Fisk meydan okudu: Bana dokunamazlar

[canavar]

ich weiss, zwar schon etwas älter dieses Thema, sollte dennoch niemals vergessen werden



Die Zerstörung der Kulturen
Die Plünderung eines so bedeutenden Museums dürfte historisch tatsächlich einmalig sein: Das Nationalmuseum in Bagdad wurde vom Pentagon ohne jeglichen Schutz gegen seine erwartbare Plünderung gelassen. Mit ihrer Verantwortungslosigkeit schreiben die alliierten Truppen unrühmlich Geschichte
von BRIGITTE WERNEBURG

Das Argument des American Council for Cultural Policy (ACCP) hat, man muss es zugeben, durchaus etwas für sich: Die antiken Kunstschätze des Irak seien in amerikanischen Museen, vor allem aber in amerikanischen privaten Sammlungen viel sicherer als in dem kriegsversehrten Land. Deshalb wandte sich die Vereinigung reicher Sammler und einflussreicher Anwälte mit Sitz in New York, die es sich zur Aufgabe gemacht hat, endlich wieder Schwung in den weltweiten Handel mit Antiquitäten zu bringen, gleich einmal an das Pentagon als Herr der künftigen Militärverwaltung mit der Bitte, die Ausfuhrbestimmungen für das kulturelle Erbe im Falle des Irak zu lockern.

Das Pentagon scheint die Bitte gehört und verstanden zu haben. Jedenfalls tat es bislang alles dafür, das Sicherheitsargument des ACCP zu stützen. Nirgendwo stand ein Panzer, nirgendwo war bewaffneter Schutz für das National Museum in Bagdad zu sehen, eines der größten und bedeutendsten Museen der Welt. Schutz, der für das Ölministerium in der Hauptstadt selbstverständlich bereitgestellt wurde. Nach zwei Tagen sind achtzig Prozent der wertvollen Sammlungen zerstört und geraubt. Unschätzbare Kostbarkeiten der mesopotamischen Hochkulturen, eines wahren Weltkulturerbes, sind verloren gegangen. Der Hauptteil der Plünderungen verdankt sich dem Furor der Einwohner Bagdads, wütenden, gierigen Menschen, die keine Ahnung von der kulturellen Bedeutung der Artefakte haben, von deren finanziellem Wert ganz zu schweigen. Wüssten sie vor allem von Letzterem, hätten vielleicht sogar sie anders gehandelt. Doch neben dem Mob aus dem Stadtteil al-Salhija, der das Museum stürmte, das in ihrem besonders armen Wohnviertel liegt, vermuten Fachleute, haben sich auch etliche Kenner an den Plünderungen beteiligt und die Kunstschätze gezielt entwendet. Dass selbst die Tresorräume geöffnet wurden, in die die Museumsleute schon vor dem Krieg die kostbarsten Stücke verbracht hatten, stützt die Aussage und deutet darauf hin, dass auch einige Museumsangestellte an diesen Raubzügen beteiligt waren.

Erst vor drei Jahren war das Nationalmuseum wieder eröffnet worden, nachdem die Schäden des letzten Golfkriegs behoben und die Kunstwerke wieder in der Schausammlung aufgestellt waren. Mehrere 100.000 Objekte sind nun verschwunden, goldene Schalen, Begräbnismasken, Schmuck und Juwelen, aber auch die Statue der Gottheit Ram, die um 2600 v. Chr. in Ur entstand. Nur Bücher scheinen dem Raubzug entgangen zu sein, etwa einige islamische Manuskripte und hebräische Texte.

Eine Plünderung und Zerstörung von solchen Ausmaßen in einem derart bedeutenden Museum dürfte historisch einmalig sein. Die alliierten Kämpfer für Freiheit und Demokratie schreiben damit unrühmlich Geschichte. Sie waren nicht ahnungslos, auch wenn sie den Furor und den Selbstzerstörungswillen der irakischen Bevölkerung unterschätzt haben mögen. Doch die Tatsache, dass jeglicher Schutz verweigert wurde, deutet auf Absicht hin. Ein bisschen Plünderung, die - wie Herr Rumsfeld meint - eben zum Krieg gehört, war offensichtlich gewollt. Wohl durchaus in dem Sinne, in dem der Sunday Herald letzte Woche titelte: "Die Vereinigten Staaten planen Plünderung irakischer Antiquitäten". Erfahrung hatte man ja schon aus dem Golfkrieg 1991, in dem einige Regionalmuseen ausgeraubt wurden. Von den 4.000 damals verlorenen Stücken sind bislang vier wieder aufgetaucht. Für viele der Stücke dürfte gelten, was ACCP-Gründer Ashton Hawkins im Art Newspaper zum Besten gab: "Manchmal ist die Verstreuung von Kulturgütern ein Garant für deren Erhaltung." Freilich nur im Verborgenen, unter Ausschluss der Öffentlichkeit, beispielsweise in den Sammlungen reicher Ölmilliardäre - es müssen ja nicht alle so kulturfern sein wie G. W. Bush und seine Freunde.

Tony Blair, der - anders als das Pentagon - bislang keine Zeit hatte zu hören und zu verstehen, als sich britische Archäologen und Museumsleute mit warnenden Briefen und Hilfsangeboten an ihn wandten, sah sich gestern mit einem offenen Brief im Guardian konfrontiert. Nachdem nicht nur das Zentralmuseum von Bagdad und die Sammlung antiker Schriften in Mossul, sondern auch das Nuturkundemuseum in Basra geplündert wurden, fordern die Fachleute, dass die Schutzbestimmungen keinesfalls, wie der ACCP fordert, aufgehoben werden dürfen; dass Großbritannien kein Handelsplatz für geraubte Kulturgüter aus dem Irak werden darf; dass die Regierungen der beiden Länder sofort die Haager Konvention zum Schutz des kulturellen Erbes in Kriegszeiten unterzeichnen und dass sie endlich die Genfer Konvention umsetzen, die es ihnen als Besatzer auferlegt, für den Schutz der Kulturgüter zu sorgen.

http://www.taz.de/pt/2003/04/15/a0131.nf/text
<span class='smallblacktext'>[ Bearbeitet ]</span>

[canavar]

Beutekunst aus dem Zweistromland: geraubt auf Bestellung?
Das Olministerium in Bagdad wurde nach dem Einmarsch bewacht, die kulturellen Schätze des Landes waren zur Plunderung freigegeben - an einem einzigen Tag wurde das Erbe von Jahrtausenden gestohlen und zertrampelt –Experten gehen von Plunderungen auf Bestellung aus
Von Hans Wagner


EM – Als am 10. April die Plünderungen in der gefallenen irakischen Hauptstadt Bagdad begannen, wurden zuallererst das Erdölministerium und das Innenministerium von US-Truppen abgesichert. Die Ölquellen im Süden des Landes und auch die Förderanlagen in den nordirakischen Städten Kirkuk und Mossul waren gleich nach ihrer Eroberung von starken Truppenkontingenten der amerikanisch-britischen Invasionsarmee eingeschlossen und bewacht worden.

Das Privateigentum der Menschen in den großen Städten, die übrigen 35 Ministerien der irakischen Hauptstadt, die Museen und Banken hingegen überließen die Besatzer dem Mob der Straße.

Bilder, die kaum jemand für möglich gehalten hatte, gingen um die Welt. Nicht nur Altertumsexperten stockte vor Entsetzen der Atem. Das Fernsehen zeigte, wie Kulturschätze aus 8000 Jahren Menschheitsgeschichte auf Lastwagen geworfen und abtransportiert, wie sie verbrannt und zerschlagen wurden. Ein Vertreter der Organisation der Vereinten Nationen für Bildung, Wissenschaft, Kultur und Kommunikation (UNESCO) in Jordanien sprach von rund 170.000 Kulturgegenständen, die Opfer der Plünderungen und Zerstörungen geworden seien.

Unwiederbringliche Zeugnisse vom Beginn der menschlichen Zivilisation, zusammengetragen von Generationen von Archäologen, gingen binnen weniger Stunden für immer verloren. Die britische Archäologin Eleanor Robson sagte angesichts dieses Frevels voller Sarkasmus: „Es ist so, als ob jemand vor einem Autounfall gerettet wurde, nur um nun von einem Bus überfahren zu werden.“
Und die Besatzungsmacht sah untätig zu

Michael Petzet, Vorsitzender des internationalen Rates für Denkmalschutz ICOMOS nannte die ungeheuerlichen Zerstörungen ein „Verbrechen an der Menschheit“. Es sei unfaßbar, daß dies geschehen konnte. Derartiges Verhalten widerspräche allen internationalen Konventionen. Die Besatzungsmacht sei verpflichtet gewesen, solche kriminellen Ãœbergriffe zu unterbinden. Petzet: „Ein minimaler Aufwand hätte genügt, das Geschehen zu verhindern.“

Augenzeugenberichte sprechen tatsächlich davon, daß die Plünderungen unter den Augen amerikanischer Soldaten geschahen - obwohl man sie immer wieder aufgefordert habe, ihnen Einhalt zu gebieten. Die New York Times berichtete beispielsweise darüber, wie der Archäologe Raid Abdul Ridhar Muhammed am 10.April Plünderer aus dem Bagdader Nationalmuseum vertreiben konnte, weil ihm zunächst fünf Soldaten der US- Marines dabei halfen, indem sie Warnschüsse abgaben. Aber eine halbe Stunde später seien die Plünderer wieder gekommen. Diesmal hätten sie ihr Unwesen ungehindert treiben können, denn die US-Armee habe sich plötzlich geweigert, zu helfen.
„Das ist keine Befreiung sondern eine Demütigung“

Das Blatt zitiert den irakischen Wissenschaftler Raid Abdul Ridhar Muhammad schließlich mit einem Appell, den er an US-Präsident Bush gerichtet habe: „Die Identität eines Landes, sein Wert und seine Kultur bestehen in seiner Geschichte. Wenn die Kultur eines Landes geplündert wird, wie es mit unserer in diesen Tagen geschehen ist, ist seine Geschichte zu Ende. Bitte, sagen Sie das Präsident Bush. Bitte erinnern Sie ihn daran, daß er versprochen hat, das irakische Volk zu befreien. Aber daß dies keine Befreiung ist, sondern eine Demütigung.“

Der Bagdader Museums-Kurator Dr. Donny George erklärte in CNN, er sei am 12.April zusammen mit dem Vorsitzenden des Staatlichen Irakischen Kulturrats zum Hauptquartier der US-Marines im Hotel Palestine gegangen. George: „Wir warteten vier Stunden, bis wir einen Oberst trafen. Er versprach an jenem Tag, er werde gepanzerte Fahrzeuge schicken, um das zu schützen, was vom Museum noch übrig war. Aber bis jetzt ist nichts angekommen.“ Später habe Außenminister Colin Powell erklärt, man werde das Museum schützen. Aber auch dies seien leere Versprechungen geblieben.

Bei Mitarbeitern des Museums aber auch bei Passanten und internationalen Beobachtern lautete die spontane Einschätzung der unglaublichen Vorgänge: „Was sich hier abspielte, war gezielte Plünderung, war geplanter Raub!“ Donny George: „Die Täter kannten sogar die geheimen unterirdischen Depots. Das waren Kenner, organisierte Kunstdiebe. Sie haben nur die wertvollen Originale mitgenommen und ließen Kopien stehen“.
Zu den Ereignissen gibt es eine Vorgeschichte

Im Januar 2003 sprachen amerikanische Archäologen im US-Verteidigungsministerium vor. Sie wiesen angesichts des bevorstehenden Krieges eindringlich auf die Gefährdung der wertvollen Kulturgüter im Irak hin. Dabei wurde das Pentagon auch genau über Ort und Wert der irakischen Altertümer unterrichtet.

Einer der Experten, der Archäologe und Irak-Kenner Prof. McGuire Gibson von der Universität Chicago, kam insgesamt sogar dreimal zusammen mit Kollegen ins Pentagon. Er warnte davor, daß ein einziger Tag Nachkriegschaos ausreiche, um das zentrale irakische Museum zu zerstören. „Sie müssen das Nationalmuseum vor Plünderungen sichern“, forderte er. Als die Luftangriffe auf den Irak bereits begonnen hatten, warnte er in einem Artikel vom 21.März, veröffentlicht im Wissenschaftsmagazin „Science“, noch einmal eindringlich vor der Gefährdung der irakischen Kulturgüter. Er berichtete über eine Initiative des Archäologischen Instituts Amerikas (AIA) und der Amerikanischen Vereinigung für Forschungen in Bagdad, die seit Monaten Angaben über Standorte archäologischer Stätten zusammentrugen und dem Pentagon übermittelten, um die Bedeutung des Iraks für das Weltkulturerbe deutlich zu machen. Die Liste umfaßte mehr als 4000 Stätten. Auch auf den dringenden sofortigen Schutz des Nationalmuseums wurde erneut hingewiesen. „Drei Wachen und ein Panzer würden ausreichen“, zitiert Gibson AIA-Direktor Waldbaum.

Bei den Besprechungen vom Januar 2003 im Pentagon wurden neben den Archäologen auch Mitglieder einer US-amerikanischen Lobbyisten-Vereinigung von Kunsthändlern und –sammlern vorstellig. Die private Vereinigung trat zum Entsetzen der AIA-Experten mit ganz anderen Forderungen an die Regierung Bush heran. Sie solle doch im Falle eines Regimewechsels in Bagdad dafür sorgen, die allzu strengen irakischen Ausfuhrbestimmungen für Kulturgüter zu lockern.

Der sich „American Council for Cultural Policy“ (ACCP) nennende Verein war bis zu diesem Zeitpunkt vor allem dadurch aufgefallen, daß er sich für den in New York rechtmäßig wegen Hehlerei verurteilten Kunsthändler Frederick Schultz eingesetzt hatte. Schultz war zu knapp drei Jahren Gefängnis verurteilt worden, weil er einen in Ägypten gestohlenen Pharaonenkopf für 1,2 Millionen Dollar verkaufte. Das Diebesgut war einige Jahre zuvor als billiges Touristensouvenir getarnt außer Landes geschmuggelt worden.

Der Verein ACCP ist erst im vergangenen Jahr gegründet worden, als sich die US-Invasion des Iraks bereits abzeichnete. Daß ausgerechnet diese Gruppierung es schaffte, bei Vorsprachen der Archäologen im Pentagon anwesend zu sein, war für viele der Experten „in höchstem Maße beunruhigend“. Mit diesen Worten äußerte sich der bekannte britische Archäologe Alex Hunt, als er davon erfuhr.
Die Lobby der US-Kunsthändler und -sammler gab sich gänzlich ungeniert

Der Vorsitzende des ACCP, Aston Hawkins, ist der ehemalige Vizepräsident und juristische Berater des New Yorker „Metropolitan Museum of Art“. Heute fungiert er als Rechtsberater der „New Gallery“, eines neuen Museums in New York. Er argumentiert reichlich ungeniert: „Nur durch den Export aus dem Irak können Kulturgüter vor der Unsicherheit in der Post-Saddam-Ära geschützt werden.“ Die US-Zeitschrift „Art Newspaper“ zitiert ihn mit der abenteuerlichen Behauptung, die weltweite Verstreuung von Kulturgütern sei ein Garant für deren Erhaltung.

Patty Gerstenblith ist Spezialistin für internationales Antiquitäten-Handelsrecht beim Archäologischen Instituts Amerikas (AIA). Sie ist außerdem eine exzellente Kennerin der Beziehungen zwischen der Bush-Regierung und den knallharten Interessenvertretern der Kunsthändler vom ACCP. Sie sprach lange vor der Katastrophe, ganz offen davon, daß sich die Sammler und Händler des exklusiven ACCP, die ihre Begehrlichkeit so unverblümt äußerten, die Schätze Mesopotamiens möglichst legal unter den Nagel reißen möchten. Das erklärte Ziel des ACCP bestehe darin, „Länder mit reichen archäologischen Ressourcen dazu zu bringen, ihre Gesetze für den Export von Antiquitäten zu lockern und die Vereinigten Staaten zu ermutigen, die Gesetze für den Import von kulturellen Objekten abzuschwächen“, so Gerstenblith. Sie sagte, die irakischen Gesetze stammten aus der Zeit vor Saddam Hussein und seien sehr gut. Die Sammler des ACCP wollten sich über die nunmehr geforderten Gesetzesänderungen die Schätze Mesopotamiens aneignen. Ihre Einschätzung: „Die Chancen dieser Leute sind gar nicht mal so schlecht. Es geht zwar nur um 50 Personen, aber ihr Wort wird in Washington gehört.“
Wurden Bagdads Museen im Auftrag von US-Händlern geplündert?

Diese Frage wird viel diskutiert, rund um den Erdball. Eine zufriedenstellende Antwort darauf wird man vielleicht niemals finden. Schon nach dem ersten Golfkrieg wurden Tausende von Kunstwerken außer Landes geschmuggelt. Großen Statuen wurden damals bedenkenlos die Beine abgesägt, damit sie besser in unauffällige Koffer paßten. Noch bis Mitte der neunziger Jahre tauchten die Objekte im internationalen Kunsthandel auf.

Jane Waldbaum, Direktorin des AIA erklärt: „Werke aus allen Epochen sind in Gefahr - sumerische Schrifttafeln, Statuen, assyrische Steinreliefs, fünftausend Jahre alte Rollsiegel, Goldschmuck und Schätze des Islam. Man wird sehen, was davon nächstes Jahr alles in den Auktionshäusern auftauchen wird, in der Schweiz, in London und New York.“

In der Zeitschrift „Neue Solidarität“ 17/2003, wird ein besonders krasser Vorwurf erhoben: Die Plünderung und Zerstörung der weltweit einzigartigen Museen und Bibliotheken des Irak seien, wie der Autor Muriel Mirak-Weissbach schreibt, „kultureller Völkermord“. Dieser Raub und die Ausplünderung der irakischen Sammlungen werden als ein Verbrechen gewertet, das „die Geschichte und damit die historische Identität eines ganzen Volkes, einer Kulturnation“ vernichte.

Das Bagdader Museum beherbergte die weltgrößte Sammlung mesopotamischer Kunst und dokumentierte eine einzigartige geschlossene Spanne der Zivilisationsgeschichte von den Sumerern über die Akkader, Assyrer und Babylonier bis hin zur islamischen Zeit. Die Archäologin Roberta Venco von der Universität Turin sagte: „Man kann unmöglich die Geschichte des Nahen und Mittleren Ostens erforschen, ohne dieses Museum besucht zu haben.“

Zu den wichtigsten Schätzen gehörten parthische Skulpturen aus Hatra, datiert aus dem 2. Jahrhundert v.Chr., Schmuck aus den Königsgräbern von Ur, die rund viertausend Jahre alt sind, goldene Artefakte aus den Gräbern der assyrischen Königinnen in Nimrud. Auch eines der ältesten Exemplare des Koran, Steintafeln mit den Gesetzen Hammurabis und dreißigtausend bis vierzigtausend Tontafeln mit Cuneiform-Inschriften, darunter die ältesten Schrifttafeln der Welt aus dem 3.Jahrtausend v.Chr. – Im Land zwischen Euphrat und Tigris wurde die Schrift erfunden.
Plünderung des irakischen Nationalmuseums: Die größte kulturelle Tragödie dieses Krieges

Die Verluste und Verwüstungen im irakischen Nationalmuseum sind die größte kulturelle Tragödie dieses Krieges, aber beileibe nicht die einzige. Auch die Nationalbibliothek und das Nationalarchiv des Iraks wurden niedergebrannt. Von dem verheerenden Feuer am 14. April gibt es einen Augenzeugenbericht des Korrespondenten Robert Fisk von der britischen Zeitung „Independent“. Er berichtet von dem Großfeuer, dem neben einer umfassenden Sammlung historischer Dokumente aus osmanischer Zeit - darunter die Königsarchive des Irak - auch zeitgenössische Dokumente über den irakisch-iranischen Krieg 1980-88, sowie ein Archiv arabischer Zeitungen seit 1900 auf Mikrofilm zum Opfer fielen: „Als ich in Sichtweite der Koran-Bibliothek kam, schlugen die Flammen schon 30 Meter hoch aus den Fenstern. Ich rannte zum Büro der Besatzungsmacht, dem Büro der US-Marines für Zivilangelegenheiten. Ein Offizier rief einem Kollegen zu: ,Der Kerl hier sagt, irgendeine biblische Bibliothek brennt.' Ich gab ihnen den Ort auf dem Stadtplan an, den genauen Namen - auf englisch und arabisch - ich sagte, man könne den Rauch schon vier Kilometer weit sehen und könne in fünf Minuten hinfahren. Eine halbe Stunde später war kein einziger Amerikaner weit und breit zu sehen - und die Flammen schlugen 60 Meter hoch.“ (Zitiert nach DIE WELT).

Fisk berichtet auch, es bestünde kein Zweifel, daß die Plünderungen des Nationalmuseums und der anderen kulturellen Sammlungen professionell organisiert gewesen seien. Das arabische Fernsehen habe gezeigt, wie Plündererbanden mit großen Lkws vor den Gebäuden vorgefahren seien und sie beladen hätten. Donny George zeigte nach Aussage von Fisk den Reportern Glasschneider, mit denen Fenster und Vitrinen geöffnet worden waren. Diese Fabrikate seien im Irak unbekannt gewesen und müßten von außen eingeführt worden sein.

Der britische Reporter zitiert Donny George auch mit der folgenden Beobachtung: „Einer der gestohlenen Gegenstände ist eine 7000 Jahre alte Bronzebüste. Sie wiegt mehrere hundert Kilogramm und wurde aus dem zweiten Stockwerk weggeschafft.“ Das seien niemals chaotische Plünderer gewesen, sondern Berufsverbrecher.

Diese wußten offensichtlich sehr genau, was sie stehlen sollten. Das Museum stellte auch viele Kopien von Stücken aus, deren Originale im Britischen Museum, im Louvre oder in Kairo stehen. Von diesen Kopien wurde nach übereinstimmender Aussage der Fachleute keine einzige gestohlen, nur die kostbaren Originale! Es soll inzwischen auch Berichte geben, wonach „eine New Yorker Kunstorganisation“ erst vor kurzer Zeit einen Katalog der wertvollen Stücke angefertigt hat. Diese Gerüchte sind bislang allerdings unbestätigt.

Auf einem Dringlichkeitstreffen der UNESCO am 17.April in Paris, wo man erste Einschätzungen des Schadens vornahm, sagte der Vorsitzende der Amerikanischen Vereinigung für Forschungen in Bagdad, Prof. McGuire Gibson von der Universität Chikago: „Es sieht so aus, als seien einige der Plünderungen eiskalt geplant gewesen. Die Täter hatten sogar Tresorschlüssel und konnten wichtiges mesopotamisches Material aus den Panzerschränken des Museums wegschaffen.“ Er sei sich ziemlich sicher, daß dies vom Ausland aus organisiert wurde.
Das Pentagon war lange vor dem Krieg über die Gefahren für die Kunstschätze informiert

Die Planer im Pentagon waren von den Ereignissen keineswegs überrascht worden. Nicht nur hatten die Archäologen frühzeitig gewarnt, auch jedem der militärischen Fachleute war klar, daß es nach dem Sturz des Regimes in Bagdad zu Chaos und Gesetzlosigkeit kommen würde. Wie die „Washington Post“ am 14. April berichtete, ging man im Pentagon auch von einer solchen Einschätzung aus.

Die US-Regierung unter Präsident Bush hat also mit Plünderungen rechnen müssen und wohl auch gerechnet – unternommen hat sie dagegen jedoch nichts. US-Verteidigungsminister Donald Rumsfeld wird in einigen US-Medien mit den Worten zitiert: „Das ist wie Randale am Rande von Fußballspielen - niemand mag es, niemand erlaubt es. Es passiert aber und das ist bedauerlich“. Seines Wissens hätten die US-Bodentruppen keine Anweisung gehabt, die Museen besonders zu schützen.

Solche Verniedlichungen werden allerdings selbst in den USA nicht mehr uneingeschränkt geglaubt. „Die Vereinigten Staaten planen Plünderung irakischer Antiquitäten“ titelte der „Sunday Herald“ nachdem Einzelheiten über das Treffen vom Januar im Pentagon bekannt wurden. Die ACCP-Forderung, man müsse die einengenden (retentionist) Zollbestimmungen der Ära Saddam Hussein liberalisieren, wie vom Schatzmeister des Vereins, William Pearlstein, gefordert, hatte die öffentliche Meinung zu diesen Vorgängen beeinflußt. Pearlstein hatte außerdem verlangt, die US-Regierung solle das Gesetz über Kulturbesitz (Cultural Property Implementation Act) abschaffen, damit andere Länder den Import von Kulturgütern in die USA nicht so leicht verhindern könnten.

Die Forderungen der amerikanischen Kunst-Lobbyisten hatte bei Archäologen die Alarmglocken läuten lassen. ProfessorLord Renfrew of Kaimsthorn aus Cambridge erklärte: „Die Gesetze des Iraks über Altertümer schützen den Irak. Das Letzte, was wir jetzt brauchen, ist, daß sich eine mit Händlern verbundene amerikanische Gruppe einmischt. Eine Änderung der Gesetze wäre ungeheuerlich.“
Die Dimensionen des Schreckens – vergleichbar nur mit dem Mongolensturm

Altorientalist Prof. Dr. Walter Sommerfeld von der Universität Marburg, der vor wenigen Monaten noch selbst im Bagdader Nationalmuseum gearbeitet hatte, sagt: „Mir fällt nur ein einziges Ereignis von einer ähnlichen Schreckensdimension ein, und das ist der Mongolensturm von 1258. Damals ist auch alles zerstört worden, was die Kultur des Irak ausmachte. Der Irak hat 700 Jahre gebraucht, um sich davon zu erholen. Erst im letzten Jahrhundert ist das wieder gelungen. Was jetzt passiert ist, ist eine ähnlich umfassende vollständige katastrophale Zerstörung des kulturellen Erbes des Irak, die wahrscheinlich nie wieder auch nur ansatzweise zu reparieren und wiederherzustellen sein wird.“

Ãœber die Bedeutung dieses Verlustes für das irakische Volk läßt Sommerfeld keinen Zweifel aufkommen. Auch er spricht hier indirekt von „kulturellem Völkermord“: „Worauf sollte man stolzer sein, im Irak, als darauf, die Wiege der Zivilisation zu beherbergen und über die längste zusammenhängende Hochkonjunktur der Weltgeschichte überhaupt zu verfügen? Das hat man sehr gepflegt. Es sind in guten Zeiten unglaubliche Etats in den Antikendienst dieses Landes investiert worden. Wer das zerstört hat, wer diese Zerstörung zu verantworten hat, der hat den Nationalstolz des Irak ins Mark getroffen.“

Sommerfeld berichtet, daß im Irak zeitweise ganze Jahrgänge von Universitätsabsolventen in den Antikendienst übernommen worden wären – zumindest so lange, bis das Wirtschaftsembargo nicht zu einer Verarmung des Landes geführt hätte. Um Museen aufzubauen, Personal zu schulen, um auszugraben und zu restaurieren, seien viele hundert Millionen Euro ausgegeben worden. Der Irak habe sich sein kulturelles Erbe sehr viel kosten lassen. Sommerfeld: „Einen solchen archäologischen Etat hat es auf der ganzen Welt nirgendwo jemals gegeben in der Geschichte.“

Auch der Mainzer Archäologe Dr. Michael Müller-Karpe bestätigt den hohen Standard des irakischen Antikengesetzes: „Es gehört zu den fortschrittlichsten und besten der Welt. Es war sehr strikt. Der Schutz des archäologischen Erbes stand an oberster Stelle. Beispielsweise war der Privatbesitz archäologischer Dinge verboten. Der Export war dadurch praktisch unmöglich. Es gibt nun aber offenbar Leute, die das ändern wollen, und das ist sehr bedenklich. Gerade der illegale Kunst- oder Antikenmarkt hat in den vergangenen Jahren erschreckende Ausmaße angenommen. Man sagt, der Antikenmarkt sei im Begriff, den Rauschgiftmarkt an Finanzvolumen zu überholen. Das heißt, man kann hier wirklich Geld machen.“
Nach der militärischen Zerstörung der Kulturraub durch die USA?

Kenner der Szene haben es vorausgesehen. Sie befürchteten schon vor dem Einmarsch der US-Truppen in Bagdad die Antiquitäten-Plünderung. In der „Süddeutschen Zeitung“ schrieb Sonja Zekri am 04. April 2003, eine Woche vor dem Fall der irakischen Hauptstadt, nun drohe nach der militärischen Zerstörung der Kulturraub durch die USA: „Archäologen bangen um das Minarett von Samarra, um die Wüstenstadt Hatra, um Ur und Ninive. Mehr noch aber fürchten sie den Frieden, jene „Epoche des Betrügens zwischen zwei Epochen des Kriegführens“ (Ambrose Bierce). Das Vakuum nach der Schlacht, so die Sorge, könnte mehr Schaden anrichten als die Kämpfe, denn es droht eine Plünderungswelle, gewaltiger noch als jene nach dem Golfkrieg. Damals fielen Menschenmassen in die Museen des Irak ein, die meisten wurden geplündert, jahrtausendealte Schätze gestohlen oder zertrampelt. Tausende Objekte tauchten auf dem Schwarzmarkt wieder auf.“

Zum Funktionsprinzip der neuen Ausbeutung schrieb die SZ-Autorin: „Arme Länder mit reicher Geschichte verkaufen reichen Ländern mit besseren Wissenschaftlern und schöneren Museen ihr kulturelles Erbe: Die Vorschläge der neokolonialen Pressuregroup verraten nicht nur den Wunsch, den Antikenmarkt in den Vereinigten Staaten zu beleben. Selbst wenn der Kulturrat die Gesetze des Irak nicht antastet, deutet sich hier im Kulturellen eine auf Macht, Geld und Überwältigung angelegte Strategie an, die der Welt politisch gerade den Atem raubt.“
Die USA traten der Schutz-Konvention für Kulturgüter nicht bei

Seit 1954 gibt es die internationale Haager Konvention zum Schutz von Kulturgütern in bewaffneten Konflikten, die diesen Schutz eindeutig den siegreichen Truppen zuweist. 1972 wurde zudem eine UNESCO-Konvention zum Verbot und zur Verhütung der unzulässigen Einfuhr, Ausfuhr und Ãœbereignung von Kulturgut verabschiedet. Diesen sind die USA aber bis heute nicht beigetreten.

Die russische Regierung macht die von den USA geführten Truppen für den ungenügenden Schutz der historischen und religiösen Stätten verantwortlich. Rußland teile die Besorgnis der UNESCO über das Schicksal des kulturellen Erbes, sagte der Sprecher des Moskauer Außenministeriums, Alexander Jakowenko.

Die „Financial Times Deutschland“ bringt es auf den Punkt: „Selten gab es so wenig Unterschiede zwischen Kunsthandel und Hehlerei [...] Daß gerade das Bagdader Nationalmuseum hemmungslos ausgeplündert wurde, ist für die Geschichtsschreibung des Orients ein Skandal, an den die Amerikaner noch lange erinnert werden dürften.“

Das Zentral-Museum Bagdad im Internet vor seiner Zerstörung und Plünderung:
http://info.uibk.ac.at/c/c6/c616/museum/museum.html


http://www.eurasischesmagazin.de/artikel/?thema=Altertum&artikelID=40803

[verda]

Independent’tan Türk Büyükelçi’ye ağır eleştiri: Saçmalıyorsunuz
http://www.jurnalturk.com/foto/0.gif

Hülya YILMAZ DHA

İNGİLTERE’nin saygın gazetelerinden The Independent’ın başyazarı Robert Frisk, Türkiye’nin Londra Büyükelçisi Akın Alptuna’yı ağır dille eleştirirken, “Saçmayıyorsunuz'' diye yazdı.
Alptuna’nın, 1915 Ermeni Soykırımı’yla ilgili St.James Mahkemesi’ne gönderdiği ‘İnsan ruhunu titretecek cinsten’ bir mektubun kendisine ulaştığını yazan Fisk, Alptuna’nın iddialarının ‘saçmalık’ olduğunu öne sürdü. Açılan arşivlerin ’ölüm koktuğunu’ söyleyen başyazar, yazısında dönemin Osmanlı yönetimini de, ‘Hıristiyanları katletmek isteyen milliyetçiler çetesi’ olarak tanımladı. Robert Fisk, “Saçmalıyorsunuz sayın Büyükelçi’ başlıklı yazısında şu ifadelere yer verdi:
“Sayın Alptuna bana, ‘1915’te Doğu Anadolu da bir Ermeni soykırımı olduğunu iddia ediyorsunuz. Bence olayları yanlış anlamışsınız’ diyor. Öyle mi? Demek ben, 1.5 milyon Ermeni’nin Osmanlı Türkleri tarafından acımasızca öldürüldüğünü, erkekler vurulup bıçaklanırken kadınlara tecavüz edildiğini, iç organlarının çıkarılıp yakıldığını, çocuklarının kesildiğini ve halkın ölüme terk edildiğini yanlış anlamışım. Kurtulanlarla, ‘Büyükelçiye göre yalancılarla’, kendim bizzat konuştum ve cesur Alman fotoğrafçı Armen Wegner’in çektiği fotoğrafları gördüm. Bu belgeleri, Osmanlı hükümetini yöneten milliyetçi çetenin emriyle Türkiye’deki Hıristiyan nüfusun ‘kıyımını’ empoze eden arşivleri listeleyen tüm diplomatlar da görmüştür.'' Yazar Fisk, Naziler’in 1939-45 tarihleri arasında gerçekleştirdiği Yahudi Katliamı’na ilişkin benzer bir yazının Alman Büyükelçisi’nden gelmesi halinde, Büyükelçinin Dışişleri Bakanlığı tarafından kınanacağını, Berlin’deki İngiltere Büyükelçisi’nin görevden alınacağını ve AB’nin Almanya üzerinde bir takım kısıtlamalar uygulamak konusunda karar alacağını öne sürdü. İngiliz yazar Frisk, “Sayın Alptuna’nın endişelenmesine gerek yok Çünkü ülkesi, çok istemesine rağmen AB üyesi değil'' dedi.

'ONURSUZCA İŞLENMİŞ OLAYLARIN AYDINLANMASINI İSTİYOR'
Fisk yazısında Büyükelçi Alptuna’nın mektubunu, “Ermeniler’e yapılmış büyük lanetin kendi ülkelerinde konuşulmasını isteyen bir grup Türk’ün görüşlerinin komik bir yansıması'' olarak nitelendirirken, “Kendime soruyorum, neden Sayın Alptuna’nın yanı sıra Paris ve Beyrut’taki meslektaşları bu saçmalığı sürdürüyor?'' diye yazdı. Bu günlerde ‘Doğrucu Türkler’ olarak nitelendirdiği kesimlerin, ‘Onursuzca işlenmiş’ olayların aydınlanması için hükümete karşı sesini yükselttiğini yazan Fisk, Ahmet İnsel, Baskın Oran, Halil Berktay, Hrant Dink ve Ragıp Zarakolu gibi isimlerin ’Türkiye’deki demokratik sürecin ve Ermenilerle yardımlaşmasının karanlığı boğacağına inandığını’ söyledi. Fisk, Michigan Üniversitesi’nden Fatma Göçek’in hükümete karşı savaşan cesur isimlerden birisi olduğunu da ekledi.
Fisk yazısında, açılan arşivlerin Türkler’in 1’inci Dünya Savaşı zamanında yaptığı vahşeti gözler önüne serdiğini öne sürdü. Dönemin Danimarka Büyükelçisi’nin ’ Türkler acımasız amaçlarını Ermenilerin üzerinde yoğunlaştırmıştı’ şeklindeki notunu aktaran Robert Fisk, bu şekildeki delillere sık sık rastlandığını belirtirken, “Burada birileri yalan söylüyor. Bunlar ya Kopenhag’daki Sayın Wandel, ya da Sayın Alptuna'' diye ekledi.
21.05.2006 - 12:24
http://www.jurnalturk.com/detay.gur?@=269816&c_id=130

[deryatulga]

Robert Fisk: You're talking nonsense, Mr Ambassador

All the while, new diplomatic archives are opening to reveal the
smell of death - Armenian death

Published: 20 May 2006

A letter from the Turkish Ambassador to the Court of Saint James
arrived for me a few days ago, one of those missives that send a
shudder through the human soul. "You allege that an 'Armenian
genocide' took place in Eastern Anatolia in 1915," His Excellency Mr
Akin Alptuna told me. "I believe you have some misconceptions about
those events ..."

Oh indeedy doody, I have. I am under the totally mistaken conception
that one and a half million Armenians were cruelly and deliberately
done to death by their Turkish Ottoman masters in 1915, that the men
were shot and knifed while their womenfolk were raped and eviscerated
and cremated and starved on death marches and their children
butchered. I have met a few of the survivors - liars to a man and
woman, if the Turkish ambassador to Britain is to be believed - and I
have seen the photographs taken of the victims by a brave German
photographer called Armen Wegner whose pictures must now, I suppose,
be consigned to the waste bins. So must the archives of all those
diplomats who courageously catalogued the mass murders inflicted upon
Turkey's Christian population on the orders of the gang of
nationalists who ran the Ottoman government in 1915.

What would have been our reaction if the ambassador of Germany had
written a note to the same effect? "You allege that a 'Jewish
genocide' took place in Eastern Europe between 1939 and 1945 ... I
believe you have some misconceptions about those events ...' Of
course, the moment such a letter became public, the ambassador of
Germany would be condemned by the Foreign Office, our man in Berlin
would - even the pusillanimous Blair might rise to the occasion - be
withdrawn for consultations and the European Union would debate
whether sanctions should be placed upon Germany.

But Mr Alptuna need have no such worries. His country is not a member
of the European Union - it merely wishes to be - and it was Mr
Blair's craven administration that for many months tried to prevent
Armenian participation in Britain's Holocaust Day.

Amid this chicanery, there are a few shining bright lights and I
should say at once that Mr Alptuna's letter is a grotesque
representation of the views of a growing number of Turkish citizens,
a few of whom I have the honour to know, who are convinced that the
story of the great evil visited upon the Armenians must be told in
their country. So why, oh why, I ask myself, are Mr Alptuna and his
colleagues in Paris and Beirut and other cities still peddling this
nonsense?

In Lebanon, for example, the Turkish embassy has sent a "communiqué"
to the local French-language L'Orient Le Jour newspaper, referring to
the "soi-disant (so-called) Armenian genocide" and asking why the
modern state of Armenia will not respond to the Turkish call for a
joint historical study to "examine the events" of 1915.

In fact, the Armenian president, Robert Kotcharian, will not respond
to such an invitation for the same reason that the world's Jewish
community would not respond to the call for a similar examination of
the Jewish Holocaust from the Iranian president - because an
unprecedented international crime was committed, the mere questioning
of which would be an insult to the millions of victims who perished.

But the Turkish appeals are artfully concocted. In Beirut, they
recall the Allied catastrophe at Gallipoli in 1915 when British,
French, Australian and New Zealand troops suffered massive casualties
at the hands of the Turkish army. In all - including Turkish soldiers
- up to a quarter of a million men perished in the Dardanelles. The
Turkish embassy in Beirut rightly states that the belligerent nations
of Gallipoli have transformed these hostilities into gestures of
reconciliation, friendship and mutual respect. A good try. But the
bloodbath of Gallipoli did not involve the planned murder of hundreds
of thousands of British, French, Australian, New Zealand - and
Turkish - women and children.

But now for the bright lights. A group of "righteous Turks" are
challenging their government's dishonest account of the 1915
genocide: Ahmet Insel, Baskin Oran, Halil Berktay, Hrant Dink, Ragip
Zarakolu and others claim that the "democratic process" in Turkey
will "chip away at the darkness" and they seek help from Armenians in
doing so. Yet even they will refer only to the 1915 "disaster", the
"tragedy", and the "agony" of the Armenians. Dr Fatma Gocek of the
University of Michigan is among the bravest of those Turkish-born
academics who are fighting to confront the Ottoman Empire's terror
against the Armenians. Yet she, too, objects to the use of the word
genocide - though she acknowledges its accuracy - on the grounds that
it has become "politicised" and thus hinders research.

I have some sympathy with this argument. Why make the job of honest
Turks more difficult when these good men and women are taking on the
might of Turkish nationalism? The problem is that other, more
disreputable folk are demanding the same deletion. Mr Alputuna writes
to me - with awesome disingenuousness - that Armenians "have failed
to submit any irrefutable evidence to support their allegations of
genocide". And he goes on to say that "genocide, as you are well
aware, has a quite specific legal definition" in the UN's 1948
Convention. But Mr Alputuna is himself well aware - though he does
not say so, of course - that the definition of genocide was set out
by Raphael Lemkin, a Jew, in specific reference to the wholesale mass
slaughter of the Armenians.

And all the while, new diplomatic archives are opening in the West
which reveal the smell of death - Armenian death - in their pages. I
quote here, for example, from the newly discovered account of
Denmark's minister in Turkey during the First World War. "The Turks
are vigorously carrying through their cruel intention, to exterminate
the Armenian people," Carl Wandel wrote on 3 July 1915. The Bishop of
Karput was ordered to leave Aleppo within 48 hours "and it has later
been learned that this Bishop and all the clergy that accompanied him
have been ... killed between Diyarbekir and Urfa at a place where
approximately 1,700 Armenian families have suffered the same fate ...
In Angora ... approximately 6,000 men ... have been shot on the
road ... even here in Constantinople (Istanbul), Armenians are being
abducted and sent to Asia ..."

There is much, much more. Yet now here is Mr Alptuna in his letter to
me: "In fact, the Armenians living outside Eastern Armenia including
Istanbul ... were excluded from deportation." Somebody here is not
telling the truth. The late Mr Wandel of Copenhagen? Or the Turkish
Ambassador to the Court of St James?

[deryatulga]

(1/1)


Kaynak: radikal
Yer: istanbul
Tarih: 4.6.2006
Gündüz Aktan
Londra Büyükelçimiz Akın Alptuna büyük bir hata yaptı. İsminin Fistula mı ne olduğunu hatırlayamadığım birine mektup yazıp, Ermeni soykırım iddialarının geçerli olmadığını anlatacak oldu. Büyükelçiler maalesef böyle yanlışları sık yaparlar. Layık olmayan birilerini muhatap alırlar. Oysa onlar adam yerine konmanın verdiği küstahlıkla her türlü hakareti yapmaktan çekinmezler.
Büyükelçi için kullandığı 'doody' lafının anlamını bilmiyorum. Sözlükte de bulamadım. Ama aynı lafı onun için kullanmakta herhalde bir sakınca olmamalı.
'Doody' bir de sinirli ki sormayın. İtiraza hiç tahammülü yok. Nasıl olur da Londra'daki Türk büyükelçisi 1.5 milyon Ermeni'yi çoluk çocuk soykırıma tabi tuttuğumuzu inkâr edebilirmiş? Alman büyükelçisi Yahudi soykırımını inkâr etmeye kalksa kapı önüne konurmuş. Maşallah 'doody' pek de zeki değil mi? Nasıl da anlamış Holokost ile Ermeni olaylarının aynı şeyler olduğunu. Bunu bir de Shimon Peres'e kabul ettirse iyi olacak.
Nüremberg mahkemesinden filan da haberi yok 'doody'nin? Mahkeme kararı olmadan soykırım suçunu işlemekle kimsenin suçlanamayacağını da mı bilmiyor? Sözleşmenin 6. ve 9. maddelerine bir zahmet bakıverse, öğrenecek.
Büyükelçi söyleyememiş, ama ben söyleyeyim: Neden Ermenistan'a yürü mahkemeye veya hakemliğe deniyor acaba? Neden Ermeniler bunu duymazlığa geliyorlar? Şimdi anlıyor musunuz? Bunun gibi 'doody'leri konuşturarak ortalığı bulandırmak istiyorlar da ondan?
İnsan, 'Peki sen İngiliz hükümetinin de soykırımı tanımadığını bilmiyor musun, 'doody'?' diye sormaktan kendini alamıyor. Her yıl Lordlar Kamarası'nda yapılan tartışmada İngiliz dışişlerinden bir bakan yardımcısının, 1948 sözleşmesindeki soykırım tanımına atıf yaptığından ve 1915 Ermeni olaylarının bu tanıma uymadığını söylediğinden de haberi yok 'doody'nin? Yerevan'daki İngiliz büyükelçisi, onun gibi, soykırım var demesi üzerine, 2001 Temmuz ayında Ankara'daki İngiliz büyükelçiliğinin yayımladığı bildiride de 'soykırım inkârcılığı' yapıldığını duymamış olmalı 'doody'?
Ama aferin ona! Hangi Ermeni söylediyse iyi anlamış. Çünkü Ermeniler de bu hatayı bilgisizliklerinden değil, gerçekleri saptırmak için yaparlar. Neymiş, Rafael Lemkin, ki soykırım kavramını icat etmiş, 1948 sözleşmesindeki soykırım tanımını da o yapmış. Yapma 'doody'? Yapmak istedi, öneride de bulundu, ama müzakere heyeti kabul etmedi. 'Siyasi Grubu' diğer dört grupla birlikte 2. maddeye sokamadı. Ermenilerin 'siyasi grup' olduğunu, bağımsızlık için Rus ordularıyla işbirliği içinde saldırdığını ve ölen Ermenilerin üç katı Türk ve Müslüman'ın öldürüldüğünü bilmiyor musun 'doody'?
Bir de 'müjde' veriyor: Arşivlerde yeni belgeler çıkmaya başlamış. Bunlar soykırımı açıkça ortaya koyuyormuş. Ermenilerin gözü aydın. Zira büyük belge sıkıntısı çekiyorlardı. Viyana'da bir avuç belge sunamadıklarından toplantılar kesildi. Yeni Danimarka arşiv belgesi onları kurtarır umarım.
Bir de 1919'da Osmanlı hükümetinin, bu ülke dahil beş tarafsız ülkenin, Ermeni olaylarını incelemek üzere bir heyet göndermesi talebine neden olumlu cevap vermediği açıklansa iyi olacak. Belki de o zaman bu kıymetli belge ellerinde yoktu.
Bu arada maalesef Rus arşiv belgeleri de ortaya çıkıyor. Ve onlarla birlikte korkunç Türk ve Müslüman katliamları. Aksilik bu ya 'doody', tam da Büyükelçi'ye 'saçmalama' dediğin ve kendi 'saçmalıklarını' ortaya döktüğün sırada bu iş oluyor.
Duyduğuma göre İstanbul'a gelecekmişsin 'doody'. Tanışmaktan şeref duyduğun birkaç 'cesur Türk'ün' davetlisi olarak. Türk milleti seninle teşerrüf etmekten sonsuz bir mutluluk duymayabilir 'doody'. Bizim gibi korkunç soykırımcı bir millet sana sonra neler yapabilir, değil mi 'doody'? Bizimkileri senin oraya yollasak daha güvenli olmaz mı ha, 'doody' vb.?
Şaka bir tarafa, 16 Mayıs 2006 tarihli IHT başyazısı gibi, Batı'nın bu kendini beğenmiş, karşısındakinin insanlığını hiçe sayan, tezlerini yalan yanlışlarla destekleyen kibirli tutumu devam ettikçe, dünyadaki kargaşaların da devam edeceğini tahmin etmek zor mu?

[Asli]

Gestern hatte sie das "Menschenrechtsverletzungen-spiel" und jetzt haben sie das "Genozid-spiel" herausgebracht. Die Griechen haben ja auch schon ein "Genozid-denkmal" errichtet, fur die "Opfer" von Izmir im Unabhanigkeitskrieg .... Eine tolle Hinhaltetaktik oder Zeitgewinnunsmassnahme ...die die Turkei in die Defensive drangt...

Das einzige was ich so herrlich an der Sache finde ... die Welt lacht druber wenn der Englander, Franzose oder Deutsche das Wort Menschenrechte in den Mund nimmt oder sich fur andere einsetzt....

Man darf sich durch solche Anschuldigungen nicht gekrankt fuhlen... Nationen die von Englandern skrupellos ausgebeutet wurden, nehmen die Turkei nicht so wahr... die arbeiten an einem "Image" der Turkei, dass so nur Verbreitung in "westlichen" Landern findet ... die noch oben drein fur solche Anschludigen "bezahlt" werden von Lobbygruppen...so viel dazu, dass sie es aus "Uberzeugung" tun....

Nie vergessen, "obektiv" zu bleiben, denn die Turkei ist eigentlich ein sehr beliebtes Land auf der Welt und dass ist bei weitem nicht das "erste" womit uns andere Nationen assozieren....ich koennte so viele Beispiele aufzahlen ... (zum Beispiel habe ich einen Pakistanischen Gemusehandler getroffen, dessen Sohn hatte von unserer Turkischen Nationalmanschaft ein Trikot an ...eine Fortfuhrung wurde jetzt nicht hier reinpassen....)


Irgendwie fuhren sie eine Art "Psychologischen Krieg" gegen uns, denn wir aber auch gewinnen werden, wenn wir ruhig und gelassen bleiben ...

Naturlich koennte man auch eine Diskussion daruber starten, warum man Armenien auf "westliche" Seite ziehen moechte und dass dies nur eine Massnahme ist (das tun die doch nicht, weil dass denen etwa so "leid tut")... denn dieses Land hat auch eine strategische Bedeutung im Kaukasus...aber das wurde zu weit fuhren... nur sollte man sich nicht von diesen Gefuhlen "einnehmen" lassen, gelassen und cool darauf reagieren ... Wir haben sehr viel mehr was uns als Turken oder die Turkei ausmacht...und erst recht werden uns nicht haucherliche, erkaufte Anschuldiungen beeindrucken...

Man darf nie vergessen, der Englander kann sich "argumentativ" alles so zurechtlegen, wie er es moechte ... Wie konnten den damals ein kleines 5 Millionen Volk von Englandern 150 Millionen Inder dominieren...daher uns mit den Deutschen zu vergleichen ... das ist so eine Niveaulosigkeit und Unverschamtheit...die spricht doch fur sich ....von daher...sollte es uns das echt nicht jucken und unsere Regierung muss sich endlich etwas einfallen lassen, wie sie darauf kontert ohne das diese Leute wieder ein neues Spiel erfinden ....

[Greyson]

Ergun KIRLIKOVALI TurkishForum Advisory Board

Ermeni konularindan biktiysaniz, acele bir
“davranis duzeltmesi” yapmanizi oneririm, cunku Ermeni
sorunu maalesef asil simdi basliyor. Bati,
Turkiye’mizi 1923 ten beri, Turk’lugumuzu ise 1071 den
beri bir turlu tam hazmedemedi. Avrupa
Birligi’nin 17 Aralik 2004 kararina, iste bu tarihi
gercegin isiginda bakilinca, Bati’da bir suru tarihi
haksizliklar sorgulanmadan oylece dururken, neden
Turkiye’mizin onune temcit pilavi gibi habire
Ermeni konusunun suruldugu daha iyi anlasilabilir.
Bati’nin bu anlamsiz israri, yarim kalmis eski
hesaplara ve “dort safhali Buyuk Ermenistan” planina
tam uymaktadir.

Bu kin dolu plana gecmeden once, tum Ermenileri
ayni sinifa koymadigimi, “suyu getirenle testiyi
kirani bir tutmadigimi” soyle belirtmek isterim.
Tum dunyaya yayilmis Ermeni topluluklarini uc ana
gurupta

degerlendiriyorum: Ermeni-Turkler, Ermenistan
vatandaslari, ve Diaspora Ermenileri.

1. Ermeni-Turkler sozu ile Turkiye Cumhuriyeti
vatandasi olup, Turkiye’de veya dunyanin herhangi
bir ulkesinde yasayanlari kastediyorum. Bunlari
tamamen kendi kardesim gibi goruyor, kendilerini
seviyor ve onlara guveniyorum. Birinci dunya savasi
sirasinda yasanan savaslarin, Anadolu’daki bin
yillik uyumlu beraberligimizi bozan ortak acilar
oldugunun bilincindedirler. Faturayi haksiz bir
sekilde sadece bir tarafa cikarma pesinde
degildirler. Ermeni-Turklerle sorunumuz yoktur. Cok
calisir, cok kazanir, durustce vergilerini verir, iyi
yasar ve yasam doludurlar. Ermeni-Turk ile
Turk-Ermenisi sozcuklerini esdegerde algiliyorum. Ancak
“Turkiye Ermenisi” ya da “Turkiye’li Ermeni”
sozcuklerini uzak, soguk, sinsi, guvenilmez ve, kimse
alinmasin ama, biraz cirkin buluyorum. Sanki
bizleri bin yildir birlestiren tek unsur, kaderin bir
cilvesi sonucu ayni toprak uzerinde bulunmamizmis
ve ortak baskaca hicbir yonumuz yokmus gibi,
“cografya ile anilmayi” neredeyse bir hakaret olarak
goruyorum.
Falanca yorenin ayrani, filanca yorenin canak
comlegi meshurdur der gibi birsey. Insan degil
miyiz? Bizim ortak tarihimiz, kulturumuz,
yemekleriniz, muziklerimiz, danslarimiz, huylarimiz,
hislerimiz, anilarimiz, ve daha bir dolu gonulden
paylastigimiz yanlarimiz yok mu? Neden sadece cografya?
Testi miyiz biz?

2. Ermenistan vatandaslari fakir, batik,
karanlik, yayilmaci, etnik temizlikci, terorist ve despot
bir ulkenin meteliksiz, ac, ve umutsuz insanlari.
Bunlarin Turkiye’mize ve Turk’e karsi tavirlari,
her ne kadar resmi Ermenistan tarihi okutulmak
sureti ile kin,nefret, ve intikam zeminine
oturtulmussa da, kolay iyilestirilebilir durumdadir. Turk
dusmanligi hislerinin fazla derin olmadigini ve
Turkiye’ye yaptiklari ilk ziyaretlerinde,
gordukleri Turk’un o sicak misafirperverligi, efsanevi
hosgorusu, pazar zenginligi, yasam rahatligi, ve
harika yemekleri karsisinda kalan olumsuz
hislerinin de suratle silindigini dusunuyorum. Aralarinda
curuk elma yok mu? Var tabii, olmaz mi? Bizde
curuk elma yok mu? Dunyada curuk elmasiz ulke veya
toplum var mi? Ben burada genel goruntulerden soz
ediyorum. Ermenistan vatandaslarinin Turk’e karsi
kindar ve intikamci hislerinin kolayca
iyilestirilebilecegini dusunuyorum. Ermenistan
politikacilari, askeri ve dini liderleri icin maalesef ayni
iyimserligi
tasimiyorum. Sorunun onemli bir kismi burada
sakli.

3. Diaspora Ermenilerine gelince, iste esas sorun
burada yatiyor. Bunlar Turkiye disinda dogmustur
ve cogu yasaminda tek bir Turk ile dahi
karsilasmamistir veya Turkiye’yi gormemistir. Ama Turk’ten
ve Turkiye’den en fazla nefret edenler de, her
nedense, bunlardir. Bunlari da kendi aralarinda
dort gruba ayirmak ihtiyacini duyuyorum: terorist
uclar, fanatik lobiciler, kindar azinlik, ve sessiz
cogunluk. Bir piramit dusunun; en tepede Ermeni
teroristleri ve en alt dilimde de sessiz cogunluk
bulunsun. Iste size Ermeni diasporasi…

[Greyson]

4. Diaspora Ermenileri icindeki terorist uclar:
Bunlar her yastan olabiliyor. Ermeni terorunu 50
yillik aradan sonra 27 Ocak 1973 te Santa
Barbara’daki cifte cinayetle tekrar baslatan Yanikian 73
yasindaydi; Los Angeles Baskonsolosu Kemal
Arikan’I 28 Ocak 1982 de olduren Sassoonian ise 19
yasindaydi. Bugune kadar yapilan yuzlerce saldirida,
her yastan terrorist vardi. Bunlar, Turk kani
dokmekten baska hicbir amaclari olmayan acimasiz
katillerdir. Cogu yakalanmis, mahkemeleri gorulmus
ve hapis cezalarina carptirilmislardir.

5. Diaspora Ermenileri icindeki fanatik
lobiciler: Bunlar da en az teroristler kadar Turk’e karsi
kin ve nefret doludurlar ama teroristlerden daha
egitimli ve akilli olduklari icin, bizzat kan
dokmezler. Isleri, kan doken Ermeni teroristleri
yazili, sesli, ve goruntulu medyada savunmaktir.
Teror yoksa oraya buraya ilgili ilgisiz yazilar
gondermek, gundeme girebilmek icin didinir dururlar.
Ermeni teroristlerin Turk kurbanlari yerlerde
kanlar icinde yatarken bile, bunlar yuzlerinde
igrenc bir siritma ile dinleyenlere carpik bir tarih
anlatirlar; yerdeki de Turk olmasaydi, tarihten
sorumlu olmasaydi, demeye getirirler. Bunlar asla
dengeli ve adil olamazlar ve gercekleri
konusamazlar. Bunlar icin tarihteki tum Ermeniler sutten
cikmis ak kasiktir; hepsi sucsuzdue; Turkler ise
tum yanlislarin ve kotuluklerin tek nedenidir;
hepsi her zaman sucludur. Boylesine fanatic ve carpik
bir kafa yapisi ile tartismak mumkun degildir.
Oyle mantikli, bilgili, ve basarili olursaniz,
“soykrim inkarcisi”
deyip avci gormus tavsan gibi tartismadan
kacarlar.

6. Diaspora Ermenileri icindeki kindar azinlik:
Bunlar da en az teroristler ve lobiciler kadar
Turk’e karsi kin ve nefret doludurlar ama ne
teroristler kadar egitimsiz ve akilsiz ve ne de
lobiciler kadar fanatiktir. Bunlarin fanatikligi yakin
cevreleri ile sinirlidir. Bir de fanatik lobiciler,
yakalanan teroristleri savunmak icin avukat
parasi toplarken pek comerttirler. Anti-Turk her
projeye para akitirlar. Bunlarin var olma nedeni
Turk’e duyulan nefrettir ve iyilestirilmeleri maalesef
mumkun gorulmemektedir. 7-8 yaslarindaki Ermeni
cocuklara “Turk’u asacagim, kesecegim” icerikli
siirleri ve sarkilari ogretenler iste bunlardir.

7. Diaspora Ermenileri icindeki sesiz cogunluk:
Bunlar ne Ermeni teroristler ve fanatik lobiciler
kadar kin ne nefret dolu, ne de kindar azinlik
kadar hirsli ya da ateslidir. Turk’e karsi tarihten
gelen bir sevgisizlik ve mesafe var ise de bu
duygu onlarin yasaminin her dakikasini yonetmez.
Cogu belki Ermeni olmayanlarla beraber is, okul,
veya aile icinde beraber oldugundan Ermeni konulari
oyle pek fazla one cikmaz. Ama bu, onlarin
birakin Turk dostu oldugu anlamina da asla gelmez.
Tartismak mumkun gibi gorunse de yeni bilgi duymak
istemezler; sadece seni ikna etmeye ugrasirlar.
Onlara gore soykirim bir gercektir ve senin nasil
olup da bunu bilmedigine sastiklarindan bir muddet
seni cevirmeye calisirlar. Olmazsa selami sabahi
keserler. Digerleri gibi siddete yatkin
degildirler; bu yuzden sizi yukaridaki guruplara haber
verip kendileri sakin yasamlarina “gorevlerini
yapmis olmanin rahatligi ile” geri donerler.

8. Ermeni Olmayan Turk Dusmanlari: Yukaridaki
gruplara , Ermeni olmayip da Turk dusmani olanlari
da eklemek gerekir. Ornegin Amerikan Morgenthau,
Alman Lepsius, Ingiliz Gladstone, Bryce, ve diger
tarihe mal olmus kisilikler… Gunumuzde ise
Giscard D’estaing, Robert Fisk, Israel Charny
gibilerini saymak mumkundur…

9. Turk Olan Turk Dusmanlari Maalesef son
yillarda bu gruba bazi Turkler de eklendi. Turkiye’de
dogup, 1970 li yillarda devrimcilige soyunup,
anarsik eylemlerde yakayi ele verdikten sonra Turk
dusmani kesilenler grubu var: Taner Akcam, Halil
Berktay, Umit Necef, digerleri… Su linke bir
tiklayin ve bu sahislarin en azindan ikisinin bugun
inanilmaz derecede anti-Turk oldugunu anlayin:

http://www.tallarmeniantale.com/pics/professors/halil-poster.JPG (http://www.tallarmeniantale.com/pics/professors/halil-poster.JPG)

Bir de son yillarda, Turk pasaportu tasidigi
halde ABD ye her geldiginde Turk milletine tukurerek,
hakaret ederek, Turkiye’nin her firsatta israrla
uzerine basarak yukselmege calisan, bu yolla
kitap satmaya, prim yapmaya, Nobel almaya calisan bir
yazar turedi: Orhan Pamuk. (Maalesef bu Turk
dusmanlarindan ikisi sinif arkadasimdir: Umit Necef
ve Orhan Pamuk. Ayni siralarda oturduk, ayni
sinavlarda terledik.ayni havai teneffus ettik… Simdi
benim gibi bir adama yapilacak iskence mi bu? Bu
sirrimi ilk defa burada acikliyorum ve Turkluk
bilincini beyninde, gururunu kalbinde, mutlulugunu
gonlunde hisseden tum okurlarimdan bu insanlarla
ayni gecmisi, elimde olmadigi halde, paylasmaktan
dolayi burada ozur diliyorum. Turkiye’miz bu
gibilere ragmen kuruldu; bunlara ragmen de dimdik
ayaktadir. )

Yukarida saydigim guruplari, her yazida, her
sunusta uzun uzun tarif etme zahmetinden kurtulmak
icin de yepyeni bazi terimler ve tamlamalar
urettim:

E.S.T.U.D. = Ermeni Sahtecileri ve Turk
Dusmanlari.

Bu terim icinde Ermeni-Turkler yoktur; Ermenistan
vatandaslari gurubundan ise ilk etapta
politikacilari, askeri ve dini liderlerinin cogu vardir;
Ermeni diasporasinin her dort bolumu (yani
teroristler, lobiciler, kindarlar, ve sessizler) de
bulunmaktadir; Ermeni olmayan yabancilar da bu
gruptadir; Turk olup Turk pasaportu tasiyan veya
tasimayan aydinlar ve yazarlar da kesinlikle vardir.
Bundan sonra ESTUD sozcugunu kullandigimda,
yukaridaki ikinci gruptan dokuzuncu gruba kadar tum bu
gruplari hem ayri ayri ve hem de bir butun olarak
tarif ettigimi bilmenizi istiyorum.

E.S.I. = Ermenilerin Soykirim Iddialari veya
Ermeni Soykirimi Iddialari (ikisi de olur)

Simdi gelelim ESTUD’un cok bel bagladigi, ESTUD
yayinlarinda carsaf carsaf yazdigi, genc ESTUD
kusaklarina gururla ve israrla ogrettigi, yarim
kalmis bazi eski hesaplara ve “dort safhada Buyuk
Ermenistan” planina. Bu plan su dort safhadan
olusmaktadir:

I. Kabul: E.S.I. Turkiye’ye kabul ettirilecektir.

II. Ozur: Turkiye, E.S.I. icin Ermeni’lerden ozur
dileyecektir. III. Para: Turkiye, E.S.I. icin
Ermeni’lere tazminat (para) odeyecektir. IV. Toprak:
Turkiye, Ermeni’lere E.S.I..yuzunden kaybettigi
topraklarini geri verecektir.

Bunlari bilmeyen, durumun ciddiyetini
kavrayamayan, ve ilgi duymayan bircok Turk ise “Neden bu
kadar gurultuye meydan veriyoruz? E.S.I.. icin
‘Tamam, arkadas, yaptik’ diyelim, olsun bitsin”. diye
ozetlenebilecek bir ver-kurtul havasindalar. Bunu
samimiyetle ama tam bir bilgisizlikle ve hatta
ilgisizlik ile soyluyorlar. Onlara “Peki, yarin
Ermeni evine gelse, kapini calsa, cik buradan,
burasi 1915 te benimdi, simdi gene benim oldu, dese
kabul edecek misin?” diye soruyorum. Saskina
donuyorlar. Ne alakasi var diyorlar. Yukaridaki 90
yillik plandan haberleri yok. Ilk defa duyuyorlar.
Halbuki biri bana oyle yapsa derim ki “Getir
kestigin olulerimi geri, al evini geri…”

Simdi gelelim isin ahlak boyutuna. Soru:
1915-1916 da Anadolu’da yasanan kanli bir ic savasi,
israrla tek yanli bir soykirim gibi gormek ve
gostermek, asagidakilerden hangisidir:

a) yalancilik b) dolandiricilik c) sahtecilik d)
bilgisizlik e) propaganda

f) onyargi g) bagnazlik h) dezenformazsyon i)
saptirmacilik

j) cifte standart k) diplomasi l) provokasyon m)
yayilmacilik n) diger

Cevap: Seceneklerin her biri kismen bir cevap
olusturuyor. Ama hicbiri tam cevabi olusturmuyor.
Tek tek kullanildiginda herbiri eksik kaliyor. Bu
sikintiyi cok gordugumden ve yasadigimdan,
Turkce’mize 7 Mayis 2003 gunu saat sabah 8:59 da yepyeni
bir terim hediye ettim:

AHLAKKIRIM.

Ingilizcesi: Ethocide; “ethics” (ahlak) ve “cide”
(oldurme) sozcuklerinden olusuyor.

Kisa anlami: Ahlakkirim = Ahlakin bilincli olarak
yokedilmesidir.

Orta anlami: Ahlakkirim = Politik kazanc elde
etmek icin, onceden planlanmis, kasitli, sistematik,
ve kotu amacli propagandalar yapilmasi suretiyle,
Ahlakin bilincli olarak yokedilmesidir.

Uzun anlami: Ahlakkirim = Bir sahis, kurum, grup,
millet, ulke, ve ulkeler gurubu tarafindan,
politik cikarlar saglamak amaci ile, onceden
planlanmis, kasitli, sistematik, ve kotu niyetli
propagandalar yapilmasi suretiyle, baska bir sahsin,
kurumun, gurubun, milletin, ulkenin, veya ulkeler
gurubunun seref ve haysiyetini kismen veya tamamen
ayaklar altina almanin hedeflenmesi sonucu ortaya
cikan genel ahlak cokuntusu ve degerler kiyimidir.

Bilimsel anlami: Ahlakkirim = Su anda, bu konuyu
enine boyuna isleyen "Ethocide, Not Genocide"
isimli bir de kitap yaziyorum. (Turkcesi de
arkasindan gelecek: "Soykirim degil, Ahlakkirim"). Bu
kitapta, bu terimin “yasayan bir terim oldugu”, yani
kosullara gore yillar icinde, gelisip buyuyerek,
dallanip budaklanarak, daha degisik yorumlar
kazanabilecegi ve zenginlesecegi belirtilecektir. Bu
terimin hukuki, politik, sosyal, ve diger
boyutlarinin tartisildigi seminerler ve sureli yayinlar
olacaktir. Ileride, ayni soykirim gibi,
ahlakkirim enstituleri ve ahlakkirim muzeleri
olusturulabilecektir. Bu kitapta, ahlakkirim yapanlar, yani
yukaridaki ESTUD uyeleri, yazili tezleri
incelenerek desifre edilecek. Ahlakkirim yoktur diyen
"ahlkakirim inkarcilari" buyutec altina alinacak ve
ne gibi psikolojik, sosyal, tarihi, veya kulturel
olaylarin bu "inkarcilikta" rolu olduguna
bakilacak. Butun bunlar referanslarla ve bilimsel olarak
yapilacak. Gayem, dunyanin bu en buyuk
sahtekarligini ortaya
cikarip, altinda yatan dunyanin en buyuk insan
trajedilerinden birini "ahlakkirimdan arinmis" bir
sekilde, her iki yonden gostermek olacak.

Iste benim, su anda 13 yasinda olan ve gozu
spordan baska hicbir gormeyen ogluma mesajim budur:

“Oglum,

Ahlakkirimcilarla yasaminin her safhasinda savas.
Korkup kacmak, sinmek, bilgisiz ve ilgisiz
kalmak, kendisini insan sayan birisine yakismaz. Sakin
meydani ESTUD lobisine birakma. Cik, ortaligi
gumbur gumbur inlet… Korkma, dogrular senin yaninda.
Iste sana istedigin arac ve gerecler. Kitaplar,
terimler, mektuplar, …

Gerisi yuregine ve gonlune kaliyor oglum.

Seni daima cok seven,Baban…”

ergun kirlikovali
---------------------------------------------
interessantes post von diesem herren.

[TOZKOPARAN]

Ermeni soykırım iddialarını da anlattığı kitabını Türkiye'de yayımlamaya hazırlanan Robert Fisk: Cesaret edebilirlerse beni de 301'den yargılasınlar

http://www.milliyet.com.tr/2006/10/15/siyaset/resim/axsiy02.jpg


ngiliz Independent gazetesi'nin Ortadoğu muhabiri ve yazarı Robert Fisk, Orhan Pamuk'a Nobel Edebiyat Ödülü verilmesi ve Fransa meclisinin inkâr yasasını kabul etmesiyle ilgili olarak kaleme aldığı yazısında, daha önce İngiltere'de çıkan ve Ermenilerin soykırıma uğradığını iddia ettiği kitabının Türkiye'de yayımlanacağını belirtti.
Fisk, Türkiye'deki yayınevinin kitabını Türkiye'de yayımlaması halinde büyük bir ihtimalle TCK'nın 301'inci maddesi uyarınca haklarında dava açılacağını bildirdiğini "Ancak size dokunmazlar siz yabancısınız" dediğini aktardı.
"Great War of Civilization" (Medeniyetin Büyük Savaşı) adlı kitabının önümüzdeki ay Türkiye'de Türkçe olarak Agora yayınevi tarafından yayımlanacağını açıklayan Fisk, kitabında "Ermeni soykırımının" uzunca bir bölüm oluşturduğunu ve 'İlk Holokost' olarak tanımlandığını kaydetti.

Yayımcıdan 301 uyarısı
Fisk, avukatlardan kitabın piyasaya çıkması halinde Agora Yayınevinin 301. maddeden yargılanabileceğine inandıklarını belirten bir faks aldığını söyledi. Yazar, "Ama yayınevine destek olmak için mahkemeye başvurup yargılanmak isediğimi belirtebilirim" dedi.

Mahkemeye çıkarım
"Şahsen, Türkiye'de soykırımı kabul etmeyenlerin bize dokunmaya cesaret edebileceklerinden şüpheliyim" diyen Fisk, "Eğer bunu denerlerse, Türk yayıncılarımla birlikte mahkemeye çıkıp Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün bile kınadığı soykırımı hâkimin karşısında ifşa etmekten şeref duyarım" ifadelerini kullandı.
Fisk, Orhan Pamuk'a Nobel verilmesinin ve Fransa Meclis'i kararının "Suriye çölleri ve Türkiye topraklarının güneyinde toplu mezarlarda yatan Ermeniler'in ruhlarını bir parça rahatlatmış olabileceğini" iddia etti.

--------------------------------------------------------------------------

Tamam ermeni soykirimi yalanini türk milletine dayattirmayi anladikda ama Mustafa Kemal Atatürkün ne oldugunu bir türlü karar veremediniz. Adam daha gecenlerde irkciydi simdi ermeni dostu cikti.


Anladik sende nobel ödelini kazanmak ve kitabin cok satilmasini istiyorsun. Benden sana tavsiye türkiyenin anayasa kitabini al icinde garanti bir avrupa birliginin begenmedigi maddeyi bulursun ve ondan sonra o maddeyi ihlal eden bir kitap yaz.

Artik bu 301. maddeyle yapilan oyunlarin civisi cikti.

[deryatulga]

http://news.independent.co.uk/world/fisk/article1870851.ece


The Independent (London)
October 14, 2006 Saturday
First Edition

Let me denounce genocide from the dock

ROBERT FISK

This has been a bad week for Holocaust deniers. I'm talking about those who wilfully lie about the 1915 genocide of 1.5 million Armenian Christians by the Ottoman Turks. On Thursday, France's lower house of parliament approved a Bill making it a crime to deny that Armenians suffered genocide. And, within an hour, Turkey's most celebrated writer, Orhan Pamuk - only recently cleared by a Turkish court for insulting "Turkishness" (sic) by telling a Swiss newspaper
that nobody in Turkey dared mention the Armenian massacres - won the Nobel Prize for Literature. In the mass graves below the deserts of Syria and beneath the soil of southern Turkey, a few souls may have been comforted.

While Turkey continues to blather on about its innocence - the systematic killing of hundreds of thousands of male Armenians and of their gang-raped women is supposed to be the sad result of "civil war" - Armenian historians such as Vahakn Dadrian continue to unearth new evidence of the premeditated Holocaust (and, yes, it will deserve its capital H since it was the direct precursor of the Jewish Holocaust, some of whose Nazi architects were in Turkey in 1915) with all the energy of a gravedigger.

Armenian victims were killed with daggers, swords, hammers and axes to save ammunition. Massive drowning operations were carried out in the Black Sea and the Euphrates rivers - mostly of women and children, so many that the Euphrates became clogged with corpses and changed its course for up to half a mile. But Dadrian, who speaks and reads Turkish fluently, has now discovered that tens of thousands of Armenians were also burned alive in haylofts.

He has produced an affidavit to the Turkish court martial that briefly pursued the Turkish mass murderers after the First World War, a document written by General Mehmet Vehip Pasha, commander of the Turkish Third Army. He testified that, when he visited the Armenian village of Chourig (it means "little water" in Armenian), he found all the houses packed with burned human skeletons, so tightly packed that all were standing upright. "In all the history of Islam," General Vehip wrote, "it is not possible to find any parallel to such savagery."

The Armenian Holocaust, now so "unmentionable" in Turkey, was no secret to the country's population in 1918. Millions of Muslim Turks had witnessed the mass deportation of Armenians three years earlier - a few, with infinite courage, protected Armenian neighbours and friends at the risk of the lives of their own Muslim families - and, on 19 October 1918, Ahmed Riza, the elected president of the Turkish senate and a former supporter of the Young Turk leaders who committed the genocide, stated in his inaugural speech: "Let's face it, we Turks savagely ( vahshiane in Turkish) killed off the Armenians."

Dadrian has detailed how two parallel sets of orders were issued, Nazi-style, by Turkish interior minister Talat Pasha. One set
solicitously ordered the provision of bread, olives and protection for Armenian deportees but a parallel set instructed Turkish
officials to "proceed with your mission" as soon as the deportee convoys were far enough away from population centres for there to be few witnesses to murder. As Turkish senator Reshid Akif Pasha testified on 19 November 1918: "The 'mission' in the circular was: to attack the convoys and massacre the population??? I am ashamed as a Muslim, I am ashamed as an Ottoman statesman. What a stain on the reputation of the Ottoman Empire, these criminal people???"

How extraordinary that Turkish dignitaries could speak such truths in 1918, could fully admit in their own parliament to the genocide of the Armenians and could read editorials in Turkish newspapers of the great crimes committed against this Christian people. Yet how much more extraordinary that their successors today maintain that all of this is a myth, that anyone who says in presentday Istanbul what the men of 1918 admitted can find themselves facing prosecution under the notorious Law 301 for "defaming" Turkey.

I'm not sure that Holocaust deniers - of the anti-Armenian or anti-Semitic variety - should be taken to court for their rantings.
David Irving is a particularly unpleasant "martyr" for freedom of speech and I am not at all certain that Bernard Lewis's one-franc fine by a French court for denying the Armenian genocide in a November 1993 Le Monde article did anything more than give publicity to an elderly historian whose work deteriorates with the years.

But it's gratifying to find French President Jacques Chirac and his interior minister Nicolas Sarkozy have both announced that Turkey will have to recognise the Armenian death as genocide before it is allowed to join the European Union. True, France has a powerful half-million-strong Armenian community.

But, typically, no such courage has been demonstrated by Lord Blair of Kut al-Amara, nor by the EU itself, which gutlessly and childishly commented that the new French Bill, if passed by the senate in Paris, will "prohibit dialogue" which is necessary for reconciliation between Turkey and modern-day Armenia. What is the subtext of this, I wonder. No more talk of the Jewish Holocaust lest we hinder "reconciliation" between Germany and the Jews of Europe?

But, suddenly, last week, those Armenian mass graves opened up before my own eyes. Next month, my Turkish publishers are producing my book, The Great War for Civilisation, in the Turkish language, complete with its long chapter on the Armenian genocide entitled "The First Holocaust". On Thursday, I received a fax from Agora Books in Istanbul. Their lawyers, it said, believed it "very likely that they will be sued under Law 301" - which forbids the defaming of Turkey
and which right-wing lawyers tried to use against Pamuk - but that, as a foreigner, I would be "out of reach". However, if I wished, I could apply to the court to be included in any Turkish trial.

Personally, I doubt if the Holocaust deniers of Turkey will dare to touch us. But, if they try, it will be an honour to stand in the dock with my Turkish publishers, to denounce a genocide which even Mustafa Kamel Ataturk, founder of the modern Turkish state, condemned.

[Mirage]

Robert Fisk: The truth should be proclaimed loudly

http://www.independent.co.uk/template/ver/gfx/mugs/robert_fisk.gif

When has any publisher ever tried to avoid publicity for his book?

Published: 17 March 2007

Stand by for a quotation to take your breath away. It's from a letter from my Istanbul publishers, who are chickening out of publishing the Turkish-language edition of my book The Great War for Civilisation. The reason, of course, is a chapter entitled "The First Holocaust", which records the genocide of one and a half million Armenians by the Ottoman Turks in 1915, a crime against humanity that even Lord Blair of Kut al-Amara tried to hide by initially refusing to invite Armenian survivors to his Holocaust Day in London.
It is, I hasten to add, only one chapter in my book about the Middle East, but the fears of my Turkish friends were being expressed even before the Armenian-Turkish journalist Hrant Dink was so cruelly murdered outside his Istanbul office in January. And when you read the following, from their message to my London publishers HarperCollins, remember it is written by the citizen of a country that seriously wishes to enter the European Community. Since I do not speak Turkish, I am in no position to criticise the occasional lapses in Mr Osman's otherwise excellent English.
"We would like to denote that the political situation in Turkey concerning several issues such as Armenian and Kurdish Problems, Cyprus issue, European Union etc do not improve, conversely getting worser and worser due to the escalating nationalist upheaval that has reached its apex with the Nobel Prize of Orhan Pamuk and the political disagreements with the EU. Most probably, this political atmosphere will be effective until the coming presidency elections of April 2007... Therefore we would like to undertake the publication quietly, which means there will be no press campaign for Mr Fisk's book. Thus, our request from [for] Mr Fisk is to show his support to us if any trial [is] ... held against his book. We hope that Mr Fisk and HarperCollins can understand our reservations."
Well indeedydoody, I can. Here is a publisher in a country negotiating for EU membership for whom Armenian history, the Kurds, Cyprus (unmentioned in my book) - even Turkey's bid to join the EU, for heaven's sake - is reason enough to try to sneak my book out in silence. When in the history of bookselling, I ask myself, has any publisher tried to avoid publicity for his book? Well, I can give you an example. When Taner Akcam's magnificent A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility was first published in Turkish - it uses Ottoman Turkish state documents and contemporary Turkish statements to prove that the genocide was a terrifying historical fact - the Turkish historian experienced an almost identical reaction. His work was published "quietly" in Turkey - and without a single book review.
Now I'm not entirely unsympathetic with my Turkish publishers. It is one thing for me to rage and roar about their pusillanimity. But I live in Beirut, not in Istanbul. And after Hrant Dink's foul murder, I'm in no position to lecture my colleagues in Turkey to stand up to the racism that killed Dink. While I'm sipping my morning coffee on the Beirut Corniche, Mr Osman could be assaulted in the former capital of the Ottoman empire. But there's a problem nonetheless.
Some months earlier, my Turkish publishers said that their lawyers thought that the notorious Law 301 would be brought against them - it is used to punish writers for being "unTurkish" - in which case they wanted to know if I, as a foreigner (who cannot be charged under 301), would apply to the court to stand trial with them. I wrote that I would be honoured to stand in a Turkish court and talk about the genocide. Now, it seems, my Turkish publishers want to bring my book out like illicit pornography - but still have me standing with them in the dock if right-wing lawyers bring charges under 301!
I understand, as they write in their own letter, that they do not want to have to take political sides in the "nonsensical collision between nationalists and neo-liberals", but I fear that the roots of this problem go deeper than this. The sinister photograph of the Turkish police guards standing proudly next to Dink's alleged murderer after his arrest shows just what we are up against here. Yet still our own Western reporters won't come clean about the Ottoman empire's foul actions in 1915. When, for example, Reuters sent a reporter, Gareth Jones, off to the Turkish city of Trabzon - where Dink's supposed killer lived - he quoted the city's governor as saying that Dink's murder was related to "social problems linked to fast urbanisation". A "strong gun culture and the fiery character of the people" might be to blame.
Ho hum. I wonder why Reuters didn't mention a much more direct and terrible link between Trabzon and the Armenians. For in 1915, the Turkish authorities of the city herded thousands of Armenian women and children on to boats, set off into the Black Sea - the details are contained in an original Ottoman document unearthed by Akcam - "and thrown off to drown". Historians may like to know that the man in charge of these murder boats was called Niyazi Effendi. No doubt he had a "fiery character".
Yet still this denial goes on. The Associated Press this week ran a story from Ankara in which its reporter, Selcan Hacaoglu, repeated the same old mantra about there being a "bitter dispute" between Armenia and Turkey over the 1915 slaughter, in which Turkey "vehemently denies that the killings were genocide". When will the Associated Press wake up and cut this cowardly nonsense from its reports? Would the AP insert in all its references to the equally real and horrific murder of six million European Jews that right-wing Holocaust negationists "vehemently deny" that there was a genocide? No, they would not.
But real history will win. Last October, according to local newspaper reports, villagers of Kuru in eastern Turkey were digging a grave for one of their relatives when they came across a cave containing the skulls and bones of around 40 people - almost certainly the remains of 150 Armenians from the town of Oguz who were murdered in Kuru on 14 June 1915. The local Turkish gendarmerie turned up to examine the cave last year, sealed its entrance and ordered villagers not to speak of what they found. But there are hundreds of other Kurus in Turkey and their bones, too, will return to haunt us all. Publishing books "quietly" will not save us.
http://news.independent.co.uk/world/fisk/article2366519.ece

[Der Schakal]

Ermeni soykırım iddialarını da anlattığı kitabını Türkiye'de yayımlamaya hazırlanan Robert Fisk: Cesaret edebilirlerse beni de 301'den yargılasınlar



Der tut so als wäre das was besonderes ... einfach bei "iletisim Yayinevi" gucken. Da gibt es mehr als genug in türkischer Sprache. Vollidiot!

[Yakamoz]

Der macht eigentlich genau das Gleiche wie Perincek....adama demek lazim...Perinceklesme....

[colak]

Faktenarme Genozidvertreter bedienen sich der psychologischen Kriegsführung. Diese Nachrichten bestätigen mir immer mehr, das ein riesen Komplott am Werkeln ist. Will man die Türkei an wichtigen Schritten bezüglich Annäherung an Iran, bezüglich einmarsch in Nord-Irak hindern?

Die Rhetorik legt es nahe, Fisk hat wohl noch nichts von den Hereros gehört, vielleicht weiß er auch nicht um das Schicksal von bewußt herbeigeführten Drogenabhängigkeit der Chinesen und der darauffolgende Boxeraufstand, mit mehr als drei Mill. chinesichen Opfern. Das waren nicht geringere, als die Engländer. Beiteiligt waren auch die Franzosen und Japaner an den Massakern.

Die Inder können auch ein Lied von ihrem Leid singen. Die bewußt herbeigeführte Hungersnot, verursacht von den Engländern, hat schätzungsweise über zwei Mill. Todesopfer herbeigeführt. Die aus Hunger und Armut herbeigeführte Lepra habe ich nicht mitgezählt.

Ich will ja nicht vom Thema abweichen, aber wer den Türken eine Lektion in Sachen "Errinnerungskultur" erteilen will, sollte, bevor er vom ersten "Holocaust" spricht, schon mal seine Geschichte genauer unter die Lupe nehmen.

[deryatulga]

Faktenarme Genozidvertreter bedienen sich der psychologischen Kriegsführung. Diese Nachrichten bestätigen mir immer mehr, das ein riesen Komplott am Werkeln ist. Will man die Türkei an wichtigen Schritten bezüglich Annäherung an Iran, bezüglich einmarsch in Nord-Irak hindern?

Die Rhetorik legt es nahe, Fisk hat wohl noch nichts von den Hereros gehört, vielleicht weiß er auch nicht um das Schicksal von bewußt herbeigeführten Drogenabhängigkeit der Chinesen und der darauffolgende Boxeraufstand, mit mehr als drei Mill. chinesichen Opfern. Das waren nicht geringere, als die Engländer. Beiteiligt waren auch die Franzosen und Japaner an den Massakern.

Die Inder können auch ein Lied von ihrem Leid singen. Die bewußt herbeigeführte Hungersnot, verursacht von den Engländern, hat schätzungsweise über zwei Mill. Todesopfer herbeigeführt. Die aus Hunger und Armut herbeigeführte Lepra habe ich nicht mitgezählt.

Ich will ja nicht vom Thema abweichen, aber wer den Türken eine Lektion in Sachen "Errinnerungskultur" erteilen will, sollte, bevor er vom ersten "Holocaust" spricht, schon mal seine Geschichte genauer unter die Lupe nehmen.

Nun Fisk ist wirklich die falsche Adresse einer prowestlichen Berichterstattung. Und er ist leider so ehrlich, wie sonst Journalisten kaum zu sein in der Lage sind. Und er ist wirklich ein sehr mutiger Mann! Er erzählt nur, woran er glaubt. Wie wollen wir ihm jetzt eines besseren lehren, welche Literatur wollt ihr ihm empfehlen? Wie dem auch sei, wer innerhalb der imperialistischen Komplotte einen Fisk sucht, wird dort garantiert nicht fündig.

Er kennt sich mit der kolonialen Vergangenheit seines eigenen Landes und Europas sehr gut aus und geht entsprechend schonungslos damit um. Wisst ihr, was für eine reiche Literatur darüber existiert? Wenn wir da unsere westliche Freunde zur Raison bringen wollen, benutzen wir in erster Linie die Werke der Leute wie Fisk. Er befindet sich bezüglich der Armenier im Irrtum, das ist klar. Die Frage ist, ob er überhaupt eine andere Wahl hätte!

[Der Schakal]

Der macht eigentlich genau das Gleiche wie Perincek....adama demek lazim...Perinceklesme....

muahahahahahaaaaa ...

[colak]

Nun Fisk ist wirklich die falsche Adresse einer prowestlichen Berichterstattung. Und er ist leider so ehrlich, wie sonst Journalisten kaum zu sein in der Lage sind. Und er ist wirklich ein sehr mutiger Mann! Er erzählt nur, woran er glaubt. Wie wollen wir ihm jetzt eines besseren lehren, welche Literatur wollt ihr ihm empfehlen? Wie dem auch sei, wer innerhalb der imperialistischen Komplotte einen Fisk sucht, wird dort garantiert nicht fündig.

Er kennt sich mit der kolonialen Vergangenheit seines eigenen Landes und Europas sehr gut aus und geht entsprechend schonungslos damit um. Wisst ihr, was für eine reiche Literatur darüber existiert? Wenn wir da unsere westliche Freunde zur Raison bringen wollen, benutzen wir in erster Linie die Werke der Leute wie Fisk. Er befindet sich bezüglich der Armenier im Irrtum, das ist klar. Die Frage ist, ob er überhaupt eine andere Wahl hätte!

Ich kann leider aus Mangel an Sachkenntnis Fisk nicht beurteilen, meine Voreingenommenheit geht aus einem einzigen Grund hervor.
Nämlich den, zu behaupten, die Tragödie 1915 wäre der erste Genozid des 20. Jhr. gewesen.
Natürlich darf man keine Vergleiche ziehen, ich will aber nur aufmerksam machen, mit wieviel Eifer man die Thematik um den "Genozid" ableistet.
Befremdent finde ich die Tatsache, das die Abermillionen Menschen Opfer eben dieser Genozidverfechter sind.
Im übrigen, man muss nicht einmal einen Schuss abgeben, um einen Völkermord zu begehen. Ich habe leider die Lektüre nicht auf der Hand, aber die Systematische Abschneidung der Resourcen (Indien) und das bewußt herbeiführen von Drogenabhängigkeit in China (fast jeder zweite erwachsene) sind nicht die gute englische Art, aber Tatsachen.
Wird in den englischen Schulen der Genozid an den Indern, Chinesen etc. etc. unterrichtet?
Wird der Genozid an den Algeriern in Frankreich, als solche Wahrgenommen? Gibt es beileids Bekundungen?
Wie gehen die Tschechen mit den Benesch Dekreten um?
Waren die Polen im Recht, als sie die Deutschen nach dem Krieg niedermetzelten, oder kann man hier auch von einem Genozid reden?

Wir kennen doch die Reaktionen. Soll sich nun ausschließlich die Türkei zu den "Errinerungskultur" bewahrern, neben Deutschland gesellen, oder haben dutzende Nationen nicht die selbe Pflicht?

Warum sollte ausgerechnet die Türkei, zumal man sie eh nicht in der westlichen Zivilisation zuordnet, so einen Beschluss verfassen, der Besagt, das die Geschehnisse um 1915 ein Genozidaler vorgang ist?

Ich finde, jeder, der Dunkle Kapitel noch nicht aufgearbeitet hat, namentlich England, USA, Tschechien, Polen, Russland, Frankreich, Spanien und zu guter letzt sogar Deutschland (Herero Genozid), sollte, da es ja zur "Zivilisierten Welt" gehört, nun endlich ihre Völkermorde offen aussprechen.

Wir sind noch nicht im Club!

P.S. habe ich irgend ein Land mit dunkler Vergangenheit vergessen?
ach, hier noch eins : Belgisch-Kongo ist euch ja ein Begriff, nach jüngeren Schätzungen, gingen über 10 Mill. Menschen hops.

[deryatulga]

Robert Fisk'ten müthiş itiraf
16 Mayıs 2007 Çarşamba 00:10

Vatan gazetesi İndipendent'ın dünyaca ünlü yazarı Robert Fisk ile konuştu. Fisk birbirinden ilginç itiraflarda bulundu.

İşte o röportajın çarpıcı başlıkları

Robert Fisk: Cevabını hâlâ bulamadım. Neden Birinci Dünya Savaşı’nda sizle savaşmak zorunda kaldık. Ne acı bir kayıp... Biz sizi yok etmek istedik. Batılılar sizi yok etmek istedi. Ama siz o kadar cesur, mert ve asker bir milletsiniz ki... Türkiye’nin yok olmayacağını söylediniz. Ve haklıydınız...

Türkiye’nin Ortadoğu’daki rolünü nasıl görüyorsunuz?

Türkiye’nin rolü büyük ve ilginç. Sizin İsrail ile yakın ilişkileriniz var. Öteki taraftan, askeriniz burada. Ama Türkiye’nin şimdiye kadar bu gücünü Ortadoğu’da kullandığını görmedim. Arap dünyasında size pek sıcak bakmazlar ama etkiniz büyük. Türkiye, kendi kimliği ile uğraşmaktan, iç politikası ile cebelleşmekten Ortadoğu da etkili bir politika yürütme fırsatını elde edemedi. Ortadoğu için bir umut olabilirsiniz. İsrail’e çok şey yaptırabilirsiniz. UNIFOR’daki asker sayınızı artırabilirsiniz...

Türkiye’nin Irak politikası nasıl şekillenecek?

Türkiye Irak’a girecektir. AB tam üyeliğinden önce...

ABD buna ne diyecek?

ABD Irak’tan çekilecek. Kürtler’e desteğini de çekecek.

Peki İran’a saldıracak mı?

ABD’nin İran’a girmeyeceğine eminim. Ama bombalamayacağından veya İsrail’e bombalatmayacağından emin değilim. ’Afganistan ve Irak’ta kaybettik. İran’da kazanmalıyız’ diye hareket ederse çılgınlık olur. Araplar izin verir mi? Yanıtı zor. İran’a saldırı olursa Ortadoğu darmadağın olur.

Zaten öyle değil mi?

Evet öyle. Biz Ortadoğu’yu her zaman parçalamak istedik. Her zaman haritalar çizdik. Biz batılılar, harita çizmeyi çok severiz. Sünniler, Şiiler, Hıristiyanlar, Kürtler için bölgeler icad ederiz. Bunun en acı yanı ise doğunun batıdan hep yardım istemesidir. Biz her zaman doğuya yardım etmek, sözde demokratikleştirmek için gelir, sonra da bir daha çıkmayız.

[deryatulga]

Ermeni soykırımının yeni kanıtları...

http://www.radikal.com.tr/veriler/2007/08/29/yo2.gif Türkiye inkâr politikasını sürdürse de, 20. asrın ilk 'Holokost'u olan Ermeni soykırımına dair her gün yeni kanıt bulunuyor. Ermeni Soykırımı Müzesi Müdürü Demoyan ise bu acının kaydının düşülmesi gerektiğini söylüyor ve şöyle devam ediyor: "Türk hükümetinin inkârı, atalarının yaptıklarından gurur duyduklarını gösteriyor"
29/08/2007 (4350 kişi okudu)
Robert Fisk (Arşivi (http://www.radikal.com.tr/arama.php?ara=1&y=1&edi=Robert Fisk))
Daha önce hiç yayımlanmamış fotoğraflar, 20. asrın ilk soykırımının dehşetini yansıtıyor. 1915'te Erzurum'dan çıkıp açık arazide yürüyen korkmuş insanlar görülüyor; erkekler, kadınlar ve çocuklar, ölüm yürüyüşünün başında. Erzurum'dan gönderilen Ermenilerin hiçbirinin sağ kalmadığını biliyoruz. Erkeklerin çoğu vuruldu, çocuklar (o fotoğraftakiler de dahil) açlıktan veya hastalıktan öldü. Genç kadınların neredeyse hepsine tecavüz edildi, yaşlı kadınlar dövülerek öldürüldü, hastalar ve bebekler yol kenarlarında ölüme terk edildi.
Bu nadir fotoğraflar, çağımızın en korkunç olaylarından birine tanıklık ediyor. Kötü baskı kalitesi (Çeken kişi Ermeni göçmenlerin hareketlerine intibak edememiş, bir diğerinin tepesinde parmak izi var), sahici olduklarına kuşku bırakmıyor. O dönemde Türk demiryolu sisteminin geliştirilmesi için kredi sağlayan Deutsche Bank'ın arşivlerinden gelen fotoğraflar bunlar. Bir diğerinde (Bugüne kadar sadece Almanya ve modern dönem Ermenistan'daki iki dergide yayımlandı) aralarında çocukların da bulunduğu onlarca perişan Ermeni yük vagonlarına tıka basa sokulmuş. Türkler bu vagonların her birine 90 Ermeni koymuş; Naziler de Yahudi Holokostu sırasında insanları Doğu Avrupa'daki ölüm kamplarına gönderirken aynısını yapmıştı.
Erivan'ın hemen dışındaki gri taştan inşa edilmiş Ermeni Soykırımı Müzesi'nin müdürü Hayk Demoyan bilgisayar ekranındaki fotoğraflara kederli bir sessizlikle bakıyor. Modern Türkiye tarihi dersleri veren bir akademisyen olan Demoyan, Türk katliamından geriye kalan ve üstüne bir de 70 yıl boyu Sovyetler Birliği'nin parçası olarak çok çeken Ermenistan'daki en dinamik soykırım araştırmacılarından biri. "Evet, bu fotoğrafları alabilirsiniz" diyor ve devam ediyor: "Hâlâ yeni fotoğraflar keşfediyoruz. Bunları Almanlar çekmiş ve 2. Dünya Savaşı'nda da yok olmamışlar. Bugün müzemizin bir ortak bellek mekânı, travmanın hatırlandığı bir mekân olmasını istiyoruz. Müzemiz Ermenilerin yanı sıra Türkler için de. Bu Türklerin de tarihi."


Nazi Almanyası'yla tuhaf paralellikler var
Geçen asrın ilk Holokost'unun (Winston Churchill Nazilerin altı milyon Yahudi'yi öldürmesinden yıllar önce Ermeni soykırımı için tam da bu kelimeyi kullanmıştı) hikâyesi, modern Türkiye gerçekleri inkâr etse de iyi biliniyor. Kezâ Nazi Almanyası'nın Yahudileri katletmesiyle arasındaki paralellikler de. Türkiye'nin Ermenilere yönelik terör furyası, Ermeni ırkını yok etme çabasıydı. Türkler kamuoyu önünde Ermeni nüfusu 'yeniden iskân etme' gereğinden dem vursa da (aynı Almanların sonradan Yahudiler hakkında söylediği gibi), Enver Paşa'nın İttihat ve Terakki Partisi'nin niyetleri açıkça ortadaydı. Sözgelimi 15 Eylül 1915'te içişleri bakanı Talat Paşa, Halep valisine kentteki on binlerce Ermeni'ye yapması gerekenleri emreden şu telgrafı gönderiyordu: "Hükümetin... Türkiye'de yaşayan mevzu bahis insanları tümüyle yok etmeye karar verdiği konusunda bilgilendirilmiş bulunuyorsunuz... Önlemler ne kadar trajik olursa olsun varlıkları ortadan kaldırılmalıdır ve yaşa, cinsiyete bakılmamalı, vicdan muhasebelerine girişilmemelidir." Bu kelimeler Himmler'in 1941'de SS katillerine söylediklerinin neredeyse aynısı.
Önde gelen ve epey cesur bir Türk akademisyen olan Taner Akçam, soykırımın gerçekliğini göstermek için orijinal Osmanlı Türk belgelerini kullandı. Bugün böyle yaptığı için kendi hükümetinin şiddetli saldırıları altında olan Akçam, Türk arşivlerinde şunu buldu: Türk subaylar, bireysel olarak, sık sık katliam emirlerine dair 'ikilemleri'ni yazdılar; üslerine gönderdikleri ve tam da aynı zamana denk düşen telgraflarda, 'yeniden iskân' sırasında Ermenilere yeterince koruma ve yiyecek sağlanmasını istediler. Bu da Nazi Almanyası'yla tuhaf bir paralellik gösteriyor: Alman subaylar bir yandan yüz binlerce Yahudi'yi gaz odalarına gönderirken, bir yandan da Cenevre'deki Kızılhaç yetkililerini onların iyi korunduğu ve beslendiği konusunda temin ediyorlardı.
Osmanlı Türkiyesi'nin Ortadoğu'daki bütün Hıristiyan soyunu imha girişimi, Türk polisi, askeri ve Kürt aşiret üyelerinin estirdiği benzersiz bir dehşet rüzgârının da tarihi... Demoyan müzedeki bürosunda, bu muazzam acının kaydının düşülmesi gereğinden söz ediyor: "Hayatta kalan herkesin yazılarında görebilirsiniz bu acıyı. Diyasporadan, dedeleri ve nineleri soykırımda ölmüş ziyaretçiler geldiğinde, çalışanlarımız onlarla birlikte duygulanıyor. Bu insanların sergiyi gezerken son derece üzüldüğüne, gözyaşlarına boğulduğuna ve bazılarının neredeyse aklını yitirecek hale geldiğine tanık oluyorlar. Bu bizim için çok zor bir durum. Mevcut Türk hükümetinin soykırımı inkâr eden tutumu, atalarının yaptığından gurur duyduklarını gösteriyor. Osmanlıların yaptıklarından memnun olduklarını söylüyorlar. Ancak bugün dünyanın dört köşesindeki birçok yerin, Erivan'ın bile, çalışmamızı sürdürmemizi sağlayacak arşiv malzemeleri açısından altın madeni gibi olduğunu görüyoruz. Her gün yeni fotoğraf veya belgeler ortaya çıkarıyoruz."
Demoyan'ın verdiği fotoğraflar 1915'te Deutsche Bank çalışanlarınca çekilmiş ve Türklerin Ermeni nüfusunu katlettiği iddialarının kanıtı olarak Berlin'deki merkez büroya gönderilmiş. Halen Deutsche Bank Tarih Enstitüsü'nün Doğu Bölümü'nde bulunabilirler.
Harput'taki bir Alman mühendisin gönderdiği en önemli fotoğraflardan birindeyse Ermeni erkekler Türk askerleri tarafından infaza götürülüyor. Banka görevlileri, Osmanlı Türklerinin Ermenileri ölüme, parasını Almanya'nın verdiği trenlerle götürmesinden dolayı afallamıştı. Yeni demiryolu ağının soykırım için değil, askeri amaçlarla kullanılacağını düşünüyorlardı.
Osmanlı ordusunu yeniden yapılandırmaları için Türkiye'ye gönderilen Alman askerleri de soykırıma tanıklık etti. Özellikle cesur bir teğmenin, Armin Wenger'in çektiği fotoğraflar, bugün en önemli kanıtlar niteliğinde. Soykırımı uğursuz amaçlarla izleyen Alman subaylar da vardı. Ermeni akademisyen Vakhan Dadriyan, 26 yıl sonra bu subaylardan bazılarının Alman işgali altındaki Rusya'da Yahudilerin toplu katliamını gerçekleştirdiğini ortaya çıkardı.

Stalin'in Taşnak yasağı bazı belgeleri yok etti
Bilgisayarlar, Erivan müzesi gibi araştırma kurumlarında dönüşüm yaratmış. Kıt kaynaklarla araştırma yapan kurumların yerini bugün, Demoyan'ın kısa süre sonra akademik dergilerde yayımlayacağı türden zengin belgeleri içeren kurumlar almış. "1915'te Ermenistan'da bulunan bazı Alman subayların ülkelerine döndüklerinde kişisel koleksiyonlar için soykırım fotoğraflarını sattığına dair bilgiler aldık... St. Petersburg'dan biri, 1940'tan kalma el yazısı hatıralar okuduğunu ve yazarın 1915 ve 1916'da Van ve Maraş'taki Ermeni cesetlerinin fotoğraflarından söz ettiğini anlattı bize." Rus Çarlık birlikleri Van'a yürüdü ve kısa süreliğine de olsa kentin zor durumdaki Ermeni nüfusunu kurtardı. Ardından Ruslar çekildi ve çekilmeden önce belli ki bazıları ölen Ermenilerin fotoğraflarını da çekti.
Katliamların unutulmasında Stalin'in de katkısı var. Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Ermeni siyasetinin önde gelen partisi Taşnak, Sovyetler tarafından yasaklandı. "1930'larda herkes soykırıma dair el yazısı hatıraları, fotoğrafları, tapu belgelerini yok etti; yoksa Sovyet gizli polisi tarafından Taşnak'la bağlantılı sayılmaktan korkuyorlardı" diyor Demoyan ve bu paha biçilmez kayıp karşısında başını sallıyor. "Şimdi Fransa'da yeni materyaller ve dönemin insani yardım görevlilerinin çektiği yeni fotoğraflar buluyoruz. 1915'te çekilmiş iki veya üç belgesel olduğunu biliyoruz. Biri, Türklerin Ermenilerle nasıl 'başa çıktığını', soykırıma taraftar şekilde göstermek için bir Kürt liderince çekilmiş. 1915'te Muş sürgünü sırasında kentte görev yapan Norveç misyonerliğinden kalma büyük miktarda yeni materyal de var."
Soykırımdan hemen sonra yazılıp yayımlanan, fakat zaman içinde kaybolan veya unutulan hatıraların ve kitapların da arşivlenmesi gerek. Sözgelimi 1929'da Boston'da yayımlandığında çok sınırlı dağıtılan bir kitap var. 'Çanakkale'den Filistin'e' adlı bu kitap Yüzbaşı Sarkis Torosyan'ın imzasını taşıyor. Yazar Türk ordusunda görev yapan ve Çanakkale'de kahramanca çarpışıp yaralandığı için madalya alan bir subay. İyileştikten sonra Müttefikler'le savaşmak için Filistin'e doğru yola çıkıyor, fakat Suriye'nin kuzey çöllerinde ölmekte olan binlerce Ermeni mülteci görünce dehşete düşüyor. O büyük acının yer aldığı paragraflarda Torosyan, kız kardeşini paçavralar içinde bulduğunu ve nişanlısı Cemile'nin nasıl kollarında öldüğünü anlatıyor. "Cemile'yi kaldırdım, gözlerindeki acı ve korku giderek silindi, ta ki tekrar yıldızlar gibi, bir doğu gecesinin yıldızları gibi parlayana dek. Ve sonra öldü, bir düşün bitmesi gibi." Torosyan saf değiştiriyor, Araplarla birlikte savaşıyor, hatta Arabistanlı Lawrence'la da tanışıyor; onun kendisini hiç etkilemediğini anlatıyor... Torosyan Araplarla giriştiği savaştan da hayal kırıklığıyla ayrılıyor ve Ermeni bir subay sıfatıyla, Fransız işgal ordusuyla birlikte tekrar Osmanlı Türkiyesi'ne giriyor. Fakat Kemalist gerillalar Fransız ordusuna saldırıyor ve Fransızlar güvenli geçiş karşılığında mühimmatlarını teslim ederek kentten ayrılıyor. Bunun ardından Torosyan Amerika'daki akrabalarının yanına gidiyor.

'Müzede Türklere dair klişeleri değiştirdim'
Bugün Erivan'da, diyaspora Ermenilerinin neden Ermenistan vatandaşlarından daha çok soykırıma meraklı göründüğüne dair bir tartışma sürüyor. Gerçekten de Ermenistan Dışişleri Bakanı Vartan Oskanyan'la görüştüğümüzde bana, 'günler, haftalar, hatta aylar boyu soykırımın aklına hiç gelmediğini' anlatmıştı. Ermeni bir arkadaşımdan buna dair duyduğum güçlü bir sav, 70 yıllık Stalinizm ve soykırıma yönelik resmi Sovyet sessizliğinin, Doğu Ermenistan'daki tarihsel belleği sildiği yönündeydi. Bir başka savsa, Batı Ermenistan'ındakilerin (bugün Türkiye) ailelerini, topraklarını kaybettiğini ve hâlâ kabul, hatta tazminat bekledikleri, ancak doğu Ermenilerinin topraklarını kaybetmedikleri yönünde. Demoyan tüm bunlara karşı çıkıyor.
"Bana kalırsa temel sorun, diyasporadaki birçoklarının devletimizi tanımak istememesi. Türkiye ve Azerbaycan tarafından kuşatılmış durumdayız ve güvenliğimizi hesaba katmak zorundayız; fakat bu belleğe zarar verecek boyutta olmamalı. Bu noktada dürüst olmalıyız. Bu müzede bazı şeyleri değiştirdim. 'Kanı sıcak' insanlara dair doğru olmayan şeyler, yorumlar, Türklere dair bütün o eski klişeler vardı. Diyaspora hatıralarımızın sahibi olmak istiyor, fakat Ermenistan devletinin vatandaşlarının yüzde 60'ı da 'sonradan gelip yerleşenler'. Yani diyasporadan geliyorlar, kökenleri Batı'ya dayanıyor. Kaldı ki Türk güçlerinin 1915 soykırımından sonra Ermenistan'ın bazı bölgelerine girdiğini, Bakü'ye giderken Erivan üzerinden geçtiğini hatırlayın, Sovyet belgelerine göre o sırada Ermenistan'ın bu parçasında da 200 bin Ermeni öldü. Bunlardan 180 bini 1918-1920 arasında öldü."
Karabağ savaşına değinmek şart mı?
Fakat Erivan müzesinin ötesinde hissettiğim bazı siyasi sorunlar var - uluslararası olduğu kadar ulusal sorunlar bunlar. Birçok Ermeni, soydaşlarının soykırım döneminde şahsi intikam katliamları işlediğini (sözgelimi Van'da) kabul ederken, Ermenilerin sırtında daha yakın döneme ait bir itham da var. 1990'ların başında Ermenistan'ın doğusundaki dağlık Karabağ bölgesinde yaşanan şiddetli çatışmalarda Ermeniler Türk Azeri köylülerini katletti.
Ancak müzenin yanındaki devasa soykırım anıtına gittiğimde, Karabağ savaşının beş 'kahramanı'nın mezarlarını görüyorum. Bu kişiler gerçekten de kahramanlık göstermiş olabilir, ama o korkunç savaşa katılanları, 1915'in mahremiyeti ve gerçeğiyle bağlantılandırmanın âlemi ne? Ermenistan'ın en büyük acısınının tarihine zarar vermiyorlar mı? Yoksa onların 1915'in intikamını Karabağ'da aldıkları mı söylenmeye çalışılıyor? Bu tıpkı, İsrail'in 1948'deki İrgun savaşçılarının (ki onlar da Deyr Yasin ve diğer Arap köylerinde Filistinlileri katletmişti) mezarlarının, Kudüs yakınındaki Holokost anıtının dışına yerleştirilmesine benziyor. Ermeni yetkililerin aktardığı gerekçeyse, Karabağ savaşı mezarlıklarının savaş sonrasındaki çok duygusal bir dönemde kurulması...
Velhasıl Ermeni soykırımına dair gerçekler, arşivcilerin çalışmalarıyla açığa çıkacak. Ermenistan'da soykırımın Batılı tanıklarının anlatımını içeren çok önemli kitapları satın alabiliyorsunuz. Birisi, Ermeni arkadaşlarının Harput'tan sürülmesine tanıklık eden Amerikalı misyoner Tacy Atkinson. Günlüğüne 16 Temmuz 1915'te şu notları düşmüş: "Mezra'ya ruh hali çok kötü durumda bir çocuk geldi. Anladığım kadarıyla buralarda bir köyden sürülen kadın ve çocuklarla birlikteydi... Çocuk Bakır Maden'in bu kesiminden giden tüm erkek ve kadınların vadide öldürüldüğünü ve önde gelen erkeklerin başının kesildiğini anlattı... O kaçıp buraya gelmişti. Annesi de soyulmuş, dövülmüş ve vurulmuştu... Vadinin çok kötü koktuğunu ve oradan geçmenin çok zor olduğunu söyledi..."
Türk yetkililerin günlüğünü bulabileceği korkusuyla Atkinson bazı olayları çıkarmıştı. 1924'te, günlüğü en sonunda mühürlü bir kutunun içinde ABD'ye gönderildiğinde, misyoner arkadaşlarıyla Harput'a yaptığı bir seyahati şu kelimelerle anlattı: "Bu seyahatin hikâyesini yazmaya cesaretim yok. Arkadaşlarım 10 bine yakın ceset gördüler." (28 Ağustos 2007)

[nazimalemdar]

aralarında çocukların da bulunduğu onlarca perişan Ermeni yük vagonlarına tıka basa sokulmuş. Türkler bu vagonların her birine 90 Ermeni koymuş; Naziler de Yahudi Holokostu sırasında insanları Doğu Avrupa'daki ölüm kamplarına gönderirken aynısını yapmıştı.


iyi de, o dönemde en gelismis transport araciydi o trenler.

ermeniler nasil tasindiysa, Türk askerleri de ayni sekilde ve belki de daha zor sartlarda tasiniyordu.




Enver Paşa'nın İttihat ve Terakki Partisi'nin niyetleri açıkça ortadaydı. Sözgelimi 15 Eylül 1915'te içişleri bakanı Talat Paşa, Halep valisine kentteki on binlerce Ermeni'ye yapması gerekenleri emreden şu telgrafı gönderiyordu: "Hükümetin... Türkiye'de yaşayan mevzu bahis insanları tümüyle yok etmeye karar verdiği konusunda bilgilendirilmiş bulunuyorsunuz... Önlemler ne kadar trajik olursa olsun varlıkları ortadan kaldırılmalıdır ve yaşa, cinsiyete bakılmamalı, vicdan muhasebelerine girişilmemelidir."

Bu telgrafin sahte oldugu defalarca ispat edildi. hatta berlindeki tehleryan davasinda mahkemeye verildiginde, mahkeme bu telgrafi delil olarak kabul etmedi.



Önde gelen ve epey cesur bir Türk akademisyen olan Taner Akçam, soykırımın gerçekliğini göstermek için orijinal Osmanlı Türk belgelerini kullandı.

nerden cikti bu "önde gelen akademisyen" lafi? simdiye kadar sadece akademisyen di simdi birde önde gelen tanimi eklendi.

taner akcamin akademisyen oldugunu söylemek bile akademikerlere hakaret ...hele hele cesur oldugunu söylemek icin epey fantazi gücü sahibi olmak lazim.




Akçam, Türk arşivlerinde şunu buldu: Türk subaylar, bireysel olarak, sık sık katliam emirlerine dair 'ikilemleri'ni yazdılar; üslerine gönderdikleri ve tam da aynı zamana denk düşen telgraflarda, 'yeniden iskân' sırasında Ermenilere yeterince koruma ve yiyecek sağlanmasını istediler. Bu da Nazi Almanyası'yla tuhaf bir paralellik gösteriyor: Alman subaylar bir yandan yüz binlerce Yahudi'yi gaz odalarına gönderirken, bir yandan da Cenevre'deki Kızılhaç yetkililerini onların iyi korunduğu ve beslendiği konusunda temin ediyorlardı.

iki davranis arasinda baglanti kurmak, dogru analiz degil ki.

birinde(Türk subayi) kendi üstlerine yani kendi ordusunun komutan ve yetkililerine yaziyor, digeri(alman) yabanci bir devletin yardim kurumuna yaziyor. bu da gösteriyor ki, Türk yetkililer, ermenilerin iskan edilmesini istemekteler ve devletin subayi da, yiyecek ve korunma istiyor.

alman subay ve askerlerinin, kendi ordu komutanlarina veya devlet yetkililerine böyle bir sey yazma durumu olmusmudur acaba? niye böyle birsey yazsin ki? zaten gaz odalarina gönderme emrini veren kendi komutani degilmiydi?

ama, kizilhaca falan, göstermelik yazilar yaziyorlardi.


Osmanlı Türkiyesi'nin Ortadoğu'daki bütün Hıristiyan soyunu imha girişimi, Türk polisi, askeri ve Kürt aşiret üyelerinin estirdiği benzersiz bir dehşet rüzgârının da tarihi...

aha, bu da önümüzdeki dönemde karsimiza cikacak yeni bir konu galiba.

[@li]

Robert Fisk'ten müthiş itiraf
16 Mayıs 2007 Çarşamba 00:10

Vatan gazetesi İndipendent'ın dünyaca ünlü yazarı Robert Fisk ile konuştu. Fisk birbirinden ilginç itiraflarda bulundu.

İşte o röportajın çarpıcı başlıkları

Robert Fisk: Cevabını hâlâ bulamadım. Neden Birinci Dünya Savaşı’nda sizle savaşmak zorunda kaldık. Ne acı bir kayıp... Biz sizi yok etmek istedik. Batılılar sizi yok etmek istedi. Ama siz o kadar cesur, mert ve asker bir milletsiniz ki... Türkiye’nin yok olmayacağını söylediniz. Ve haklıydınız...

Türkiye’nin Ortadoğu’daki rolünü nasıl görüyorsunuz?

Türkiye’nin rolü büyük ve ilginç. Sizin İsrail ile yakın ilişkileriniz var. Öteki taraftan, askeriniz burada. Ama Türkiye’nin şimdiye kadar bu gücünü Ortadoğu’da kullandığını görmedim. Arap dünyasında size pek sıcak bakmazlar ama etkiniz büyük. Türkiye, kendi kimliği ile uğraşmaktan, iç politikası ile cebelleşmekten Ortadoğu da etkili bir politika yürütme fırsatını elde edemedi. Ortadoğu için bir umut olabilirsiniz. İsrail’e çok şey yaptırabilirsiniz. UNIFOR’daki asker sayınızı artırabilirsiniz...

Türkiye’nin Irak politikası nasıl şekillenecek?

Türkiye Irak’a girecektir. AB tam üyeliğinden önce...

ABD buna ne diyecek?

ABD Irak’tan çekilecek. Kürtler’e desteğini de çekecek.

Peki İran’a saldıracak mı?

ABD’nin İran’a girmeyeceğine eminim. Ama bombalamayacağından veya İsrail’e bombalatmayacağından emin değilim. ’Afganistan ve Irak’ta kaybettik. İran’da kazanmalıyız’ diye hareket ederse çılgınlık olur. Araplar izin verir mi? Yanıtı zor. İran’a saldırı olursa Ortadoğu darmadağın olur.

Zaten öyle değil mi?

Evet öyle. Biz Ortadoğu’yu her zaman parçalamak istedik. Her zaman haritalar çizdik. Biz batılılar, harita çizmeyi çok severiz. Sünniler, Şiiler, Hıristiyanlar, Kürtler için bölgeler icad ederiz. Bunun en acı yanı ise doğunun batıdan hep yardım istemesidir. Biz her zaman doğuya yardım etmek, sözde demokratikleştirmek için gelir, sonra da bir daha çıkmayız.



cok acik sözlü birisi. Düsünceleri karsisinda saygi duyuyorum ben sahsen.

[deryatulga]

Kaynak: Sabah
Yer: Türkiye
Tarih: 30.8.2007

Benzer fotoğraflar bizde de var, yayınlandı. Ama bunlar soykırımı kanıtlamaz. Savaş ortamında yaşanan her ölüm soykırım mıdır? Alman arşivlerine bakıp "1915 ve sonrasında Çukurova bölgesinde Ermeni devleti kurmak istedi mi" söylesinler. Sonra kendileri utanırlar.

Amaçları özür ise olumludur
Erdoğan Aydın (Tarihçi): Deutsche Bank veya konsolosluk elinde yayınlanmamış bilgi belge olduğu bilinen bir olgu. Almanlar İttihat Terakki y ö n e t i m i n i n kendisi ile birlikte savaşmasını sürdürmek açısından, İttihatçıların Ermeni karşıtı politikalarında işbirliği yaptı. Alman devletinin Deutsche Bank'ı, Dışişleri, Savunma ve Genelkurmay'ı yaşananlar karşısında sorumsuz değil. Eğer bunlar özür bağlamında yayınlanmışsa olumlu. Ama Türkiye aleyhine bu yapılıyorsa, iki yüzlülük.

Erzurum'da çekilmiş olamaz
Doç. Dr. Suavi Aydın (Hacettepe Üniversitesi Antropoloji Bölümü): Türk ordu teşkilatının önemli bir bölümünde Almanlar vardı. Tehcir sırasında ne yaşandıysa hepsinden Almanlar da sorumludur. Bilim adamlarına düşen ise bu fotoğraflar da dahil ortaya çıkan her şeyi incelemek. Özellikle tren fotoğrafının Erzurum'da çekilme ihtimali yok. Sadece Erzurum- Kars arasında çalışan demiryolu vardı. Bu da savaş koşulları içinde kullanılmaz haldeydi. Erzurum'dan başka bir yere o dönemde demiryolu olmadığı için de tehcir olduğu iddia edilen bu fotoğrafın, Erzurum'da çekilme olasılığı bulunmuyor.

[deryatulga]

Robert Fisk’in soykırım mektubu sahte çıktı
Sefa KAPLAN
Kaynak: Hürriyet
Yer: Türkiye
Tarih: 30.8.2007

ÜNLÜ İngiliz gazeteci Robert Fisk’in önceki gün The Independent gazetesinde yayımlanan yazısında Ermeni soykırımının kanıtı olarak sunduğu mektubun sahte olduğu ortaya çıktı. Boğaziçi Üniversitesi öğretim üyesi Prof. Zafer Toprak, Robert Fisk gibi iyi bir gazetecinin meseleyi politize etmesine bir anlam veremediğini belirterek, yazıda yer alan mektubun tamamen uydurma olduğunu söyledi. Prof. Toprak şunları söyledi:

"1915 Ermeni Tehciri sırasında katliamlar olduğunu kimse inkár etmiyor. Ama bu mektup, Osmanlı yazışma sisteminin hiçbir niteliğine uymamaktadır. Bu mektubun ne üslûbu, ne dili, ne de muhtevası Osmanlı yazışma sistemine uygun değildir. Kaldı ki, hangi devlet arşivinde böyle bir belge bırakır ki? Alman arşivlerinde, Yahudi soykırımı için böyle bir belge bulunabilir mi? Bir ülkenin başbakanı böyle bir mektup yazar mı? Osmanlı devlet terbiyesi ile bu mektubun hiçbir ilgisi yoktur. Yazıda ayrıca birtakım fotoğraflara ilişkin bilgiler yer alıyor. O fotoğrafları ben de gördüm. O fotoğraflarda yer alan vagonların üzerindeki ay-yıldıza dikkatle bakarsanız, bunun Cumhuriyet döneminde kullanılan bayraklar olduğunu görürsünüz."

Robert Fisk, önceki gün The Independent’da yayımlanan makalesinde, Talat Paşa’nın 15 Eylül 1915’te Halep Valisi’ne gönderdiği şifreli telgrafta, "(İttihat ve Terakki Cemiyeti)... Türkiye’de yaşayan bütün Ermenilerin tamamen imhasına karar vermiştir. Bu karara karşı çıkanlar imparatorluğun resmi memurları olarak kalamazlar. Ne kadar canice olursa olsun onların (Ermenilerin) varlığına tamamen son verilmelidir. ne yaş, ne cinsiyet, ne de vicdani mülahazalara önem verilmemelidir" dediğini iddia etmişti.

KİMSE CİDDİYE ALMADI

Türk Tarih Kurumu Ermeni Araştırmaları Merkezi Başkanı Prof. Hikmet Özdemir ise söz konusu mektubun ilk kez Aram Andonian’ın Naim Bey’in hatıralarından yola çıkarak yazdığı "The Memoirs of Naim Bey: Turkish Offical Documents Relating to the Deportations and Masssacres of Armenians - Naim Bey’in Hatıraları, Ermeni Tehciri ve Katliamlarına İlişkin Türk Resmi Belgeleri, Londra, 1920) kitabında yer aldığını hatırlattı. Söz konusu kitapta yer alan telgrafın Talat Paşa’nın katili Tayleryan yargılanırken delil olarak kullanılmak istendiğini belirten Prof. Özdemir, bu belgelerin sahte olduğunun ortaya konulduğunu ve bunun için mahkeme tarafından kanıt olarak kabul edilmediğini söyledi.

Osmanlı arşivini en iyi bilen isimlerden birisi olan Boğaziçi Üniversitesi öğretim üyesi Prof. Selim Deringil de, Andonian’ın kitabında yer alan telgrafların sahte olduğunu aklı başında Ermeni tarihçilerin de kabul ettiğini ifade etti. Kendisinin Robert Fisk’in yazısını İngilizce orijinalinden okuduğunu belirten Prof. Deringil, "1915’te yaşananları inkár etmek mümkün değil. Talat Paşa aklından böyle şeyler geçirmiş olabilir, hatta bunları özel konuşmalarında seslendirmiş de olabilir ama bunu resmi vesika haline getirecek kadar budala birisi değildi" dedi. Yazıda yer alan fotoğraflara da değinen Prof. Deringil, "Benzer fotoğraflar Türk tarafı için de bulunabilir. Bu tür yazı ve fotoğraflar işi hallaç pamuğuna çeviriyor" diye konuştu.

Söz konusu beş telgrafın sahte olduğunun kanıtlandığına dair bilgiler, Hollandalı tarihçi Prof. Erich Zürcher (Turkey: A Modern History) ile İngiliz yazar Andrew Mango (Turks and Kurds) tarafından da dile getirilmişti. İngiliz Dışişleri Bakanlığı da bu belgeleri ciddiye almamıştı.

[deryatulga]

Ömer Engin LÜTEM, Emekli Büyükelçi
03 Eylül 2007 - ERAREN

Robert Fisk isim yapmış bir İngiliz gazetecidir. Makalelerinden başka kitaplar da yayımlar. Uzmanlık alanı Orta Doğu ve özellikle Filistin Sorunudur. Ermeniler bir süre önce kendisini “transfer” etmişlerdir. Şimdi, sık sık Ermeni sorunu hakkında, bazen belirli bir vesile veya olay olmadan da Ermeni görüşlerini yansıtan ve 1915 olaylarında hiçbir sorumluluğu olmadığına bakmaksızın Türkiye’yi de ağır şekilde eleştiren yazılar yayımlar.
Robert Fisk 28 Ağustos’ta The Independent gazetesine “The Forgotten Holocaust” (Unutulan Holokost veya Soykırım) başlığıyla uzun bir makale yazdı. Fisk bu yazısında Erivan’da Ermeni Soykırımı Müzesi Direktörü Hayk Demoyan ile yaptığı konuşmayı, Ermeni soykırım iddiasının neredeyse tüm öğelerini tekrarlayarak anlatıyor. Fisk’in söylediklerinin hemen hepsine itiraz etmek ve bunların aksini kanıtlamak zor bir iş değildir. Ancak yerimiz müsait olmadığından biz bunlardan en önemli gördüğümüz ikisine değineceğiz. Ancak daha önce Erivan’daki Ermeni Soykırım Müzesi ve Enstitüsü’nün başlıca görevinin Ermenilerin Türkler tarafından soykırıma uğratıldığının kanıtlanması olduğunu ve bu açıdan bilimsel araştırmalardan ziyade propagandaya yönelik çalıştığını bildirmek isteriz.
Bu müzenin Müdürü Demoyan, Robert Fisk’e bazı fotoğraflar vererek bunların, o yıllarda Osmanlı Demiryollarını finanse eden Alman Deutsche Bank’ın kasasından çıktığını söylemiştir. Fotoğraflardan biri Erzurum’da Ermenilerin bir vagona Ermenilerin istif edildiğini gösteriyormuş. İtirazlarımızı kısaca sıralayalım:
Fotoğraflardaki görünen kişilerin Ermeni olduklarını ve fotoğrafların Erzurum veya o bölgede çekildiğine dair bir kanıt gösterilmemiştir. Bir bilim adamımıza göre (Doç. Dr. Suavi Aydın) o fotoğrafın Erzurum’da çekilmesi imkânsızdır. Zira Erzurum’da o tarihte tehcir bölgesine (Kuzey Suriye’ye) giden demir yolu yoktu. (O dönemde Erzurum’dan, Rusların elindeki Kars’a giden bir demiryolu vardı. Ancak savaş nedeniyle kullanılmıyordu).
Fotoğraflardaki vagonların üzerinde ay-yıldız görünüyormuş. Prof. Zafer Toprak bunların Osmanlı döneminde değil Cumhuriyet döneminde kullanılan ay-yıldızlar olduğunu söylemiş. Demek ki fotoğraflar tahrif edilmiştir.
Geçmiş yıllarda da Ermeni tehcirine ait doğruluğu kanıtlanmamış bazı fotoğraflar yayımlanmıştır. Bunların en fazla bilineni Armin Wegner adında bir Almanın çektiğini ileri sürdüğü fotoğraflardır. Genel kanı, Protestan Papazı Johannes Lepsius’un Ermenilerin katledildiğini kanıtlamaya çalışan yayınlarına destek olması için bu fotoğrafların ortaya atıldığıdır. Bu arada Lepsius’un nasıl bir kişi olduğu ve kitaplarındaki yanlışlar ve tahrifat için, Cem Özgönül’ün bir türlü Türkçeye çevrilmeyen Der Mythos Eines Völkermordes (Bir Soykırım Masalı) başlıklı kitabını, Almanca bilenlere tavsiye ederiz.
İkinci nokta Talat Paşa’nın Halep Valisine gönderdiği ve tüm Ermenilerin öldürülmesini emrettiği bir belgenin kopyasının mevcut olduğu iddiasıdır.
1915-1916 Ermeni tehcirinin soykırım olabilmesi için Ermenilerin Osmanlı Hükümeti’nin emriyle öldürülmüş olduğunun kanıtlanması gerekmektedir. Ne hükümetin ne de diğer resmi bir makamın bu konuda bir emri bulunamadığı için Ermeniler öteden beri belge icad etmek peşindedirler. Bu konudaki en meşhur sahtekârlık 1920 yılında Aram Andonyan isimli bir Ermeninin İngilizce ve Fransızca olarak yayımladığı “Naim Beyin Anıları” başlıklı kitaptır. Kitaba göre Andonyan, Naim Bey adında bir Osmanlı memurla tanışmış o da kendisine Talat Paşa’nın Halep Valisine gönderdiği ve Ermenilerin öldürülmesini emreden şifre telgrafları ve çözülmüş metinlerini vermiştir. Kitapta bu sözde şifrelerin fotoğrafları yer almakta ve kitabı okuyanlar Talat Paşa’nın gerçekten de böyle emirler vermiş olduğuna inanmaktadırlar. Nitekim Andonyan’ın kitabı yaklaşık altmış yıl kadar Ermeni iddialarının başlıca kanıtı olarak kabul edilmiştir. 1982 yılında Osmanlı Arşivlerinde çalışan rahmetli Şinasi Oral ve Süreyya Yücel Andonyan’ın kitabında yer alan belgeleri aramaya başladılar ve tabii bulamadılar. Ancak bu arada bu belgelerin sahte olduğunu gösterir bazı hususlarla karşılaştılar. Bunlardan bazılarını, kısa olarak, aşağıda özetliyoruz.
Osmanlı belgeleri besmelenin kısaltılmış şekli olan “elif” harfiyle başlardı. Belgelerde elif yoktu. Kayıt defterlerine göre, belgelerin üzerindeki tarihlerdeki evrak Ermenilerle ilgili değildi. Belgelerin kayıt numaraları için de aynı durum vardı. Belgelerin üslubu Osmanlı resmi üslubu değildi.
Şifrelerde üçlü rakam grupları kullanılmıştı. Oysa Dahiliye Nezareti dörtlü rakam grupları kullanıyordu. Emirlerin gönderildiği kişi o tarihte Halep Valisi değildi. Nihayet Halep’te Naim Bey adını taşıyan bir memur yoktu.
Bu Bulgular bir “Talat Paşa’ya Atfedilen Telgrafların Gerçek Yüzü” başlığını taşıyan bir kitapta toplandı ve Türk Tarih Kurumu tarafından 1983 yılında yayımlandı. Ayrıca İngilizce ve Fransızcaya da çevrildi. (Ermeni sorununu incelemek isteyen herkese tavsiye edeceğimiz ancak artık mevcudu kalmamış olan bu kitabı Enstitümüzün Sitesinde “Tükenmiş Kitaplarda” bulabilirsiniz. Sitenin İngilizce bölümünde Books Out of Print bölümünde de kitabın İngilizce ve Fransızcası vardır)
Kitap soykırım iddiasında bulunan çevrelerde bir bomba etkisi yaptı. Seksenli yıllarda başka Vahakn Dadrian olmak üzere birçok yazar Andonyan’ın kitabını savunmaya çalıştı. Ancak güneşi balçıkla sıvamaya imkan yoktu. Doksanlı yıllarda, soykırımın kanıtlanması için Andonyan’ın kitabına atıflar çok azaldı. Sonra Andonyan’ın kitabından bahsedilmez oldu.
Şimdi Talat Paşa’ya atfen bir telgraf daha ortaya çıkmış bulunuyor. Biz bu belgenin de sahte olduğunu düşünüyoruz. Ancak Demoyan gerçek olduğunda ısrar ederse bu metnin bir Türk, bir Ermeni ve üzerinde mutabık kalınacak bir üçüncü ülke uzmanı tarafından incelenmesinin ve sonucun yayımlanmasının doğru olacağına inanıyoruz.

[Der Schakal]

Weekend Edition
October 14-15, 2006
"Suddenly, Those Armenian Graves Opened Up Before My Own Eyes"

Confronting Turkey's Armenian Genocide

By ROBERT FISK


http://www.counterpunch.org/fisk10162006.html


A conflict conveniently forgotten and a holocaust deliberately denied

The British Army's 1945-48 campaign in Palestine has been 'disappeared', sidelined and forgotten

By Robert Fisk - 31 August 2002
http://www.independent.co.uk/story.jsp?story=328955 (http://www.independent.co.uk/story.jsp?story=328955)
In the years that followed the Second World War, Lord Beaverbrook's old Sunday Express would regale its readers with the secret history of the 1939-45 conflict: "What Hitler would have done if England was under Nazi occupation"; "How Ike almost cancelled D-Day"; "Churchill's plans for using gas on Nazi invaders." Often – though not always – the stories were true. After war come the facts. It's not so long ago, after all, that we discovered that Nato's mighty 1999 blitz on Serbia's army netted a total of just 10 tanks.


http://www.robert-fisk.com/articles113.htm


Robert Fisk is the latest 'sympathetic researcher,' say the fish

Fisk’s ‘The forgotten Holocaust,’ which he wrote following a visit to Armenia, is full of distortions and inconsistencies, giving the impression that he is willing to create his own ‘reality’

C. Cem Oğuz In the fall of 1991, Jalal Talabani, then secretary general of the Patriotic Union of Kurdistan (PUK), and Peter W. Galbraith, a United States official serving on the staff of the Foreign Relations Committee, were chatting about Iraqi government documents that the PUK peshmerga (Kurdish insurgents in northern Iraq) had captured from the local offices of Saddam Hussein's intelligence and the Ba'ath Party during the uprisings. “This unique record of the genocide against the Kurdish people should be moved to safety,” said Galbraith. He proposed that they be given to the U.S. for safekeeping.
Talabani opposed the idea. He said he did not trust then U.S. President George Herbert Walker Bush. Instead, he would give the documents to Galbraith under one condition: He did not want them “used by those American Middle East experts whom he considered pro-Arab or anti-Kurd.” Galbraith promised Talabani he would look only for “sympathetic researchers.”

Is Fisk himself a ‘raver'?
This episode was for me the most striking part of T. E. Lawrence's “Revolt in the Desert” – like Galbraith's 2006 account on Iraq entitled “The End of Iraq.” When reading it, I was particularly puzzled by the term “sympathetic researchers.” It later came to mind when I read the Aug. 28 editorial written by British journalist Robert Fisk published in The Independent titled, “The Forgotten Holocaust.”
Mr. Fisk's critical thinking is indeed worth considering. In another editorial titled “Even I question the ‘truth' about 9/11,” for instance, he complained about the presence of “ravers” in the audiences at his Middle East lecture. He expresses the belief that the biggest share of responsibility in that respect goes to the U.S. government itself since he, too, is “increasingly troubled at the inconsistencies in the official narrative of 9/11.” He eventually wrapped up by questioning whether the following statement attributed to President Bush's departed advisor Karl Rove, might indeed be true: “We are an empire now – we create our own reality.”
I am saddened to see, however, that he does not make the same efforts to find the truth of the Armenian allegations or Turkey. “The Forgotten Holocaust,” which he wrote following a visit to Armenia, is full of distortions and inconsistencies giving the impression that Fisk, like Rove, is willing to create his own “reality.” He seems to be the latest example of the “sympathetic researchers” Mr. Galbraith was referring to.

Fisk's distortions:
I do not know where to start discussing the distortions – there are so many. Let's take just one: Talat Pasha's alleged Sept. 15, 1915 cable to his prefect in Aleppo, the wording of which Mr. Fisk claims is “almost identical to those used by [Heinrich] Himmler to his SS killers in 1941.”
He quoted, “You have already been informed that the government… has decided to destroy completely all the indicated persons living in Turkey… Their existence must be terminated, however tragic the measures taken may be, and no regard must be paid to either age or sex, or to any scruples of conscience.”
I am afraid to say that such a document never existed. Fisk is obviously referring to the telegrams first presented in the book “The Memoirs of Naim Bey: Official Documents Relating to the Deportation and Massacres of Armenians.” Since its publication in 1920, the book written by Armenian historian Aram Andonian was purported to constitute evidence that the “Armenian genocide” was formally implemented as state policy. However, the telegrams are forgeries and nothing more than mere war propaganda. This is a fact, not only recognized by Turkish historians – the alleged “deniers” – but also by some prominent Western academics and researchers such as Erik-Jan Zürcher. Sensible scientists of Armenian descent have long before given up using them.

Nazi analogy:
What disturbs me is not his ignorance but the way he justifies his assertions of, as he puts it, “Ottoman Turkey's attempt to exterminate an entire Christian race in the Middle East.” Like Fisk, most people supporting the Armenian allegations, the Armenian scholars in Diaspora in particular, are very eager to present the Armenian deportation of 1915 as the first “holocaust” of the 20th century. They claim it was used by the Nazi leadership as the model for their own genocide program. In nearly all his editorials on the subject, Fisk alleges, clearly under the influence of Armenian historian Vahakn Dadrian's studies, that some German officers who served in 1915 in the Ottoman army were “the main architects of the Holocaust.”
According to this line of thinking, the world's presumed lack of reaction to the “forgotten genocide” served as a justification for Adolf Hitler's planned extermination of European Jewry. Hitler is frequently quoted as having said in a speech to his generals about his plans to wage a ruthless war against Poland in 1939, “Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?”
The motive behind efforts at establishing a connection between the Armenian deportation and the tragic fate of European Jewry during World War II is obvious. The Holocaust stands as the greatest single human tragedy the world has ever witnessed and any relationship with it would serve as an important tool to justify Armenian arguments.
It was, however, U.S. historian Heath W. Lowry who demonstrated that there is no historical basis for attributing the statement to Hitler. In his article “The U.S. Congress and Adolf Hitler on the Armenians,” published in 1985 in the Journal of Political Communication and Persuasion, Lowry proved that the source of the purported Hitler quote was an article (“Nazi Germany's Road to War”) that appeared in the Times of London on Nov. 24, 1945. The Times article was written by an anonymous author and, in fact, was not the earliest mention of Hitler's alleged statement on the Armenians. Rather, “this quotation and indeed an entire text” of Hitler's speech purportedly made at Obersalzberg was first published in the book “What About Germany” written by Louis Lochner, a former bureau chief of the Associated Press in Berlin. Lochner wrote that he obtained the speech from an unnamed informant and since then, its provenance has never been disclosed or investigated. What is more important, says Mr. Lowry, is the fact that in even Lochner's version of Hitler's quote there is no direct or implied reference to the Jewish people. At length he concludes Hitler's alleged reference to the Armenian case was merely another piece of wartime propaganda.

How do you become a sympathetic researcher?
In social sciences, and in history in particular, what determines the credibility of a scientist, or the reliability of his account, is the strength of his or her methodology. There has been a great variety of works tackling the methodology of historiography, but the most significant contribution has come from British historian Edward Hallet Carr. The central ideas in his influential book “What is History?” have changed mainstream thinking in the field of history.
Carr argues that history “is a continuous process of interaction between the historian and his facts.” Facts, by their very nature, resemble fish “swimming about in a vast and sometimes inaccessible ocean.” He then maintains, “What the historian catches will depend, partly on chance, but mainly on what part of the ocean he chooses to fish in and what tackle he chooses to use.” He eventually urges historians (or any researcher) “to interrogate documents and to display a due skepticism as regards to their writer's motives.” A sympathetic researcher, in turn, believes the part of the ocean he chooses to fish in is the ultimate destination. And it is in this way that I call Mr. Fisk a sympathetic researcher.
I write this piece while listening to a beautiful Goran Bregovic song from the soundtrack to Emir Kusturica's “Arizona Dream.” At one stage of the song, the lyrics go:
“The fish doesn't think, because the fish knows everything.”
I really wonder whether Mr. Fisk has ever listened to it. And whether one day an investigative journalist like Fisk will at least try to fish in other parts of the ocean as well.




http://www.turkishdailynews.com.tr/article.php?enewsid=82592

[Der Schakal]

Robert Fisk Interview About Middle East & Armenian Genocide



http://www.youtube.com/watch?v=CN5WzlciWSI

[Historikerzunft]

Robert Fisk: Holocaust denial in the White House [/URL]

The Turks say the Armenians died in a 'civil war', and Bush goes along with their lies
Published: 10 November 2007



How are the mighty fallen! President George Bush, the crusader king who would draw the sword against the forces of Darkness and Evil, he who said there was only "them or us", who would carry on, he claimed, an eternal conflict against "world terror" on our behalf; he turns out, well, to be a wimp. A clutch of Turkish generals and a multimillion-dollar public relations campaign on behalf of Turkish Holocaust deniers have transformed the lion into a lamb. No, not even a lamb – for this animal is, by its nature, a symbol of innocence – but into a household mouse, a little diminutive creature which, seen from afar, can even be confused with a rat. Am I going too far? I think not.
The "story so far" is familiar enough. In 1915, the Ottoman Turkish authorities carried out the systematic genocide of one and a half million Christian Armenians. There are photographs, diplomatic reports, original Ottoman documentation, the process of an entire post-First World War Ottoman trial, Winston Churchill and Lloyd George and a massive report by the British Foreign Office in 1915 and 1916 to prove that it is all true. Even movie film is now emerging – real archive footage taken by Western military cameramen in the First World War – to show that the first Holocaust of the 20th century, perpetrated in front of German officers who would later perfect its methods in their extermination of six million Jews, was as real as its pitifully few Armenian survivors still claim.
But the Turks won't let us say this. They have blackmailed the Western powers – including our own British Government, and now even the US – to kowtow to their shameless denials. These (and I weary that we must repeat them, because every news agency and government does just that through fear of Ankara's fury) include the canard that the Armenians died in a "civil war", that they were anyway collaborating with Turkey's Russian enemies, that fewer Armenians were killed than have been claimed, that as many Turkish Muslims were murdered as Armenians.
And now President Bush and the United States Congress have gone along with these lies. There was, briefly, a historic moment for Bush to walk tall after the US House Foreign Relations Committee voted last month to condemn the mass slaughter of Armenians as an act of genocide. Ancient Armenian-American survivors gathered at a House panel to listen to the debate. But as soon as Turkey's fossilised generals started to threaten Bush, I knew he would give in.
Listen, first, to General Yasar Buyukanit, chief of the Turkish armed forces, in an interview with the newspaper Milliyet. The passage of the House resolution, he whinged, was "sad and sorrowful" in view of the "strong links" Turkey maintained with its Nato partners. And if this resolution was passed by the full House of Representatives, then "our military relations with the US would never be as they were in the past... The US, in that respect, has shot itself in the foot".
Now listen to Mr Bush as he snaps to attention before the Turkish general staff. "We all deeply regret the tragic suffering (sic) of the Armenian people... But this resolution is not the right response to these historic mass killings. Its passage would do great harm to our relations with a key ally in Nato and in the global war on terror." I loved the last bit about the "global war on terror". Nobody – save for the Jews of Europe – has suffered "terror" more than the benighted Armenians of Turkey in 1915. But that Nato should matter more than the integrity of history – that Nato might one day prove to be so important that the Bushes of this world may have to equivocate over the Jewish Holocaust to placate a militarily resurgent Germany – beggars belief.
Among those men who should hold their heads in shame are those who claim they are winning the war in Iraq. They include the increasingly disoriented General David Petraeus, US commander in Iraq, and the increasingly delusional US ambassador to Baghdad, Ryan Crocker, both of whom warned that full passage of the Armenian genocide bill would "harm the war effort in Iraq". And make no mistake, there are big bucks behind this disgusting piece of Holocaust denial.
Former Representative Robert L Livingston, a Louisiana Republican, has already picked up $12m from the Turks for his company, the Livingston Group, for two previously successful attempts to pervert the cause of moral justice and smother genocide congressional resolutions. He personally escorted Turkish officials to Capitol Hill to threaten US congressmen. They got the point. If the resolution went ahead, Turkey would bar US access to the Incirlik airbase through which passed much of the 70 per cent of American air supplies to Iraq which transit Turkey.
In the real world, this is called blackmail – which was why Bush was bound to cave in. Defence Secretary Robert Gates was even more pusillanimous – although he obviously cared nothing for the details of history. Petraeus and Crocker, he said, "believe clearly that access to the airfields and to the roads and so on in Turkey would be very much put at risk if this resolution passes...".
How terrible an irony did Gates utter. For it is these very "roads and so on" down which walked the hundreds of thousands of Armenians on their 1915 death marches. Many were forced aboard cattle trains which took them to their deaths. One of the railway lines on which they travelled ran due east of Adana – a great collection point for the doomed Christians of western Armenia – and the first station on the line was called Incirlik, the very same Incirlik which now houses the huge airbase that Mr Bush is so frightened of losing.
Had the genocide that Bush refuses to acknowledge not taken place – as the Turks claim – the Americans would be asking the Armenians for permission to use Incirlik. There is still alive – in Sussex if anyone cares to see her – an ageing Armenian survivor from that region who recalls the Ottoman Turkish gendarmes setting fire to a pile of living Armenian babies on the road close to Adana. These are the same "roads and so on" that so concern the gutless Mr Gates.
But fear not. If Turkey has frightened the boots off Bush, he's still ready to rattle the cage of the all-powerful Persians. People should be interested in preventing Iran from acquiring the knowledge to make nuclear weapons if they're "interested in preventing World War Three", Bush has warned us. What piffle. Bush can't even summon up the courage to tell the truth about World War One.
Who would have thought that the leader of the Western world – he who would protect us against "world terror" – would turn out to be the David Irving of the White House?

Kaynak: [URL]http://news.independent.co.uk/fisk/article3146418.ece (http://news.independent.co.uk/fisk/article3146418.ece)

[DeLaLa]

Und was sagt uns das? - Nicht besonders viel! Der Machtpoker ist als solcher erkannt, aber das Game in den Medien wird noch lange nicht zumzukippen sein.

Wenn Türken Sympathie gewinnen wollen und das können sie ohne weiteres, in dem Rahmen wie Armenier die Sympathie verlieren, müssen sie bloss auf die Unstimmigkeiten unter den Armeniern hinweisen.

--> nicht den Genozid verleugnen, sondern zeigen, dass Armenier dabei mitgemacht und profitiert haben

--> eine zwiespältige Haltung eingenommen haben ---> macht sofort minus 100 Sympathiepunkte für die Armenier

--> haben etwa die Türken die Armenier aussortiert, die am 24. April in Istanbul inhaftiert wurden? - Nein, ein Armenier namens HARUTIUN MGRDITSCHIAN hat sie auf Listen 'proskribiert' wie im alten Rom.

Quelle: Enquête sur la négation d'un génocide, von Yves Ternon, 1989 editions parenthèses, Seite


Harutiun Mgrditschian wurde später von armenischen Geheimzellen (Operatin Nemesis) umgebracht by the way.

[deryatulga]

Und was sagt uns das? - Nicht besonders viel! Der Machtpoker ist als solcher erkannt, aber das Game in den Medien wird noch lange nicht zumzukippen sein.



Für derartige Angelegenheiten sind Ali Söylemezoglu und andere "light genocide"-Makler zuständig. Dass einige Armenier bei irgend etwas mitgemacht haben, macht das Geschehene nicht ungeschehen und die Verantwortung dessen bleibt bestimmt nicht bei ihnen hängen!

Armenier haben sogar bei der Teskilati Mahsusa gedient, was willst du uns eigentlich verkaufen? Bist du by the way the klügste Spross deiner Sippe? Wir leugnen gar nichts, schreibt das hinter deinen Ohren und erzähle dies in den Foren, wo du gewöhnlich hausieren gehst!

[taycunist]

--> nicht den Genozid verleugnen, sondern zeigen, dass Armenier dabei mitgemacht und profitiert haben Ich kann etwas perse nicht leugnen, was als solches nicht gegeben hat!

[yücel]

Ich kann etwas perse nicht leugnen, was als solches nicht gegeben hat!Hart aber herzlich

[taycunist]

Hart aber herzlich Wie wir beide wissen, dass dies die Wahrheit und nichts anderes als die Wahrheit.

[Der Schakal]

Bushs Akzeptanz der türkischen Lüge, die Armenier seien in einem "Bürgerkrieg" umgekommen
Eine Holocaustleugnung im Weißen Haus
von Robert Fisk

Wie tief sind die Mächtigen gefallen! Präsident George Bush war der Kreuzzugskönig, der das Schwert gegen die Mächte der Dunkelheit und des Bösen zog. Es gäbe nur "sie oder wir“. Er werde für uns den ewigen Krieg gegen den "Weltterror" weiterführen. Nun hat sich Bush als Feigling erwiesen. Ein paar türkische Generäle und eine Multimillionen schwere Public-Relations-Kampagne im Sinne der Leugner des 'Türkischen Holocaust' haben den Löwen in ein Lamm verwandelt. Nein, kein Lamm. Das Lamm ist von Natur ein Symbol der Unschuld. Bush hat sich in ein Hausmäuschen verwandelt, in ein kleines Wesen, das aus der Ferne mit einer Ratte verwechselt werden kann. Gehe ich zu weit? Ich denke nicht.

"Was bisher geschah", ist nur allzu bekannt. 1915 starteten die türkisch-ottomanischen Behörden den systematischen Völkermord an mehr als anderthalb Millionen christlichen Armeniern. Es gibt Fotographien, diplomatische Berichte und die Originaldokumente der Ottomanen. Auch ein Prozess gegen die Ottomanen nach dem 1. Weltkrieg - siehe Winston Churchill und Lloyd George - ist in voller Länge dokumentiert, und es gibt einen drastischen Report des Britischen Außenministeriums über die Jahre 1915/16, der belegt, dass alles wahr ist. Sogar einen Film hat man entdeckt - Originalarchivmaterial, gedreht von westlichen Militärfilmern im 1. Weltkrieg. Es war der erste Holocaust des 20. Jahrhunderts - durchgeführt vor den Augen deutscher Offiziere, die die Methoden später perfektionierten, als sie 6 Millionen Juden auslöschten. Der Völkermord an den Armeniern ist tatsächlich so real, wie das traurig kleine Grüppchen armenischer Überlebender bis heute behauptet.

Doch die Türken dulden nicht, dass wir es aussprechen. Sie erpressen die westlichen Staaten - einschließlich der britischen Regierung und der amerikanischen - sich dem schamlosen Leugnen zu beugen. Dazu zählt das Gerede über einen "Bürgerkrieg", in dem die Armenier angeblich umgekommen seien, dazu zählt die Aussage, die Armenier hätten ja mit Russland, dem Feind der Türkei, kollaboriert, dazu zählt die Aussage, die Zahl der toten Armenier sei nicht so hoch gewesen, wie behauptet, dass ebenso viele türkische Muslime getötet worden seien (es macht mich müde, ständig reagieren zu müssen, weil jede Regierung und jede Nachrichtenagentur, aus Angst vor Ankaras Zorn, genau solche Dinge sagt).

Und nun akzeptieren Präsident Bush und der US-Kongress diese Lügen. Letzten Monat hatte das Komitee für Auslandsbeziehungen des US-Repräsentantenhauses in einer Abstimmung den Massenmord an den Armeniern als genozidalen Akt verurteilt. Bush hätte den kurzen historischen Moment nutzen können, um Größe zu beweisen. Amerikanische Armenier - alte Überlebende des Genozids - fanden sich bei einem Plenum des Repräsentantenhauses ein, um der Debatte zu folgen. Aber als die fossilen türkischen Generäle begannen, Bush zu drohen, gab dieser klein bei. Das war klar.

Hören wir zunächst General Yasar Buyukanit in einem Interview mit der türkischen Tageszeitung Milliyet. Er ist der Oberbefehlshaber der türkischen Streitkräfte. Die Entscheidung für die Resolution durch das US-Repräsentantenhaus sei "traurig und besorgniserregend" hinsichtlich der "starken Bindungen" zwischen der Türkei und den Nato-Partnern. Buyukanit tat so, als hätten alle Mitglieder des Repräsentantenhauses für die Resolution gestimmt und sagte weiter: "Unsere militärischen Beziehungen zu den USA sind schlechter als früher... Die USA haben sich in diesem Zusammenhang selbst in den Fuß geschossen".

Hören wir uns nun an, was Mr. Bush dem türkischen Generalstab - aufmerksamkeitsheischend - zu sagen hatte: "Wir alle bedauern zutiefst das Leid (!) des armenischen Volkes... Doch diese Resolution ist nicht die richtige Reaktion auf das historische Massentöten. Ihr Beschluss würde den Beziehungen zu einem Schlüssel-Partner in der Nato und im globalen Krieg gegen den Terror großen Schaden zufügen." Ich weiß vor allem seine Stelle über den "globalen Krieg gegen den Terror" sehr zu schätzen. Niemand - abgesehen von den Juden Europas - hat mehr Terror erlitten, als die Armenier 1915 in der Türkei. Ist die Nato wichtiger als die historische Wahrheit? Wenn die Nato tatsächlich so wichtig ist - vielleicht werden die Bushs dieser Welt eines Tages sogar den Holocaust an den Juden gegen den militärischen Wiederaufstieg Deutschlands abwägen, wer weiß.

Schämen sollten sich auch Jene, die behaupten, sie würden den Krieg im Irak gewinnen - unter ihnen der zunehmend desorientierte General David Petraeus (US-Kommandeur im Irak) und der desillusionierte US-Botschafter in Bagdad, Ryan Crocker. Beide warnten, die Verabschiedung einer Armenien-Genozid-Resolution bis zum Letzten würde "der Kriegsanstrengung im Irak schaden". Damit wir uns recht verstehen, hinter der dreckigen Völkerkriegsleugnung steckt viel Geld.

So hat der ehemalige republikanische Abgeordnete Robert L Livingston aus Louisiana von den Türken $12 Millionen für seine Firma erhalten, die Livingston Group. Er hatte es zweimal geschafft, die moralische Gerechtigkeit in ihrem Lauf zu behindern und eine Kongress-Resolution zum Genozid verhindert. Livingston begleitete türkische Offizielle persönlich auf das Kapitol, um US-Kongressabgeordnete unter Druck zu setzen. Sie verstanden die Botschaft: Wird die Resolution weiterverfolgt, so wird uns die Türkei ihre Airbase in Incirlik verweigern. Ein Großteil der US-Versorgung für den Irak verläuft über die Türkei (70%) - und das meiste davon über Incirlik.

In der realen Welt würde man von Erpressung reden. Bush sah sich zum Nachgeben gezwungen. Noch feiger zeigte sich Verteidigungsminister Robert Gates - der offensichtlich wenig Interesse an historischen Details hat. Petraeus und Crocker, so Gates, "glauben fest, der Zugang zu den Flugfeldern und Straßen und so weiter in der Türkei, wäre sehr gefährdet, wenn die Resolution durchkommt..."

Was für eine bittere Ironie liegt in seinen Worten. Schließlich sind es genau dieselben "Straßen und so weiter", auf denen Hunderttausende Armenier auf ihrem Todesmarsch 1915 unterwegs waren. Viele wurden in Viehzüge getrieben, die sie in den Tod fuhren. Eine der Strecken, auf denen die Züge fuhren, verlief durch den Osten Adanas. Dort war ein wichtiger Sammelpunkt - für die todgeweihten, westarmenischen Christen. Die erste Station auf der Strecke hieß Incirlik. Genau hier liegt heute die große Airbase, um die Mr. Bush so bangt.

Hätte es den Genozid, den Bush leugnet, nicht gegeben (wie die Türken behaupten), müssten die Amerikaner heute die Armenier um Erlaubnis bitten, die Basis in Incirlik zu benutzen. Es gibt noch Überlebende. Zum Beispiel lebt eine alte Frau im englischen Sussex. Sie ist armenische Überlebende aus jener Region und erinnert sich daran, wie türkische Gendarmen der Ottomanen auf einer Straße nahe Adana eine Gruppe aufgeschichteter armenischer Babys anzündete. Wer will, kann die Frau besuchen... Es sind genau diese "Straßen und so weiter", die der geschmacklose Mr. Gates erwähnt.

Keine Bange. Zwar hat die Türkei Bush vor Angst erzittern lassen, doch ist er nach wie vor in der Lage, die mächtigen Perser zu provozieren. Menschen, die "ein Interesse haben, den Dritten Weltkrieg zu verhindern", sollten den Iran davon abhalten, Wissen über Nuklearwaffen zu erlangen, hat uns Bush gewarnt. Ein Witz. Bush hat noch nicht einmal genug Mumm in den Knochen, die Wahrheit über den 1. Weltkrieg zu sagen.

Wer hätte je gedacht, dass der Führer der Westlichen Welt - der uns angeblich gegen den "Weltterror" beschützen will -, sich als David Irving des Weißen Hauses erweist?

Robert Fisk ist Nahostkorrespondent der britischen Zeitung The Independent