Archiv verlassen und diese Seite im Standarddesign anzeigen : Armenier vs. Juden ??
Die Ereignisse im Jahre 1915 kann man nicht mit einem Massenmord vergleichen, denn es gab keinen Plan, die Armenier zu töten.
Die Armenier können nicht mit den Juden in Deutschland, Frankreich und Polen verglichen werden. Die Juden hatten keine politischen Absichten gegen die Nazis. Die Armenier dagegen starteten einen politischen und militaerischen Kampf gegen das Osmanische Reich.
Die armenische Deportation war eine Massnahme gegen die armenischen Angriffe. Das kann juristisch nicht als Massenmord bezeichnet werden. Wenn man eine moderne Beschreibung für diese Massnahme sucht, dann waere Artikel 51 der UN-Charta über das Recht auf Notwehr die beste Beschreibung dafür.
Die Türkei darf dieser Ungerechtigkeit nicht nachgeben.
Uluc Gürkan / Star
Besteht eine Ähnlichkeit mit dem Holocaust?
]Am 30.3.2002 wurde in dem National Press Club in Washington, DC eine Diskussion über die islamische Welt geführt, an der der britische Historiker Bernard Lewis und Akbar Ahmed, ein früherer pakistanischer Botschafter in England und Autor, teilnahmen. Im Verlauf dieser Diskussion wurde Prof. B. Lewis gefragt, ob man das Vorgehen der Türken gegen die Armenier im I. Weltkrieg als Völkermord bezeichnen kann... Hier eine Zusammenfassung.
Prof. Lewis meinte, wenn man behauptet, daß das, was den Juden im III. Reich angetan wurde, das selbe ist, was den Armeniern in der Türkei passierte, müßte man behaupten,
daß die Juden einen bewaffneten Kampf gegen Deutschland geführt hätten, um einen jüdischen Staat auf deutschem Boden zu errichten;
daß die Juden über Jahrzehnte blutige Terroranschläge in Deutschland verübt hätten, um Massaker gegen Juden zu provozieren;
daß die Juden dabei im Zusammenspiel mit einer feindlichen Großmacht gehandelt hätten;
daß die Nazis die deutschen Juden bis nach Ungarn oder Polen verbracht und dort diejenigen, die den Marsch überlebten, freigelassen hätten, ohne sie in KZs vergasen zu lassen;
daß die Nazis die Juden in Berlin, Köln und Hamburg sowie alle Juden im Staatsdienst samt ihrer Familien von den Deportationen ausgenommen hätten.
Der armenisch-türkische Bruderkrieg der Jahre 1915-1920 gehört zu den größten Tragödien des 20. Jahrhunderts. Das friedliche Zusammenleben zweier Völker unterschiedlicher Religion, daß 800 Jahre (1070-1870) gedauert hatte, und von dem beide Seiten profitiert hatten, endete in einem gegenseitigen Morden, in einem Blutbad, daß das Blut unschuldiger Menschen buchstäblich in Strömen floß.
Die Millionen unschuldigen Opfer dieses Gemetzels, die ohne eigenes Zutun hineingezogen wurden und für die es kein Entrinnen gab, aber auch die Machenschaften derjenigen, die dieses Gemetzel über Jahrzehnte bewußt vorbereiteten und gezielt daraufhin arbeiteten, dürfen nicht vergessen werden.
Es ist zu hoffen, daß eine offene Diskussion dazu beitragen kann, denen, die auch heute noch Feindschaft säen, die Jugend durch einseitige Informationen irreleiten, und ihre Ziele durch Mord und Terror erreichen wollen, das Handwerk zu legen.
Quelle
Söylemezoglu, A., Die andere Seite der Medaille, S. 145
Das ist ein Beitrag um Juden zu dämonisieren und wir Türken sollten nicht auf solche billige Propaganda reinfallen...
Purer Unsinn.
Verschont uns mit solchen Geschichten
also..es ist ein "falsche umleitung" die am ende ein "falle" versteckt ist...
1-ein schlechte Beispiel ist kein Beispiel.
2-wenn man so was akzeptiert, dann man kann sogenannte "genosid" nicht mehr ablehnen..
3-dabei will mann eines erreichen.."es ist schon was passiert aber die schuldige waren par offiziere und judisch abstammende talat pascha usw."
1+2+3 = sogenannte "armenische genocid"
=======
leute, es war eine "trajedie" und nur eine "trajedie"...den rest nur baron münchausens erzählungen...
Yalcin Kücük hat apdullah öcalan bescheid gesagt das gegen ihm ein operation gemacht wird.(a.öcalan, imrali, 4 verhandlung tag)
Evet zaten bunu Cevizkabugu'nda kendisi bile acikladi. Kendisi enformasyonu DYP'ye oyun oynamak isteyen ANAP'dan aldigini ve böylece operasyonu Apo'ya bildirdigini ve hayatini kurtardigini aciklamisti.
Bir aralar PKK'nin bir numarali adamlarindan olan Yalcin Kücük bugün bircok eski pkk'ci gibi (mesela dogu perincek) ulusalci kesildigi icin pkk tarafindan hain ilan edildi. (Hele hele Haydar Isik bu sahisi cok seviyor...)
ALLAH(c.c.) böylelerinin belasini tezden versin!
Der Schakal
14.07.05, 11:21
Interview mit dem britischen Historiker Bernard Lewis, erschienen in „Le Monde“ vom
16. November 1993
Ein Gespräch mit Bernard Lewis
Aufgezeichnet
von Jean-Pierre Langellier und Jean-Pierre Peroncel-Hugoz
(...)
Warum weigern sich die Türken immer noch, den Genozid an den Armeniern anzuerkennen?
Sie wollen sagen, die armenische Version dieser Geschichte anzuerkennen? Für die Türken gab es ein armenisches Problem aufgrund des Vormarsches der Russen und einer anti-osmanischen Bevölkerung in der Türkei, die die Unabhängigkeit suchte und offen mit Russen, die aus dem Kaukasus kamen, sympathisierten. Es gab auch armenischen Banden – die Armenier preisen sich der heroischen Großtat des Widerstandes – und die Türken hatten sicherlich Probleme damit, im Krieg die Ordnung aufrecht zu halten. Für die Türken ging es darum, Straf- und Präventionsmaßnahmen gegen eine unzuverlässige Bevölkerung in einer Region zu ergreifen, die durch eine ausländische Invasion bedroht war. Für die Armenier ging es darum, ihr Land zu befreien.
Aber die beiden Lager stimmen darin überein, anzuerkennen, dass sich die Repression geografisch begrenzte. Sie wirkte sich zum Beispiel kaum auf die Armenier, die anderswo im Osmanischen Reich lebten, aus. Es gibt keinen Zweifel, dass schreckliche Dinge stattgefunden haben, dass zahlreiche Armenier – und auch Türken – ums Leben kamen. Aber wir werden nie sicher die genauen Umstände und die Zahl der Opfer kennen.
Denken Sie an die Schwierigkeiten, die wir hatten, die Ereignisse und die Verantwortlichkeiten im Hinblick auf den Krieg im Libanon, der sich doch erst vor kurzem und unter den Augen der Welt abspielte, zu rekonstruieren. Während der Deportation nach Syrien starben Hunderttausende Armenier an Hunger, Kälte ... Wenn man aber vom Genozid spricht, dann impliziert dies, dass es eine überlegte Politik, eine Entscheidung für das systematische Auslöschen des armenischen Volkes gegeben hätte. Dies ist stark zu bezweifeln.
Türkische Dokumente beweisen den Willen zur Deportation, nicht jedoch zur Vernichtung.
Der Schakal
14.07.05, 11:25
Erklärung des britischen Historikers Bernard Lewis über die armenische Frage, erschienen in „Le Monde“ vom 1. Januar 1994
Die Ansichten, die Bernard Lewis in seinem Gespräch in Le Monde vom 16. November über das Drama der Armenier in der Türkei am Ende des Ersten Weltkrieges zum Ausdruck brachte, haben lebhafte Reaktionen, besonders die einer Gruppe von Historikern (Le Monde vom 27. November) hervorgerufen. Der Orientalist präzisiert hier seine Gedanken.
Ich möchte meine Ansichten über die Deportationen der Armenier von 1915 in einer klareren und präziseren Weise erklären, als dies in einem notwendigerweise selektiven Gespräch möglich war. Zahlreiche Ereignisse sind immer noch sehr schwer mit Gewissheit zu beweisen. Mein Hinweis auf den Libanon zielte nicht darauf ab, irgendeine Ähnlichkeit zwischen den beiden Fällen herzustellen, sondern auf die Schwierigkeiten hinzuweisen, die es gibt, den Gang der Ereignisse in einer komplexen und konfusen Situation zu bestimmen und zu bewerten. Der Vergleich mit dem Holocaust ist währenddessen in mehreren wichtigen Aspekten schiefgelaufen:
1. Es gab keinerlei Hasskampagne, die direkt auf die Armenier abzielte, keinerlei Dämonisierung, vergleichbar mit dem Antisemitismus in Europa.
2. Die Deportation der Armenier, obgleich von großen Ausmaß, war nicht vollständig und im Besonderen erstreckte sie sich nicht auf die beiden Großstädte Istanbul und Izmir.
3. Die Aktionen der Türken gegen die Armenier, obgleich unverhältnismäßig, entstanden nicht aus dem Nichts. Die Angst vor einem russischen Vormarsch in die osmanischen orientalischen Provinzen, das Wissen um die Tatsache, dass zahlreiche Armenier die Russen als ihre Befreier gegen das türkische Regime ansahen, und der Bewusstwerdung der revolutionären armenischen Aktivitäten durch das Osmanische Reich: All dies trug dazu bei, eine Atmosphäre der Unruhe und des Misstrauens zu schaffen, die durch die zunehmend verzweifelte Situation des Reiches und durch die Ängste in den Kriegszeiten – was sehr gewöhnlich ist – verstärkt wurde. Im Jahr 1914 haben die Russen vier große Einheiten aus armenischen Freiwilligen und 1915 drei weitere ins Leben gerufen. Diese Einheiten umfassten zahlreiche osmanischen Armenier, von denen einige sehr bekannte Personen waren.
4. Deportationen aus kriminellen, strategischen oder anderen Gründen wurden im Osmanischen Reich jahrhundertelang betrieben. Die osmanischen Deportationen zielten nicht direkt und ausschließlich auf die Armenier. Beispiel: Unter der Bedrohung des russischen Vormarsches und der bevorstehenden Besetzung der Stadt Van evakuierte der Gouverneur dieser Stadt hastig die moslemische Bevölkerung und schickte sie ohne Transportmittel und Nahrung auf den Weg, anstelle sie unter russische Herrschaft fallen lassen. Sehr wenige dieser Moslems haben diese „freundschaftliche“ Deportation überlebt.
5. Es ist nicht anzuzweifeln, dass die Leiden, die die Armenier erduldeten, eine schreckliche menschliche Tragödie waren, die die Erinnerung dieses Volkes wie die der Juden durch den Holocaust prägt. Eine große Zahl von Armeniern kam durch Hunger, Krankheit, durch Aufgabe und auch Kälte ums Leben, da sich das Leid der Deportierten während des Winters fortsetzte. Ohne jeden Zweifel gab es auch schreckliche Grausamkeiten, obgleich nicht nur von einer Seite, wie uns die Berichte amerikanischer Missionare vor der Deportation, besonders was das Schicksal der moslemischen Dorfbewohner in der Region Van angeht, die in die Hände armenischer Freiwilligen-Einheiten gefallen sind, zeigen. Aber diese Ereignisse müssen im Kontext des sicherlich ungleichen, aber gerechtfertigen Kampfes und der unverfälschten türkischen Unruhe– ohne Zweifel in hohem Maß übertrieben, aber nicht gänzlich unbegründet – hinsichtlich einer hilflosen armenischen Bevölkerung, die bereit war, den russischen Invasoren zu helfen, gesehen werden. Die Regierung der Jungtürken in Istanbul entschied, diese Frage auf die alte – oft angewendete – Weise der Deportation zu lösen. Die Deportierten mussten schreckliche Leiden ertragen, erschwert durch die schwierigen Bedingungen des Krieges in Anatolien, durch die mittelmäßige Qualität ihrer Eskorte – aufgrund des Fehlens praktisch der Gesamtheit der gesunden Männer, die von der Armee mobilisiert wurden – und durch die verheerenden Folgen der Räuber oder aller anderen, die von der Gelegenheit profitierten. Aber es existiert kein zuverlässiger Beweis für eine Entscheidung und einen Plan der osmanischen Regierung, welche darauf abzielten, das armenische Volk auszulöschen.
TRT-haber
22.04.2006http://www.trt.net.tr/wwwtrt/imgs/1pix.gif
http://www.trt.net.tr/wwwtrt/imgs/1pix.gif http://www.trt.net.tr/wwwtrt/imgs/1pix.gif http://www.trt.net.tr/haber/2006/01/23/resim/katliam_ceset_b.jpg
Ermeniler, Yahudileri de Katletmiş 1918-1919 yıllarında 3 bin Yahudi, Ermenilerce katledilmiş.
Ermenilerin Birinci Dünya Savaşı yıllarında yalnızca Türkleri değil, Kafkaslar'da yaşayan Yahudileri de katlettikleri ortaya çıktı.
Azerbaycan Yahudi Cemaati'nin yaptığı açıklamaya göre 1918-1919 yıllarında 3 bin Yahudi Ermenilerce katledildi.
Azerbaycan Musevi Cemaati adına Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'e gönderilen mektupta, 1918 yılında Bolşevik Rus ve Ermenilerin Bakü yönetimini ele geçirdikten sonra Türklere karşı soykırım yapıldığı belirtildi.
Katliamı, Belgeler ve Tanık Hatıraları Ortaya Çıkardı
Museviler, bu olaylarda cemaatlerinden üç bin masum insanın kitlesel şekilde katledildiklerini, belgeler ve tanıkların hatıralarına dayanarak ortaya çıkardıklarını kaydetti.
Bunun İkinci Dünya Savaşı'ndaki soykırımdan önce Yahudilere yönelmiş bir katliam olduğunun altını çizen Azerbaycan Yahudileri, kadın-erkek, yaşlı-çocuk demeden katledilen soydaşlarının hatıralarını yaşatacaklarını ifade ettiler. Azerbaycan Musevi Cemaati sözcüleri, Azerbaycan Milli İlimler Akademisi İnsan Hakları Enstitüsü'nde de bir basın toplantısı düzenleyerek Ermenilerin Yahudileri nasıl katlettiklerine dair bilgiler verdiler.
Azerbaycan'da halen "Dağ Yahudileri" olarak adlandırılan yaklaşık 30 bin Musevi yaşıyor.
http://www.trt.net.tr/wwwtrt/hdevam.aspx?hid=148376&k=0
Überall findet sich eine blutige Handschrift.
Der Schakal
30.04.06, 22:24
Nach einer Meldung der armenisch-staatlichen Nachrichtenagentur, waren es Juden, die die Armenier auf dem Gewissen hätten:
http://www.panarmenian.net/library/eng/?nid=59&cid=10 (http://www.anonym.to/?http://www.panarmenian.net/library/eng/?nid=59&cid=10)
The PLANNED, ORGANIZED, and EXECUTED GENOCIDE of the ARMENIANS
by Jack Manuelian
(This article is NOT copy-righted. Anyone can duplicate in any form. Jack Manuelian)
Were the plans of the 1915-23
Armenian Genocide actually drawn up and were in place by the year 1910 or 1912? According to some sources definitely yes.
There is the book "Inner Folds of the Ottoman Revolution" written by Mevlan Zadeh Rifat and published in 1929, the author, a pro-sultan Turk, claims that the "Armenian genocide was decided in August 1910 and October 1911, by a Young Turk committee composed entirely of displaced Balkan Jews in the format of a syncretist Jewish-Muslim sect which included Talaat, Enver, Behaeddin Shakir, Jemal, and Nizam posting as Muslims. It met in the Rothschild-funded Grand Orient loge/hotel of Salonika." Syncretism means a combination of different forms of belief or practice; masonism fits that description.
A 1994 conference paper/lecture by Joseph Brewda of Schiller Institute entitled "Palmerson launches Young Turks to permanently control Middle East " claims the founder of the Young Turks to be a certain Jew by the name of Emmanuel Carasso. He states: "Carasso set up the Young Turk secret society in the 1890s in Salonika, then part of Turkey, and now part of Greece. Carasso was also the grand master of an Italian masonic lodge there, called 'Macedonia Resurrected.' The lodge was the headquarters of the Young Turks, and all the top Young Turk leadership were members."
Further on Mr. Brewda says: "During the Young Turk regime, Carasso continued to play a leading role. He met with the sultan, to tell him that he was overthrown. He was in charge of putting the sultan under house arrest. He ran the Young Turk intelligence network in the Balkans. And he was in charge of all food supplies in the empire during World War I." It is ironic that five centuries after the Turkish sultans welcomed the expelled European Jews into Turkey, certain Jews belonging to secret societies and to Zionism will kick the sultan out of power early in 20th century, destroy the Ottoman Empire, and celebrate their victory by massacring by proxy almost the whole Christian Armenian people, one million and half Armenians; half million Greeks; and half million Christian Assyrians & Arameans.
In 1982, after the Israeli army conquered Lebanon, they celebrated their victory by massacring by proxy children and women in the Palestinian camp of Shattila, in Lebanon, by allowing Lebanise Phalange militia fighters to move into the camp for two days and murder its inhabitants. Eighty percent of the camp were killed. Nearly all of the dead were old men, women and children and all of them had been unarmed. Not one gun, not one knife was found in their possession, claims a Palestinian witness.
All this according to the percepts of the Talmud, the Satanic Bible of the Jews, which encourages Jews to kill, directly or indirectly, by sayings like: "Every Jew who spills the blood of the godless, is doing the same as making a sacrifice to God." Talmud: Bammidber Raba c21 & Jalkut 772. In the eyes of Tamudists all non-Jews are godless. And "It is the law to kill anyone who denies the Torah. The Christians belong to the denying ones of the Torah." Talmud: Coschen Hamischpat, Hagah 425. Very neatly put sentence indeed.
Mr. Brewda writes: "Another important area was the press. While in power, the Young Turks ran several newspapers, including 'The Young Turk,' whose editor was none other than the Russian Zionist leader Vladimir Jabotinsky. Jabotinsky had been educated as a young man in Italy."
Mr. Brewda, ignoring the possibility that Talaat could have been a secret infiltrated Jew, writes: "Of course, there were also some Turks who helped lead the Young Turk movement. For example, Talaat Pasha. Talaat was the interior minister and dictator of the regime during World war I. He had been a member of Carasso's Italian masonic lodge in Salonika. One year prior to the 1908 coup, Talaat became the grand master of the Scottish Rite Masons in the Ottoman Empire. If you go to the [archives of] Scottish Rite headquarters in Washington, D.C., you can find that most of the Young Turk leaders were officials in the Scottish Rite."
Mr. Brewda also mentions the novel "Greenmantle," whose hero is a British spy who led the Young Turks, and that the book's author, John Buchan, later identified the novel's hero as the English nobleman Aubrey Herbert, who was the top British spy master in the Middle East during WW I. And that Lawrence of Arabia later identified Herbert as having been, at one time, the head of the Young Turks. According to Mr. Brewda, Carasso also appears in that novel under the name Carusso.
By 1916 the British and French, overpowered by greed, already had a secret agreement to divide the Ottoman Empire between themselves. Presently Hitler's "Mien Kempt " anti-semitic book is a best-seller in Turkey, it is published by various Turkish publishers by thousands and thousands. Are the Turks finally waking up and realizing that their Sultan's refusal to grant Palestine to the Zionist Jews as a homeland had cost them their centuries-old empire?
Talaat was a living witness to the Genocide and history. He should not have been assassinated. His silencing for good by hot-tempered Armenians only served those who planned and executed the Genocide. Had he been left alone, who knows he might have confessed everything at his old age or at his deathbed.
Another source is the lengthy article "The Armenian & Jewish Genocide Project: Eliminating Ethnic Conflict Along the Oil Route From Baku to the Suez Canal Region " written by Clifford Shack and posted in his web-site.
Mr. Shack writes: "In the 1880's, the French branch of the Rothschild family acquired interests in Russia's Baku oil fields in an effort to supply their refinery on the Adriatic with cheap Russian oil. In exchange for these interests they built a railroad linking Baku to the newly acquired Black Sea port of Batum. This opened up the Baku oil, a major world supply, to the world. With the success of the new railroad, the Rothschilds had more oil than they could actually sell. Overcoming their fear of competing with the giant Standard oil [of USA], they sought out the huge [Far East] markets east of Suez."
Further on Mr. Shack makes his point: "The decision by the shrewd French Rothschild branch to diversify into other areas of oil exploitation was, presumably, a calculated one. Three years after they joined Royal Dutch, production at Baku would come to an abrupt halt in 1905. Although shaken by political activity, the principal disruption was due to the violence of the ethnic conflict between the region's Muslims and the minority population of Armenians who are Christians. This ethnic conflict caused the first interruption of oil distribution to the world market. Standard oil was quick to supplant the needs of the effected markets as its source was operating under the blanket of peace. The Royal/Dutch/Shell Group (and the Nobles) watched their Baku investments go up in flames. Ethnic conflict was at the root of the matter. It could be safely assumed that they were taking measures to eliminate the possibility of that happening in the future." Oil corporations seem to have learned their lessons from history because before the construction of present-day Baku-Ceyhan pipeline has began, someone has made sure that no Armenians were left in Baku anymore. Although the Armenian threat to that pipeline has been neutralized, yet there is still a Turkish ultra-nationalist revival threat, and a threat from Iran if Iran comes under attack from USA or Israel. There is a very clean prophecy of Nostradamus stating: "By firepower of armies, not far from the Black Sea, he will come from Persia/Iran to occupy Trebizond." Trebizond is located at the shore of the Black Sea and its occupation will virtually cut the Baku-Tbilisi-Ceyhan pipeline in half. Another prophecy of Nostradamus reads: "Toward Persia/Iran a sizable army of a million. The serpent Satan invading Byzantium and Egypt." Byzantium & Egypt could be a mystical name for modern Istanbul as Sodom & Egypt is the mystical name given for Jerusalem in the book Revelation 11:8.
Mr. Shack notes that "the mere elimination of the Armenian population of Baku would not solve the problem of ethnic conflict in that region. The surrounding areas would provide reservoir effect in resupplying the conflicting minority element." And he asks: "was the removal [in 1915-23] of a small minority like the Armenians [from historical Armenia] a fair price to pay for the peace in a region so crucial to the development and investment of the Far East?" Apparently Mr. Shack ignores the factor of revenge raging in the heart of human beasts.
Mr. Shacks answers his own question by stating in his article about the big business or big corporations: "It would be fair to say that the genocide of a group of a million or so, to serve the benefit of a billion or so [in the Far East], is less of a question of should it be done, than how it could be done. So as not to reveal any plausible motive which could link the actual planners to the genocide, the scheme involved a proxy party [namely the muslim Turks, Kurds & Azeris] , which was manipulated through layers of influence, providing sufficient cover for the planners."
The fool said in his ignorance, "There was no planned and organized and executed genocide of the Armenians."
In chapter 30 of the book of Isaiah we read God speaking by His prophet: "Woe to the rebellious children, who execute a plan, but not Mine, and make an alliance, but not of My Spirit, in order to add sin to sin;...For this is a rebellious people, false sons, sons who refuse to listen to the instruction of the Lord."
P.S. For Joseph Brewda's article go to : SchillerInstitute.org then put the name of the author or title of his article in the search tab of the web-site of the institute. For Clifford Shack's article put his name in the search tap of Yahoo in order to find his web-site where his article is posted.
John Buchan's novel "Greenmantle" is available from Amazon.com. The Turkish book "Inner Folds of the Ottoman Revolution" has no known English translation. It was translated into Armenian in 1939 in Beirut, Lebanon, by Donigian Press.
Artikel in diesem Tenor sind aktuell der Renner in armenischen Foren! Diesmal wird es den Juden angedichtet! Wohlgemerkt, es handelt sich hierbei um eine armenisch-staatliche Nachrichtenagentur.
Als ich vor über einem Jahr seitens eines Armeniers hinsichtlich dieser Theorie konfrontiert wurde, war ich regelrecht sprachlos. Er hat trotz heftigster Kritik meinerseits seine Aussagen nie zurückgenommen.
(Quelle Laudazio)
Nachfolgend eines der grössten armenischen Foren im Web. Da dürfen Kommentare wie nachfolgend veröffentlicht werden - Kommentar eines armenischen Users zu dem antisemitischem Artikel im Eingangsthread:
http://hyeforum.com/index.php?showtopic=11787
Armenians are a powerful bunch. They kicked not only the dunmeh Jews a s s, but also masonry's a s s. We had the Turks beat after going through genocide, only when doubleteamed by the Bolshevick commies and the Kemalist Turks were we subdued, but not destroyed. As if we hadn't had enough, Then we went on to kick the Soviets a s s during the rebellion of Febuary and send them running out of our country. Ah, the examples are many. Geez, we truly do rule.Da kann man munter gegen vermeintliche Juden hetzen, ohne dass solche Dinge entfernt werden oder der entsprechende User kritisiert wird, verwarnt oder gar gesperrt wird.
Was meint der armenische User damit, dass man "dunmeh Jews" und "masonry's" in den ***** getreten hätte? Wenn man sich die Geschichte der Juden im Kaukasus betrachtet und welche Rolle Armenier dabei spielten, wird es einem recht schnell klar, was er meint. Dazu ein aktueller Artikel zu der Thematik:
http://www.demaz.org/cgi-bin/e-cms/vis/vis.pl?s=001&p=0055&n=001441&g=
Jews Addressed to the President of Azerbaijan
25.04.2006
They demand to construct monument in memory of victims of Armenian terror in Guba Rovshan Mustafayev: "In 1918-1919 thousands of Jews were cruelty annihilated by the Armenians" Recently 'round table' focused on Memory rebirth was held at the Institute of Human Rights at the Azerbaijan National Academy of Sciences. The round table was devoted to the unknown since ever facts concerning annihilation of Jews by the Armenians in Guba and other regions in 1918-1919.
Jews communities of Azerbaijan, religious figures, Members of Milli Majlis and lots of scholars attended the meeting. In speech Rovshan Mustafayev, Director of the Institute of Human Rights said that due to the above-mentioned events Jewish intellectuals addressed to the Institute. According to him, guided by this address the Institute launched for research implying to resume historical justice in the context of human rights and to disclose the facts of crime committed against Jewish people of Azerbaijan in 1918-1919: "Examining documents that were found out with help of the authorities of mountain Jewish community, members of the State Archives and other residents, we could clarify the names of 87 civilians who had been killed by the Armenians with cruelty in territory of Guba". R. Mustafayev stated that research aiming at determining the names of 3,000 Jews who were subjected to genocide would go on: "I am sure that the facts to be presented under research results will be sensation for the most. Maybe, some forces will try to politicize that. I think that the main question is to rehabilitate historical facts that have been erased from our memory. The crimes committed against any people, ethnic group should not be forgotten. In 1918-1919 in Guba and other regions, besides Azerbaijanis, thousands of mountain Jews have been killed, including women, children and the old people". R. Mustafayev noted that the letter of the Commission for Special Investigation dated to 2 December 1918 was found out at the State Archives. The document written in Russian cited the names of mountain Jews killed by the Armenians. R. Mustafayev informed that scholars of some countries are examining the facts of genocide against Jews committed by the Armenians: "According to research of famous Austrian scholar, Armenian-Fascist legion set up with support of Hitler played a significant role in annihilation of Jews in 1941-1945. These facts will be made public".
Evda Abramov, a MP, Jewish by birth, appraised highly the activity of the Institute on this direction and informed that such research contributing to reinforcement of relations between Azerbaijan Jewish people, should go on in future. He told that the Armenian Hamazasp killed with cruelty 18 Jews on Khachmaz highway. Semen Iikhilov, Chairman of religious community of mountain Jews of Azerbaijan informed that research of historic facts have a great importance: "We do not slander and lie, and we are just disclosing historical facts which the relevant documents prove. The documents guided by us say that owning to "endeavors" of the Armenians the mountain Jews have been subjected to severe tortures and inhuman annihilation".
Maarif Teymurov, Deputy Director of the National Archives, informed that the Armenians had stolen archives materials proving the crimes of Dashnaks who had committed ethnic cleansing of Azerbaijanis in 30s-40s of last century.
At the end of round table the mountain Jews addressed to the President of Azerbaijan. They request to construct the monument in memory of Jews, the victims of the Armenian terror, in Girmizikend, Guba.
Das ist ein Fall für den Zentralrat der Juden! :lach:
Indem sie 3000 aserbaidschanische Juden massakriert haben, haben sie sich ja an den "bösen Juden" gerächt.
deryatulga
30.04.06, 22:43
24 Nisan'dan sonra
Nuray Mert
21/04/2005 (2341 kişi okudu)
Birkaç gündür Beyrut'tayım. Beyrut'u yeniden Ortadoğu'nun 'Paris'i yapma gayretleri akim kalmış görünüyor. Hariri'nin Fransızlarla ortak şirketi tarafından küçük bir İtalyan şehri havasında yeniden inşa edilen, şehir merkezindeki şık kafeler geçen yıl olduğu gibi canlı değil, diğer taraftan, her yer asker ve barikat dolu. 'Sedir devrimi' adına
ise, ellerinde Lübnan bayrağı ile bekleşen havalı birkaç üniversite öğrencisinden başka bir emare yok. Onlar da, 'Suriye gitsin' ve Amerikan aksanıyla 'we wanna freedom' dışında kelam bilmiyor, onun için, uzun boylu ne düşündüklerini anlamak mümkün olmadı.
Ama ben bugün başka bir şey yazmak istiyorum. Biliyorsunuz, Beyrut'ta, Türkiye'den göçen, büyük bir Ermeni nüfusu yaşıyor. 24 Nisan öncesinde, buralarla yaşayanlarla konuşmak istedik, Burj Hamud Ermeni bölgesine gittik. Bölge, geldikleri yerlere göre anılan mahallelerden oluşuyor ve sadece yaşlılar değil, hemen herkes Türkçe konuşuyor. Sadece, en küçüklerle anlaşamadık, dokuz yaşlarında bir çocuk, birkaç kelimeden sonra İngilizceye geçti. Neden geldiğimizi sordu, 'Arkadaş olmak için' deyince de 'Biz arkadaş olamayız' dedi.
Buralarda, belli ki, yaş küçüldükçe yeniden 'arkadaş', 'dost', olmak imkânı azalıyor ve böyle giderse daha da güçleşecek. Yaşlıların 'tehcir', 'zulüm' dediğine gençler, çocuklar 'jenosid' (soykırım) diyor. Olan biteni birinci elden, anne ve babalarından dinleyenler, yaşanan faciayı kuşkusuz daha derinden hissediyor, yaşadıkları bu yeni toprakları çok daha fazla yabancılıyor. Hatıraları daha taze ve katlanılmaz, ama göz yaşartıcı bir samimiyetle yeniden dost olmak istediklerini söylüyorlar. Birileri bize sataşır diye ödleri kopuyor, korumaya kollamaya çalışıyorlar. Yaşı genç olup, çok okumuş yazmış olmayanlarla da anlaşmak zor değil, soruları, 'Geçmişle yaşayamayız' diye olgunlukla geçiştiriyorlar. Yaşananları kitaplardan okuyanlar ve onlar adına konuşma mevkisinde olanlarla ise konuşmak, konuşursak anlaşmak mümkün değil. 'Jenosid' ile başlayıp biten ezber bir metnin ötesine geçmek imkânsız gibi.
Aramıza kan girmiş, o bile kitaplar kadar tesirli olmamış. Belli ki, kitaplaşmış husumetin önüne geçmek çok ama çok zor. Önce, Batılıların kanca atması ile Katolik, Protestan olup kiliseleri dağılmış, yine bu süreçte ulus-devlet hevesine kapılıp, bir kör dövüşe savrularak, çocuklarını yitirip, topraklarından sürülmüş insanlar kimliklerini, 'Jenosid' mitine dayandırma gayretine düşmüşler. Kimsenin 'jenosid'e ilişkin fikri birbirini tutmuyor, burada yaşayanlar Türkiye'nin Kilikya bölgesinden gelmiş, ama ellerinde Sevres'in Ermenistan haritası var. O haritada, dedelerinin yaşadıkları yer yok, ama resmi Ermeni tezi o haritada ısrar ettiği için, ona sarılıyorlar. 'İmkânınız olsa, siz de şimdi orada yaşayanları mı tehcir edeceksiniz' diye sorduğunuzda verecek cevapları yok. Kimi Ermeni olaylarından sorumlu olanların, Türklerden ziyade, o sırada iktidar olan Jön Türkler olduğunu, onların da 'zaten Yahudi' olduğunu ısrarla vurguluyor, kimi İsrail'i kendisine model olarak alıyor.
Zaman geçiyor ve geçtikçe içinden çıkılmaz bir hal alıyor, 'Biz arkadaş olamayız' diyen çocuk büyümeden, konuşmanın yollarını bulmamız şart. Yok, Ermeni tasarılarının ABD Kongresi'nden geçmesini engellemek için değil. Bu bölgede yaşayanları birbirine düşürerek, her durumda kârlı çıkanların hesaplarını boşa çıkarmak için. Kulak asmayın, uluslararası ilişkilerde, 'Dost düşman yoktur, çıkarlar vardır' diyenlere. 'Çıkar' diye diye dünyayı insanlıktan çıkardılar. Mecburiyetten değil, muhabbetten doğan barış barıştır.
Murat Yetkin, 17 Nisan'da, 'Ermeni tasarısına karşı İsrail desteği' başlığı altında eski hikâyeyi yazmış. ABD'de Musevi lobileri, soykırım yasasına karşı Türkiye'yi destekleyecekmiş. Tasarı İsrail'in çıkarlarına da uymuyormuş. Neymiş çıkarları? Irak'ta ABD, Filistin'de İsrail işgaline göz yumacak suç ortaklığı mı?
Daha öncede yazdım, bir büyük tufanda birbirimize girdik, feci şeyler yaşandı diye, bunları kullanarak bize 'ahlaksız teklif'ler yapanlardan ilelebed kurtulamayacak mıyız? Aynı şey Ermeniler için de, geçerli. Bizi horoz gibi dövüştürüp, soyup soğana çeviriyorlar, insanlığımızdan ediyorlar. 24 Nisan'dan sonra, ama vakit geçmeden, o çocuk büyümeden arkadaş olmanın yolunu bulmak zorundayız.
Das ist die Wiederholung dessen, was Debbagyan gestern in TRT-INT nicht gewagt hatte, offen zu sprechen. Die Armenier pochen bei so einer Propaganda leider mit zunehmendem Erfolg in erster Linie auf die Hilfe der türkischen Islamisten, die mit oder ohne antisemitischen Ressentiments die Ittihadisten hassen.
http://hyeforum.com/index.php?showtopic=7160
From ArmInfo
ARMENIAN ARYANS DETERMINED TO COUNTER JEWISH-MASONIC AGGRESSION
YEREVAN, OCTOBER 1. ARMINFO. Armenian Aryans are determined to counter the Jewish-Masonic aggression, Chairman of the Armenian-Aryan Union (AAU) Armen Avetissian told a press conference.
According to him, the aggression began as far back as 1900s and was marked by the Armenian Genocide. Armen Avetissian reckoned that it is Jews that masterminded and ordered the Armenian Genocide. The second step after the Genocide was the distortion of Armenian history, an end was put to Armenian studies, historical materials were ordered wherein ""venal scholars" tried to substantiate the theory that Armenians were alien residents in the Ararat valley. Avetissian stated that the Jewish-Masonic aggression is being carried out now as well. Specifically, hundreds of foreign citizens are granted asylums, receive residential permits, whereas the number of Armenian citizens leaving their motherland is steadily increasing. Moreover, many high-ranking officials representing Armenia's political and business elite are Masons and act in the interests of Masonry. The AAU is especially indignant at Speaker of the Armenian National Assembly Artur Baghdasarian, who is a Masonic protege being prepared to run for Presidency in Armenia.
The AAU leader claims that all the "Rotary Club" members are Masons as well. He pointed out that Chairman of the Nationalist Party of Armenia (NPA)Ruben Gevorgiants is a Mason as well. Avetissian found it difficult to say whether Armenian President Robert Kocharian is a Mason, noting that the Armenian leader only assumed certain commitments to them. Avetissian could not specify the way the AAU intends to counter the Jewish-Masonic aggression, pointing out that today's press conference is a "cry of the Aryan soul."
After the press conference, the ARMINFO News Agency received a statement from the Front of Armenian Nationalists (FAN), which says that the parties "Armenian-Aryan Union," "Armenian-Aryan Fist," "Mashtots Union," and "United Alliance of National Forces of Abovian" have been expelled from FAN for violating its Regulations. Therefore, the organization cannot bear responsibility for the activities and statement of the aforementioned forces.Da muss man nach antijüdischer Hetze nicht lange suchen. Diesmal wird eine andere armenische Presseagentur namens ArmInfo zitiert.
Kommentar darauf seitens eines armenischen Users namens Mica ("From: Yerevan,Republic Of Armenia"):
"Jews suck!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"Wieso dürfen solche Dinge bei denen stehenbleiben, ohne dass es Konsequenzen dafür gibt?
http://www.tau.ac.il/Anti-Semitism/updates.htm
Sources: Der Spiegel online, 13 Feb. 2005; Washington Post, 14 Feb. 2005; Haaretz, 13 Feb. 2005; Yahoo! News, 14 Feb. 2005.
Feb 1 Antisemitism in Armenia
On 25 January 2005 the General Prosecutor's Office in Armenia announced the arrest of the chairman of the small ultra-nationalist Union of Armenian Aryans, Armen Avetisian. Avetisian was charged with inciting ethnic intolerance ("inciting national racial or religious hostility," Article 226 of the Armenian Criminal Code) for making repeated antisemitic statements. Avetisian will face 3-6 years imprisonment if found guilty. His supporters have established a committee in his defense, maintaining that the real reason behind his arrest is his fight against homosexuality. In an interview with the weekly IRAVUNK in January 2005, Avetisian promised to make sure that the Jews were expelled from Armenia.
Members of the small Armenian Jewish community, who until recently had not been confronted with antisemitism, are alarmed over the rise in antisemitic propaganda since 2004, when Tigran Karapetian, owner of the private pro-government TV station ALM, used a talk show to disseminate antisemitic views, portraying Jews as dominating Armenia and the world and blaming them for Armenia's political and socio-economic problems. Das ist doch interessant, da können bekennende Antisemiten in armenischen Zeitungen wie IRAVUNK in Interviews öffentlich verkünden, dass man die Juden aus Armenien am liebsten ethnisch säubern (vertreiben) würde. Auch bemerkenswert, welcher Antisemitismus in privaten armenischen Sendeanstalten verbreitet wird, sogar von höchster Stelle, dem Chef des Senders! Wenn man bedenkt, dass die Medien in Armenien staatlich kontrolliert sind, wirft das einige Fragen auf. Insbesondere auch wie ein antisemitischer Artikel wie im Eingangspost sich in eine armenisch-staatliche Nachrichtenagentur "verirren" (?) konnte.
In den USA haben die bestimmt connections...ausserdem finde ich es gut, wenn wir es melden!Lieber Meric, so etwas gilt in den USA als "freie Meinungsäusserung". Du wirst leider in den USA keinen einzigen belangen können, der drüben solche Dinge von sich gibt.
In den Südstaaten gibt es Leute, die mit noch übleren Sachen gegen die Juden hetzen. Die haben ihre eigenen Radiosender und Publikationen (u.a. auch Tageszeitungen), mal von entsprechenden antisemitischen Webseiten abgesehen.
Lieber Meric, so etwas gilt in den USA als "freie Meinungsäusserung". Du wirst leider in den USA keinen einzigen belangen können, der drüben solche Dinge von sich gibt.
Lieber Laudazio...sen de beni PN yazmaya zorluyorsun...amac kamuoyu yaratmak degil mi?
Bir yahudi, ermeni kelimesini duyunca ne düsünür? O önemli..imaj kampanyasi
Lieber Laudazio...sen de beni PN yazmaya zorluyorsun...amac kamuoyu yaratmak degil mi?
Bir yahudi, ermeni kelimesini duyunca ne düsünür? O önemli..imaj kampanyasiIch weiss, was Du meinst. Aber leider ist es in den USA so wie ich es beschrieben habe. Glaubst Du, die jüdischen Organisationen wüssten nichts darüber? Schau Dir doch mal meine Quellen an, u.a. war eine jüdische Webseite dabei.
Die Domainendung .il steht für Israel!
deryatulga
01.05.06, 00:19
Woher?
Du kannst sogar Gift darauf nehmen, dass sie sich jede antisemitische Äusserung
in PC merken. Wer wie ein betrogener Ehemann alles als letzter erfährt, ist die Türkei.
Psila Vuna
01.05.06, 11:25
Damals im osmanischen Reich, waren die Armenier die, die sich um die finanziellen Dinge des osmanischen Reiches kümmerte. Wie wir alle wissen, sind die damaligen Armenier in der Gunst der Osmanen so ziemlich weit oben gewesen und hatten hohe Ämter bekleidet. Dieses Änderte sich im Jahre 1542 als die spanischen Juden aus Spanien vertrieben worden sind und ein Teil davon im osmanischen Reich ihr neues Zuhause fanden. Da die Juden auch in Gold und Geld Dingen ihr Wissen hatten, waren sie neidisch auf die Ämter der Armenier. Sie überlegten sich wie man denen die Posten abjagen konnte. Es war eine lang andauernde Machtkampf um die Gunst der Herrschenden.
Den Rest führe ich nicht weiter, da man falsche Resultate ziehen könnte. Jede/r soll sein/e eigene Theorie weiter ausdenken.
Mit Grüßen
http://www.rferl.org/featuresarticle/2005/1/162399D3-7533-454C-B935-B5933B68C75C.html
January 26, 2005
Armenia: Country’s Jews Alarmed Over Nascent Anti-Semitism
Armenia’s tiny Jewish community is growing concerned by what it says is mounting anti-Semitism in the South Caucasus country. Virtually nonexistent in the past, the issue has emerged over the past year amid a rise in anti-Jewish propaganda and the desecration of a Holocaust memorial in Yerevan. The government has so far done little to address the Jewish community's concerns.
[...]
It began in 2004, when ALM, a private pro-government television channel, began broadcasting a phone-in talk show hosted by the station's owner, Tigran Karapetian. For months, Karapetian used the platform to air views that portrayed Jews as an unsavory race bent on dominating Armenia and the wider world.
Varzhapetian says her office in Yerevan received threatening phone calls after the first series of ALM broadcasts.
Karapetian's rhetoric appeared to embolden Armen Avetisian, the openly anti-Semitic leader of the Armenian Aryan Union, a small ultranationalist party. Avetisian in a recent newspaper interview alleged that there are as many as 50,000 "disguised" Jews in Armenia, and promised he would work to have them expelled from the country. He was arrested on 24 January on charges of inciting ethnic hatred.
A Holocaust memorial in a public park in the center of Yerevan also came under attack in September, when vandals desecrated the memorial on the final day of Jewish New Year celebrations.
Yet what shocked the Jewish community most was an interview with Hranush Kharatian, a prominent ethnologist who heads the Armenian government’s department on religious and minority affairs. Speaking to the “Golos Armenii” (Voice of Armenia) Russian-language newspaper a month after the memorial's desecration, Kharatian accused Jewish leaders of preaching extreme intolerance toward all non-Jews.
In a recent interview with RFE/RL, Kharatian cited what she called the "aggressive ideology" contained in the Talmud, the book of Jewish religious laws. “I see in the Talmud numerous points which clearly state that non-Jews, or infidels that are not Jews, are not human beings and are animals,” she said.
Varzhapetian and other community leaders, including Chief Rabbi Gersh Meir Burshtein, met last month with Armenian Foreign Minister Vartan Oskanian to ask for help in addressing the problem. A ministry spokesperson, however, said last week the issue is not sufficiently serious to warrant government attention.
Mikael Danielian heads the Armenian Helsinki Association, a human rights group that closely monitors anti-Semitic activity in the country. He criticized the government's failure to address the issue. “I am surprised at the serenity of our state officials," he told RFE/RL. "It could have very serious consequences for Armenia."
[...]
Until recently, anti-Semitic sentiment in Armenia was limited to occasional allegations by nationalist scholars that Jews had aided the 1915 genocide of Armenians in Ottoman Turkey. The theory -- which is not supported by historical evidence -- was first aired during the presentation of an anti-Semitic book at a 2003 meeting of the Armenian Writers Union. No one in the audience condemned the text.
A global report on anti-Semitism issued this month by the U.S. State Department dedicates just three paragraphs to Armenia. But that was sufficient to unleash a fresh wave of anti-Jewish criticism. ALM's Karapetian, who was cited by name in the U.S. study, responded with a two-hour televised monologue lambasting the United States and the contents of the report.
Several days later, Karapetian received an unexpected phone call during an ALM broadcast. An Armenian woman living in Israel criticized his sweeping bias against Jews, but was quickly cut off by the broadcaster.
"If someone has offended you personally, or if you have problems with your business, it doesn't mean you should hold an entire nation responsible," the woman said in Russian. “Stop asking hysterical questions on air," Karpetian replied. "Shut up and listen to me. You say it’s inadmissible to say ‘Jewish tricks.' But is it permissible to spit at a priest?”
Karapetian was referring to two recent incidents in Jerusalem in which Jewish religious students spat at Armenian priests in a show of their contempt for their Christian faith. The Armenian Apostolic Church has had a presence in Jersualem's Old City for centuries.
The incidents have been cited repeatedly in Armenia as supporting claims of anti-Semitism. But Varzhapetian said Armenia's Jews are still hoping not only the government but also civil society will take steps to stem the rising hatred.
“We are still awaiting a statement [of protest] from prominent Armenians. Armenians themselves must express indignation. First of all, because there are very few of us [in Armenia]. Secondly, protecting ourselves is not quite appropriate,” Varzhapetian said.
Varzhapetian and other community leaders sent an open letter to President Robert Kocharian urging an end to the government's "conspicuous failure to see those inciting anti-Semitism." But the only response to date has been a statement by a cabinet minister saying ethnic and religious discrimination does not exist in Armenia.
@Psila Vuna
Man braucht nicht die Mythenbildung der Armenier wiederholen. Fakt ist, dass die Armenier sich in keiner Zeit von ihren unmittelbaren Nachbarn in Anatolien grossartig unterschieden, so war die absolute Mehrheit ganz normale Bauern, betrieben Ackerbau und Viehzucht. Und die absolute Mehrheit der Armenier, die in die russischen Gebiete Anfang des 20 Jahrhunderts flüchteten (je nach Quelle zwischen 450.000-850.000), konnten weder lesen noch schreiben. Diese stammen aus den Ostgebieten der Türkei ab. All das kann man in armenischen Quellen selbst nachlesen.
Die Juden aus Spanien haben den Armeniern keine gesellschaftlichen Plätze streitig gemacht.
Wie Armenier in Newsgroups über den Holocoust schreiben.
Hervorhebung meinerseits.
Date: Wed, 26 Apr 2006 16:13:50 -0400 (EDT)
From: edward sarafian <edsarafian@xxxx.ca (edsarafian@yahoo.ca)>
Subject: Re: Easter ceremony
"This is no isolated act, but must be seen within the larger context of the Zionist State of Israel collaborating with the Genocidal State of Turkey in denying the Armenian Genocide, and affording Turkey every token of Israel's affection and amity for Turkey, in return for Turkey providing unlimited access to the waters of the Euphrates River as well as access to oil through the Bakü-Ceyhan pipeline.
The Jews are nervous that Armenians are about to displace them as the "victims" of Genocide, since the world feels the Jews have milked their so-called Holocaust for all it's worth, extracting hundreds upon hundreds of billions from Germany, Swiss Banks, you name it. The victim card that Jews have been playing with the Holocaust has been extremely lucrative to them, leading to the building of vast financial empires by Jews in Canada, the US, Britain, France who have put the extremely generous l"imdemnification" and "compensation" received by them, as a windfall gain, to invest in land and thus lay the basis for wealth.
Would that we Diasporan Armenians could one day emulate the Jews' example and re-build our Ancestral Homeland in Western Armenia with the compensation we obtain from Turkey and its deep-pocketed ally Germany, in the same fashion that the state of Israel was built on the "blood" money the Jews wrested and extracted from Germany, as well as the billions that the US keeps pumping into Israel, in deference to the powerful Jewish lobby."
Viele sind diese Ansicht dass es durchaus im Rahmen des Denkbaren ist.
Sowie du nein sagst, sage ich schlicht ja, bis du mich vom Gegenteil überzeugt hast. Ich habe meine Gründe niedergelegt. Leg du deine Begründung auch niederWer sind viele? Welche Quellen führen Sie an? Sie haben das schon einmal behauptet und es war nur heisse Luft:
http://www.politikcity.de/forum/showthread.php?t=1619
Wie sollten die spanischen Juden die Armenier in der Türkei gesellschaftlich verdrängt haben, wenn sie sich soziologisch völlig voneinander unterschieden? Ausserdem ist die Türkei ein sehr grosses Land, da nimmt niemand einem anderem den Platz weg.
Für die Armenier passt es natürlich sehr schön in die Mythenbildung rein. Türke = Jude = Judas, bibelkonform passend gemacht sozusagen. Aus Osmanen und Ottomanen werden dann Juden, inkl. dem Republikgründer. Da werden alle zu Juden erklärt, die für die Türken als Führungspersönlichkeiten wichtig gewesen sind.
Nachfolgend noch so ein Beispiel für antijüdische Hetze aus armenischen Foren, der armenische User "gavur" wird einigen noch aus dem Tagesschau-Forum bekannt sein - hier wieder mit antijüdischem Hetzartikel:
The Real Jew: A Lesson From Turkey
http://www.armeniangenocide.com/forum/showpost.php?p=3882&postcount=12
Es ist derselbe User "gavur" wie im Tagesschau-Forum:
Jüdische Organisationen bemühen sich den Völkermord an den armeniern zu leugnen!
http://forum.tagesschau.de/showpost.php?p=64978&postcount=1
[...]
Hinzu kommt erschwerend die Tatsache, dass damals im 1.Weltkrieg jüdischstämmige Osmanen an der Macht waren, wie z.B. der Kriegsminister Enver Pascha, jüdisch-serbische Abstammung, *Atatürk* Kemal Mustafa Pascha, General später Staatsgründer der Türkei, Osmane jüdischer Abstammung u.s.w.
Der jüdischstämmigen Machthaber im Osmanischen Reich waren die erfolgreichen und durch den Handel reich und einflußreichen Armenier ein Dorn im Auge, deshalb hat man die Vernichtung geplant und erfolgreich durchgesetzt.
MfG
gavurWegen diesem Posting hatte ich mich an die dortige Moderaton mit mehreren Emails gewandt, zwecks Löschung, aber unternommen wurde dagegen nichts. Neben solchem Antisemitismus war der armenische User "gavur" auch wegen übelster rassistischer Hetze gegenüber Türken bekannt und berüchtigt. Gesperrt wurde er allerdings nicht wegen seiner Postings wie oben, sondern weil er andere türkische Forumsteilnehmer in schwerwiegender Forum beleidigt und bedroht hat.
Psila Vuna
02.05.06, 13:06
Wer sind viele? Welche Quellen führen Sie an? Sie haben das schon einmal behauptet und es war nur heisse Luft:
http://www.politikcity.de/forum/showthread.php?t=1619
Wie sollten die spanischen Juden die Armenier in der Türkei gesellschaftlich verdrängt haben, wenn sie sich soziologisch völlig voneinander unterschieden? Ausserdem ist die Türkei ein sehr grosses Land, da nimmt niemand einem anderem den Platz weg.
Für die Armenier passt es natürlich sehr schön in die Mythenbildung rein. Türke = Jude = Judas, bibelkonform passend gemacht sozusagen. Aus Osmanen und Ottomanen werden dann Juden, inkl. dem Republikgründer. Da werden alle zu Juden erklärt, die für die Türken als Führungspersönlichkeiten wichtig gewesen sind.
Wenn auch das Land damals sehr gross war, spielten sich die Machtkämpfe nicht im Bauernhof in Anatolien ab sondern in Istanbul, wo die Macht konzentriert war. Ich bin kein Armenier, dass ich irgendwelche Quellen zitieren könnte. Dafür ist armenien.am zuständig. Was ich meinte ist lediglich, dass ein paar Bekannte in unserem Kreise, davon überzeugt sind, dass es so gewesen sein könnte, damals habe ich auch nichts entsprechendes von politikcity lesen können, da man solches Wissen nicht per google oder metager finden kann.
Und wieso verwerfen Sie meine Idee als Mist ab. Vieles spricht eher dafür dass die Israeliten die Armenier nicht so gut leiden können. Das hat auch seine historischen Gründe das sei versichert. Die Ausrede mit dem Begriff von der Diaspora ist nur eine Seite der Medallie.Haben wir eher andere Hintergedanken? Hmm?
Wen oder was verteidigen wir hier?
Ihre Aussage dass die Türkei ein grosses Land ist und keiner dem anderen was weg nehmen will, ist seltsam.
Ich habe noch nie gesagt dass alle Armenier oder die Israeliten alle total reich wären oder nur mit Gold um sich warfen, die lebten miteinander. Ich meinte immer diejenigen, die im Machtgefüge ganz oben standen. Und diejenigen die im Machtgefüge aufsteigen wollten.
Ob die Geschichte heisse Luft ist, nur weil man es nicht im irgendein Uni in einem Buch runterbeten kann, darüber streiten sich die Geister.
EDIT= Mit Laudazio diskutiere ich nicht mehr, da er seine Position in einem anderen Forum schon vor langer Zeit gefestigt hat. Ich kann gleich mit einer Mauer reden, der kippt eher um, als das Laudazio seine Meinung umändert. Mein Beweis hatte ich als Thread gestellt der sofort gelöscht wurde, um die Mitglieder zu schützen, oder wegen was auch immer.
Wenn auch das Land damals sehr gross war, spielten sich die Machtkämpfe nicht im Bauernhof in Anatolien ab sondern in Istanbul, wo die Macht konzentriert war. Ich bin kein Armenier, dass ich irgendwelche Quellen zitieren könnte. Dafür ist armenien.am zuständig. Was ich meinte ist lediglich, dass ein paar Bekannte in unserem Kreise, davon überzeugt sind, dass es so gewesen sein könnte, damals habe ich auch nichts entsprechendes von politikcity lesen können, da man solches Wissen nicht per google oder metager finden kann.
Und wieso verwerfen Sie meine Idee als Mist ab. Vieles spricht eher dafür dass die Israeliten die Armenier nicht so gut leiden können. Das hat auch seine historischen Gründe das sei versichert. Die Ausrede mit dem Begriff von der Diaspora ist nur eine Seite der Medallie.Haben wir eher andere Hintergedanken? Hmm?
Wen oder was verteidigen wir hier?
Ihre Aussage dass die Türkei ein grosses Land ist und keiner dem anderen was weg nehmen will, ist seltsam.
Ich habe noch nie gesagt dass alle Armenier oder die Israeliten alle total reich wären oder nur mit Gold um sich warfen, die lebten miteinander. Ich meinte immer diejenigen, die im Machtgefüge ganz oben standen. Und diejenigen die im Machtgefüge aufsteigen wollten.
Ob die Geschichte heisse Luft ist, nur weil man es nicht im irgendein Uni in einem Buch runterbeten kann, darüber streiten sich die Geister.Ihre "Bekannten" können allerdings keine Türken sein. Wieso sollten Türken ihre Führungspersönlichkeiten zu Juden deklarieren? Die Juden sind ein eigenes Volk.
Man hat im osmanischem Reich über hunderttausend Juden vor den Pogromen gerettet und aufgenommen. Weiterhin hat das die türkische Republik während der Nazi-Zeit dasselbe gemacht, indem man wieder hunderttausend Juden türkische Pässe ausstellen liess und somit vor den Deportationen der Nazis bewahrte. Die Juden waren der Türkei immer treue und verlässliche Millet gewesen.
Die grössten Judenhasser sind die Christen, hat man schlicht und einfach die Judasgeschichte vor dem geistigem Auge! Sind Ihre "Bekannten" zufällig aus der christlich-orthodoxen Ecke? Ich frage nur desshalb, weil speziell diese wie die Armenier solche Thesen verbreiten, wie Sie es hier tun. Eine kostprobe gefällig? Nachdfolgend eines der grössten christlich-orthodoxen Webportale:
http://www.orthodoxinfo.net
Da sind viele weiterführende Links zu christlich-orthodoxen Seiten aufgelistet, so auch diese Webseite:
http://www.dr-jurjevic.org/clanci/turkey_china.htm
JUDEO-MASONIC REVOLUTION IN TURKEY AND CHINA
I read lately the book by Argentinean Catholic Bishop George E. Dillon, D. D., Grand Orient Freemasonry Unmasked as the Secret Power Behind Communism (Palmdale, CA 93590: P. O. Box 900566, Christian Book Club of America, 1999, Fifth Edition). The book is about the evil doings of the Judeo-Masonry in the 19th and 20th Centuries. I was surprised to read that the young Judeo-Masons carried out also the Turkish "national" Revolution. It is 80 years since that upheaval took place and the opponents of traditional Mohammedanism established themselves in that country. In schools and in the "public opinion" I had read that the Reforms of Kemal Pasha ("Ataturk" – The Father of the Turks) came as a revolt against Muslim backwardness (veils over women's faces, denial of "women's rights," lack of cultural progress, technical backwardness).
It is little known that the Jewish minority had over centuries a great influence in the Turkish Empire. It was they who swayed the great Turkish power against the Christian state of Byzantium. As elsewhere in many European Christian states, the Jews had a great influence in the fiscal affairs at the court. It is of considerable importance to know that the Jews had a decisive influence in the Moorish conquest of Spain in the 8th Century AD. They carried out many a dastardly deed during the seven centuries of the Moslem rule over Spain, not much different from the five centuries of Turkish oppression of the Christians in the Balkans. In my earlier books I had elaborated on the Jewish role in the British Empire and how the British supported the maintenance of the Turkish rule in the Balkans.
It is a principal question: Who so successfully rules over the press and education so that even the best educated among the Christians do not know about the harmful influence of the Jewish financiers in France (the "French" Revolution) and in the historical developments in Western Europe. The most dastardly and the bloodiest chapter of European history – the "Russian" revolution is an exclusively Jewish misdeed.
I am only an average intellectual in understanding the historical developments in Western Europe. I needed to pass the midpoint in my life to learn that the First Chinese Revolution of Dr. Sun Yat Sen in 1911 was principally carried out by American Judeo-Masons. How many of the university educated Europeans and Americans have any inkling about those events? Not more than a handful.
The Judaic New World Order is moving unimpeded and ununderstood toward its goal: the Judaic rule over the whole world.
That will take place if the Western leaders do not become aware of the Judaic Plot to rule the world by means of "democracy," and in the shadow of the United Nations. If Christians show themselves more cognizant and start opposing the Jewish World Empire, maybe God will intervene against the establishment of that rule of Satan.Das ist übelste antijüdische Hetze, dass einem schlecht werden kann, verlinkt von einem christlich-orthodoxem Webportal. Solche Webseiten würde ich nicht einmal mit der Kneifzange anfassen und die verlinken eine Webseite auch noch!
deryatulga
02.05.06, 15:28
Da kannst du x-osmanische Bücher lesen.:confused:
Ich meine aber vorallem die Rums die zum Islam konvertiert sind.
Die Albaner und Bosniaken werden aber sehr beleidigt. Warum konvertierten diese Rums damals nicht alle auf einmal? Alles ginge dann einfacher vor sich!
T a r k a n
02.05.06, 15:33
Die Albaner und Bosniaken werden aber sehr beleidigt. Warum konvertierten diese Rums damals nicht alle auf einmal? Alles ginge dann einfacher vor sich!
Weil sie immer noch ihre Rechte hatten. Es ist bekannt (kannst auch nachforschen), dass byzantische (Rums) Adlige zum Islam konvertiert sind, damit sie weiter an der Macht bleiben konnten.
Übrigens die Albaner und Bosnier kamen erst nach Anatolien nach dem sie vertrieben worden sind Siehe Balkankriege. Önceden Anadoluyla onlarin alakasi yoktu.
Kann man bitte beim Thema "Armenier geben Juden die Schuld" bleiben?
Diesem Antisemitismus und den Quellen dazu sollte noch weiter nachgegangen werden. Mittlerweile dürfte klar sein, dass auch aus christlich-orthodoxen Kreisen solche Dinge verbreitet werden.
Die Albaner und Bosniaken werden aber sehr beleidigt. Warum konvertierten diese Rums damals nicht alle auf einmal? Alles ginge dann einfacher vor sich!
Wo habe ich das gelesen? Ich weiss es nicht mehr.
Aber es gibt so eine Angewohntheit die ich bei einigen usern hier immer wieder feststelle. Für alles Gute, wie zB die Expansion des Osmanischen Reiches waren die mutigen Türken zuständig, während der Zerfall des Imperiums natürlich den Rums, Juden, Hottentotten, dem schlechten Wetter oder einfach nur einer schlechten Mondkonstellation zu schulden ist.
Für das Unglück sind immer andere schuldig. Begründet wurde dieses Verhalten mit einer einfachen Erzieherischen Begebenheit bei den Türken.
Wenn sich zB ein kleines Kind am Tisch oder am Schrank wehtut, oder hinfällt wird immer der Tisch oder der Schrank dafür verantwortlich gemacht und bestraft (ah ah yapalim o masayi). So als sei der Tisch dem Kind in den Weg gelaufen und nicht andersrum.
Meine These: Wir bringen unseren Kindern von Kleinauf bei die Schuld woanders zu suchen.
Zugegeben, wenig Wisenschaftlich aber plausibel.
deryatulga
02.05.06, 15:45
Kann man bitte beim Thema "Armenier geben Juden die Schuld" bleiben?
Diesem Antisemitismus und den Quellen dazu sollte noch weiter nachgegangen werden. Mittlerweile dürfte klar sein, dass auch aus christlich-orthodoxen Kreisen solche Dinge verbreitet werden.
Der Antiislamismus und Antitürkismus des XIX Jahrunderts war stets ein Derivat des Antisemitismus. Die geschwächten Ausläufer dieser geistigen Haltung wirken bis heute nach. Die Juden des Osmanischen Reiches konnten die Armenier nicht nur wegen ihrer verräterischen Tätigkeiten nicht leiden, sondern auch, weil sie als Komplizen deren früheren Unterdrücker auftraten. Es gibt andere Erklärungsmethoden als Vulgärmarxismus.
Der Antiislamismus und Antitürkismus des XIX Jahrunderts war stets ein Derivat des Antisemitismus. Die geschwächten Ausläufer dieser geistigen Haltung wirken bis heute nach. Die Juden des Osmanischen Reiches mochten die Armenier nicht nur wegen ihrer verräterischen Tätigkeiten sondern auch, weil sie als Komplizen deren früheren Unterdrücker auftraten. Es gibt andere Erklärungsmethoden als Vulgärmarxismus.Nur eine Vermutung. Kann es sein, dass diese "Ausläufer" heute noch in Form von Relativierung und Gleichsetzung der Armenier-Frage mit dem jüdischem Holocaust sichtbar werden?
Ich frage mich nämlich die ganze Zeit, welche Gründe jemand haben kann, wenn man den jüdischen Holocaust mithilfe einer Gleichsetzung zur Armenier-Frage verharmlost bzw. relativiert. Da gibt es u.a. komparative Genozidforscher, die genau das machen. Dazu vertrete ich die Meinung, dass diese Personen eine solche Relativierung nur desshalb anbringen, damit man sich von der eigenen Last indirekt etwas entlastet und das Augenmerk versucht krampfhaft auf andere zu verstellen, dabei sogar die irrwitzige These aufstellt, dass die Nazis angeblich an den Türken ein Beispiel genommen hätten! Dabei fusste der Nationalsozialismus auf dem Sozialdarwinismus, es ist also ein ureuropäischer Ungeist, das da zutage tritt. Wieso also die dümmlichen und allzu offensichtlichen Ablenkungsmanöver?
Die Frage, warum die Armenierfrage nach sage und schreibe 90 Jahren plötzlich so ein wichtiges Thema einnimmt, kann jeder selbst erraten. Zum einen hat man ganz zufällig nach dem 11.9.2001 im Westen einen latenten Antiislamismus und seitdem die Türkei ernsthafte Ambitionen zur EU-Mitgliedschaft hat, trat ein Antitürkismus in ungeahntem Ausmass hervor (nach den Beitrittsgesprächen Dezember 2004).
http://www.fsumonitor.com/stories/022002Armen.shtml
Antisemitic Book Presented in Armenia; Jewish Leader Heckled
On February 9, 2002 in Yerevan, a book entitled “National System” by Romen Yepiskoposyan, printed in Armenian and Russian, was presented at the Union of Writers of Armenia, according to Artak Varzhapetyan, head of international relations at the Jewish Community of Armenia. The author of the book identifies Jews and Turks as the No. 1 enemies of Armenians, writing that:
“In the contemporary world there are two nations that are the carriers of evil of the most concentrated and aggressive type. These are the Jews – the nation-destroyer with a mission of destruction and decomposition, and the Turks – the nation-killer with a mission of devastation and crushing.”
A section in the book entitled “The Greatest Falsification of the 20th Century” denies the Holocaust, claiming that it is a myth created by Zionists to discredit “Arians.”:
“The greatest falsification in human history is the myth of Holocaust. …no one was killed in gas chambers. There were no gas chambers.”
A speaker at the event called for the book to be distributed in schools in order to “develop a national idea and understanding of history.”
The President of the Jewish Community of Armenia—Mrs. Rimma Varzhapetyan—was at the presentation, and when she introduced herself to the audience, many people in attendance shouted that Jews are to blame for the Armenian genocide of 1916 in Turkey and that they are enemies.
Mrs. Varzhapetyan responded that the book is totally absurd and a falsification of historical and contemporary facts. She sharply reminded the audience how many things Jews and especially she herself have done for Armenia—the answer from the audience was that there are some good Jews.
Mr. Varzhapetyan told UCSJ that: “In the beginning of next week we, the Jewish Community of Armenia, are going to meet the President of the Republic of Armenia to ask for a reaction against such actions.”
So ein Buch dürfte nicht veröffentlicht werden, der besagte Autor des Buches müsste eigentlich eingesperrt werden für solche Hetze!
http://www.fsumonitor.com/stories/102104Armenia.shtml
Armenian Official Says Jews "Anti-Christian"
(October 21, 2004)
Armenian official replies to public anger at registration of Jehovah's Witnesses
Arminfo news agency (translated by the BBC)
Yerevan, 21 October: There is nothing illegal in the official registration of the Jehovah's Witnesses religious sect, the head of the Armenian government department for ethnic minorities and religion, Granush Kharatyan, told a news conference today.
Kharatyan expressed her surprise at the angry reaction from part of the public caused by the recent registration of this religious sect. In this connection, she said that no-one had protested against the registration and activities of Pentecostalists, Protestants or Jews in Armenia.
"During their ceremonies, Jews call for anti-Christian actions. However, nobody has ever been concerned about them," she said. Also, under Armenia's laws, a religious sect cannot be denied registration unless its charter contradicts the law. The charter of Jehovah's Witnesses fully complies with the law, as the Armenian Justice Ministry itself has said.
At the same time, Kharatyan said that the law on religion signed in 1991 is not completely perfect as it does not ban religious ceremonies hostile to other faiths.
"Our job is not to fight religious sects but oversee them," Kharatyan said. "But you cannot oversee something if there is no appropriate legislation. However, we will withstand this outrage caused by the [registration] of Jehovah's Witnesses."
deryatulga
02.05.06, 17:57
Ermeniler'i yöneten Yahudiler
Sayı: 591 - 03.04.2006 | Mustafa Aydın - tirsaktaci@hotmail.com
Asırlarca Ermeni toplumunu yöneten Yahudi asıllı ‘Pakraduniler’in hikâyesi günışığına çıkıyor...
Selanikli Sabetaycılar, İspanyol Maranolar ve İranlı Meşhedilerden sonra Ermeniler içinde de Yahudi orijinli bir unsurun 2 bin 700 yıldır varlığını sürdürdüğü ortaya çıktı. Pakraduniler (Bagratuni/Bagratids) adı verilen ve asırlarca Ermeni toplumunu yöneten cemaatin hikâyesi M.Ö 730 yılında başlıyor ve günümüze kadar uzanıyor. İddianın sahibi, araştırmacı-yazar Levon Panos Dabağyan. Yahudi asıllı Pakradunilerin M.S. 1045 yılına kadar Ermenileri “acımasızca” yönettiğini ifade ederken, iddialarına dayanak olarak dünyaca ünlü Yahudi tarihçilerinden Prof. Dr. Abraham Galante’yi gösteriyor. Galante, “Pakraduniler veya Bir Ermeni-Yahudi Tarikatı” adlı kitabında, “Pakraduniler, varlıklarını Juda İmparatorluğu’nun sonlarından (M.Ö. 7. yüzyıl), 20’nci yüzyıla dek sürdürmüş olan Ermeni-Yahudi karışımı bir kavimdir.” diyor.
Bizans’ın krallıklarına son verdiği Pakraduniler, Selçukluların hakimiyetine girdikten sonra yüzyılımıza kadar hayatiyetini cemaat içinde devam ettiriyor.
Hikâye milattan önce 730 yılında başlıyor. O tarihte, Ermeni Kralı Sannasar, Filistin’e yaptığı seferde İsrail Kralı Osee’yi öldürerek, 10 Yahudi kabilesini esir alır. Sonra onları Fırat’ın ötesine, Güney Ermenistan’a yerleştirir. M.Ö. 700’lerde, bu kez Babil Kralı Nabukadnezar, Mısır Kralı Necho ile Kudüs Kralı Yoachim’e karşı bir sefer açar. Söz konusu sefere, Doğu Ermenistan Kralı Hıraçya da büyük bir ordu ile katılır. Hıraçya’nın bu savaşta gösterdiği olağanüstü başarı, Nabukadnezar’ı fazlasıyla memnun eder ve esir aldığı 10 bin Yahudi’nin yarısını Kral Hıraçya’ya hediye eder. Bu esirler arasında İsrailoğulları’nın önemli şahsiyetlerinden Prens Şampat (Smbat/Shampat) da vardır. Şampat, kısa zamanda Hıraçya’nın takdirlerine mazhar olur. Devlet hizmetine alınıp, önemli mevkilere yükselir.
ESİRLİKTEN SOYLULUĞA
M.Ö. l5O’lerde soyunun Hz. Davud’a (as) dayandığını iddia eden ve adı “Pakarad Şampa” olan bir Yahudi, zamanın Ermenistan Kralı Vağarşak’a başvurarak saray hizmetine girebilme talebinde bulunur. Dikkat çekme ve kendini sevdirme açısından Prens Şampat’ı dahi gölgede bıraktığı kaydedilen Pakarad Şampa, Kral Vağarşak’ın en yakın bendeleri mevkiine erişir. Sonunda şaşırtıcı bir şekilde, Ermeni Kralları’na taç giydirme imtiyazı ile 10 bin süvariye komuta etme hakkını elde eder. M.Ö. 90-36’larda Ermeni krallarına Dikran II. (Büyük Dikran) İsrailoğullarına yönelik yeni bir sefer düzenler.
Bu sefer sırasında esir aldığı binlerce Yahudi’yi o da ülkesine götürür. Esirler arasından seçtiği “Aşod” adında bir asil Yahudi’yi özel hizmetine alır. Bu olaylar sonucunda Ermenistan’a yerleşen ve zamanla nüfusları hızla artan esir Yahudiler, sürgün yıllarının sembol ismi Prens Şampat’ın hatırasını kendilerine rehber edinerek, teşkilâtlanıp millî varlıklarını koruyabilme mücadelesine girişirler. Zamanla Ermenilerin yönetimini ele geçiren Pakraduniler M.S. 1045’e kadar Ermenistan’da saltanat sürmeyi başarır.
26 YÜZYILDIR YAHUDİLİKLERİ DEVAM EDİYOR
“Kripto Yahudilik”konusunda uzman olan Türkiyeli Yahudi Prof. Abraham Galante, “Les Pacradounis ou Une Secte Armeno-Juive/ Pakraduniler veya Bir Ermeni-Yahudi Tarikatı / Baskı: 1933, Fransızca İst.” adlı eserinde bu konuda hayli enteresan bilgiler veriyor: “Pakraduniler varlıklarını Juda İmparatorluğu’nun sonlarından (M.Ö. 7. yüzyıl), 20’inci yüzyıla kadar sürdürmüş olan Ermeni-Yahudi karışımı bir kavimdir. Eğin’de, ‘Erzurum-Sivas arasında’, Marmara Denizi’nin Avrupa yakasında ve İstanbul Hasköy’de yaşamış oldukları bilinen Pakraduniler, 26 yüzyıldır Yahudi yönlerini sürdürmekte gösterdikleri kararlılık nedeniyle Portekizli Marano’lar, Selanikli Dönmeler ve İranlı Meşhediler gibi Yahudi kökenli topluluklar arasında sayılabilirler.”
Dabağyan, Pakradunilerin kullandığıisimlerin Ermenilerden farklı olabildiğini söyleyerek; Ermeni tarihçi Gatoğigos Ğorenazi’den şu nakilde bulunuyor: “Simpat adını, ‘Pakraduniler’ oğullarına verirler. Bu isim İbranice’den geliyor ve aslı ‘Şampat’tır. Ermeniler arasında asırlarca pek revaç görmüş olan ‘Pakrat, Simpat, Aşot, Kakik, İsrael, Tavit’ gibi isimlerin Ermeni menşe’li olmadığı bariz şekilde meydana çıkmaktadır.”
Dabağyan, Bizanslı tarihçi Pavstos’un, 3. Asır’da bölgede iskan edilmiş ve kısmen Hıristiyan olmuş Yahudilerin miktarını 400 bin olarak verdiğini de kaydediyor.
NASSİ: DOMUZ ETİ YEMEZLER
Sabetaycılık, Ladino ve Kripto Yahudi cemaatleri konusunda uzman isimlerden araştırmacı-yazar Dr. Gad Nassi, Pakradunilerin 20. yüzyılın ilk yarısına kadar özel gelenekleriyle Sivas/Divriği ile Erzincan/Eğin (Yeni adı Kemaliye) arasındaki bölgede varlıklarını sürdürdüklerini belirtiyor. Nassi’ye göre cemaatin yayılımı, Arapkir, Kapadokya ve Kilikya/Çukurova’ya kadar uzanıyor.
Nassi, Pakraduni soyundan gelenlerin fiziki görünüşlerinin Ermenilerden farklı olduğunu, kafa yapısı olarak Yahudiler gibi Dolikosefal olduklarını kaydediyor. Bir Yahudi-Ermeni’nin evinde vefat gerçekleştiğinde, evin içini tamamen değiştirdiklerini, evde asla su kullanmadıklarını, çünkü ölüm meleğinin kılıcındaki kanı bu suyla temizlediğine inandıklarını belirtiyor. 7 gün iş yapmayıp Yahudilerde olduğu gibi yas tuttuklarını da kaydediyor. Nassi, Pakradunilerin asla domuz eti yemediklerini, cumartesi günü çalışma yasağına uyduklarını, genelde cemaat içinden evlendiklerini ve soyadlarının da Yahudi kökenlerini anlatacak şekilde olduğunu ifade ediyor. Bunun da Ermeniler arasında “Yahudiliğin bir uzantısı” olarak değerlendirildiğini söylüyor. Nassi, Pakradunilerin, ticaret ve finans alanında çok becerikli olduklarını kaydederken, benzer bir grubun da geleneklerini koruyarak 19’uncu yüzyıla kadar Gürcistan’da Gürcüler içinde hayatiyetini devam ettirdiğini ifade ediyor.
RAFIZÎ ERMENİLER KİM?
Fransız Mareşali Horace Sebastiani, Türkiye Ermenileriyle ilgili 1814 tarihli raporunda Ermenileri normal Ermeniler ve “Rafiziyyun/Rafiziler” olarak ikiye ayırır. Dabağyan “Osmanlı İmparatorluğunda Şer Akımlar” kitabında bu raporu değerlendirirken, Fransızların Türkiye’deki etnik yapıya daha 1800’lü yılların başında bile ne kadar hâkim olduklarının anlaşıldığını ifade ederek şöyle tepki veriyor:
“Selçuklular devrinde, Alparslan’ın saflarına geçerek, Bizans’a karşı savaşan ve sonradan İslam dinini kabul eden Ermenilerin büyük bir kısmı, bilâhere ‘Alevi Mezhebi’ne geçmiş ve öyle kalmışlardır. (...) Demek ki, Mareşal Horace Sebastiani, Fransa’nın Türkiye üzerinde taşıdığı gizli emellerin tahakkuk sahasına aktarılacağı zaman, Osmanlı topraklarında yaşayan bilumum unsurlardan istifade edebilmek için Anadolu topraklarında yaşayanları da iyiden iyiye tetkik etmiş veya ettirmiş!”
Ermeni asıllı Türk vatandaşı yazar Torkom İstepanyan ise Pakradunilerle ilgili şu değerlendirmede bulunuyor: “Türk-Ermeni kardeşliğinin başlangıcı 11’inci yüzyıl ortalarına dayanır. 1064’te Pakraduni Ermeni Krallığına Bizanslılar tarafından son verilince, Bizans zulmüne dayanamayan Ermeniler Türklerin himayesine sığındılar. Bu devre onlar için huzur oldu. Vatanlarına sımsıkı bağlandılar. Türkler tarafından bunlardan’ bazılarına ‘Amiral’lik unvanı verildi. Böylece ilk Türk-Ermeni dostluğunun temeli atılmış oldu. Bu kardeşliğin en güzel kanıtı da bugün dünyanın dört bucağına serpilmiş olan Ermeni toplumunun günümüze dek varlığını sürdüren Türkçe kökenli soyadlarıdır. Örneğin, Romanya doğumlu olduğu halde dünya Ermenilerinin Ruhani Reisi Gatogigos Vazgen I’in soyadı ‘Balcıyan’dır.” (Sorun olan Ermeniler / Suat Akgül, Ali Güler, Türkar Yay. İst. 2003. s: 402)
“ERMENİ İSYANLARININ ARKASINDALAR!”
Yazar Levon Panos Dabağyan, Ermeni meselesinin can damarını teşkil eden “1. Zeytun İsyanı’nın” arkasında Fransa ve Vatikan’ın bulunduğunu, isyanın düzenleyicilerinin Pakraduniler olduğunu ileri sürüyor. Dabağyan, Zeytunluların kökeniyle ilgili olarak şöyle diyor: “Ani Beldesi’nin Bizanslılara geçmesinden ve Bizanslıların Ermeni katliamından sonra, Anadolu’nun muhtelif bölgelerine dağılan ‘Pakraduni Hanedanı’ mensupları Haçin ve Zeytun havalisine yerleşmişlerdi. Dolayısıyla (Fransa’nın gönderdiği Katolik Ermeni) maceracı Leon, Ermenileri isyana teşvik için gerçekten en münasip bölgeleri seçmiş demekti. Zira, Pakraduni Hanedanı, zaten birtakım entrikalara müsait ve gayri Ermeni bir unsur idi.”
Dabağyan 1862 ve 1895’te iki kez denenen isyanın Türkiye’ye sadık Gregoryan Ermenilerin destek vermemesi üzerine akámete uğradığını kaydediyor. Pakradunilerin de hâlâ var olduğunu belirtiyor: “Hâlâ varlar tabii; ama sayıları ne kadar, organizeler mi bilemem. Sanmıyorum. Ancak, bizde birine ‘Pakraduni!’ dedin mi, bu hakaret için kullanılırdı. Çocukken birine kızdığımızda, ‘Pakradunisin ulan sen!’ derdik. Onların ırklarından gelen bir zekâları, müztehzi bir bakışları, hesapçı, işini bilir bir yapıları vardır. Tarım ve zenaattan çok hep ticaretle, para/finans işleriyle uğraşmışlardır.”
http://prima-news.ru/eng/news/articles/2003/5/21/24628.html?print
News agency PRIMA
21.5.2003 10:34 MSK
Anti-Semitism in Armenia
http://prima-news.ru/upimg/m_24628.jpg
"On the evening of 19 May in Yerevan there was a torch-light procession of young people to mark the 88th anniversary of genocide of Armenians in Ottoman Empire. The impressive procession flooded the cityТs central streets. Members of youth organisation ARFD (Armenian Revolutionary Federation Dashnaktsoutun) burnt a Turkish flag outside Matenadaran (ancient manuscripts repository). With the torches lit from this fire they made their way to Tsitsernakabert". This was the comment under the photograph on the front page of "Novoje Vremya" dated 24 May, a Russian language newspaper with 5,000 circulation published in Yerevan. The author lied: the flag was not Turkish.
The Star of David has nothing to do either with the flag of modern Turkey or with the that of Ottoman Empire, where in 1915 more than 1.5 million Armenians were killed. The articleТs author is overwhelmed with pride for these young people whose actions were perhaps akin to those of the Nazis. And this has been happening for the second year running. Rimma Varzhapetyan-Feller, Chairwoman of the Jewish Community of Armenia, said that somebody drew a swastika on the plaque above the door of her office located in the heart of Yerevan. A swastika was also drawn on the memorial stone dedicated to the Holocaust victims. But this time the vandals were not content with drawing swastikas alone. In 1999, three weeks after the memorial was opened, the stone was stolen. The incident was not publicised, and the new stone was promptly put in its place. A criminal case was instigated but resulted in nothing. Last year the stone was removed and the 12 surrounding trees symbolising the twelve tribes of Israel were cut down. This time the client and the executor were known - they are the Mayor's Office of Yerevan and the owner of the new restaurant built on the site of the memorial; but naturally they were not punished. During the meeting with Ms Varzhapetyan-Feller the city's chief architect said that what happened was not a political act but rather a freak incident. Vardan Oskanyan, Armenia's Foreign Minister, stated that what had happened cannot be regarded as an act of anti-Semitism nor that of vandalism, and is nothing more than negligence. Razmik Davoyan, Armenian President's advisor on ethnic minorities' and NGOs' affairs, commented on the "young patriots'" torch-light procession in similar terms: "One cannot regard the young people's march as a manifestation of anti-Jewish public mood, more than likely this is only their ignorance". The youth is ignorant. But werenТt their older comrades from Dashnaktsoutun party leadership (to which Razmik Davoyan also belongs) informed about the sabbath that was to take place? Of course they were; more than that, they authorised the "event", and we mustnТt forget that currently Dashnaktsoutun party is one of the two ruling parties in Armenia.
In February at the Union of Writers of Armenia there was a presentation of a new book by Romen Yepiskoposyan "The National Systems". A chapter of the book entitled "The Killer Nation" starts as follows: "There are two nations in the contemporary world who are the bearers of evil of the
most concentrated and aggressive nature. They are the Jews, the destroyer nation with the mission to destroy and corrupt, and the Turks, the nation of murderers, with the mission to exterminate and suppress". The teachers who were at the presentation were pleased: "At last we have a book we can rely on in educating the young generation".
http://www.fsumonitor.com/stories/081902Armeni.shtml
Wave of Antisemitic Articles in Armenian Press
Over the course of the summer of 2002, two Armenian newspapers have systematically defamed Jews in what is normally a relatively peaceful corner of the former Soviet Union for Jews. Blatantly antisemitic articles rarely appear in the Armenian press, instead there are occasional expressions of frustration at Israel’s friendly relations with Turkey and Azerbaijan and assertions that widespread knowledge around the world of the Holocaust somehow minimizes the Armenian genocide of 1915. Normally, articles on these sensitive subjects avoid direct antisemitic rhetoric. That is why this summer’s wave of blatantly antisemitic articles has caught UCSJ’s attention, since they possibly signal an increase in antisemitic sentiment in Armenia.
The first and worst of these newspapers—Azg—is a publication of the Armenian Democratic Liberal Party (also known as the Ramkavar Azatakan Party after its leader) —a nationalist organization. It is a daily newspaper with a print run of around 3,500 copies (for comparison, the leading state newspapers in the country—Hayastani Hanrapetutyun and Respublika Armeniya—have print runs of 15,000 and 5,000 copies, according to Internews). Writing in a May 31, 2002 article about the illegal, racist policies of the governor of Russia’s Krasnodar Kray (Aleksandr Tkachyov) against the local Armenian population, the paper’s Moscow correspondent finds a way to blame Jews. The following quote is from the English language version of the article from Azg’s web site; the translation’s grammatical and spelling mistakes have been preserved:
“Interestingly, but Russian nationalists admit their complete helplessness to fight against Jews. They know that out of 7 billionaires in Russia 5 are Jews. The wife of the sixth, Azeri Vagit Alekperov is said to be a Jew and all of them made their fortunes not by producing something, but taking hold of the Russian national wealth- crud oil and non-ferrous metals and selling it to the West. Nothing is changed when they are called Jew mug, nothing. The point is that according to some sources the mother of governor Tkachov is also Jew, though I do not have enough grounds to insist on it, but many steps of the governor could be explained by this fact. Let us recall that the leaders of the October Revolution in 1917 were all Jews, who built a new Russia by ruthlessly destroying Russian nobility, professional military and Orthodox Christians. Now there are wonderful conditions in Russia to plunder the country making Armenians, Azeris, Kurds and other minorities the scapegoat. By the way, chief of migration department in the administration of governor Tkachov is a pureblooded Jew.”
Aside from the numerous, obvious antisemitic myths contained in this paragraph, it should be noted that the assertion that the policies of the Krasnodar Kray regional administration against ethnic minorities is somehow controlled by Jews is particularly absurd, given that this region is widely known as the most antisemitic part of Russia.
A February 8, 2002 remark by Israel’s ambassador to Armenia—Rivka Cohen—touched a nerve that some Armenian extremists sought to exploit. Ambassador Cohen termed the 1915 massacres of Armenians by Turks a “tragedy” but argued that it wasn’t a genocide (This official stance of the Israeli government is at odds with that of the Holocaust Memorial Museum in Washington DC and many Jewish scholars and leaders who term the 1915 killings a genocide). Several newspapers called for Ambassador Cohen to be termed persona non grata in Armenia. According to a subsequent letter to the editor written by local Jewish leader Rima Varzhapetian, during an interview that was published in the June 22, 2002 issue of Azg in which Ms. Varzhapetian expressed her concern about recent antisemitic incidents in Armenia, the author of the article distorted her words to make it appear that she believed that these incidents were a direct consequence of Ambassador Cohen’s statement. The following quote was taken from the English language version of the newspaper’s web site:
“Noting the concrete anti-Jewish manifestations that have taken place in Armenia after Israeli ambassador’s announcement, Varjapetian noted the incident when a group of Armenian Revolutionary Federation’s (ARF) youth organization members burned the flag of Turkey on the central Republic Square of Yerevan this April 23. She said that on the corners of the Turkish flag the Israeli national flag was depicted with the portrait of Jewish king David. She also showed us the plaque at the entrance of the community’s office on which unidentified people pictured a Nazi swastika. Also a nazi swastika was painted on the memorial stone of the Jewish Holocaust.
Despite these unpleasant incidents, Mrs. Varjapetian said that Armenian people are stripped from such features as demeaning other nations and over-estimating themselves, which comes from the difficult history Armenia had.
Talking to daily Azg the members of the ARF youth organization stressed that their action was not aimed against Jewish nation but was a protest against the announcement of Rivka Cohen, assuring that ‘a nation that had survived a genocide can not be chauvinistic and hate another nation.’”
In her letter to the editor, Ms. Varzhapetian was especially critical of this last paragraph, which, in her words, “justified” the actions of the ARF protestors.
The next month, Azg continued to defame Jews. Writing on July 13, the paper’s Moscow correspondent Ruben Ayrapetyan claimed that Russia’s friendlier relations with Israel are a result of years of pressure on the part of Russia’s “Judafied” media and Russian Jewish organizations, which he asserted are controlled by Israeli intelligence agencies.
Finally, an August 1, 2002 Azg article entitled “Hitler Would Applaud the Government of Israel” compared the actions of the Israeli military in the Occupied Territories to those of Nazi Germany (“Hitler also promised his people living space”) and quoted the past president of the World Jewish Congress Naum Goldman as supposedly saying that antisemites hate Jews “only a little more than we deserve.” The article was inspired by the Israeli Army’s July 2002 occupation of land belonging to the Armenian Apostolic Church in order to construct a wall separating Israel from the West Bank, which set off a firestorm of anti-Israel criticism in the Armenian media and from official circles. However, it should be noted that most of this criticism was phrased in ways that did not seek to defame Jews.
The same land seizure issue was the subject a July 23, 2002 article in Golos Armenii—a leading independent publication with a circulation of around 5,000 that is normally critical of the government. In the opening paragraph of this article, entitled “Ghosts of the Past: They Don’t Just Exist, They Rule the World,” the author indulges in dangerous speculation linking Israeli policies with the Armenian Jewish community—shouldn’t the government retaliate against Israel’s land confiscation, the author asks, by seizing the “luxurious jeep of the chief rabbi of Armenia”? The article goes on to argue that the land confiscation is motivated by:
“[T]he Armeniaphobia of Israeli, and more broadly, Jewish political and public circles who drew attention to themselves starting with their furious opposition to international recognition of the Armenian Genocide and ending in the openly pro-Turkish regional policies of Israel, which in the end, are especially targeted against Armenia.”
The author then draws a connection between the Israeli government’s refusal to recognize the Armenian Genocide and supposedly hidden Jews in the Turkish government at the time of the genocide, at the same time making a reference to the infamous antisemitic forgery “The Protocols of the Elders of Zion.” The sinister motives behind the Israeli stance on the Armenian genocide, the author of the article argues, are:
“…the ethnic origins of a number of leading members of the Young Turks who held during the First World War key positions in the Ottoman Empire and were thereby directly involved in the misdeeds of the Turkish authorities towards Armenians. The chief ideologues and conductors of Pan-Turkism, everybody knows, were hardly Turks.
In connection with this, I would like to tell today’s Zionist Elders who have placed a wall on the path towards international recognition of the Armenian Genocide: Your actions are just as cynical and immoral as the unending efforts of certain circles to present the Holocaust as the actions of the Jews themselves…”
On August 1, 2002 Golos Armenii published a review of a book by Aleksandr Svarants entitled “Pan-Turkism and the Geostrategy of Turkey in the Caucasus.” The author of the review praises Mr. Svarants for “exposing the long time alliance of Pan-Turkism with political Zionism and its protector the USA, which along with Israel and Turkey protects Azerbaijan.” According to the reviewer, the author characterizes the founding of the state of Israel as “the robbery and humiliation of another people” and traces the origin of Pan-Turkism to “Zionist teachings.” Seltsam, darüber und all die anderen antisemitischen Vorkommnisse in Armenien hat man in hiesigen Medien kein einziges Wort geschrieben. Man stelle sich nur vor, was in den europäischen Medien los wäre, wenn es nicht Armenien, sondern die Türkei wäre, wo die Presse/Öffentlichkeit derart gegen Juden hetzt!
deryatulga
12.05.06, 19:34
Völkermord(e) im 20.Jahrhundert - Politik-soziologische und sozial-psychologische Hinweise zu Geschichte und Mentalität des Menschheitsverbrechens im 20. Jahrhundert
Autor: Dr. Richard Albrecht
„Die Vergangenheit ist nicht tot. Sie ist nicht einmal vergangen“
(William Faulkner)
I.
In der internationalen Forschungsliteratur ist seit der Buchveröffentlichung von Lifton/Markusen (1988; 1992) ´genocidal mentality´ als wissenschaftlicher Terminus wenn auch ungebräuchlich so doch eingeführt. Er wird von diesen Sozialpsychologen als individuelle und/oder kollektive Disposition/en, die geeignet ist/sind, die „gesamte menschliche Bevölkerung“ zu zerstören, umschrieben. Damit ist aus der Sicht genannter Autoren diese besondere und besonders destruktive Mentalität ein notwendiges Moment der Zerstörungspraxis allen menschlichen Lebens („omnicide“) im atomaren Inferno, das auch Homocide (wörtlich: Menschheitsmord) genannt werden könnte.
Demgegenüber benütze ich den deutschen Begriff Völkermordmentalität in doppelter Weise spezifischer: Einmal nicht übergreifend allgemein. Sondern historisch. Und zum anderen nicht projiziert in denkbare Zukünfte. Sondern bezogen auf reale Vergangenheiten. Die gewiss, nach einem Wort des US-amerikanischen Autors William Faulkner, gerade wenn es um Genozidpolitik geht, nicht tot sind (wie die wirklichen Toten). Sondern die, im Wortsinn, nicht einmal vergangen sind.
Das deutsche Kompositum Völkermordmentalität bezieht sich auf Völkermord und Mentalität. Entsprechend verstehe ich hier unter Mentalität keine wissenschaftliche Kategorie (Gebhardt/Kamphausen 1994, 30-32). Sondern einen alltäglich geprägten Begriff: Mentalität meint, ähnlich wie im englischen ´mentality´ und/oder im französischen ´mentalité´, eine geistige Haltung ebenso wie eine Anschauungs- und Auffassungsweise einzelner Menschen und/oder von Menschengruppen. Gegenüber dieser scheinbar ´naiven´ Begriffbestimmung unterlege ich meinem Verständnis von Völkermord jedoch nicht nur die naheliegende juristische Definition des deutschen Strafgesetzbuchs (§ 220a StGB), sondern erweitere sie um die wissenschaftliche Perspektive von Rafael Lemkin (1944). Dieser zunächst polnische, dann US-amerikanische Völker(straf)rechtler hat nämlich als Besonderheit von Völkermord die biopolitisch-intergenerative Seite herausgearbeitet:
„In this respect genocide is a new technique of occupation, aimed at winning the peace even though the war itself is lost.”
Das meint: Die bewusste - teilweise oder gesamte - Zerstörung nationaler, rassischer, religiöser oder ethnischer Gruppen durch bestimmte, im § 220a des deutschen StGB präzisierte, Vernichtungsmassnahmen (wie etwa jeweils vorsätzliche Tötung/en, schwere körperliche und/oder seelische Schädigung/en sowie gewaltsame Geburtenverhinderung/en oder/und Kinderentführung/en) ist nur dann Völkermord, wenn diese biopolitischen Massnahmen zukunftsbezogen wirken und dafür sorgen, dass (in mit Völkermorden typischerweise einhergehenden Kriegssituationen) die militärisch unterlegene Verliererseite gleichwohl und über Generationen hinaus zur biopolitischen Siegerseite wird. Diese Besonderheit von Völkermordpolitik lässt sich mit allgemeinen gattungsbezogenen Vernichtungskonzepten (homicide, omnicide) nicht fassen, weil, wenn die gesamte Menschheit Opfergruppe sein soll, es im Ergebnis hier folglich weder Sieger/Verlierer noch Opfer/Täter geben kann. Sondern nur Verlierer/Opfer.
Wenn auch nicht wie in der doppelten – nämlich biopolitisch-intergenerativen – Präzisierung wie in Lemkins Hinweis herausgearbeitet, sondern eher unspezifisch-verallgemeinernd, so betont auch der Holocaust-Überlebende (und spätere US-Psychologe) Erwin Staub das antihumane Destruktionselement, das über Tötungen und Morden hinausgeht. Für Staub ist das Wesen des Bösen "the destruction of human beings [...] including not only killing, but the creation of conditions that compromise people′s dignity, happiness and their ability to fulfill basic material needs" (Staub 1989, 25)
Doppelte Destruktivität und negative Zukunftsdimension erschweren das Verständnis von Völkermord und Genozidpolitik erheblich. Dieses erfordert nämlich, das Undenkbare zu denken („thinking the unthinkeable“). Denn auch wer, militärpolitisch, den Krieg verliert, kann, biopolitisch, über Generationen andauernd gewinnen. Und es hat im Fall des „Armenocide“ drei Generationen lang gedauert, ehe sich die zunächst mit dem blanken Existenzkampf des Überlebens beschäftigte, dazu noch erheblich qualitativ und quantitativ geschwächte und verminderte sowie dispers verstreute victimisierte Ethnie oder Opfer(volk)gruppe darum kümmern konnte, das Destruktionsereignis während des Ersten Weltkriegs ´hinten in der Türkei´ (J.W. Goethe) und seine Konsequenzen historiographisch aufzuarbeiten. Dabei gehe ich –wie zuletzt Norman M. Naimark (2001; 2004)- davon aus, dass es im 20. Jahrhundert „nur“ zwei voll ausgebildete ´moderne´ Genozide oder Völkermorde als besondere Formen von Staatsverbrechen während zweier Weltkriege gab: an Armeniern im Ersten und an Juden im Zweiten Weltkrieg: Armenocide und Holocaust („Shoah“). Beide Völkermorde waren zugleich besonders effektiv-destruktive Formen ethnischer Säuberungen („ethnic cleansings“), die die Tätergruppen entsprechend ihrer Spachcodices einmal, türkisch, „pakliyalin“, „paklamak“ (Säuberung) und zum anderen, deutsch, „Endlösung“ nannten (Albrecht 1989, 74). Diese genozidale Spezifik soll keineswegs das Leid anderer menschenvernichtend-destruktiver Staatverbrechen wie Vertreibungen und/oder Deportationen (vgl. Adler 1974) mindern; sie soll lediglich die Bedeutsamkeit dieser beiden ´modernen´ Menschheitsverbrechen 1915/18 und 1941/45 konturieren. Denn in der Tat war der erste ´moderne´ Völkermord 1915/18 „the terrible holocaust of 1916, when a million and a half Armenians perished“ (Lewis 1961, 350) und zugleich „ als Ausrottung der armenischen Bevölkerung in der Türkei [...] das fraglos grösste Verbrechen des Ersten Weltkrieges“ (Hirschfeld; Gaspar 1965, 494-512).
Insofern verweigert sich dieses historische Verständnis von Genozid/Vökermord als crimen magnum des vergangenen Jahrhunderts der im Zusammenhang mit den neuen Balkankriegen der 90er Jahre erkennbaren politischen Wortinflationierung von Völkermord/Genozid, weil es um ihre Besonderheiten geht. Und die lassen sich, methodologisch gesprochen, eben nicht im Allgemeinen ethnischer Säuberungen einerseits und demographischer Homogenisierungen andererseits auflösen.
"in der Tat war der erste ´moderne´ Völkermord 1915/18 „the terrible holocaust of 1916, when a million and a half Armenians perished“ (Lewis 1961, 350) und zugleich „ als Ausrottung der armenischen Bevölkerung in der Türkei [...] das fraglos grösste Verbrechen des Ersten Weltkrieges“ (Hirschfeld; Gaspar 1965, 494-512)."
ach herrje...jetzt verstehe ich.
betreibt er schadensbegrenzung momentan?oder hat er sich etwas mehr in die materie reingearbeitet?
nicht zu fassen...
deryatulga
13.05.06, 00:30
"in der Tat war der erste ´moderne´ Völkermord 1915/18 „the terrible holocaust of 1916, when a million and a half Armenians perished“ (Lewis 1961, 350) und zugleich „ als Ausrottung der armenischen Bevölkerung in der Türkei [...] das fraglos grösste Verbrechen des Ersten Weltkrieges“ (Hirschfeld; Gaspar 1965, 494-512)."
ach herrje...jetzt verstehe ich.
betreibt er schadensbegrenzung momentan?oder hat er sich etwas mehr in die materie reingearbeitet?
nicht zu fassen...
weder noch! Nur Dadrian machte sich vor über 10 Jahren darüber lustig und warf den selben Satz kürzlich Lewy auf den Kopf. Wenn ich sage, dass wir unser Volk betrügen, das wirklich nicht ohne Grund. Diese Äusserung von Lewis ist aus der türkischen Übersetzung entfernt worden. Darum kennen sie unsere Historiker nicht. Den Dadrian haben sie noch nie zu Gesicht bekommen! Schande!
Historikerzunft
13.05.06, 00:41
weder noch! Nur Dadrian machte sich vor über 10 Jahren darüber lustig und warf den selben Satz kürzlich Lewy auf den Kopf. Wenn ich sage, dass wir unser Volk betrügen, das wirklich nicht ohne Grund. Diese Äusserung von Lewis ist aus der türkischen Übersetzung entfernt worden. Darum kennen sie unsere Historiker nicht. Den Dadrian haben sie noch nie zu Gesicht bekommen! Schande!
Als Dadrian diesen Satz zum ersten Mal zitierte, da geschah dies in aller Ehrfurcht.
weder noch! Nur Dadrian machte sich vor über 10 Jahren darüber lustig und warf den selben Satz kürzlich Lewy auf den Kopf. Wenn ich sage, dass wir unser Volk betrügen, das wirklich nicht ohne Grund. Diese Äusserung von Lewis ist aus der türkischen Übersetzung entfernt worden. Darum kennen sie unsere Historiker nicht. Den Dadrian haben sie noch nie zu Gesicht bekommen! Schande!
Hier noch mal die Textpassage aus dem Buch von Bernard Lewis (The Emergence of Modern Turkey, 1961):
"For the Turks, the Armenian movement was the deadliest of all threats. From the conquered lands of the Serbs, Bulgars, Albanians, and Greeks, they could, however reluctantly, withdraw, abandoning distant provinces and bringing the Imperial frontier nearer home. But the Armenians, stretching across Turkey-in-Asia from the Causcasian frontier to the Mediterranean coast, lay in the very heart of the Turkish homeland-and to renoince these lands would habe meant not the truncation, but the dissolution of the Turkish state. Turkish and Armenian villages, inextricably mixed, had for centuries lived in neighbourly association. Now a desperate struggle between them began-a struggle between two nations for the possession of a single homeland, that ended with the terrible holocaust of 1915, when a million and half Armenian perished."
deryatulga
13.05.06, 00:54
Hier noch mal die Textpassage aus dem Buch von Bernard Lewis (The Emergence of Modern Turkey, 1961):
"For the Turks, the Armenian movement was the deadliest of all threats. From the conquered lands of the Serbs, Bulgars, Albanians, and Greeks, they could, however reluctantly, withdraw, abandoning distant provinces and bringing the Imperial frontier nearer home. But the Armenians, stretching across Turkey-in-Asia from the Causcasian frontier to the Mediterranean coast, lay in the very heart of the Turkish homeland-and to renoince these lands would habe meant not the truncation, but the dissolution of the Turkish state. Turkish and Armenian villages, inextricably mixed, had for centuries lived in neighbourly association. Now a desperate struggle between them began-a struggle between two nations for the possession of a single homeland, that ended with the terrible holocaust of 1915, when a million and half Armenian perished."
Und wenn die unsrigen sich partout hinter dem Namen von Lewis verstecken,
machen sie sich nur lächerlich. Er hat uns noch seinen Assistenten Lowry untergejubelt, ein Kapitel für sich!
Historikerzunft
13.05.06, 00:59
Und wenn die unsrigen sich partout hinter dem Namen von Lewis verstecken,
machen sie sich nur lächerlich. Er hat uns noch seinen Assistenten Lowry untergejubelt, ein Kapitel für sich!
Dadrian hat sich anfangs selber hinter Lewis versteckt. Aber wer weiß das schon?
Als Dadrian diesen Satz zum ersten Mal zitierte, da geschah dies in aller Ehrfurcht.
Guenter Lewy attackiert in seinem Buch Vahakn Dadrian wegen dessen Stellungnahme zu Felix Guse (1925): "Dadrian does not put Guse´s words into quotation marks, but by falsely attributing an opinion to a source, even when not citing it verbatim, he once again commits a serios violation of scholarly ethics."
Guenter Lewy, The Armenian Massacres in Ottoman Turkey, Salt Lakey City 2005, S. 94.
deryatulga
13.05.06, 01:07
Dadrian hat sich anfangs selber hinter Lewis versteckt. Aber wer weiß das schon?
Er hat ihn mindestens gelesen und passend zitiert. Wenn heute in der Türkei 99%
aller Historiker nicht wissen, was bezüglich Lewis Sache ist, kann man sich darüber nicht hinwegtrösten, weil Dadrian, akcam, Kieser und unzählige andere
ihn auch zitiert haben. Fühlen wir uns dadurch geehrt oder so was?
weder noch! Nur Dadrian machte sich vor über 10 Jahren darüber lustig und warf den selben Satz kürzlich Lewy auf den Kopf. Wenn ich sage, dass wir unser Volk betrügen, das wirklich nicht ohne Grund. Diese Äusserung von Lewis ist aus der türkischen Übersetzung entfernt worden. Darum kennen sie unsere Historiker nicht. Den Dadrian haben sie noch nie zu Gesicht bekommen! Schande!
Ich kann es wirklich nicht glauben, dass die Äußerung von Lewis aus dem Jahr 1961 aus der türkischen Übersetzung entfernt wurde. Was ist das für ein Land, wenn etwas derartiges gemacht wird? Das verstößt gegen alle Regeln.
deryatulga
13.05.06, 01:14
Ich kann es wirklich nicht glauben, dass die Äußerung von Lewis aus dem Jahr 1961 aus der türkischen Übersetzung entfernt wurde. Was ist das für ein Land, wenn etwas derartiges gemacht wird? Das verstößt gegen alle Regeln.
Es ist in der Türkei gewöhnlich, dass solche Säuberungen vorgenommen werden.
Auch "Atatürk" von Lord Kinross oder "Anatomie einer Militärhilfe" von Wallach sind arg abgekürzt.
Historikerzunft
13.05.06, 01:24
Guenter Lewy attackiert in seinem Buch Vahakn Dadrian wegen dessen Stellungnahme zu Felix Guse (1925): "Dadrian does not put Guse´s words into quotation marks, but by falsely attributing an opinion to a source, even when not citing it verbatim, he once again commits a serios violation of scholarly ethics."
Guenter Lewy, The Armenian Massacres in Ottoman Turkey, Salt Lakey City 2005, S. 94.
Lewys erster Einwand zu Dadrians Umgang mit Guse ist viel stichhaltiger. Dadrian lehnt erst alles von Guse ab, führt Ihn aber an, wenn es darum geht nachzuweisen, dass es "keinen geplanten Aufstand" gab.
Es ist in der Türkei gewöhnlich, dass solche Säuberungen vorgenommen werden.
Auch "Atatürk" von Lord Kinross oder "Anatomie einer Militärhilfe" von Wallach sind arg abgekürzt.
Ne kadar cahil ve beceriksiz oldugumuzu bu göstermiyor mu hocam? Bu sansürler kime, gine kendimizi kandiriyoruz.
Lewys erster Einwand zu Dadrians Umgang mit Guse ist viel stichhaltiger. Dadrian lehnt erst alles von Guse ab, führt Ihn aber an, wenn es darum geht nachzuweisen, dass es "keinen geplanten Aufstand" gab.
Das ist richtig, aber ich habe bewußt nicht den ganzen Text gepostet und deshalb erscheint es vielleicht etwas aus dem Zusammenhang gerissen. Mir ging es vor allem darum, dass Lewy Dadrians Vorgehensweise nicht akzeptiert und das er es nicht in Ordnung findet wenn Dadrian, wenn es ihm opportun erscheint, Guse zitiert und wenn es ihm nicht passt die entsprechenden Textpassagen ausläßt.
Historikerzunft
13.05.06, 01:36
Er hat ihn mindestens gelesen und passend zitiert. Wenn heute in der Türkei 99%
aller Historiker nicht wissen, was bezüglich Lewis Sache ist, kann man sich darüber nicht hinwegtrösten, weil Dadrian, akcam, Kieser und unzählige andere
ihn auch zitiert haben. Fühlen wir uns dadurch geehrt oder so was?
Es geht mir nur darum, dass sich vor allem Dadrian bei dem Thema zurückhalten sollte, weil er selber den Fehler beging sich auf vermeintliche Autoritäten zu stützen.
Historikerzunft
13.05.06, 01:39
Das ist richtig, aber ich habe bewußt nicht den ganzen Text gepostet und deshalb erscheint es vielleicht etwas aus dem Zusammenhang gerissen. Mir ging es vor allem darum, dass Lewy Dadrians Vorgehensweise nicht akzeptiert und das er es nicht in Ordnung findet wenn Dadrian, wenn es ihm opportun erscheint, Guse zitiert und wenn es ihm nicht passt die entsprechenden Textpassagen ausläßt.
Das Buch von Lewy ist eine einzige Dadrian- Kritik. Leider könnten viele berechtigte Angriffspunkte umschlagen, wenn man die Fehler von Lewy hervorhebt.
deryatulga
13.05.06, 01:44
Es geht mir nur darum, dass sich vor allem Dadrian bei dem Thema zurückhalten sollte, weil er selber den Fehler beging sich auf vermeintliche Autoritäten zu stützen.
Hier gibt es ein kleiner Unterschied: Dadrian ist ein Autor und Türkei ist ein Staat
Wenn beide sich gleichermassen blamieren, verursachen sie nicht den gleichen Schaden!
Mal langsam. Jeder, der sich in der Türkei mit der Thematik beschäftigt, weiß, dass Lewis in seinen jungen Jahren anders über die Angelegenheit gedacht hat. Das ist nun wirklich kein Geheimnis.
weder noch! Nur Dadrian machte sich vor über 10 Jahren darüber lustig und warf den selben Satz kürzlich Lewy auf den Kopf. Wenn ich sage, dass wir unser Volk betrügen, das wirklich nicht ohne Grund. Diese Äusserung von Lewis ist aus der türkischen Übersetzung entfernt worden. Darum kennen sie unsere Historiker nicht. Den Dadrian haben sie noch nie zu Gesicht bekommen! Schande!
kenne deinen feind.so sieht der aus..damit die burschen ihn auch mal gesehen haben.
ps.:schlechter fön,friseur oder etwas ekzentrisch veranlagt?
http://www.armeniapedia.org/images/8/82/Vahakn_Dadrian.JPG
deryatulga
13.05.06, 02:12
Ich habe das Buch von Lewy noch nicht ganz durch, aber auf den ersten Blick sind mir zwei kleine Fehler aufgefallen und wahrscheinlich hast Du es schon längst gelesen. Ob diese Fehler eine große Relevanz haben, vermag ich nicht zu beurteilen. Auf Seite 150 behauptet Lewy Feroz Ahmad sei ein türkischer Historiker. Der 1997 verstorbene Feroz Ahmad war glaube ich ein bekannter Historiker in der Türkei, aber er war Pakistaner. Beim zweiten Fehler handelt es sich um einen Übersetzungsfehler und einen Druckfehler. Das ist auf Seite 51. "The Inner Aspects of the Turkish Revolution" wurde mit "Türkiye inkilabinin ic yübü" übersetzt. Das sind Kleinigkeiten, wichtiger wären sachliche bzw. argumentative Fehler.
Feroz Ahmad ist indischer Muslim und die Türken täten gut dran, seine Ausführungen in der armenischen Frage gar nicht zu tangieren. Lewy habe ich noch nicht gelesen. Ich bin mir jedoch sicher, dass ich ihm mindestens 20 schweren Fehler nachweisen werde, nicht solche Bagatellen wie die Herkunft eines Wissenschaftlers. Um Dadrian eins auszuwischen, muss man mehr gelesen haben als er und das ist nicht wenig. Lewy arbeitet nur mit Zuträgermaterial, damit kann man aber die Mühle nicht in Trap halten!
deryatulga
13.05.06, 02:20
Mal langsam. Jeder, der sich in der Türkei mit der Thematik beschäftigt, weiß, dass Lewis in seinen jungen Jahren anders über die Angelegenheit gedacht hat. Das ist nun wirklich kein Geheimnis.
junge Jahren sind schön, er war fast 50. Und warum hat er bitte schön seine Meinung geändert, hat er etwas dazu gelernt? Nein! Also das ist nicht meine Entdeckung von Gestern, es steht von Anfang an auf meiner schwarzen Liste.
Aber was macht das schon? Ilber Ortayli behauptete noch vor 5-6 Jahren, dass nicht nur die Armenier sondern auch viele andere Völker von den Ittihadcis abgemurkst worden sind. Heute erzählt er andere Geschichten, angefangen mit den versteckten deutschen Archiven!
deryatulga
13.05.06, 02:29
Hocam ich widerspreche Ihnen ungern, aber Feroz Ahmad wurde 1940 in Nawabshah/Pakistan geboren bzw. gab es Pakistan damals in der heutigen Form noch nicht.
Er nannte sich immer muslimischer Inder, kann sein dass seine Familie sich für die andere Seite enschieden hat. Ich überprüfe es dennoch!
Feroz Ahmed kimdir?
Lusans eğitimini 1958'de Delhi Üniversitesi Tarih Bölümü'nde aldı. Ardından Londra Üniversitesi'ne gitti. Burada 'Türk politikasında İttihat ve Terakki Partisi 1908-1913' konulu doktora tezi hazırladı. Tez kapsamında 1962-64 yılları arasında Türkiye'de çalışmalar yaptı. Colombia Üniversitesi'nde öğretim üyeliği yaptı. Daha sonra Massachusetts Üniversitesi'nden yardımcı doçent unvanı aldı. Aynı üniversitede 1970 yılında doçent, 1978 yılında profesör oldu. 1980-81 yıllarında Harvard Üniversitesi Ortadoğu Araştırmaları Merkezi'nde dersler verdi. İngiltere ve Türkiye'de araştırmalar yaptı. 1997-98 yıllarında Türkiye'de Fullbright öğretim üyesi olarak görev yaptı. 'İttihat ve Terakka', 'Modern Türkiye'nin Oluşumu', 'İttihatçılıktan Kemalizm'e' gibi kitaplara imza attı. Massachusetts Üniversitesi'nden emekli olarak Türkiye'ye geldi.
Ich kann mir nicht vorstellen, dass ein Pakistani 1958 in Uni Delhi studieren dürfte.
Der Schakal
13.05.06, 10:18
junge Jahren sind schön, er war fast 50. Und warum hat er bitte schön seine Meinung geändert, hat er etwas dazu gelernt? Nein! Also das ist nicht meine Entdeckung von Gestern, es steht von Anfang an auf meiner schwarzen Liste.
Aber was macht das schon? Ilber Ortayli behauptete noch vor 5-6 Jahren, dass nicht nur die Armenier sondern auch viele andere Völker von den Ittihadcis abgemurkst worden sind. Heute erzählt er andere Geschichten, angefangen mit den versteckten deutschen Archiven!
Ich versteh garnicht worin das Problem besteht wenn jemand seine meinung ändert ...
Historikerzunft
13.05.06, 10:55
Er nannte sich immer muslimischer Inder, kann sein dass seine Familie sich für die andere Seite enschieden hat. Ich überprüfe es dennoch!
Feroz Ahmed kimdir?
Lusans eğitimini 1958'de Delhi Üniversitesi Tarih Bölümü'nde aldı. Ardından Londra Üniversitesi'ne gitti. Burada 'Türk politikasında İttihat ve Terakki Partisi 1908-1913' konulu doktora tezi hazırladı. Tez kapsamında 1962-64 yılları arasında Türkiye'de çalışmalar yaptı. Colombia Üniversitesi'nde öğretim üyeliği yaptı. Daha sonra Massachusetts Üniversitesi'nden yardımcı doçent unvanı aldı. Aynı üniversitede 1970 yılında doçent, 1978 yılında profesör oldu. 1980-81 yıllarında Harvard Üniversitesi Ortadoğu Araştırmaları Merkezi'nde dersler verdi. İngiltere ve Türkiye'de araştırmalar yaptı. 1997-98 yıllarında Türkiye'de Fullbright öğretim üyesi olarak görev yaptı. 'İttihat ve Terakka', 'Modern Türkiye'nin Oluşumu', 'İttihatçılıktan Kemalizm'e' gibi kitaplara imza attı. Massachusetts Üniversitesi'nden emekli olarak Türkiye'ye geldi.
Ich kann mir nicht vorstellen, dass ein Pakistani 1958 in Uni Delhi studieren dürfte.
Feroz Ahmad wurde 1938 in Indien geboren. Er gehört natürlich auch zu denen, die mit Bernhard Lewis zusammengearbeitet haben.
deryatulga
13.05.06, 14:21
Ich versteh garnicht worin das Problem besteht wenn jemand seine meinung ändert ...
Würdest du mich nicht nach dem Grund fragen, wenn ich morgen plötzlich von einem Völkermord an die Armenier erzählen würde? Der wissenschatlicher Betrieb ist kein Stammtisch, wo man Meinungen wie schmutzige Wäsche wechseln darf.
deryatulga
13.05.06, 14:25
Feroz Ahmad wurde 1938 in Indien geboren. Er gehört natürlich auch zu denen, die mit Bernhard Lewis zusammengearbeitet haben.
Kennt ihr zufällig seine Stellungnahme zu den Ereignissen von Adana in 1909? Sie ist köstlich!
Würdest du mich nicht nach dem Grund fragen, wenn ich morgen plötzlich von einem Völkermord an die Armenier erzählen würde? Der wissenschatlicher Betrieb ist kein Stammtisch, wo man Meinungen wie schmutzige Wäsche wechseln darf.
Nein, aber nach neuen Erkenntnissen. Und die gab es zwischen '61 und '06 reichlich.
deryatulga
13.05.06, 14:31
Seit den achtziger Jahren hat er seine Sicht der Dinge geändert. Man sollte nicht vergessen, dass es bis dahin weder eine Andonian-Kritik gab und auch ansonsten kaum türkische Publikationen, die im Ausland verwertbar waren. Auch gab es keinen Zugang zu unseren Archiven.
Ein Lewis hat für seine Haltung sehr viel Prügel einstecken müssen. Man hat ihn vor Gericht gestellt, beinahe wäre ihm sogar die Ehrenbürgerschaft der Stadt Jerusalem aberkannt worden. Warum? Welches Kalkül sollte dahinterstecken, als dass er bereit war und auch weiterhin ist, seine über ein halbes Jahrhundert lang hart erarbeitete Reputation als Doyen der Orientalistik aufs Spiel zu setzen?
Du sagst es ja selber, früher war die Bereitschaft türkischer Historiker, sich der Ittihad-Ära anzunehmen, weitaus geringer als heutzutage. Insofern hat das ganze Schlamassel sogar etwas gutes. Ich erachte es als ausgesprochenen Skandal, dass es heute noch hochrangige türkische Historiker gibt, die nicht einmal wissen, ob Talat nun Postbeamter oder Jurist war. Die Ära der "zweiten Konstitutionalisten" wurde lange Zeit aus rein ideologischen Gründen vernachlässigt. Das wird nun - Dank der Armenier - Stück für Stück aufgearbeitet.
Ich möchte hier nicht lange Diskussionen führen, weil sie aus der Sicht der Geschichtswissenschaft müssig sind. Eins interessiert mich jedoch sehr: War Talat Pasa früher Postbeamte oder Jurist. Eigentlich schliessen sich diese Prädikate gegenseitig nicht aus, aber ich beabsichtige festzustellen, wie weit die Angeberei einiger fachfremden Hohlköpfe an Einfluss gewonnen hat!
Würdest du mich nicht nach dem Grund fragen, wenn ich morgen plötzlich von einem Völkermord an die Armenier erzählen würde? Der wissenschatlicher Betrieb ist kein Stammtisch, wo man Meinungen wie schmutzige Wäsche wechseln darf.Ehrlich gesagt kann ich die Kritik nicht ganz nachvollziehen. Seit wann darf man in der Wissenschaft seine Meinung nicht ändern, wenn sich neue Erkenntnisse ergeben? Wenn dem nicht so wäre, hätten wir es mit einer ideologisch geführten Einstellung zu tun und nicht mit Wissenschaft.
Ich möchte hier nicht lange Diskussionen führen, weil sie aus der sicht der Geschichtswissenschaft müssig sind. Eins interessiert mich jedoch sehr: War Talat Pasa früher Postbeamte oder Jurist. Eigentlich schliessen sich diese Prädikate gegenseitig nicht aus, aber ich beabsichtige festzustellen, wie weit die Angeberei einiger fachfremden Hohlköpfe an Einfluss gewonnen hat!
Lt. seiner eigenen Angaben im Jäckh-Nachlass hat er nach der israilitischen Schule eine juristische Fakultät besucht, aber nicht abgeschlossen.
deryatulga
13.05.06, 14:42
Nein, aber nach neuen Erkenntnissen. Und die gab es zwischen '61 und '06 reichlich.
Dann klären wir die Laien unter uns weiter auf: Herr Bernard Lewis ist ohnehin kein Zeithistoriker, darum hatte seine frühere Äusserung auch gar keinen Wert.
Trotzdem, er selbst beruft sich nie auf diesen neuen Erkenntnissen, die so viel auch nicht vorhanden sind. Er tut das aus gutem Grund nicht, weil bei näherer Überprüfung seine Fachkompetenz und diejenige seines Schülers Lowry, auch mal kein Zeithistoriker, wie ein Kartenschloss zusammenbrechen würden. Na ja wir leben im Land der TTK Historiker, die nicht einmal wissen, auf welche Quellen sich Kamuran Gürün berief.
deryatulga
13.05.06, 14:50
Lt. seiner eigenen Angaben im Jäckh-Nachlass hat er nach der israilitischen Schule eine juristische Fakultät besucht, aber nicht abgeschlossen.
Ach wie interessant, dennoch kein Grund zu Aufregung. Unter dem Begriff
"Besucher" kann man vielleicht auch "Gasthörer verstehen, oder? Talat Pascha war ein ausserordentlicher Mann, was hätte mich gejuckt, wenn er genauso ein Analphabet wäre wie Karl der Grosse? Seine ausführlichste Biographie lieferte uns Ibnülemin Mahmud Kemal, der immerhin Abteilungsleiter im Ministerpräsidentenamt
war. Wenn wir den Deutschen alles glauben, so müssen wir annehmen, dass ein Aknouni Pascha 1915 in Van die Zügel in der Hand hatte. Das war aber Aram Manoukian, Aknouni alias Maloumian gehört zu den verhafteten Armeniern von 24.April.
deryatulga
13.05.06, 14:55
Ehrlich gesagt kann ich die Kritik nicht ganz nachvollziehen. Seit wann darf man in der Wissenschaft seine Meinung nicht ändern, wenn sich neue Erkenntnisse ergeben? Wenn dem nicht so wäre, hätten wir es mit einer ideologisch geführten Einstellung zu tun und nicht mit Wissenschaft.
Kannst du mir dann die Adresse der wissenschaflichen Leistung von Bernard Lewis bezüglich der Armenierfrage zeigen? Das Thema hat ihn an für sich nie interessiert, weder gestern, noch heute. Weil er jedoch ein Wissenschaftler alter Schule ist, reichen seine Kräfte aus, vielen seinen Kontrahenten mit seiner allgemeinen Geschichtskultur fertig zu machen.
Kannst du mir dann die Adresse der wissenschaflichen Leistung von Bernard Lewis bezüglich der Armenierfrage zeigen? Das Thema hat ihn an für sich nie interessiert, weder gestern, noch heute. Weil er jedoch ein Wissenschaftler alter Schule ist, reichen seine Kräfte aus, vielen seinen Kontrahenten mit seiner allgemeinen Geschichtskultur fertig zu machen.Wenn man nach solch strengen Kriterien gehen würde, müsste man über 98% der Historiker, die sich zur Armenier-Frage äussern mit ihren Publikationen und entsprechenden Büchern, aussortieren bzw. mit Ignoranz strafen. Die Realität sieht leider anders aus, siehe vor allem Vertreter auf armenischer Seite.
Es wäre sicherlich die Idealvorstellung, dass aus den kompetenten restlichen 2% eine Historiker-Kommission gebildet würde, damit das Thema erst einmal entpolitisiert wird.
deryatulga
13.05.06, 16:02
Wenn man nach solch strengen Kriterien gehen würde, müsste man über 98% der Historiker, die sich zur Armenier-Frage äussern mit ihren Publikationen und entsprechenden Büchern, aussortieren bzw. mit Ignoranz strafen. Die Realität sieht leider anders aus, siehe vor allem Vertreter auf armenischer Seite.
Es wäre sicherlich die Idealvorstellung, dass aus den kompetenten restlichen 2% eine Historiker-Kommission gebildet würde, damit das Thema erst einmal entpolitisiert wird.
Du hast völlig Recht, mit der Ausnahme von 2%. Es wäre bereits ein grosser Sieg, wenn die Geschichtswissenschaft sich der Armenierfrage mit der gleichen Intensität annehmen würde, wie z.B. der mazedonischen Frage. Für die geeigneten Historiker kannst du aber vergebens Ausschau halten, sowohl bei der türkischen, als auch bei der armenischen Seite. Hier muss zunächst eine Mentalität ausgemistet werden, die schlimmer aussieht als die Ställe des Augias.
Ach wie interessant, dennoch kein Grund zu Aufregung. Unter dem Begriff
"Besucher" kann man vielleicht auch "Gasthörer verstehen, oder? Talat Pascha war ein ausserordentlicher Mann, was hätte mich gejuckt, wenn er genauso ein Analphabet wäre wie Karl der Grosse? Seine ausführlichste Biographie lieferte uns Ibnülemin Mahmud Kemal, der immerhin Abteilungsleiter im Ministerpräsidentenamt
war. Wenn wir den Deutschen alles glauben, so müssen wir annehmen, dass ein Aknouni Pascha 1915 in Van die Zügel in der Hand hatte. Das war aber Aram Manoukian, Aknouni alias Maloumian gehört zu den verhafteten Armeniern von 24.April.
1. sind es Talats eigenen Angaben,
2. wäre mir neu, dass Aknouni von den deutschen Beobachtern seinerzeit direkt mit Van in Verbindung gebracht worden wäre, umso mehr als dass Aknouni bis zu seiner Inhaftierung am 24. April in der deutschen Botschaft ein- und ausging und sein Name auch unter den Inhaftierten des 24. April auftaucht. Aknouni war den Deutschen also wohlbekannt, nicht zuletzt auch deswegen, da er auf Lepsius Vermittlung von Nasariantz als Verbindungsmann der Armenier bei der deutschen Botschaft eingeführt wurde.
Die Angaben zu Talats Jurastudium werden - wenn ich mich recht entsinne - auch in der Biographie von Hasan Babacan vom vergangenen Jahr bestätigt.
deryatulga
13.05.06, 17:19
1. sind es Talats eigenen Angaben,
2. wäre mir neu, dass Aknouni von den deutschen Beobachtern seinerzeit direkt mit Van in Verbindung gebracht worden wäre, umso mehr als dass Aknouni bis zu seiner Inhaftierung am 24. April in der deutschen Botschaft ein- und ausging und sein Name auch unter den Inhaftierten des 24. April auftaucht. Aknouni war den Deutschen also wohlbekannt, nicht zuletzt auch deswegen, da er auf Lepsius Vermittlung von Nasariantz als Verbindungsmann der Armenier bei der deutschen Botschaft fungierte.
!) Meine grosse Empfehlung an jeden Interessierten: "Osmanli tarihinde son Sadrazamlar" 4Bände von Ibnülemin Mahmud Kemal Inal. Wer dieses Werk nicht in- und auswendig kennt, braucht sich über die neuere Geschichte der Türkei keine Gedanken zu machen, sowie dies bei unserem Freund Hikmet Özdemir der Fall ist.
2) Deutsche Beobachter legen diese Information noch in den Mund von Ismail Canbulad, dem damaligen Innenminister, was eine Unmöglichkeit par excellence ist. Für mich stand das als Beleg ihres Erfindungsgeistes ziemlich oben auf der Liste, ich weiss nicht mehr genau seit wie vielen Jahren!
Das beweist wiederum deren Ignoranz, denn Aknouni gehörte neben Zohrab und einigen anderen zu den bekanntesten armenischen Politikern mit internationalen Verbindungen. Er stand nicht umsonst seit 20 Jahren in der Mitte der jungtürkischen Bewegung.
deryatulga
13.05.06, 17:53
Die Angaben zu Talats Jurastudium werden - wenn ich mich recht entsinne - auch in der Biographie von Hasan Babacan vom vergangenen Jahr bestätigt.
Dieser Hasan Babacan gefällt mir, er sollte die Aufgabe übernehmen, Dadrian und Konsorten eins auszuwischen. Das ist ein echt komischer Verein, einerseits erfindet man Fakten im Namen eines Imponiergehabes, sprich psychologischen Aktionismus, andererseits leugnet man die Befunde anderer, die zwar sachdienlich sind, aber das Risiko in sich bergen, die eigene Ignoranz zu reflektieren. Talat Pasa wurde der zweiten Klasse einer Militärrealschule verwiesen, weil er seinen Lehrer verprügelt hatte. Wie viele seiner Zeitgenossen, versuchte er sich als Autodidakt durchzubringen. Auch Mustafa Kemal verfolgte die Lehrstunden von Alliance israelite. Warum gilt er nicht als deren Absovent, weil diese keine Schule in gewöhnlichem Sinne war?
deryatulga
13.05.06, 19:39
Bu Esat Bey sonradan Ingilizlere bir takim belgeler sunup da onlari bile inandiramayan vatandasimiz.
von Tyszka
Anlage 2
Constantinopel, den 29. September 1915.
Von Armeniern an Muselmanen veruebte Greuel
Der Chef der Sicherheitspolizei im Ministerium des Innern, Djembolad Bey, wies mich an Essad Bey, dem Chef der 2. Sektion, da er selbst zu kurze Zeit im Amt sei, um ueber die Missetaten der Armenier an Muselmanen Auskunft zu geben. Essad Bey, der das angesammelte Material nach ein paar Monaten in einer Broschuere veroeffentlichen will, gab mir an: Seit ein paar Jahren datirt die armenische Bewegung im Osten des Reichs. Mit Beginn des Krieges nahm sie einen schaerferen Charakter an. Es bildeten sich Banden aus der armenischen revolutionaeren Partei Taschnaksution. An ihrer Spitze stand Pastermadjan, der fruehere Deputirte aus Erzerum, der die Tuerkei durch seine Gefangennahme im Kaukasus durch die Russen zu seinen Gunsten zu taeuschen wusste.
In der Tat trat er als oberster Fuehrer von fuenf armenischen Banden auf, die ihr Unwesen in den Ortschaften um Wan veruebten und dann in Wan durch Morde und Schandtaten aller Art Schrecken verbreiteten. Die muhamedanische Bevoelkerung hatte sieben Schiffe in Wan gechartert, um ueber den See von Wan nach Adelchivas im Norden des Sees, sich zu fluechten. Alle sieben Barken mit wenigsten je 400 Personen, in Summe 2800, sind durch Explosionen auf dem See mit Mann und Maus untergegangen.
200 muhamedanische Familien in Wan wurden von den armenischen Banden massacrirt, Greise, Weiber und Kinder nicht geschont. In das amerikanische Hospital in Wan waren mehrere Hundert muselmanische Frauen und Kinder gefluechtet. Sie wurden entdeckt, mit Petroleum begossen und verbrannt. Am dritten Tage des Erscheinens der armenischen Banden kamen auch russische Irregulaere, spaeter auch Truppen, nach der Stadt und beteiligten sich an den Massacres. Djevdet Bey, der Generalgouverneur von Wan, Schwager Enver Paschas, blieb, solange er irgend konnte, in Wan und verteidigte den Platz mit den vorhandenen Gendarmen.
Aknuni Pascha, der Freund Pastermadjans, zum Gouverneur von Wan ernannt, verbreitete ein Manifest, indem er alle Bewohner der Provinz warnte, mit den Tuerken zu halten und dabei auf den russischen Zaren als Befreier des Landes hinwies.
[Neun Zeilen unleserlich]
Besonders reiche Fahnen waren Aknuni Pascha aus dem Kaukasus und auch aus Boston mit der Inschrift Fédération révolutionaire armenienne auf rotem Atlas goldgestickt ein Dolch, Feder und eine Schaufel uebersandt worden.
Aus Ismid sah ich eine grosse Photographie mit 8 verstuemmelten jungen muselmanischen Weibern, aus Adabazar einen alten tuerkischen Gendarm mit aufgeschnittenem Bauch und herausgerissenen Eingeweiden. Eine grosse Beute an Gewehren und Bomben waren in Amassia, Siwas, Caesarea, Mersivan und Soucheir im Wilajet Siwas, den Tuerken in die Haende gefallen. Die Gewehre waren meist Mauser-Repetiergewehre, aber auch Manlicher und Legras. In Adana war ein Leuchtapperat an der Kirche angebracht worden. In Diarbekir war die Beute aus Dynamit und Bomben recht betraechtlich, auch in Ismid wurden viele Bomben und Gewehre gefunden.
Essad Bey gab die Zahl der Muhamedaner, die der armenischen Rache anheimgefallen waren, auf 200000 Individuen an, wofuer jedoch kein Anhalt war, so dass die Zahl weit uebertrieben erscheinen kann.
Historikerzunft
13.05.06, 19:40
Dann klären wir die Laien unter uns weiter auf: Herr Bernard Lewis ist ohnehin kein Zeithistoriker, darum hatte seine frühere Äusserung auch gar keinen Wert.
Trotzdem, er selbst beruft sich nie auf diesen neuen Erkenntnissen, die so viel auch nicht vorhanden sind. Er tut das aus gutem Grund nicht, weil bei näherer Überprüfung seine Fachkompetenz und diejenige seines Schülers Lowry, auch mal kein Zeithistoriker, wie ein Kartenschloss zusammenbrechen würden. Na ja wir leben im Land der TTK Historiker, die nicht einmal wissen, auf welche Quellen sich Kamuran Gürün berief.
Mindestens einer der TTK- Historiker hat Kamuran Gürün gelesen, da er einen schwerwiegenden Fehler aufgedeckt und entsprechendes richtig gestellt hat.
deryatulga
13.05.06, 19:45
Mindestens einer der TTK- Historiker hat Kamuran Gürün gelesen, da er einen schwerwiegenden Fehler aufgedeckt und entsprechendes richtig gestellt hat.
Mir hat er die gleiche Geschichte auch erzählt, nur verglichen mit seinen Fehlern, die zum Beispiel besagten, die armenische Bevölkerung hat sich nach der Deportation vermehrt, sind die Fehler im Buch von Gürün peanuts. Dafür haben sie ihm Dutzende von Quellenangaben geklaut und mit Hilfe der Medien als eigene Entdeckung verkauft. Schöne Hehlerei ist das!
Historikerzunft
13.05.06, 19:52
Mir hat er die gleiche Geschichte auch erzählt, nur verglichen mit seinen Fehlern, die zum Beispiel besagten, die armenische Bevölkerung hat sich nach der Deportation vermehrt, sind die Fehler im Buch von Gürün peanuts.
Die zweite Auflage von Sürgün ve Göc ist ja mittlerweile erhältlich. Auf jeden Fall war das ein gefundenes Fressen für Akcam, der sich ja ganz besonders aus dem Fenster lehnte und sogar dazu aufforderte, dass man das Buch komplett vom Markt nehmen solle. Wenn ich mit den gleichen Vorgaben die Bücher von Akcam angreifen würde, dann müsste nicht nur sein Buch, sondern auch er selbst vom Markt verschwinden- aber das ist ja eine Geschichte für sich.
Was mich interessieren würde, gibt es aus der Sicht von Derya Tulga nur ein einziges Buch der TTK (außer Gürün), das nicht schlecht ist?
!) Meine grosse Empfehlung an jeden Interessierten: "Osmanli tarihinde son Sadrazamlar" 4Bände von Ibnülemin Mahmud Kemal Inal. Wer dieses Werk nicht in- und auswendig kennt, braucht sich über die neuere Geschichte der Türkei keine Gedanken zu machen, sowie dies bei unserem Freund Hikmet Özdemir der Fall ist.
2) Deutsche Beobachter legen diese Information noch in den Mund von Ismail Canbulad, dem damaligen Innenminister, was eine Unmöglichkeit par excellence ist. Für mich stand das als Beleg ihres Erfindungsgeistes ziemlich oben auf der Liste, ich weiss nicht mehr genau seit wie vielen Jahren!
Das beweist wiederum deren Ignoranz, denn Aknouni gehörte neben Zohrab und einigen anderen zu den bekanntesten armenischen Politikern mit internationalen Verbindungen. Er stand nicht umsonst seit 20 Jahren in der Mitte der jungtürkischen Bewegung.
1) Du würdest Dich wundern, wie nahe gerade Özdemir und Du Euch in der Bewertung diverser Strukturen seid. Wenn ich mit Özdemir rede, habe ich permanent irgendwelche dejavu-Erlebnisse.
2) v. Tyszka war nicht mehr als ein Kölner Journalist, der ganz sicher nicht als maßgeblich für die Beurteilung der deutschen Beobachter angesehen werden kann.
Aber ich denke, wir schweifen ein wenig vom Thema ab.
deryatulga
14.05.06, 13:32
1) Du würdest Dich wundern, wie nahe gerade Özdemir und Du Euch in der Bewertung diverser Strukturen seid. Wenn ich mit Özdemir rede, habe ich permanent irgendwelche dejavu-Erlebnisse.
2) v. Tyszka war nicht mehr als ein Kölner Journalist, der ganz sicher nicht als maßgeblich für die Beurteilung der deutschen Beobachter angesehen werden kann.
Aber ich denke, wir schweifen ein wenig vom Thema ab.
1) Hikmet Özdemir beobachte ich, seit dem er auf der Bildfläche erschienen ist, in Wort und Schrift. Irgendwelche Ähnlichkeit zwischen uns beiden wäre rein zufällig. Du scheinst zu vergessen, dass ich ihn sogar in Dördüncü Kuvvet Medya, einer in Medienkreisen sehr beachteten Seite zur Sau gemacht habe. Dennoch, wenn zwei Personen zugleich feststellen, dass die Sonne aufgeht, besagt das nichts darüber, ob sie dem gleichen Weltbild huldigen.
2) Du vergisst manchmal zu schnell, dass als ich Lepsius-Buch zuerst ausgewertet habe, viele unsere User hier noch nicht geboren waren. Ein Journalist als Zeitzeuge ist wichtig genug, was für eine Rolle einige "Journalisten" damals spielten und heute noch spielen, mag hier dahingestellt bleiben. Nicht jedem Journalisten jedoch war und ist beschieden, sich vertraulich an einen Unterstaatssekretär des Auswärtigen Amtes (Zimmermann) anzuwenden. Bisher wussten wir dass die Berichte der Missionare per se zu verwerfen waren. Jetzt schliessen wir Journalisten als Zuträger der Nachrichten von historischer Bewertung aus! Die Geschichtswissenschaft erlaubt niemanden eine solche kapriziöse Vorgehensweise.
Mit der Persönlichkeit von Bernard Lewis als Ikone der Orientalistik beschäftigte sich Edward Said sehr ausführlich. Und nicht nur er! Wichtig ist für mich, dass er über ein Thema, mit dem er sich nicht näher beschäftigt hatte, diametral entgegengesetzte Feststellungen zu treffen in der Lage ist.
Der Wert seiner Zeugenaussage in diesem Riesenprozess tendiert gleich gegen Null! Mich stört er in meiner Argumentation sehr, für die Laien bewirkt eine Berufung auf ihn einen Boomerang-Effekt.
Ich muss auch etwas hinzufügen. Ich rede nie über etwas, was vorher von der armenischen Seite bereits zerredet worden ist. Würde ich damit anfangen, mir persönlich aufgefallenen sachlichen oder logischen Holprigkeiten zu Leibe zu Rücken, hätten wir nur Zoff unter dem väterlichen Dach. Den Armeniern ist das ohnehin egal, sie führen bereits und sie dürfen ruhig weiter bis zum Schlusspfiff Zeit schinden.
Noch eine Frage: Warum ist es so wichtig, ob Talat Pasa ein kleiner Postangestellte war oder ein Jurist? Weil die Straftat Völkermord einem kleinen
Angestellten besser steht? Vergisst man so schnell, wie viele dr.iur sich in den Reihen der Nazis tummelten?
zu 1) es geht nicht um irgendwelche Belanglosigkeiten. Du kannst mir schon zutrauen, dass ich einige tiefergehende Einblicke in die byzantinischen Ränkespiele habe, die derzeit im Hintergrund laufen. Wenn man Katz-und-Maus spielen will, muss man arg aufpassen, dass sich am Ende nicht die Rollen vertauschen. Sonst bleibt nur noch die bittere Erkenntnis, dass man genau für diejenigen nur eine Schachfigur war, die einen bereits in der Vergangenheit bitterböse enttäuscht und aufs Glatteis geführt hatten. Derzeit laufen nämlich die Hoffnungsfäden, auf die man hier baut, in die Hände genau dieser gleichen Kreise. Die Grenzen zwischen Freund und Feind sind bei weitem nicht so offensichtlich, wie der Anschein, den bestimmte Kreise derzeit gezielt wecken.
zu 2) Niemand redet davon, Journalisten aus irgendetwas auszuschliessen. Ursprung der Debatte war Deine Schlussfolgerung, v. Tyszkas Namensverwechselung als Indikator dafür heranziehen zu können, dass die Deutschen nicht einmal um Aknouni wussten. Für diese Intention ist die Aussage eines Journalisten allerdings in der Tat vollkommen irrelevant, angesichts des Umstandes, dass Aknouni für die maßgeblichen deutschen Kreise alles andere als ein Unbekannter war.
Generell wurden deutsche Journalisten in der Türkei seinerzeit von den deutschen Verantwortlichen als Informanten benutzt, der bedeutendste unter ihnen war Paul Weitz. Tyszkas Bedeutung bedarf noch einer eingehenderen Nachforschung, insbesondere was seine Verbindungen zu Erzberger anbelangt. Auch sind seine Informationen nicht unwesentlich, wenn es darum geht, den innenpolitischen Konflikt zwischen "Jung- und Alttürken" zu erforschen, da er sich in vielen, aus unserer Perspektive heiklen Informationen in seinen Berichten auf eben besagte "Alttürken" beruft. Dass er Verbindungen zum osmanischen Innen- oder deutschen Außenministerium hatte, war in jener Zeit und unter den gegebenen Umständen allerdings nichts ungewöhnliches.
Und bitte: niemandem hier käme es in den Sinn, Deine Kompetenz und Deinen Erfahrungsschatz in Zweifel zu ziehen. Etwaige Widersprüche also bitte nicht persönlich nehmen und auch nicht an der Anerkennung und dem Respekt zweifeln, den Dir hier alle entgegenbringen. Als sich allerdings ein Bernard Lewis als Experte für die Geschichte des Nahen Ostens etablierte, war keiner von uns geboren. Und die Jahrzehnte der Kontroversen zwischen ihm und Said haben uns alle bereichert. Ich möchte weder den einen, noch den (mittlerweile leider verstorbenen) anderen missen müssen.
Wenn wir über Lewis debattieren, sollte man vielleicht zwei Ebenen auseinanderhalten: eine allgemeine gesellschaftspolitische und eine fachwissenschaftliche. Für letztere haben die Interviews und Zeitungsartikel, die ein Bernard Lewis in dieser Angelegenheit verfasst hat, keinerlei Relevanz. Nur verläuft die Debatte eben primär noch nicht auf dieser Ebene. Das mag uns gefallen oder nicht, das sind nun mal die Realitäten. Und wenn sich führende Holocaust-Forscher wie Yehuda Bauer oder Israil Charny mit offenen Briefen an unsere Regierung wenden und die armenische Position einnehmen, ist es nicht unerheblich, auf dieser Ebene zumindest auf Leute wie Lewis verweisen zu können. Den Luxus, darauf verzichten zu können, hätten wir erst, wenn sich die Debatte in den entpolitisierten fachwissenschaftlichen Bereich verlagert hat. Davon sind wir allerdings noch sehr weit weg.
Noch eine Frage: Warum ist es so wichtig, ob Talat Pasa ein kleiner Postangestellte war oder ein Jurist?
Meine diesbezüglich ursprüngliche Einlassung bezog sich nicht auf die Bewertung von Talat sondern diente als Hinweis darauf, wie mangelhaft der Kenntnisstand über diese Zeit in weiten Teilen der aktuellen türkischen Geschichtsschreibung ist.
Historikerzunft
14.05.06, 16:57
Den Luxus, darauf verzichten zu können, hätten wir erst, wenn sich die Debatte in den entpolitisierten fachwissenschaftlichen Bereich verlagert hat. Davon sind wir allerdings noch sehr weit weg.
Wir müssen es überhaupt schaffen, dass wir wieder etwas sagen dürfen.
deryatulga
02.06.06, 13:36
Baskın Oran http://www.birgun.net/core_images/plus.jpg (javascript:resizeFont(1)) http://www.birgun.net/core_images/minus.jpg (javascript:resizeFont(-1))http://www.birgun.net/themes/default/images/pix.gifbaskinoran@birgun.net
"Ermenilerin Yahudileşmesi" 02/06/06 Antisemitizm, malum, Yahudi düşmanlığı demek. Irkçılığın rezil bir kolu. Yahudiler bundan çok çektiler. Ama ABD'deki Yahudi lobisi de bu kavramı fazlasıyla istismar ediyor. İsrail devletine karşı eleştirinin e'sini yöneltmeye kalkıştığınız anda sizi antisemitistlikle suçluyor ve üzerinize çullanıyor. Bir örneğini de geçenlerde ben yaşadım.
Nereden hatırladın derseniz, bugünkü gazetelerde bir haber vardı: İngiltere'nin en büyük akademisyen sendikası, İsrail'deki ayrımcı politikaya uyan İsrailli akademisyenleri boykot kararı almıştı. Bu karar, Yahudi çevrelerce yine "antisemitizm" diye suçlanınca, sendikanın genel sekreteri şöyle dedi: "İsrail'i eleştirmek beni anti-semitik yapmaz; tıpkı Bush ile Blair'i eleştirmenin beni anti-Anglosakson yapmadığı gibi". (Radikal, 30 Mayıs).
•••
Gelelim benim öyküye. Dünya Ermenileri ile Türkiyelilerin yoğun olarak yazıştığı geniş bir eposta grubu var. Geçenlerde oraya özetle şöyle yazdım:
"Fransa'daki sansürcü yasayı tartışırken, başka bir mesele daha var: Prof. Guenter Lewy'nin, 1915 katliamını tamamen kabul eden ama ona jenosit adını vermenin doğru olmayacağını söyleyen kitabı ABD'de Utah Üniversitesi Yayınlarından çıktı ya, editörün başına gelenleri duydunuz mu? Ermeni dias-porasının yoğun protesto mektupları üzerine rektör soruşturma açıyor, sonuçta kitabın bütün kurallara uygun olarak yayınlandığı anlaşılıyor, ama editör bunu kendisine hakaret sayarak 30 Haziran 2006'dan geçerli olmak üzere istifa ediyor. Bu, ' etnik-olmayan bir temizlik' tir ve 'Ermenilerin Yahudileşmesi'dir".
Kimisi ne dediğimi anlamadığını, kimisi bu haberin doğru olamayacağını yazdı. Bazıları da Ermenilere hakaret ettiğimi, diğer bazıları ise antisemitizm yaptığımı söyledi; içlerinde Türkiyeliler de vardı. Onun üzerine, 31 Mart tarihli Radikal'in haberine atfen özetle şunları yazdım:
"Hakaret diyorsanız, demek ki Yahudilik sizce kötü bir şey. Antisemitizm derseniz, pes derim. Anlamadık diyorsanız, iki hafta önceki olayı duymadınız: Harvard'dan Prof. Walt ve Chicago'dan Prof. Mearsheimer, ABD'deki Yahudi lobisi yüzünden başaramadıkları 83 sayfalık bir makaleyi Harvard' m veb sitesinde yayımladılar. Uzun uzun örnekler vererek diyorlardı ki; 40 yıllık ABD politikası ulusal çıkarlar yerine İsrail'e desteğe adanmıştır, bu ABD dış politikasını çöküşe sürüklemektedir, İsrail, Amerika' nın Ortadoğu politikasında bir kamburdur, üstelik ABD'ye karşı casusluk yapan ülkelerin başında yer almaktadır'.
"Bunları bu kadar açıkça söylemeye ilk defa cesaret eden makalenin yayını üzerine gelen lobi protestoları o dereceye ulaştı ki, Harvard Üniversitesi logosunu ve desteğini çekmek zorunda kaldı. Prof. Walt da dekanlıktan istifa ediyor.
"Şimdi de, Ermeni lobisi Utah'ta aynı durumu yarattı; dediklerime inanmadıysanız30 Haziranı bekleyin. Akademik yayınlara müdahale Ermeni davasına hizmet etmez, tam tersine ona büyük darbedir. Bu hatayı Yahudi lobisi durmadan yapıyor ve İsrail' e hizmet yerine kötülük ediyor. ' Yahudileşmeyiniz' diye bu nedenle söyledim".
•••
ABD'deki İsrail lobisinin İsrail'e iyilikten fazla kötülük yaptığı tartışma götürmez. Çünkü bu yaptıklarını daha önce de birçok profesöre yaptı ve sonunda bilim adamlarını İsrail'i eleştire-mez hale getirdi. İnsanları susturdu. Absürde giden her şey, bumerang etkisi yapar. Amerikalı Yahudiler bu işi artık absürde götürdüler, cıcığını çıkardılar. Sonuçta, milliyetçi Yahudiler dışında ve İsrail'i eleştirmeyi antisemitizm sanan bir avuç kafiyeci muhterem dışında herkes İsrail'e antipati duymaya başladı. İsrail için bundan kötüsü olur mu?
Ermeni lobisi de aynı yolu izlerse, bilim adamlarını susturmaya kalkarsa, aynı antipa-tiyi onlar da çekmez mi? 30 Haziran'ı bekleyin, Utah University Press editörünün bu yüzden istifası açıklandığı zaman Ermeni davası daha mı güçlü olacak, ona bir bakın. Batı'nın temelinde Yahudi veya Ermeni davası yatmaz; ifade özgürlüğü ve özellikle de akademik özgürlük ilkesi yatar.
Acayip bir trenttir gidiyor. Türkiye bütün magandalıklara rağmen (Ermeni Konferansına yapılanlar yeter) bu konuda normalleşmeye başlarken, demokrat devletler yasakçılığa başlıyor. Diasporadaki dostları bir kere daha uyarıyorum: Yasakçılık hep bumerang etkisi yapmıştır.
•••
Türkiye'de iyiye gidiyorsak, bunu kimseciklerin ihsan ettiği yok; söke söke alıyoruz. Bizdeki yasakçı muhteremler oralarda bunlar oluyor diye hiç ellerini ovuşturmaya falan kalkmasınlar, yoksa, dilin kemiği yoktur, onlara da bir deyim yapıştırıveririm: "Ermenilerin Türkleşmesi". Yahudilerinkinden bile daha iyi oturabilir.
deryatulga
11.08.06, 14:10
Kaynak: jta
Yer: yerevan
Tarih: 11.8.2006
By Yasha Levine
August 10, 2006
http://www.jta.org/storage/articleimages/16935.jpg
Anti-Semitic graffiti on the USSR restaurant in the Armenian capital, Erevan.
YEREVAN, Armenia, Aug. 10 (JTA) — Armenia’s Jewish community is bracing for a possible wave of anti-Semitism as hundreds of Lebanese Armenians taking refuge from the fighting in southern Lebanon stream into the former Soviet republic.
Weeks after Israel began its retaliation against Hezbollah forces, more than 500 Lebanese Armenians and Armenian nationals living in Lebanon had arrived in Yerevan, Armenia’s capital, on chartered flights from Aleppo, Syria.
More are expected to arrive as the fighting continues and creeps closer to the Armenian quarter in eastern Beirut.
“I’m really scared. I think that politically motivated anti-Semitism is beginning to show itself,” Inna Astvatsatryan, a contributor to Magen David, the community’s newspaper, told JTA.
Astvatsatryan was vague about the details, but her fear is echoed by many in Armenia’s tiny Jewish community, which numbers anywhere from 100 to several hundred.
The Israeli army is not targeting Beirut’s Armenian quarter, nor are there reports of Armenians being killed by Israeli fire, but Lebanese Armenians feel affected by Israel’s war on Hezbollah.
“People talk about the fact that they are only bombing south Beirut, but they don’t realize that Beirut is a tiny city. If you’re bombing one part, you’re bombing the entire city,” said Shogher Margossian, 23, a Lebanese Armenian who flew to Yerevan from Beirut a few days after the conflict broke out.
Lebanese Armenians have close ties with Lebanon, as harbored Armenian refugees fleeing the Turkish massacre of Armenians in the early 20th century. An estimated 80,000 ethnic Armenians live in a tight-knit community in Beirut.
On the streets of Yerevan, Lebanese Armenians are unanimous: They do not support Hezbollah’s military activity, but they consider Israel’s offensive unwarranted and counterproductive.
Some local Jews fear that anti-Israeli sentiments the displaced Lebanese Armenians are bringing with them may translate into anti-Semitic views that remain long after the rockets stop falling.
Other than the defacement of a Holocaust memorial stone in Yerevan two years ago in connection with the conviction of an extremist politician for inciting ethnic hatred, Armenian Jews are hard pressed to remember an anti-Semitic incident. Swastikas can be seen in graffiti around Yerevan, but they hardly seem fresh or connected to Israel’s conflict with Hezbollah.
Evgenia Kazaryan, editor of Magen David, is taking a wait-and-see approach.
“I think that it is only a matter of time for the effects to be seen,” she said.
According to Kazaryan, there have not been open cases of anti-Semitism because the Israel-Hezbollah conflict is too fresh.
“Not enough time has passed for the impression the Lebanese Armenians bring back with them to sink in,” she said.
The worry has prompted Rimma Varzhapetyan, chairwoman of the Jewish community of Armenia, to consider organizing an Armenian-Jewish roundtable to discuss Israel’s political motivation behind its conflict with Hezbollah, as well as Israel’s failure to officially recognize the Armenian genocide by the Ottoman Turks almost a century ago.
Suren Gregoryan, an Armenian journalist, supports Varzhapetyan’s idea and believes disinformation and stereotypes about Jews flow into Armenia from the Armenian Diaspora in Syria and Iran. He insists there needs to be more freely available information in Armenia on Israel and Jewish culture.
Rabbi Gersh-Meir Burshtein remains skeptical about the possibility of anti-Semitism. Burshtein, who heads a small Chabad-sponsored community center, school and synagogue, rejects the idea that the Hezbollah-Israel conflict will cause a spike in anti-Semitic sentiment in Armenia.
Unlike Jewish communities in Georgia and Azerbaijan, which have long Jewish histories, Armenia’s current Jewish community is made up of Jews who began settling in the country from elsewhere in the Soviet Union during World War II.
Some came first as evacuees from the Nazi advance into Ukraine and, as word spread of the absence of anti-Semitism in Armenia, many other Jews came as professionals, Burshtein explains. He said he has walked the streets of Yerevan in Chasidic garb for more than 10 years without confronting bigotry.
Burshtein believes the fact that Israel does not recognize the Armenian genocide is not as important to the Armenian population as some think: Poverty, energy self-sufficiency and the possibility of conflict with neighboring Azerbaijan are more pressing issues.
For her part, Margossian doubts that the conflict between Hezbollah and Israel will affect Armenian Jews. She explained that her accounts of life under Israeli bombing make little impression on local Armenians because they have suffered so much: During the early 1990s, Azerbaijan imposed an energy and trade blockade that forced Armenia’s population to ration electricity and food.
Armenians do not feel sympathy for Lebanon because “most Armenians think of Lebanon as a Muslim country,” Margossian told JTA. “They view the conflict as a war between Israel and a terrorist organization in which civilian casualties are justified. And if Armenians viewed Lebanon as a Christian country, things would be much different for the Jews.”
deryatulga
11.08.06, 19:24
Dr. Yair Auron Analyzes Jewish Response to the Armenian Genocide Through New Research
By Barlow Der Mugrdechian
Hye Sharzhoom Advisor
Dr. Yair Auron, senior lecturer at The Open University of Israel and the Kibbutzim College of Education, was the guest of the Armenian Studies Program as part of its Fall Lecture Series on Wednesday, November 15. The presentation was held in the new Smittcamp Alumni House.
The purpose of his talk, "The Banality of Indifference: Attitudes of the Jewish ‘Yishuv,’ the Zionist Movement, and the State of the Israel towards the Armenian Genocide," was to summarize and analyze the positions of the Jewish Yishuv (the Jewish community of Palestine prior to the establishment of the State of Israel), the Zionists and also the position of the Israeli government toward the massacres committed by the Turkish government against the Armenians during the First World War.
http://armenianstudies.csufresno.edu/hye_sharzhoom/vol22/december72/Images-Dec/Auron2.jpgIn his research, Auron utilized never before published documents and eye-witness accounts from World War I. These now have been published as part of his latest 400 page book, The Banality of Indifference: Zionism and the Armenian Genocide, (Transaction Publishers, 2000). Composed of ten chapters, the book opens new grounds for research on the Armenian Genocide and reveals the feelings and attitudes of Jews towards the Genocide.
According to Auron, his book raises "theoretical and philosophical questions, particularly in the introduction and final two chapters, which relate directly and indirectly to the specific subject of our research: the debate over the concept of genocide and the uniqueness of the Holocaust in comparison to other instances of genocide, including the Armenian Genocide."
During his talk, Auron specifically addressed a series of questions on the Armenian Genocide that he called "difficult and delicate." These included: 1) Who perpetrated the Genocide of the Armenians? 2) Who knew about it? and 3) What was the role of the Germans?
He also compared the similar characteristics of the Jews and Armenians, in particular noting the fates of the two peoples. But he also pointed out that the Jews succeeded in surviving the rule of the Ottomans in Palestine, while the Armenians suffered a Genocide.
His research is the result of his own ongoing effort, in his own words, to "examine a subject that has been repressed and ignored in the Israeli historical and collective memory, as well as in the collective memory of the world."
"I was troubled by a sense of oppressive discomfort and criticism of the evasive behavior, verging on denial, of the various governments of Israel regarding the memory of the Armenian genocide," Auron said.
On the eve of World War I, there were some 85,000 Jews out of a population of 700,000 in the area of Palestine (Eretz Yisrael) west of the Jordan river. Half of the Jews were part of the "Old Yishuv" and half were part of the "New Yishuv," immigrants who had arrived at the end of the nineteenth century and the beginning of the twentieth.
According to Auron, "Yishuv knew about the fate of the Armenians, and feared a similar fate." The evidence suggests that they knew what was happening to the Armenians in the Ottoman Empire. Mordecai Ben-Hillel Hacohen, a Jewish journalist in the Yishuv, reported on the chain of events affecting the Armenians of the Ottoman Empire as early as 1916.
Aaron Aaronhnson, a high official in the local Ottoman administration and the leader of the Nili spy group, was also aware of reports by US Ambassador Henry Morgenthau as well as the compilation work by James Bryce and Arnold Toynbee regarding the fate of the Armenians.
Auron devotes a significant chapter is his book to "The Forty Days of Musa Dagh: Symbol and Parable." Franz Werfel’s novel influenced many young people who grew up in Palestine in the 1930s.
"For many Jewish youth in Europe, ‘Musa Dagh’ became a symbol, a model, and an example, especially during the dark days of the Second World War," Auron said. "Jews in particular have lauded Werfel’s book and have sometimes emphasized the author’s Jewishness claiming that ‘only a Jew could have written this work.’"
"Recognizing the Armenian Genocide is of a major historical, moral and educational significance." He added that such recognition is essential "for the non-recurrence of similar instances in the future," Auron said.
He described the attitude of the various Israeli governments to the Armenian Genocide as "characterized by evasiveness and denial."
"The State of Israel has officially refrained from relating the Genocide. A combination of factors connected with Israel’s relations with Turkey and concepts of the uniqueness of the Shoah [Holocaust] have brought about an almost total absence of any mentioning of the Armenian Genocide on state television," he said.
There are members of the Israeli government, such as Justice Minister Yossi Beilin, who share Auron’s feeling that it is a moral imperative for Israelis to be more aware of and sensitive to other occurrences of genocide.
Auron went on to say that he believed it essential to "develop a greater sensitivity among our youth to the suffering of others and to strengthen universal, humanistic values which are an integral part of the Jewish tradition." In this regard, he noted the statement of Israeli’s Minister of Education Yossi Sarid at an April 24, 2000 memorial gathering of the Armenian community in Jerusalem which concluded with a commitment to ensure that the Armenian Genocide be included in the Israeli secondary school history curriculum.
Dr. Auron’s has been touring North America to promote the publication of his book, The Banality of Indifference: Zionism and the Armenian Genocide, whose translation from Hebrew into English was sponsored by the Zoryan Institute. The book was described as "pioneering research" by the former prime minister of Israel Shimon Peres.
deryatulga
11.08.06, 19:33
The Indefinable Evil: An Interview with Yair Auron Christopher Schwartz (23, USA), and Dr. Yair Auron discuss genocide, human evil, and what happened in 1915 and 1948.
Dr. Yair Auron is one of the world's leading experts of the Armenian Genocide. While his specialty is the way the Armenian Genocide and other similar atrocities are treated (or not treated) in Israeli popular culture and education, he is also considered an authority on the phenomenology and history of genocide, the "crime without a name" as it was famously called (http://www.preventgenocide.org/lemkin/americanscholar1946.htm) by Polish scholar Raphael Lemkin. Dr. Auron's research is engaged in an on-going effort to "examine a subject that has been repressed and ignored in the Israeli historical and collective memory, as well as in the collective memory of the world."
In his research, Dr. Auron utilized never before published documents and eyewitness accounts from the First World War. These now have been published as part of his book, The Banality of Indifference: Zionism and the Armenian Genocide. Dr. Auron says of his book, " theoretical and philosophical questions, particularly in the introduction and final two chapters, which relate directly and indirectly to the specific subject of our research: the debate over the concept of genocide and the uniqueness of the Holocaust in comparison to other instances of genocide, including the Armenian Genocide."
Dr. Auron is a senior lecturer at the Open University of Israel and the Kibbutzim College of Education.
Dr. Auron, a sabra (Jewish Israeli born and raised in h'eretz Yisrael), identifies himself as a Zionist. However, his conception of Jewish nationalism does not preclude Palestinian national aspirations or their human rights (see the Interviewer's Note in the Endnotes section.)
Christopher Schwartz is a half-Jewish American and Editor of Thinking-East. As an undergraduate at La Salle University he studied post-Holocaust Jewish theologies.
Some pieces of this interview have been compiled from e-mail follow-ups, presentations and interviews with other journalists. Such sections are marked by a Hebrew numeral corresponding to a special citation in the Endnotes.
they've been killing children
and nobody seems to care
they've been laughing at my god
my god I wouldn't dare
-"Temptation" by Jon Crosby
Schwartz: How do you define "genocide"?
Auron: I myself use the United Nations definition: (http://65.18.218.137/genocide/genocide_definition.html) the destruction, fully or partly, of a religious, ethnic, racial or professional group.
I know that the definition of the UN has some faults.
Schwartz: It's interesting that they say "in part," that genocide can actually be partial, a pogrom but not necessarily a Final Solution.
Auron: Yes. But if the intention is to kill the group-as-it-is, then it is a genocide. Of course there is some question about definitions.
Schwartz: For instance, Article II actually leaves out the question of quality and intention, which was what Raphael Lemkin's famous April 1946 American Scholar article, "Genocide," which introduced that term into parlance, was all about. Lemkin wrote,
The [Second World War] has focused our attention on the phenomenon of the destruction of whole populations-of national, racial and religious groups-both biologically and culturally…
Would mass murder be an adequate name for such a phenomenon? We think not, since it does not connote the motivation of the crime, especially when the motivation is based upon racial, national or religious considerations. An attempt to destroy a nation and obliterate its cultural personality was hitherto called denationalization. This term seems to be inadequate, since it does not connote biological destruction.
Genocide can be carried out through acts against individuals, when the ultimate intent is to annihilate the entire group composed of these individuals… [The] criminal intent to kill or destroy all the members of such a group shows premeditation and deliberation and a state of systematic criminality…1
Auron: Indeed. But this was the definition I finally decided to use because it is the most universally accepted one. There are other definitions by scholars, but [it's a pretty good definition overall], though it is flawed. For instance, it leaves out political genocide or "politicide."
Schwartz: You mean the removal or extermination of intellectuals and political dissidents, such as the Soviet gulags?
Auron: Exactly. But I believe this is the UN definition is the best to use, otherwise we will end up debating definitions and never move beyond there.
Schwartz: On a side note, is the term "ethnic cleansing" another way of saying genocide?
Auron: No. Not every ethnic cleansing is a genocide, though acts of ethnic cleansing do occur in genocides. 'Ethnic cleansing,' to the best of my knowledge, is a new term that was begun to be used in the Balkans during the Nineties.
1915
Schwartz: What was the history of the Armenian Holocaust? Why did it happen and how did it happen?
Auron: I myself do not use the term "holocaust"; I use the term "genocide," "Armenian genocide"-it's a question of definitions. But it is okay with me if you want to use the term "holocaust," because it does not belong to the Jewish experience alone. But we can answer the question, "Why it happened?" [in several ways]. What do we mean? If we try to answer why people are killing other people, we have to analyze the human situation, the human psyche. But I know what you mean. The question is why the Ottoman Empire decided to kill the Armenian people at a certain time.
This happened mainly in 1915. In my opinion they did it because they wanted to realize their dreams of pan-Turkism or pan-Ottomanism. The Ottoman Empire had been losing territories in Europe, so the Turks thought that maybe the way they could enlarge again could be toward the Caucasus, because there some of the people, like the Azerians, are very close to the Turkish people. What was problematic for them was the existence of the Armenian population there, in the middle, on the way to the Caucasus.
Practically, the First World War was a good time for them to realize their dreams. Not all but most genocides take place during war, when the situation is not so clear, we don't know exactly what is happening because there is belagon [chaos]. War provides many excuses, also. So, this is the historical explanation, but this is not... I try to emphasize to everyone that we have no reason, no explanation, to commit genocide, because why people have the right to kill other people? [They do not,] but they are [I]doing it.
I think the issue was because they were Armenian. Today people are trying to say it was a conflict between Christians and Muslims. I think this was not the main reason. The main reason was because of their ethnicity, their nationality, and the leaders of the "Young Turks" [the Committee of Union and Progress, which ruled the Ottoman Empire during 1913-1918] were against them...
Schwartz: By now, everyone is very familiar with the techniques that were used in the Jewish Holocaust: a whole system of ghettos, work camps, and finally death camps. What were the actual techniques that were used in the Armenian genocide?
Auron: The techniques were, what we say, "more primitive." Not the gas chamber. What they did was first to kill the leaders of the Armenian community [such as] the politicians, the priests, the intellectuals, the artists. And then they gathered the rest of the population and began to send them into the Syrian Desert. This has been called the Death March.
http://www.thinking-east.net/site/images/stories/article/issue3/03auron.jpg
http://www.thinking-east.net/site/images/stories/article/issue3/04auron.jpg
[Right before] they killed the youngsters. The younger Armenians [young male adults] were in the army. They were in regular units. But then they were collected into special units, for labor. The [Turks] took their weapons. Many of them were killed in the Turkish army, or by torture. Then, the youngsters in the rest of the population, near the towns, were killed. And then the elderly, children and women were marched, and many of them died during that. Sometimes they were whipped. Many of them died because of starvation, disease and lack of water.
Then those who survived the Death March were killed in Deir El-Zor Desert of Syria, not far from the border of Iraq2. Deir El-Zor has been called the "Souterrain Auschwitz." It means "inside the earth." There were lots of big natural caves, and they were put in there. They were bound together. The Turks fired [shot] them. There were also many Armenians who were buried alive in these caves. We could find the graves even today because most of the caves have never been opened. We have evidence [for what happened in the caves], eyewitness accounts from Israelis who were young Jews in the Turkish army at the time.
But, also, we must remember that during the Death March many many people were killed. For example, I know one source written by an American consul (I don't remember which city he was in) who described the story of one group, 17,000 people. After seventy days on the move, there were 130 still alive. So all of them perished during the march.
Schwartz: How many in total were lost in the Armenian Genocide?
Auron: We don't know exactly. This is a fact for many genocides: we don't know the numbers, we can only estimate. It seems to have been one million. There are some Armenian scholars who are saying it is even more. There are also some who calculate for 1894 and 1896 when, under Sultan Abdulhamid II, 200,000 were killed. I think the accepted number is to say one million.
Schwartz: Since Deir El-Zor took place in Syrian territory, what has been the Syrian Government's reaction? It is my understanding that the current Baathist regime is no friend of Turkey's.
Auron: At the time Syria wasn't independent; it was under the control of the Turks. Now, there are Armenians living today in Lebanon and Syria, in Haleb-quite a lot. I don't know the number. Some of them left in the Sixties, Seventies, Eighties... Syria hasn't officially recognized the genocide. They don't deny it, but they don't recognize it. But I think the Armenians can live like Armenians in Syria. There are Armenian schools and churches. Some of them lived there before the genocide, and some of them, like those living in Jerusalem [in the Armenian Quarter], escaped during it.
Schwartz: The Turks would have had to march the Armenians through Kurdistan. What was the Kurdish reaction?
Auron: Kurds supported the acts of the Turks. Sometimes the Turks used the Kurds to kill Armenians. There was some rivalry between the Kurds and Armenians3.
Schwartz: The present state of Armenia is not the Armenian homeland, which was in Anatolia [Turkey] wasn't it?
http://www.thinking-east.net/site/images/stories/article/issue3/05auron.jpg Above: The Ottoman provinces where the genocide occurred [map from ANI]. Below: The would-be sovereign Kurdish nation-state. In fact, not all Kurdish-claimed territories overlap with "classical Armenia." -- CS
Auron: No. The actual state of Armenia is only a very little part of classical Armenia. It's said that almost 90% of the homeland is under Turkish control.
Schwartz: And there are no more Armenians in Turkey now?
Auron: No. In Eastern Turkey there are practically none. There are some in Ismir and Istanbul. But in East Turkey, the Turks settled the Kurds.
Schwartz: So they [I]expanded Kurdistan?
Auron: They took the Kurds and put them in the Armenian villages-and afterwards, they began to kill the Kurds. They destroyed the villages in 1915 and then destroyed them again in the Eighties.
Schwartz: So, let me get this straight: the Kurdish insurgents in East Turkey are operating in what was once Armenia?
Auron: What the Turks did was destroy any memorials of the Armenians. They destroyed the monasteries and statues-all of it-and changed the names of the cities, as if there had never been any Armenians there.
[The interviewer is speechless.]
Auron: Yes, it is... disturbing...
Schwartz: This was less than a hundred years ago.
Auron: Yes. Ninety years.
Schwartz: Is there anything else you would like to say about this before we move on?
deryatulga
11.08.06, 19:34
Auron: In my opinion it is clear that what happened was genocide, by any definition. We can debate the number of casualties and the validity of some sources, but no doubt about it, it was genocide. We have so much evidence, eyewitness accounts, written by German and American and Danish diplomats-sometimes by Turks themselves-that do not give any possibility to say it wasn't genocide. You can't kill one million people just "by the way."
"The banality of indifference"
Schwartz: What was the contemporary Jewish reaction, here in Israel and throughout the world?
Auron: During the genocide you have to remember the little Jewish presence here. On the eve of the war, there were some 85,000 Jews out of a population of 700,000 in the area of Palestine west of the Jordan River. Half of the Jews were part of the "Old Yishuv," which was religious, and half were part of the "New Yishuv," which was Zionist immigrants who had arrived at the end of the Nineteenth Century and the beginning of the Twentieth. ?
The entire Yishuv knew about the fate of the Armenians, and feared a similar fate for themselves. There is evidence that suggests they knew what was happening to the Armenians in the Ottoman Empire. Mordecai Ben-Hillel Hacohen, a Jewish journalist in the Yishuv, reported on the chain of events affecting the Armenians of the Ottoman Empire as early as 1916. (SEE NOTE A)
The Zionist position during the war was neutrality, because Jews were fighting on all sides of the war. Jews were soldiers and civilians in France and Germany, struggling against each other. Neutrality was also their behavior toward the Ottomans, who ruled Palestine at the time. But practically, most of the Jews knew but were indifferent-the Armenian genocide did not excite. This is not a justification for me, but they felt they had to be concerned about their day-to-day life and their own effort to survive.
However, there were exceptions, some Jewish individuals and groups that supported the Armenians. For instance, in 1918, Shmuel Talkowsky, the secretary of Chaim Weizmann, the Zionist leader who became the first president of the State of Israel, wrote with the approval of Weizmann, an important article entitled, "The Armenian Question from a Zionist Point of View." He wrote:
We Zionists look upon the fate of the Armenian people with a deep and sincere sympathy; we do so as men as Jews and as Zionists. As men our motto is Homo sum; humani nihil a me alienum puto, I am human being. Whatever affects another human being affects me. As Jews our exile from our ancestral home and our centuries of suffering in all parts of the globe have made us, I would fain say specialists in martyrdom; our humanitarian degree, so much so that the sufferings of other people-even alien to us in blood and remote from us in distance-cannot but strike the deeper chords of our soul and weave between us and our fellow-sufferers that deep bond of sympathy which one might call solidarity of sorrow. And Among all those who suffer around us, is there a people whose record of martyrdom is more akin to ours than that of the Armenians? As Zionists we have a peculiar question of principle. Zionism being in its essence nothing else than the Jewish expression of the demand for national justice, it is natural and logical for us to be deeply interested in the struggle for emancipation of any other living nation. … In our opinion, a free and happy Armenian, and free and happy Arabia, and a free and happy Jewish Palestine, are the three pillars on which will rest the future peace ad welfare of the Middle East. (SEE NOTE B)
The most important of these was the Nili spy group. It was a tiny collection of New Yishuv members who were pro-British. Some of them were officers in the Turkish officers. They saw what was happening and recorded it-the source of some of our eyewitness accounts. They wrote a memorandum to the British intelligence service about it.
Their leader was Aaron Aaronhnson. He was a high official in the local Ottoman administration. He was aware of reports by US Ambassador Henry Morgenthau, as well as a compilation of reports by James Bryce and Arnold Toynbee, regarding the fate of the Armenians. (SEE NOTE C) Aaronhnson himself wrote an important report about what was happening. He did not use the term "genocide" because the term did not exist yet, but he tried to described what was told to him. Very important people in the German Foreign Office and British intelligence read this report and were influenced by it.
Aaronhnson devoted a significant chapter to "The Forty Days of Musa Dagh: Symbol and Parable," about a novel by Franz Werfel. The novel tells the story of the annihilation of the Armenian people and one of the most heroic chapters in its history by telling the story of the inhabitants of the Armenian villages at the foot of Musa Dagh [Mount Moses] in the Cilicia district during the war. The novel influenced many young Jewish people who grew up in Palestine and Europe in the Thirties. They lauded Werfel's book and sometimes emphasized the author's Jewishness, claiming that "only a Jew could have written this work." (SEE NOTE D)
For many Jewish youth in Europe, Musa Dagh became a symbol, a model, and an example, especially during the dark days of the Second World War. The Jewish underground fighters in Europe at the start of the Fortiess widely read the book. In several gripping discussions and diaries which were preserved, we find evidence of the book's great influence and as an example to be followed. Among the activists of the Jewish youth movements Werfel's book was highly regarded. In those days, they read Musa Dagh. The book passed from hand to hand. (SEE NOTE E)
During the war, there was a danger of a German conquest of Eretz Israel [Mandatory Palestine] in the Second World War. the limited Jewish defense forces organized their defense against a possible invasion in a plan called by many names, such as, "The Matzada Plan," the "Carmel Plan," the "Musa Dagh Plan." (SEE NOTE F)
In the Thirties and the Forties, Werfel's book broke away from what was defined as the narrow scope of literature. Today, I am sorry to say, the younger generation in Israel has heard nothing of Musa Dagh and most of them do not know, to our regret, anything about the genocide of the Armenian people. (SEE NOTE G)
Schwartz: What has been the Jewish reaction to the genocide since?
Auron: The attitude of the State of Israel has not participated in the memorial gathering of the Armenians. I should note that before the Six Day War the Armenian population here was very limited: some in Jaffa, Haifa, Jerusalem and the Galilee, that's about it. The Armenians tended not to publicly speak about the genocide anywhere they were, but that changed in 1965. That year there was a big demonstration in Bucharest [the capital of Romania].4 Since the war in 1967, every year the Armenians commemorate the war in Jerusalem. However, the Israeli Government, Left or Right, has avoided any official participation in the ceremonies. Only two times in the history of the state have individual ministers participated in the memorial gatherings, to say to the Armenians, "We are with you, in your suffering and remembrance."
The genocide has been avoided in the curriculum of Israel high schools-as it is in many other countries. You see, the Armenian Genocide is the Forgotten Genocide. Turkey has been successful in its policy of denial. In the Seventies and Eighties, the issue of Israel's attitude became more crucial because of its alliance with Turkey. Turkey asked for Jewish and Israeli support to in its effort to strike down an attempt by the Armenians to get a United Nations resolution recognizing the Armenian Genocide. Several times the Armenians have tried this, to get an official day in the calendar of many countries. [Often their attempts coincided with elections in Israel], and every time the candidates for the Israeli presidency would win their votes by promising to fight for the recognition of the genocide-and always, whoever became president failed in his promise.
Usually the organizations and institutions of the worldwide Jewish community, influenced as they are by Israel, have supported Turkey. Another reason is that many Jews feel we have not to deal with the Armenian Genocide because it can de-emphasize the uniqueness of the Jewish Holocaust: if you know about other genocides, this will damage the memory of the Holocaust. Because of the impact of the Holocaust on Israeli society, Israelis are very resistant to anything that might diminish the gravity of what has happened to other peoples, such as the Gypsies, the Armenians, and so on.
Schwartz: How widespread do you think it is among Israelis to ignore other genocides? It seems to me that Israelis have been very interested by the crisis in Darfur.
Auron: Listen, most Israelis, like most of the Americans, the Germans, the French, and so on, unfortunately don't know about the Armenian Genocide.
Schwartz: Would they want to know?
Auron: I think the young Israelis like young people anywhere would, but they just don't know. I just recently spoke to a group of high school students. Of course they knew nothing, but when I began to speak, they asked many many questions. They are shocked by themselves: "How could it be that I do not know about this? I am a young intellectual, I am interested in issues of the world, and here I don't know anything about this genocide." Then they ask: "Why is this denied? Why by Turkey?-alright, Turkey's reasons are understandable. But why by democracies like the United States? Why by Israel?"
Most Israelis don't worry about it, even students, unfortunately. However when they begin to learn, they always become interested. Then some criticize Israel, but others say, "Listen, what do you expect of us? We have interests with Turkey."
For me it is a moral issue. Those who say "we have interests with Turkey" are correct [in a sense], but I don't think that because of those interests you have the right to manipulate the memory of another genocide. So, I don't know, I would not say that most Israelis don't recognize the Armenian Genocide; the State of Israel doesn't recognize it. These are not the same.
Realpoliticking
Auron: In the same week we celebrated the liberation of Auschwitz, everyone [in Germany and Israel] was saying, "Never again, we have learned the lesson," so on and so on. On the very day of the celebration, I received an e-mail from a scholar which contained the high school curriculum for one of the German federal states. The curriculum contained half of a sentence about the Armenian Genocide - [I]half of a sentence! And then there came Turkish pressure, and the German state decided to remove that half-sentence. So, what is the meaning of "we have learned the lesson"?
Schwartz: Once again there's that political connection. Germany sold weapons to the Ottoman Empire up until the First World War, and Germany and Turkey were allies during the conflict5. It is my understanding that there was sympathy for Nazism in Turkey during the Second World War. Seems to me that today, Germany is the European state that's just a little more enthusiastic about Turkey's joining the European Union.
Auron: In Germany, that state-I believe it was Brandenburg-was the only state of all the country to have even a mention of the Armenian Genocide in its high school curriculum.
Schwartz: I do remember in the United States reading in my high school history textbook about the Armenian Genocide. Our textbooks did call it a genocide, and even described it as "similar" to the Jewish Holocaust.
Auron: Which state did you live in?
Schwartz: New York, which happens to be heavily dominated by Jews.
Auron: Listen, to the best of my knowledge, there are some American states where the study of the Armenian Genocide is obligatory. I think California has that. Some American states have it mandatory to study other genocides [other than the Jewish Holocaust.] I know this is true because I was once asked to write a letter about this subject. It's due to [Armenians' activism], but in some states they failed.
Schwartz: I suppose the United States could hide behind the principle of academic integrity. If Turkey complained, the federal Government could reply, "Well, we don't interfere in the states' educational policies. We don't control what they decide to print in their textbooks."
Auron: But the United States does not officially recognize the Armenian Genocide.
We can't really compare Israel and the United States. Yet, at least every year the American president or the vice-president make a statement regarding history of the Armenian tragedy, and there is, what they call an "official discussion" about the word geno, as in genocide.
I have the text of a speech by [former president Bill] Clinton: he identified with the suffering of the Armenian people, their casualties, their horrible deaths-he said everything but he never used the word genocide. Every year, every president, this is the same. But at least there is some sort of official declaration, which we have not here
Schwartz: Would you describe the State of Israel's on-going attitude toward the Armenian Genocide as [I]denial, ambivalence, purposeful silence...? How would you describe it?
Auron: I would say it was a policy of denial in the Sixties and Seventies. Then, when the issue was raised, Israel avoided any recognition of the genocide, and avoided participating in any memorial ceremonies. I call it passive denial: we don't deny the genocide, but we don't identify what happened as a "genocide," as a state we do not identify with the memory of what happened.
Then in the Nineties there were some ministers who, as members of the Government, recognized the genocide individually. They used the word genocide. In particular Minister of Education Yossi Sarid, [at an April 24, 2000 memorial gathering of the Armenian community in Jerusalem,] made a very important declaration that the genocide would be studied in high schools. But then he left the Government-not because of this, for other reasons-so nothing has been done.
Since then, the behavior of Israel has gotten worse. For instance, Shimon Peres, the former foreign minister, before an official visit to Turkey, said that what happened was not a genocide. This was active denial. Until then, we did not say it was a genocide but we did not say it was not a genocide. But then we said it was not a genocide-it was a tragedy, but not a genocide.
deryatulga
11.08.06, 19:34
Schwartz: Did not Peres at some point describe it as a "massacre"?
Auron: Yes, he did.
Schwartz: Was this before his visit?
Auron: I don't know. Before this visit he hadn't said it was not a genocide, but then during this visit he then said it, [explaining later,] "I did not use the term genocide." This was repeated by the Israeli ambassador to Armenia. It became a big scandal.
Today, it is very difficult to obtain Israel's official opinion of the genocide. I asked some journalists to find out for me, because the Government must give journalists an answer. The results were very amazing, the difference between Israeli journalists and foreign journalists: the Government doesn't give them exactly the same answer. Also, the Government often doesn't want to provide an official written text. Sometimes the officials want to read the text, but not give a printed copy of it.
I got a copy of what the Government sent to the Armenian foreign minister. Israel tried to avoid the issue as something clear-cut.
1948
Schwartz: Let's move onto the next question: was what happened here, in 1948-what the Palestinians call the an-Nakba [Catastrophe]-was this a genocide?
Auron: No.
Schwartz: Why not?
Auron: Unfortunately there were some massacres. I don't know if we have discovered all of them, but there were massacres. However, I do not believe that the leaders of the young Israeli state wanted to exterminate or transfer the Palestinians, the Arab population of [Mandatory] Palestine. Unfortunately there were some massacres, and while massacres are part of genocides, massacres themselves are not a genocide. We must differentiate between massacres-which must be [I]condemned, of course-and genocides.
Schwartz: But more occurred than only massacres. There was transfer. To quote Israeli "New Historian" Benny Morris, "Transfer was in the air." It may not have been an official policy, but it was certainly an option that some commanders on the ground chose to use.
Auron: Okay, maybe there were attempts to make a transfer, or maybe in certain areas which became the State of Israel there was even a policy of ethnic cleansing (a term that didn't exist then, but nonetheless was of that type.) However, it was not a genocide.
Schwartz: But isn't "ethnic cleansing" a genocide?
Auron: No. Ethnic cleansing is the effort to take a population from where they are to another place, without the intention to kill them. Of course, doing so is against civil rights and human rights, but ethnic cleansing is not a genocide.
This is not my topic of study, but I think we might be able to characterize certain actions that took place in areas of Palestine in 1948 as ethnic cleansing. However, there was not a policy of ethnic cleansing for all of the Arab population of Palestine and that what happened was not a genocide.
Also, we have to remember that these actions took place during a war that was very very difficult for the young Jewish state. Israel was born during a war, because the war had begun even before the creation of the state. It was a very very difficult war for Israel, a war that took the life of several thousand young Israelis-one percent of the whole population.
This is not to say I can justify massacres. Massacres are massacres, and we haven't the right to kill people. We haven't the right, point. Armies fight armies, and haven't the right to kill civilians, point. We know that unfortunately in some places Palestinian civilians were killed by Jewish forces, and also, we have to say, there were Jewish civilians who were killed by Arab forces.
Schwartz: I'm going to leap: do you consider what happened in the United States, between the pioneers and the natives, as a genocide?
Auron: I think what happened had the characteristics of a genocide.
Schwartz: I asked this because in the United States we had massacres. We had transfers, the most famous being the "Trail of Tears," when we took five native nations in Georgia and told them to march to Oklahoma-
Auron: Yes...
Schwartz: -and we didn't care what happened to them, whether they died or lived. Very often, or perhaps almost always, these kinds of actions by Americans weren't official policy. This was especially so during the colonial period [before American independence], when massacres, enslavement and transfers were often committed primarily by white villagers and frontiersmen. Sometimes, yes, by colonial authorities, but never all the colonies in a coordinated effort like that which happened in the 19th Century. And even when Andrew Jackson ordered the removal of the Georgian nations, not even the entire federal Government was united: the Supreme Court had ruled against Jackson, he just went ahead and did what he wanted anyway.
Auron: Listen, I am not completely familiar with what happened in the United States then. But to the best of my knowledge, practically what the white population wanted was to take land controlled by the natives and to take the natives' place in the land, altogether. I think that the great great majority of the native population disappeared, either directly (killed) or indirectly (due to disease and other things). This is not my topic of study, but I think what was done in North and South America, to use modern terms, was a genocide.
Schwartz: I agree that what happened in the United States was a genocide, but not in the same way as that which was done by the Spanish. In the case of South America's natives, I feel that was a classic example of genocide, because that was a real state policy: Spain was going to wipe them our or breed them out; one way or another, they would be gone. The United States, however, seems to me, while no less insidious, a lot more... sloppy. And that's how what happened here appears to me: there may not have been any grand conspiracy to annihilate the Palestinians, but it happened.
I know that Lemkin, in his article, argued that you have to include intention when you talk about genocide. To quote Benny Morris again, he said that, "Transfer was in the air, and the departure of the Arabs was deeply desired on the local and national levels." So, I'm just wondering, what do you think constitutes a genocide? Is it qualitative, quantitative? I know that the numbers involved in the United States' case were much larger than what happened here.
Auron: No, listen, I don't like the comparison because I am not familiar enough with what happened in America. It's not the quantity of victims that defines a genocide. I think that when we speak about genocides and massacres and pogroms, these are not clear cut terms, and we have to be careful when we use definitions. I am against definitionists, those who try to avoid the real issue by focusing on the definition. For me, it is a moral issue, all my work about genocide, and especially education...
These terms you can say are academic's terms, but they are really objective terms that help us when we try to analyze a situation. These terms are not the reality; they try to clarify things. So, massacres are massacres, and innocent people were killed, and we must say it and we must regret it. We committed some massacres of Palestinians, but also Palestinians committed massacres of the Jewish population in Palestine.
Schwartz: The 1936 Arab Revolt?
Auron: Yes, and also 1948. It was a very very difficult war for the Jewish population. So, I think in some areas, like probably by the sea, some high officers in the military wanted to evacuate the Arab population. But it is not a policy of genocide, and it was not a policy of transfer. It was committed against some villages-unfortunately.
Schwartz: Was it believed that those villages couldn't be trusted, that they might assist the Arab armies?
Auron: Probably in some places this was the case. Also in some places the Arab villages fought the Jewish settlements situated near them. And then, by one way or another, the Jewish colonists or kibbutzniks succeeded to overcome them. Sometimes official Arab military units came out of Arab villages. But this is not to justify if we killed any Arab civilians after their villages were taken by us. That would be a crime, no doubt about it. Unfortunately, such incidents occur in almost every war.
Schwartz: You mean like a Dresden?
Auron: This is a very extreme example. You know, in one day, in February of 1945, more than 100,000 civilians were killed in Dresden by bombing. Why were they killed? Civilians. But we don't say a genocide happened there. It wasn't a genocide because the British and Americans didn't kill all the Germans in Germany, even though they dropped bombs on civilians purposefully.
Schwartz: But what about Israel's history with the Palestinian people since 1948?
Auron: Since 1948 we have committed many crimes against the Palestinians but not a genocide. What happened in Jenin [the IDF's invasion of the Jenin refugee camp in 2002] was not a genocide, no. Maybe-and it's not clear, even this-it was a massacre. No doubt civilians were killed there, but it was not a genocide, that was not the reality. And I have tried to say to Palestinian friends that when they use the term genocide, I cannot stay with them. I try as much as I can to identify with their agony and their suffering, but when they use the term genocide, I must say to them, "I can go no longer with you."
Schwartz: The annihilation of memory seems to play a role in genocide. We have all throughout this country former Palestinian villages that have been, so to speak, Judeanized. In fact, there is one village in the north where Jewish Israelis live in the original houses, with Qur`anic inscriptions above their doorways. With that in mind, including the transfers (whatever the reasons for their happening), and the massacres, is what happened still not tantamount to genocide?
Auron: Listen, every victorious country tries to avoid the memory of the population that lived before. I think that unfortunately we did not mention enough about what happened. Many Israelis did not know anything for many years that where we live now there were Palestinian villages. This was a mistake. We must speak about it and learn about it. There are organizations [such as Neve Shalom and Zukhrot] that are trying to change this situation, to speak about it-and I think we have to do it.
However, all these evils-and they are really evils-don't make what happened a genocide. I don't know how many acts of massacre took place in 1948; some sure, but I don't know if we know all of them. However, without justifying what happened, we cannot forget the circumstance, which was a struggle for survival after the Holocaust.
Schwartz: But did not the Germans and the Turks claim that their survival was at stake if they did not annihilate the Jews and Armenians?
Auron: No, no. Sure, you can use for nothing the word "survive," but a "Greater Germany" stretched over all of Europe was not really a war of survival. Remember, the United Nations gave the Jews and Arabs a plan to divide Palestine. The Jews accepted it, but the Palestinian Arabs rejected it and they began to fight against the Jewish settlers in 1947, before the State of Israel was created. Then in 1948 the Arab states joined the war. This was really a war of survival. I say we committed evil and they committed evil against us, but it was not a genocide.
[I] Shoah
Schwartz: The word "holocaust" used to be a religious term meaning "sacrifice." For instance, in the King James translation of the Bible, Abraham's near-sacrifice of his son is called the Holocaust of Isaac. Do you know how the term "Holocaust" came to be used in English to refer to what happened in Europe during the Second World War. Also, what is the sense of the Hebrew word "Shoah," the term Jews use?
Auron: "Shoah" means "huge catastrophe" and it is in the Torah. Sometimes the word "shoah" was translated into "holocaust," even though that was incorrect. I don't like the term holocaust. When you say holocaust, you are really saying, given up to God. But God does not exist. I'm sorry to say it. If God existed, he would not let genocide be committed. When you use the term holocaust and speak about metaphysical realities, you are missing the terrible truth: genocides are committed by human beings against other human beings because of who they are. This is what we must not let happen again, but we let it happen again and again.
Interviewer's comment
I believe that what happened in 1948 was attempted genocide-by both Jews and Arabs. The Arabs, motivated by the memory of imperial servitude and a will to be free, aimed to "drive the Jews into the sea" and/or "send them back where they came from," irregardless of the amount of Jewish life lost in the process. This was an attempt to exterminate an entire population and essentially erase or cleanse the Middle East of what was perceived to be a foreign infection. The Jews, motivated more by terror (the ghost of Adolf Hitler) and a zeal to survive, responded in kind, perceiving the Arab presence in their ancestral territories also as a foreign infection, not to be trusted and best to be removed (cleansed). However, since this was not a sentiment shared by all the Jews' leaders and decision-makers, a great many Arabs were included in the newborn State of Israel-thus inspiring David Ben-Gurion's prophetic remark that Israel must rid itself of its Arab territories lest it "become an apartheid state." [One might find reading Let me create a paradise, God said to himself by Hirsh Goodman very interesting.]
Debates still rage as to whether apartheid, military occupation and colonization (what Israel has done to Palestinians), and terrorism and perpetual war (what the Arabs have done to Israel), individually or collectively constitute genocide. I, for one, am doubtful. These things may be steps in a genocide, but as the models of pre-Mandella South Africa and Jim Crow United States demonstrated, they can also be states of existence sufficiently evil... and useful... in and of themselves. Genocide is rarely useful; it is more the volcanic spewing of dark things within the human soul, concentrated upon fellow human beings. Just look at Turkey: as Dr. Auron tried to point out, exterminating the Armenians only led the Turks to try to exterminate the Kurds-so much for the usefulness of genocide.
I, for one, believe that ethnic cleansing is genocide. Call it careless genocide, or genocide that doesn't give a damn what happens to the victims, but the psychology is that of extermination: the severe dehumanization of a group to the point where they are too much a nuisance to tolerate and must be removed from one's presence. Say what you will about apartheid and occupation, even terrorism, but those things are still interested in manipulating and controlling a population, often for long periods of time. Those who engage in ethnic cleansing aren't the least bit interested in manipulation and control; they want to be rid of a "problem," usually within themselves but projected onto another group-and they certainly haven't the generations-long patience required of a successful segregationist or master terrorist.
Much of what Dr. Auron and I discussed dealt with the problem of definitions, but also naming. Why was it so important for Lemkin to develop a unique term for genocide? Why is it that Armenians feel the need to have that term used to describe what happened to them in 1915? Why is it that Jews and Palestinians-and outsiders, such as myself-insist on describing what happened in 1948 as a genocide?
For Dr. Auron, an historian and a Jewish Israeli man, calling an event in history by its real name is not only a matter of scientific accuracy, but a matter of right and wrong. Dr. Auron's professional career has been shaped by his morality: he has bucked the academic establishment of his homeland to proclaim the truth about 1915.
So, why then his reluctance regarding 1948? Because Dr. Auron is a man. What's more, he is a Jewish man. It is not appropriate, not even accurate, to compare Nazi Germany to modern Israel. Nazism was a dark phenomenon rarely seen in this world, of an organizational and obsessive intensity that almost no other genocide equals it (I can only think of a few others: what the Spanish did to natives in southern America, and what some African nations have done in the last twenty years, such as the conflicts in the Sudan.) However, what Jews did to their Arab neighbors in 1948 was a genocide, just of an American-type, and so their actions echoed, if faintly, what was done to them in the 1930s and 40s.
But men are paradoxical, and not always in terrible ways. While Dr. Auron may not describe 1948 as a genocide, he has striven to make amends with Palestinians: a few years ago, he and his family moved to Neve Shalom/Wahat al-Salaam, the "Oasis of Peace," the Middle East's first and only Jewish-Arab cooperative village.
So, what does it matter if individuals or nations can "accurately" characterize history. When our actions confess the sins of the past, attempt to heal bleeding wounds of the present, and create a new and better future, what does naming matter?
deryatulga
11.08.06, 19:39
My intended* (http://www.proarmenia.am/eng-2003/en-Yair_Auron.htm#1) Lecture at "Pro Armenia" Conference
Prof. YAIR AURON
Senior lecturer
The Open University of Israel
Kibbutzim College of Education
I do not know what are the origins for the title "Pro Armenia", of this Conference. I do know that there are at least two documents written by Jews from Palestine in 1915-1916 entitled "Pro Armenia". The authors were members of Nili - a Jewish pro-British spy group, and they expressed an empathic identification with the Armenian tragedy and solidarity with it. One was written by Avshalom Feinberg in November 1915. In his intelligence report intended for a British intelligence officer in Cairo, there appears a "Pro-Armenian" section voicing a bitter cry that the British and the Christian world were not helping the Armenians, and a feeling of impotence over his own ability to help them.
The second document was written by the leader of the Nili Group, Aaron Aaronson. He tried to help the Armenians until his mysterious death in May 1919. The most important documentation among all the reports and documents and the diary he left - in my opinion - was his intelligence report "Pro Armenia." He submitted that report to the British War Office in November 1916. The British related to the document with high regard and it was sent to the highest levels after being edited and summarized and having its title changed to "The Turkish Treatment of Armenians." Aaronson's report dealt with the key questions relating to the imminent emergence of genocide (even though that precise term was not yet in use) such as: who knew about it, which part of the Turkish population had participated in the destruction, the role of the Germans in the genocide, a critical reading of the Lepsius account, how the Powers reacted, etc. In this report, Aaronson also expressed his personal, human and moral reaction to the murders, and looked at it from a Jewish point of view as well.
It is difficult to overestimate how important the position of the Jews, and especially the attitude of the State of Israel to the Armenian Genocide, are for the Armenians. Yet the State of Israel has consistently refrained from acknowledging the genocide of the Armenian people. How is it possible that the Israeli state, established by a nation victimized by genocide, partakes in the denial of another people's genocide, namely the Armenian? Two main reasons are generally given: (a) constant pressure by the different Turkish governments, (b) strong pressure from groups within Israeli society, who are afraid that the recognition of the Armenian Genocide would damage the concept of the uniqueness of the Shoah. The policy of denial is expressed formally by the fact that, except for two specific cases, government representatives do not participate in the memorial assemblies held every year on April 24 by the Armenians to commemorate the Armenian Genocide. Political leaders and government representatives in many other countries, even those which do not officially recognize the Armenian Genocide, do send messages of acknowledgement and sympathy and even participate in the ceremonies. This Israeli policy of avoiding participation in memorials or consciously refraining from acknowledging the Genocide is not "innocent denial", yet it also might not be defined, at least not at the beginning, as "active denial" or "direct denial". Nonetheless, the behavior of the State of Israel since the end of the 1970s and the early 1980s did become an active denial in one way on another, and in 2001-2002 even a direct denial. In this context I would like to mention two statements:
The headlines of the Turkish Daily News, the influential English daily, on April 10, 2001, were clear: "Peres: Armenian Allegations are Meaningless."
The interview with Peres was conducted on the eve of his official visit to Turkey. Peres claimed in it that it is for historians to deal with such historical issues. The claim may seem feasible, and is sometimes used by governments - including the American and the Israeli - who wish to avoid the dilemma. Nevertheless, it is very well known that this denial tactic is practiced manipulatively by the Turks and their supporters.
According to the Turkish newspaper, Peres said that Israel should not take an historical or philosophical position on the Armenian issue, but added: "If we have to determine a position, it should be done with great care so as not to distort the historical realities." Furthermore, Peres was quoted as saying:
We reject attempts to create a similarity between the Holocaust and the Armenian allegations. Nothing similar to the Holocaust occurred. It is a tragedy what the Armenians went through, but not a genocide. Israel, as we have shown, had been systematically avoiding the Armenian issue. Now the Foreign Minister joined the deniers on behalf of the Israeli government. This was not The Holocaust (with capital H), this was not a holocaust or even a genocide, claimed the minister. What is it but an Israeli escalation from passive to active denial from moderate denial to hard-line denial? Imagine the Israeli and Jewish reaction to a similar claim by another country's Foreign Minister, regarding the Holocaust. What would be their reaction if the Holocaust had been called a "tragedy"?
Peres' views were repeated, unfortunately, by the Israeli Ambassador to Turkey in Georgia and Armenia, Rivaka Cohen, in February 2002 in Yerevan, and then by the Israeli Foreign Ministry. The second statement was made by the Minister of Education, Yossi Sarid, on April 24, 2000 at the memorial gathering of the Armenian community in Jerusalem. The Minister of Education concluded his statement with a commitment to ensure that the Armenian Genocide be included in the Israeli secondary school history curriculum. He stated: "I would like to see a central chapter on genocide, on this huge and inhuman atrocity. The Armenian Genocide should occupy a prominent place in this program, which does justice to the national and personal memory of every one of you, to the memory of all the members of your nation. This is our obligation to you. This is our obligation to ourselves."
Unfortunately, nothing has been done since then, and quite surely nothing will be done in the near future.
These are the two sides, the two facets, of Israeli politics. It seems that the chances that Israel will, in the near future, recognize the Armenian Genocide are more remote than ever. But the recognition of the Armenian Genocide by Israel is crucial in this regard, since the denial of the Armenian Genocide is very similar to the denial of the Holocaust of the Jews. Understanding and remembering the tragic past is an essential condition, even if not sufficient in and of itself, for preventing the repetition of such acts in the future.
I believe that an Israel that will recognize the Armenian Genocide will be a better state. We need to return to the moral values articulated so poignantly by Feinberg and Aaronson eighty-eight years ago. The Holocaust is firmly recognized by the world, and the State of Israel is sufficiently strong and self-assured to recognize the Armenian Genocide. We can do it now and we need to do it now. We need to do it as human beings, as Jews and as Israelis.
(*) The Importance of Consistency (http://www.proarmenia.am/eng-2003/en-Yair_Auron-2.htm)
deryatulga
11.08.06, 19:43
Book Review:
Yair Auron,
The Banality of Indifference: Zionism & The Armenian Genocide
Trans. from the Hebrew by Maggie Bar-Tura.
New Brunswick, NJ/London: Transaction Publishers, 2000. 485 pp.
Henry Morgenthau III
(ED. NOTE: Henry Morgenthau III is currently writing a postscript to the memoir of his grandfather (US Ambassador to the Ottoman Empire, 1913-1916), Ambassador Morgenthau's Story, soon to be republished by the Wayne State University Press). Copyright © 2001; Henry Morgenthau III. All rights reserved.
The ending of Yair Auron's book generates the title. It is not so much, he concludes, the "banality of evil" (Hannah Arendt, Eichmann in Jerusalem, 1964) that accounts for the success of genocide, but the "banality of indifference." "The reaction of the multitudes, those located in the space between the immolator and the victims, is characterized by indifference, conformity, and opportunism. The Jews, too, in the circumstances of time and place, do not go beyond this banality, with several exceptions. In Israeli society, there are many people who would prefer not to know about the genocide of the Armenians and the genocide of the Gypsies...In Israeli historical consciousness, the Holocaust plays a central role--becoming increasingly stronger over the years. This consciousness stresses the singularity of the Holocaust. It contains, in my opinion, an extreme and almost utter focus on the Jews as victims, and a disregard--consciously or not, intentionally or not--of acts of genocide that have taken place in the twentieth century, among them the murder of the Armenians and the extermination of the Gypsies" (pp. 372-373).
The Israeli author and lecturer, Yair Auron, begins his sensitive and at times self-tortured narrative on response to the Armenian genocide primarily from the perspective of the Yishuv, the Jewish community in Palestine early in the last century, and its Zionist leaders. It was no accident that in the spring following the guns of August 1914 that blasted out the announcement of World War 1, the massacre of the Armenians by their Turkish overlords accelerated to an all time peak. In the nineteenth century, the disintegrating Ottoman Empire, first under the rule of "the Bloody Sultan", Abdul Hamid II and then the would be reformers, the Young Turks, after a series of costly humiliating military expeditions, refocussed on scapegoats within. The goal was supernationalist Turkification, to be achieved through the extermination of racial and religious minorities. The Armenians were the first on the list.
The central portion of the book documents that at the time of the Armenian genocide, the possibility of its extension to include the Ottoman Jews was just barely avoided. One cannot help but be reminded that between the two world wars, when the fate of the Armenians became the forgotten genocide, European Jewry failed to heed the clear early warnings of Hitler's final solution.
Yair Auron devotes the major portion of his new book to the fate of the Armenians and the Jews under Turkish rule during the twilight of the Ottoman Empire, from the beginning of the twentieth century, to the rebalancing of world power in the Near East (now known as the Middle East) after World War l. He is also concerned with the world Zionist movement, bent on establishing a Jewish nation in the Holy Land. In this place and time the Christian Armenians and Jews had much in common. Each stood as a small and impotent religious and ethnic minority in a Muslim dominated region, which, however, ultimately suffered different fates. At the beginning of World War I the Turks allied themselves with the Germans and the Central Powers. This left the Armenians cut off from their long standing British and French friends. Meanwhile Tsarist Russia, overlord of the more prosperous half of the Armenian people was collapsing.
Auron documents the fact that the Jews of the Yishuv were well aware that they were next in line for a Turkish genocide. Rightfully fearful for their survival, they placed their bets on what they thought was their self interest. At the same time powerful Jews in western Europe, mindful of the fate of east- European Jewry, were staunchly loyal to their host countries.
During this period a neutral United States, just beginning to emerge as a great power, played a pivotal role. Auron notes several instances when the US Ambassador to the Ottoman Empire, Henry Morgenthau, took on the Armenian cause. He credits him as "one of the few people who tried to assist the Armenians insofar as circumstances allowed (p. 5)." Auron notes Morgenthau, reporting home on what he described as the murder of a nation, "in September 1915... requested emergency aid from his government, and in the same year the American Committee for Armenian and Syrian Relief (ACASR) was established. In 1916, assistance efforts, under the auspices of Congress were reorganized as the 'Near East Relief (NER)...[which] collected and distributed substantial sums from private and government sources (p. 51)."
Auron credits these efforts with saving "tens perhaps hundreds of thousands of Armenians (p. 51)." In the face of some one and a half million victims, this was a small yet symbolically significant accomplishment.
Auron, deeply troubled by the Jewish community's attitude of indifference, writes off as anomalous exceptions the efforts of those Jews who displayed their concerns. "They did not act as Jews, but as human beings." Yet he concedes "it appears a Jewish component existed in them even when they were sometimes to be found on the fringes of the Jewish establishment and on the outskirts of the organized Jewish world (p. 369)."
Ironically, Ambassador Morgenthau was much more effective in rescuing Jews than Armenians. As an outspoken anti-Zionist he was frequently savaged by prominent Zionist such as Chaim Weizmann and Felix Frankfurter. Yet even before the Armenian genocide began, Morgenthau was by no means alone in warning the Zionists that their actions were spurring the Turks to destroy the Yishuv Jews. Immediately after the outbreak of World War I Morgenthau, realizing that the European life-line to the Yishuv would be severed, appealed to American Jewish leaders for aid. In September 1914, fifty thousand dollars in gold was collected and delivered to Jaffa harbor on board the battle cruiser USS North Carolina. The prompt appearance of US naval might was an even more impressive deterrent to the Turks than the gold.
The murder of the Armenian political, cultural and business leadership in Constantinople in April 1915 marked the beginning of full scale genocide. The month before, Ambassador Morgenthau made arrangements through his friend Josephus Daniels, Secretary of the Navy, to have the USS Tennessee evacuate a number of Jews from Palestine to refugee camps in Alexandria, Egypt. Among them were David Ben Gurion and Yitzhak Ben Zvi, (destined to be Israel's second president). Both men were avidly pro-Turkish. Indeed Ben Gurion had tried to organize a Jewish corps in support of the Ottomans, but when his name appeared on a Zionist list he was jailed and charged with treason. On arriving in Alexandria he was jailed again by the British, and then evacuated to New York, in both instances thanks to the intervention of Ambassador Morgenthau.
Auron notes that in 1918 Ben Gurion and Ben-Zvi published a book projecting an Eretz Yisrael within the framework of the Ottoman Empire. In this book, Ben Gurion went so far as to state, "it must be said, to the credit of the Turks, that their rulers behaved toward the conquered with a degree of tolerance and generosity which is unparalleled in the history of the Christian peoples of the period (p. 324)." It is indeed astonishing, to learn, from Auron's book, that "Ben Gurion does not mention in a single word the massacres of the Armenians at the end of the nineteenth century and the beginning of the twentieth century," which had been widely publicized in the United States and Europe. Whatever Ben Gurion's public strategy may have been, he wrote privately to his father in 1919 "Jamal Pasha [then Turkish military ruler in Palestine] planned from the outset to destroy the entire Hebrew settlement in Eretz Yisrael, exactly as they did the Armenians in Armenia" (p. 325).
One can only surmise that Ben Gurion's praise of the Turks was linked to his scheme to achieve a Jewish Homeland under an Ottoman umbrella. Auron describes a similar posturing by Theodor Herzl during the Fifth Zionist Congress in 1901. At Herzl's initiative, the Congress sent public greetings to Abdul Hamid II, known as the bloody Sultan for his massacres of Armenians and other Ottoman minorities. The telegram was an "expression of dedication and gratitude which all the Jews feel regarding the benevolence which his Highness the Sultan has always shown them." Auron, acknowledging the importance some Zionist leaders placed on wooing Ottoman friendship, writes "The Sultan's note of thanks, sent the following day, was a relief to Herzl " (p. 104).
Among most of the top Zionists the attitude toward the Armenian genocide continually ranged from indifference to denial. Chaim Weizmann was the notable exception. He had been swayed by the British diplomat Mark Sykes, a great friend of the Armenians, who in turn brought his influence to bear on the foreign minister, Arthur Balfour, leading to the Balfour Declaration. Auron describes Sykes' vision of "a postwar Middle East based on a Jewish-Arab-Armenian alliance under British influence (p. 216)." Sykes' dream died with him in 1919, coincidentally with the withdrawal of support by the British, French and the U.S., each for different reasons.
Auron reveals the question which stands at the center of his study, about one third the way through his book: "why does one person care [about genocide] while another remains indifferent; why does one individual react while another refrains from reaction or even condemns it" (p. 101). Auron avoids giving a direct answer, but his book is a multi-layered response. He explains that while the dominant leaders were for the most part indifferent, a minority, constituted what he terms "the reactors": those who found ways of expressing horror and alarm as the genocide proceeded.
The bulk of the book deals with the era of the first World War and its aftermath, when the Armenian genocide raged, while the Jews in the Yishuv and the Zionist stood in fear of a similar fate. The author pleads the case, I believe quite reasonably, for the Yishuv's self-absorption at this time: "When the question of the Yishuv's attitude to the Armenian tragedy is raised, the answer is usually that the Jewish population and its leadership put all of their energy into survival, to ensure that the 'Armenian experience' would not be repeated in Palestine (p. 12)."
However, in a chapter on "The Attitudes Toward the Armenian Genocide after the Establishment of the State of Israel", Auron finds difficulty, as I do, in explaining away the official Israeli attitude of indifference. He cites a number of examples demonstrating that "the State of Israel has consistently refrained from acknowledging the genocide of the Armenian People (p. 352)." He even goes so far as to blame U.S. failure to acknowledge the Armenian genocide on Israeli pressure. In fact it can also be credited to Turkish pressure on the U.S. government, dating back to the Cold War.
In sum, this author drawing on a broad range of sources, duly noted, has probed deeply into some painful questions with his own bold and original insights.
deryatulga
11.08.06, 19:46
The Importance of Consistency
by Yair Auron
On January 31st, just a few hours before I was to board a plane for Paris to attend the Pro Armenia International Conference, to which I had been officially invited in November, I received a phone call from the organizers asking me not to come. I was astonished. Then they told me the reason, and I was outraged and deeply disappointed.
The reason I was told not to come to the conference was that citizens from Lebanon and other Arab countries, regardless of their ethnic belonging, are under an injunction from their governments against attending any event with an Israeli organization or entity present.
I sent a letter protesting this behavior, which was read by Yves Ternon during the first session, where I was to speak, with the full agreement of the conference organizers. Ternon subsequently wrote an article, published in Haratch, an Armenian daily in Paris, on February 6, in which he expressed his personal indignation. On the same date, the Zoryan Institute, of which I am a member of the board, also issued a strong statement condemning the withdrawal of my invitation and asking the conference organizers to give a full explanation of how and why this had happened, and accordingly requesting them to publicly acknowledge their error.
The conference organizers did give an explanation, that, considering the instability of the Middle East generally, the fragility of the Armenian communities there, and the shadow of imminent war, they considered it prudent to avoid confrontation and eliminate the presence of an Israeli. To their credit, they admitted their mistake and the questionableness of their rationale right away, and quickly expressed their "profound regret" for the "unjustified actions taken." They advised me that the paper I was to have delivered will be included on the conference web site, when it is ready, and even offered to arrange for me to give lectures in Armenia, as a way to make amends.
I am grateful to Yves Ternon, Israel Charny, and the Zoryan Institute for raising awareness of this issue publicly. I am touched by the support and strong show of solidarity I have received from concerned scholars and individuals and by my colleagues at the Zoryan Institute. I am satisfied that what happened to me was an error of judgement, an aberration, and not intended as an attack by the Armenian organizers against me personally, or racially.
However, I must express my deep concern at what I see resulting from the unfortunate incident that happened to me. The overreaction initially taken by the conference organizers, and quickly regretted by them, has caused an overreaction in the other direction. I now see letters and editorials from Armenians and Jews alike condemning anti-Semitism among the Armenians, as if they were a monolithic people, and that every member of their nation is guilty of this curse against humanity. In their zeal to defend Israelis and Jews, such people are committing blatant racism, themselves.
People are human and prone to error. We should condemn serious mistakes when they occur, but be ready to forgive when contrition is apparent. The scourge of anti-Semitism and racism generally, is pervasive throughout the world, in every society. No nation is free of this blight. There are certainly anti-Semites and racists among Armenians and Jews themselves. We have all seen them. We must be consistent, however, in our approach to this very important issue. We can not condemn racism in one group while practicing it against another.
I am firm in my commitment to struggle against denial of the Armenian Genocide wherever it occurs, because it is my obligation as a human being, as a Jew, and as a citizen of Israel, which was created out of the Holocaust. This is a large human rights issue that goes beyond just the Armenians. If someone denies the Genocide of the Armenians, he is creating an environment in the world in which it can be acceptable to deny the Jewish Holocaust. Genocide denial is an assault on truth, and on human dignity. As a human being, an Israeli, and a Jew, I must be consistent. We must all be consistent.
deryatulga
11.08.06, 19:48
December 29, 2003
ISRAELI SCHOLAR YAIR AURON MAKES 8-STOP LECTURE TOUR OF NORTH AMERICA
Israeli scholar Yair Auron lectured about The Banality of Denial: Israel and the Armenian Genocide, his new book, at eight locations in North America from November 30 to December 6.
http://www.zoryaninstitute.org/Images/Announcements/Auron_small.jpg "I am very pleased to have been able to speak to combined Armenian and Jewish audiences," Auron remarked, "given the similarities of the terrible experience of genocide that the two peoples have suffered."
Dr. Auron began his lectures by relating how he had become interested in genocide studies. Both of his parents had emigrated from Poland in the 1930s. For Auron, raised in a society influenced by Zionist thinking, the Jewish Holocaust had played a very significant role in his education and in forging his identity. He became an expert in the Holocaust, and even worked for a time at Yad Vashem, The Holocaust Martyrs' and Heroes' Remembrance Authority in Jerusalem. He came to learn that genocide is the ultimate violation of human rights. When the broadcast of a documentary about the Armenian Genocide on Israeli television was suddenly cancelled without explanation, he became curious to know why. This led to his studying other genocides and embarking upon a long exploration of the relationship of the Israeli state and society towards other genocides. He expected that there would be great sympathy and commonality of feeling among Israelis towards victims of other genocides. Instead, he found almost total ignorance of the genocides of other peoples, even the Roma, who were consumed by the Nazis at the same time as the Jews.
Knowledge of the Armenian Genocide was widespread among the Jews in Europe, especially during the years of resistance to the Nazis, when Franz Werfels' The Forty Days of Musa Dagh provided inspiration. However, the book is scarcely known in Israel today. Auron did note that when he left Israel on this tour, he saw that a new paperback reprint of the Hebrew edition was for sale among the bestsellers at the airport, which gave him hope that the book would once again find a wide readership among Jews.
Prof. Auron stressed the fact that victims should not compete in their victimhood. He had a passage written by Vassili Grossman read aloud. It related the experience of Grossman, who visited Armenia in 1961, when he attended a village wedding feast at the foot of Mt. Aragats. An old Armenian peasant spoke to Grossman of his experiences as a German prisoner of war, of how he saw Jewish prisoners being mistreated, of his feeling for the suffering of Jewish women and children, of his love for the Jewish people, whom blood and suffering had brought close to the Armenian people. The old man said he had read Grossman's wartime articles, in which he had written about the Armenian Genocide, and was moved that a Jew whose own people were undergoing terrible tragedy at the time could still write about the tragedy of the Armenians. The warm and emotional reaction of all the people there to these words affected Grossman deeply.
While numerous Jewish scholars in and outside Israel affirm the Armenian Genocide without reservation, according to Prof. Auron, the attitude of the governments of Israel over time has changed from passive to active denial. He cited numerous examples, which are treated in detail in his book. There are two major factors contributing to this situation, Auron found. One is the feeling of the leadership of the State of Israel that its future depends on the strictest application of realpolitik. Thus, Israel entered into a strategic alliance with Turkey, and as part of that relationship, supports Turkish denial of the Armenian Genocide, both passively and actively. "It would have been better," Auron asserts, "if Israel had made clear from the beginning of the relationship that certain moral principles were not part of the deal, and Israel had stated that it could not barter with the memory of another people's genocide."
The second factor is the strong belief in the uniqueness and incomparability of the Holocaust by some of the more conservative elements of Israeli society. They feel any comparison with other genocides diminishes the solemnity and the memory of the Holocaust, which some see as a mystical experience.
Auron argues that the opposite is the case. "How can you say the Holocaust is unique if you have not compared it to anything else? Of course the Holocaust has unique characteristics, as do other cases of genocide, but we can learn important things by studying those elements they have in common," he explains. "Moreover," he adds, "genocide is a human act, man's inhumanity to his fellow man, and is recognized as a crime under international law."
Auron advised that Armenians and Jews have a moral obligation never again to be victims, never to be perpetrators, but also never to be bystanders. By citing passages from the Old Testament and the Mishna Sanhedrin, he showed how caring for the suffering of others is an essential part of the Jewish heritage. Auron began and ended his lecture with the words, "I am here with you today as an Israeli, as a Jew, and as a human being." It is that humanity, and his strong moral stance that make Auron's arguments so engrossing and compelling for all people.
Auron lectured at the University of Toronto, the City University of New York Graduate Center, Rutgers University, the Armenian Cultural Foundation in Arlington, MA, the Fletcher School of Law and Diplomacy (Tufts University), the Université de Montréal, McGill University (Montreal), and to the Armenian community of Montreal at the AGBU centre.
Yair Auron is Senior Lecturer in the field of contemporary Judaism and genocide at the Open University of Israel. He has been researching in the area of indifference and denial since the early 1990s and is a member of the Zoryan Institute's Academic Board of Directors.
deryatulga
11.08.06, 19:53
L'indignation d'Yves Ternon 06/02/2003 http://adl.hayway.org/default_zone/fr/images/vide.gif Yves Ternon dénonce dans "Haratch"
une exclusion à caractère "antisémite" lors de la conférence Pro-Armenia
Jeudi 6 février 2003 - La Lettre de l'ADL -
Nous reproduisons in extenso l'article d'Yves Ternon intitulé " La tache " paru dans Haratch du 5 février 2003 :
" Il y a quelques semaines, les responsables de la conférence internationale " pro-armenia " - qui s'est tenue à Paris du 31 Janvier au 2 Février - , ont invité le professeur Yair Auron, de Tel-Aviv à intervenir sur le premier des trois thèmes retenus : la cause arménienne, le génocide et le XXI siècle . Comme on sait, le professeur Auron lutte, depuis des années, avec Israël Charny, pour faire connaître et reconnaître le génocide arménien en Israël. Il a participé à maintes reprises, aussi bien en France qu'aux Etat- Unis et en Russie, à des colloques. Nous avons à ces occasions travaillé ensemble et noué des relations d'amitié . Or, ce samedi matin 1er Février, alors que je me préparais à partir pour le Sénat où avait lieu la conférence, il m'appela au téléphone bouleversé. On lui avait fait comprendre qu'il était indésirable. Il me fit parvenir par fax le contenu d'une lettre qu'il adressait au responsable qui l'avait invité et il me demandait que cette lettre fût lue. Je partageai son émotion. Arrivé au Sénat où je devais faire une communication, je compris aussitôt que les organisateurs français de la conférence, la Fédération Euro-Arménienne pour la Justice et la Démocratie (ex-CDCA europe), étaient, eux aussi, profondément choqués par cette mesure discriminatoire. Ils reconnurent qu'ils avaient dû céder à des pressions venues des instances supérieures de leur parti (Dashnagsoutioun n.d.l.r.).
J'exigeais, comme Yair Auron m'en avait prié, que le contenu de sa lettre fût communiqué au public et je me proposais de le faire, ce qui fut spontanément accepté. Comme j'ignorais encore les circonstances exactes de ce rejet, je ne fis que lire ce texte, sans commentaire. Je constatais que cette dérogation grave aux règles de l'hospitalité ne provoquait pas de réaction particulière de la salle. Je ne parvenais à interpréter le sentiment général : gène ou incompréhension. C'est pourquoi, il me parut nécessaire de ne pas laisser les choses en l'état. Au retour du sénat j'appelai Yair Auron pour l'informer que sa lettre avait été lue et je lui demandai de me raconter ce qui s'était exactement passé. La veille de la conférence le jeudi 30 janvier, me dit-il, alors qu'il avait reçu ses billets et que les valises étaient faites, un responsable dachnak d'un autre pays que la France, lui fit comprendre qu'a la demande de délégués libanais à la conférence, sa présence n'était pas souhaitable et le pria de renoncer à venir. Il entra alors en contacts avec son hôte français, qui lui expliqua qu'en France tous ceux qui étaient informés étaient blessés par cette décision mais qu'ils avaient dû s'incliner. Je ressens, en tant que citoyen français, que chercheur sur le génocide arménien, en tant que proche - ô combien - de la communauté arménienne, un sentiment de honte que je préfère exposer publiquement plutôt que de le refouler, car cette affaire -il s'agit bien d'une affaire- doit éclater et il faut vider l'abcès ensemble. Résumons là : Yair Auron a été interdit de conférence à Paris, sur un ordre venu de l'étranger, parce qu'il était Israélien, parce qu'il était juif. Je me déclare totalement solidaire de mon ami Yair. Si je n'ai pas ce samedi matin, au sénat, laissé éclater publiquement mon indignation et que je me suis contenté de lire sa lettre avant ma propre intervention, c'est parce que j'étais insuffisamment informé et que je croyais naïvement que la lecture de cette lettre déclencherait une réaction. Comme il n'en fut rien, je ne veux pas laisser retomber le soufflé. Voici la lettre. Elle est rédigée en anglais, mais je l'ai traduite fidèlement et c'est avec son accord qu'elle est publiée. Je ne marque pas le nom du destinataire, car il ne s'agit en aucun cas d'une attaque ad hominem :
" Cher Monsieur xxx Veuillez avoir l'amabilité de lire cette lettre et ma brève intervention devant les participants de la conférence pro-armenia. Les pressions de dernière minute venues de quelques délégués pour annuler ma participation sont inacceptables. Le fait que je suis un juif Israélien, ne saurait en aucun cas, être une raison pour annuler mon invitation. Vous serez conscient que ce geste prend une signification particulière en considérant le fait que le thème de la conférence (tel qu'il figure sur mon invitation) traite du génocide arménien et de son déni. Nous ne pouvons pas non plus oublier que nous Arméniens et Juifs, fûmes tous deux victimes de haine raciale et, plus tard, de génocide Bien que je puisse comprendre que vous ayez dû céder à des pressions, il ne m'est pas possible de ratifier votre décision. Permettez-moi d'ajouter que les organisateurs de la conférence sur l'holocauste et le génocide en Israël, en 1982, furent confrontés à des pressions similaires. Les Turcs exigeaient des Israéliens qu'ils annulent l'invitation des chercheurs arméniens, mais les Israéliens ne succombèrent pas à de telles pressions. Souvenons-nous que notre lutte commune pour la reconnaissance du génocide arménien est porteuse, pour moi du moins, d'une signification morale majeure et que, dans notre combat moral commun, nous devons être cohérents. Je peux vous assurer que je poursuivrai ma lutte pour la reconnaissance du génocide arménien par Israël et par le monde. C'est mon obligation personnelle comme être humain, c'est mon obligation comme juif et comme israélien.
Yair AURON".
Il me paraît essentiel que, dans notre pays, chaque citoyen français d'identité arménienne comprenne l'importance de cette affaire. Des pressions partisanes, motivées par des préjugés racistes autant que par une situation politique explosive au Moyen-Orient, ont provoqué l'exclusion d'un homme qui a pris, dans son pays, des risques pour défendre une cause qu'il savait juste : celle de la reconnaissance du génocide arménien. J'espère de tout mon cœur que mon indignation sera partagée. Pour ma part, je ne laisserai pas la gangrène de l'antisémitisme gagner mon pays sans réagir."
deryatulga
11.08.06, 23:34
Israel is among the holocaust deniers
http://www.yerkir.am/img/transparent.gif
18.04.2005 11:38
http://www.yerkir.am/img/transparent.gif
YEREVAN (YERKIR) - April 24 will mark the 90th anniversary of the Armenian genocide, and the Armenian government is holding an international conference in the capital of Yerevan, dedicated to the memory of the more than a million Armenians murdered by the Turks. I was also invited, and I decided to attend.
This month will also see the Hebrew publication of Prof. Yair Auron's eye-opening and stomach churning book, "The Banality of Denial: Israel and the Armenian Genocide," Transaction Publishers, which has already been highly praised overseas in its English-language edition.
As opposed to many other nations, Israel has never recognized the murder of the Armenian people, and in effect lent a hand to the deniers of that genocide. Our official reactions moved in the vague, illusory realm between denial to evasion, from "it's not clear there really was genocide" to "it's an issue for the historians," as Shimon Peres once put it so outrageously and stupidly.
There are two main motives for the Israeli position. The first is the importance of the relationship with Turkey, which for some reason continues to deny any responsibility for the genocide, and uses heavy pressure worldwide to prevent the historical responsibility for the
genocide to be laid at its door.
The pressure does work, and not only Israel, but other countries as well do the arithmetic of profits and loss. The other motive is that recognition of another nation's murder would seem to erode the uniqueness of the Jewish Holocaust.
Five years ago, on the 85th anniversary of the Armenian genocide, I was invited as education minister to the Armenian church in the Old City of Jerusalem. This is what I said at the time:
"I am here, with you, as a human being, as a Jew, as an Israeli, and as the minister of education in Israel. For many years, too many, you were alone on this, your memorial day. I am aware of the special significance of my presence here. Today, for the first time, you are
less alone."
I recalled the Jewish American ambassador to Turkey at the time of the slaughter, Henry Morgenthau, who called the massacre of the Armenians "the greatest crime of modern history." That good man had no idea what would yet happen in the 20th century - who could have anticipated the Jewish Holocaust? And I recalled Franz Werfel's "The 40 Days of Musa Dagh," which came out in Germany in the spring of 1933 and shocked millions of people and eventually, me, too, as a youth.
Summing up, I said, "We Jews, the main victims of murderous hatred, must be doubly sensitive and identify with other victims. Those who stand aside, turn away, cast a blind eye, make their calculations of gains and losses, and are silent, always help the murderers and never those who are being murdered. In our new history curriculum I want to see a central chapter on genocide, and within it, an open reference to the Armenian genocide. That is our duty to you and to ourselves."
The Armenian community in Israel and the world took note of that statement with satisfaction. Turkey complained vociferously, demanding an explanation from the Israeli government. And "my government," of all governments, first stammered and then denied responsibility, and explained that I spoke for myself. And not a remnant survives in the
new curriculum of the Livnat era.
Now it can be said. They were right. All the stammerers and deniers. I really did not consult with anyone else and did not ask for permission. What must be asked when the answer is known in advance, and it is based on the wrong assumption that there is a contradiction
between a moral position and a political one?
Just how beastly must we be as humans, or as Haaretz wrote then in its editorial, "The teaching of genocides must be at the top of the priorities of the values of the Jewish people, the victim of the Holocaust, and no diplomacy of
interests can be allowed to stand in that way"?
The Israeli Foreign Ministry, and not only it, is always afraid of its own shadow and thus it casts a dark shadow over us all as accomplices to the "silence of the world." The Dalai Lama, leader of the exiled Tibetans, has visited here twice, and twice I was warned by "officials" not to meet with him. It would mean a crisis in relations with China, the exact same thing they say about Turkey. I rebuffed those warnings in both cases. I have always believed that moral policies pay off in the long run, while rotten policies end up losing.
And all this I will repeat in the capital of Armenia, only in my name, of course.
deryatulga
12.08.06, 00:38
Jewish Split Marks Armenian Genocide
by Larry Derfner, Tel Aviv Correspondent
http://www.jewishjournal.com/images/photos/NW_armenian1_042205.jpg Armenian deportees in 1915 —- women, children and elderly men — in the Syria region of the Ottoman Empire. The woman in foreground is carrying a child in her arms; the man on left is carrying bedding. Photo from Armenian National Institute, Inc., courtesy of Sybil Stevens (daughter of Armin T. Wegner).Wegner Collection, Deutches Literaturarchiv, Marbach & United States Holocaust Memorial Museum.
In the cemetery of the 1,500-year-old Armenian Quarter in the Old City of Jerusalem there rises a memorial to genocide — the Armenian genocide. This horror set the stage for the Jewish Holocaust, but as a human calamity, it also stands alone.
George Hintlian, a 58-year-old Armenian historian, grew up in the quarter. He’s interviewed hundreds of exiled survivors; two are left in the quarter, he said, the oldest, is a 100-year-old woman.
“My grandfather and uncle were killed in the genocide, and so were many other members of my family,” Hintlian said.
His friends include Hebrew University professors who attend the quarter’s genocide memorial ceremony each year. They’ll be hosting a memorial conference at the university later this month, but such attention is the exception rather than the rule.
Armenians “would expect a natural alliance [with Israelis and Jews], or at least empathy,” Hintlian said. “But in the end, a kind of indifference has set in.”
There’s always been a strong Jewish angle to the story of the Armenian genocide, whose 90th anniversary is commemorated this weekend. At the beginning, Jews numbered disproportionately among those who called attention to the atrocities, among those who tried to provoke the conscience of the world.
Then, in the nine decades after, Jewish intellectuals and scholars worked to expose and commemorate this brutal episode — out of a sense of decency, of historical accuracy and also with an understanding that genocides are not a Jewish phenomenon alone, and that the tragedy of a single people is a tragedy also for all humanity.
But there’s been another quite different strain of Jewish reaction to the Armenian genocide. American and Israeli Jews also have been prominent among those who refuse to define the slaughter of more than 1 million Armenians as genocide. They refuse to blame the Turkish regime of old for the crime — largely out of respect for Turkey’s long history of protecting Jews and out of deference to the current pro-Israel Turkish government.
Turkish governments for more than 80 years have denied that any genocide took place, claiming instead that a war was on and Armenians weren’t its only victims. This view holds that Turks weren’t responsible for Armenian suffering then and certainly are not now. In its public relations battle vs. Armenians, Turkey has had no greater ally than Israeli governments and elements of the U.S. Jewish establishment, notably the American Jewish Committee.
The official Israeli line, stated most authoritatively in 2001 by then-Foreign Minister Shimon Peres on the eve of a state visit to Turkey, is that what happened to the Armenians “is a matter for historians to decide.”
Peres didn’t stop there. Speaking to a Turkish newspaper, Peres said, “We reject attempts to create a similarity between the Holocaust and the Armenian allegations.”
Hebrew University professor emeritus Yehuda Bauer, Israel’s leading Holocaust scholar, minces no words: “Frankly, I’m pretty disgusted. I think that my government preferred economic and political relations with Turkey to the truth. I can understand why they did it, but I don’t agree with it.”
Witness to History
Henry Morganthau, the U.S. ambassador to Turkey through the first half of World War I, was an early, crucial witnesses to the Ottoman Turks’ slaughter of 1 million-1.5 million Armenians, and the permanent exile of approximately 1 million more from 1915 to 1916.
In a cable to the U.S. State Department, Morganthau wrote: “Deportation of and excesses against peaceful Armenians is increasing, and from harrowing reports of eyewitnesses it appears that a campaign of race extermination is in progress under a pretext of reprisal against rebellion.”
Morganthau, one of a few Jews then in U.S. government service, also wrote that the “persecution of Armenians is assuming unprecedented proportions. Reports from widely scattered districts indicate a systematic attempt to uproot peaceful Armenian populations and ... arbitrary efforts, terrible tortures, wholesale expulsions and deportations from one end of the empire to the other, accompanied by frequent instances of rape, pillage and murder, turning into massacre, to bring destruction and destitution on them.”
Years later, Prague-born Jewish author Franz Werfel immortalized the scattered, desperate Armenian acts of resistance against Ottoman marauders in his classic 1933 novel, “The Forty Days of Musa Dagh.” Today, numerous Jewish Holocaust scholars, including Elie Wiesel, Deborah Lipstadt, Daniel Goldhagen, Raul Hilberg and Bauer, are among the most prominent voices calling for recognition of the Armenian genocide and Turkish historic responsibility for it.
The forces that carried out the killing included Kurds and Circassians, as well as Turks, Bauer said, but the decision-making leaders behind the onslaught were the Turkish rulers of the Ottoman Empire.
“There’s no doubt about it whatsoever — it’s absolutely clear,” said Bauer, citing “thousands” of testimonials from U.S. consuls, missionaries, social workers, nurses, doctors and businessmen present at the time, as well as thousands more from Austrian and German officials who were there. The various sources tell “the same story, and they were completely independent of each other,” Bauer said.
Decades of Denial
A post-World War I Ottoman Turk government convicted and executed many perpetrators of the Armenian massacre, Bauer added, but the Turkish leadership that overthrew that post-war government, and every Turkish regime since, has denied the genocide.
“Many of these denials say, ‘Yes, there was terrible suffering on both sides, the Turkish vs. the Armenian, these things happen in war,’” Bauer said. “But that’s nonsense. This was a definite, planned attack on a civilian minority, and whatever Armenian resistance there was came in response to the imminent danger of mass murder.”
The Turkish version has sympathizers among university historians, including UCLA’s Stanford Shaw, University of Louisville’s Justin McCarthy and Princeton’s Bernard Lewis, but they are a distinct minority.
Israel’s reaction to the Armenian genocide has become an academic focus of Israeli Open University professor Yair Auron. His books include “The Banality of Denial: Israel and the Armenian Genocide.” Israel’s Education Ministry blocked his 1990s attempt to introduce the Armenian genocide and other genocides into Israeli schools out of concern for “objectivity.”
Auron contends that the Israeli government’s abetting of Turkey’s denial is not only a “moral disgrace,” it also “hurts the legacy and heritage of the Holocaust. When we help a country deny the genocide of its predecessor, we also help the deniers of the Holocaust, because they watch what’s happening. They see that in this cynical world, if you invest persistent efforts in denial, then denial, to some extent at least, succeeds.”
But Jewish and Israeli silence is about more than a misguided attempt to preserve the Holocaust’s “uniqueness.” There’s also the pragmatic issue of Israel’s all-important military, economic and political relations with Turkey. Israeli Foreign Ministry sources, who insisted on anonymity, characterized the official Israeli approach to the Armenian genocide as “Practical, realpolitik”
Repeated requests to the Turkish Embassy in Tel Aviv for an interview went unanswered. But Turkey remains a major customer of Israel’s defense industries, and the two countries share considerable military and anti-terrorism expertise. Turkey also stands as a bulwark of moderate Islam in the Middle East, a vital regional site of U.S. and NATO military bases, as well as an ally of America and an enemy of Iran and Syria.
Then there’s Turkey’s historical treatment of Jews, beginning with the Spanish Inquisition more than 500 years ago, when it provided a safe haven for Jewish refugees fleeing murderous persecution.
Officially, Israel doesn’t use the word “genocide” to describe the slaughter of the Armenians, preferring the word “tragedy.”
In contrast to some 20 other countries, the United States also has never recognized the Armenian genocide. Congressional resolutions to that effect have repeatedly failed to pass, despite backing from Jewish congressmen such as Adam Schiff (D-Burbank), Barney Frank (D-Mass.) and Stephen Rothman (D-N.J.).
Israel and Jewish lobbyists in the United States have opposed these efforts. For its part, the American Jewish Committee has taken no official position on a proposed congressional resolution urging President Bush to use the term “Armenian genocide” in his own upcoming remarks related to the genocide’s 90th anniversary.
Barry Jacobs, director of strategic studies at the American Jewish Committee’s Washington office pointedly refused to agree or disagree with the judgment of Holocaust and genocide scholars on who was responsible for the slaughter of Armenians.
The L.A. Story
In Los Angeles, the Museum of Tolerance “has educated more people about the Armenian genocide than any other institution in America,” said Rabbi Abraham Cooper, associate dean at the affiliated Simon Wiesenthal Center.
The calamity is included in a map of 20th century genocides in the museum’s permanent exhibition, and the museum’s library has numerous books and videos discussing it, Cooper noted. He employs the term “Armenian genocide,” but he will not place responsibility for it on troops of the Ottoman Empire or on Turkish leaders, past or present.
Two years ago, a handful of young Armenian activists targeted the center in a six-day hunger strike, demanding greater representation of their people’s victimization. Talks between the Wiesenthal Center and Armenian community officials ended that dispute, Cooper said.
Summing up the center’s approach, Cooper said: “We try to take a stand that is true to history, but which is also true to our friends, and hopefully our Armenian and Turkish friends understand. That a genocide of the Armenian people took place is a fact, and that for hundreds of years, the Turkish people [aided Jews in danger], when Christian and Muslim nations did not is also a fact, and that Israel needs close relations with Turkey is also a fact. That’s not an easy triangulation, but it’s our responsibility to make it.”
Despite Turkish and Israeli lobbying against including any mention of the Armenian genocide, the United States Holocaust Memorial Museum in Washington, D.C., makes three mentions of the genocide in its permanent exhibit. One is Hitler’s infamous exhortation urging his invading troops to be merciless: “Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?”
Armenian in Jerusalem
Armenian historian Hintlian takes Israeli school groups on tours of Jerusalem’s Armenian Quarter. One stop is the memorial in the cemetery. It’s something he can do to keep the memory and lessons of that history alive.
Hintlian appreciates the support he gets from well-known Jewish Holocaust historians. Bauer and Auron will be among four Israelis traveling to the Armenian capital of Yerevan to participate in an academic conference on the genocide. Still, Hintlian is “distressed” at the overall Jewish response. It has regressed, he said, from Morganthau’s valiant example of 90 years ago.
“Armenians expect that Jews would have a natural sympathy for them,” the historian said. “We are two ancient nations with the same diaspora problems of survival. We’ve suffered the same kind of persecution. And fate decided that our two nations would both be victims of genocide in the last century.”
deryatulga
12.08.06, 00:46
some interesting information from an under-appreciated book by the israeli historian yair auron entitled The Banality of Indifference: Zionism and the Armenian Genocide:
--
Herzel was in favor of preserving the wholeness of the Ottoman Empire, in which framework he hoped the Zionist movement could achieve its goals.
Herzel’s contacts and attempts to reach an agreement with the Turks continued throughout his career. In the beginning of 1898, he met twice with the Turkish ambassador in Berlin, Ahmed Tewfik.
“He is not ill-disposed to our cause but he has chosen a course which is of no help to us. He would like to draw the Jews to Turkey but without an independent territory and without autonomy. We are supposed to bring funding sources to Turkey and as remuneration they will receive us ‘in friendship.’ I told him that this was no solution and has no last-ing value. It would be the settlement of new Armenians in Turkey.”
This is a recurrent theme for Herzl: “Not to become the new Armenians.” In a speech before the Austrian Jewish Associa-tion on November 7, 1896, he said, “Large scale settlement which we believe to be desirable can only be described as set-tlement which is based on a self-defense capability and has autonomous rights. Otherwise we shall simply be transplant-ing latter-day Armenians.” What is good for the Armenians—and what they must settle for, according to his words and deeds—is not good enough for the Jews. (Pages 120-121)
According to the paper, many Jews joined with the Mohammedans to strike against the Armenians and “pursued them to the end.”
It seems that the article can be read in only one way: rejoicing and ridicule of the tragedy of the Armenian victims. The writer is proud that “while this was happening to our brethren in the Turkish capital, there was a miracle apart from the miracle of the prayer shawl fringe.” Now they will be able to take the place of the Armenians in economic and commercial activity.
With regard to all matters of bargaining and commerce the Turks have already found the Jewish merchants who have long been the competitors of the Armenians in commerce. In the capital city a flyer calls: ‘Do not buy from the Armenians! Buy only from the Jews! Their wares are of high quality like that of the Armenians! Buy from the Jews and receive good prices!’ (Pages 146-148) *(see footnote at bottom)
He had occupied this position at the time of the massacre of the Armenians, when marginal elements among the Jews in Haskoy (a Jewish Quarter in Constantinople where many Armenians also lived) played a shameful part (which cannot be acknowledged) in helping the Kurds to search out the hiding places of victims. This has left hatred in the hearts of the Armenians toward the Jews. I wish to make this visit in order to repair the past and to promise the sentiments of solidarity of the Jewish community toward the Armenian community. He was very touched by this.
The involvement of the Jews in the massacre aroused harsh feelings within the Jewish community as early as 1896. In a letter on September 21, 1896, a man named V. Gerson writes to the president of “Kol Yisrael Chaverim” in Paris, about an idea floated by a number of Jewish leaders in Constantinople regarding the behavior of Jews during the slaughter of Armenians. The idea, according to the letter, was to ask the institutions of “Kol Yisrael Chaverim” to publish an article in the European press which would prove beyond doubt that the Jews in Constantinople had behaved decently and bravely during the recent slaughter of the poor Armenians of Haskoy by the Turks and Kurds. The proposed article would show that a number of Jews had endangered their own lives in order to save many Armenians who hid in Jewish homes and were thus saved from certain death.
The writer admits “A number of negative elements—allow me to use the expression: some hooligans from Haskoy—took part in acts of looting. This is, indeed, the case. The writer is apologetic in explaining the actions of those Jews. The Jews led the Turks and Kurds to the homes of the Armenians so that only the Armenians would be hurt, “and not our brethren.” The looting slowed down the search for additional Armenians. (Page 151)
We may assume that these are not all of the facts and not even all of the documentation concerning the role of the Jews—their participation in one way or another—in the massacre of the Armenians. A more comprehensive examination of the archives of Alliance in Paris may shed additional light. Nonetheless, I believe that there can be no doubt that the involve-ment of Jews in Constantinople in the massacre was shameful. (Page 152)
Further examination of the writings, speeches, and letters of other figures from the same period reveals a similar picture. There is virtually No reference to the Armenian suffering. (Pages 344-345)
Ben Gurion related in his memoirs (1969): “On January 15, 1915, I finished writing my part of the book. Y. Ben-Zvi fin-ished (his part of the book) before me. In February 1918 the printing and binding of the book was completed. The book made a great impression and four thousand copies were sold within several weeks.
The book embodies the pro-Turkish orientation of its authors. This is particularly apparent in the article, “National-Religious Autonomy for Non-Muslim Peoples,” written by Ben Gurion. Ben Gurion writes, “inter alia, that the Turks did not reach the level of culture of some of the more developed peoples under their dominion, such as the Armenians, the Jews and the Greeks. Turkey was and remains ‘a state of nations.’ And yet it must be said, to the credit of the Turks, that their rules behaved toward the conquered with a degree of tolerance and generosity which is unparalleled in the history of the Christian peoples of the same period.”
Ben Gurion points out that broad national-religious autonomy was granted to the Greeks and shortly thereafter to the Armenians and the Jews. “These rights have not been infringed upon to this day.” There are three recognized “nationalities” in the Ottoman Empire (which enjoy the rights of “millet”): The Greeks, the Armenians, and the Jews. They enjoy the right of self-rule in all national, cultural, and religious affairs.” According to Ben Gurion, “At the root of these rights is the principle of national autonomy which was developed in recent days by the Austrian thinker Rudolph Springer and Otto Bauer, and was accepted in 1899 at the Austrian Social-Democratic Conference in Brin.”
Ben Gurion does not mention in a single word the massacres of the Armenians at the end of the nineteenth century and the beginning of the present century. Furthermore, it is as if the mass destruction of hundreds of thousands of Armenians at the beginning of the war had never happened. It should be noted that reports of the Armenian massacre were common knowledge in the United States and Europe from the middle of 1915. The events were prominently reported in the press. It is unreasonable to assume that Ben Gurion did not know or hear about them even, if, in his words, “I have almost ceased to read even the daily newspapers except as I travel from my house to the library” while he was spending most of his time on writing the book on a province within the Ottoman Empire. (Page 324-325)
In November 1915, the world federation of “Poalei Zion” issued a memorandum in the neutral Hague. The memorandum, written in German, was addressed to the office of the Internationale and was entitled “The Jews and the War.” It ad-dressed the Jewish question and its solution, with appended documentation. It was written by Shlomo Kaplansky who was the secretary-general of the world federation of Poalei Zion” and was based in The Hague.
The memorandum stressed, “The Jewish nation as a nation is not engaged in a war of conquest or in an unavoidable war of defense.” “Nonetheless, no other people has suffered as much from the terrible results of the war.”
In the section entitled, “The Jewish Tragedy,” Kaplansky writes, “In the midst of the world
tragedy, which affects all peo-ples equally, the Jewish tragedy is revealed in unparalleled severity and scope, full of pain and suffering.”
The aim was to convince the Socialist Internationale to deal with the Jewish national tragedy in all of its various aspects and to support a Zionist solution in Palestine, as proposed by “Poalei Zion.” In this context, it seems, we ought to try to explain the minimal attention given to the disasters of others, in particular the unprecedented, and greatly more enormous, disaster of the Armenians.
Kaplansky actually refers with gratification, as was usual in other Jewish and Zionist circles of the day, to Turkey’s treat-ment of the Jews. “The Jews are used to following Turkey’s fate with a sense of gratitude and appreciation. Because Tur-key opened its gates hospitably to the Jews who were expelled from Spain, granting them, insofar as the Koran and the previous absolutist regime permitted, equality before the law and even the special national rights given to other peoples within the Ottoman Empire” (emphasis original). The admiration for the rights of the Jews in the Ottoman Empire and the welcome given to the victims of the Expulsion from Spain is consonant with the view of territorial national autonomy within the framework of the Ottoman Empire advanced by “Poalei Zion” at the time. (Pages 329-331)
Prior to the war and in its early stages, a large part of the Jewish community in Palestine and most of the leadership of the Zionist movement was pro-Turkish and pro-German, and some continued to support them almost to the end of the con-flict. Supporters of the Turkish-German alliance believed the fate of the Zionist movement and the future of the Jewish community in Palestine was linked to that of the Ottoman Empire, and thus to that of Germany. The Zionist leaders leaned, for the most part, toward the Centrist powers that had either committed the atrocities against the Armenians or, at best, done nothing to prevent them. In retrospect, most of the leadership of the Zionist community in Palestine supported not only the losing side, but also the “bad” side—the immolators and the murderers.
The Zionists’ support of Turkey and Germany had nothing to do, of course, with the murder of the Armenians, but one can nonetheless ask whether their support of the Centrist powers determined the Zionists’ attitude and conduct (or lack thereof) toward the atrocities. The unavoidable conclusion is that it apparently did. Regarding the question of whether the atrocities against the Armenians changed Zionist orientation, the answer is no…the mass murder of the Armenians did not cause the Zionists to reconsider their position and rechart their political course, nor did it cause deep concern or moral outrage at the nature of their alliance.
Herzl, himself, was aware of the Armenian question, which was part of the Ottoman Empire’s agenda during the decades surrounding the beginning of the century. To the best of our knowledge, no records can be found describing outrage on the part of leading Zionist supporters of the British, among them Jabotinsky and Joseph Trumpeldor, who knew of the atrocities committed against the Armenians. Jabotinsky’s failure to react is surprising. When he mentions the massacre of the Armenians it is from the perspective of realpolitik, in the framework of Zionist policy and its postwar goals.
This study also reveals that there were very few reservations about the Turks and the Germans, and their deeds against the Armenians. It an be argued, not without a great deal of truth, that the Yishuv and the Zionist leadership had no other op-tions and yet it is surprising that we found no evidence of condemnation in journals, internal protocols, and letters. The official Yishuv behaved as if the Armenians were not their affair. The only concern was that what had happened to the Armenians should not happen to them. (Pages10-12)
After the First World War, Israel Zangwill (1864-1926) wrote several essays about the Armenian problem. Zangwill, an original and non-conformist thinker, assisted Theodore Herzl early in his career. He resigned from the Zionist Federation after the proposal to establish a Jewish Homeland in Uganda was rejected, and founded the Jewish Territorial Association. He wrote, “I bow before this higher majesty of sorrow. I take the crown of thorns from Israel’s head and I place it up on Armenians.” (Page 27)
--
* the economic historian braudel writes in his great work wheels of commerce, p. 154-5:
armenian merchants had colonized the whole of persia. indeed it was from their base in julfa, the vast and busy suburb of isfahan where shah abbas the great had confined them, that they set out to conquer the world. very early, they had made their way right across india - notably if report is accurate, from the indus to the ganges and the bay of bengal. but they were also to be found in the south, in portuguese goa, where, like the french and spanish merchants, in 1750 or so, they borrowed money from 'the convent of the poor clares'. armenian traders also crossed the himalayas and reached lhasa, trading from here to the chinese frontier almost a thousand miles away. but they virtually never crossed it. oddly enough, china and japan seem to have been closed to them. but the armenian merchant was a familiar figure, from very early on, in the spanish phillipines; and an ubiquitous one in the great turkish empire, where he turned out to be a pugnacious rival for xxxish and other merchants. on the european side, the armenians had reached muscovy, where they were well placed to develop companies handling raw silk from iran, which changed hands many times as it crossed the length and breadth of russa, to archangel and to neighbouring countries. armenians settled permanently in muscovy and travelled its interminable roads as far as sweden, which they had also reach with their merchandise by way of amsterdam. they had prospected the whole of poland and even more germany, where they were prominent at the leipzig fairs. they turned up in the netherlands, in england, and in france. they were comfortably settled in italy by the seventeenth century, starting with venice, as a part of the relentless invasion by eastern merchants which was so characteristic of the late sixteenth century...
--
it's important to keep this in mind when we consider that some of the most important ideologues among the young turk movement promoting the idea of milli iktisat, the nationalization of the economy, were of xxxish origin. zurcher writes in his book "turkey: a modern history", that tekin alp, one of the most ardent turkish nationalists among the cup and author of the "best known formulation of pan-turkist aims" of the period, was in fact xxxish, born moiz cohen in 1883. he also gives you another xxx involved in the ideological justification of the armenian genocide, writing on p.129:
there were a few people who drew attention to the semi-colonial position of the ottoman empire and to the naivete of young turk economic policies, advocating a much more nationalist economic policy. chief among them was alexander helphand, also known by his pen-name parvus. helphand was a russian xxx who had emigrated to germany as a young man and joined the socialist movement there.
after the 1905 revoluation in russia, he had returned and served on the st. petersburg soviet together with trotsky. after 1912 he combined the function of journalist, german agent, arms dealer and marxist intellectual, settling in istanbul. as an orthodox marxist, he did not advocate a socialist revolution for the empire (seeing it as irrelevant for a country without an industrial proletariat), but he advocated nationalist economic policies and the building of an indigenous merchant and industrial bourgeoisie in a number of influential articles in the journal turk yurdu (turkish homeland).
parvus' ideas gained in influence from 1913 onwards. in the context of the national mobilization after the bab-i ali coup, the state, now completely dominated by the cup, began to intervene more actively in the economy. in th e following years this new direction evolved into the policies of milli iktisat (national economy), in which nineteenth century german industrialization served as an example. any nationalist economic programme could, of course, be fully implemented only if the government was master in its own house first and abolished the capitulations which kept it in a subordinate position to europe. this chance came with the outbreak of the great war in 1914.
--
i have read other information that suggests greater xxxish involvement in the c.u.p. but it comes from less reliable sources and it doesn't seem there has been much solid research on this topic, so i'll leave it out. zurcher is fair game though.
basically tniv my point in all of this is not to let yourself be taken by all the rhetoric about "judeo-christian civilization" fighting an epic struggle against the barbarian islamic horde. first of all this ignores the equally rich judeo-islamic heritage, and second of all, where was the judeo-christian solidarity during ww1 when jews turned a blind eye (and even participated in) the extermination of the christian peoples of ottoman turkey?
deryatulga
12.08.06, 00:50
Turkey: Term 'Armenian Genocide' Is Political Issue
By Jolyon Naegele
Armenians around the world this week commemorated the 85th anniversary of
the start of eight years of mass killings by Turkish forces of a large
portion of the ethnic Armenian population of Asia Minor. RFE/RL
correspondent Jolyon Naegele reports that what Armenians say was the first
example of genocide in the 20th century remains a touchy issue not only for
Turkey, but for two of its closest allies -- the United States and Israel.
Prague, 28 April 2000 (RFE/RL) -- U.S. President Bill Clinton marked the
anniversary of the start of mass murders of Ottoman Turkey's Armenians in
1915 in an annual White House message this week. But as has been true
throughout his presidency, Clinton's message refrained from using the word
"genocide." It referred only to what was described as "a great tragedy of
the 20th century -- the deportations and massacres of roughly one-and-a-half
million Armenians in the final years of the Ottoman Empire."
In fact, the last U.S. president to refer publicly to the 1915 to 1923
massacres of Armenians as genocide was Ronald Reagan. That occurred in 1981.
The reason for the reticence is clearly an unwillingness to create problems
with Turkey, a NATO ally and a regional power subject to political
instability. The Turkish Republic, founded in 1923, has never denied that
large numbers of Armenians perished, but has consistently sought to diminish
the massacre's extent and importance.
Nearly two years ago, a resolution referring explicitly to the "Armenian
genocide" was passed in France's National Assembly, the French parliament's
lower house. The event triggered Turkish threats of banning France from
competing for arms sales if the resolution became law. Under pressure from
the government, the French Senate has deferred a vote on the resolution ever
since.
A bill now before the U.S. Congress would require the president in his
annual Armenian Memorial Day message to describe the massacres as genocide.
A co-sponsor of the bill, Democratic Congressman Frank Pallone of New
Jersey, told the House of Representatives earlier this month: "Bowing to
strong pressure from Turkey, the U.S. State Department and American
presidents of both parties have for more than 15 years shied away from
referring to the tragic events [with] the word 'genocide,' thus minimizing
and not accurately conveying what really happened beginning 85 years ago."
Armenian historians say a forced march into the Syrian desert in 1915 and
1916 of most of Turkey's Armenian population of between 1.5 million and 2
million people -- accompanied by many atrocities -- qualifies the killings
as genocide. Article Two of the 1948 United Nations Genocide Convention
defines the term as "any [act] with intent to destroy, in whole or in part,
a national, ethnical, racial, or religious group."
Yet Turkey remains adamant in rejecting the term genocide. A pamphlet
published by the Turkish Foreign Policy Institute in 1982 -- and still
distributed by the Turkish Foreign Ministry -- denies Armenians were
massacred on April 24, 1915, "or any other time during the war." But the
pamphlet does concede, in its words, that "some lives were certainly lost as
the result of large-scale military and bandit activities [when Ottoman
Turkey] transported some 700,000 Armenians" to Syria.
Turkish historians have offered a variety of estimates of the number of
deaths of Armenians during the deportations -- generally, in the range of
200,000 to 300,000. Armenian historians say the true figure is at least five
times 300,000. An independent historian, Erik Zuercher, says that -- taking
into account last-minute emigration -- he estimates the number of dead at
probably between 600,000 and 800,000.
Turkey's two closest military allies are the U.S. and Israel. Until this
week, Israeli authorities have avoided using the word genocide, so as not to
antagonize Ankara. But on Monday (April 24), the country's controversial
education minister, Yossi Sarid, announced that the Armenian genocide would
now be included in the country's school curriculum and that he would do
everything possible to make sure Israeli children learned the subject
thoroughly.
At an Armenian memorial ceremony in Jerusalem, Arid said:
"I join you, members of the Armenian community, on your Memorial Day, as you
mark the 85th anniversary of your genocide. I am here, with you, as a human
being, as a Jew, as an Israeli, and as education minister of the State of
Israel."
Sarid said that April 24 should also be a day of reflection and
soul-searching for Jews, as victims of the Nazi Holocaust, who -- as he put
it -- "should examine [their] relationship to the pain of others." He said
that Jews, "as principle victims of murderous hatred are doubly obligated to
be sensitive, to identify with other victims."
Sarid also said the mass killings of Jews, Arabs, Albanians, Armenians,
Bosnians, Roma (Gypsies), and Rwandans will be a part of a new Israeli
history curriculum dealing with genocide.
The next day, the Turkish Foreign Ministry summoned the Israeli charge
d'affaires in Ankara to complain about Sarid's remarks.
But in an editorial published today, the Israeli daily "Ha'aretz" --
generally considered the country's most influential newspaper -- praised
Sarid's comments for displaying what it called "wisdom and sensitivity." But
the paper scoffed at the rest of the Israeli government, saying: "The
problem is not the pressure exerted by Turkey, but rather that Israel
submits to it." According to "Ha'aretz," Israel's previously fuzzy and
obscure statements expressing regret about the deaths of many Armenians, in
the paper's words, "erode its moral right to demand that the world make sure
that the Jewish Holocaust is never forgotten."
In his speech on Monday, Education Minister Sarid also said he will put the
classic 1933 novel about the Armenian genocide, "The Forty Days of Musa
Dagh," by Prague-born Jewish writer Franz Werfel, on reading lists for
Israeli schoolchildren.
Werfel's novel about the genocide is largely unknown to young Israelis
today, in part because some critics have accused Werfel of focusing on
Armenians rather than on his Jewish brethren. But six decades ago, Werfel's
novel was among the most widely read works among Jews in Palestine and in
Europe -- perhaps because it recounts a story of involving a choice to fight
rather than to be marched to almost certain death in a concentration camp.
Israeli historian Yair Auron has written that "The Forty Days of Musa Dagh"
inspired Palestinian Jewish insurgents in 1942 who feared German forces led
by General Erwin Rommel might succeed in blasting their way across Egypt and
into Palestine. Aron said that the Jews planned a last stand on the slopes
of Mount Carmel.
Similarly, Werfel's book was widely read in the Nazi-administered Jewish
ghettos in Poland and among Jewish partisan leaders. One of the commanders
of the 1943 Jewish Warsaw Ghetto uprising, known as "Antek" (real name:
Yitzhak Zuckerman), was later quoted as saying the uprising could only be
understood by reading Werfel's "Forty Days of Musa Dagh."
(C) 1995-2000 Radio Free Europe / Radio Liberty, Inc., All Rights Reserved.
http://www.rferl.org
deryatulga
12.08.06, 01:14
Tuesday, April 12, 2005
The Blackest Page Of History
http://armenianstudies.csufresno.edu/hye_sharzhoom/vol22/december72/Images-Dec/Auron2.jpg
Prof. Yair Auron, author of "The Banality of Indifference: Zionism and the Armenian Genocide" and "The Banality of Denial: Israel and the Armenian Genocide," has written an interesting article (http://www.haaretz.com/hasen/pages/ShArt.jhtml?itemNo=562515&contrassID=1&subContrassID=11&sbSubContrassID=0&listSrc=Y) on the Armenian Genocide for the Israeli newspaper Haaretz (http://www.haaretz.com/):
On June 19, 1915, as the genocide of the Armenians reached a peak, Henry Morgenthau, the U.S. ambassador to Turkey, penned a letter to his son: "The ruin and devastation that is being wrought here is heart-rending. The government is using its present opportunity while all other countries are at war, to obliterate the Armenian race, and the worst of it is that it is impossible to stop it. ... The United States as a neutral power has no right to interfere in their internal affairs, and as I receive report after report of the inhuman treatment that the Armenians are receiving, it makes me feel most sad. Their lot seems to be very much the same as that of the Jews in Russia, and belonging to a persecuted race myself, I have all the more sympathy with them."
[...]
Arriving in Constantinople in November 1913, Morgenthau kept a diary that he filled with accounts of his official duties, his social life as an ambassador, his personal affairs, his humanitarian endeavors on behalf of Turkish soldiers and citizens wounded in the war, and his efforts to stop the brutal attacks on the Armenians.
Some of this material is incorporated in a book published in 1918, "Ambassador Morgenthau's Story," where he portrays the Armenian genocide as "the greatest crime in modern history" and observes that "among the blackest pages of modern history, this is the blackest of them all." "I am confident that the whole history of the human race contains no such horrible episodes as this," he writes in hindsight.
[read more... (http://www.haaretz.com/hasen/pages/ShArt.jhtml?itemNo=562515&contrassID=1&subContrassID=11&sbSubContrassID=0&listSrc=Y)]
Later in the article, Auron mentions the recent case of denial of the Armenian Genocide in Germany which this blog covered in detail (in January (http://yessem.blogspot.com/2005_01_01_yessem_archive.html ) and February (http://yessem.blogspot.com/2005_02_01_yessem_archive.html )):
One sad example: During the same week that the world marked the 60th anniversary of the liberation of Auschwitz, constantly repeating the refrain "never again," and "we have learned our lesson," the state of Brandenburg in Germany caved in to Turkish pressure and deleted half a sentence about the Armenian genocide from a 10th-grade textbook on the history of World War I. It was the only textbook in Germany that even mentioned the genocide.
[read more... (http://www.haaretz.com/hasen/pages/ShArt.jhtml?itemNo=562515&contrassID=1&subContrassID=11&sbSubContrassID=0&listSrc=Y)]
Ein armenischer Minister macht wieder mal mit antisemitischen Äusserungen von sich Reden - diesmal auf einer Pressekonferenz, vor versammelten Medienleuten.
http://www.fsumonitor.com/stories/092906Armenia.shtml
Armenian Jewish Community Leader Criticizes Environment Minister for Antisemitic Comment
(September 29, 2006)
The head of Armenia's Jewish community, Rimma Varzhapetian, publicly criticized the country's minister of the environment for making an antisemitic comment, according to a September 28, 2006 report by the Russian Jewish web site Jewish.ru. Speaking at a press conference, minister Vardan Ayvazian reportedly characterized the American mining company Global Gold as “kikes” asking the reporters: “Do you know who you are defending? You are defending kikes! Go over there [company headquarters] and find out who is behind this company and if we should let them come here!” He later stated in an interview with Radio Liberty that he didn't mean to offend Jews.
Although not reported by Jewish.ru, the reason for the minister's outburst may be that Global Gold, which has invested $6.5 million in Armenia and has been blocked by Mr. Ayvazian's ministry from exploiting a mine in the Nakhichevan region, has accused Mr. Ayvazian of shaking down the company for bribes. "Kikes" ist ein derbes Schimpfwort gegenüber Juden. Eine direkte Übersetzung kenne ich nicht, aber das deutsche Wort "Judensau" würde dem ungefähr entsprechen.
Ein armenischer Minister macht wieder mal mit antisemitischen Äusserungen von sich Reden - diesmal auf einer Pressekonferenz, vor versammelten Medienleuten.
http://www.fsumonitor.com/stories/092906Armenia.shtml
"Kikes" ist ein derbes Schimpfwort gegenüber Juden. Eine direkte Übersetzung kenne ich nicht, aber das deutsche Wort "Judensau" würde dem ungefähr entsprechen.
was haben die armenier den gegen juden? warum sind die so sauer auf die?
was haben die armenier den gegen juden? warum sind die so sauer auf die?Nach vielen Armeniern waren die Jungtürken, denen man den Völkermord vorwirft, allesamt Juden gewesen. Normalerweise würde man darüber hinwegsehen und meinen, es würde nur eine unter Armeniern sehr verbreitete Verschwörungstheorie sein, wenn es denn nicht in öffentlichen Medien und armenischen Pressediensten (die News im Eingangsthread stammt von einer Presseagentur, welches dem Staat unterstellt ist bzw. von diesem kontrolliert wird) verbreitet werden würde.
Vor kurzem hat ein armenischer Historiker den Russen vorgeworfen, dass die Russen zur Hälfte Schuld seien. Die selbe Schuldzweisung machen armenische Historiker gegenüber den Deutschen.
Die Armenier wurden übrigens damals nicht gezwungen, sie haben sich selbst massiv bewaffnet (trotz Verboten und akuter Bürgerkriegsgefahr!) und haben auch den Russen freiwillig dabei geholfen, die Osttürkei einzunehmen. Einer der Hauptlieferanten von Waffen an Armeniern war übrigens Frankreich, also jenes Land, welches heute an Scheinheiligkeit kaum mehr zu übertreffen ist (französ. Politiker wollen nachwievor eine positive Geschichtsschreibung zum Kolonialismus in den Schulen durchsetzen).
In Armenien wurden übrigens mehrfach jüdische Grabsteine als auch jüdische Erinnerungsmahnmale zum Holocaust beschädigt und mit Hakenkreuzen beschmiert:
http://168.am/en/articles/1506
Who continues to destruct the Holocaust monument in Yerevan?
DANIELYAN | February 2, 2006
There are some people who still remember the six million Jews that died during the Holocaust
Very few citizens of Yerevan know that there is a monument in Yerevan in memory of the victims of the worse crime committed against humanity. The majority of people passing by the “Paplavok” cafe’s round park don’t even notice the small monument. Some people who actually see the monument are amazed that David’s star is a little faded. They can see many holes and scratches on the monument. About two months ago, someone had tried to erase the Jewish symbol with a hammer and a sharp metal. But after he saw that it was useless, he left. Now the damage is pretty serious.
This is the first (and probably not the last) case. There have been attempts to destroy the basalt monument dedicated to the Holocaust victims for over a year and a half. The monument was first installed near the statue of Vartan Mamikonyan in the oval park. However, in the summer of 2003, the Yerevan municipality decided to get rid of it and provided that area to a rich businessman who was going to cut down the greenery there. The Jewish community of Armenia was somehow able to get permission to transfer the monument to the place where it is now and then the destructions began.
The first destruction took place on September 17, 2004-the last day of the Jewish New Year celebration when anonymous criminals painted a white cross and the “Satan” 666 number on the monument. It is quite possible that these same criminals have thrown the monument on the ground four times during a couple of months. The last time this happened was on February 11, 2005. The police came to the conclusion that the monument had just fallen on its own. The Jewish community leader and the workers at the “Paplavok” café denied that. They made the base of the monument harder and it remains standing to this day.
The hoodlums attempted to destruct the monument again in the end of November by targeting the Jewish symbol. However, it didn’t end there. In the morning of January 26, days before the international days of the Jewish Holocaust, the people passing by the monument saw the big Fascist symbol drawn with black paint. The café workers cleaned it quickly as soon as they found out what had happened. One of the workers says that they are having too many problems with this monument. There is black paint, white paint on the monument.
Vandalism against the Jews goes on all over the world where Anti-Semitism has turned into a synonym for inhumanity and unintelligence. However, there are always scandals and the presidents of the developed countries sentence the criminals. Recently, there was even chaos in Russia, which is considered to be the place where there is a lot of Anti-Semitism. A young Fascist had attacked a major synagogue in Moscow. The president of Russia Vladimir Putin and the general prosecutor are leading investigation.
No official or a famous intellectual in Armenia has condemned the criminals that destruct the monument dedicated to the Holocaust victims. Armenian authorities are lucky that the Jewish community has not spoken out against other acts of vandalism in Yerevan and other acts against Anti-Semitism. The community is afraid that that may lower Armenia’s reputation in the world.
“We continue to keep our monument clean. We don’t make any announcements because this has nothing to do with Armenian politics or the Armenian people,” says the head of the Jewish community Rima Varzhapetyan. According to her, “there is a certain group of people that is trying to make everyone believe that there is Anti-Semitism in Armenia. But that doesn’t exist here.”
The damage shown on the Holocaust monument proves that there is a problem in Armenia. In contrast to Europe and Russian, Armenia has never had Anti-Semitism customs. This is probably due to the fact that there have never been many Jews in Armenia and have not played any major role in Armenia’s social/economic life. In this regard, there is something in common between the destinies of Armenia and Israel. It appears that Anti-Semitism began in Armenia in the 1960s and 1970s. Some Soviet historians claimed that the Young Turks had been guided by the Zionists when planning out and implementing the Armenian Genocide. One thing that remains unclear is how Israel took advantage of the Armenian Genocide when founding the nation.
Many Armenian nationalists adopted this ridiculous theory. Those nationalist forces became more active during the past couple of years by spreading their Anti-Jew comments in the press. The most influential representative of the “Tribe Worshippers” Armen Avetisyan was the most talked about figure in the media throughout 2003-2004. In one of the interviews, Avetisyan threatened to exile all Jews from Armenia. Even owner of the ALM television network Tigran Karapetyan enjoyed cursing the Jews.
[...]
So geht man in Armenien mit dem jüdischen Holocaust um. Darüber hört und liest man natürlich in Europa nichts.
Nach vielen Armeniern waren die Jungtürken, denen man den Völkermord vorwirft, allesamt Juden gewesen. Normalerweise würde man darüber hinwegsehen und meinen, es würde nur eine unter Armeniern sehr verbreitete Verschwörungstheorie sein, wenn es denn nicht in öffentlichen Medien und armenischen Pressediensten (die News im Eingangsthread stammt von einer Presseagentur, welches dem Staat unterstellt ist bzw. von diesem kontrolliert wird) verbreitet werden würde.
Vor kurzem hat ein armenischer Historiker den Russen vorgeworfen, dass die Russen zur Hälfte Schuld seien. Die selbe Schuldzweisung machen armenische Historiker gegenüber den Deutschen.
Die Armenier wurden übrigens damals nicht gezwungen, sie haben sich selbst massiv bewaffnet (trotz Verboten und akuter Bürgerkriegsgefahr!) und haben auch den Russen freiwillig dabei geholfen, die Osttürkei einzunehmen. Einer der Hauptlieferanten von Waffen an Armeniern war übrigens Frankreich, also jenes Land, welches heute an Scheinheiligkeit kaum mehr zu übertreffen ist (französ. Politiker wollen nachwievor eine positive Geschichtsschreibung zum Kolonialismus in den Schulen durchsetzen).
Der Nationalismus wurde den Armeniern als Waffe in die Hand gegeben, deren Benutzung und das Schiessen nicht erklärt, auf eigene Faust dem Tode entgegen in die Wirren des 1 Weltkrieges geschickt und nicht mehr als Einheit zurückgekehrt. Vielleicht liegt es daran, das man nach dem 1 Weltkrieg die Franzosen, die Amerikaner, die Briten, die Georgier, Bolschewiken - die ganze Welt- für den Ausgang beschuldigte
http://www.eajc.org/program_art_e.php?id=39
ANTI-SEMITISM IN ARMENIA (2002-2006)
Vyacheslav Likhachev,
Rimma Varzhapetyan, Chairman of the Jewish community of Armenia
"Armenians and Aryans": Displays of anti-Semitism
Among Armenian thoughts that have contributed to anti-Semitic attitudes is the theory that Jews organized the Genocide in 1915. This erroneous theory is widespread by not only the Armenians, but also many Islamic circles. There is also a question to Kemal Pashi Ataturck`s origin. For a long time he was suspected as belonging to the Jewish sect denme (followers who externally accepted Islam along the lines of pseudo-messiah Shabbatay Tsvi). However, it has recently been established that the father of the leader`s Turkish nationalism was Albanian, and mother - Pomachka (a sub ethnic group of Bulgarian speaking Moslems).
In 2004 these and other charges were brought against the leader of the Armenian and Aryan Political Order, Armen Avetisjan, together with the owner of the channel Tigran Karapetian. The chairman of the People`s Party of the Armenian Republic continued to voice the anti-Semitic theories not only in the newspaper "Armenian and Aryan", but also at various meetings, press conferences and on air at "ALM" ("alternative TV"). There was an immediate response to the anti-Semitic theories. "Armenian and Aryans" was excluded from Armenia`s Nationalist Front for its extremist views.
On January, 21st, 2005 Yerevan`s Office of Public Prosecutors brought forth a criminal case against Armen Avetisjan under clause 226 of the Criminal code. On January 24th, 2005 Avetisjan was arrested and the court took place. Unfortunately, Avetisjan had defense witnesses not only among his colleagues, but also amongst the Union of writers, academicians, etc. However, despite Avetisjan`s backing, the majority of the Armenian nationalists supported the Jewish community. A court joint round-table discussion took place which included heads of the Front of nationalists of Armenia along with representatives from national communities of the Republic. The round table came to a verdict which was issued in a joint statement to the mass media.
In the past ten-fifteen years the increased interest in Armenians searching for "Aryan" roots` has indirectly influenced anti-Semitism into the society as well as significantly contributed to the Armenian and Azerbaijan conflict. The pseudo-historical belief that Armenians were originally Arians who lived independently on the primordial territory has gained popularity. According to one theory, the ancestral home of the Indo-European community is Armenian`s uplands. Actualization of this Aryan myth is necessary if Armenia is to legally capture territories next to Azerbaijan, land that is currently occupied by the "alien" Turks.
Armenians` Genocide: The triangle "Armenia - Israel - Turkey"
Another serious problem for Israeli- Armenian relations is the Genocide myth which is based on the "Aryan" theory of Jewish responsibility widespread among marginal circles. Non-recognition of Israel as a result of the Armenian Genocide of 1915 seriously prevents Armenian- Jewish and Armenian-Israeli relations. As a result of Armenia`s political stance Israel supports Turkey (which is its important foreign policy, military and economic partner). Finally, both a joint pro-Israeli and pro-Turkish lobby hamper recognition of the Armenian Genocide by the Parliament of the USA.
One of the reasons stated for Israel not recognizing the Armenian Genocide is that Israel is unwilling to lose exclusive rights to its position as the "most suffered people of 20th century". Another contributing factor is the close cooperation of Israel and Turkey (and, hence, Azerbaijan). The reasons for this tension are obvious: the Armenian pogroms in Azerbaijan followed by a bloody Armenian and Azerbaijan military conflict, the actual annexation of a significant part of the Azerbaijan territory by Armenia (the Nagorno-Karabakh Autonomous Region and territorial "corridor" between NKÀR and Armenia Republic) and finally, Azerbaijan`s belief in ethnic cleansing and its economic blockade of Armenia from the Azerbaijan party.
At the end of 1990 in the Israeli press, including a Russian-language press, a massive campaign was launched with the purpose to justify the actions of Turkey in the beginning of the 20th century. This campaign sought to prove that the bloody events of 1915 were actually not genocide. The active Armenian Diaspora in Israel spread information about this campaign both within Israel as well as in Armenia. Infrequent xenophobic and/or violent actions from Jews-Israelis against the Armenian community in Jerusalem have always had a significant resonance back in Armenia.
In Armenia a diplomatic scandal was uncovered in the beginning of 2002.
On February 8, 2002 at a press briefing, the ambassador of Israel in Armenia, Mrs. Cohen (simultaneously the ambassador of Israel in Georgia, with a residence in Tbilisi) declared that the people and government of Israel regretted it`s non-recognition of the Armenian Genocide: "All people are obliged to remember similar tragedies". At the same time, Mrs. Cohen declared that it was impossible to compare the scale of the Armenian Genocide with the Jewish Holocaust: "The Holocaust was a unique phenomenon as it was a systematic attempt to destroy the entire Jewish population. At this point in history it is impossible for something to compare with the Holocaust."
On the 16th of February, in response to the comments by the Israeli ambassador, the Armenian Ministry of Foreign Affairs directed a note of protest to Israel`s Ministry of Foreign Affairs. The Armenian Ministry of Foreign Affairs declared that any crime against humanity is unique. The note went on to say that it was never Armenia`s objective to make parallels between the Genocide of Armenians and the Jewish Holocaust. However, any attempt to deny or lessen the importance of the Armenian Genocide in history was considered unacceptable by the Armenian people. Israel`s Ministry of Foreign Affairs reacted immediately to the protest: "Israel recognizes the tragedy of the Armenians, however these events cannot be compared to a genocide of such magnitude. As Jews and as Israelis we are especially grieved by tragedy that has occurred in 1915-1916. We know that there were many Armenian victims. This event in history deserves widespread public attention." However, letter also emphasized Israel`s warm relations with Turkey.
Discussions between Jewish leaders, both religious and secular, as well as representatives from Israel, and the diaspora, have been closely followed and analyzed in the Armenian mass media.
In the spring of 2005, honoring the 90th anniversary of the Armenian Genocide, Ieguda Bauer, a representative of the Israeli delegation, editor of the "Researches of the Holocaust and the Genocide" magazine as well as chairman of the International Center of anti-Semitism research at Jewish University visited Armenia. Also present were representatives from the Jewish Diaspora: chairman of the General Council of Euro-Asian Jewish Congress, and Josef Zissels, the chairman of the Association of the Jewish Organizations and Communities of the Ukraine.
Warm relations with not only Israel but also Diaspora Jewish communities are important for Armenia. According to Armenian foreign affairs deputy minister, Ruben Shugarjan: "our relationship with Israel has special characteristics. Both countries have influential diasporas, and are not limited by only their international relationships." Armenians have warm and friendly relations with many influential Jewish organizations in the Diaspora outside of the official Israeli structures. Many Jewish organizations (i.e. the Protection League of Jews) recognize the Genocide of Armenians and strive to have the tragedy recognized by the entire world.
Armenian press is extremely sensitive to any action taken by the Jewish community against the Armenia. The newspaper "Voice of Armenia" (September, 17th, 2005) published an article entitled, "Jews as always": " In conjunction with his participation in the 60th session of the General Assembly of the United Nations, the prime minister of Turkey, Edrogan met with influential representatives of a local Jewish community, and also with the prime minister of Israel, Ariel Sharon. [...] Edrogan asked representatives of the Jewish community for their support in connection with the forthcoming meetings in Congress concerning the Genocide of Armenians. According to the press-secretary of Prime Minister Erdogan, heads of the Jewish community in the USA assured Erdogan that, as before, continued support of Turkey against the Armenian question would be continued".
In November the Chief Rabbi of Israel, Yona Metsger, visited Armenia. On November, 22nd he visited a memorial complex at Tsitsernakabere which was dedicated to victims of the Genocide. "Voice of Armenia" for November, 24th, 2005 published his address: "The Jewish religious community accepts the fact of the Genocide and together with the Armenian people grieves over its innocent victims".
Armenian mass media often reports with undisguised indignation on support by particular figures in the Jewish world for a position by Turkey. The media also does not hide its approval when there is a statement from Jewish leaders concerning support for Armenia. March 11, 2006 "Voice of Armenia" wrote: "Jewish lobbyist Robert Viksler, one of the opponents in carrying out the resolution in Congress on the Armenian Genocide, visited Ankara on March 9th. [...] Turkey counts on support from Washington in order to block Congress from passing the resolution concerning the Armenian Genocide." On March, 18th the paper quoted Israeli historian Jair Auron at a conference "New approaches in Turkish and Armenian relationships", held at the Istanbul university: "The deportation of 1915, in my opinion, was obviously a Genocide, and contrary to efforts by the Osmanli state, this fact has received wide support in the international press".
The triangle: Armenia - Israel - Iran
In the next few years the conflicts that exist between Armenia and Israel may be resolved. According to Armenian deputy minister of foreign affairs, Ruben Shugarian, Israelis are ready to recognize the inconsistent relationship it has had with Armenia which has been the case since achieving its independence. An official position of Israel would most likely deny Israel`s participation in any organized political activity which was obviously directed against the interests of Armenia. Israel expects to become attractive to Armenia, not only for its economic cooperation, but also as an intermediary between Turkey and Armenia, and even Azerbaijan.
The majority of observers have seen that relations between Israel and Armenia have developed actively within the past few years. There is evidence that Israel has already developed approaches to its relationship with Armenia.
A top priority for Armenian and Israeli cooperation concerns their policies toward Iran. Iran is an important partner for Armenia and not only because of its function as Turkey`s geopolitic counterbalance which Iran discharges in the region.
At her last press conference on February 8th, 2002 (after the scandal caused by her statements, she no longer communicated with journalists) Ambassador Cohen stated that Israel encourages relations between Armenia and Iran. According to the ambassador, it was to Israel`s own advantage that positive relations between Armenia and Iran continued. Armenia can help overcome the intensity, which currently exists between Israel and Iran. At the same time, the Foreign Minister of the Armenian Republic, Vardan Oskanjan, promised, that the Armenian-Iranian relations would develop in terms of economic and trading cooperation, but would not participate in helping the countries develop their safety strategies.
According to the Israeli ambassador, the same intermediary role which Armenia could play in the Iranian-Israeli relationship, Israel could play in the Armenian-Turkish conflict.
However, ever since Iran`s new president, Makhmud Akhmadainezhad, has come to power the situation has become much more complex. At an official level Armenia refuses to condemn known anti-Semitic statements of the Iranian leader. Such statements as the necessity of razing Israel to the ground, as well as calling the Holocaust a myth, go unaddressed. During a press conference, the chairman of the Armenian Ministry for Foreign Affairs, Vardan Oskanjan, commented on the anti-Semitic statements of Akhmadainezhad: "We consider relations with Iran to be kept within the confines of our "two parties". We never discuss such questions". ("New Time", on December, 24th, 2005).
Other displays of anti-Semitism
Another issue which darkens Armenian and Jewish relations is Armenia`s attitude toward the memory of general Dro (Dramastamat Kanajan). An activist of Dashnaktsutun fighting organization, 1920-1921, D.Kanajan was the military minister of the Armenian Republic. He participated in the struggle against the Bolsheviks and then emigrated. He then cooperated with a Nazi regime and was the commander of battalions of the Armenian legion. At the end of the war, General Dro emigrated to the USA where he continued his political activity. D.Kanajan died on March, 8th, 1956 and was buried in Boston. In 2000, the general`s ashes were transported to Armenia and reburied with military and state honors. The Armenian community of America has allocated some hundreds of thousands of dollars for building a youth leadership institute in the general`s name. Revering the memory of the general, a man who cooperated with the Nazis, constantly emerges in the Israeli press as an issue with the Armenian party.
Finally, there have been several incidents of vandalism against Jewish memorials in Armenia. In the summer of 2005, at a Holocaust memorial in Yerevan, paint was poured over an entire monument.
deryatulga
10.10.06, 22:37
Kurz aber bündig: Die Juden haben Geld zu Entschädigungszwecken bereit! Man braucht es nur zu holen!:lach:
Armenians Believe That Jews Made Turks and Armenians Hostile
* ‘Talat Pasha was a Jewish’
YEREVAN – Turkish journalist Mrs. Ece Temelkuran’s interviews from Armenia continue in Turkish daily Milliyet newspaper. In the part (17 May 2006) Turkish journalist Ece Temelkuran met with Arsak Sarkisyan:
Sarkisyan argues that the Jews encouraged the Ottoman Turks to commit genocide against Armenians. Sarkisyan continues:
“Talat Pasha was a Jewish. They made Turks and Armenians hostile. Turks would not have committed genocide. But all of the Jon Turks (Young Turks) were Jewish”.
Source: Milliyet, 17 May 2006
17 May 2006
http://www.turkishweekly.net/news.php?id=31932
---------------------------------------------------------------
ach du herrje....
What do the Armenians of Turkey think?
http://photos1.blogger.com/blogger/6569/1156/400/anadolu1.jpg (http://photos1.blogger.com/blogger/6569/1156/1600/anadolu1.jpg)
What do they have to say? And what are they going through? Do we actually want to listen to them? Are they the "traitors" that their Diaspora countrymen pretend they are? We wanted to meet and speak to them directly.
http://photos1.blogger.com/blogger/6569/1156/400/anadolu1a.jpg (http://photos1.blogger.com/blogger/6569/1156/1600/anadolu1a.jpg)
The simplest question to ask them would be: "Do you experience any problems in Turkey?" In fact, who do not have problems in this country? The journalist, who is writing this article, has lost her mother in a car accident. As for her father, a former journalist, university professor and Social-Democrat Minister of Culture, was assassinated by Islamist terrorists. When you live in Turkey, problems do not occur because of your nationality, your gender, or your ethnic group. They just overwhelm you, "full stop" but the burden is shared collectively. Turkey is such a beautiful country, nice to live in, where people show solidarity in sharing problems and who use their sense of humour to overcome them.
Of course, it will be too easy to pretend that the Armenians living in Turkey have the same problems as everyone else. However, we can affirm that they experience the same problems as the minorities living in any democratic country. The first conclusion that we can draw from our meeting with the Armenians of Turkey is that some people try to provoke them. Their life is disturbed, not necessarily by the Turks but rather by external interventions, particularly by the Diaspora.
We have ourselves experienced quite a striking situation, when we went to meet the Armenians of Istanbul. We had to look for the "Armenian area" in Beykoz, which is an area we do not know well. So, we had to stop at a grocery shop to ask the way. We asked a Turk, seated comfortably outside his shop:
- Sorry to disturb you: where is the Armenian area?
The man gave us a suspicious look:
- Why do you want to go there?
- We want to meet some friends.
The man got up, approached our car, examined us, and examined particularly inside the car, controlling us like he was a policeman. He insisted:
- Who are your Armenian friends?
Running out of patience, we explained:
- Listen, we are journalists. We are here for an interview and it is not your concern with whom!
Then, the man said politely:
- Please excuse me for my conduct! But nowadays, we are really worried for our Armenian friends. There is a bit of tension and we are suspicious of foreigners. We like them, you know, and we do not want anything bad to happen to them!I know all of them: they are our friends.
We were touched. Later on, we will have the opportunity to see for ourselves the strong friendship between Turks and Armenians when listening to and observing the people living in that area.
http://www.anadolu.be/2005-07/sayfalar/36.jpg
deryatulga
24.11.06, 13:49
Ermeni diyasprorası Bush'a kızdı
http://www.stargazete.com/StarExtra/resimler//lewis_odul.jpgErmeni Soykırımı iddialarının doğru olmadığı görüşünü savunan ünlü tarihçi Bernard Lewis’e ABD Başkanı George Bush tarafından Ulusal Beşeri Bilimler Madalyası verilmesi, Ermeni diyasporasının tepkisini çekti.
Princeton Üniversitesi Yakın Doğu Çalışmaları Profesörü olan ünlü tarihçi Bernard Lewis, her yıl beşeri bilimlere katkıda bulunanlara verilen isimlerin almaya hak kazandığı “Ulusal Beşeri Bilimler Madalyası”nın bu yılki sahibi oldu. Lewis, ödülünü 9 Kasım’da Beyaz Saray Oval Ofis’te düzenlen bir törende ABD Başkanı George Bush’un elinden aldı. Ödül törenine ABD’nin first lady’si Laura Bush da katıldı.
Lewis’e verilen bu madalya, Amerika’daki Ermeni diyasporasını kızdırdı. Amerika’daki Ermeni örgütleri, internette yayınladıkları mesajla, ünlü tarihçiye ödül verilmesini kınadı.
Çalışmalarının ilk yıllarında soykırım iddialarına destek veren Bernard Lewis ancak araştırmalarının ardından soykırımın olmadığı görüşünü savunmaya başladı.
Lewis, 21 Haziran 1995’te Fransız Le Monde gazetesine verdiği bir demeçte Ermeni soykırımının yaşanmadığı fikrini savunmuş, bunun üzerine Fransız mahkemeleri Lewis hakkında açılan davada ünlü tarihçiyi suçlu bulmuştu. Lewis 1 franklık sembolik bir tazminat ödeme cezasına çarptırılmıştı.
deryatulga
24.11.06, 15:01
Academic catfight: Juan Cole, Edward Said, Bernard Lewis, Martin Kramer
by lawnorder (http://lawnorder.dailykos.com/)
Mon Jul 11, 2005 at 12:54:07 PM PST
This is about Bernard Lewis and Eduard Said
Two warring factions in Middle East Studies academia, battling their ideas for more than 25 years
Bernard Who ?!
A once revered sacred cow of Middle East studies Bernard Lewis led a faction of anti-Islam academia. Up to 2002 he was "the" Middle East expert.
Edward Who ?
Edward Said is Lewis' intellectual nemesis: He accuses Lewis of being deliberately biased to aid Israel's expansion. For 25 years they have been crossing their pens in bloody academic battle. Said has been accused of terrorism by Lewis supporters. Lewis has been accused of propaganda and collusion with "The zionists conspiracy" by Said's supporters.
( more below)
But before, since we have Kramer and "catfight" in the same sentence...
http://www.preshing.com/kramer/catfight.jpg
lawnorder's diary (http://lawnorder.dailykos.com/) :: ::Martin Kramer
Kramer is the blogger disciple of Lewis, who at old age probably can't get himself to blog. His current nemesis is Juan Cole but he has been battling Lewis critics and Said supporters for a long time. (and he has nothing to do with Seinfeld's Kramer, pity!)
Daniel Pipes
Update [2005-7-11 18:1:26 by lawnorder]: Forgot another Lewis disciple who is making the news: Daniel Pipes. And look what the new Lewis disciples are writing...
Daily Kos: Right-Wingers Fan Anti-Muslim Hate (http://www.dailykos.com/story/2005/7/11/1668/20897)
According to a right-wing pundit at Human Events Online, Brits have only themselves to blame for the bombings in London: they turned their backs on Christianity and opened the floodgates to Muslims who are systematically destroying their society. Did you also know that the "self-absorbed" Brits have been having too much sex but producing too few babies? Meanwhile, Muslims are reproducing at alarming rates, and will soon be converting the great cathedrals and churches of Europe into mosques.
As a bonus for Human Events reader, the Web site also has a piece by neo-con Daniel Pipes on why we need to take "pre-emptive action" against Islam. In the past, Pipes has been a huge advocate of internment camps.
Juan Cole
Is now "the" Middle East expert that anyone who is anyone listens to. And he is the main liberal leaning Middle East expert. I have no idea of his views on Lewis or Said but it is clear that he doesn't share Lewis "crusader views" that Islam is the problem with the Middle East
.
Cole takes away Lewis' spotlight
Lewis was the king of ME knowledge, listened by the rich and powerful. Comes the web and blogs and Juan Cole takes the crown as "the" Middle East expert, and horror of horrors, he is not anti-Islam. Cole is not Jewish, not even pro-zionist. And he gets to dominate the discourse on Middle East issues. Clearly the Lewis faction HAD to do something!
Who did the intellectual reasoning for the War ?
After Lewis spent 25 years telling scary tales about Islam, he finally got some people in the WH to listen. Unfortunately the ones who listened were the Bush neocons. And they only listened enough to coat their imperialism and greed with a respectable mantle of historic purpose, of West versus Islam.
Neocons cherrypicking Lewis ideas
Bush neocons completely missed Lewis love for secularism, separation of church and state and his expert opinion in 2002 that the Middle East was not ready for Western Style democracy:
Annual conference of the Washington Institute for Near East Policy, (OCTOBER 11, 2002) (http://www.forward.com/issues/2002/02.10.11/news2.html):
Experts seemed to agree that an ambitious, Wilsonian drive for quickly transforming Arab regimes from autocracies into democracies was risky, at best.
"Such a policy -- if it backfires --could leave us with a Middle East divided between radical nationalist dictators who you have failed to displace and populist Islamist revolutions that you have failed to deflect," said Martin Kramer, an expert on militant Islam and the former director of the Dayan Center for Middle Eastern Studies at Tel Aviv University..
Bernard Lewis, an emeritus professor of Near Eastern studies at Princeton University, said flatly that the idea of third parties producing and applying modern institutions in the Arab Middle East is "unrealistic."
If the initiative is viewed by Arabs as a "forced change by an external force," Lewis said, it is doomed to backfire, particularly if the democratizing initiative is accompanied by a prolonged U.S. military presence. Lewis said that Israeli forces were initially warmly welcomed as liberators in South Lebanon, but before long, the perfumed rice and flowers that were thrown at them turned into rockets and bombs.
The Academic catfight
The text below is a little harsh on Israel and Zionists but it describes the two warring schools of thought well. Read it with some anti-anti-zionist garlic on hand -- law ;-)
Counterpunch: Bernard Lewis: Scholarship or Sophistry? (http://www.counterpunch.org/alam06282003.html)
In an earlier era, before the Zionists developed a proprietary interest in Palestine, the least bigoted voices in the field of Oriental studies were often those of European Jews. Ironically, Lewis himself has written that these pro-Islamic Jews "were among the first who attempted to present Islam to European readers as Muslims themselves see it and to stress, to recognize, and indeed sometimes to romanticize the merits and achievements of Muslim civilization in its great days." At a time when most Orientalists took Muhammad for a scheming imposter, equated Islam with fanaticism, thought that the Qur'an was a crude and incoherent text, and believed that the Arabs were incapable of abstract thought, a growing number of Jewish scholars often took opposite positions. They accepted the sincerity of Muhammad's mission, described Arabs as "Jews on horseback" and Islam as an evolving faith that was more democratic than other religions, and debunked Orientalist claims about a static Islam and a dynamic West. It would appear that these Jews were anti-Orientalists long before Edward Said.
Yet the vigor of this early anti-Orientalism of Jewish scholars would not last; it would not survive the logic of the Zionist movement as it sought to create a Jewish state in Palestine... once created, Israel could only survive as a military, expansionist, and hegemonic state, constantly at war with its neighbors. In other words, as the Zionist project gathered momentum it was inevitable that the European Jews' attraction for Islam was not going to endure. In fact, it would be replaced by a bitter contest, one in which the Jews, as junior partners of the imperialist powers, would seek to deepen the Orientalist project in the service of Western power. Bernard Lewis played a leading part in this Jewish reorientation. In the words of Martin Kramer, Bernard Lewis "came to personify the post-war shift from a sympathetic to a critical posture."
Ironically, this shift occurred when many Orientalists had begun to shed their Christian prejudice against Islam, even making amends for the excesses of their forebears. Another factor aiding this shift toward a less polemical Orientalism was the entry of a growing number of Arabs, both Muslim and Christian, into the field of Middle Eastern studies. The most visible upshot of these divergent trends was a polarization of the field of Middle Eastern studies into two opposing camps. One camp, consisting mostly of Christians and Muslims, has sought to bring greater objectivity to their study of Islam and Islamic societies. They make an effort to locate Islamic societies in their historical context, arguing that Islamic responses to Western challenges have been diverse and evolving over time, and they do not derive from an innate hostility to the West or some unchanging Islamic mindset. The second camp, now led mostly by Jews, has reverted to Orientalism's original mission of subordinating knowledge to Western power, now filtered through the prism of Zionist interests. This Zionist Orientalism has assiduously sought to paint Islam and Islamic societies as innately hostile to the West, modernism, democracy, tolerance, scientific advance, and women's rights.
This Zionist camp has been led for more than fifty years by Bernard Lewis, who has enjoyed an intimate relationship with power that would be the envy of the most distinguished Orientalists of an earlier generation. He has been strongly supported by a contingent of able lieutenants, whose ranks have included the likes of Elie Kedourie, David Pryce-Jones, Raphael Patai, Daniel Pipes, and Martin Kramer. There are many foot soldiers, too, who have provided distinguished service to this new Orientalism. And no compendium of these foot soldiers would be complete without the names of Thomas Friedman, Martin Peretz, Norman Podhoretz, Charles Krauthammer, William Kristol, and Judith Miller.
Der Schakal
25.11.06, 12:40
Bu Esat Bey sonradan Ingilizlere bir takim belgeler sunup da onlari bile inandiramayan vatandasimiz.
von Tyszka
Anlage 2
Constantinopel, den 29. September 1915.
Von Armeniern an Muselmanen veruebte Greuel
Der Chef der Sicherheitspolizei im Ministerium des Innern, Djembolad Bey, wies mich an Essad Bey, dem Chef der 2. Sektion, da er selbst zu kurze Zeit im Amt sei, um ueber die Missetaten der Armenier an Muselmanen Auskunft zu geben. Essad Bey, der das angesammelte Material nach ein paar Monaten in einer Broschuere veroeffentlichen will, gab mir an: Seit ein paar Jahren datirt die armenische Bewegung im Osten des Reichs. Mit Beginn des Krieges nahm sie einen schaerferen Charakter an. Es bildeten sich Banden aus der armenischen revolutionaeren Partei Taschnaksution. An ihrer Spitze stand Pastermadjan, der fruehere Deputirte aus Erzerum, der die Tuerkei durch seine Gefangennahme im Kaukasus durch die Russen zu seinen Gunsten zu taeuschen wusste.
.
Interessant ...
Bağımsız Türkiye
07.01.07, 15:59
Von dieser Theorie hatte mir vor einiger Zeit ein Armenier aus der Türkei erzählt, er sprach allerdings nicht davon das Talat Pascha Jude war, sondern sprach von irgendwelchen jüdischen Hintermännern. Er sprach aber auch nicht von Völkermord, sondern nur von Vertreibung und diese Person ist eigentlich schon belesen, wenn nicht sogar als interlektuell zu bezeichnen.
Ich habe allerdings Zweifel an der Geschichte. Es stimmt zwar das viele Juden auch Interesse daran hatten die Armenier aus der Türkei zu vertreiben, aber so wie ich denke war der Auslöser der Vertreibung die kooperation der Armenier mit dem Feind.
PretzelLogic
07.01.07, 16:18
Legenden........
Was ist daran so schwer zu verstehen?
Die Armenier sehen und sahen sich als die einzigen Legitimen Bewohner Ihrer Armenischen Nation !
Ergo musste man wie die anderen Nationen sich erheben und sein Land vom Türkenjoch befreien.
Mithilfe der fleissigen Missionare und der Konsuln der freien Welt wurden Sie in Ihrer Nationalen Sache bestärkt.
Mit Waffen ausgerüstet den geistigen Beistand übernahmen die vielen Missionare die sich anstatt humanitärer Aufgaben in erster Linie um das Wohl der Armenier kümmerten.
So bestärkt machte man sich auf die Suche nach Verbündeten und schwupp di Wupp hast du einen Bürgerkrieg der sich gewaschen hat.
Die Juden haben damit am wenigsten zu tun !
Der Schakal
07.01.07, 16:50
...
Ich habe allerdings Zweifel an der Geschichte. Es stimmt zwar das viele Juden auch Interesse daran hatten die Armenier aus der Türkei zu vertreiben, aber so wie ich denke war der Auslöser der Vertreibung die kooperation der Armenier mit dem Feind.
Die Juden warns *kopfgegenlaterneschlag*. Irgendwie sind es immer "DIE JUDEN". Hör bloss auf mit deinen linksextremistischen Gedankengut die Juden mit reinzuziehen *kopfgegenlaterneschlag*.
Bağımsız Türkiye
07.01.07, 18:10
Die Juden warns *kopfgegenlaterneschlag*. Irgendwie sind es immer "DIE JUDEN". Hör bloss auf mit deinen linksextremistischen Gedankengut die Juden mit reinzuziehen *kopfgegenlaterneschlag*.
Wer lesen kann ist im Vorteil
Ich habe allerdings Zweifel an der Geschichte. Es stimmt zwar das viele Juden auch Interesse daran hatten die Armenier aus der Türkei zu vertreiben, aber so wie ich denke war der Auslöser der Vertreibung die kooperation der Armenier mit dem Feind.
Der Schakal
08.01.07, 20:53
Wer lesen kann ist im Vorteil
Anstatt zu Zweifeln solltest du dich direkt gegen diese Theorie auszusprechen.
Bağımsız Türkiye
09.01.07, 01:14
Anstatt zu Zweifeln solltest du dich direkt gegen diese Theorie auszusprechen.
Was ich "soll" hast du mir nicht zu sagen.....
al_sancagim
27.01.07, 22:33
Yahudi lobisine tarihi mesaj
27 Ocak 2007
Uğur ERGAN / uergan@hurriyet.com.tr
Dışişleri Bakanlığı "Yahudi Soykırımı Kurbanlarını Anma Günü" nedeniyle yazılı bir açıklama yaparak, İkinci Dünya Savaşı'nda altı milyondan fazla insanın hayatını kaybetmesine yol açan soykırımın, büyük bir trajedi ve insanlık tarihinin en karanlık sayfalarından birisi olduğunu bildirdi.
Dışişleri'nin her yıl yaptığı bu açıklama, ilk bakışta rutin bir şey olarak görülebilir. Ancak bu yıl ABD'de Türkiye'yi bekleyen sözde Ermeni soykırımı tehlikesi dikkate alındığında, söz konusu açıklama bu yıl bir başka önem taşıyor. Çünkü Ankara'nın, ABD'deki Ermeni lobisine karşı tutunacağı tek dal var, o da Yahudi lobisi.
Dışişleri'nin açıklamasında, "Tarih boyunca Türkler ve Yahudiler arasında dayanışma ve işbirliğine dayanan güçlü bağların mevcut olduğu, bu güçlü ilişkilerin halen sürdüğü ve Türklerin zor anlarında Yahudilerin yanında yer aldığının" belirtilmesi en dikkat çeken unsur oluyor.
Ankara, bu sözlerle ABD'deki Yahudi lobisine, "Tarihte karşılaştığınız zor dönemlerde Türkler size kucak açtı. Şimdi ise Türkiye, haksız sözde soykırım iddialarıyla ABD'de zor bir dönemden geçiyor. Bu zor dönemimizde Türkiye'nin yanında yer alın" mesajını veriyor.
Bu arada Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'ün de 4-9 Şubat tarihlerinde ABD'ye yapacağı ziyaret sırasında Yahudi lobisinden önemli isimlerle biraraya gelebileceği belirtiliyor.
hurriyet
İsrail 'Ermeni soykırımı'nı tanımadı
14 Mart, 2007 18:17:00 (TSİ)
http://www.cnnturk.com/images/1.gif
http://www.cnnturk.com/images/dunya/israil.jpgknessethbr.jpg
Parlamento, 'Ermeni soykırımı'nı reddetti
İLGİLİ HABERLER
• TBMM heyeti ABD'de Burns'le görüştü (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=1&haberID=314906)
• Rice ve Gates'den Kongre'ye uyarı (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=2&haberID=314775)
• "Türkiye-ABD ilişkileri baltalanır" (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=3&haberID=314272)
• TBMM heyeti ABD'de nabız yoklayacak (http://www.cnnturk.com/TURKIYE/haber_detay.asp?PID=318&HID=4&haberID=313587)
• "ABD ilişkileri düzeltmeye çalışıyor" (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=5&haberID=313042)
İsrail Parlamentosu (Knesset), 'Ermeni soykırımı'nı tanımayı reddetti.
Merkez soldaki Meretz Partisi milletvekili Haim Oron tarafından Parlamento'ya sunulan ve İsrail'in de 24 Nisan'ın uluslararası alanda 'Ermeni soykırımını anma günü' kabul edilmesine ilişkin önerge reddedildi.
Oron, "Yahudi halkının temsilcisi olarak İsrail Parlamentosu'nun görevi Ermeni soykırımını tanımak gerektiği konusundaki fikrini bildirmektir. Bu, Ermeni halkına olduğu kadar kendimize de borcumuzdur" dedi.
Türkiye ile hem diplomatik hem de yakın ilişkileri bulunan İsrail, 'Ermeni soykırımı'nı resmen hiç tanımadı.
Kaynak: http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&haberID=315435
pis yahudiler diyenleri simdi görmek isterdim
Der Schakal
14.03.07, 20:00
pis yahudiler diyenleri simdi görmek isterdim
Acikcasi ... Derya Hoca kitabi yazdikdan sonra hemen ordaki türk yahudilere konferans vermek zorunda. Derya Hocanin dedigi gibi ordaki türk yahudi tarih ögrenciler bizim gibi ermenilere karsi savasmak istiyor... maalesev elimizde birtane dogru düzgün yazilmis kitap yok ...
deryatulga
14.03.07, 20:05
pis yahudiler diyenleri simdi görmek isterdim
Ermeni Soykirimini savunan basta Elie Wiesel olmak üzere yeterince Yahudi var. Bay Dadrian'a da son derece cömert bir arastirma fonunu Guggenheim Foundation verdi, Ermeni zenginleri degil. Israil devleti bölgedeki cikarlarina göre hareket eder, ahlak kurallarina göre degil. Yarin Türkiye'ye santaj yapmak istediginde pat diye fikrini degistirir.
deryatulga
14.03.07, 20:07
Acikcasi ... Derya Hoca kitabi yazdikdan sonra hemen ordaki türk yahudilere konferans vermek zorunda. Derya Hocanin dedigi gibi ordaki türk yahudi tarih ögrenciler bizim gibi ermenilere karsi savasmak istiyor... maalesev elimizde birtane dogru düzgün yazilmis kitap yok ...
Türkiye'li Yahudiler beni daha bir sey yazmadan Israil'e davet etti, mesele o kadar basit!
Türkiye'li Yahudiler beni daha bir sey yazmadan Israil'e davet etti, mesele o kadar basit!
Hocam, bence bu konuya cok önem vermeniz gerekiyor.
ich frage mich wirklich wer noch alles über diese thematik abstimmen soll. wenn bald ausserirdische auf der erde landen, werden die wohl auch abstimmen.
übrigens betrachte ich es als rassistisch, wenn ein parlament über die armenier-geschichte abstimmt, aber andere historische ereignisse nicht mal wörtlich bedacht.
Der Schakal
14.03.07, 20:21
Hocam, bence bu konuya cok önem vermeniz gerekiyor.
Bencede ordaki ve burdaki Gencler cok önemli. Diyelimki Derya Hoca iki sene sonra kitabi bitirdi ve yayinladi. Ozaman ord iki üc tarihci ve burda birkactanesi calismaya baslayip iki üc sene sonra kitap yayinlansa ... Ne Mutlu bize!
...wobei dieses Ergebnis wohl sicherlich mehr auf den Hass der Juden gegen die Armenier zurrück zu führen ist als auf ihre Türkenfreundlichkeit....
deryatulga
14.03.07, 20:39
Bencede ordaki ve burdaki Gencler cok önemli. Diyelimki Derya Hoca iki sene sonra kitabi bitirdi ve yayinladi. Ozaman ord iki üc tarihci ve burda birkactanesi calismaya baslayip iki üc sene sonra kitap yayinlansa ... Ne Mutlu bize!
Israil'de Osmanli tarihi arastirmalari cok ileri düzeyde. Birlikte calismanin bir zarari olmaz asla!
...wobei dieses Ergebnis wohl sicherlich mehr auf den Hass der Juden gegen die Armenier zurrück zu führen ist als auf ihre Türkenfreundlichkeit....
Aha, und wie kommst du auf den "Hass der Juden gegen die Armenier" ?
deryatulga
14.03.07, 20:42
...wobei dieses Ergebnis wohl sicherlich mehr auf den Hass der Juden gegen die Armenier zurrück zu führen ist als auf ihre Türkenfreundlichkeit....
Warum sollen Juden die Armenier hassen? Im Gegenteil haben sie den Türken nicht erst seit ihrem Exodus aus Spanien der reconquista sehr viel zu verdanken, was sogar der oberste Zionist und Osmanenfeind Aaronsohn freiwillig zugibt.
theinsider
14.03.07, 21:29
..warum malt ihr alles immer nur schwarz? betrachtet es doch als punktuellen erfolg - eine baustelle, die zumindestens momentan nicht bearbeitet werden muss.
Es ist sicherlich eine Entscheidung aus geopolitischen Erwägungen heraus, aber immer noch mehr als manche Historiker-Tätigkeit.
deryatulga
14.03.07, 21:32
..warum malt ihr alles immer nur schwarz? betrachtet es doch als punktuellen erfolg - eine baustelle, die zumindestens momentan nicht bearbeitet werden muss.
Es ist sicherlich eine Entscheidung aus geopolitischen Erwägungen heraus, aber immer noch mehr als manche Historiker-Tätigkeit.
Was für einen Erfolg? Israel lehnt solche Anliegen ohne unser Zutun aus freien Sücken ab und nicht zum ersten mal! Irgendwann wird aber auch diese Baustelle zu gefährlich, wenn man sich derart tollpatschig benimmt!
Ist wohl einer der Gründe warum der Tayip noch nicht Stark in Richtung Israel feuert.
Israel sagt nichts dazu weil sie Türkei nicht als Partner verlieren wollen. Das ist einfache Realpolitik. Sobald sie einen Vorteil sehen werden sie es auch gegen die Türkei einsetzen.
Wir müssen diese Armenier geschichte schnell hinter uns bringen. Gül hatte doch die Idee das sich die Türkei quasi selber anzeigt. Was ist daraus geworden ?
..warum malt ihr alles immer nur schwarz? betrachtet es doch als punktuellen erfolg - eine baustelle, die zumindestens momentan nicht bearbeitet werden muss.
Es ist sicherlich eine Entscheidung aus geopolitischen Erwägungen heraus, aber immer noch mehr als manche Historiker-Tätigkeit.
mich stört die generelle ermächtigung, einiger staaten.
heute so, morgen so. und wer sagt, das dieses thema nicht als moralische waffe wieder herausgekramt wird, wenn es nötig ist?
mir wäre es lieber, beide staaten, also armenien und die türkei würden dieses thema gemeinsam aufarbeiten. stattdessen möchte sie das thema politisieren und für aktuelle entscheidungen als pluspunkte einsetzen.
ich erinerre mich an die unverständliche reaktion der karabach armenier, über die abwehrhaltung europas, wegen des referandum.
sie hatten darauf spekuliert, aufgrund der ressentiments gegenüber der türkei, das die europär das referandum ignorieren, evtl. sogar auf zustimmung stößt.
es wäre diplomatisch kein besonders kluger schritt, aber vielleicht sollte das türkische parlament ein dekret aufsetzen und die völkermorde an den hereros, den palästinensern, den algeriern, den chinesen und indern, gedenken.
für den anfang wären diese wenigen aufgezählten völkermorde, begangen von der "zivilisierten welt", ausreichend.
da wäre ich auf eine "europäische erinnerungskultur" aber mal gespannt.
Gül hatte doch die Idee das sich die Türkei quasi selber anzeigt. Was ist daraus geworden ?
ich glaube, das wäre ein eigentor. nicht das die faktenlage uns nicht entlasten würde. wir haben die rhetorischen mittel nicht, bzw. sie werden unterdrückt.
mich stört die generelle ermächtigung, einiger staaten.
heute so, morgen so. und wer sagt, das dieses thema nicht als moralische waffe wieder herausgekramt wird, wenn es nötig ist?
mir wäre es lieber, beide staaten, also armenien und die türkei würden dieses thema gemeinsam aufarbeiten. stattdessen möchte sie das thema politisieren und für aktuelle entscheidungen als pluspunkte einsetzen.
ich erinerre mich an die unverständliche reaktion der karabach armenier, über die abwehrhaltung europas, wegen des referandum.
sie hatten darauf spekuliert, aufgrund der ressentiments gegenüber der türkei, das die europär das referandum ignorieren, evtl. sogar auf zustimmung stößt.
es wäre diplomatisch kein besonders kluger schritt, aber vielleicht sollte das türkische parlament ein dekret aufsetzen und die völkermorde an den hereros, den palästinensern, den algeriern, den chinesen und indern, gedenken.
für den anfang wären diese wenigen aufgezählten völkermorde, begangen von der "zivilisierten welt", ausreichend.
da wäre ich auf eine "europäische erinnerungskultur" aber mal gespannt.
Das Problem ist wir sind Momentan nicht an der Macht, deswegen entscheiden nicht wir was Völkermord ist oder nicht.
Warum sollte sich Armenien Diplomatisch mit uns in Verbindung setzen ? Sie können es soschön nutzen =)
Zu Güls Idee :
Da hast du sicherlich Rectt, aber gerade dadurch ezwingen wir eine Entscheidung. Wenn dann noch trotz Faktenlage das es nicht als Völkermord zeigt trotzdem als solche eingestuft wird. Sind wir
1 : Die Moralischen Sieger
2 : Wissen wir endlich deffinitiv wer Freund und Feind. Das wäre vieleicht endlich die Abnablung von der EU. Mit Go West stimme ich Atatürk zu, immer das fortschritlichste zu Adaptieren. Aber Go EU ?? Nööö danke =)
theinsider
14.03.07, 21:54
Was für einen Erfolg? Israel lehnt solche Anliegen ohne unser Zutun aus freien Sücken ab und nicht zum ersten mal! Irgendwann wird aber auch diese Baustelle zu gefährlich, wenn man sich derart tollpatschig benimmt!
...wenn israel die genozid-anerkennung ablehnt ist das für mich ein punktueller erfolg. die entscheidung der israelis ist weder durch das zutun normaler bürger, noch durch die tätigkeit von historikern erfolgt - nicht mehr oder weniger habe ich gesagt. warum muss (soll) ich in die entscheidung der israelis soviel negatives interpretieren??
@akinci
wer wird dich zum "moralischen sieger" auserwählen, wenn der begriff genozid amtlich ist?
unter diese armenier-geschichte muss ein schlusstrich gezogen werden, denn diese abstimmungen werden immer wieder als instrument der politik herangezogen werden. wie oft hat man schon in amerika versucht hierüber abzustimmen oder hat es schon getan. wenn das so weiter geht werden bald bald sorgar die fiji inseln abstimmen.
wie würde die selbstanzeige denn aussehen. türkei klagt sich an und verteidigt sich vor dem un tribunal ?
wenn danach ein gerichtsurteil gefällt wird, das verbindlich ist, kann man diesen schritt natürlich in betracht ziehen.
@akinci
wer wird dich zum "moralischen sieger" auserwählen, wenn der begriff genozid amtlich ist?
Moralischer Sieger für uns, den Orient und Afrika. Die auch manchen Völkermord durch die EU Staaten erlebt hat. Es wäre endlich klar für "unsere" Welt das es eine einseitige Sicht gibt.
Es ist eine Art Opfern. Es zur Spitze Treiben.
Moralischer Sieger für uns, den Orient und Afrika. Die auch manchen Völkermord durch die EU Staaten erlebt hat. Es wäre endlich klar für "unsere" Welt das es eine einseitige Sicht gibt.
Es ist eine Art Opfern. Es zur Spitze Treiben.
durchaus du auch die konsequenz? gebietsabstriche, schmerzensgeld. tapfere armenier in türkischen schulbüchern, wurden völlig unschuldig von türken massakriert usw.
durchaus du auch die konsequenz? gebietsabstriche, schmerzensgeld. tapfere armenier in türkischen schulbüchern, wurden völlig unschuldig von türken massakriert usw.
Wird das nicht in Teilen sowieso gemacht.
Ich gebe zu denke da etwas Radikal. meinte auch eine komplete abnablung. Sie bringen Ihre geschichtsbücher raus und wir unsere.
Ich erwarte nicht aber das eine Entscheidung gegen unseren Gunsten ausfällt. Das wäre zu Direkt :lach:
deryatulga
14.03.07, 22:24
...wenn israel die genozid-anerkennung ablehnt ist das für mich ein punktueller erfolg. die entscheidung der israelis ist weder durch das zutun normaler bürger, noch durch die tätigkeit von historikern erfolgt - nicht mehr oder weniger habe ich gesagt. warum muss (soll) ich in die entscheidung der israelis soviel negatives interpretieren??
Ich wollte nur wissen, wessen Erfolg das ist? Wo man auf normaler Ebene ein Debakel nach dem anderen erlebt, hat man es wohl nötig, sich die Existenz einiger unsichtbaren Supertürken einzubilden!
İsrail 'Ermeni soykırımı'nı tanımadı
14 Mart, 2007 18:17:00 (TSİ)
http://www.cnnturk.com/images/1.gif
http://www.cnnturk.com/images/dunya/israil.jpgknessethbr.jpg
Parlamento, 'Ermeni soykırımı'nı reddetti
İLGİLİ HABERLER
• TBMM heyeti ABD'de Burns'le görüştü (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=1&haberID=314906)
• Rice ve Gates'den Kongre'ye uyarı (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=2&haberID=314775)
• "Türkiye-ABD ilişkileri baltalanır" (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=3&haberID=314272)
• TBMM heyeti ABD'de nabız yoklayacak (http://www.cnnturk.com/TURKIYE/haber_detay.asp?PID=318&HID=4&haberID=313587)
• "ABD ilişkileri düzeltmeye çalışıyor" (http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&HID=5&haberID=313042)
İsrail Parlamentosu (Knesset), 'Ermeni soykırımı'nı tanımayı reddetti.
Merkez soldaki Meretz Partisi milletvekili Haim Oron tarafından Parlamento'ya sunulan ve İsrail'in de 24 Nisan'ın uluslararası alanda 'Ermeni soykırımını anma günü' kabul edilmesine ilişkin önerge reddedildi.
Oron, "Yahudi halkının temsilcisi olarak İsrail Parlamentosu'nun görevi Ermeni soykırımını tanımak gerektiği konusundaki fikrini bildirmektir. Bu, Ermeni halkına olduğu kadar kendimize de borcumuzdur" dedi.
Türkiye ile hem diplomatik hem de yakın ilişkileri bulunan İsrail, 'Ermeni soykırımı'nı resmen hiç tanımadı.
Kaynak: http://www.cnnturk.com/DUNYA/haber_detay.asp?PID=319&haberID=315435
Israil´in bu hamlesi, sadece ve sadece elinde Türkiye`ye karsi bir Siyasi koz bulundurmakdan ibaretdir! Ege Sahillleri, en basda olmak üzere, Isralli is adamlarina peskes cekilmekde! Ve netice itibariyla, Türkiye Israil yanlizi bir Siyaset gütmekdedir. Sayet günün birinde, Türkiye, asiri derecedeki Israil yanlizi tutumundan, siyasi bir kayma olursa; Knesettin ilk yapacagi, bu sözde Soykirimi tanimasi olacakdir!!
theinsider
14.03.07, 23:15
Wo man auf normaler Ebene ein Debakel nach dem anderen erlebt, hat man es wohl nötig, sich die Existenz einiger unsichtbaren Supertürken einzubilden!
ich glaube nicht an
http://farm1.static.flickr.com/133/421459360_7e0cd72152.jpg
deryatulga
15.03.07, 12:44
Völkermord an Armeniern
Israel will davon nichts wissen (http://www.haynews.eu/)
Der Völkermord an den Armeniern wird in Israel weiterhin kein Thema sein. Mit 16 gegen 12 Stimmen beschloss eine Mehrheit der Abgeordneten des israelischen Parlaments, eine Debatte über die türkische Verantwortung zu dem Massenmord nicht zuzulassen und das Thema von der Tagesordnung zu streichen.
"Eine schandhafte Abstimmung", sagten Vertreter des armenischen Patriarchats von Jerusalem. Sie hatten in ihren schwarzen Ornaten und großen goldenen Kreuzen auf der Brust auf der Ehrentribüne der Knesset verfolgt, wie Chaim Oron (Meretz-Partei) seinen Antrag für eine Debatte begründete. Viele Parlamente hätten schon eine Beschließung zum Armeniermord verabschiedet. In Deutschland wird gar die Weigerung der Türkei, sich zu dem Massenmord zu bekennen, als moralisches Argument gegen ihre Aufnahme in die EU angebracht.
Dem Genozid 1915 fielen bis zu 1,5 Millionen Armenier zum Opfer. Ebenso viele Menschen wurden deportiert. Die Türkei bestreitet den Völkermord. Im Kriegsgeschehen seien ebenso viele Türken von Armeniern abgemetzelt worden.
Thema "realpolitisch nicht opportun"
Immer wieder, so Oron, sei der Genozid an den Armeniern auf die Tagesordnung der Knesset gesetzt. "Das ist keine Frage von links oder rechts." 1990 hätten sich dutzende Intellektuelle und Politiker, darunter der linke Schriftsteller Amos Oz und der konservative Mosche Schamir, zu einem gemeinsamen Aufruf zusammengetan: "Ausgerechnet als Söhne eines Volkes, das einen in der Menschheit vergleichlosen Holocaust durchmachte, als Söhne eines Volkes, das heute gegen die Verleugnung (der Schoah) ankämpft, müssen wir eine besondere Sensibilität für das Unglück eines anderen Volkes kundtun. Wir dürfen dem Wegschauen vom Völkermord an den Armeniern nicht zustimmen."
Oron bestätigte, dass die Regierung "mit viel Energie" Druck auf ihn ausgeübt habe, das Thema zu streichen. Es sei "politisch aufgeladen" und "realpolitisch nicht opportun", in der Knesset über den Armeniermord zu reden und so die guten Beziehungen zur Türkei zu gefährden.
Diplomaten und Politiker wurden immer wieder gerügt, wenn sie sich in politisch nicht korrekter Weise zu dem Thema äußerten. Nach Protesten der Türkei musste eine armenische Lehrerin einen Text ändern, den sie am israelischen Unabhängigkeitstag zu ihrer eigenen Ehrung verlesen sollte. Sie wollte erwähnen, von einer Familie abzustammen, die Opfer des Massenmordes geworden war. Der Text war vor der Zeremonie gedruckt und verbreitet worden. Die Türken erfuhren davon. Die Broschüre wurde eingestampft und die Lehrerin durfte lediglich erwähnen, Armenierin zu sein.
"Nicht allein den Historikern überlassen"
Oron sagte: "Es gibt Dinge, die wir den Historikern überlassen können. Aber es gibt auch Dinge, für die wir die Verantwortung übernehmen sollten. Wir können es doch nicht allein den Historikern überlassen, herauszufinden, was in diesem oder jenem Dorf passiert ist." Als Mensch, als Jude und als Israeli empfehle er, den Armenierholocaust nicht mehr zu ignorieren. "Wir schulden es dem armenischen Volk und noch viel mehr uns selber, darüber Rechenschaft abzulegen." Es gebe zu viele Ähnlichkeiten des armenischen mit dem jüdischen Holocaust. Oron verwarf das gelegentlich in Israel gehörte Argument, wonach eine Anerkennung des Holocaust an den Armeniern den Holocaust an den Juden relativiere oder verkleinere.
Gesundheitsminister Jakob Ben Isri (Greisenpartei) antwortete im Namen der Außenministerin Zipi Livni: "Die Menschheitsgeschichte ist gepflastert mit traumatischen Ereignissen. Die Größe des Menschen liegt in der Fähigkeit, eine bessere Welt aufzubauen, ohne die Narben der Vergangenheit zu vergessen, aber auch ohne dass sie (die Narben) Besitz von der Gegenwart ergreifen." Erste Zwischenrufe kamen auf. "Als Juden und Israelis haben wir eine besondere moralische Pflicht, an menschliche Tragödien zu erinnern, darunter auch an die Tötungstaten an Armeniern im ersten Weltkrieg von 1915 bis 1916, den letzten Jahren des Osmanischen Reiches."
Ben Isri fuhr fort: "Jede Seite führt Argumente über die historische Richtigkeit der Ereignisse an. Die Erforschung der Ereignisse muss mit einer öffentlichen Debatte vorangetrieben werden, begründet auf Tatsachen, und nicht mit Erklärungen oder Beschlüssen von uns Politikern." Die Abgeordnete Scheli Jechimovitsch (Arbeitspartei) rief zynisch dazwischen: "Gibt es nicht auch zum jüdischen Holocaust solche, die da Fragen zu den historisch korrekten Details stellen?" Unbeirrt hoffte der Minister "auf einen offenen Dialog beider Seiten (Türken und Armenier), seit Jahrzehnten offen gebliebene Wunden zu heilen."
Ulrich W. Sahm, Jerusalem
deryatulga
15.03.07, 12:47
http://www.haaretz.com/hasen/spages/837927.html (http://www.haaretz.com/hasen/spages/837927.html)
Thu., March 15, 2007 Adar 25, 5767
Knesset, in nod to Turkey, opts not to discuss Armenian genocide
By Gideon Alon
The Knesset decided yesterday to shelve a proposal for a parliamentary discussion on the Armenian genocide, in compliance with Prime Minister Ehud Olmert's request.
Foreign Minister Tzipi Livni had also asked for a removal of MK Haim Oron's (Meretz) proposal from the agenda of the Knesset Education, Culture, and Sports Committee. She said the discussion might destabilize diplomatic relations with Turkey, which denies responsibility for the death of nearly 1 million Armenians during World War I.
Advertisement
MK Oron said that before the vote, Livni called him twice to ask him to withdraw the proposal. "This inquiry is something we owe the Armenians, primarily at a time when we are struggling to preserve the memory of our own people," said Oron.
He added that he had intended the discussion to lead to a resolution by the Knesset acknowledging the genocide perpetrated against the Armenians by the Turkish security forces.
Prominent members of the Armenian community in Israel observed the vote from the Knesset visitors' balcony and expressed their disappointment with the decision.
Health Minister Yacov Ben-Yizri, speaking for Livni, said that "as Jews and Israelis we are especially sensitive to the issue, but over the years the subject has been transformed into a heated discussion that the two parties must resolve in order to truly heal the wounds of the past."
In his address, Ben Yizri did mention that the Armenians were "killed en-masse during the last days of the Ottoman rule."
2)
http://www.jta.org/cgi-bin/iowa/breaking/100575.html (http://www.jta.org/cgi-bin/iowa/breaking/100575.html)
Turkish Jews lobby against Armenian resolution
A delegation of Turkish Jews lobbied against a resolution under consideration in the U.S. Congress that would recognize the 1915 massacres of Armenians as genocide. The three-person delegation, headed by Silvyo Ovadya, the president of the Turkish Jewish community, attended this week's American Israel Public Affairs Committee policy conference and met with Jewish leaders as well as members of Congress.
Turkish diplomats have been unsuccessful in mustering broad community support against the non-binding resolution proposed by Rep. Adam Schiff (D-Calif.), who is Jewish and has a large Armenian constituency. A number of Holocaust scholars have labeled the massacres, carried out by Ottoman-era Turks, as a genocide and have called it a precursor to the Holocaust. Ovadya said such considerations were best left to historians, but claimed that politically the resolution would harm relations between the United States and its closest Muslim ally.
pis yahudiler diyenleri simdi görmek isterdim
ja ich bin selbst gerade geschockt
Bilge Khan
15.03.07, 17:41
Aslan Israil beeeee !
:türkiye:
Danke Israel !
TURKISH SAT KOMMANDO
15.03.07, 22:40
Sehr gute Arbeit, was Israel da geleistet hat:aferin:
Echt Klasse !
Wieso gratuliert Ihr ? Israel hat nur nein gesagt aus Realpolitischen gründen nicht weil sie daran glauben.
Sie glauben schon das wir einen Völkermord begangen haben.
Wieso gratuliert Ihr ? Israel hat nur nein gesagt aus Realpolitischen gründen nicht weil sie daran glauben.
Sie glauben schon das wir einen Völkermord begangen haben.
Quelle?
Der Schakal
15.03.07, 22:44
Quelle?
Und wer zum Henker ist Israel? Kennt den jemand?
http://www.n-tv.de/778612.html
16 zu 12 finde ich dazu noch etwas knapp.
Der Artikel ist leider von Sahm geschrieben, kann aber gerne noch andere Quellen suchen.
Israel will halt die Türkei nicht als Parner verlieren, dafür sind sie zu allem bereit. Auch was Ihnen vieleicht wiederspricht.
Bilge Khan
15.03.07, 22:51
http://www.n-tv.de/778612.html
16 zu 12 finde ich dazu noch etwas knapp.
Der Artikel ist leider von Sahm geschrieben, kann aber gerne noch andere Quellen suchen.
Israel will halt die Türkei nicht als Parner verlieren, dafür sind sie zu allem bereit. Auch was Ihnen vieleicht wiederspricht.
Egal öyle veya Böyle ! Ergebnisse zählen !
http://www.n-tv.de/778612.html
16 zu 12 finde ich dazu noch etwas knapp.
Der Artikel ist leider von Sahm geschrieben, kann aber gerne noch andere Quellen suchen.
Israel will halt die Türkei nicht als Parner verlieren, dafür sind sie zu allem bereit. Auch was Ihnen vieleicht wiederspricht.
So sieht es aus und nichst anders!
Naiv ist es zu denken, dass Israel, den wischiwaschi Völkermord an den Armeniern nicht anerkennt, weil Sie wirklich in der überzeugung sind, dass es diesen Völkermord nicht gegeben hätte.Würden Sie dies anerkennen, wäre zum einen, der Holacaust in seiner Singularität in frage gestellt. Zum anderen; die bilateralen Beziehungen zwischen Türkei und Israel bekäme eine rieß!
:türkiye:
pis yahudiler diyenleri simdi görmek isterdim
Arkadaslar,
yine su bir gercek ki ... Israil su siralar Türkiye ile iyi gecinmek zorunda... onlari bu karara iten gelecekte gerceklestirlmesi istenen siyasi düsünceler...BITTI!
Zaten onlarin istedikleride bu degil mi...bizim "aaa gördünüz mü yahudilere haksizlik etmisiz, aslinda ne kadar da iyiler! vs vs!"
Biz Türkler artik bu kadar saf olmayalim! Amerika`dan sonra Israil`e mi yem olacagiz!
Birakin ülkelerinde ne karar verirlerse versinler...bize ne biz kendi isimize bakalim...
:türkiye:
edit...Detan
Ja da steht das sie zu den Buchreligionen gehören. Und Ihre Ehre, Hab und gut durch den Propheten geschützt sind. Wer sie beklaut oder Ihnen schädigt im eigenen Land ist so als würde er den Propheten schaden oder Ihn beklauen. Es sind uns anvertraute.
Der Schakal
15.03.07, 23:08
:türkiye:
Arkadaslar,
yine su bir gercek ki ... Israil su siralar Türkiye ile iyi gecinmek zorunda... onlari bu karara iten gelecekte gerceklestirlmesi istenen siyasi düsünceler...BITTI!
Zaten onlarin istedikleride bu degil mi...bizim "aaa gördünüz mü yahudilere haksizlik etmisiz, aslinda ne kadar da iyiler! vs vs!"
Biz Türkler artik bu kadar saf olmayalim! Amerika`dan sonra Israil`e mi yem olacagiz!
Birakin ülkelerinde ne karar verirlerse versinler...bize ne biz kendi isimize bakalim...
:türkiye:
Allgemeine Verurteilung ala "Weltjudentum" und "Weltverschwörung der jüdischen Lobby" sind trotzdem unerwünscht!
Bilge Khan
15.03.07, 23:11
Iyi o zaman kabul etseydi bariiii ! Nasil olsa bazi Arab kardesleriniz kabul etigi gibi :hallo;
Kabul etse kabahat, kabul etmese kabahat!
:türkiye:
Arkadaslar,
yine su bir gercek ki ... Israil su siralar Türkiye ile iyi gecinmek zorunda...
Hic sanmiyorum. Israil Türkiye ile iyi gecinmek zorunda olsa Kuzey Irak'ta Pesmergelere askeri egitim vermez.
Zaten onlarin istedikleride bu degil mi...bizim "aaa gördünüz mü yahudilere haksizlik etmisiz, aslinda ne kadar da iyiler! vs vs!"
Hayir, Türkiye'nin Israil hakkinda düsünceleri, Israil devletinin de, halkinin da umrunda degil.
Israil bu noktada sadece kendi cikarlarini düsünüyor.
Biz Türkler artik bu kadar saf olmayalim! Amerika`dan sonra Israil`e mi yem olacagiz!
Birakin ülkelerinde ne karar verirlerse versinler...bize ne biz kendi isimize bakalim...
:türkiye:
Ne yani, baska bir devletin parlamentosu benim bir halka soykirim yapip yapmadigim hakkinda karar verecek ve bu benim isim olmayacak? :rolleyes:
Iyi o zaman kabul etseydi bariiii ! Nasil olsa bazi Arab kardesleriniz kabul etigi gibi :hallo;
Kabul etse kabahat, kabul etmese kabahat!
Müslüman devletlerin arasinda sözde soykirimi kabul eden tek ülke Lübnan. Ermenilerin Lübnan'da ne kadar önemli bir konuma sahip olduklarini düsünürsek, bu hicte sasirtici degil.
Acaba ney karsiliginda Szde Soykirim red edildi
Der Schakal
15.03.07, 23:14
Iyi o zaman kabul etseydi bariiii ! Nasil olsa bazi Arab kardesleriniz kabul etigi gibi :hallo;
...
Und das wären?
Bilge Khan
15.03.07, 23:18
Und das wären?
Es gibt eine Weltkarte. Finde ich jatzt aber nciht - Lybien ist auch darunter
Mir stellt hier eine Moralische Frage.
Sollen wir Israel weiter Kritisieren und dafür in Kauf nehmen das diese Erklärung dann doch Irgendwann durchgeht.
Oder Gute Mine zum bösen spiel machen ?
Was wäre für uns Realpolitisch besser ?
Mir stellt hier eine Moralische Frage.
Sollen wir Israel weiter Kritisieren und dafür in Kauf nehmen das diese Erklärung dann doch Irgendwann durchgeht.
Oder Gute Mine zum bösen spiel machen ?
Was wäre für uns Realpolitisch besser ?
Cok tabiii Israelin Sözde soykirimini kabul etmemesi cünkü bir soykirimi olmamistir. Bize karsi bir iyilik dehildir bunlar, bu sadece DOGRUYU yerine getirmek dir ve oldukca dogal dir.
Sollen wir Israel weiter Kritisieren und dafür in Kauf nehmen das diese Erklärung dann doch Irgendwann durchgeht.
Oder Gute Mine zum bösen spiel machen ?
Was wäre für uns Realpolitisch besser ?
Diesen zionistischen Gebilde, müssen wir in ihren Schranken weisen. Die Republik Türkei, ist auf den trümmern des osmanischen Reiches Gegründet. Und Palästina war eins, eine Provinz dieses Reiches.. Also eine historische Verpflichtung hätten wir schon..
Früher oder Später werden sie diesen wischiwaschi Völkermord anerkennen!
aus welchem grund wurde mein beitrag editiert ?
israil hayir dedi, amerikada hayir demeye hazirlaniyor, ..valla iran yandi:lach:
Diesen zionistischen Gebilde, müssen wir in ihren Schranken weisen. Die Republik Türkei, ist auf den trümmern des osmanischen Reiches Gegründet. Und Palästina war eins, eine Provinz dieses Reiches.. Also eine historische Verpflichtung hätten wir schon..
Früher oder Später werden sie diesen wischiwaschi Völkermord anerkennen!
Sehe ich ähnlich.
Wir sollten dringenst unsere Aussenpolitik ändern. Ohne konflikt auf der einen oder anderenSeite wirds wohl nicht gehen.
Warum sollen Juden die Armenier hassen? Im Gegenteil haben sie den Türken nicht erst seit ihrem Exodus aus Spanien der reconquista sehr viel zu verdanken, was sogar der oberste Zionist und Osmanenfeind Aaronsohn freiwillig zugibt.
Wo die Judenfeindlichkeit der Armenier herkommt kann ich dir nicht genau sagen, ich habe von Armeniern Sachen gehört wie z.b. dass der "Völkermord" an ihnen von Juden organisiert worden währe usw.
Hatte Yalcin Kücük nicht ähnliche Aussagen in diese Richung gemacht (wobei Yalcin Kücük den Juden ja für alles die Schuld gibt :rolleyes: ) ?
Hic sanmiyorum. Israil Türkiye ile iyi gecinmek zorunda olsa Kuzey Irak'ta Pesmergelere askeri egitim vermez.
Haben Sie auch einen Beleg oder eine Quelle für diese Behauptung?:confused::confused ::confused:
Mit freundlichem Gruss
Denizli 2
Haben Sie auch einen Beleg oder eine Quelle für diese Behauptung?:confused::confused ::confused:
Mit freundlichem Gruss
Denizli 2
Es gibt auch kein beweiß dafür das US Truppen die Pesmerges ausbilden.
Und es wird auch kein beweiß für die Israelischen Truppen geben.
Aber trotzdem weiß es jeder dafür brauch man keinen beweiß!
Ein beispiel hierzu man könnte Hitler zB heute nicht vorwerfend as er die Judenverfolgung und ermordung veranlast hat weil es keine Papiere mehr gibt die ganz sind. Es wurden alle beweiße verbrandt die Hitler unterzeichnet hatte.
Der einzige beweiß ist, dass Hitler, das hat gewusst haben müssen, weil er als Diktator das land beherrscht hat und die ganze kontrolle in der hand hatte.
So ist es auch in unserem Fall Amerika hat die Korntolle über Irak und bildet Terroristen aus
Es gibt auch kein beweiß dafür das US Truppen die Pesmerges ausbilden.
Und es wird auch kein beweiß für die Israelischen Truppen geben.......
danke
danke
kein Problem
Aber einen Satz noch die Wahrheit ändert sich nicht auch wenn man's gerne anders hätte! Die Wahrheit bleibt die Wahrheit.
MfG
ALi
kein Problem
Aber einen Satz noch die Wahrheit ändert sich nicht auch wenn man's gerne anders hätte! Die Wahrheit bleibt die Wahrheit.
MfG
ALi
Man kann in einem politischen Forum keine infamen behauptungen,
die man allenfalls vom Hörensagen weiss,nicht als Tatsachen
hinstellen,,,ohne Beleg ohe jegliche Quelle macht man sich
doch nur lächerlich...
Es gibt nicht wenige,die behaupten die Anschläge vom 11.september
seien eine abgestimmte Aktion von Israel und der CIA gewesen,um
den Irak- und Afghanistankrieg zu rechtfertigen!
Wenn also jeder alles behaupten kann wie es ihm gerade passt,
dann mag das unterhaltsam klingen,mit einer serösen
Diskussion hat das aber nichts gemein,Landauf Landab !
Mit freundlichen Grüssen
Denizli 2
Man kann in einem politischen Forum keine infamen behauptungen,
die man allenfalls vom Hörensagen weiss,nicht als Tatsachen
hinstellen,,,ohne Beleg ohe jegliche Quelle macht man sich
doch nur lächerlich...
Es gibt nicht wenige,die behaupten die Anschläge vom 11.september
sei eine abgestimmte Aktion von israel und der CIA gewesen,um
den irak- und Afghanistankrieg zu rechtfertigen!
Wenn also jeder alles behaupten kann wie es ihm passt,
dann mag das unterhaltsam klingen,mit einer serösen
Diskussion hat das aber nichts gemein,Landauf Landab !
Mit freundlichen Grüssen
Denizli 2
Komplott-Theorien gehhören zur Politik und zu einem Politick Forum!
Komplott-Theorien gehhören zur Politik und zu einem Politick Forum!
ja da hast du sogar Recht,dann müsste man aber klarmachen,dass
man von einer Theorie ausgeht.
Bei dem Beitrag des genannten users handelt es sich aber
nicht um eine Theorie sondern um eine Tatsachen-Behauptung!
Und das geht nicht !
Mit freundlichen Grüssen
Denizli 2
Komplott-Theorien gehhören zur Politik und zu einem Politick Forum!
Glaube eher das das Benjamin Blümchen war. Das man Ihn dabei nicht gesehen hat heißt ja nicht das es nicht so ist.
Theorien brauchen auch Belege, die nicht unbedingt eindeutig sein müssen. Aber einfach was aus dem Hut Zaubern geht nicht.
ja da hast du sogar Recht,dann müsste man aber klarmachen,dass
man von einer Theorie ausgeht.
Bei dem Beitrag des genannten users handelt es sich aber
nicht um eine Theorie sondern um eine Tatsachen-Behauptung!
Und das geht nicht !
Mit freundlichen Grüssen
Denizli 2
Entweder ist es eine Tatsache oder eine Behauptung??!!
Es handelt sich fast alles um Theorien in der Politik und der user hat seine meinung nieder geschrieben.
Die Politiker ,die die Türkei seit der Entstehung israels
regieren,sind auch weitestgehend anständige &
verantwortungsvolle Menschen die die Interessen ihres Landes
im Auge haben.
Sie werden schon wissen,warum die Türkei über so einen
langen Zeitraum so enge politische,wirtschaftliche
aber auch militärische Zusammenarbeit mit Israel sucht und praktiziert
(u. vice versa !!!)
Diese kontinuieliche Politik wird meines Wissens selbst
von der gegenwärtigen Regierung nicht in Frage gestellt...und das ist gut so!
Es ist allemal ehrenhafter ein Freund Israels zu sein,als
der Schurkenstaaten a la Syrien ( Wo lebte eigentlich Apo Öcalan
vor seiner Verhaftung ??? in Damaskus oder Haifa ???)
und Iran,von dessen Territorium aus die von ihm ausgerüsteten
PKK-Ableger Türkische Landsleute und türkischen Boden unter Feuer nehmen ???
Diese durchsichtigen Anti-israelischen Behautungen
sind bestenfalls unwillkürliche und importierte Reflexe
und haben mit der Wirklichkeit nichts zu tun!
Landauf Landab !
Mit freundlichen Grüssen
Denizli 2
Die Politiker ,die die Türkei seit der Entstehung israels
regieren,sind auch weitestgehend anständige &
verantwortungsvolle Menschen die die Interessen ihres Landes
im Auge haben.
Sie werden schon wissen,warum die Türkei über so einen
langen Zeitraum so enge politische,wirtschaftliche
aber auch militärische Zusammenarbeit mit Israel sucht und praktiziert
(u. vice versa !!!)
Diese kontinuieliche Politik wird meines Wissens selbst
von der gegenwärtigen Regierung nicht in Frage gestellt...und das ist gut so!
Es ist allemal ehrenhafter ein Freund Israels zu sein,als
der Schurkenstaaten a la Syrien ( Wo lebte eigentlich Apo Öcalan
vor seiner Verhaftung ??? in Damaskus oder Haifa ???)
und Iran,von dessen Territorium aus die von ihm ausgerüsteten
PKK-Ableger Türkische Landsleute und türkischen Boden unter Feuer nehmen ???
Diese durchsichtigen Anti-israelischen Behautungen
sind bestenfalls unwillkürliche und importierte Reflexe
und haben mit der Wirklichkeit nichts zu tun!
Landauf Landab !
Mit freundlichen Grüssen
Denizli 2
Naja anständig.
Und der grund warum wir nix mit den Arabern zu tun haben liegt eher in der Geschichte + das Dessinteresse für eine Aktive Aussenpolitik.
Es ist also eher ein zweckbündniss gewesen keine wirkliche Freundschaft oder so.
Wenn wir uns gegen die EU entscheiden ( was wir auch sollten ) müssen wir uns auch gegen Israel entscheiden. Das eine wird ohne das andere nicht gehen.
Mir missfällt die Situation das Israel denkt sie hat uns mit dieser Angeblich Genozid story an den Ei....
Sie werden es früher oder später eh gegen uns nutzen und uns in irgendein Mist reinziehen.
Ehrlich gesagt kämpfe ich lieber auf der Seite des Orients und oder Türkmenen als auf EU und USA seite.
Glaube eher das das Benjamin Blümchen war. Das man Ihn dabei nicht gesehen hat heißt ja nicht das es nicht so ist.
Theorien brauchen auch Belege, die nicht unbedingt eindeutig sein müssen. Aber einfach was aus dem Hut Zaubern geht nicht.
Wenn man Belege hätte dann wäre es gar keine Theorie mehr dann wären es schon Fakten. Aber die Theorie ist eine Sache die nicht bewiesen ist!
Wenn man Belege hätte dann wäre es gar keine Theorie mehr dann wären es schon Fakten. Aber die Theorie ist eine Sache die nicht bewiesen ist!
Die müssen es sich zumindestens auf Beobachtung stützen, 100% beweise erwartet auch keiner. Oder zumindestens hinweise.
Naja anständig.
Und der grund warum wir nix mit den Arabern zu tun haben liegt eher in der Geschichte + das Dessinteresse für eine Aktive Aussenpolitik.
Es ist also eher ein zweckbündniss gewesen keine wirkliche Freundschaft oder so.
Wenn wir uns gegen die EU entscheiden ( was wir auch sollten ) müssen wir uns auch gegen Israel entscheiden. Das eine wird ohne das andere nicht gehen.
Mir missfällt die Situation das Israel denkt sie hat uns mit dieser Angeblich Genozid story an den Ei....
Sie werden es früher oder später eh gegen uns nutzen und uns in irgendein Mist reinziehen.
Ehrlich gesagt kämpfe ich lieber auf der Seite des Orients und oder Türkmenen als auf EU und USA seite.
aber wohnen lieber in der EU:brüll:
Wie passt denn das zusammen:brüll:
Der Schakal
18.03.07, 22:41
Wenn wir uns gegen die EU entscheiden ( was wir auch sollten ) müssen wir uns auch gegen Israel entscheiden. Das eine wird ohne das andere nicht gehen.
Das sehe ich anders.
aber wohnen lieber in der EU:brüll:
Wie passt denn das zusammen:brüll:
Als die Osmanen vor Wien standen waren sie doch auch mitten in Europa. oder?
Das sehe ich anders.
Als die Osmanen vor Wien standen waren sie doch auch mitten in Europa. oder?
Habe wohl den Moment verpasst wo die Wiener die Tür aufgemacht haben. Wir waren drinne aber nicht erwünscht. Wir waren der einzige Grund damit sie zusammenhalten.
aber wohnen lieber in der EU:brüll:
Wie passt denn das zusammen
Entwicklung und fortschritt sind keine Atribute die nur dem Westen vorbehalten ist.
Mal waren wir obenauf jetzt Ihr. Und irgendwann wieder wir.
deryatulga
30.03.07, 12:46
Israil Tarihinde ilk kez bir milletvekili ERMENI SOYKIRIMI iddiasinin Parlamento gundeminde tartisilmasini OYLAMAYA acti.
Oylama Israil Parlamentosunda bu meslenin Israil parlamentosu gundeminde tartismaya acilmamasi konusunda karar verdi.
Gundeme alinmasini talep eden Milletvekili MERETZ-YAHAD birlik partisinin liderlerinden HAYIM ORON idi.
Konu benim ilgi alanimda oldugundan kendisini aradim ve bir roportaj talep ettim.
Kendisi de bunu kabul ederek beni Tel-Aviv'deki burosuna davet etti.
Asagida Sayin ORON ile bu konuda yaptigim soyletinin tam metnini bulacaksiniz.
Saygilarimla.
RAFAEL SADI
R.S. -- Sayın ORON , öncelikle benimle görüşmeyi kabul ettiğiniz için teşekkür ederim.
Sizinle görüşmemizin nedeni tahmin edeceğiniz üzere geçtiğimiz günlerde İsrail Parlamentosunda oylamaya açtığınız ERMENİ MESELESİ ile ilgili onerididir.
Bu önerini tam adı nedir izah edebilirmisiniz lütfen?
H.O.—Ermeni soykırımının Knesset GUNDEMİNDE TARTISMAYA getirilmesi ile ilgili OYLAMA.
R.S.—Ermeni Meselesinin İsrail Parlamentosunca SOYKIRIM –GENOCIDE olarak tanınmasınımı oylamak istediniz yani?
Bu konudaki terminoljiyi tam manası ile anlamak , daha dogrusu sizin nasıl anladığınızı açıklığa kavuşturmak istiyorum.
H.O.—HOLOCAUST ile SOYKIRIM-GENEOCİDE farklı sözcüklerdir.
Holocaust veya İbranice adı ile SHOAH tektir ve dünya insanlık tarihinin en berbat eylemidir. Bu da herkesin bildigi gibi Nazi Almanyasının Yahudilere uyguladığı en insanlık dışı eylemdir.
Soykırım veya bir milletin katli olayı ise dünyanın bir çok yerinde gerçekleşmekte , günümüz yakın tarihinde yer almakta DARFUR , RUANDA , KOSOVA en yakın örnekleridir.
R.S.—Yani sizin İsrail parlamentosu Knesset’te oylamaya koymak istediginiz ERMENİ MESELESİNİN Shoah veya Holocaust olarak kabul edilmesi degilmiydi?
H.O.—Hayır değildi. Yahudi Holocaustunun cok özel ve TEK olduğunu söylemiştim.
Ancak özellikle biz Yahudiler olarak , Holocaust’un kurbanı olarak Ermenilerin soykırımına ilgi göstermemezlik etmemeliyiz.
Knesset’in yapısı açısından durumu izah etmemiz gerekir.
KANUN TEKLİFİ vardır,KARAR vardır , yapılan oylama bu ikisi de değildi.
Oylanan Knesset’in Ermeni Meselesini tartısması hakkında bir öneri idi.
Şayet Ermeni Meselesinin veya benim ifade ettiğim şekli ile soykırımının tartısılması kabul edilseydi , bu mesele Knesset’in uygun göreceği bir komisyon bu durumu tartışacak ve gündemine alacaktı. Ve böylesi bir komisyonun alacağı kararlar 1,2,3 gibi tekrar gündem’e gelecek ve Knesset herkesin görüşünü söyleyecegi bir forum halinde , mesela ben Ermeni soykırımının tanınmasını ve anılmasını savunurken , bir baskası bunun İsrail’in meselesi olmadığını ve konunun Tarihçilere bırakılması gerektiğini ifade edebileceklerdi.
Ve İsrail parlamentosu bir çok dünya ülkesi parlamentosu gibi konuyu tartışmaya açıp gündemine alabilecekti. Bir çok Dünya parlamenosu bu konuyu gündemlerine almış ve konu hakkında görüşlerini dile getirebilmişlerdir.
R.S.-- Peki ne oldu? Gündem’e alınma oylaması ne netice verdi?
H.O.-- Oylama yapıldı ve İsrail Parlamentosu Knesset Ermeni Soykırımını TARTISMAK İSTEMEDİĞİNİ ortaya koydu.
Ben bu konunun tartışılması gerektiğini söylerken , karşı fikir tartışmamız gerekmiyor diyor.
R.S.—Türk Basınında bu oylamanın yapılmaması için Sn. Olmert ve Sn. Livni’nin size ve parlamento’ya baskı yaptığı ve böylesi bir kararın Türkiye ile olan ilişkilere zarar verebileceği sebebinin mihenk taşı olduğu şeklinde haberler yayınlandı? BU doğru mu?
H.O.—Evet doğrudur. Sayın Dış İşleri Bakanı Bayan LİVNİ ve Başbakanlık yetkilileri bu oylamayı gündemden düşürmem için beni ikna etmeye çalıştılar.
BU şekli ile bile gündeme getirilmesini istemediler. Sessizlik ile haledilmesini istediler.
R.S.—Bizde ladino lisanında bu sisteme KAYADEZ POLİTİKASI (Sessizlik siyaseti) denir. Yani İsrail hükümetinde de değişen bir şey yok demek ki....
H.O—Evet aynen öyle. Ben de iki şey söyledim .
Ben İsrail Parlamentosunun böylesi bir sessizlik politikası ile susturulmasına razı olamıyacağımı soyledim. Parlamento’nun ne karar vereceğine karışmak gibi bir niyetim yok . Ama parlamento’nun söz söyleme serbestisine gem vurulmaması gerektiğini söylerken , özellikle bu konuda serbestiden çok bir mecburiyeti olduğunu düşündüğümü ifade ettim.
Ancak buna rağmen İsrail parlamanetosunu ikna etmeyi becerdiler ve bu meselenin gündem’e alınmamasını başardılar.
R.S.—Anladığım kadarı ile oylamaya çok küçük bir katılım olmuş.
H.O.—Hayır aslında bayağı büyük biğr katılım sayılır , oylama 16’ya red ile 12 kabul oyu vardı.
R.S.-- Parlamento’da 120 milletvekili var yani sadece 28 milletvekili katılmış , toplam sayının %25’i neredeyse . BU çokmudur?
H.O.-- Evet bu az olmasına ragmen benzer oylamalarda bu rakkamın yarısı bile bulunmaz.
R.S.-- Kararlar bu şekilde alınıyorsa ....? Beni korkutuyorsunuz.
Sayın Oron yanlış anlamıyorsam siz , siyasi sebepler bizim insani konular’a bakış açımızı ve yaklaşımımızı etkilememelidir diyprsunuz. Yanlış mı algılıyorum?
H.O.—Tabii önemli olan Ermeni halkının yaşadıklarının alenen tartışılabilmesidir.
Diyelim ki bu gündem kararı alındı ve Parlamento’da her birimiz fikirlerimizi ortaya koyacak ve herhangi bir karar almaksızın bile konuyu değişik açılardan tartışmış olabilecektik.
R.S.--- Ermeni halkının veya başka bir halkın yaşadıkları da mı ? Yoksa sadece Ermeni halkının yaşadıkları mı önemli sizin için?
H.O.—BU bağlamda Ermeni halkının ,ama biz Yahudi milleti olarak her türlü soykırım konusunda hassas ve duyarlı olduğumuzu ortaya koymak zorundayız.
Mesela sadece bir kaç hafta önce DARFUR’da olanlar ile ilgili görüşmelerde bulunduk.
Hatta Darfur mültecilerinin kabulu ile ilgili görüşmeler yapıldı.
R.S.—Genocide’ı İbranice tercüme edecek olursanız nasıl tercüme ederdiniz?
H.O.—Millet katli ....
R.S.—İsrail de bazı dünya basınında vede Türkiye’de FİLİSTİN HALKINI katletmek ile , bu konuda bir SOYKIRIM - Millet Katli ile suclanmaktadır. Buna ne diyeceksiniz?
Ermeni meselesi ile kıyaslanacak bir boyutmudur ?
Veya Tarihe bakacak olursak benzerlik varmıdır?
Sanırım Tarih konusunda bilginiz vardır. Herhalde Türklerin bir sabah uyanıp hadi bu gün Ermenileri katledelim gibi bir durum olmadığını , biliyorsunuzdur.
Durumun bundan çok daha derin olduğunu, Ermenilerin tarihsel gerçekler içinde zayıflamış olan Osmanlı imparatorluğunun son demlerinde bir toprak edinme ve bir devlet kurma çabası ile bir ayaklanma ve isyan hali içinde bulunarak hem toprak istemi hem de Osmanlı askerine ateş açtıkları bilinmektedir. Bu durumda olay bir soykırım değil , aksine bir savaş, isyan bastırma olayıdır . Hatta türk tarih kitapları bu olaylarda ölen Ermenilerin bir kısmının techir esnasında yollarda öldüklerini anlatmakdtadır.
Bu tarihi bir mesele olup İsrail olarak bu tarihi durumun hakimliğini yapmak rolüne mi soyunmalıyız sizce?
H.O.—İsterseniz önce İsrail’in işgal ettiği topraklarda SOYKIRIM yaptığı iddiası ile başlayalım. Tarih insanlar ve milletler arasındaki olaylar’a ANLAŞMAZLIK , SAVAŞ, SOYKIRIM ve en uç noktası olan SHOAH diye isimler takacaktır. Tabii ki her isteyen istediğini söyleyecek , her anlaşmazlığın SAVAŞ , her SAVAŞ’ın SOYKIRIM ve her soykırım’ın SHOAH olduğunu soyleyebilecektir. Beğenilmeyen her askeri hareketinde Savaş olduğu bile söylenecektir. Biz İsrail olarak bu olguda değiliz. Biliyorum ki böyle iddialarda olanlar mevcuttur. Ama ne Batı Şeria’da ne de Gazze de cereyan eden olaylar ne savaştır nede SOYKIRIMDIR. Tarih gerçekleri yazacaktır.Birilerinin böyle söylemesi gerçekleri değiştirmeyecektir.
Tarih boyunca olaylar değişik taraflarca değişik değerlendirilmiş ve değişik aktarılmıştır. Nasıl ki Filistin meselesinde soykırım tabiri haksız olarak kullanılmıs ise.
Bazı Avrupalıların bizi bu topraklarda Kolonolıst (somürgeci) olarak gördükleri ve her kolonolist gibi geldiğimiz gibi geri gideceğimizi söylemeleri de doğru değildir.
Bizim konuları tartışmamız ve tarihçilere istikamet göstermemiz lazımdır.
Kaldı ki Ermeni meselesi artık tartışılabilecek bir zaman’a gelmiştir ,aradan 90 yıl geçmiştir ve Tarihçlerin önünü açmak gerek.
İsrail’in en önemli Shoa ve Soykırım tarihçilerinin bukonuda da görüşlerini söylemelerine olanak sağlamalıyız . Eli Wiesel gibi soykırım uzmanlarının bu konudaki söylemlerine yer vermeliyiz.
Ben parlamento’nun karar vermesini alep etmedim, bukonuda herkesin fikrini söyleyebileceği bir forum oluşturmasını talep ettim. Sadece benim düşündüklerim değil , ihtimalen böylesi bir forum’da ya bir Türk tarihçi veya bir Türk vatandaşı bilemedin senin gibi bir Türk Yahudisi bizim bildiklerimizin doğru olmadığını ortaya koyabilecek ve bizleri aydınlatabilecekti.
Türk tarafı gelip Hayim Oron’un dedikleri dogru değil , 1,5 milyon değil daha azdır veya soykırım olmamıştır isyan olmuştur veya göç esnasında ölümler olmuştur diyecek ve bizleri doğru bilgiler ile donatacaktı.
Benim talebim Türkler ile dünyanın büyük bir kısmının parlamentoları arasında oloan tartışma ortamının tesis edilmesi idi. İnsanı açıdan bunu yapılması gerektiğini düşündüm.
Dünya çapında 20’nin üzerinde parlamento bu konuda tartışma kararı almıştır.
Şu anda Türklerin Amerikan kongresinde ne olacağı konusunda çok endişeli olduklarını biliyoruz.
R.S.—Evet bu konuda da sizinle bu tasarı konusunda bir ilişki olup olmadığı sorgulanıyor?
H.O. -- Hayır bir ilişki yok , tamamen bağımsız bir talepti bu.
Ne İbranice , ne İngilizce , ne Ermenice ne de Yiddiş lisanında bir ilişki mevcut değildir.
Sadece 24 Nisan tarihine en yakın tarih olması nedeni ile oylama bu tarihte uygun bulunmuştur.
R.S.-- Basında çıkan bazı iddialara göre bu gündeme alınma oylamasının İsrail’in Türkiye’ye dolaylı olarak bir KIRMIZI ALARM olduğu şeklindedir.
H.O.—Türk Basını ise bunu iddia eden lütfen kendilerine şunu belirt tarafımdan , Ben koalisyonda değilim aksine iktidar partisinin karşısında Muhalefetteyim. Dış İşleri bakanı Bayan LİVNİ beni tam 3 kez aradı ve bundan vazgeçmemi rica etti.
R.S.—Bildiğiniz üzere Türkiye İsrail ilişkileri en önemli sürecini yaşamakta olmasına rağmen , dönem dönem Türk siyasi unsurlarının İç siyaset nedeni ile İsrail karşıtlığı ve hatta yanlış alğılandığında Yahudi düşmanlığınıda malzeme olarak kullandıkları aşikardır. Hatta son Olmert ziyaretinde Türkiye Başbakanı bir taraftan Ağlama Duvarı yanındaki onarım çalışmalarını ön plan’a çıkarak Bunun denetlenmesini talep etmis ve İsrail Başbakanı da buna samimiyet ile onay vermiştir.
Ama bir taraftan İsrail acımasızca eleştirilirken diğer taraftanda Ermeni tasarısının ABD kongresinde geçmemesi için bize yardımcı olun diyebilmektedir.
Bunu üzerine sizin böylesi bir GÜNDEM oluşturmanız Türk tarafında ACABA bu bir kırmızı alarm mı diye endişe yaratmıştır.
H.O.—Ne kırmızı nede başka renkli bir alarmdır. Muhalefet partisinden sade bir millet vekilinin basit bir gündem talebidir. Biliyorsun ben sol bir partinin üyesiyim , ama bu gündem oluşturma konusunda sol veya sağ görüşle ilgili bir durum yoktur. Olay tamamen İNSANİ dir. 1990 da benzer bir müşterek beyanname yayınlanmıştı ve o beyannamenin altında SHULAMİT ALONI ile BENİ BEGİN in imzaları mevcuttur.
(Aloni Meretz baskanı iken Beni Begin Lıkud partisi başkanı Menahem Begin’in oğlu ve parti ileri gelenleriden idi yanı SOL ve SAĞ iki parti üyesi )
R.S.—Peki yani biz İsrail olarak Türkler aleyhinde kararlar mı çıkartma peşindeyiz?
H.O.— Hayır ne münasebet bizim Türkler ile bir alıp veremediğimiz yok. Bizm dikkat etmemiz gereken En büyük soykırım olan SHOAH’yı yaşamış bir milletin evlatları olarak her türlü soykırım karsısında tavrımızı koymamız gerekliliğidir.
Ermeniler bütün dünyaya yayılmış durumdalar ve bu konuda İsrail parlamentosunun ne diyeceğini adım adım izlemekteler , her gün oldukça fazla mesaj alıyoruz.
Ermeniler bütün dünya Yahudileri ile temastalar ve Ermeni soykırımı konusunda Yahudilerin ne dediklerini duymak istemektedirler. İsrail de bu nedenle onlar için çok önemlidir , çünkü İsrail tüm dünya Yahudiliğinin merkezidir.
R.S.-- Bundan sonraki soruyu mizahi bir lekide algılamanızı rica edeceğim.
H.O.-- Tabii keyif ile.
R.S.—Siz ERMENİ değilsiniz değil mi?
H.O-- Hahahaaa HAYIR değilim.
R.S.—Veya Ermeni gizli istihbarat örgütünden değilsinizdir.
H.O.—Hayır en azından henüz öyle bir teklif almadım.
R.S. -- Bir Türk Yahudisi olarak İsrail’de yaşarken sokaktaki İsraillinin Ermeni meselesinde yeterince bilgili olmadığını , aslına da bakacak olursak en azından bana göre yanlış bilgilendirlmiş olunduğunu görmek beni rahatsız ediyor. Konu açıldığında Türkler kesmiştir Ermenileri gibi bir istihza duymak rahatsız ediyor beni.
Benim ögrendiğim tarih bunu böyle söylemiyor. Bu nedenle Türk Dış İşlerinden bu önyargıyı değiştirmek için bir telepte bulundum , hatta bunu değişik forumlarda da dile getirdim. Gelin İsrail halkına doğrusunu anlatın dedim. İsrail Üniversitelerine veya Televizyonlarına müracaat ile bir platform oluşturulmasını konunun tartışılmaya açılmasını öngördüm, hatta isterseniz Ermeni tarafı da gelsin kendi tarihlerini ortaya koysunlar bu işin gerçeğini hep birlikte öğrenelim.
Sizce bunu burada yapmaya yer var mı?
H.O.—Peki ben sana başla bir şekilde sorayım niye biz böylesi bir forumda sorumluluk alalım?
R.S. --- Biz sorumluluk almayacağız ki , sadece kendilerine platform oluşturmuş olacağız. Kaldı ki bu sizin parlamento da yapmak istediğinizden çok farklı değil, sadece ortada Türk tarafıda olacak.
H.O.—Burada böylesi konferanslar oldu , hatta geçen sene İstanbul’da da benzeri konferanslar oldu ve oldukca tartışıldı. İsrailli konuşmacılar da yer aldılar bu konferansta. BU konferansların ne denli yararlı ve yeterli olacağı konusunda endişeliyim.Mesela gel İsrail Filistin meselesi konusunda konferans oluşturup sonuçlar ve kararlar çıkartalım demek gibi bir şeydir bu.
R.S.-- Rica ederim Filistin sorunu halen yaşadığımız bir durumdur. Ermeni meselesi üzerinde 92 yıl geçti çok daha kolaydır.
H.O—Evet bu tarihtir tabii ki. Ama iki halk ‘ta bunu TARİH olarak görmüyorlar henüz. Şayet tarih olaralk görselerdi kolay olurdu , hele Ermeni halkı gibi milliyetci bir halk yoktur ki Ermeni konusunun GENOCİDE olarak tanınması için çalışan başka bir toplum yoktur . Aslında bu konuda bir netice alınabileceğini düşünmediğim gibi sana sormak isterim İsrail neden bu işin zirvesi olsun ki?
R.S.—Benim görüşümde İsrail’in Ermeni meselesinde ZIRVE olması değildir. Benim görüşüme göre Türk tarafının İsrail toplumuna BİLGİ VERMESİ sözkonusudur.
Bir Türk Yahudisi olarak sokaktaki İsraillinin bu konuda yanlış bilgiler ile mücehhez olması rahatsız ediyor.
H.O.-- Bunun gerçekleşmemesi için herhangi bir engel yoktur tabii. Ama Türk tarafının bu konuda emek sarfetmesi ve yatırım yapması gerekmektedir.
Televizyon kanallarını bu konudaki filimleri yayınlamak için ikna edebilirler, İsrail Üniversitelerinden biri ile birlikte bir SEMPOZYUM olusturup bunun masraflarını finanse ederlerse samimiyet le söylüyorum yapılabilir ve düşündüğüzden fazla da ses getirebilir. Yeter ki Türk tarafı bunu yapmak istesin. Bu bir tanıtım kampanyasıdır ve aslına bakarsan Türkiye bunu yapmakta oldukça geç bile kaldı. Ama her zaman yapılabilir ve yararı vardır.
R.S.-- Yani Türkiyenin böyle bir tanıtım faaliyeti yapması sizce doğrudur öylemi?
H.O.-- Tabii en doğal haklarıdır , nasıl İsrail başka ülkelerde tanıtım faaliyetleri yapıyorsa Türkiye’ninde burada yapması çok olumludur.
Seni çok iyi anlayabiliyorum ama İsrail olarak böyle bir faaliyette taraf olmamalıyız.
Türkiye isterse her türlü imkan oluşturulabilir.
R.S.—Sayın Oron tekar teşekkür eder başka konularda da görüşlerinizi almak için sizi rahatsoız edeceğimizi şimdiden bildirmek isterim.
H.O.—Ne zaman isterseniz kapıız açıktır. Türkiye ye selamlarımı iletin ve bu gündem oluşturma konusunun Türkiye aleyhinde bir amacı olmadığını belirtiniz lütfen.
deryatulga
05.05.07, 19:57
NEVER AGAIN' FOR ARMENIANS TOO
Kaynak: Los Angeles Times
Yer: USA
Tarih: 2.5.2007
By Daniel Sokatch and David N. Myers, DANIEL SOKATCH is executive
director of the Progressive Jewish Alliance. DAVID N. MYERS teaches
Jewish history at UCLA.
THIS YEAR, Congress established April 15 as Holocaust Memorial Day,
commemorating the Nazi genocide of European Jewry. Just nine days
later, on April 24, Armenians throughout the world observed the
commemoration of their great tragedy: the massacre of as many as 1.5
million Armenians at the hands of the Turks that began in 1915.
In many ways, it was the 20th century's first genocide that helped
set the stage for its largest, including Rwanda and now Darfur. Adolf
Hitler reportedly said, on the eve of his invasion of Poland in 1939,
"Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?"
For the last 60 years, the Jewish community has labored to avoid
granting Hitler, in the words of philosopher Emil Fackenheim, "a
posthumous victory." Jews have taken as their motto "never again," and
most tend to understand that this charge refers to all of humanity,
not only to fellow Jews. One of the last surviving leaders of the
Warsaw Ghetto uprising, Simha "Kazik" Rotem, once said that the
central lesson of the Holocaust to him was that the Jewish people
should stand vigilant against genocidal acts directed at any people.
This is why it is troubling that some major Jewish organizations have
lined up in support of Turkey's efforts to keep the U.S. Congress
from recognizing the Armenian massacres as an act of genocide. The
Anti-Defamation League (ADL), the American Jewish Committee (AJC),
the Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA) and B'nai
B'rith International recently conveyed a letter from the Turkish
Jewish community opposing a resolution recognizing the genocide.
The ADL and the JINSA also added their own statements of opposition,
suggesting that the massacre of Armenians was a matter for historians,
not legislators, to decide.
The American Jewish community has insisted, and rightly so, that
the U.S. Congress, the United Nations and other governmental bodies
formally commemorate the Holocaust. Why should Jews not insist on
the same in this case, especially given the widespread scholarly
consensus that what happened to the Armenians from 1915 to 1923 was
genocide? After all, the man who coined the term "genocide" to refer
to the Holocaust - the Polish-Jewish lawyer Raphael Lemkin - cited
the Armenian massacres as a precedent.
The unfortunate and well-known answer to the question is that
Turkey has fiercely opposed efforts to call the Armenian massacres
"genocide." Moreover, it has asked its friends to help beat back the
attempts at historical recognition.
Jewish opposition to recognizing the Armenian genocide comes mainly
from a desire to safeguard the important strategic relationship
between Turkey and Israel. Alone among the world's Muslim nations,
Turkey has forged close military, political and economic ties with
Israel. In addition, Jews remember with a deep sense of gratitude
that Turkey served as an important haven for their forebears fleeing
persecution, from the time of the Spanish Expulsion in 1492 to the
dark days of Nazism and beyond. And it is not just that Turkey has
been kind to Israel and the Jews. It is a critically important U.S.
ally in a dangerous region racked by religious extremism.
Nobody is suggesting that Jews forget Turkey's historic friendship.
But it is a mistake for Jews - or, for that matter, anyone - to
surrender the moral imperative of condemning genocide in the hopes
of avoiding a perceived, but by no means necessary, strategic loss.
Similarly, it would be a mistake for Turkey to hinge its own strategic
interests on the denial of past criminal acts. Coming to terms with
the past, as democratic Germany has done in the aftermath of the
Holocaust and South Africa in the wake of apartheid, is the best path
to political legitimacy.
Turkey, a trusted ally and friend of the Jews and the United States,
must come to terms with its past for its own sake. It is that battle
that leading Turkish intellectuals, including Nobel laureate Orhan
Pamuk and martyred Armenian activist Hrant Dink, have been waging
so nobly. We should do all in our power to strengthen the hands of
these figures and avoid the abyss of historical revisionism.
Sixty years (and millions of historical documents) later, the world
still has to contend with those who deny the Holocaust. We need only
recall the shocking words and deeds of Iranian President Mahmoud
Ahmadinejad on this score.
In response to such denials, all decent-minded people, and Jews in
particular, must continue to declare loudly "never again" - not only
to future genocides but also to the attempted denial of past genocides,
regardless of who the perpetrators or victims are.
deryatulga
23.08.07, 01:48
ABD'li Yahudi örgüt sözde soykırımı tanıdı Türk Museviler tepkili http://content.zaman.com.tr/80002A/medya.zaman.com.tr/2007/08/23/abraham.jpg
23/08/2007
Amerika'daki en önemli Yahudi kuruluşlarından İnkarla Mücadele Birliği'nin (ADL), sözde soykırım konusunda Ermenilere destek vermesi Türkiye'deki Musevi cemaati tarafından üzüntüyle karşılandı.
Ani görüş değişikliğini anlamakta güçlük çektiklerini duyuran Musevi cemaati, ADL'nin yaptığı açıklamanın sadece kendisini bağlayacağını kaydetti. 500. Yıl Vakfı Başkanı, işadamı Jak Kamhi ise ADL'ye bir mektup yazarak karardan duyduğu hayal kırıklığını iletti. Konuya ilişkin bir açıklama da Ankara'daki İsrail büyükelçiliğinden geldi. 1915'te yaşanan olaylara ilişkin İsrail'in tutumunda bir değişiklik olmadığını vurgulayan büyükelçilik, o dönemde cereyan eden hadiseler için 'soykırım' yerine 'insanlık trajedisi' ifadesini kullandı. Açıklamada, İsrail'in 'bu korkunç olayları asla inkâr etmediği'; ancak iki tarafın olaylara ilişkin hassasiyetlerini anlayışla karşıladığı belirtildi.
ADL'nin tutum değişikliğine ilişkin adımı, kuruluşun internet sitesinde yayımlanan bir açıklamayla duyuruldu. Yahudi karşıtlığıyla mücadele amacıyla kurulmuş olan ADL'nin Başkanı Abraham Foxman, 1915 olaylarına ilişkin tutumlarını yeniden gözden geçirdiklerini ve Ermeni olaylarının, sonuçları açısından 'soykırım' anlamına geldiğini iddia etti. Foxman, buna karşılık, 1915 olaylarına ilişkin ABD Kongresi'ndeki Ermeni iddialarını içeren tasarının kabulünün, hiçbir yarar sağlamayacağını kaydetti. Bunun, Türkiye'deki Yahudi toplumunu ve Türkiye, Amerika, İsrail arasındaki önemli ilişkiyi tehlikeye atabileceğini ifade etti. Örgüt, Temsilciler Meclisi'nde bekleyen tasarının geçmesine karşı olmayı sürdürdüğünü bildirdi.
ADL'nin konuya yönelik tutum değişikliği, kuruluş içinde bu meseleye ilişkin yaşanan karışıklığın ardından geldi. ADL'nin kuzeydoğu ABD bölgesi direktörü Andrew Tarsy, 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddialarını destekleyen tavrı nedeniyle Foxman tarafından geçen günlerde görevinden alınmıştı. Ancak ADL içindeki bazı alt kuruluşlar Tarsy'yi desteklemişti. Foxman, açıklamasında, ADL'in tutum değiştirmesinin, Yahudi toplumunun birliğiyle ilgili kaygılardan kaynaklandığını kabul etti. Halen ABD Kongresi'nin alt kanadı Temsilciler Meclisi'nde bekleyen tasarı, 435 üyenin 225'i tarafından destekleniyor. Bu arada ADL'ye bağlı bazı Yahudi örgütler, 'Ermeni soykırımı' tezine destek olmak için harekete geçti. Yahudi Meclisi Topluluğu İlişkileri (JCRC) Boston direktörü Nancy K. Kaufman, bu konuda 40 lidere mektup yazıdığını açıkladı. Kaufman, davetlerine şuana kadar 11 grubun yazılı olarak destek verdiğini söyledi. Ermeniler kısmen memnun ADL'nin kararı Amerika'daki Ermeni lobisini memnun etti. Ancak Ermeniler, örgütün Kongre'de bekleyen sözde soykırım tasarılarına karşı çıkmayı sürdürme kararından rahatsız olduklarını dile getirdi. Radikal Ermenilerden oluşan Amerika Ermeni Ulusal Komitesi (ANCA), ADL'nin örgüt içinden gelen baskılar sonucu tutumunu değiştirmek zorunda kaldığını ifade etti. Diğer Ermeni örgütü Amerikan Ermeni Meclisi ise ADL'nin tutum değişikliğini överken, sözde soykırım tasarısına karşı çıkmayı sürdürme kararını üzüntüyle karşıladığını kaydetti. Dış Haberler Servisi
_uacct = "UA-2129242-1";urchinTracker();
deryatulga
23.08.07, 01:51
Büyük haksızlık yaptınız, kararı düzeltinhttp://content.zaman.com.tr/80002A/medya.zaman.com.tr/2007/08/23/kamhi.jpgJak KamhiAmerika'daki önemli Yahudi örgütlerden Anti Defamation League'in, Ermeni soykırımı iddialarını tanıdığını açıklaması Türkiye'deki Museviler tarafından tepkiyle karşılandı. Türk Musevi Cemaati, ADL'nin tavrının sadece örgütü bağlayacağını açıkladı. 500. Yıl Vakfı'nın başkanlığını yürüten Jak Kamhi ise tepkisini ADL Başkanı Abraham Foxman'a bir mektupla iletti. Musevi asıllı işadamı Kamhi, karardan duyduğu hayal kırıklığını vurguladığı mektubunda Foxman'ı eleştirerek, Ermeni soykırımı iddialarının tanınmasının Türk halkına yapılmış 'izah edilemeyecek derecede büyük bir haksızlık' olduğunu belirtti. Kamhi, 2. Dünya Savaşı sırasında Yahudi soykırımına kurban gidenlere karşı yapılan büyük bir haksızlık olarak da nitelediği kararın düzeltilmesini istedi. Zaman'ın ulaştığı mektupta Kamhi, ADL'nin yaptığı açıklamanın vereceği zararın, derecesi farklı olsa da Amerikan Kongresi'nde alınacak karar kadar etkili olacağını belirtti. Açıklamanın aksine, tarihçilerin konu üzerinde bir "fikir birliğine" varamadıklarını, bazı saygın tarihçilerin meseleyi soykırım olarak kabul etmediğini hatırlatan Kamhi, "ADL'den kimse bu çalışmaları okudu mu?'' sorusunu yöneltti. O dönemde İngiltere, Fransa ve Rusya'nın Ermenileri silahlandırarak kışkırttıklarına dikkat çeken Musevi lider, bu ülkelerin de yaşanan trajedinin bir parçası olduğunu kaydetti. "Ermenilerin Türkleri katlettiklerine dair gerçeklerden haberdar değil misiniz?" diye soran Kamhi, ADL'nin, Osmanlı'nın Avrupa'da zulüm gören Yahudilere sığınma sağladığını unutmaması gerektiğinin altını çizdi. Kamhi, bildirinin, Türk-Ermeni uzlaşmasını engelleyeceği, Türkiye Yahudi toplumunu ve Türkiye, İsrail ve Amerika arasındaki önemli ilişkileri riske atacağı uyarısında bulundu. Çağrı Çobanoğlu, İstanbul
23 Ağustos 2007, Perşembe
deryatulga
23.08.07, 01:54
Ankara karara tepkili, Peres, Erdoğan'ı arayacakhttp://content.zaman.com.tr/80002A/medya.zaman.com.tr/2007/08/23/ankara.jpgİnkarla Mücadele Birliği'nin (ADL) 1915 olaylarını 'soykırım' olarak nitelemesi Türkiye'yi rahatsız etti. Ankara, kaygılarını ve muhtemel olumsuz yansımaları İsrail yönetimine aktardı. Dışişleri Bakanlığı da, "ADL'nin aldığı bir kararla tarihi yeniden yazmaya girişmesinin çelişkili olduğu ve gerekçesinin de anlaşılamadığı"nı açıkladı. Ankara, açıklamanın düzeltilmesini bekliyor. Edinilen bilgilere göre, görev süresi eylül başında dolacak olan İsrail'in Ankara Büyükelçisi Pinhas Avivi'nin Dışişleri Bakanlığı'na dün yaptığı veda ziyareti sırasında konu gündeme geldi. Ankara, Amerika'daki Yahudi kuruluşlarının üzerinde etkisini bildiği İsrail yönetimine kaygılarını aktardı. Dışişleri Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı Büyükelçi Feridun Sinirlioğlu, ADL'nin açıklamasından duyulan 'rahatsızlığı' ifade etti, bunun ilişkilere kötü yansımaları olabileceği uyarısında bulundu. Büyükelçisi Avivi de gelişmelerin Türk-Amerikan, Türk-İsrail ilişkilerini olumsuz etkilememesi için girişimlerde bulunacağını anlattı. İsrail tarafı, ADL'nin açıklamasını, Amerika içindeki siyasi gelişmelerin bir yansıması olarak yorumladı. Büyükelçi Avivi, daha sonra İsrail Cumhurbaşkanlığı ofisini arayarak teması hakkında bilgi verdi. İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres'in, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ı bugün telefonla arayarak konuyu görüşeceği öğrenildi. Mesele, bugün Büyükelçi Avivi'nin, Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'e yapacağı görüşmede de gündeme gelecek. Bu arada Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Levent Bilman, bir soru üzerine yaptığı açıklamada, ADL adına dün yapılan bir açıklamada geçen ifadelerin, tarihî ve hukuki temelden yoksun olduğunu söyledi. Bilman, 1915 olaylarının "soykırım" olarak nitelenmesinin, tarihî ve hukuki temelden yoksun olduğunu, ayrıca bu konuda iddia edilenin aksine, tarihçiler arasında bir mutabakat bulunmadığını kaydetti. Sözcü Bilman, Türkiye'nin ortak tarih komisyonu kurulması teklifine Erivan'dan cevap alınamadığını hatırlattı.
Süleyman Kurt (http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/ara.do?method=init&author=53C3BC6C65796D616E204B7 57274)23 Ağustos 2007, Perşembe
deryatulga
23.08.07, 03:05
Yahudi lobisi 'Ermeni soykırımı'nı tanıyor
http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif
ASLI AYDINTAŞBAŞ
http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif
http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif
Bugüne kadar "Ermeni soykırımı yoktur" diyen ABD'deki iki önemli Yahudi lobisi karar değiştirdi. Dün yapılan açıklamada, "1915'te Ermenilere yapılanların soykırıma tekabül ettiğine karar verdik" dendi..
http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif
ABD'deki Yahudi grupların en önemlilerinden American Jewish Committee (AJC) ve Anti-Defamation League (ADL), (İftira ve İnkârla Mücadele Birliği), 1915 Ermeni olaylarını soykırımı olarak tanıyacağını açıkladı. Eylül ayında ABD kongresinde yeniden gündeme gelecek olan ve şimdiden 225 vekilin desteğini alan Ermeni soykırım tasarısının bu kez geçmesine kesin gözüyle bakılıyor. ABD'deki gelişmeler Ankara- Tel Aviv-Washington hattında krize neden oldu. Türkiye, Washington'da tuttuğu lobi şirketinin kontratını iptal etti.
'İŞTEN ATILIRSIN' TEHDİDİ
Yıllardır Amerikan kamuoyunda Türkiye'nin en önemli savunucularından olan ve Türk devlet başkanlarının her ABD ziyaretinde görüştüğü ADL Başkanı Abraham Foxman, dün yaptığı yazılı açıklamada Ermeni soykırımını tanıdığını şu ifadelerle aktardı: "Son dönemde yaşanan tartışmalar ve Musevi cemaatinin birliği konusundaki kaygılar nedeniyle Ermenilerin yaşadığı trajediyi yeniden gözden geçirdik. Tekrar düşündüğümüzde, bu eylemlerin soykırımına tekabül ettiğini gördük". Bu kararı Holocaust mağduru dostu yazar Elie Wiesel ile görüşerek aldığını açıklayan Foxman konuşmasını şöyle sürdürdü: "Umarım Türkiye, geçmişiyle yüzleşip tarihin bu kara dönemiyle ilgili Ermenilerle anlaşması gerektiğini savunanların gerçek dostları olduğunu anlar." Foxman, açıklamasının sonunda Kongre'deki tasarıya yine de karşı çıktığını, bunun Türkiye'deki Yahudi cemaatini tehlikeye attığını belirtti. Ancak Foxman'a yakın kaynaklar, Yahudi kanaat önderinin bu açıklamayı işten atılmakla tehdit edildiği için yaptığını aktardı. Amerika'daki Yahudi cemaatin bir süredir Ermeni meselesinde iki farklı kampa bölünmüş durumdaydı. Foxman geçen hafta, Ermeni soykırımı tezlerini savunduğu için ADL Boston bölgesi temsilcisi Andrew H. Tarsy'yi işten attı. Genç temsilcinin işten atılması, Boston bölgesindeki Musevi kanaat önderlerinin tepkisine yol açtı. Foxman, hem Musevi cemaati, hem de muhalefetteki Demokrat Parti'den büyük baskı gördü. Bir diğer önemli Yahudi kuruluşu olan American Jewish Committee'nin Genel Başkanı David Harris de dün Jerusalem Post'daki yazısında 1915-18 yıllarında Osmanlı İmparatorluğunda görev yapan büyükelçi Morgenthau'ya atıfta bulunarak soykırımın tanınacağı işaretini verdi. Yıllardır Türkiye'nin yanında yer aldığını belirten Harris, Ermeni soykırımını reddetmeyi Yahudi soykırımını reddetmeye benzetti.
İSRAİL: KABUL ETMİYORUZ
Gelişmeler Türkiye'deki Yahudi cemaatinin durumunu ve Türk-İsrail ilişkilerini zora soktu. Musevi cemaati adına yapılan açıklamada, "ADL'in pozisyonunu paylaşmıyoruz" ifadesi yer adlı. Üst düzey bir cemaat yetkilisi "Çok üzgünüm" dedi. İsrail hükümeti de yaptığı açıklamada 1915 olaylarını "trajedi" diye tanımlayarak, taraflara "tanımlardan" kaçınarak diyaloga girme çağrısı yaptı. İsrail'in Ankara'daki büyükelçilik müsteşarı Sharon Bar-li Sa'ar da, "Bizim tutumumuzda değişiklik yok. Bu ifadeyi kabul etmiyoruz. Dünyadaki Musevi örgütleriyle aynı şeyleri düşünmüyoruz. Onlar yaşadıkları ülkelerin vatandaşları" dedi.
deryatulga
23.08.07, 06:09
Musevilerden Ermeni soykırımı tezine destek
ABD Kongresi'ndeki Ermeni soykırımı tasarısını durdurmaya çalışan Karalamacılığa Karşı Birlik (ADL), soykırım tezini resmen tanıdı
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/23/siyaset/resim/axsiy01.jpg
Yasemin Çongar
ABD ve diğer ülkelerde anti-Semitizm (Musevi düşmanlığı) ile mücadele eden Anti Defamation League (Karalamacılığa Karşı Birlik - ADL), Osmanlı Ermenilerinin yaşadıklarının "sonuçları itibariyle soykırım oluşturduğunu" açıkladı.
ADL, ABD'deki en etkin Musevi derneklerinden. Kongre'deki Ermeni soykırımı tasarılarına bugüne dek kararlı biçimde karşı çıkan ADL'nin yeni açıklaması, dernek içi tartışmaların sonucu. ADL'in ABD Kongresi gündemindeki soykırım tasarılarına muhalefeti ise sürüyor.
Ancak kuruluşun Ermeni soykırımı tezini sahiplenmesi, bu konuda bugüne dek resmi tavır almayan diğer Musevi derneklerini de tutumlarını gözden geçirmeye yöneltebilir. ADL'nin yeni tavrı, bu yönüyle, Türkiye'nin resmi tezini Washington'da daha da yalnızlaştırıyor.
'Morgenthau haklı'
ADL Ulusal Başkanı Abraham H. Foxman, yazılı açıklamasında, Birinci Dünya Savaşı sırasında ABD'nin İstanbul Büyükelçiliği'ni yapan ve Osmanlı Ermenilerini anlatan 1919 tarihli kitabı soykırım tezinin dayanaklarından sayılan Henry Morgenthau Sr'a atıf yaptı. Foxman, soykırım konusundaki yeni tavırlarını, Holokost'u (Musevi Soykırımı) yaşamış Nobel Barış Ödüllü romancı Elie Weisel'e danışarak aldıklarını bildirdi. Foxman şöyle dedi:
"Osmanlı İmparatorluğu'nun Ermenilere karşı 1915-1918 döneminde gerçekleştirdiği acı verici olayları hiçbir zaman yadsımadık. Bunları her zaman katliamlar ve zulümler olarak tanımlayageldik.
Konuyu düşünüp tarttıkça, bu olayların yol açtıklarının bir soykırım sayılacağı konusunda Morgenthau Sr'ın görüşünü paylaşmaya başladık. Eğer o dönemde soykırım terimi mevcut olsaydı, buna da soykırım denilecekti."
"Wiesel ve diğer saygın tarihçilerin" bu görüşe katıldığını belirten Foxman, "Umarım Türkiye, geçmişiyle yüzleşmesinde ve tarihin bu karanlık faslı konusunda Ermenilerle bir uzlaşma sağlamaya çalışmasında ısrar edenlerin, Türkiye'nin dostları olduğunu anlayacaktır" dedi. ADL Başkanı, buna rağmen Kongre'deki soykırım tasarılarının "yapıcı olmadığını; Türklerle Ermeniler arasında uzlaşmayı teşvik etmeyeceğini; Türkiye'deki Musevi cemaati ve Türkiye, İsrail ile ABD arasındaki önemli çoktaraflı ilişki için risk yaratacağını" vurguladı.
Boston'daki kavga
ADL'ni, Ermeni soykırımı tezini sahiplenmeye yönelten, kuruluşun New England Bölge Şubesi'nde yaşananlardı. Ermeni kökenli nüfusun yoğun olduğu Boston ve çevresinden sorumlu ADL Şube Müdürü Andrew Tarsy, soykırımın tanınmasını savununca işten atıldı. Bu gelişme, ADL İcra Kurulu'nda gerilim yarattı. Tarsy'e sahip çıkanların çokluğu, ADL Başkanı Foxman'ı zor durumda bıraktı. Geçen hafta New England Şubesi'ne, Ermeni soykırımını neden tanımadıklarına ilişkin mektup gönderen Foxman, eleştiriler sürünce yeni tutumlarını duyurdu.
Ermeni soykırımı tasarılarına karşı çıkan Musevi dernekleri arasında, ADL'nin yanı sıra B'nai B'rith, Amerikan Musevi Komitesi ve Amerikan Musevi Kongresi de var. Bu dernekler, "Soykırım yaşanmadı" demezken, tasarıların "Türkiye'nin ABD ve İsrail ile ilişkisini bozacağını" savunuyorlar.
İSRAİL'İN ANKARA BÜYÜKELÇİLİĞİ:
Ne Türklerin ne de Ermenilerin yanındayız
ANKARA Milliyet
İsrail'in Ankara Büyükelçiliği de ADL'in tavır değişikliği sonrasında dün resmi bir açıklama yapma ihtiyacı duydu. İsrail'in 1915-1916 olaylarına ilişkin resmi tutumunda bir değişiklik olmadığının vurgulandığı açıklamada, "Ne Türklerin ne de Ermenilerin yanında yer alıyoruz" denilmesi dikkat çekti. Açıklamada şu ifadelere yer verildi:
"Museviler ve İsrailliler olarak, aralarında Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemi olan 1915-1916 yıllarında Ermeni nüfusu içinde yaşanan öldürme olaylarının da bulunduğu insanlık trajedilerini hatırlama konsunda özellikle hassasız ve ahlaki zorunluluk duymaktayız. İsrail devleti bu dehşet verici olayları hiçbir zaman inkâr etmemiştir.
Tam tersine verilen kurbanların sayısının yüksekliği ve Ermeni halkının katlanmak zorunda kaldığı korkunç acıları dikkate alarak her iki tarafta da bu konuyla bağlantılı duygusal yoğunluğu anlıyoruz. Bununla birlikte, yıllar içinde bu konu maalesef Ermeniler ile Türkler arasında yüklü bir siyasi konu halini aldı ve iki taraf da kendi iddialarının haklılığını kanıtlamaya uğraşıyor. Bu nedenle İsrail devleti ne bir taraf ne de ötekinin tarafında yer almamakta ve geçmişte ne olduğuna dair hiçbir karar açıklamamaktadır. Tarafların, geçmişin on yıllardır açık yaralarını iyileştirecek açık bir diyalog içine girmelerini umarız."
deryatulga
23.08.07, 06:21
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/23/yazar/idiz.html (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/23/yazar/idiz.html)
http://www.milliyet.com.tr/sabitimg/07/gazete/yazar/ic/k_idiz.gif
Semih İDİZ
ABD ve Musevi düşmanlığının sonucu
Musevilerin Ermeni soykırımı iddiaları karşısında Türkiye'nin yanında durmaları büyük ölçüde konunun özüyle ilgisi olmayan bir hesap işiydi. Bunun da Türk-ABD ve Türk-İsrail ilişkilerine endeksli olduğu açıktı.
Tabii bazı Museviler, Naziler tarafından Kırım'da kurulan Ermeni SS birlikleri yüzünden Ermenileri affetmezler. Fakat hem ABD'de, hem de İsrail'de tanıdığım birçok Musevinin Ermenilere sempati duyduklarını da bizzat görmüşümdür.
Nitekim Ermenilerin soykırıma uğradıklarını çeşitli araştırmalarıyla kanıtlamaya çalışan başlıca araştırmacılardan biri olan Israel Charny'nin, isminden de anlaşılacağı gibi, Musevi olması bir tesadüf değildir.
Museviler, 1915'te Ermenileri kurtarmaya çalışan ABD'nin İstanbul Büyükelçisi Henry Morgenthau ile 1933'te yayımlanan ve Ermenileri konu eden "Musa Dağı'nda 40 Gün" adlı romanın yazarı, Nobel ödüllü Franz Werfel'in de Musevi olduğunu bilirler.
Bir empati köprüsü var
Özetle, Musevilerle Ermeniler arasında bir "empati" köprüsü vardır. Buna rağmen, Musevilerin tarihte Türklerin zulmüne uğramamış olması, ayrıca Türk-Amerikan ve Türk-İsrail ilişkilerine atfedilen önem, Amerika'daki en güçlü Musevi kuruluşu olan "Karalamacılığa Karşı Birlik"in (Anti Defamation League) Ermeni iddialarını reddetmesinde etkin olmuştu.
Bunun geçmişte Kongre'ye gelen Ermeni soykırımı tasarılarının engellenmesindeki payı da çok büyük olmuştur.
Fakat Irak'ın işgali ve İsrail-Filistin çatışması nedeniyle Türkiye'de doruğa ulaşan ABD ve Musevi düşmanlığıyla durum değişti. ABD'deki Musevi örgütleri "Bizden nefret eden Türklere niçin yardım edecekmişiz?" diye sormaya başladılar.
Her zaman Türkiye'nin yanında duran, ABD Kongresi'nin en saygın isimlerinden Musevi asıllı Tom Lantos'un, bu gelişmeler üzerine, "Soykırım tasarısını desteklemeyeceğim ama sunulmasına da artık karşı çıkmayacağım" demesi ise işin nereye vardığını göstermeye yetmişti.
Kongre bunu not edecektir
Uzun lafın kısası, "Karalamacılığa Karşı Birlik"in 1915 olaylarını bundan böyle "soykırım" diye tanımlama kararını alması boşlukta meydana gelen bir gelişme değildir. Dünya "mütekabiliyet" üzerine kurulu olduğuna göre, Musevilerin de artık Türkleri desteklemek için nedenleri azalmıştır.
Gerçi Karalamacılığa Karşı Birlik, Kongre'de bugüne kadar görülmemiş bir destek alan "Ermeni soykırımı tasarısı"na hâlâ karşı olduğunu açıkladı. Fakat Kongre, bu kuruluşun bile "soykırım"ı artık tanıdığını kuşkusuz not edecektir.
Türkiye için ciddi bir kayıp
Ermeni iddiaları karşısında bugüne kadar yanımızda en somut şekilde duran ülke ve kesim İsrail ile ABD'deki Musevi lobisi olmuştur. Uğurlarında Amerikan ve Musevi düşmanı olduğumuz Araplar ise bunu hiçbir zaman yapmamışlardır.
Şimdi o desteği de kaybediyoruz. Amerikan ve Musevi düşmanlarımız için bu bir elbette ki bir kayıp değil, olsa olsa bir sevinç vesilesidir. Fakat dünyanın acı gerçekleri karşısında pragmatik olmak zorunda olan Türkiye için bunun ciddi bir kayıp olduğu inkâr edilemez.
sidiz@milliyet.com.tr (sidiz@milliyet.com.tr)
Der Schakal
23.08.07, 11:05
DT bir kac ay önce dedigi gibi tarihsel iyi bir arastirilmis kitap cikmassa bunlar "Ermeni Soykirimi" taniyacaklar ... kim bilir bunlar gizlice neler konusuyorlardir ...
DT bir kac ay önce dedigi gibi tarihsel iyi bir arastirilmis kitap cikmassa bunlar "Ermeni Soykirimi" taniyacaklar ... kim bilir bunlar gizlice neler konusuyorlardir ...
Buarada yahudilere yalakalık yapıpda, bunlar nasıl olsa bizim tarafdandır diye böbürlenenlere selamler ederim... Bu tür sözüm ona işbirlikleri hiç bir zaman T.C cıkarına olmaz ve olmuyacakda!
deryatulga
24.08.07, 00:56
Ermenistan'la komisyona destek!
24 Ağustos 2007 Cuma 01:26
1915'teki Ermeni olaylarının tanımına ilişkin tutumunu değiştirmesiyle gündeme gelen ABD'deki Yahudi Kuruluşu Anti-Defamation League (ADL-İftira va İnkarla Mücadele Birliği) yeni bir açıklama yaptı...
1915'teki Ermeni olaylarının tanımına ilişkin tutumunu değiştirmesiyle gündeme gelen ABD'deki Yahudi Kuruluşu Anti-Defamation League (ADL-İftira va İnkarla Mücadele Birliği), yeni açıklamasında, Türkiye'nin, Ermenistan ile ortak bir komisyon kurulması yönündeki önerisine destek vererek, uzlaşma amacıyla iki ülkeyi bir araya getirmeye çalışacağını duyurdu.
ADL'in ulusal başkanı Glen Lewy ve ulusal direktörü Abraham Foxman'in imzalarıyla yayınlanan açıklamada, ''iki ülke arasındaki geniş görüş ayrılıklarının çözülmesine katkı için, Türkiye'nın yakın zamanlarda çeşitli defalar önerdiği ortak komisyon kurulmasına, Ermenistan'ın olumlu cevap vermesini sağlayacak bir atmosferi oluşturacak adımları cesaretlendirmeliyiz'' denildi.
Bu konunun, ABD Kongresi gibi bir foruma bırakılmasının uygun olmadığı belirtilen ADL'nin açıklamasında, birçok tanınmış tarihçi, insan hakları savunucusu ve dünya liderinin, bilgi, tecrübe ve yargı yeteneklerini böyle bir konuya ayırabileceğine inanıldığı, ADL'in de, böyle ortamın hazırlanmasına katkıya hazır olduğu kaydedildi.
ADL açıklamasında, Nobel ödüllü Yahudi profesör Elie Wiesel'in, geçen aylarda uzlaşma için Türkiye ve Ermenistan'a somut adımlar önerdiği ifade
edilerek, şimdi de Wiesel'in, iki toplumun ortak tarihinin incelenmesi için Türk ve Ermeni uzmanların bir araya gelebileceği bir kurumun oluşturulmasını destekleyeceği dile getirildi.
Açıklamada, birçok tarihçinin 1915 olaylarını ''soykırım'' olarak nitelediği iddia edilerek, ancak bu konunun akademik olarak daha fazla araştırılabileceği kaydedildi.
ADL açıklamasının sonunda, ''ADL ve Amerikan Yahudi toplumu, Türkiye ve Ermenistan'in bunu gerçekleştirmesi yönündeki çabaları desteklemeye dikkatini odaklamalı'' denildi.
'SOYKIRIM KANISINA VARILDI'
Foxman imzasıyla Salı günü yayımlanan açıklamada ADL'in, 1915 olaylarının ''soykırım'' olduğu kanısına vardığı dile getirilmiş, ancak bu konuda Kongre'den tasarılar geçirilmesi yönündeki çabalara ADL'in karşı çıkmaya devam edeceği kaydedilmişti.
Öte yandan Amerikan Yahudi Komitesi (AJC) adlı başka bir Yahudi kuruluşunun icra direktörü David Harris, teşkilatın internet sitesinde yayımlanan makalesinde, Yahudi toplumunun, ''tarihi gerçekleri koruması gerektiğini'' yazdı.
Harris, 1993'te ''Yahudi Soykırımının İnkarı'' adlı bir kitap yazan AJC uzmanlarından Kenneth Stern'in, ''Ermeni soykırımının, tartışılabilir bir konu veya eski tarih olarak kabul edilmesi, Yahudi soykırımının inkarına karşı çıkanlar için iyi bir pozisyon değil'' dediğine işaret ederek, Stern'in haklı olduğu görüşünü ileri sürdü.
Buna karşılık Harris, konu hakkında AJC adına bir hükümde bulunmadı.
AJC'nin iletişim direktörü Kenneth Bandler ise, Jerusalem Post gazetesine açıklamasında, ''daha önce de söylediğimiz gibi bu konu, en iyi şekilde üçüncü taraflarca değil, ilgili taraflarca (Türkiye ve Ermenistan) çözülebilir. ABD devletinin bir kolunun (Kongre'nin), 'soykırım' ilan eden bir tasarıyla buna karışması yararlı olmaz'' dedi.
deryatulga
24.08.07, 03:21
24 Ağustos 2007 http://www.hurriyet.com.tr/images/siyah_ok.jpg Ferai TINÇ
ftinc@hurriyet.com.tr (ftinc@hurriyet.com.tr)
http://www.hurriyet.com.tr/_yazarlar/images/19b.jpg Lobi fetişizmi
DEĞİŞİM o kadar hızlı oluyor ki, değişmez sandığımız doğruları gözden geçirecek bile vakit kalmıyor.
Bir zamanlar, ABD’deki Musevi lobisinden icazet almadan Türkiye’de hükümet olunamayacağı inancı vardı.
Hükümetlerin, hükümete aday olanların ABD ziyaretlerinde Musevi lobisinin kapısı çalmak kaçınılmazdı.
ABD’nin kolları en uzun, en etkili lobisi olan Musevi lobisinin desteği önemliydi.
Lobi fetişizmi Özal ile başlamıştı.
Son yıllarda Musevi lobisi de eski bütünlüğünü yitirdi ve değişik çıkarlardan etkilenen çok başlı bir nitelik kazandı.
Ermeni soykırım iddialarıyla ilgili olarak Musevi cemaat örgütleri arasında başgösteren görüş ayrılıkları da bunun sonucu.
Ermeni diasporasının, soykırım ile ilgili karar tasarısını Kongre’den geçirme girişimine karşı Ankara’nın en güvendiği destek, Amerika’daki Musevi lobisi idi.
* * *
ADL (Anti Defemation League) adlı örgütün, soykırım iddialarına destek vermesi önemli bir gelişme.
Ama bundan çıkartılacak ders daha önemli. Lobilere sırtını dayayarak siyaset yapma anlayışının artık sonuç vermeyeceği anlaşılıyor.
Üstelik bu tür destek arayışları, herhangi bir terslik olduğu zaman gereksiz gerilimlere yol açabilme potansiyeli de taşıyor.
Örneğin, Ankara’nın bu konuda İsrail hükümetine başvurduğunu öğrenince şaşırdığımı söylemeliyim.
İsrail, Türkiye’deki Musevi cemaati üzerinde ne kadar etkili olabilirse, ABD’deki bir dernek üzerinde o kadar etkili olabilir.
Bu derneğin kararını değiştirme nedenleri tabii ki araştırılmalı. Dersler çıkartılmalı ve önlemler alınmalı.
Ama her şeye kendi ağırlığını vererek.
Aracıların ağırlığını abartmak, ona ihtiyaç duyanın etkisini hafifletir.
* * *
DÜN Türkiye’deki Musevi Cemaati bir açıklama yaptı. Açıklamada, "Türk Musevilerinin ADL’nin görüşlerini paylaşmadığı" belirtildi.
Açıklamadaki bir satır özellikle dikkatimi çekti.
"Yerel internet sitelerinde yer alan ve Yahudiler diye başlayan haberlerin kamuoyunu yanıltıcı olabileceğini ve bu görüşün sadece Amerikalı Yahudilerin görüşünü yansıttığını önemle belirtmek isteriz" deniyordu.
Bu satırı özellikle aktarmak istedim. Bu çok önemli bir nokta. Soykırım iddialarını kabul ettiğini açıklayan ABD’de önemli bir cemaat örgütü ama en etkilisi de değil.
Kaldı ki etkili olsa ne olur. Bu, bütün dünyadaki Musevileri bağlar mı?
* * *
KOMPLO teorileriyle beslenen çevrelerin fırsat kollamaları, ırkçı, bölücü ayrımların anlayış görmesi öyle bir iklim yarattı ki, Sünni Müslüman Türkler dışındaki bütün Türk vatandaşları tedirgin.
İnsan kendi vatanında kendisini sürekli olarak izah etme gereği duyarak, kötü niyet taşımadığını ispat etme zorunluğu hissederek yaşadığı sürece orada, haktan, hukuktan ve daha önemlisi "bütünlükten" söz etmek mümkün olabilir mi?
deryatulga
24.08.07, 03:26
24 Ağustos 2007 http://www.hurriyet.com.tr/images/siyah_ok.jpg Cengiz ÇANDAR
cengizcandar@referansgazetesi. com (cengizcandar@referansgazetesi .com)
http://www.hurriyet.com.tr/_yazarlar/images/215b.jpg Yahudiler de “soykırım” derse; dış politikada zor tercihler...
Amerika’daki etkili Yahudi lobisinin en etkili kuruluşu sayılan Anti-Defamation League’in başkanı Abraham Foxman’ın, 1915’i “soykırım” olarak değerlendirdiğini söylemesi, Yahudilerden Türkiye’ye “soykırım golü” nitelemesine yol açtı.
ADL’in “yeni pozisyonu”nun Ankara’da yarattığı sıkıntı, bu kuruluşun, bugüne dek, Türkiye’ye “en müzahir” Yahudi kuruluşlarının başında gelmesi. Dahası, Foxman’ın çok hararetli bir “Türkiye sempatizanı” olduğu da bilgilerimiz dahilinde.
Foxman’ın açıklamasından önce Holocaust mağduru, Nobel ödülü sahibi ünlü Yahudi şahsiyet Eli Wiesel ile görüştüğünü ve açıklamanın bu görüşme üzerine yapıldığı bildirmesi, söz konusu “pozisyon”a “moral ağırlık” kazandırıyor.
Ankara’dan gelen ilk “asabi sinyaller”, bu gelişmenin Türkiye’deki “Yahudi cemaatinin durumunu” ve Türkiye-İsrail ilişkilerini zora soktuğu. Asıl zora girmesi gereken, Türkiye-ABD ilişkileri olmak durumunda; zira ADL bir İsrail değil Amerikan kuruluşu. Eylül ayında Amerikan Kongresi’nin önüne gelecek olan “Ermeni soykırım tasarısı” ise, İsrail değil, Amerikan yasama organının gündeminde.
ADL Başkanı Foxman’ın açıklamasıyla, “Türkiye’deki Yahudi cemaatinin durumunun zora gireceği”nden söz etmek, bu topluluğu kendi vatandaşımız olarak görmek yerine, “İsrail’in Türkiye’deki beşinci kolu” gibi değerlendirmek anlamına gelir ki, bu, isabetli bir yaklaşım olmaz.
Elbette ki, Türkiye’deki Yahudi cemaatinin İsrail ile yakın ve yoğun ilişkileri var. Bu ilişkiler, iki ülke arasında bir “köprü” oluşturulmasında da rol oynuyorlar. Hatta daha da ileri gidelim, İsrail, Türkiye Yahudilerinin “ulus-devleti” sayılır. Bu bakımdan, Türkiye’deki Ermeni cemaatinin Ermenistan ile ilişkilerinden pek de farklı değildir.
Peki, Türkiye, Türkiye Yahudileri için nedir?
Onların 500 küsur yıllık vatanlarıdır. Türkiye Devleti de, onların vatandaşlık bağı ile bağlı oldukları devlettir.
Amerika’daki bir Yahudi kuruluşunun aldığı bir pozisyondan ötürü, Ankara’nın canı sıkılacak ve bu Türkiye Yahudi cemaatinin durumunu zora sokacak olursa, bunun adı “anti-Semitizm”e varır ve 1915’e ilişkin iddialara “moral meşruiyet” kazandırır.
Dolayısıyla, “vatandaşlık hukuku”nu siyaset yoluyla ihlal etmemek, modern devlet anlayışının gereğidir.
*** *** ***
ADL Başkanı Abraham Foxman’ın “Son dönemde yaşanan tartışmalar ve Yahudi cemaatinin birliği konusundaki kaygılar nedeniyle Ermenilerin yaşadığı trajediyi yeniden gözden geçirdik. Tekrar düşündüğümüzde bu eylemin soykırıma tekabül ettiğini gördük” açıklaması, Türkiye’deki Yahudi cemaati ve İsrail nezdinde de sıkıntı yaratmışa benziyor.
Basına yansıyan haberlerde, Yahudi cemaati adına yapılan açıklamada, “ADL’in pozisyonunu paylaşmıyoruz” ifadesi dikkat çekiyor. İsrail hükümeti de yaptığı açıklamada, 1915’i “trajedi” diye niteleyerek taraflara “tanımlardan kaçınarak diyaloga girme” çağrısında bulundu.
Şimdi bundan ötürü İsrail’e karşı ne tutum alınması gerekecek ki?
Yoksa, biz Türkiye olarak, “soykırım” bir yana, 1915’in bir “trajedi” dahi olmadığı tavrında mıyız?
Kendi tarihimizle yüzleşmekten ve bunu özgürce tartışmayı bırakıp, Ankara’nın basmakalıp resmi söylemine kendimizi “rehin” kıldığımız sürece, işler gelir bugünkü noktaya dayanır ve bize de fazla “manevra alanı” bırakmaz.
Nitekim, işin, ADL ile de sınırlı olmadığı anlaşılıyor. ADL kadar önemli bir Amerikan Yahudi kuruluşu olan American Jewish Committee’nin Genel Başkanı David Harris’in de İsrail’in Jerusalem Post gazetesine yazdığı yazıda, 1915’te yaşananların “soykırım” olarak tanımlanacağı sinyalini verdiği belirtiliyor.
Unutmayalım, Amerikan Temsilciler Meclisi’nin yarıya yakın üyesi, 225 kişi, “soykırım yasa tasarısı”nın Eylül’de görüşülmesine imza vermiş durumda ve tasarının başını çeken ise Amerikan Temsilciler Meclisi’nin Demokrat Başkanı Nancy Pelosi.
En önemli Amerikan Yahudi kuruluşlarının da “yeşil ışığı” ile bu kez tasarının yasalaşması ihtimali, her zamankinden daha fazla.
*** *** ***
Ne oldu? Ne oldu da, Ankara’nın son on yıldır Amerika’daki “en güvenilir dağlarına kar yağdı?”
İlk kestirme cevap, Türkiye’nin son zamanlarda özellikle “enerji alanı”nda, Washington’u kızdıracak tarzda, İran ile yakınlaşmaya girmesi ve bazı anlaşmalar imzalaması.
İsrail ve onun ölçüsünde, Amerikalı Yahudiler için İran, adeta “bir numaralı düşman” konumunda. Türk dış politikasındaki bu açılımın “rövanşı” mı bu acaba?
Bu soruya “evet” diyebilmek için, elimizde şu anda açık ve kesin veriler yok. Olabilir.
Eğer, gerçekten böyle ise, Türkiye, İran’la ilişkilerini “geri vites”e takmalı mı? Bunu yaptığı takdirde “enerji stratejisi”ni yeniden ne şekilde tanımlamalı?
Türkiye konumundaki ülkelerin dış politika tercihleri olağanüstü zordur. Bu son gelişmenin bize öğrettiği bu. Hem İsrail, hem İran, hem Irak hükümeti, hem Irak Sünnileri, hem ABD, vs. vs. herkesle “sıfır maliyetli” bir dış politika izleyebilmek imkansız.
Her attığınız adımın, bir “maliyeti” ister istemez olacak. Önemli olan dış politikadaki “kar marjı”nızın ödeyeceğiniz “maliyet”ten fazla olması.
Bir “stratejik vizyonu”nuz varsa, sorun yok. Yoksa ve en önemlisi 21.Yüzyıl’da kendinizi geçmişin “dogmaları”ndan kurtaramamışsanız, dış politikada her gün oradan oraya savrulursunuz.
“Kar marjı en düşük” ve “en yüksek maliyetli dış politika” budur.
deryatulga
24.08.07, 03:32
24 Ağustos 2007 http://www.hurriyet.com.tr/images/siyah_ok.jpg Mehmet Ali BİRAND
mabirand@e-kolay.net (mabirand@e-kolay.net)
http://www.hurriyet.com.tr/_yazarlar/images/69b.jpg Ya değiş veya kabul et…
Ermeni tasarısının ABD kongresinden geçmesi artık kesinleşiyor. En önemli bir Yahudi grubunun da tutum değiştirmesi, öldürücü darbe oldu. Biz ise, basit lobi faaliyetinin dışında hiçbir şey yapmıyoruz. Kaderine boyun eğiyormuş gibi bir halimiz var.
Son gelişmeleri herhalde duşmuşsunuzdur.
ABD’deki Yahudi grupların en önemlilerinden biri sayılan, American Jewish Commitee (AJT) ve Anti-Defamation League (ADL) (İftira ve İnkarla mücadele Birliği) 1915 Ermeni olaylarını “Soykırım” olarak tanımlayacaklarını açıkladılar.
Bu, son derece önemli bir gelişmedir.
Şimdiye kadar bu iki grup, “Soykırım” konusunda, Türk tezini destekler ve sadece Yahudilerin Soykırıma uğradıklarını söylerdiler. Ermenileri, Uluslararası soykırım kampanyalarına sokmak istemezlerdi.
ABD Yahudilerinin, İsrail tarafından da desteklenen bu tutumları sayesinde, Türkiye şimdiye kadar kongreye yollanan Ermeni tasarıları başarıyla engelleyebilmiştir. Güçlü Yahudi lobisi, artık Türk tezini desteklemeyecek.
Bu tutum değişikliği öylesine kritik bir anda ortaya çıktı ki, şu sıralarda ABD kongresinin kapısında bekleyen son Ermeni tasarısının onaylanması neredeyse garantilendi. Şimdiye kadar 225 parlamenter tarafından imzalanan tasarının, önümüzdeki aylarda veya 2008’in ilk yarısında (ABD’deki Başkanlık seçimleri öncesinde) kabul edilmesi bekleniyor.
Bütün bunlara karşı Ankara ne yapıyor?
Lobi çalışmalarının dışına çıkılamıyor. Oysa, Ankara belki farkında değil, ancak bu işin lobi yaparak önlenebilme süreci çoktan bitti.
Washington’a veya İsrail’e, Fransa veya diğer AB ülkelerine şantaj yaparak, soykırım tasarıları engellenemez.
Türkiye’nin önünde iki seçenek vardır.
Biri, Ermeni konusunda temel bir siyaset değişikliğine gitmektir. Siyaset değişikliğinden kastettiğim, Ermenistan ile diplomatik ilişki kurmak, sınır kapılarını açmak başta olmak üzere, diplomasi alanındaki tüm imkanlarını seferber etmektir.
Diğeri ise, bugünkü tutumunu değiştiremiyorsa, başına geleceklere boyun eğmektir.
Uluslararası alanda yanlızlığa itilmek ve soykırım damgasını yemektir.
deryatulga
24.08.07, 04:01
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/23/son/sondun13.asp (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/23/son/sondun13.asp)
23 Ağustos 2007 / Perşembe - 11:00
Jerusalem Post'un iddiası: Namık Tan tatilini kesip İsrail'e dönüyor
Jerusalem Post gazetesi, Türkiye’nin Tel Aviv Büyükelçisi Namık Tan’ın, İsrailli sivil toplum örgütü Anti Defamation League’in 1915 olayları “soykırım" olarak nitelemesi üzerine tatilini yarıda keserek İsrail’e döneceğini iddia etti. Dışişleri Bakanlığı, iddiayı doğrulamadı Sözde Ermeni soykırımı iddiaları konusunda daha önce Türkiye’nin tezlerini savunan ama sürpriz bir çıkışla 1915 olaylarını “soykırım" olarak nitelendiren Anti Defemation League’in (ADL) hakkında tartışmalar büyüyor Jerusalem Post gazetesi, Türk Dışişleri Bakanlığı’nda yapılan bir “üst düzey toplantıda", Türkiye’nin Tel Aviv Büyükelçisi Namık Tan’ın tatilini yarıda keserek İsrail’e dönmesi ve İsrailli sivil toplum örgütü ADL “soykırım" iddialarıyla ilgili harekete geçmesi kararı alındığını öne sürdü Tan’ın, söz konusu iddia ile ilgili Türkiye’nin kaygılarını İsrail makamlarına ileteceği bildirildi Ancak Dışişleri Bakanlığı yetkilileri, ANKA’ya yaptığı açıklamada iddiaları doğrulamadı.
ADL yöneticisi Abe Foxman, bir açıklama yaparak “soykırım sözcüğü 1915 yılında mevcut olsaydı o tarihte Osmanlı topraklarında yaşayan Ermenilerin maruz kaldıkları olayların soykırım olarak nitelendirilebileceğini" ileri sürmüştü Açıklamada, Ermeni iddialarını destekleyen bir kararın ABD Kongresinden geçmesine karşı çıkılmaya devam edildiğine, böyle bir kararın Türkiye, ABD ve İsrail arasındaki ilişkilere zarar vereceğine ve Türkiye’deki Yahudi cemaati için risk oluşturacağına da vurgu yapılmıştı
DIŞİŞLERİ TEPKİ GÖSTERMİŞTİ
Söz konusu iddiaya tepki gösteren Dışişleri Bakanlığı, dün (22 Ağustos) yaptığı karşı açıklamada, 1915 olaylarının “soykırım" olarak nitelenmesinin, tarihi ve hukuki temelden yoksun olduğunu vurgulamış ayrıca bu konuda iddia edilenin aksine tarihçiler arasında bir mutabakat bulunmadığına dikkat çekmişti Dışişleri’nin açıklamasında, “Kaldı ki, bir ortak komisyon kurularak tarihi gerçeklerin ortaya çıkarılmasını Ermenistan’a teklif eden Türkiye’dir Bu öneriye henüz olumlu bir yanıt alınmamıştır ADL’nin aldığı bir kararla tarihi yeniden yazmaya girişmesi çelişki teşkil etmekte ve gerekçesi de anlaşılamamaktadır" denilmişti Türkiye’deki Yahudi cemaatinin toplumun bir parçası olduğuna vurgu yapılan açıklamada bu vatandaşların, Ermeni iddialarına yönelik gelişmelerden endişe duyacakları hiçbir husus bulunmadığı kaydedilmişti Açıklamada, “Yahudi soykırımının tarihte emsali olmayan konumuna ve kurbanlarının anısına da bir haksızlık teşkil eden bu açıklamayı ADL açısından talihsizlik olarak görüyor ve düzeltilmesini bekliyoruz" denilmişti
ERDOĞAN, PEREZ'İ ARADI
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Perez ile telefonla görüştü.
Alınan bilgiye göre, Başbakan Erdoğan'ı telefonla arayan Perez, AK Parti'nin seçimdeki başarısından dolayı Erdoğan'ı kutladı.
Daha önce Şimon Perez'i yazılı olarak kutlayan Erdoğan da Perez'i Cumhurbaşkanı seçilmesinden dolayı tebrik etti.
Görüşmede, iki ülke arasındaki ilişkiler ele alınırken, Perez, Türkiye ile ilişkilere verdikleri önemi vurguladı.
Görüşmede, Ermeni çevrelerinin sözde "soykırım" iddiaları ve bu çerçevede son günlerde ABD'de son gelişmeler konusunda da görüş alış verişinde bulunuldu.
Görüşmenin verimli ve yararlı geçtiği bildirildi.
GÜL İSRAİL BÜYÜKELÇİSİ İLE GÖRÜŞTÜ
Dışişleri Bakanı Abdullah Gül, görev süresinin bitişi nedeniyle kendisini ziyaret eden İsrail’in Ankara Büyükelçisi Pinhas Avivi’ye, Anti Defamation League’in “soykırım" iddiaları ile ilgili duyduğu hayal kırıklığını dile getirdi Ankara’daki görev süresinin sonuna gelen İsrail Büyükelçisi Pinhas Avivi, Türkiye’den ayrılmadan önce Dışişleri Bakanı Abdullah Gül’e bir veda ziyaretinde bulundu Edinilin bilgiye göre Gül, İsrailli bir sivil toplum örgütü olan ve daha önce sözde Ermeni soykırımı iddiaları konusunda Türkiye’nin tezlerine destek veren Anti Defamation League’in (ADL) sözde soykırım iddialarına destek veren açıklamalarda bulunmasını eleştirdi Gül’ün bu tür açıklamaların Türkiye’de bıraktığı hoşnutsuzluğu Büyükelçi'ye bildirdiği öğrenildi
(ANKA)
deryatulga
24.08.07, 04:05
Yine soykırım meselesi
İsmet Berkan (ismet.berkan@radikal.com.tr)
24/08/2007 (5 kişi okudu) Amerika'nın en büyük Yahudi lobi kuruluşu ADL'nin, 'Evet, 1915 yılında Osmanlı İmparatorluğu döneminde bir Ermeni soykırımı olmuştur' demiş olması pek çok bakımdan çok önemli.
Meselenin birincil önemi kuşkusuz, Türkiye'nin soykırım iddiaları konusunda en büyük destekçisi, hatta bir anlamda kader ortağı olan bir kuruluşu, dolayısıyla İsrail'i de kaybetmiş olması.
Bu cümleyi biraz açmalıyım: İkinci Dünya Savaşı öncesinde ve sırasında Almanya'daki Nazi yönetiminin Avrupa'daki Yahudileri soykırıma uğratmış olması, dünyada bir 'soykırım hukuku' doğmasının da sebebi. Biraz bu yüzden biraz da Yahudi soykırımının öneminin azalmaması bakımından Yahudi kuruluşları ve İsrail, Türkiye ile ilişkilerinden de bağımsız biçimde 1915'te Anadolu'da Ermenilerin başına gelenler için 'soykırım' kelimesini kullanmıyordu. Bu devir sona erdi.
Türk-İsrail ilişkilerinin daha büyük bir derinliği kuşkusuz var ama soykırım meselesi iki ülkeyi bir arada tutan tutkallardan biriydi, bu devir de sona erdi.
Konuyu önemli kılan ikinci nokta, ADL'nin de tanımasıyla birlikte halen Amerikan Kongresi'nde beklemekte olan soykırım tasarısını engelleyen kuvvet çok ama çok zayıfladı. Artık Türkiye sadece kendi stratejik ağırlığı ve bir anlamda da Amerikan yönetimi üzerindeki 'şantaj gücü' ile bu tasarıyı engelleyebilir. Daha birkaç ay önce olduğu gibi İsrail Başbakanı'nın ilgili komitedeki bir senatörü veya milletvekilini araması artık mümkün olmayabilir, veya arasa bile bir etkisi olmayabilir.
* * *
Gerek bireysel gerekse kurumsal düzeyde iki konunun büyük eksikliğini çekiyoruz ve dikkat edin başımıza gelen kötülüklerin büyük bölümü bu eksiklerden kaynaklanıyor.
Eksiklerin birincisi, ilkeli olmak, ilkelere sahip olmak. İkincisi ise stratejik düşünmek.
Diyelim Ermeni soykırımı iddialarından söz ediliyor. Burada ilke sahibi olmak demek, bu ilkelerin uluslararası hukuk, insan hakları ve genel ahlak çerçevesinde oluşturulmasını gerektiriyor.
Uluslararası hukuka göre soykırım çok ağır bir insanlık suçu. Her ne kadar Ermeni meselesinde bu 'suç'un tespiti imkânsıza yakınsa da (çünkü soykırım hukuku 1948'den geriye çalışmıyor) ortada bir hukuk olduğunu unutmamak gerek.
İnsan hakları, insanın insan olarak doğmaktan ileri gelen haklara sahip olduğunu gösteren kurallar. Bu kuralların başında insan hayatının korunması geliyor.
Genel ahlak ilkeleri de, 1915'ten önce Anadolu'da sayıları bir hayli olan (çok tartışmalı olduğu için rakam vermiyorum) Ermenilerin buradan gönderildiğini, o 'tehcir' sırasında sayısı yine tartışmalı miktarda Ermeni'nin yer yer sistematik biçimde devlet güçleri tarafından, yer yer ise devlet güçlerinin koruma çabasına rağmen bir kısım sivil halk ve çeteler tarafından öldürüldüğünü, gidenlerin hiçbir zaman geriye dönmediğini, gidenlerin mal ve mülkerine savaşın finansmanı amacıyla (teorik olarak geri verilmek veya bedeli ödenmek üzere) el konulduğunu, tehcirin genel gerekçesinin savaş sırasında arkadan saldırmakta olan Ermeni milliyetçisi çetelerin faaliyeti olmakla birlikte tehcir sırasında kurunun yanında yaşın da yandığını kabul etmeyi gerektiriyor.
İşte Türkiye, bu üç ilke çerçevesinde stratejik düşünmeyi başarabilmeli ve daha bu sorunun ortaya çıktığı 70'li yıllarda, Birinci Dünya Savaşı sırasında Ermenilere Osmanlı tarafından yaşatılan acılardan ve trajediden büyük üzüntü duyduğunu açıklayabilmeli, üzüntüsünde samimi olduğuna dünyayı inandırabilmeliydi.
Bu yapılmış olsaydı, bugün dünyanın onlarca parlamentosu bugünün Türkiye Cumhuriyeti'ni soykırımcılıkla suçlayamıyor olacaktı. Kanama başladığı yerde durdurulacak, belki de Türkiye kendi tarihiyle daha serinkanlı biçimde yüzleşme, kendi geçmişiyle daha sağlıklı biçimde barışma fırsatını yakalayacaktı.
Ama biz ne yaptık? Ne dediğim ilkelere sahiptik ne de bir stratejik düşünme biçimi oluşturduk. Onun yerine savunmaya çekildik. Ve savuna savuna son kalenin önüne kadar da geriledik, ADL'nin açıklamasıyla o kalenin surlarında da büyük bir gedik açıldı şimdi.
Daha ilk gün en büyük korkumuz neydiyse, o korkunun esiri olduğumuz için, sonunda korktuğumuz şey başımıza geliyor.
Benim ne babam ne dedem ne de onun babası Ermeni tehcirinde ve kıyımında rol aldı ama işe bakın ki, dünyanın onlarca parlamentosu beni, yani 1915'ten 49 yıl sonra doğmuş olan beni de 'soykırımcı' sayıyor.
Hadi bütün dünya hatalı ve bize düşman, peki bu sonuca ulaşıyor olmamızda bizim hiç mi kusurumuz yok?
deryatulga
24.08.07, 04:14
Ankara'da soykırım şoku
Murat Yetkin (myetkin@radikal.com.tr)
Ankara, TelAviv'i uyardı: ABD'deki Yahudi lobisi, asıl İsrail davasına gol attığının farkında değil
24/08/2007 (16 kişi okudu)
Bundan iki yıl kadar önce, 10 Haziran 2005'te ABD'deki Yahudi lobisinin en etkili kuruluşlarından Anti Defamation League ADL), Türkçesiyle Karalamacılığa Karşı Birlik'in New York'ta düzenlenen bir törenindeydik. Tören, ADL tarafından İkinci Dünya Savaşı'nda Rodos'ta görev yaparken 42 Yahudi aileyi Nazilerin Yahudi soykırımından (Holokost) kurtaran Türk diplomat Selahattin Ülkümen anısına düzenlenmişti. Bu nedenle Türk Başbakanı Tayyip Erdoğan'a ödül verirken, ADL Başkanı Abraham Foxman, 'Büyük Kemal Atatürk tarafından kurulmuş' ve 'Laik idaresi ile Müslüman ülkeler için eşsiz bir örnek oluşturan' Türkiye'ye övgüler düzmüştü.
Erdoğan da bugüne kadar değil koyu dindar bir ortamda ve siyaseten Milli Görüş ortamında yetişmiş, herhangi bir Türk başbakanının Yahudi düşmanlığına karşı sarf ettiği en açık ve köşeli ifadelerle konuşmuştu. 'Musevi düşmanlığı, utanç verici bir akıl hastalığı, bir sapıklıktı'. 'Musevi soykırımı, tarih boyunca insanlığa karşı işlenmiş en ağır suç' idi.
İşte aynı Foxman'ın önceki gün 1915-1918 döneminde Ermenilere soykırım uygulandığına inandığını açıklamasının Ankara'da meydana getirdiği sarsıntının dalgaları, dinmek bir yana, şiddetleniyor.
İşin ilginç yanı, Türk hükümeti bu sarsıntının yol açtığı ve açması muhtemel hasarın onarılması işini de İsrail'e havale ediyor.
Görev süresi sona erdiği için veda ziyaretlerinde bulunan İsrail'in Ankara Büyükelçisi Pinhas Avivi, önceki gün Dışişleri Müsteşar Yardımcısı Büyükelçi Feridun Sinirlioğu'nu ziyareti sırasında ilk sıcak tepkileri aldı. Sinirlioğlu, bu görevine Tel Aviv Büyükelçiliği'nden gelen, daha önce cumhurbaşkanlığı başdanışmanlığı yapmış ve sorunu stratejik boyutlarıyla bilen bir isim. Avivi, dün benzeri tepkileri ve duyulan rahatsızlığı daha üst boyutta, Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'e veda ziyareti sırasında aldı. Türkiye'nin şu andaki Tel Aiv büyükelçisi Namık Tan, gelişme üzerine Türkiye'deki tatilini yarıda keserek dün İsrail'e, işinin başına döndü; amaç hasar tespiti, kontrolü ve mümkünse tamiri.
Ankara'nın tepkisindeki en kilit nokta, belki de önceki gün Dışişleri Sözcüsü Levent Bilman'ın açıklamasındaki son cümlede gizli: "Yahudi soykırımının tarihte emsali olmayan konumuna ve kurbanlarının anısına bir haksızlık teşkil eden bu açıklama, ADL açısından bir talihsizlik olarak görülmektedir."
Yani Ankara diyor ki, ADL bu golü Türkiye'ye değil, İsrail'in en temel davasının kalesine göndermiştir.
Ankara'ya göre, ADL bu kararı, ABD'deki demokrat-cumhuriyetçi çekişmesinden, Kongre içindeki dengelerden, bu sivil toplum kuruluşu içindeki yönetim mücadelesine dek çeşitli gerekçelere dayanarak ve İsrail'den de habersiz almış olabilir. Amerika'daki dengeleri bilen iki gazetecinin Milliyet'ten Yasemin Çongar ve Sabah'tan Aslı Aydıntaşbaş'ın dün yazdıkları gibi, bu gelişmeler ilk bakışta akla gelen İran'la doğalgaz anlaşması ya da Filistin'de Hamas'la irtibat gibi adımlara tepkiden daha önde görünüyor.
Türkiyenin İsrail'e verdiği mesaj kısaca şu:
'Türkiye, İsrail'in bölgedeki stratejik derinliğidir. Eğer bu yeni yaklaşım, İsrail'in siyasi tercihlerini yansıtıyorsa, bunun Türk-İsrail ilişkileri üzerinde siyasi sonuçları olacaktır.
O nedenle İsrail bu kararın yol açtığı hasarın giderilmesi için çaba göstermelidir.'
Bu mesajın İsrail'de anında yankı bulduğunu, Gül'ün Avivi ile konuşması ve Büyükelçi Tan'ın Tel Aviv'e dönüşünden kısa süre sona İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Perez'in Erdoğan'ı telefonla aramasından da anlayabiliriz.
Şimdiye dek yansıtmaya gayret ettiğim havadan da anlaşılabileceği gibi, Ankara sorunun Ermeni soykırımının giderek en yakın müttefik sayılan ABD'deki Yahudi lobisi içinde de taraftar buluyor olması kısmıyla fazla ilgili görünmüyor. Belki bu izlenimi vermek istiyor da olabilir; ama sorunun Türk-İsrail ilişkilerini tahrip etme potansiyeline daha fazla önem verdikleri ve ciddiyetle bu konu üzerinde yoğunlaştıkları söylenebilir.
Çünkü Ankara'daki bir endişe de kamuoyu tepkisinin Ermeni soykırımı konusunu bir kenara bırakıp daha çok ABD, İsrail ve genel olarak Batı karşıtlığını güçlendirmesi.
Dikkatle izlenmesi gereken bir süreç.
deryatulga
24.08.07, 05:00
24.08.2007http://www9.gazetevatan.com/images/kategorititle1.gif Türkiye’den çok İsrail kaybeder
İftira ve İnkarcılıkla Mücadele Birliği (ADL) ile Amerikan Musevi Komitesi’nin (AJC) 1915 olaylarını “Ermeni soykırımı” olarak tanıma kararı almalarının bir dizi nedeni var ve bu gelişme bir dizi önemli sonuca yol açmaya aday. Öncelikle “neden böyle oldu?” sorusuna cevap arayacak olursak:
1) Bu karar tamamen siyasidir. “Bilimsel” kriterlerle açıklanması hiç inandırıcı olmaz. Çünkü son birkaç yılda soykırım tartışmalarıyla ilgili hiçbir ciddi yeni bulgu veya kanıt ortaya çıkmış değil.
2) Bu karar, Ermeni lobisinin ABD başta olmak üzere Batı’da ne kadar güçlü, Türk lobisininse onunla rekabet edemeyecek ölçüde zayıf olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor.
3) Musevi lobisinin karar değişikliğinde AKP iktidarının İslamcı geçmişi ve Ortadoğu’ya yönelik (özellikle Hamas’ın Ankara ziyaretinin) politikalarının belirleyici olduğunu söylemek fazlasıyla abartılı olur.
4) AKP’liler, ADL başta olmak üzere Musevi lobisiyle iyi ilişkiler içinde olmaya özen gösterdiler. Başbakan Erdoğan ile ADL lideri Abe Foxman’ın dostluklarının daha AKP kurulmadan önceye dayandığı biliniyor. Bu karar, her ABD ziyaretinde alışkanlık haline gelen Musevi lobisi ziyaret etmenin de bir aşamadan sonra işe yaramadığını gösteriyor.
5) Aynı şekilde, her vesileyle ABD ve İsrail’e gidip “her şey kontrol altında” imajı yaratan zevatın da göz boyamakta olduğu böylece açığa çıkmış oldu.
Peki bundan sonra ne olacak? Öncelikle, son psikolojik engelin de kalkmış olduğunu, Amerikan Kongresi’nden Soykırım Tasarısı’nın her an geçebileceğini kabul etmemiz lazım. Bunun, zaten pek de iyi seyretmeyen Türk-Amerikan ilişkilerinde muazzam bir tahribat yaratacağı kesindir.
Ancak bundan Türkiye-İsrail ilişkilerinin de çok kötü etkileneceğini akılda tutmamız şart. Şöyle ki, Washington’da gazetecilik yaptığım 2.5 senede Musevi lobisinin Türkiye’ye yardım ettiği kadar, yer yer ayakbağı olduğunu da gözledim. Geçen yıl kaleme aldığım “İsrail’in Türkiye’ye borcunu ödemesinin tam zamanı” başlıklı yazıda, son yıllarda Musevi lobisi ve İsrail’den bazı kesimlerin, şantaj boyutuna varan çıkışlarla işin tadını epey kaçırdıklarını belirtip “Türkiye, Ömer Seyfettin’in ‘Diyet’ öyküsünde kolunu kesen demirci Koca Ali gibi, ‘tamam, size muhtaç değilim, ne olursa olsun!’ diyebilir” demiştim.
Diyet ödeniyor
Musevi lobisinin son kararı Ankara’yı hiç istemediği halde Koca Ali gibi davranmaya itebilir. Böyle bir durumda İsrail ve onu korumayı temel ilke edinmiş olan Musevi lobisi, en az Türkiye kadar, hatta ondan daha fazla kaybedecektir.
Çünkü bugüne kadar Kongre’den tasarının geçmemesi, abartılı bir ölçüde, esas olarak Musevi lobisinin çabalarına bağlanırdı. Şimdi geçmesi halinde, Türk kamuoyunda, yine aynı lobiyi, dolayısıyla İsrail’i, hatta tüm Musevileri suçlama eğilimlerinin öne çıkması şaşırtıcı olmaz.
ADL ve AJC yöneticileri Türkiye’nin yıllardır İsrail’in İslam dünyası içindeki en güvenilir, sağlam dostu olduğu; en güç anlarında zamanlarda ona omuz verdiği, soluk almasına yardımcı olduğu gerçeğini unutmuşa benziyorlar.
Dolayısıyla tasarı geçer geçmez İsrail’in Türkiye’yi kaybetme sürecinin başlaması halinde bunun baş sorumluları da onlar olacaktır. Kuşkusuz tasarının geçmesinin şokunu atlatabilmek kolay olmayacak. Ama yine de her işte bir hayır vardır. Belki de bu sayede Türkiye, ABD başta olmak üzere Batı’da kimseye minnet duymadan ve mecbur kalmadan kendini anlatabilme fırsatını yakalayabilir.
deryatulga
24.08.07, 05:17
Yazarlar 24.08.2007
http://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifİbrahim Karagül
'Soykırım' uyarısı ve medya ihaleleri
Durup dururken, ortada hiçbir şey yokken, görünürde hiçbir sebep yokken ABD'deki en büyük Yahudi kuruluşu olan Anti Defamation League (ADL), Ermeni soykırım tezine neden destek verdi? İnsana; 'neler oluyoruz' dedirten bir durum bu?
ADL'den biri çıkıp; '1915 olayları soykırım olarak tanınmalı' diyor. Ardından Abraham Foxman 21 Ağustos'ta benzer bir açıklama yapıyor. Aslında olanın soykırım olduğunu söylüyor.
Bu tezler değil tartışılacak olan. Yahudi lobisinin güçlü kuruluşlarındaki tavır değişikliği. Şimdilik yasayı desteklemiyorlar ama 'tehdidi hissettirme' yolunda ciddi bir çıkış yaptılar. Şantaj gibi bir şey bu?
Bugüne kadar Türkiye ile ABD arasındaki ilişkilerin kilit noktasında yer alan Türk-İsrail ekseninin mimarları ile Türkiye arasındaki ilişkiler, hiçbir iktidarın sarsamayacağı kadar güçlü oldu. Ermeni tezlerini savuşturma bu çevreler için adeta bir ekonomik sektöre dönüştü. Türkiye için lobi yapma adı altında, hepimizin bildiği bazı isimler ve bağlı bulundukları organizasyonlar Türkiye tarafından ihya edildi. İlişki, Ermeni tezlerini engellemenin ötesinde Türk iç politikasını birebir etkileyecek derecede güçlü oldu. 28 Şubat dahil, iktidar kadroları her zaman bu çevrelerle yakın olma zorunluluğunu hissetti. Darbeler oldu, iç siyasi çalkantılar yaşandı, Türk-ABD ilişkilerinde gerilimler oldu, bölge ölçeğinde derin kırılmalar yaşandı. Ama bu lobi kuruluşları ile Türkiye'nin ilişkisi hiçbir zaman bozulmadı. Ermeni tezlerine karşı tutumlarında hiçbir değişikliğe gitmediler.
Peki şimdi ne oldu? Yakında diğer kuruluşlar da bu kervana katılır mı? Yoksa sadece ADL ile sınırlı mı kalır? Ya da geri adım atarlar mı? ADL en büyük kuruluş, dolayısıyla açıklaması önemli.
Türkiye ile İsrail arasında kriz yok. ABD ile ilişkiler her zamanki seyrinde. Irak'la ve terör konusundaki uyuşmazlık, Filistin meselesinde bazı farklılıklar yeni değil. Üstelik, Türkiye'nin bu çevrelerle tarihi ve köklü ortaklıklarına bakınca, yine temel gerekçe belirginleşmiyor.
Evet, Ermeni tezleri, bu çevrelerin elinde bir koz oldu her zaman. Yeri geldiğinde hatırlatıldı ve yolunda gitmeyen şeyler düzeltildi. Bu bazen siyasi oldu, bazen ekonomik bazen de 'İslam'la ilgili endişelerin giderilmesi şeklinde.
Bugün olan da böyle bir şeye benziyor. Açıklamadan hareketle ilişkilerin koptuğu, Türkiye'de devlet iktidarının bu çevrelerle ilişkisinin çöktüğü, bölgesel pozisyona göre Türkiye'nin durumunun yeniden tanımlandığı, artık Türkiye'ye ihtiyaç kalmadığı, Soğuk Savaş döneminden kalma ilişki biçiminin terk edildiği, bir kırılma dönemi yaşandığı gibi bir sonuç çıkarmak yanıltıcı bana göre. Cumhurbaşkanlığı seçimiyle bağlantı kurmak da. Unutmayalım, bu o kadar geniş ve derin bir ilişki ki, 28 Şubat gibi bir darbe bu kuruluşlar üzerinden uygulandı. 1996-97'lerdeki Yeni Ortadoğu dizaynı Türkiye ile birlikte bu kuruluşlar tarafından şekillendirildi. Büyük Ortadoğu Projesi, bu çevrelerin eseri.
Ben açıklamayı uyarı olarak algıladım. Türkiye'nin Yahudi lobi kuruluşlarıyla ilişkisini iyi tutmaya çalıştığı bir dönemde, Jack Kamhi'ye Bakanlar Kurulu kararıyla 'Devlet Üstün Hizmet Madalyası' verildiği ve Çankaya'daki törene devletin zirvesinin eksiksiz katıldığı günlerde bu sürpriz çıkışın başka anlamları olmalı. Nasıl mı? Bana göre, bir şey isteniyor Türkiye'den. Çoğu zaman olduğu gibi.
İran'la Türkiye arasındaki enerji ortaklıklarının iptali mi isteniyor? Irak'ta ABD'nin durumunu düzeltecek bazı roller mi öneriliyor? Türkiye'nin Ortadoğu ve yakın çevresiyle ilişkilerinin sorgulanması mı isteniyor?
Ya da Türkiye'ye giren Körfez/Arap sermayesine karşı bir şeyler mi tezgahlanacak? Veya önümüzdeki günlerde yapılacak bir ihale için köşeye sıkıştırma operasyonu mu bu. Bu bir medya ihalesi olabilir mi? Türkiye'de yatırımlara girişen, özelleştirmelere giren Dubai merkezli bir grubun söz konusu ihalede önünün kapatılması, medya alanında kendi sermaye gruplarının önünün açılması çabası olabilir mi?
Türkiye'de medya alanına ilginin yoğunluğu ortada. Uluslararası sermaye grupları, bir şekilde bu piyasada yerini almaya çalışıyor. Aldılar da. Hemen her medya grubunun bir yabancı ortak var. Ancak daha fazlası isteniyor. Medyadaki etkinlik mücadelesi, yabancı grupların var olma savaşı, böyle bir 'açık uyarı'ya yol açmış olabilir mi? O zaman birilerinin önü ciddi biçimde kapanmış demektir. O zaman derin analizlere gerek yok, çünkü ADL açıklaması bu açık bir şantajdan başka bir şey değil.
Sadece aklıma gelenlerdi bunlar…
Kaynak: http://www.yenisafak.com.tr/yazarlar/?i=6590&y=IbrahimKaragul
deryatulga
24.08.07, 14:49
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/24/yazar/akyol.html (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/24/yazar/akyol.html)
http://www.milliyet.com.tr/sabitimg/07/gazete/yazar/ic/k_akyol.gif
Taha AKYOL Objektif
Soykırım ve Yahudi lobileri
ERMENİ lobilerinin soykırım girişimlerine karşı Yahudiler daima Türkiye'ye destek oldu. Bunda psikolojik sebepler vardı; soykırıma uğramış tek millet olmak duygusu gibi...
Tarihi sebepler vardı; Osmanlı'nın Yahudilere gösterdiği şefkat ve himayeyi, Musevi vatandaşlarımız "500. Yıl Kutlamaları" ile dünyaya tanıtmışlardı. Bu çalışmalarda bilhassa Jak Kamhi Beyefendi'nin kadirşinaslığını, vatanseverliğini, büyük gayretlerini saygı ve şükranla anıyorum.
Türkiye'nin ilk laik Müslüman ülke olmasının da bu sempatide rolü vardı. Atatürk, Yahudi azınlıktan sevgiyle, takdirle bahseden konuşmalar yapmıştı.
Bu tarihi olgular dünyanın her tarafındaki Yahudilerde Türkiye'ye bir sempati yaratmıştı.
Ermeni tasarılarına karşı Yahudi lobilerinin Türkiye'ye verdiği desteğin diğer bir sebebi, hatta en etkili sebebi, Ortadoğu'daki Arap denizinde İsrail adasının dostluk kuracağı tek ülkenin NATO üyesi ve ABD müttefiki Türkiye olmasıydı. Doğru bir kararla Türkiye'nin İsrail'le stratejik ilişkiler kurması bu faktörü güçlendirmişti.
'Cezalandırma uyarısı!'
Bir süredir Türkiye 'aykırı' hareket ettiği için, ilk 'cezalandırma uyarısı' Amerika'daki Yahudi kuruluşlarından ADL'den geldi. Tasarıya destek vermeyeceklermiş ama soykırım iddiasını tanıyacaklarmış! Çünkü yarım asır önce yazılmış iki kitabı okumuşlar ve ikna olmuşlar!
Hayır, dün siyaset rol oynuyordu bugün de siyaset rol oynuyor.
Türkiye'de "Tezkere"nin reddi, Hamas lideri Meşal'in Ankara'ya davet edilmesi...
Bunların, Siyonizmle siyasi ve itikadi bir ittifak halinde olan Neo-Con'larda uyandırdığı öfkeyi biliyoruz.
Tezkere'nin reddini ve Meşal'in çağrılmasını ben de eleştirmiştim. Ama mesele bundan ibaret değil.
Türkiye'nin Suriye ve İran'la geliştirdiği ilişkiler var!
Sen dünyanın öbür tarafından gelip Irak'ta cehennemi ateşleyeceksin, teröre göz yumacaksın, ama ben Irak'a komşu ülkelerle konuşmayacağım!
Ben enerji sıkıntısı çekeceğim, siz istemiyorsunuz diye İran'la doğalgaz anlaşması yapmayacağım!
Herkes zarar görür
CNN'de Christian Amanpour'un "Tanrı'nın Savaşçıları" belgeselinde gördüğümüz gibi, Amerika'da Bush yönetiminde son derece etkili olan Evangelik Protestanlarla Yahudi lobileri arasında kuvvetli bir itikadi beraberlik vardır. Timothy P. Weber'in "On The Road to Armageddon" adlı kitabı, bu konuda çok sayıdaki akademik eserlerden biridir.
İncil ve Tevrat'ı aynı şekilde yorumluyorlar: İsrail'in kuruluşunu siyasi ve milli bir olay değil, "tanrısal bir mucize" diye görüyorlar, İsrail'in Batı Şeria'yı işgalini "Tanrı'nın vaat ettiği bir hak" sayıyorlar! Amerikan ve İsrail siyasetleri arasında önemli bir bağ oluşturuyorlar.
Yahudi lobileri İsrail'den ayrı düşünülemez. Onun içindir ki, bu lobilerin Türkiye'ye karşı vaziyet alması, Türk-İsrail ilişkilerinde elbette ileri derecede tahribat yapacaktır!
Hem Türkiye, hem ABD, hem İsrail ciddi zarar görecektir.
Doğrusu, Irak'ın istikrarını esas alan yeni bir 'Ortadoğu dengesi' üzerinden ilişkileri yeniden tanımlamaktır.
Aksi halde, Türkiye'nin alnına "soykırım" karasını çalmanın yaratacağı reaksiyonların sonuçlarını kimse kestiremez, hiçbir demokratik hükümet de kontrol edemez!
t.akyol@milliyet.com.tr (t.akyol@milliyet.com.tr)
Kemal-Pasa23
24.08.07, 17:53
Yahudileri yerden yere vurdu
http://image.haber3.com/haber/108642.jpgCumhurbaşkanı Sezer'in üstün hizmet ödülü verdiği Jak Kamhi, ADL'yi yerden yere vurdu.
24 Ağustos 2007 11:14 Jak Kamhi VATAN’a konuştu ve ABD’de Ermeni soykırımı iddialarını kabul eden Yahudiler’i yerden yere vurdu.
Geçtiğimiz hafta devletin tam kadro katıldığı törenle ’Devlet Üstün Hizmet Madalyası’ alan Jak Kamhi VATAN’a konuştu ve ABD’de Ermeni soykırımı iddialarını kabul eden Yahudiler’i yerden yere vurdu:
Almanya’daki bir Musevi ne ayaklandı, ne de toprak istedi... Yahudiler kökenlerinden dolayı yok edildiler. Ermeniler ise ayaklandı toprak istedi. Savaştılar, insan öldürdüler. Buna nasıl soykırım dersiniz?
Çankaya köşkünde, Cumhurbaşkanı Ahmed Necdet Sezer tarafından devlet üstün hizmet madalyasıyla ödüllendirilen Profilo Holding Yönetim Kurulu Başkanı Jak Kamhi, Amerika’daki etkin Yahudi örgütlerinden ADL’nin (Anti Defamation League) Ermeni soykırımı iddialarını tanıma kararını büyük üzüntüyle karşıladığını söyledi. Türk Yahudileri içinde çok anlamlı bir yere sahip olan Kamhi, ADL başkanı Abraham Foxman’a bir mektup göndererek üzüntüsünü dile getirdikten sonra VATAN’a konuştu:
Bugüne kadar “Ermeni soykırımı yoktur” diyen ADL’nin fikir değiştirmesine ne diyorrsunuz?
Bu gelişmeye çok üzüldük. Abraham Foxman, bize büyük katkıları olan bir kişidir. Tamamıyla bizi destekliyordu. Önceleri Türkiye’nin en büyük savunucularındandı.
http://www9.gazetevatan.com/newpics/news/230820072230129081955_3.jpgBun a soykırım denemez
Ben Foxman’a bir mektup yazarak yapılanlardan dolayı eleştirilerimi yolladım. Mektupta resmen kafalarına vuruyorum. “Nasıl” diyorum onlara, Nasıl siz İkinci Dünya Savaşı’nda olanlar için kullanılan ’soykırım’tanımını, Birinci Dünya Savaşında çıkan ayaklanma sonucu ölen Ermeniler için kullanabilirsiniz. Çünkü birini kabul etmek, diğerini yok ediyor. Almanya’daki bir Musevi ne ayaklandı, ne toprak istedi, ne de kimseleri yaraladı. Yalnızca, kökenlerinden dolayı, “genlerinden” dolayı yok edildiler. Türkiye’de ise öyle bir şey olmadı, bunlar ayaklanıp toprak istediler. Savaştılar, insan öldürdüler. Elbetteki bunu karşılığında da direnç gördüler. Ama buna “soykırım” denemez. Birinci dünya savaşında Osmanlı parçalanıyordu. Bölgeye Lawrence’i yolladılar ve oradaki Araplara biz size otonomi ve özerklik vereceğiz dediler. Fakat onu bile vermediler. Bizim oradaki Türkler’e karşı canice girişimlerde bulunup hastanedeki kadınları bile bıçakladılar. Buna karşı ne yapacaksınız? Elbetteki kendinizi müdaafa edeceksiniz. “Bunu bilmenize rağmen nasıl böylesine farklı iki olayı birleştirip böylesine büyük bir günah işliyorsunuz?” dedim. Bir kere bütün Musevi diasporası size karşı. Bizim gibi dünyada tek ve benzeri olmayan bir dramı sulandırıyor ve yok ediyorsunuz. Bunu da Avrupa’da birçok ülke istiyor. Çünkü birçok ülke Avrupa’da bu drama karışmış. Mektubumun özü budur. İsrail’in de bu işe karışması bundan dolayıdır. Kendine has olan o meşhur soykırımın bir benzeri olmadığını kanıtlamak için uğraşıyorlar. Sadece bizim güzel gözlerimiz için değil.
Türkiye zemin kaybetti mi?
Bir derece kötü oldu. Fakat bu bir şey ifade etmez. Çünkü bizim orada onlarla uğraşan çok daha kuvvetli kuruluşlarımız var.
Siz devreye girecek misiniz?
Ben önceden de Amerikan kongresinin Ermeni soykırım iddialarını kabul etmeyeceğini söylüyordum. Şimdi yine aynı fikirdeyim...
İşte Jak Kamhi’nin mektubunun tam metni...
Bu bilgisizce açıklamayı bize kucak açmış insanlara nasıl yaptınız?
Sevgili Abe,*
Size bu mektubu 21 Ağustos 2007 tarihinde yaptığınız ’Ermeni Soykırımı Hakkında ADL’nin Açıklaması’başlığıyla yaptığınız duyuru ile ilgili kaygılarımı aktarmak için yazıyorum. Amacım, kararınızdan dolayı duyduğum derin hayal kırıklığı ve ileride olacaklara dair endişelerimi anlatmaktır.
Açıklamanızda yer verdiğiniz bu konuda tarihçiler arasında bir fikir birliği olduğu iddiası kesinlikle yanlıştır. Eğer böyle bir uzlaşma olsaydı bu sorun uzun süre önce çözülürdü. Kaynakları ve arşivleri inceleyen saygın ve ciddi tarihçiler, 1915 olaylarının bir soykırım olarak tanımlanmasını kabul etmemektedir. ADL’den bu çalışmaları okuyan bir kişi yok mu? Eğer okusalardı, Henry Morgethau’nun (Soykırım iddialarının en önemli kaynakları arasında yer alan ’Ambassador Morgethau’s Story’adlı kitabın yazarı, dönemin ABD İstanbul Büyükelçisi) bu hassas sorundaki tarafsızlığının büyük ölçüde tartışılabilir olduğunu bilirlerdi.
Her iki tarafın da yeni isimler ortaya atabileceği açıktır. Ancak bu sorunun çözmez çünkü seçkin tarihçiler ve uzmanlar arasında bir fikir birliği sağlanamamıştır. ADL’nin böylesine hassas ve kırılgan bir konuda, tek taraflı bakan, dikkatsizce ve bilgisizce hazırlanmış bir açıklamayı yapmasındaki mantığı ve neden böyle özel bir zamanın seçildiğini anlayamıyorum.
İnsanlık tarihinin gördüğü en kanlı savaşın ardından yıkılan Osmanlı İmpartorluğu’nun bu köşesinde katliamlar ve gaddarlıkların yaşanmış olduğundan şüphe yoktur. Bunlar trajiktir ve bütün kurbanların tarihinde unutulmaz bir parçayı oluşturur. Kurbanların içinde Hıristiyan Ermeniler, Müslümanlar, Müslüman olmayan Türkler, Kürtler ve İmparatorluk topraklarında yüzyıllarca birlikte barış içinde yaşamış sayısız etnik ve dini gruplar vardır.
Bu trajedi Osmanlı Devleti’nin çöküşünü hızlandırmak için asi grupları kışkırtan, yüreklendiren ve silahlandıran güçlerin de tarihinin bir parçasıdır. Ayrıca Osmanlı, Avrupa’dan kovulan ya da uzaklaştırılan Yahudilere yüzyıllar boyunca kucak açmıştır ki, bunu hatırlamak ADL’nin bir görevidir.
Rusya, Fransa, Büyük Britanya, milliyetçi Ermeni gruplar ve çeteleri cesaretlendirmiş, onlara silah ve maddi destek vermiştir. Aynı dönemde Kürtlerin Ermenilere, Ermenilerin de Müslüman Türklere karşı katilamları vardır. ADL bu tarihi gerçeklerden habersiz midir?
Böyle kaos ve korkular diğer imparatorlukların da bitiş dönemlerinde yaşanmıştır. Boer Savaşı’nda ’toplama kampı’terimini yaratan Britanyalılardır; Hindistan’da da bölünme sırasında katliamlar yaşanmış, yüzbinlerce insan öldürülmüştür. Fransız ve İtalyanların olduğu Kuzey Afrika’da, Belçika’nın gittiği Kongo’da ve Avrupa’nın sömürgecilik için savaştığı her kıtada milyonlarca insan benzer trajediler yaşamıştı. Balkanlarda birçok kez oluk oluk insan kanı akmıştır. ADL’nin bunlar hakkında da açıklamlar yayımlamak ve bu olayları soykırım diye nitelemek gibi bir niyeti var mıdır?
ADL, Yahudilere uygulanan tartışılmaz soykırımla 1915 olayları arasındaki bu yanlış karşılaştırmayı kabul ederek, soykırım kurbanlarının anısına karşı tarifi mümkün olmayan bir haksızlık yapmış, hem de merhamet ve birlikte yaşama geleneğiyle yüzyıllardır dünyanın geri kalanına örnek olmuş Türk halkının hasasiyetlerini ve onurunu incitmiştir.
ADL daha akıllı ve tarafsız sözleri dinleseydi böylesine korkunç bir hatayı yapmazdı. Geçmişte de birçok kez sizle ve arkadaşlarınızla sözlü ve yazılı temaslarda bulunarak durumun hassasiyetini anlatmaya çalıştım. Daha önce size gönderdiğimiz belgelerden birini yeniden ekte iletiyoruz. Umarız gerçeklerin görülmesine ve ADL’nin karıştırmayı tercih ettiği derin suların durulmasını sağlar.
Açıklamanız son bölümünde belirttiğiniz gibi, Kongre’deki tasarılar duruma zarar vermekte, Türkler ve Ermeniler arasındaki temasları engellemekte, Türkiye’deki Yahudi toplumunun yanı sıra Türkiye, İsrail ve ABD arasındaki önemli ilişkileri de riske atmaktadır.
Şu açıktır ki ADL’nin yaptığı açıklama derecesi farklı olsa da aynı etkiyi yaratmaktadır. Bu açıklama Türkiye’de Ermeni kardeşlerimizle birlikte sorunun önyargısız bir şekilde çözülmesi için gösterdiğimiz çabalarar zarar veriyor.
ADL, Yahudi Soykırımı kurbanlarına, halkıma, hükümetime ve iki ülke arasındaki gereksiz zorlukların ortadan kaldırılması için çabalayan insanlara büyük bir haksızlık yaptığını anlamalıdır.
Bu talihsiz durumu düzeltmek için elinizden geleni yapacağınıza inanıyorum.
Saygılarımla
Jak V. KAMHİ
TÜM DEVLET KADROSU ONU ALKIŞLAMIŞTI
Profilo Holding Yönetim Kurulu Başkanı olan 82 yaşındaki Jak V. Kamhi, geçen hafta perşembe günü ’Devlet Üstün Hizmet Nişanı’almıştı. 82 yaşındaki Kamhi, Çankaya Köşkü’nde yapılan törende nişanını Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’den aldı. Törene başbakan Erdoğan, Genelkurmay Başkanı Büyükanıt, Dışişleri Bakanı Gül gibi isimler de katıldı.
ABD: Siyasi amaçlı girişimlere karşıyız
ABD Dışişleri Bakanlığı, Yahudi kuruluşu Anti-Defamation League’in 1915 olaylarını ’soykırım’diye nitelemesiyle ilgili olarak, “Bu olaylara siyasal amaçla ad konulması girişimlerine karşıyız” açıklaması yaptı. Dışişleri Sözcüsü Gonzalo Gallegos, ABD’nin politikasında değişiklik olmadığını belirterek, “1915’teki olayların kurbanlarını acıyla anıyoruz. Türkler ve Ermeniler’e açık ve kalpten gelen bir diyalogla geçmişle yüzyüze gelmeleri çağrısını yapıyoruz ve bu trajediye siyasal amaçlarla ad konulması girişimlerine karşı çıkıyoruz” dedi.
Erdoğan Olmert’i arayacak
ABD’DE Yahudi kuruluşu Anti-Defamation League’in ’Ermeni Soykırımı’nı tanımasının ardından Başbakan Tayyip Erdoğan’ın İsrail Başbakanı Ehud Olmert’i telefonla arayarak konuyla ilgili görüşeceği belirtildi. Görüşmenin birkaç gün içinde gerçekleşeceğini belirten Jerusalem Post, Büyükelçi Namık Tan’ın da tatilini yarıda keserek Tel Aviv’e döndüğünü yazdı. İsrail Dışişleri Bakanı Tzipi Livni adına konuşan Sağlık Bakanı Ya’acov Ben-Yizri ise “Yahudilerin, Ermeniler gibi katliama uğramış halklara özel bir ilgisi vardır. İsrail devleti hiçbir zaman bu korkunç olayları reddetmemiştir. Bu konu hakkındaki güçlü duyguları ve Ermeni halkının çektiği acıları da anlıyoruz. Ancak mesele Ermenilerle Türkler arasındadır ve biz iki tarafın açık bir diyalogla geçmişten gelen bu yaraları sarmasını umut ediyoruz” dedi.
http://www.haber3.com/haber.php?haber_id=273888
24.08.2007
Türkei protestiert gegen Äußerung über Armenier
ANKARA (inn) -
Die türkische Regierung übt Druck auf Israel aus. Grund dafür ist die Entscheidung einer jüdischen Gruppierung in den USA, die türkische Verfolgung der Armenier im Ersten Weltkrieg als Genozid zu bezeichnen.
Am Dienstag teilte die "Anti-Defamation League" (ADL) mit, die Verfolgung von rund 1,5 Millionen Armeniern sei nach ihrer Auffassung Völkermord. Landesvorsitzender der ADL, Abraham Foxman, sagte, er habe diese Entscheidung getroffen, nachdem er mit zahlreichen Historikern und dem Nobelpreisträger und Holocaust-Überlebenden Elie Wiesel diskutiert habe. Bei einem Treffen mit dem israelischen Botschafter in der Türkei, Pinhas Avivi, äußerte der türkische Außenminister Abdullah Gul seine "Wut und Enttäuschung" darüber.
Laut Quellen im israelischen Außenministeriums habe Gul Avivi gesagt: "Die Türkei weiß, dass Israel nicht für die Äußerung der 'Anti-Defamation League' verantwortlich ist. Aber sie ist enttäuscht, weil Israel es hätte verhindern können." Avivi hingegen versicherte, Israel habe mit der Sache nichts zu tun und werde seine Haltung auch nicht ändern. "Wir stellen uns auf keine Seite. Wir sind der Meinung, dass die Beteiligten in einem Gespräch den Sachverhalt klären und aufdecken müssen, und dabei untersuchen, was wirklich geschehen ist."
Ein ranghoher Vertreter des Außenministeriums sagte gegenüber der Tageszeitung "Ha´aretz", man konzentriere sich nun darauf, die Gemüter zu beruhigen. "Dies ist ein hochsensibles Thema für die Türkei, und wir haben ihnen signalisiert, dass wir unsere Position nicht ändern. Wir wollen damit auch nicht den freundschaftlichen Beziehungen zwischen unseren Ländern schaden."
Die Frage nach dem Völkermord in Armenien wird in den höchsten Kreisen der türkischen Führung behandelt. Quellen aus dem Außenministerium ließen verlauten, der Präsident der Türkei, Ahmet Necdet Sezer, und der Premierminister Recep Tayyip Erdogan planten, die Sache mit ihren israelischen Kollegen, Schimon Peres und Ehud Olmert, zu besprechen.
Israel ist besorgt, dass die Angelegenheit zu einer ernsthaften diplomatischen Krise zwischen den beiden Ländern führen könne. Die Führung bat nun die amerikanisch-jüdische Organisation, sich bei Äußerungen zurückzuhalten. Dieser Vorfall könne die strategischen Beziehungen zwischen Israel und der Türkei schädigen. (ak)
http://www.israelnetz.de/show.sxp/13944.html?sxpident=051HQ-8134738--e-3523821-9640122k-1711200-C-
"Wir stellen uns auf keine Seite. Wir sind der Meinung, dass die Beteiligten in einem Gespräch den Sachverhalt klären und aufdecken müssen, und dabei untersuchen, was wirklich geschehen ist."
Diesen Satz kann ich nur unterstreichen.
Die ganze Chose ist kaum auszuhalten.
Kemal-Pasa23
25.08.07, 03:13
]"Wir stellen uns auf keine Seite. Wir sind der Meinung, dass die Beteiligten in einem Gespräch den Sachverhalt klären und aufdecken müssen, und dabei untersuchen, was wirklich geschehen ist."[/B]
Diesen Satz kann ich nur unterstreichen.
Die ganze Chose ist kaum auszuhalten.
Genau das ist es doch, was die Armenier zu verhindern versuchen! Es gab einen Genozid? Und wo sind die Beweise dafür????
Genau das ist es doch, was die Armenier zu verhindern versuchen! Es gab einen Genozid? Und wo sind die Beweise dafür????
jemand der etwas verlangt, der muss auch gründe darfür erbirngen...
und jemand der gründe der darfür bingt muss auch beweise darfür bringen.
da die armenier weder fakten noch beweise dafür bringen könne, ist ihre anklage auch verwerflich.... also unwirksam...
"Wir stellen uns auf keine Seite. Wir sind der Meinung, dass die Beteiligten in einem Gespräch den Sachverhalt klären und aufdecken müssen, und dabei untersuchen, was wirklich geschehen ist."
İch glaube, dass zum diesem Thema mehr gesagt ist, als sonst über irgendetwas. Vorallem hier in Forum! Daher woher diese Neigung zu irgendwelche untersuchungen, mit der İntension aufdecken zu wollen??
deryatulga
25.08.07, 18:16
24.08.2007, 15:53 Uhr
Türkei protestiert gegen Äußerung über Armenier
http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23 http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23ANKARA (inn) - Die türkische Regierung übt Druck auf Israel aus. Grund dafür ist die Entscheidung einer jüdischen Gruppierung in den USA, die türkische Verfolgung der Armenier im Ersten Weltkrieg als Genozid zu bezeichnen.
Am Dienstag teilte die "Anti-Defamation League" (ADL) mit, die Verfolgung von rund 1,5 Millionen Armeniern sei nach ihrer Auffassung Völkermord. Landesvorsitzender der ADL, Abraham Foxman, sagte, er habe diese Entscheidung getroffen, nachdem er mit zahlreichen Historikern und dem Nobelpreisträger und Holocaust-Überlebenden Elie Wiesel diskutiert habe. Bei einem Treffen mit dem israelischen Botschafter in der Türkei, Pinhas Avivi, äußerte der türkische Außenminister Abdullah Gul seine "Wut und Enttäuschung" darüber.
Laut Quellen im israelischen Außenministeriums habe Gul Avivi gesagt: "Die Türkei weiß, dass Israel nicht für die Äußerung der 'Anti-Defamation League' verantwortlich ist. Aber sie ist enttäuscht, weil Israel es hätte verhindern können." Avivi hingegen versicherte, Israel habe mit der Sache nichts zu tun und werde seine Haltung auch nicht ändern. "Wir stellen uns auf keine Seite. Wir sind der Meinung, dass die Beteiligten in einem Gespräch den Sachverhalt klären und aufdecken müssen, und dabei untersuchen, was wirklich geschehen ist."
Ein ranghoher Vertreter des Außenministeriums sagte gegenüber der Tageszeitung "Ha´aretz", man konzentriere sich nun darauf, die Gemüter zu beruhigen. "Dies ist ein hochsensibles Thema für die Türkei, und wir haben ihnen signalisiert, dass wir unsere Position nicht ändern. Wir wollen damit auch nicht den freundschaftlichen Beziehungen zwischen unseren Ländern schaden."
Die Frage nach dem Völkermord in Armenien wird in den höchsten Kreisen der türkischen Führung behandelt. Quellen aus dem Außenministerium ließen verlauten, der Präsident der Türkei, Ahmet Necdet Sezer, und der Premierminister Recep Tayyip Erdogan planten, die Sache mit ihren israelischen Kollegen, Schimon Peres und Ehud Olmert, zu besprechen.
Israel ist besorgt, dass die Angelegenheit zu einer ernsthaften diplomatischen Krise zwischen den beiden Ländern führen könne. Die Führung bat nun die amerikanisch-jüdische Organisation, sich bei Äußerungen zurückzuhalten. Dieser Vorfall könne die strategischen Beziehungen zwischen Israel und der Türkei schädigen. (ak)
Der Schakal
25.08.07, 18:21
24.08.2007, 15:53 Uhr
Türkei protestiert gegen Äußerung über Armenier
http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23 http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23ANKARA (inn) - Die türkische Regierung übt Druck auf Israel aus. Grund dafür ist die Entscheidung einer jüdischen Gruppierung in den USA, die türkische Verfolgung der Armenier im Ersten Weltkrieg als Genozid zu bezeichnen.
Am Dienstag teilte die "Anti-Defamation League" (ADL) mit, die Verfolgung von rund 1,5 Millionen Armeniern sei nach ihrer Auffassung Völkermord. Landesvorsitzender der ADL, Abraham Foxman, sagte, er habe diese Entscheidung getroffen, nachdem er mit zahlreichen Historikern und dem Nobelpreisträger und Holocaust-Überlebenden Elie Wiesel diskutiert habe. Bei einem Treffen mit dem israelischen Botschafter in der Türkei, Pinhas Avivi, äußerte der türkische Außenminister Abdullah Gul seine "Wut und Enttäuschung" darüber.
Laut Quellen im israelischen Außenministeriums habe Gul Avivi gesagt: "Die Türkei weiß, dass Israel nicht für die Äußerung der 'Anti-Defamation League' verantwortlich ist. Aber sie ist enttäuscht, weil Israel es hätte verhindern können." Avivi hingegen versicherte, Israel habe mit der Sache nichts zu tun und werde seine Haltung auch nicht ändern. "Wir stellen uns auf keine Seite. Wir sind der Meinung, dass die Beteiligten in einem Gespräch den Sachverhalt klären und aufdecken müssen, und dabei untersuchen, was wirklich geschehen ist."
Ein ranghoher Vertreter des Außenministeriums sagte gegenüber der Tageszeitung "Ha´aretz", man konzentriere sich nun darauf, die Gemüter zu beruhigen. "Dies ist ein hochsensibles Thema für die Türkei, und wir haben ihnen signalisiert, dass wir unsere Position nicht ändern. Wir wollen damit auch nicht den freundschaftlichen Beziehungen zwischen unseren Ländern schaden."
Die Frage nach dem Völkermord in Armenien wird in den höchsten Kreisen der türkischen Führung behandelt. Quellen aus dem Außenministerium ließen verlauten, der Präsident der Türkei, Ahmet Necdet Sezer, und der Premierminister Recep Tayyip Erdogan planten, die Sache mit ihren israelischen Kollegen, Schimon Peres und Ehud Olmert, zu besprechen.
Israel ist besorgt, dass die Angelegenheit zu einer ernsthaften diplomatischen Krise zwischen den beiden Ländern führen könne. Die Führung bat nun die amerikanisch-jüdische Organisation, sich bei Äußerungen zurückzuhalten. Dieser Vorfall könne die strategischen Beziehungen zwischen Israel und der Türkei schädigen. (ak)
Idioten! Unterstützt mal lieber anständige wissenschaftliche Arbeiten.
deryatulga
25.08.07, 20:34
Conference of Presidents considering genocide resolutiondefaultStatus = 'Haberler \> Güncel \> Conference of Presidents considering genocide resolution - 1/1. sayfa';Kaynak: jta.org
Yer: USA
Tarih: 23.8.2007
The Conference of Presidents of Major American Jewish Organizations held a conference call early Wednesday to discuss adopting a position. The call came a day after the Anti-Defamation League dramatically reversed its own stance, using the genocide term to describe the massacres. Also on Tuesday, the executive director of the American Jewish Committee, David Harris, took a similar step in a piece on the Web site of The Jerusalem Post.
Malcolm Hoenlein, the executive vice-chairman of the Conference of Presidents, confirmed that member organizations were discussing the matter. Sources said that during the conference call, the ADL's national director, Abraham Foxman, defended his organization's new position.
Despite their public statements on Tuesday, both the ADL and the AJC continue to oppose a proposed congressional resolution that would declare the massacres a genocide. Foxman has cited concerns about harming Israeli-Turkish relations and the security of the Jewish community in Turkey. Harris dismissed those worries, but says a congressional resolution could end up hurting U.S. strategic interests and its ties with Turkey, which adamantly rejects the genocide label.
Morton Klein, the president of the Zionist Organization of America, told JTA that his organization thinks that it is "imperative for Jews to acknowledge the truth of the Turkish genocide against Armenians, notwithstanding Turkey's relationship with Israel." He also voiced support for the congressional resolution.
"Acknowledging that truth of a century ago doesn't indict the present Turkish people or the present Turkish government, just like acknowledging the Holocaust doesn't indict the present German people or the present German government," Klein said. He added: "It's high time for Turkey to acknowledge that truth of history and move on."
deryatulga
25.08.07, 21:06
Yahudi lobisine mektup yazıp kafalarına vurdum
Kaynak: gazetevatan.com
Yer: Türkiye
Tarih: 24.8.2007
Geçtiğimiz hafta devletin tam kadro katıldığı törenle ’Devlet Üstün Hizmet Madalyası’ alan Jak Kamhi VATAN’a konuştu ve ABD’de Ermeni soykırımı iddialarını kabul eden Yahudiler’i yerden yere vurdu:
Almanya’daki bir Musevi ne ayaklandı, ne de toprak istedi... Yahudiler kökenlerinden dolayı yok edildiler. Ermeniler ise ayaklandı toprak istedi. Savaştılar, insan öldürdüler. Buna nasıl soykırım dersiniz?
Çankaya köşkünde, Cumhurbaşkanı Ahmed Necdet Sezer tarafından devlet üstün hizmet madalyasıyla ödüllendirilen Profilo Holding Yönetim Kurulu Başkanı Jak Kamhi, Amerika’daki etkin Yahudi örgütlerinden ADL’nin (Anti Defamation League) Ermeni soykırımı iddialarını tanıma kararını büyük üzüntüyle karşıladığını söyledi. Türk Yahudileri içinde çok anlamlı bir yere sahip olan Kamhi, ADL başkanı Abraham Foxman’a bir mektup göndererek üzüntüsünü dile getirdikten sonra VATAN’a konuştu:
Bugüne kadar “Ermeni soykırımı yoktur” diyen ADL’nin fikir değiştirmesine ne diyorrsunuz?
Bu gelişmeye çok üzüldük. Abraham Foxman, bize büyük katkıları olan bir kişidir. Tamamıyla bizi destekliyordu. Önceleri Türkiye’nin en büyük savunucularındandı.
Buna soykırım denemez
Ben Foxman’a bir mektup yazarak yapılanlardan dolayı eleştirilerimi yolladım. Mektupta resmen kafalarına vuruyorum. “Nasıl” diyorum onlara, Nasıl siz İkinci Dünya Savaşı’nda olanlar için kullanılan ’soykırım’tanımını, Birinci Dünya Savaşında çıkan ayaklanma sonucu ölen Ermeniler için kullanabilirsiniz. Çünkü birini kabul etmek, diğerini yok ediyor. Almanya’daki bir Musevi ne ayaklandı, ne toprak istedi, ne de kimseleri yaraladı. Yalnızca, kökenlerinden dolayı, “genlerinden” dolayı yok edildiler. Türkiye’de ise öyle bir şey olmadı, bunlar ayaklanıp toprak istediler. Savaştılar, insan öldürdüler. Elbetteki bunu karşılığında da direnç gördüler. Ama buna “soykırım” denemez. Birinci dünya savaşında Osmanlı parçalanıyordu. Bölgeye Lawrence’i yolladılar ve oradaki Araplara biz size otonomi ve özerklik vereceğiz dediler. Fakat onu bile vermediler. Bizim oradaki Türkler’e karşı canice girişimlerde bulunup hastanedeki kadınları bile bıçakladılar. Buna karşı ne yapacaksınız? Elbetteki kendinizi müdaafa edeceksiniz. “Bunu bilmenize rağmen nasıl böylesine farklı iki olayı birleştirip böylesine büyük bir günah işliyorsunuz?” dedim. Bir kere bütün Musevi diasporası size karşı. Bizim gibi dünyada tek ve benzeri olmayan bir dramı sulandırıyor ve yok ediyorsunuz. Bunu da Avrupa’da birçok ülke istiyor. Çünkü birçok ülke Avrupa’da bu drama karışmış. Mektubumun özü budur. İsrail’in de bu işe karışması bundan dolayıdır. Kendine has olan o meşhur soykırımın bir benzeri olmadığını kanıtlamak için uğraşıyorlar. Sadece bizim güzel gözlerimiz için değil.
Türkiye zemin kaybetti mi?
Bir derece kötü oldu. Fakat bu bir şey ifade etmez. Çünkü bizim orada onlarla uğraşan çok daha kuvvetli kuruluşlarımız var.
Siz devreye girecek misiniz?
Ben önceden de Amerikan kongresinin Ermeni soykırım iddialarını kabul etmeyeceğini söylüyordum. Şimdi yine aynı fikirdeyim...
İşte Jak Kamhi’nin mektubunun tam metni...
Bu bilgisizce açıklamayı bize kucak açmış insanlara nasıl yaptınız?
Sevgili Abe,*
Size bu mektubu 21 Ağustos 2007 tarihinde yaptığınız ’Ermeni Soykırımı Hakkında ADL’nin Açıklaması’başlığıyla yaptığınız duyuru ile ilgili kaygılarımı aktarmak için yazıyorum. Amacım, kararınızdan dolayı duyduğum derin hayal kırıklığı ve ileride olacaklara dair endişelerimi anlatmaktır.
Açıklamanızda yer verdiğiniz bu konuda tarihçiler arasında bir fikir birliği olduğu iddiası kesinlikle yanlıştır. Eğer böyle bir uzlaşma olsaydı bu sorun uzun süre önce çözülürdü. Kaynakları ve arşivleri inceleyen saygın ve ciddi tarihçiler, 1915 olaylarının bir soykırım olarak tanımlanmasını kabul etmemektedir. ADL’den bu çalışmaları okuyan bir kişi yok mu? Eğer okusalardı, Henry Morgethau’nun (Soykırım iddialarının en önemli kaynakları arasında yer alan ’Ambassador Morgethau’s Story’adlı kitabın yazarı, dönemin ABD İstanbul Büyükelçisi) bu hassas sorundaki tarafsızlığının büyük ölçüde tartışılabilir olduğunu bilirlerdi.
Her iki tarafın da yeni isimler ortaya atabileceği açıktır. Ancak bu sorunun çözmez çünkü seçkin tarihçiler ve uzmanlar arasında bir fikir birliği sağlanamamıştır. ADL’nin böylesine hassas ve kırılgan bir konuda, tek taraflı bakan, dikkatsizce ve bilgisizce hazırlanmış bir açıklamayı yapmasındaki mantığı ve neden böyle özel bir zamanın seçildiğini anlayamıyorum.
İnsanlık tarihinin gördüğü en kanlı savaşın ardından yıkılan Osmanlı İmpartorluğu’nun bu köşesinde katliamlar ve gaddarlıkların yaşanmış olduğundan şüphe yoktur. Bunlar trajiktir ve bütün kurbanların tarihinde unutulmaz bir parçayı oluşturur. Kurbanların içinde Hıristiyan Ermeniler, Müslümanlar, Müslüman olmayan Türkler, Kürtler ve İmparatorluk topraklarında yüzyıllarca birlikte barış içinde yaşamış sayısız etnik ve dini gruplar vardır.
Bu trajedi Osmanlı Devleti’nin çöküşünü hızlandırmak için asi grupları kışkırtan, yüreklendiren ve silahlandıran güçlerin de tarihinin bir parçasıdır. Ayrıca Osmanlı, Avrupa’dan kovulan ya da uzaklaştırılan Yahudilere yüzyıllar boyunca kucak açmıştır ki, bunu hatırlamak ADL’nin bir görevidir.
Rusya, Fransa, Büyük Britanya, milliyetçi Ermeni gruplar ve çeteleri cesaretlendirmiş, onlara silah ve maddi destek vermiştir. Aynı dönemde Kürtlerin Ermenilere, Ermenilerin de Müslüman Türklere karşı katilamları vardır. ADL bu tarihi gerçeklerden habersiz midir?
Böyle kaos ve korkular diğer imparatorlukların da bitiş dönemlerinde yaşanmıştır. Boer Savaşı’nda ’toplama kampı’terimini yaratan Britanyalılardır; Hindistan’da da bölünme sırasında katliamlar yaşanmış, yüzbinlerce insan öldürülmüştür. Fransız ve İtalyanların olduğu Kuzey Afrika’da, Belçika’nın gittiği Kongo’da ve Avrupa’nın sömürgecilik için savaştığı her kıtada milyonlarca insan benzer trajediler yaşamıştı. Balkanlarda birçok kez oluk oluk insan kanı akmıştır. ADL’nin bunlar hakkında da açıklamlar yayımlamak ve bu olayları soykırım diye nitelemek gibi bir niyeti var mıdır?
ADL, Yahudilere uygulanan tartışılmaz soykırımla 1915 olayları arasındaki bu yanlış karşılaştırmayı kabul ederek, soykırım kurbanlarının anısına karşı tarifi mümkün olmayan bir haksızlık yapmış, hem de merhamet ve birlikte yaşama geleneğiyle yüzyıllardır dünyanın geri kalanına örnek olmuş Türk halkının hasasiyetlerini ve onurunu incitmiştir.
ADL daha akıllı ve tarafsız sözleri dinleseydi böylesine korkunç bir hatayı yapmazdı. Geçmişte de birçok kez sizle ve arkadaşlarınızla sözlü ve yazılı temaslarda bulunarak durumun hassasiyetini anlatmaya çalıştım. Daha önce size gönderdiğimiz belgelerden birini yeniden ekte iletiyoruz. Umarız gerçeklerin görülmesine ve ADL’nin karıştırmayı tercih ettiği derin suların durulmasını sağlar.
Açıklamanız son bölümünde belirttiğiniz gibi, Kongre’deki tasarılar duruma zarar vermekte, Türkler ve Ermeniler arasındaki temasları engellemekte, Türkiye’deki Yahudi toplumunun yanı sıra Türkiye, İsrail ve ABD arasındaki önemli ilişkileri de riske atmaktadır.
Şu açıktır ki ADL’nin yaptığı açıklama derecesi farklı olsa da aynı etkiyi yaratmaktadır. Bu açıklama Türkiye’de Ermeni kardeşlerimizle birlikte sorunun önyargısız bir şekilde çözülmesi için gösterdiğimiz çabalarar zarar veriyor.
ADL, Yahudi Soykırımı kurbanlarına, halkıma, hükümetime ve iki ülke arasındaki gereksiz zorlukların ortadan kaldırılması için çabalayan insanlara büyük bir haksızlık yaptığını anlamalıdır.
Bu talihsiz durumu düzeltmek için elinizden geleni yapacağınıza inanıyorum.
Saygılarımla
Jak V. KAMHİ
TÜM DEVLET KADROSU ONU ALKIŞLAMIŞTI
Profilo Holding Yönetim Kurulu Başkanı olan 82 yaşındaki Jak V. Kamhi, geçen hafta perşembe günü ’Devlet Üstün Hizmet Nişanı’almıştı. 82 yaşındaki Kamhi, Çankaya Köşkü’nde yapılan törende nişanını Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’den aldı. Törene başbakan Erdoğan, Genelkurmay Başkanı Büyükanıt, Dışişleri Bakanı Gül gibi isimler de katıldı.
ABD: Siyasi amaçlı girişimlere karşıyız
ABD Dışişleri Bakanlığı, Yahudi kuruluşu Anti-Defamation League’in 1915 olaylarını ’soykırım’diye nitelemesiyle ilgili olarak, “Bu olaylara siyasal amaçla ad konulması girişimlerine karşıyız” açıklaması yaptı. Dışişleri Sözcüsü Gonzalo Gallegos, ABD’nin politikasında değişiklik olmadığını belirterek, “1915’teki olayların kurbanlarını acıyla anıyoruz. Türkler ve Ermeniler’e açık ve kalpten gelen bir diyalogla geçmişle yüzyüze gelmeleri çağrısını yapıyoruz ve bu trajediye siyasal amaçlarla ad konulması girişimlerine karşı çıkıyoruz” dedi.
Erdoğan Olmert’i arayacak
ABD’DE Yahudi kuruluşu Anti-Defamation League’in ’Ermeni Soykırımı’nı tanımasının ardından Başbakan Tayyip Erdoğan’ın İsrail Başbakanı Ehud Olmert’i telefonla arayarak konuyla ilgili görüşeceği belirtildi. Görüşmenin birkaç gün içinde gerçekleşeceğini belirten Jerusalem Post, Büyükelçi Namık Tan’ın da tatilini yarıda keserek Tel Aviv’e döndüğünü yazdı. İsrail Dışişleri Bakanı Tzipi Livni adına konuşan Sağlık Bakanı Ya’acov Ben-Yizri ise “Yahudilerin, Ermeniler gibi katliama uğramış halklara özel bir ilgisi vardır. İsrail devleti hiçbir zaman bu korkunç olayları reddetmemiştir. Bu konu hakkındaki güçlü duyguları ve Ermeni halkının çektiği acıları da anlıyoruz. Ancak mesele Ermenilerle Türkler arasındadır ve biz iki tarafın açık bir diyalogla geçmişten gelen bu yaraları sarmasını umut ediyoruz” dedi.
deryatulga
25.08.07, 21:12
Soykırım siyasete alet edilmemeli
Kaynak: Radikal
Yer: Türkiye
Tarih: 25.8.2007
HAA'RETZ
Evan R. Goldstein (Arşivi)
Abraham Foxman kendi mirasına bir tehdit haline gelmiş durumda. Bu, bir utanç kaynağı, zira iyi ve saygın bir mirastır bu. Yahudi Kuruluşu
İnkârla/İftirayla Mücadele Birliği (ADL) bünyesindeki 42 yıllık kariyerinde Foxman sivil hakların yılmaz bir destekçisi, kilise ve devletin ayrılmasının, ısrarla aksini iddia edenler karşısında yorulmaz bir savunucusu ve aşırılıkçı çıkışlara karşı tutarlı bir direnç noktası oldu. Her türden bağnaz üzerine eleştirelliğin parlak ışığını tuttu. Bu başarıları nedeniyle alkışlanmalı.
Ancak Foxman, hem ahlaken kalın kafalı hem de etik olarak özürlü bir görünüm de sergiledi. Bu tutarsızlığın en manidar örneklerinden biri 2001'de, kaçakçılık yapan Marc Rich'in Başkan Bill Clinton tarafından tartışmalı bir biçimde affedilmesini ayarladığının ortaya çıkmasıyla yaşandı. Rich devleti 48 milyon dolar dolandırmak ve düşmanla ticaret yapmak gibi suçlamalardan kurtulmak için utanç verici biçimde ülkeden kaçtı. Foxman'ın Rich adına Clinton'a yaptığı şahsi başvurunun zamanlaması tesadüf değildi. Ondan birkaç ay önce ADL Rich'ten 100 bin dolarlık bağış almıştı. Kısacası Foxman, son derece şaibeli bir bağışı cebe indirmek uğruna ADL'nin itibarını iki paralık etti.
Tartışılamaz kanıtlar var
Bütün bunlar beni 90 yıl öncesinin Osmanlı Türkiyesi'ne, yaklaşık 1 milyon Ermeni'nin korkunç bir örgütlü katliam nöbetiyle yok olduğu döneme götürüyor. Tarihin bu dönemi Washington'da siyasi bir yangın kıvılcımı haline gelmiş durumda; her cenahtan lobiciler, Kongre'nin Ermeni katliamını resmen soykırım olarak tanıyıp tanımaması üzerinde ateşli bir mücadele veriyor. Türk hükümeti buna dair tasarıyı engelleme çabasıyla milyonlarca dolar harcadı ve bütün kozlarını kullandı. Daha da rahatsız edici olanı Türkiye'nin, inkâr kampanyasına ADL'nin ve diğer Yahudi örgütlerinin de desteğini kazanmayı başarmasıydı.
Açık olalım: Bu tartışma, akademik dürüstlük veya rekabet halindeki tarih yorumlarının faziletleriyle ilgili değil. Akademik otoriteler bu konuda hemfikir ve Ermenilere tarşı yürütülen kampanyanın 20. asrın ilk soykırımını teşkil ettiğine dair kanıtlar bastırılamaz ve tartışılamaz durumda. Ancak tartışma daha ziyade politikaya, bilhassa da İsrail, ABD ve Türkiye arasındaki önemli ilişkilere dair. Tıpkı ADL'nin son açıklamalarından birinde ortaya koyduğu gibi: "Türkiye kilit önemde stratejik bir müttefik ve ABD'nin dostu, İsrail'inse sıkı dostudur. Bunun yanı sıra İslami aşırılıkçılarla ılımlı İslam arasındaki mücadelede Türkiye dünyadaki en kritik önemi haiz ülkedir."
Foxman muğlak laflardan menkul yüreksizce söylemlere girerek kendisini bu meseleden özellikle uzak tuttu. "Bu bizim o veya bu şekilde konum alacağımız bir mesele değil. Bizim tarafımızdan değil, ilgili taraflarca çözümlenmesi gereken bir mesele. Biz ne tarihçiyiz ne de hakemiz" diyordu. Bu sözler, İran Cumhurbaşkanı Ahmedinecad'ın Holokost'u inkâr eden iddialarının Yahudi kimliğini imha etme çabasından başka bir şey olmadığını (ki haklıydı) söyleyen bir adamdan geliyor! Kendisi dünyaya Sudan'ın Darfur'da süregiden soykırıma gözlerini kapatmaması çağrıları çıkaran (ki bunda da haklıydı) bir kurumun da lideri! İnsan Hartum Kudüs'le dostça ilişkiler içinde olsaydı Foxman'ın ne yapacağını merak etmeden duramıyor.
İkiyüzlülüğün bu acayip sergilenişi Ermeni sivil toplum örgütlerinden ve küçük bir grup öfkeli Yahudi gazeteciden gittikçe daha fazla tepki almaya başladı. Bu protestolar geçen hafta, ADL'nin New England direktörü Andrew Tarsy ulusal tutumu açıkça terk ettiğinde doruğa ulaştı. Tarsy kurumun tavrını 'Ahlaken savunulamaz' diye niteliyordu. Tarsy'nin bu keskin adımı, ADL içinde ulusal tutumu değiştirmek yönünde sessiz sedasız çalışıp ancak önü kesildikten sonra attığını da eklemem gerek...
Tarsy Boston Globe'a şu açıklamayı yapıyordu: "Haftalar boyu bu meseleyle ilgili mücadele yürüttüm. Bunun soykırım olduğunu ilan etmekten başka çarem kalmamasından üzüntü duyuyorum. Tarihe dair bu tür bir dürüstlüğün kesinlikle vazgeçilmez olduğunu düşünüyorum." Tarsy'nin kahramanca duruşu, ADL'nin bağnazlıkla mücadele konusunda zengin bir mirasa sahip olduğu Boston'daki genç aktivistlerin hayranlığını kazandı. Bu tavrın Foxman'ı küplere bindirmesi ve Tarsy'nin görevinden uzaklaştırılması hiç şaşırtıcı değildi.
Fakat bu, tepkiyi artırmaktan başka işe yaramadı ve Foxman en sonunda 'Yahudi halkına yönelik tehditlerin arttığı bir dönemde, Ermenilerin maruz kaldıklarını yeniden tanımlama hususunda, Yahudi toplumunun birliğini koruma yönünde hareket etme' kararı aldı ve şu açıklamayı yaptı: "Tutumumuzu gözden geçirdik ve ABD'nin Osmanlı büyükelçisi Henry Morgenthau'nun görüşünü paylaşan bir noktaya geldik. Ermenilere yapılanların sonuçları gerçekten de soykırım boyutlarındadır." ADL'nin bu açıklaması, samimiyetten tümüyle yoksun olması bakımından afallatıcı.
Açıklama gerçeği küçümsüyor
Birincisi Foxman'ın malumu utanç verici bir şekilde gecikmiş ilanı için dayanak oluşturma tarzına dikkatinizi çekerim: Çark etmesinin nedenini, Yahudi toplumu içinde bölünme riskinin ortaya çıkmasına bağlıyor. Tarihsel gerçeklerle kötü niyetli uydurma arasında ayrım yapmakla Yahudi halkının bütünlüğü veya bölünmesi arasında ne alaka var?
İkincisi, Foxman'ın Morgenthau'nun mirasının temel önemini nasıl tamamen gözden kaçırdığına dikkat edin. Soykırım döneminde Amerika'nın İstanbul büyükelçisi olan Morgenthau, ABD'deki amirlerini Ermenilere yönelik infazların 'inanılmaz boyutlara vardığı' konusunda uyarmış, Türk saldırganlığını 'bütün bir ırkı ortadan kaldırma çabası' olarak nitelemişti. (1944'e dek 'soykırım' diye bir kavram yoktu ortada.) Amerika'nın Morgenthau'nun telgraflarına verdiği karşılık vahim derecede cılız olsa da, büyükelçinin yaptıkları, tanık olmak ve acı gerçekleri kabul etmek yönündeki etik zorunluluğun bir göstergesidir. Tam tersine Foxman'ın kabul açıklaması, gerçeğin önemini ortadan kaldırıyor.
Üçüncüsü -'sonuçlar' ve 'boyutlarında' gibi sinsi kelimelere dikkat edin- niye sadece soykırım denmiyor? ADL'yi uzun yıllardır şahsi arpalığı gibi yönetmesiyle ünlü Foxman, artık görevden ayrılmayı düşünmesi yönündeki çağrılara daima direndi. Bölgesel liderlerin Foxman'ı ayrılmaya zorlamak için 2003'te giriştiği çabaya verdiği cevap şuydu: "Emekliliğe veya başka bir şey yapmaya hazır olduğumda bu konuda bölge liderlerini bilgilendireceğim." ADL'nin faaliyetlerinin daha hoşgörülü ve çoğulcu bir Amerika adına değerine inanan biri olarak, Foxman'ın gitme zamanının geldiğini idrak edeceğini umuyorum. (İsrail gazetesi, 24 Ağustos 2007)
deryatulga
25.08.07, 21:16
ADL geri adım atmıyor, aksine ileri adıma hazırlanıyor
Kaynak: Radikal
Yer: Türkiye
Tarih: 25.8.2007
ABD'li Yahudi kuruluşu ADL, 'Ermeni soykırımı'nı tanıması sonrası, Kongre tasarısını desteklememe tavrını da gözden geçirecek
25/08/2007 (94 kişi okudu)
NEW YORK/ANKARA - Ermenilere karşı 1915'teki olaylara 'zulüm' diyen tavrından vazgeçip 'soykırımı' tanıyan ABD'deki güçlü Yahudi lobi grubu ADL'nin (Anti-Defamation League-İftirayla Mücadele Birliği) Başkanı Abraham Foxman, Başbakan Tayyip Erdoğan'a mektup yazarak üzüntüsünü iletse de örgüt Ankara'da sıkıntı yaratacak yeni bir adıma hazırlanıyor. Başbakan, dün Foxman'ın 'pişmanlık' içermeyen mektubunu "Yanlış adımı geri aldılar" diye yansıttı. Ancak gel gör ki ADL, ABD Kongresi'nde bekleyen 'soykırım tasarısı'nı desteklememe tavrını da gözden geçirme kararı aldı.
Jerusalem Post'a göre, Bush yönetimine 'Ermeni soykırımı'nı tanıması çağrısı yapan tasarıyla ilgili tartışma ADL'nin 1 Kasım'daki 'Ulusal Politika Belirleme Kurulu'nun gündemine alındı. ADL bugüne dek tasarıya karşı çıkıyordu. Karar, Yahudi örgütlerinde 'soykırım'ın tanınmasının ahlaki sorumluluk olduğu baskılarının yoğunlaşmasıyla geldi. ADL'nin New England bölge yöneticisi Andrew Tarsy'nin buna desteği yüzünden kovulması, iki yöneticinin istifasını getirmişti. Başta Boston olmak üzere Yahudi örgütlerin baskıları had safhaya çıkınca Foxman, geçen salı Nazilerden kurtulmuş Eli Wiesel gibi dostlarına da danışarak kuruluşun 'soykırım'ı tanıdığını duyurmuştu. İstifası istenen Foxman, 'soykırımı' tanısalar da Türklerle Ermeniler arasında uzlaşmaya hizmet etmeyeceğini belirterek, konunun Kongre'ye taşınmasını desteklememeyi sürdüreceklerini söylemişti.
Soykırım tasarısında kilit New England
Ama New England yönetiminin çarşamba Kongre'deki tasarının da desteklenmesi yönünde karar alıp konuyu genel kurula taşıma talebi işleri değiştirdi. Foxman içtüzük gereği konuyu 1 Kasım'daki 'Ulusal Politika Belirleme Kurulu'nun gündemine aldıklarını duyururken, "Bölgesel bir kurul telefonu kaldırıp bunu talep ediyorsa 'evet' demek zorundayız" savunusu yaptı. "Türk toplumu bizden bu konuya karışmamamızı istiyor. Ve haklılar" vurgusu yapan Foxman şöyle ekledi: "Taleplere yanıt veriyoruz çünkü yerel topluluklar işin içine girdi. Yahudiler kendisine ait olmayan tartışmanın içine çekiliyor" serzenişinde bulundu. ABD'deki İsrail yanlısı Yahudi kuruluşu AIPAC'ın eski başkanı ve ADL'nin eski yönetim kurulu üyesi Steven Grossman da Kongre'deki tasarının 1 Kasım'da adilce ele alınacağını söylerken, her şeyin New England bölgesi yönetiminin ikna ediciliğine bağlı olduğunu vurguladı.
Grossman, "Eğer konuyu tek destekleyen New England olursa, geçmez. Foxman şüphesiz bu tasarıyı desteklemenin Yahudi toplumunu riske atacağı kaygılarını aktaracak. Fakat pek çok Yahudi de aynı şekilde doğru
olanı yapmak gerektiği kaygıları taşıyor" diye ekledi.
Foxman'ın üzüntüsü Erdoğan'a yetmiş
Yeni gelişmelere karşın Foxman, Erdoğan'a mektup yazıp üzüntüsünü aktardı. AA'ya da iletilen 23 Ağustos terihli mektupta şu mesaj yer aldı: "Sayın Başbakan, size bu çok zor zamanda yazarak, yol açtığımız acıdan dolayı derin üzüntümüzü dile getiriyorum. Geçmişte ilişkimizde ortaya çıkan kayda değer engelleri aştık. Hükümetiniz ve önceki hükümetlerle yakın ilişki geliştirmiş olmamız ADL için en yüksek şereftir. Size, hükümetinize ve Türk halkına en üst düzeyde saygı duyuyoruz. Dolayısıyla teşkilatımızı derin ve kalıcı zarar vermekle tehdit eden çok zor bir durumdan kaynaklanan olaylar neticesinde dostluğumuzun sıkıntıya girdiğini bilmek iki misli acı verici. Niyetimiz kesinlikle Türk halkı ve liderlerini incitmek veya utandırmak değildi. Güçlü arzumuz dostluğumuzu derinleştirmektir. İlişkilerimizi güçlendirmek için yollar bulmaya devam edeceğiz."
Erdoğan ise, TBMM'de konuyla ilgili sorular üzerine, "ADL, açıklamasının metnini geçti. Özellikle hassasiyetlerimizi paylaştıklarını ve yaptıkları yanlışları da gönderdikleri faksta ifade ettiler. Üzüntülerini ifade ettiler. Dolayısıyla daha önce atılmış yanlış adım böylece geri alınmış oldu. Ellerinden gelen desteği bugüne kadar nasıl verdiyseler bundan sonra da vereceklerini ifade ettiler" dedi. Ancak Foxman'ın mektubunda özür ya da pişmanlık ifadesinin yer almadığı öğrenildi. (Dış Haberler)
deryatulga
25.08.07, 21:20
"Ermeni Sorunu Politik Değil Vicdani Bir Meseledir"
Kaynak: Bianet
Yer: Türkiye
Tarih: 25.8.2007
Bia Haber Merkezi - washington
24 Ağustos 2007, Cuma
Gökçe GÜNDÜÇ
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki (ABD) Yahudi kuruluşu Anti-Defamation League (İftira-İnkarla Mücadele Birliği-ADL) İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres’in devreye girmesi ve Türkiye’nin diplomatik baskısı üzerine Ermeni soykırımı iddialarını onaylama kararından geri adım attı, “Konuyu tarihçilere bırakalım” dedi.
Yayıncı Ragıp Zarakolu ve İsrail'deki Academic College'dan Dov Şinar durumu bianet'e değerlendirdi. Zarakolu "soykırım" yaşamış bir toplum olarak İsrail'in Ermeni sorununa duyarsız yaklaşmasını çifte standart olarak nitelerken, Barış Gazeteciliği konusunda da çalışan Şinar Türkiye'nin geçmişi reddederek bir yere varamayacağını, sorumluluk alması gerektiğini söyledi.
"Devlet çıkarı mı, vicdan mı?"
"Amerika'daki Yahudi toplumunun yönelimleri daha önce İsrail-Türkiye ilişkisine yoğunlaşıyordu. İsrail'i Türkiye karşısında güç durumda bırakmamak için Ermeni soykırımıyla ilgili konulardan uzak durmaya çalışıyordu. Bu, Ermeni soykırımıyla ilgili akademik çalışmaların son 20 yıl içinde yoğunlaşmasıyla daha zor savunulur hale geldi. Devletin çıkarı mı, vicdan mı ağır basacaktı?"
ADL'nin tavrının 1915'te yaşananlarla değil holokostla ilgili olduğunu vurgulayan Zarakolu, "'Bu benim yaşadığım soykırım ama başka halkın yaşadığı soykırım değil' demek sorunluydu" dedi.
"Türkiye'deki inkarcılık Ermeni konusunda kapsamlı analizler ve belge araştırmaları yapılmasına yol açtı. Türkiye politika değiştriseydi belki daha yumuşak geçiş sağlanırdı. Artık jeopolitik ranta dayalı olarak dayatma yapmak daha zor hale gelmekte."
Devletler arası politika nedeniyle bir "insanlık trajedisi"nin göz ardı edilemeyeceğini belirten Zarakolu, bunun vicdani açıdan kabul edilebilir bir şey olmadığının altını çizdi.
"İsrail'deki akademisyenler ve araştırmacılar çifte standartı eleştiriyor. ADL'nin geri adım atmasında Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AKP) izlediği Orta Doğu politiklarının etkisi olmuş olabilir fakat bundan alınması gereken ders hiçbir şekilde tarihin günlük politikaya karıştırılmaması gerektiğidir."
"ADL'nin açıklamaları İsrail'in resmi açıklamaları değildir"
Shinar'sa ABD'deki Yahudi Lobisinin açıklamalarının İsrail'den bağımsız olduğunu söyledi.
"Resmi olarak hiçbir lobinin İsrail'i temsil hakkı yok. ADL'nin açıklamaları İsrail toplumunda da çok yankı yaratmadı. Açıklamaları İsrail'de tartışılmıyor. ABD'de olanlardan İsrail halkının pek haberi yok."
Shinar İsrail'in Ermeni soykırımı iddialarını onaylaması gerektiğini söylerken aynı şeyi Türkiye'den de beklediğini ifade etti. Shinar'a göre geçmişi yadsıyarak bir yere varmak mümkün değil. Shinar "Ermeni soykırımı tanınmalı" dedi.
Tartışmalar nasıl başlamıştı?
ADL ulusal diktatörü Abraham Foxman imzasıyla Salı günü yayımlanan açıklamada ADL’in, 1915 olaylarının “soykırım” olduğu kanısına vardığı dile getirilmiş, ancak bu konuda Kongre’den tasarılar geçirilmesi yönündeki çabalara ADL’in karşı çıkmaya devam edeceği kaydedilmişti. (GG)
deryatulga
25.08.07, 21:23
'Bir daha asla' sloganı ne kadar samimi?
Kaynak: Radikal
Yer: Türkiye
Tarih: 25.8.2007
BOSTON GLOBE
1. Dünya Savaşı'nda bir Ermeni soykırımı var mıydı? Olay gerçekleşirken kimse Ermeni Hıristiyanların Osmanlı Türkleri tarafından katledilmesini soykırım diye nitelemedi. Niteleyemezdi de: Kavramın ortaya çıkması için 30 yıl geçmesi gerekecekti. Fakat Türklerin o dönem ne yaptığını dünyaya anlatmayı iş haline getirenler, Ermenilerin devlet destekli kitlesel katliamını tarif etmek için başka kavramlar buldu.
Mezalime dair kapsamlı haberler yayımlayan New York Times, katliamları 'sistematik', 'kasti' 'hükümet tarafından örgütlenmiş' ve 'imha kampanyası' diye tanımlıyordu. 25 Eylül 1915 tarihli manşeti şöyleydi: 'İmha Ermenistan'ı tehdit ediyor."
Bir yetkili Türklerin yaptığının, 'Tam anlamıyla bir halkın topyekûn yok edilmesi' olduğunu söylüyordu.
Türkler yalnız değil
Yabancı diplomatlar da kelimenin tam anlamıyla bir soykırıma tanık olduklarının idrakindeydi. Amerikan konsolosluğunun Times'a sızan raporları şuna işaret ediyordu: "Türkler Ermenilere, özellikle de yüzde 90'ının mensup olduğu Gregoryen Kilisesi'ne karşı imha savaşı yürütüyor." ABD Büyükelçisi Henry Morgenthau, temmuzda Washington'a bir 'ırk cinayeti'nin yaşandığını şöyle bildiriyordu: "Barışcı Ermeni nüfusunu söküp atmak... Onlara yıkım ve mahrumiyet yaşatmak yönünde sistematik bir çaba söz konusu." Elçi, bunların tesadüfi şiddet patlamaları değil, 'Konstantinopol'den idare edilen' ulus çapında bir katliam olduğunu vurguluyordu.
Bir diğer ABD diplomatı konsolos Leslie Davis, Harput'ta tanık olduğu 'terör furyası'nı ve Gölcük Gölü yakınında öldürülen 'binlerce ve binlerce' Ermeninin cesetlerini en ince ayrıntılarına kadar tarif ediyordu. Türklerin emrini verdiği kitlesel sürgünler (yüz binlerce Ermeni yük vagonlarına istif ediliyor ve binlerce kilometre uzağa, çölde veya cinayet mangalarının elinde ölecek biçimde götürülüyorlardı) doğrudan bir katliamdan çok daha kötüydü. Şöyle yazıyordu Davis: "Bir katliamda birçokları kaçar, fakat bu tür bir topyekûn sürgün, neredeyse herkes için uzun süreye yayılan ve belki de çok daha acılı bir ölüm demek."
Başka tanıklar, Morgenthau'nun dile getirdiği 'korkunç işkencelere' dair iç burkan şeyler anlatıyordu. Kadınlar çırılçıplak soyuluyor ve tecavüze uğruyor, yakıcı sıcağın altında çıplak yürümeye zorlanıyordu. Birçok kurban tahta haçlarda çarmıha geriliyordu; kurbanlar acıyla feryat ederken Türkler, "Şimdi İsanız gelsin de yardım etsin!" diye alay ediyordu. Reuters şu haberi geçiyordu: "Tek bir köyde 1000 erkek, kadın ve çocuğun bir binaya kilitlenip yakılarak öldürüldüğü bildiriliyor." Bir başka haberde, "Çok sayıda erkek ve kadın zincirlerle bağlanıp Van Gölü'ne atıldı" deniyordu.
Ermenilerin imhasını yöneten Türk İçişleri bakanı Talat Paşa, hedefi konusunda lafı dolandırmıyordu. "Hükümet... adı geçen insanların, -Türkiye'de yaşayan Ermenilerin- tamamının yok edilmesi kararı vermiştir" diye yazıyordu Halep'teki yetkililere ve söyle devam ediyordu: "Varlıklarına son verilmelidir ve yaş veya cinsiyete bakılmamalı, vicdan muhasebelerine girişilmemelidir."
1. Dünya Savaşı'nda bir Ermeni soykırımı oldu mu? Türk hükümeti bugün bunu inkâr ediyor, ama tarihsel kayıtlar kuşkuya yer bırakmayacak nitelikte. Ancak Türkler inkâr ve çarpıtma çabalarında yalnız değil. Hem Clinton, hem Bush yönetimi, hem de şimdi lobicilik yapan eski önde gelen kongre üyeleri mevzuyu daha iyi bilir.
ADL kabul etmek zorunda bırakıldı
Bilhassa içler acısı olan şey, İnkârla/İftirayla Mücadele Birliği (ADL), Amerikan Yahudi Komitesi ve Amerikan İsrail Kamusal İşler Komitesi gibi Yahudi kuruluşlarının yıllardır 20. asırda yapılan bu soykırıma gerçek adıyla hitap etmekteki gönülsüzlüğüydü. ADL'nin New England direktörü Andrew Tarsy, geçen hafta Kongre'ndeki Ermeni soykırımı tasarısını desteklediğini açıklayınca derhal kovuldu. Tepkilerle sarsılan ADL nihayet geri adım attı. Salı günü, 1 milyon Ermeni'nin Osmanlı Türklerince öldürülmesinin, 'gerçekten soykırım boyutlarında olduğunu' kabul etti.
Diğer kuruluşlar da bu örneği izlemeli. Türklerin soykırım yaptığını kabul etmekteki gönülsüzlükleri, Türkiye'deki kuşatılmış Yahudi toplumu için zorluk yaratacağı veya İsrail'in Türkiye'yle kritik önemdeki ilişkilerini zedeleyeceği korkusundan kaynaklanıyor. Bunlar anlaşılabilir endişeler. Fakat gerçeğe yönelik utanç verici bir saldırı karşısında sessiz kalmayı meşru kılamaz. Soykırım inkârını kimse hoş görmemeli, ama hepsinin ötesinde 'Bir daha asla' diyenler böyle kutsal bir ilkeyi çiğnememeli. Cihatçı şiddet oluk oluk kan dökerken, 1915 cihadı hakkında ikiyüzlülük sergilemek olsa olsa düşmanlarımıza yardım eder. Ermeni soykırımı, tarihin tartışılmaz bir gerçeği. Bunu söylemeyi reddeden herkese yazıklar olsun. (23 Ağustos 2007)
deryatulga
25.08.07, 21:40
Die Anerkennung des Völkernordes durch einen Staat oder sonstigen einzelnen sowie juristischen Person ist nichts anderes als die Beurteilung über das Vorliegen einer Straftat. Eine derartige Beurteilung ist keine politische Ermessensentscheidung, sondern eine juristische, die kein Ermessen zuläßt. Darauf hat zutreffend schon Prof. Luchterhandt hingewiesen, als er sagte, daß die Straftat des Völkermordes in der Konvention der UN über die Verhütung und Bestrafung von Völkermord geregelt worden ist und sich daher jeder außerjuristischen Bewertung entzieht. Israel etwa kann sich daher bei seiner verneindenden Beurteilung nicht auf wirtschaftliche oder militärische Erwägungen stützen.
An dieser Stelle möchte ich nicht wieder und näher darauf eingehen, daß Staaten und andere, insbesondere politische Personen weder die zuständigen noch die geeigneten Stellen für die Entscheidung über das Vorliegen einer Straftat wie den Völkermord sind.
Die ADL ist eine in den USA beheimatete Organisation. Angesichts der bis heute dauernden Weigerung, den Völkermord an den Armeniern anzuerkennen, stellt sich die Frage, ob die ADL aus Mitgliedern besteht oder die Interessen derjenigen vertritt, die nach einem aus dem Jahre 1916 datierten Bericht eines Vertreters des deutschen diplomatischen Korps im Osmanischen Reich der damaligen Osmanischen Regierung finanzielle Mittel geboten haben gegen das Recht auf Niederlassung in den von Armeniern befreiten angestammten Siedlungsgebieten.
Die Notablen in der Türkei (und nicht nur die) verweigern bis heute die Herausgabe der durch den Völkermord erlangten Vermögenswerte der Armenier und sind daher noch immer die Nutznießer der Tat. Jeder, und somit auch der Staat Isarael, der mit der Türkei Beziehungen, gleich welcher Art, unterhält, muß sich die Frage gefallen lassen, ob er an der noch immer andauernden, durch den Völkermord erlangten ungerechtfertigten Bereicherung teilhaben will. Es ist Ausdruck einer verwerflichen Gesinnung, sich die Vorteile einer Tat mit dem Täter zu teilen.
Berj
deryatulga
25.08.07, 22:20
'Yahudi lobisi, çürümüş bir teze göre hareket ediyor'
24.08.2007, 23:16
(ANKA) - Türk Tarih Kurumu Ermeni Araştırmaları Merkezi Başkanı Prof. Dr. Hikmet Özdemir, ABD'deki Yahudi lobisi ADL'nin, 1914-16'da yıllarda İstanbul'da görev yapan ABD Büyükelçisi Henry Morgenthau'nun tezleri nedeniyle Ermeni soykırımı iddialarını kabul ettiğini kaydetti. Özdemir, bu tezlerin ABD'li akademisyen Heath Lowry tarafından 1990'da hazırlanan bir çalışmayla çürütüldüğünü söyledi.
Türk Tarih Kurumu Ermeni Araştırmaları Merkezi Başkanı Prof. Dr. Hikmet Özdemir, ABD'deki Yahudi lobisi ADL'nin, Ermeni soykırımını kabul ettiklerine yönelik açıklamaların, 1914-16'da yıllarda İstanbul'da görev yapan ABD Büyükelçisi Henry Morgenthau'nun tezlerine dayandığını söyledi. Özdemir, bu tezlerin 1990 yılında ABD'li akademisyen Heath Lowry tarafından yayınlanan çalışmayla çürütüldüğünü, bu çalışmanın bugün Ermeni soykırımı iddialarını destekleyen kimi akademisyenler tarafından da kabul edildiğini belirtti. Özdemir ayrıca, Türkiye'de, Heath Lowry'nin çalışmasının Türkçe ve İngilizce olarak basıldığını da kaydetti.
Prof. Dr Özdemir, CnnTürk televizyonunda katıldığı bir programda, ABD'deki Yahudi lobisi ADL'nin 1915 olaylarını soykırım olarak kabul etmesiyle ilgili gelişmeleri değerlendirdi.
Özdemir, Yahudi lobisinin, Büyükelçisi Morgenthau'nun tezleri nedeniyle Ermeni soykırımı iddialarını kabul ettiğini dikkat çekerek bu tezlerin 1914 ile 1916 yıllarında, iki yıl İstanbul'da ABD Büyükelçisi olarak görev yapan Yahudi asıllı Morgenthau'nun yazdığı bir kitaba dayandığını, bu kitaba esas olan belgelerin de ABD Büyükelçiliği'nde görevli Ermeni bir hukuk müşaviri ile bir katip tarafından hazırlandığını anlattı.
Özdemir, 'Bu iki kişi, militan Ermenilerden, Taşnak ve Hınçak örgütlerinden toplanan belgeleri bu tezlerin hazırlanmasında kullanmışlar. Bunlar ayrıca o dönemde ABD'nin diplomatik yazışmalarına girmiştir' dedi.
-"TEK TARAFLI KARARA VARDILAR"-
Özdemir, Yahudi lobisi ADL'nin yaklaşımındaki değişikliği yorumlarken, 'Uygar insanlar olarak, diyebilirlerdi ki ?ey Türkler, ey Türkiye Cumhuriyeti, Morgenthau'nun iddiaları burada, siz ne diyorsunuz?'. Ancak böyle bir şey söz konusu olmadı ve tek taraflı bir yargıya vardılar' dedi.
Soykırım iddialarının taraflarının o dönemde bu bölgede savaşan tüm devletler olduğunu kaydeden Özdemir, bu konuda 200 adet belgeyi TBMM tarafından Türkçe, Osmanlıca ve İngilizce yayınladıklarını bildirdi.
Aynı programa katılan MHP Ankara milletvekili Deniz Bölükbaşı da 'Türkiye açısından duvarda bir çatlak oluşmuştur. Korkarım ki bu çatlak ilerde diğer Yahudi lobilerini de içine alarak genişleyecek' diye konuştu.
Bölükbaşı, Türkiye'nin bugüne kadar gerçekleri ortaya çıkarmak için yoğun faaliyet yürüttüğünü ancak önemli siyasal olarak zemin kaybettiğini söyledi. Bu aşamadan sonra soykırım iddialarına karşı Türkiye'nin hukuk yolunun devreye sokması gerektiğini belirten Bölükbaşı, Türkiye'nin siyasi ve propaganda faaliyetlerini sürdürürken konunun hukuki çevresini de dikkate alması gerektiğini ifade etti.
deryatulga
26.08.07, 00:34
25 Ağustos 2007 http://www.hurriyet.com.tr/images/siyah_ok.jpg Oktay EKŞİ
oeksi@hurriyet.com.tr (oeksi@hurriyet.com.tr)
http://www.hurriyet.com.tr/_yazarlar/images/1b.jpg Son bir kale daha gitti
KIRMIZI çizgileriyle meşhur Dışişleri Bakanımız Abdullah Gül daha Çankaya’ya çıkmadan, Amerika’daki Yahudi cemaatine ait "Anti Defamation League" (İftira ve İnkárla Mücadele Birliği) isimli lobi kuruluşu, kendisine muhteşem bir hediye sundu:
Yıllardır bizim "Onlar trajik olaylardır. Türkler ve Ermeniler karşılıklı olarak birbirini öldürmüştür. Ama bu hiçbir zaman soykırım değildir" dediğimiz olaylara ABD’deki bu kuruluş da bundan böyle "soykırım" diyecekmiş.
Neyse ki bu Anti Defamation League’e ağır bir mektup yazıp "Nasıl böyle bir açıklama yaparsınız?" diye soran bir Jak Kamhi’miz var. Jak Bey sormakla kalmadı onlara:
"Almanya’daki bir Musevi ne ayaklandı, ne toprak istedi, ne de kimseleri yaraladı. Yalnızca kökenlerinden dolayı, "genlerinden" dolayı yok edildiler. Türkiye’de ise öyle bir şey olmadı. Bunlar ayaklanıp toprak istediler. Savaştılar. İnsan öldürdüler. Elbetteki bunun karşılığında da direnç gördüler. (O nedenle) buna ’soykırım’ denemez" dedi.
Dedi ama bilelim ki "bilim adamı" kisveli bir "tetikçi"nin Amerika’daki en güçlü savunucularımızdan Holdwater’ı devre dışı bırakmasının ardından bu ikinci darbe, Türkiye açısından en önemli bir kalenin daha yıkılması anlamına gelmektedir.
ABD Temsilciler Meclisi’ne verilen ve düne kadar 225 imzaya ulaşan bir öneri "Kongre’nin, Ermenilerin maruz kaldığı olayları soykırım olarak tanıdığını" ilan edecekleri günü bekliyor.
Öyle tahmin ediyoruz ki, Sayın Gül Çankaya’ya çıkar çıkmaz Kongre kendisine bu hediyeyi sunacaktır.
Gördüğünüz gibi bu iktidarın "çok başarılı" dış politikası sayesinde 7 milyon kadar masum Yahudiyi fırınlara doldurup yakan, gaz odalarında boğan Almanlar’la aynı hizaya geldik.
Yeri gelmişken bir parantez açıp soralım:
Onlara neden Alman yerine Naziler deniyor da, bize gelince suçlu tüm Türkler oluyor?
Gördüğünüz gibi, biz yıllardır "her türlü tedbir alınmıştır" benzeri boş laflarla vakit öldürürken Ermeni lobisi tek tek bütün kaleleri zapt etti.
İyi anımsarız... Son olarak Sayın Abdullah Gül’e "Doğan Medya Grubu mensuplarına özel bilgi vermek" amacıyla geçen yıl İstanbul’da yaptığı konuşma üzerine, bu gelişmeleri işaret ederek "Hükümet olarak ne yapmakta olduklarını" sormuş, aynı boş yanıtlardan birini almıştık.
Son olarak somut bir adımı geride kalan mart ayında atacaklardı. Artık siyasi yoldan sonuç alamayacağımızı onlar da görmüş olmalılar ki, tek çare olarak Türkiye’nin Uluslararası Adalet Divanı’na başvurma hazırlığını tamamlanmak üzere olduğunu, 23 Mart 2007 tarihinde bizzat Abdullah Gül ilan etmişti. Hatta "kararın yakında kamuoyuna duyurulacağını" söylemişti.
Ne oldu?
Belli ki bir karar veremediler. Yani oradaki kırmızı çizgi de kağıda düşmeden uçtu gitti.
Hele bir ABD Kongresi de "soykırım"ı kabul etsin... Sıra "tazminat" taleplerine, "AB’ye kabul için, siz de soykırımı kabul edin" dayatmalarına gelince biz göreceğiz kırmızı ışıkları...
deryatulga
26.08.07, 00:44
25.08.2007
http://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifTaha Kıvanç
Değişen tavır
Hani her fırsatta 'Ah, keşke bizim de ABD'de Musevi Lobisi gibi bir lobimiz olsa' diye iç geçirilir ya, ABD'de 'Musevi Lobisi' oluşumunun ilk başlangıcı Anti-Defamation League'dir (ADL). Bütün Musevi örgütlerinin anası gibidir ADL...
ADL şimdilerde 'Ermenilerin Türkiye ile ilgili tezleri doğrudur, Türkler soykırım yapmıştır' diyorsa, bu ABD'deki 'Musevi Lobisi'nin ortak tavrı kabul edilebilir. Dahası, İsrail Devleti de ADL çizgisine ters bir tavır almaz; dünyada bir 'İsrail Devleti' yokken de ADL örgütü vardı.
Örgütün başındaki Abraham Foxman dünyanın en etkili 'siyasi olmayan' kişisidir. Hemen her ülkedeki yönetimlerden isimlere yakındır. Bir tür 'gezgin büyükelçi' gibi dolaşarak Musevileri ilgilendiren konularda alınan kararları etkiler. Kolay ulaşılamayacak bütün isimler, 'Efendim, Abe Foxman arıyor' denildiğinde derhal telefonuna cevap verirler.
Türkiye'yi de iyi tanır Foxman; bazı arkadaşlarıyla her yıl en az bir kez ülkemize uğrar. İstanbul ve Ankara'da en uygun biçimde ağırlanır, sivil-asker yetkililerle görüştürülür. Sorunlu dönemlerde sivil toplum örgütleri ileri gelenleri ve gazetecilerle bir araya gelir. Ülkemizin 'Musevi Cemaati' önderleriyle yakın temas içerisindedir Foxman...
ABD'ye ziyarete giden siyasilerimiz, asker-sivil bürokratlarımız değişik ortamlarda ADL yöneticileri ve özellikle Foxman'la bir araya gelir. Gazetelerin arşivleri, Foxman'la yan yana çekilmiş Türkiye'den isimlerin fotoğraflarıyla doludur. Bir araya geldiği kişilerle Foxman'ın yakınları arasında kartvizit alışverişi yapılır. Türkiye'den en geniş kartvizit arşivi ADL kayıtlarında olmalıdır.
Bunları nereden mi biliyorum? ADL'nin kartvizit arşivinde en az üç adet benim de kartvizitim var da ondan... Birini, bir ADL yöneticisine, Türkiye'den bir devlet adamına şilt sunulan bir ortamda vermiştim; ikimiz yan yana oturuyorduk. Diğer iki görüşme ise Türkiye'de gerçekleşti.
24 Mart 1997 tarihinde, Cefi Kamhi'nin ADL heyeti onuruna İstanbul Hilton'da verdiği yemeğe dâvetliydim. Kamhi o dönemde DYP İstanbul Milletvekiliydi. İsrail'in o zamanki büyükelçisi Zvi Elpeleg ile ülkemizin öndegelen Musevi işadamları da oradaydılar. Birkaç gazeteci ile ikisi Refah Partili olmak üzere birkaç siyasetçi de çağrılıydı. Bu bilgiyi o günlerde okurlarımla paylaşmıştım (http://arsiv.zaman.com.tr/1997/03/27/kose/kulis/index.html).
En son buluşmamız ADL ile, 2004 Aralık ayında, İstanbul SwissOtel'de düzenlenen bir kahvaltıda gerçekleşti. Her zamanki gibi ülkemiz Musevi Cemaati ileri gelenleriyle ADL yöneticileri yer alıyordu kahvaltıda. Abraham Foxman'ın Türkiye'ye geliş ve bir grup Türk gazeteciyle görüşme sebebi, iktidardaki Ak Parti'ye teşekkür etmekti.
O zaman düştüğüm notlar (http://www.yenisafak.com.tr/arsiv/2004/aralik/14/tkivanc.html) okunmaya değer.
'Avrupa'daki bazı liderlerin, sözgelimi Fransa devlet başkanının önemini tam kavrayamadığı, 'Musevileri hedef alan eylemler aslında ülkenin bütününe yönelik' tespitine uygun davranışı sizin hükümetiniz sergiledi; 15 Kasım 2003 tarihinde sinagoga yapılan eylemin ertesinde 'Bu ülkemize yapılmış bir saldırıdır' diye açıkça kınadı ve cemaatin yanında olduğunu davranışıyla da ispatladı...' Bu sözleri SwissOtel buluşmasında Abraham Foxman'dan dinlemiştim.
Devam ediyorum: 'Musevilerin yaşadıkları ülkelerde bir cemaat yapıları var, bir de bütün dünyadaki Museviler ve cemaatleriyle ilgilenen bir örgütleri bulunuyor: Anti-Defamation League (ADL)... Abraham Foxman o örgütün uzun yıllardan beri lideri. Örgütün öndegelenleri yılda birkaç kez dünyayı dolaşıp liderlerle gündemdeki önemli maddeleri görüşüyorlar. Şu anda Türkiye'deler, buradan da İtalya'ya geçecekler; Berlusconi ve Papa ile randevuları var...
'Söylemeye bile gerek var mı, bilemem: ADL ABD'nin ve İsrail'in politikalarında ağırlığı hissedilen bir örgüt, Abe Foxman da pek çok ülkede sözü dinlenen biri; yıllardan beri gide-gele ülkemizi ve insanlarını da yakından tanıyor... İstanbul'daki görüşmemizde, 'Bizim, Museviler olarak, size moral borcumuz büyük' dedi Foxman ve ekledi: 'Ne zaman zora düşsek, kıyıma uğrasak, atalarınız bize kucak açmışlardı.'
'Bazılarına sıradan bir sivil toplum örgütü gibi gelse de, ADL, dünyanın her tarafındaki temas noktaları ve kollarını uzatabildiği alanın genişliği sebebiyle olağanüstü etkili. Türkiye'nin AB üyeliği için ellerinden gelen desteği verdiklerini anlattı Foxman. Görüştüğü Avrupalı liderlere, 'Türkiye neden AB içinde olmalı?' tezini aktarıyorlarmış. 'Türkiye'nin bugünkü önemi ve yarın kazanacağı değer AB ile sınırlandırılmayacak kadar büyük' demeyi de ihmal etmedi.'
ADL, Abe Foxman şimdi farklı şeyler söylüyor, hem de Jak Kamhi'ye üstün devlet nişanı verilmesi ardından...
Neden acaba?
ne yani, Kalemiz gidiyor, siki tutununmu diyo bunlar? Ya alistiriyorlar bizi böyle, yada ne yapicaklarini bilmiyorlar. Böyle Kale koruyuculari zamaninda asarlardi...
deryatulga
26.08.07, 01:11
Türkiye yine hata yapıyor
İsmet Berkan (ismet.berkan@radikal.com.tr)
25/08/2007 (4620 kişi okudu) Amerika'nın en büyük Yahudi lobi kuruluşu olan Anti-Defamation League'in (ADL) 1915-18 arasında yaşanan Ermeni tehcirini 'soykırım' olarak nitelemesi sonrası Türkiye'nin takınmaya başladığı tavır bence yeterince iyi düşünülüp planlanmamış, dolayısıyla Türkiye'yi hataya sevk eden bir tavır. ADL ile İsrail hükümeti veya devleti arasındaki ilişki ne olursa olsun, bu kuruluş son tahlilde bir 'sivil toplum kuruluşu'dur. Bizim ADL üzerinde baskı kurmak için İsrail'in Cumhurbaşkanını ve Başbakanını aramamız, üstelik de aradığımızı dünya âleme ilan etmemiz en azından
'tuhaf' oldu.
Yanlış anlaşılmasın, ben böyle girişimler hiç yapılmamalıydı demiyorum ama bunlar dünya âleme ilan edilmeden, gizlice, kapalı kapıların ardında yapılabilirdi, hatta öyle yapılmalıydı diyorum.
Türk basını da konuyu yeterince bilmediğinden veya konunun hassasiyetlerine yeterince hâkim olmadığından, ADL internet sitesine önceki akşam konan yeni açıklamayı, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres'i telefonla araması sonrası ADL'nin 'yumuşaması' olarak yorumlamış. Oysa durum tam tersine: ADL, soykırımı tanımanın yanı sıra, Türkiye ile Ermenistan ilişkilerinin düzelmesi için de lobiciliğe soyunmuş gibi gözüküyor.
Bu konudaki bilgi ve strateji eksikliğinin şahikası ise Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın dün ayak üstü söylediği sözler. Erdoğan'a kim nasıl bir bilgi verdiyse artık, Başbakan ADL'nin kendisine mektup yazarak 'özür dilediğini' ve 'tutumunu değiştirdiğini' söyleyivermiş. Bunların hiçbiri doğru değil. Ne ADL tutumunu değiştirdi ne de aslında 'özür' dilendi. Başbakan'ın kendisine bu konuda bilgi verenleri sorgulaması gerek; çünkü gerçek durum, Başbakan'ın sözlerine yansıyanın tam aksi. Hatta ADL Kongre gündemindeki tasarıyı desteklemeyi bile tartışacak önümüzdeki dönemde.
***
Elbette ADL gibi bir kuruluşun soykırımı tanımış olmasının Türkiye üzerinde, Türk-İsrail ilişkilerinde, genel olarak Ortadoğu politikalarında, Türk-Amerikan ilişkilerinde vs. önemli etkileri, yansımaları olacaktır. Bu, işin bir boyutu.
Ama biz ADL'yi böyle bir açıklama yapmaya sevk eden gerçek nedenleri de anlamaya çalışmak zorundayız. Bu nedenlerin başında da, ADL tarafından başlatılan kimi ırkçılık karşıtı programların, bu kuruluşun Ermeni soykırımını tanımaması nedeniyle zemin kaybetmesi, yani genel olarak ADL'nin gücünü kaybetme tehlikesinin ortaya çıkması geliyor.
Amerikan basınında kısa bir tarama yapmak, özellikle genel Ermeni cemaatlerinin yaşadığı Los Angeles, San Francisco, Fresno, Boston gibi kentlerin gazetelerinde ADL'nin açıklamasının nasıl yankılandığına bakmak, bu kuruluşun Ermeni soykırımını tanımıyor olması nedeniyle nasıl zor duruma düştüğünü görmeye yetiyor aslında.
Neresinden bakarsanız bakın, Ermeni lobisinin olağanüstü bir halkla ilişkiler zaferini görmemeye imkân yok. Bu zafer, Ermeni lobileri tarafından, önce sıradan ve hatta taşralı Amerikan kamuoyunun kazanılması ve ardından kamuoyunun ADL üzerinde büyük bir baskı yaratmasıyla sağlanmış gibi gözüküyor.
***
Biz dünyayı kendi minicik penceremizden görüyoruz ve göremediğimiz kısımlar hakkında da kendimizce bir şeyler uyduruyoruz. Biz oturduğumuz yerden ne çeşit komplo teorileri üretirsek üretelim, gerçek hayatın dinamikleri farklı çalışıyor. Bu dinamikleri görmediğimiz, bilmediğimiz için de, onların yarattığı bir sonucu tamamen farklı yöntemlerle, İsrail devletini bir sivil toplum kuruluşunun üstüne salarak çözmeye çalışıyoruz. Bu yöntemin bizi daha da kötü bir noktaya sürükleyeceğini de görmüyoruz, belki de görmek istemiyoruz.
Biz kendi gözlerimizdeki at gözlüğünü çıkarmadığımız, yani dünyanın geri kalanına daha geniş bir açıdan bakmadığımız sürece, uzaktan bakınca 'basit' bir kapris sorunu gibi gözüken 'soykırım' meselesi, Türkiye'nin bütün dünyaya sırtını dönmesini sağlayabilecek yüksek bir potansiyel riske dönüşmüş durumda.
Yumurta kapıya hiç de umulmadık bir zamanda geldi. Bir an önce aklımızı başımıza alıp, dün yazmaya çalıştığım ilkeler çerçevesinde adam
gibi bir strateji üretmemiz ve bunu uygulamaya koymamız gerek.
deryatulga
26.08.07, 01:20
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/cemal.html (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/cemal.html)
http://www.milliyet.com.tr/sabitimg/07/gazete/yazar/ic/k_cemal.gif
Hasan CEMAL
Yetti, kabak tadı verdi!
Senaryo hiç değişmez. Her yıl vakti gelince, Washington'dan Ankara'ya aba altından sopa gösterilir.
Denir ki:
"Ayağını denk al, yoksa Ermeni soykırımı tasarısı Kongre'den geçer."
Bu arada İsrail devrededir.
Yahudi lobileri çalışır. Onların mesajı da benzer havadadır:
"İsrail'le iyi geçinin, yoksa Washington'da size yardımcı olmayız."
Bu arada Türkiye Washington'da lobi şirketleri tutar. Dünyanın parasını harcar. Diplomatlarımız, Amerika gibi bir süper gücün başkentinde enerjilerinin çok büyük bir bölümünü soykırım kararını engellemek için harcarlar.
Her yıl böyledir bu.
Yılan hikâyesidir yani.
Zamanı gelince, Amerikan Başkanı kimse, çıkar bir konuşma yapar. Soykırım sözcüğünü kullanmaz ama ağırlık açısından hiç de ondan aşağı kalmayan deyimleri konuşmasının içine yerleştirir.
Sonra ortaklık durulur.
Bir dahaki yıla kadar yine aynı oyunun hazırlıkları yapılır.
Amerikan yönetimleri, Cumhuriyetçi olsun, Demokrat olsun hiç değişmez, soykırım tasarısını Türkiye'ye karşı bir koz olarak kullanmayı sürdürürler.
Kapalı kapılar arkasında, " Meraklanmayın, Kongre'de engellenir bu iş ama siz de şunu şunu yapsanız" telkinleri kulaklara çalınır. Ya da her zaman çalınmasa bile, Amerikan yönetiminin elindeki ağırlıklı kozlardan birinin bu olduğu malumdur.
Bir de şu vardır:
Amerikan Kongresi'nden soykırım kararı çıkmasa da, Amerikan yönetimleri böyle bir karara karşı olduklarını açıklasalar da, Washington'da çoğunluk Osmanlı Ermenilerinin başına gelenleri soykırım olarak niteler.
Bunu da bilirsiniz.
Şimdi bu oyuna Amerika'daki en etkin Yahudi örgütlerinden birinin katıldığı anlaşılıyor. ADL'nin 'Ermeni soykırımı'nı tanıma kararı almasının, malum tasarının ABD Kongresi'nden geçmesi ihtimalini güçlendirdiği belirtiliyor.
Bu yüzden Ankara medyayla birlikte hop oturup hop kalkmaya başladı.
Durup düşünmekte yarar var.
Bu oyun her yıl oynanacak mı? Yoksa kesip atmak daha iyi olmaz mı?
Böylece Türk-Amerikan ilişkileri, Türkiye'yle İsrail arasındaki ilişkiler daha gerçekçi, daha sahici bir raya oturmaz mı?
Evet, düşünmekte yarar var.
Amerika'nın bu ülkedeki imajı zaten yerlerde sürünüyor. İsrail'inki de farklı sayılmaz. Soykırım tasarısının Kongre'den geçmesiyle birlikte bu imaj iyice dibe vurur; Türkiye'nin Amerika ve İsrail'le ilişkileri de büyük darbe yer.
Sonra herkes şapkasını önüne koyup düşünür, taşınır, doğru yolu veya sahici olanı bulmaya çalışır.
Yanlış anlaşılmasın.
Amerika ve İsrail'le ilişkileri önemsiyorum. Her alanda daha da geliştirilmeleri gerektiği kanısındayım. Müttefikliğin, dostluğun yararına inanıyorum.
Ayrıca soykırım konusunun Kongre'lerde, parlamentolarda ele alınmasına, böylesine trajik tarih sayfalarına siyaset kurumlarının karışmasına kesinlikle taraftar değilim.
Bu arada, Türkiye'nin kendi dış politika çıkarlarıyla Amerika ve İsrail'in çıkarlarının her zaman uyumlu olamayacağının altını çizmek gerekir diye düşünüyorum.
Türkiye'nin bir İran'la, bir Suriye'yle, bir Irak ya da Filistin'le, genel olarak Arap dünyasıyla ilişkilerinin Amerika ve İsrail'le her zaman aynı çizgide olamayacağını bilmekte de yarar var.
Amerika ve İsrail'deki bazı neo-con çevrelerin uçuk projelerine Türkiye'nin sıcak bakmak gibi bir mecburiyeti de yoktur.
Amerika'yla İsrail'in Ortadoğu'da yaptıkları, yapabilecekleri bazı büyük yanlışların bedelini ödemek zorunda da değildir Türkiye...
Ne yapmalı?
Bu sorunun karşılığını ilgili tüm tarafların soğukkanlı düşünmesinde yarar var. Çünkü, ABD Kongresi'nde soykırım tasarısı kabak tadı vermiş durumda...
Ankara, hakikaten kabak tadı vermiş olan bu oyunun artık Türkiye'nin manevra alanını daha fazla daraltmasına karşı gerekli adımları, -başta Ermenistan'la ilişkileri normalleştirme olmak üzere- bir an önce atmalıdır.
Yetti artık!
h.cemal@milliyet.com.tr (h.cemal@milliyet.com.tr)
Der Schakal
26.08.07, 01:22
Hocam die Lage wird immer katastrophaler ...
deryatulga
26.08.07, 01:23
http://www.milliyet.com.tr/Print/tepe.gif
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/idiz.html (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/idiz.html)
http://www.milliyet.com.tr/sabitimg/07/gazete/yazar/ic/k_idiz.gif
Semih İDİZ
AKP hükümeti antisemitizm ile mücadele etmek zorunda
ABD'nin etkin Musevi kuruluşlarından, kısa adı "ADL" olan, Anti-Defamation League (Karalamacılığa Karşı Birlik), Ermeni soykırımını artık tanıyacağını belirtmesine rağmen, Kongre'de bekleyen "Ermeni soykırımı tasarısı"na karşı olduğunu açıkladı.
Buna da, Türk-Amerikan ve Türk-İsrail ilişkilerinin zarar görecek olmasının yanı sıra, "Türkiye'deki Musevilerin tehlikeye girecek olmalarını" gerekçe gösterdi. İlk iki gerekçe tabii ki doğrudur. Ankara da zaten resmi tepkilerinde "ilişkilerin darbe yiyeceğini" vurguluyor.
ADL'in son gerekçesi ise bizim açımızdan rencide edicidir. Nitekim eski ABD Başkanı Bill Clinton da Kongre'ye gelen Ermeni tasarısını zamanında benzeri bir argümanla engellemişti.
Kavgam zarar verdi
Temsilciler Meclisi Başkanı Denis Hastert'a bir mektup göndererek, "Bu tasarı geçerse Amerikalıların can güvenliği tehlikeye girer" demişti.
Hastert da bunun üzerine tasarıyı gündeme almaktan vazgeçmişti. Kısacası, bu yaklaşım bizi "saplantıları uğruna masum insanların hayatını tehlikeye sokan millet" olarak göstermeye çalışıyor.
Aslında bu imajın oluşmasında bizde yaşanan bazı gelişmelerin de etkili olduğunu inkâr edemeyiz. Burada ilk etapta Hrant Dink'in katledilişi, Rahip Santoro cinayeti ile misyoner katliamı akla geliyor.
Bu arada, Hitler'in "Mein Kampf" (Kavgam) adlı kitabının "en çok satanlar" listelerimizde boy göstermesi de, Türkiye'de antisemitizmin hızla arttığına dair bir izlenime yol açmış bulunuyor.
Kamhi'ye verilen ödül
Nitekim bu konu Batı medyasında çok işlendi. Musevi olan bir önceki ABD Büyükelçisi Eric Edelman da Ankara'da bulunduğu süre zarfında bu konuya özellikle eğildi.
Özetle, Ermenilere karşı soykırım işlendiğini artık kabul eden ADL, ABD ve İsrail'in çıkarları için Türkiye ile ilişkileri kurtarma uğruna Kongre üyelerini, "hoşgörülü Türk" değil, "saldırgan Türk" imajıyla etkilemeye çalışıyor.
Hükümetin işte burada devreye girip hem bu yaklaşıma, hem de bizde bu imaja yol açan unsurlara karşı kararlı bir duruş sergilemesi gerekiyor. Bunu yaparken elini güçlendirecek güzel gelişmeler de var zaten.
Musevi kökenli vatandaşımız Jak Kamhi'ye Cumhurbaşkanı Sezer tarafından daha geçen gün Devlet Nişanı verilmesi gibi. Balat'ta dört yıldır yapılan Yahudi kültürü festivali gibi. Türkiye'yi güven içinde ziyaret eden milyonlarca İsrailli gibi.
Hükümet hevesli görünmüyor
Fakat hükümetin bu konuda çok da hevesli olmadığı görülüyor. Bu da herhalde "tabandan gelecek tepkiyi" gözetiyor olmasından kaynaklanıyor. Türkiye'ye kendisini adamış bir vatandaşımız olan Jak Kamhi'ye verilen nişan sonrasında, "İslami kesimden" olduklarını belli eden bazı kişilerden aldığımız çirkin mesajlar da zaten bu tabanda ne tür düşüncelerin gezdiğini göstermeye yetiyor.
Hükümetin bu yüzden "antisemitizm" ile mücadeleyi ciddi bir şekilde gündemine alması gerekiyor. Bu tabii ki, Filistinlilere yaptıkları nedeniyle İsrail'in acımasızca eleştirilmesini engellemez. Fakat bu başka, Batı'da çok görülen ancak bizim tarihimizde pek olmayan antisemitizm çok başka bir şeydir.
Ermeni tasarısına gelince, onu da bir sonraki yazımızda ele alacağız.
sidiz@milliyet.com.tr (sidiz@milliyet.com.tr)
deryatulga
26.08.07, 01:26
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/kohen.html (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/kohen.html)
http://www.milliyet.com.tr/sabitimg/07/gazete/yazar/ic/k_kohen.gif
Sami KOHEN Yorum
Gene şu soykırım sorunu...
Kimse ABD'deki en etkin Yahudi kuruluşlarından biri olan ADL'nin Ermeni soykırım iddialarını benimseyen bir açıklama yapacağını beklemiyordu.
Ne de olsa bu örgüt, benzerleri gibi, Ermeni meselesinde hep Türkiye'den yana bir tavır almış, hatta bu yönde ABD Kongresinde lobi faaliyetinde de bulunmuştu.
Bu bakımdan ADL Başkanı Abraham Foxman'ın birdenbire Osmanlı döneminde "Ermeni soykırımı"nın yapıldığını beyan etmesi, Türkiye için büyük bir şok oldu. Ayrıca bu, "sürpriz" karar, ABD'de ve İsrail'de de çok kimseyi şaşırttı...
ADL'nin tavrındaki bu ani U-dönüşü bir dizi soruya yol açıyor. İlk akla gelen soru şu:
ADL neden tavır değiştirdi?
Başlıca sebep, örgütün içindeki sürtüşme ve iç politika gelişmeleri ile ilgili.
ADL insan hak ve özgürlükleriyle uğraşan, anti-semitizm ve ırkçılıkla mücadele eden bir kuruluş. Önde gelen mensupları arasında, 1915 yılındaki trajediye (İkinci Dünya Savaşı'ndaki "holokost"tan kaynaklanan büyük duyarlılık nedeniyle) "soykırım" olarak bakanlar da var.
Her ne kadar yıllardan beri ADL'nin resmi tutumu bu terimi kullanmamak idiyse de, son zamanlarda (özellikle Boston ve çevresindeki yoğun Ermeni nüfusunun baskıları ile) bazı ADL yöneticileri bu tutumun değiştirilmesini istediler. Bu tartışmaların ilk aşamasında merkezi yönetim, soykırım iddiasını destekleyen bir bölgesel direktörün işine bile son verdi. Ama daha sonra, bu olay bir iç hesaplaşmaya doğru gitti. Sonunda Foxman da, "örgütte bölünme olmasın" diye malum açıklamasını yaptı...
İç ve dış faktörler
Tabii bu örgüt içi sürtüşmede, ABD'nin "iç politika" ile ilgili faktörleri, Demokrat - Cumhuriyetçi mücadelesi ve de yoğun Ermeni faaliyeti de çok etkili oldu. Bir bakıma Ermeni örgütleri de ustaca manevralarla birçok önemli ADL üyesini kendi saflarına çekmeyi başardı.
Bu esas nedenin dışında, ADL'nin tavır değişikliğinde "dış politika" faktörlerinin, örneğin Türkiye'nin Hamas, Suriye ve İran'la ilişkilerinin de rol oynadığı söyleniyor. Gerçi ADL ve diğer Yahudi örgütleri Ankara'nın bu davranışlarını hoş karşılamadı; ama Ermenilerle ilgili son karar bunun belirleyici bir rol oynadığını söylemek, abartılı olur. Öyle olsaydı, bu tavır değişikliği o zaman gösterilirdi...
ADL'nin kararı Kongreyi etkiler mi?
Önce şunu belirtmek gerek: ABD Temsilciler Meclisi'nin gündeminde "Ermeni soykırımı" ile ilgili tasarının yakın bir gelecekte kabul edileceği haftalardır söyleniyor. Yönetimin bütün çabalarına rağmen, Demokrat çoğunluk bu tasarıyı geçirmeye kararlı. Şu anda meclis tatilde. Önümüzdeki aydan itibaren çalışmaya başlayacak. Öncelikli bir konu değil, ama bu tasarı önümüzdeki aylarda mutlaka ele alınacak.
ADL Kongredeki bu eğilimi engelleyecek güçte değil. Kaldı ki, Foxmen, açıklamasında alınan karara rağmen, ADL'nin Kongreden Ermeni tasarısının geçmesine karşı olduğunu belirtti.
Dolayısıyla bu tasarı, ABD'de, şu yakınlarda Demokratların fikrini değiştirecek başka büyük bir olay çıkmazsa, mecliste kabul görecek.
ADL bu olumsuz tavrından vazgeçebilir mi?
Türkiye çeşitli yollardan bunu sağlamaya çalışıyor. Ne var ki, ADL'nin açık-seçik beyanından sonra, buna ters düşecek, "hayır, Ermeni soykırımı olmadı" anlamında yeni bir açıklama yapmasını beklememek lazım.
ADL olsa olsa, açıklamasını yumuşatabilir ve bir bakıma onun etkisini zayıflatabilir. Nitekim önceki gün yaptığı da budur. Yeni açıklama, Ermeni meselesindeki tartışmanın -Türkiye'nin istediği gibi- tarihçilerden ve akademisyenlerden oluşan bir komisyona aktarılmasını öneriyor ve böylece daha tarafsız bir tavır alıyor.
Stratejik etkenler
İsrail ne yapabilir?
Ankara, bu olayda hemen İsrail'i devreye sokmaya çalıştı. Cumhurbaşkanı Simon Peres aslında daha önce de (dışişleri bakanı iken) ABD'deki Yahudi lobisi nezdinde başarılı girişimlerde bulunmuştu. Bu kez de İsrail etkili olabilir. Ama yukarıda belirttiğimiz gibi, ADL'nin ilk açıklamasını yırtıp atmasını da beklememeli. Ancak Türk diplomasisi lobi yapan diğer Yahudi kuruluşlarının Türkiye'ye desteğini sürdürmesini sağlayabilir.
Sonuç olarak, şunu söyleyebiliriz: ABD dahil, dünyanın çeşitli yerlerinde "Ermeni soykırımı" iddialarının lehindeki faaliyeti ve trendleri durdurmak oldukça zor. Türkiye, özellikle bölgedeki önemli stratejik konumu ve rolü başta olmak üzere, elindeki kartları kullanmakla bir yere kadar etkili olabiliyor.
Ancak ne yazık ki, dünyada pek çok parlamento şimdiye kadar Ermeni soykırım iddialarını bir şekilde benimseyen kararları veya yasaları onayladı bile. Bu da, hep tekrarladığımız gibi, bu konuda yeni stratejilerin geliştirilmesi gereğini ortaya koyuyor.
(Not: Yıllık iznimin bir kısmını kullanacağımdan önümüzdeki hafta yazılarıma ara vereceğim.)
skohen@milliyet.com.tr (skohen@milliyet.com.tr)
deryatulga
26.08.07, 01:28
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/pulur.html (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/25/yazar/pulur.html)
http://www.milliyet.com.tr/sabitimg/07/gazete/yazar/ic/k_pulur.gif
Hasan PULUR Olaylar ve insanlar
Dünyanın düzeni bu
YILLARDAN beri Ermenilere soykırım yaptığımız iddiası Amerika'da gündeme gelse yeteri kadar ilgilenmeyiz çünkü arkamızda kale gibi "Yahudi lobisi" vardır, Amerikan politikasında her zaman büyük etkinliği olan "Yahudilerin" bizi bırakmayacağını bir kenara yazmışızdır.
Bu yıllar yılı hep böyle süregelmiştir.
***
IRAK işgalinden sonra, Türkiye'de beliren ABD ve İsrail karşıtlığı giderek düşmanlık haline dönüştü, eski düşmanlıklara yenileri eklendi.
Nüfusunun yüzde 99'u Müslüman olan Türk halkı, Irak'taki "Müslüman katli"ne elbette tepkisiz kalamazdı.
Kalmadı da!
***
İŞTE bu çizgide yeni bir gelişme ortaya çıktı, Amerika'daki Yahudi lobisinin en etkin kuruluşlarından ADL Başkanı Abraham H. Foxman açık açık söyledi:
"Osmanlı İmparatorluğu'nun 1915-1918 döneminde gerçekleştirdiği acı olayları hiçbir zaman yadsımadık. Bunları her zaman katliam ve zulüm olarak tanımlayageldik."
***
ADAMLAR birdenbire niye coştular?
Başından beri söylemeye çalışıyoruz, anladınız mı?
Hâlâ anlatamadık mı?
Sev beni, seveyim seni...
Sen adamı sevmezsen, o da seni sevmiyorsa, "Niye beni sevmiyorsun?" diye sorabilir misin?
Üstelik sevmemekte haklı olsan da...
Bunca insanın, binlerce insanın öldürüldüğü Irak'ta, Amerikalıların yaptıklarını onaylanması mümkün mü, insanlığa sığar mı?
Sığsın sığmasın, adam çizgiyi çekmiş:
"Benden yana olanlar, bana karşı olanlar!"
Sen karşı olanlardansan, o da soykırım tasarısını sarıp sarmalar, ortaya çıkarır.
Bu işler böyle, bu dünyanın kahrolası düzeni böyle...
Bu arada bir soru.
Amerika'daki veya dünyanın başka bir yerindeki Araplardan Ermeni soykırımı iddiası için bir ses çıkmış mıdır?
Hiç çıkar mı?
Dedik ya dünyanın düzeni bu...
***
EVET, Türkiye için en önemli haber budur.
Her ne kadar bizimkiler devreye İsrail'i sokup işi yumuşatmaya çalışsalar da.
Tavşana kaç, tazıya tut!
İnce bu politikalar, ince.
Hamas'ın önde gelenini Ankara'da kabul edip ağırlamanın bir bedeli yok mudur?
Ya da siz, "Yoktur!" mu sanıyordunuz?
h.pulur@milliyet.com.tr (h.pulur@milliyet.com.tr)
Der Schakal
26.08.07, 21:55
THE JEWISH GENOCIDE OF ARMENIAN CHRISTIANS
By Christopher Jon Bjerknes
Enlarged Second Edition
Complete 575 page book is available
by clicking here for the free PDF file (3.8 MB) (http://www.jewishracism.com/Jewish_Genocide_Enlarged.pdf)
(Man kann sich das Buch auf der Seite runterladen)
http://www.jewishracism.com/JewishGenocide.htm
Table of Contents for THE JEWISH GENOCIDE OF ARMENIAN CHRISTIANS:
1 Prehistory of the 1915 Genocide
1.1 Introduction
1.2 Jews, Crypto-Jews and Freemasons—The Means
1.3 The Armenian Holocaust and the Battle of Armageddon—The Opportunity
1.4 From Herzl to Malcolm, Zionists Betray the Armenians
1.5 Blotting Out the Armenian Amalekites—The Motive 2 The Genocidal "Young Turks" Were Zionist Crypto-Jews
2.1 Introduction
2.2 Jews Foment Wars of Extermination and Genocidal Revolutions
2.3 Jewish Bankers Destroyed the Turkish Empire
2.4 Talaat Pasha, Djavid Bey, Ataturk, Etc., Were Jews 3 Rothschild, King of the Jews
3.1 Introduction
3.2 The Rothschild Plan to Take Palestine
3.3 Cabalistic Jews Calling Themselves Christian Condition the British to Assist in Their Own Demise-Rothschild Makes an Open Bid to Become the Messiah
3.4 The "British-Israel" Deceit
3.5 For Centuries, England is Flooded with Warmongering Zionist Propaganda
3.6 As a Good Cabalist Jew, David Hartley Conditions Christians to Welcome Martyrdom for the Sake of the Jews
3.7 Jewish Revolutionaries and Napoleon the Messiah Emancipate the Jews
3.8 Hitler Accomplishes for the Zionists What Napoleon Could Not
3.9 Zionists Develop a Strategy Which Culminates in the Nazis and the Holocaust as Means to Attain the "Jewish State" 4 Mordecai Manuel Noah
4.1 Introduction
4.2 Noah in 1818
4.3 Noah in 1837
4.4 Noah in 1844 Notes
Ich wusste doch das es die Juden waren mauahahahahaaaa ...
Video:
The Jewish Genocide of Armenian Christians - Bjerknes- Hajian
http://video.google.de/videoplay?docid=13006894269888 65323&q=turkish+jew&total=189&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=4
deryatulga
26.08.07, 22:29
ADL
Murat Belge
26/08/2007 (2383 kişi okudu) Amerika'da ADL'nin tavır değiştirmesi doğal olarak buraya hemen yansıdı. Birkaç gündür, özellikle yazılı medyada, birçok yazarın bu konuyu ele aldığını görüyorum. O alanda neler olduğunu yakından izlemeyenler için, derneğin kararı birdenbire alınmış bir karar gibi görünebilir, ama sanmıyorum. Herhalde bir evveliyatı olmalı.
Neyse, üstünde durmak istediğim o değil: burada, bu konu üstünde nasıl durulduğunun üstünde durmak istiyorum.
Dediğim gibi yazan çok, ancak yazılanların çoğunda asıl konu üstüne bir şey değil, bu derneğin bu kararı vermesinin reel-politiği üstüne bir şey söylendiğini görüyorum. Yani, 'söz konusu olay'ın gerçekliğini veya gerçekdışılığını konuşmuyoruz, bununla ilgili mücadelede bir müttefikimizi kaybetmemiz durumunda ne yapılması gerektiğini konuşuyoruz.
Daha da başka bir terminoloji çerçevesinde konuşacak olursak, konuya (yani, asıl konuya) 'tarihçi' gibi bakmıyoruz, 'uluslararası ilişkiler'in bir 'disiplin' olarak bugün kazandığı anlamlarda, bunun bir uzmanı ağzıyla konuşmaya çalışıyoruz.
Okuduğum yorumların hemen hemen hiçbirinde, Amerika'daki bu Yahudi örgütünün, konuya, kendi özgül çalışma alanında oluşmuş ölçütler çerçevesinde bakmış olabileceği ihtimalinin tartışıldığını görmedim. Biz bir nedenle İsrail'i -ama kimine göre Amerika'yı ve gene kimine göre aynı anda birkaç tarafı- kızdırmış oluyoruz. Bunun sonucunda söz konusu örgüt de bu tavrı alıyor...
Şüphesiz, böyle durumlarda, 'uluslararası ilişkiler'ci bakışın da bir yeri, bir anlamı vardır. Onun olmasını değil, yalnız onun olmasını yadırgadım.
Çünkü bunun yaygınlaşması, bizim de gitgide olayın kendisinden kopup olayın bugünkü sonuçlarının reel-politiğine kilitlendiğimizin işareti. Bu durumda, her şeyi bir yana bırakıp, o sonuçları mümkün olduğunca kendi lehimize çevirmek için neler yapabileceğimizi planlayacağız (bunlar, şu andaki politikamızda bir değişiklik olmayacağı, bu politikanın
daha iyi takviye edilmesi gerektiği anlamına geliyor).
Oysa bu Yahudi örgütünün İsrail'den gelmiş bir talimat üstüne böyle bir tutum değişikliğine gittiğini sanmıyorum.
Öteden beri Yahudiler bu kıyım konularında 'şeref' konumunun
kendilerine ait olduğunu savunur, adına 'genosid' mi denecek, 'holokost' mu, orada kendilerinin yanında başka birinin durmasını istemezler.
Ama zamanla Yahudiler arasında da, bu tuhaf, 'dışlayıcı' tavrın doğru olmadığını savunanlar çıkmış ve çoğalmaya da başlamışlardır. Tam da bu alanda birtakım değerler savunmak üzere kurulmuş
ADL gibi bir örgütün 'Bizden başkası önemli değil' diye algılanabilecek bir tavır takınması, var olduğu ülkenin aydın kamuoyunda da olumsuz, kendisi için, inandırıcılığı için sakıncalı bir hava yaratıyor. Burada, yukarıda değindiğim türden 'reel-politik' etkiler, müdahaleler olabilir, ben bilmiyorum ama 'Yoktur' diyemem.
Ama yalnız onların değil, bunların da olduğunu, olacağını söyleyebilirim.
Bu da, sadece 'Kim bizim yanımızda durur?' saplantısıyla çözülecek bir sorun değil. Olayın kendisi hakkında ne söyleyeceğimiz, ne yapacağımız hâlâ çok önemli.
in der amerik. Presse vermittelt die ADL eine Aufarbeitung auf historischer Ebene, sie ist dagegen, das sich der Senat in sowas einmischt.
deryatulga
26.08.07, 22:41
Kandil Dağı, Yahudi lobisi, İran ve komple komplolar
Suat Taşpınar
26/08/2007 (1891 kişi okudu) Ortalık toz duman. İşi bilenler soruyor: "Ne oldu? Ne oldu da, Ankara'nın son 10 yıldır Amerika'daki en güvenilir dağlarına kar yağdı?" Mevzu, ABD'deki en etkili Yahudi gruplarından birinin "Ermeni soykırımını tanıyoruz" açıklaması. "Bayram değil, seyran değil" diye hayretlere gark olmak mı lazım, yoksa "Görünen köy klavuz istemez" diye durumdan vaziyet çıkarmak mı doğru olur?
Cengiz Çandar, "Nereden çıktı Yahudi cemaatinin bu tornistanı?" diye düşünenlere diyor ki: "İlk kestirme cevap, Türkiye'nin son zamanlarda özellikle 'enerji alanı'nda, Washington'ı kızdıracak tarzda, İran ile yakınlaşmaya girmesi ve bazı anlaşmalar imzalaması. İsrail ve onun ölçüsünde, Amerikalı Yahudiler için İran, adeta 'bir numaralı düşman' konumunda. Türk dış politikasındaki bu açılımın 'rövanşı' mı bu acaba? Bu soruya 'evet' diyebilmek için, elimizde şu anda açık ve kesin veriler yok. Olabilir."
Akşam'da deniyor ki: "Türkiye'nin enerji konusundaki girişiminin İsrail ve ABD'yi rahatsız ettiği biliniyor. Dışişleri'nin bu endişesini Enerji Bakanlığı'na aktardığı, Enerji Bakanı Hilmi Güler'in geçen günlerde gerçekleştirdiği İran ziyaretinden hemen önce, Dışişleri tarafından anlaşma imzalanmaması, aksi halde ABD Temsilciler Meclisi'nde bekleyen Ermeni tasarısı için sorun yaratabileceği yönünde görüş bildirildiği ifade edildi."
Şimdi benim cahil kafamın almadığı birkaç soruya da işin ehli olanlardan
cevap bekliyorum:
Türkiye kısa süre önce Rusya ile 'Avrupa'ya daha fazla gaz sevkiyatı projelerinde transit ülke olmakta hevessiz olduğu ve enerjisini Nabucco'ya yönelttiği' gerekçesiyle sıkıntılı bir döneme girmemiş miydi?
Yani Rusya'ya 'mesafe' konup ABD destekli, AB istekli boru hattı projelerine mavi boncuk dağıtılmamış mıydı?
Bu kararı alan enerji politikası tayin edicileri, ABD'nin 'baş düşman' saydığı İran ile ilgili neredeyse 15 yıldır milim sapmadığı katı politikasından vazgeçmeyeceğini, İran'a yaklaşmanın 'reel politik'ten uzaklaşmak olduğunu bilmiyorlar mıydı?
Enerjide çatışan iki başrol oyuncusu var: Rusya ile ABD. Türkiye ikisinin de yanında görmek istediği bir 'yardımcı oyuncu'. Ama Türkiye'nin tam Rusya'dan uzaklaşır gibi olduğu bir dönemde, ABD'yi de çileden çıkaracak adımlar atması, iki büyük oyuncuya da sırtını dönmesi sonucunu mu çıkarıyor?
Türkiye ne zaman konjonktürü, reel politiği çöpe atıp, kendi 'milli politikası'nı uygulamaya karar verdi de kimsenin haberi olmadı?
Bir de bu adımları atarken neyine güvendi, güveniyor?
Tam da böylesi bir şaşkın adım sonrası Yahudi lobisi üzerinden gelen Washington kaynaklı mesaja ne demeli?
Güngör Uras'ın Ayşe teyzeye tane tane ekonomi dersleri anlattığı gibi, bir babayiğit de bize 'enerji dersleri' versin, kulağımızı açıp dinleyelim. Rusya, "Seni Avrupa'ya transit ülke yapayım, beraber kazanalım" diyor, "Hayır" diyoruz. ABD, "İran ile ortaklık yapma" diyor, "Sen karışma" diyoruz. "Biz milli çıkarımızı düşünürüz, tek derdimiz Türkiye'ye daha ucuza gaz almak" vatanseverliğiyle cevap verilecekse, "Dönüp Dışişleri'yle konuşun, birileri size bu devirde ve bu coğrafyada ne gazın sadece gaz, ne boru hattının sadece bor hattı olduğunu anlatsın" diyesi geliyor insanın. Hamasetle peynir gemisi yürümüyor çünkü.
İki ay önce "Nabucco da, 2. Mavi Akım da bazen Kandil Dağı'ndan geçer, bazen Strasbourg'dan çıkar" demiştik. Yahudi cemaatinin kısmi tornistanını belki de bu cümleyle birlikte okumakta yarar var.
deryatulga
27.08.07, 01:18
Ruşen Çakır rcakir@gazetevatan.com (rcakir@gazetevatan.com)26.08. 2007http://www9.gazetevatan.com/images/kategorititle1.gif Erdoğan’dan özür dilediği gün yine “Ermeni soykırımı” dedi
http://www9.gazetevatan.com/pics/yazarlar/73.jpgDünya çapında en etkili Musevi şahsiyetlerden olan Abraham Foxman’ın bir yaptığı bir diğerini tutmuyor. 1913’de kurulan İftira ve İnkarcılıkla Mücadele Birliği’nin (ADL) başı olan Foxman, önce 1915’de Ermenilerin yaşadıkları trajediyi soykırım olarak tanımlayan ADL New England Bölgesi Şube Müdürü Andrew Tarsy’yi görevden aldı. Ancak yoğun tepkiler üzerine, birkaç gün sonra, 21 Ağustos’ta ADL olarak bundan böyle Ermenilerin başına gelenleri “soykırım” olarak tanıdıklarını resmen açıkladı.
Hem Ankara’nın, hem Türkiye Yahudi cemaatinin bu beklenmedik karara çok sert tepki göstermesi üzerine Foxman, Türkiye’nin Ermenistan’a yaptığı çağrıları desteklediklerini söyledi. Ayrıca Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a bir mektup yazarak “Aramızdaki bağları güçlendirmek için yollar aramaya devam edeceğiz. Son tartışmalarla birlikte aramızdaki dostluğun gerilmiş olduğunu bilmek bizim acımızı bir kat daha artırıyor” dedi.
Türk medyası bu mektubu “Foxman’dan geri adım” olarak duyurdu ancak bunun doğru bir yorum olduğu söylenemez. Çünkü ADL lideri, Erdoğan’a mektubu yolladığı önceki gün Boston Jewish Advocate adlı gazetede çıkan “Orjinal misyon ama yeni pozisyon” başlıklı yazısında, “1915-18 arasında yaşanan acı olayların sonuçlarının soykırıma eşdeğer olduğunu düşünüyoruz” dedikten sonra “gelecekte de soykırım terimine başvurmakta tereddüt etmeyeceğiz” demeyi ihmal etmedi.
Foxman aynı yazıda, Amerikan Kongresi’nden soykırım tasarısının geçmesinin Türk-Ermeni ilişkilerinin iyileştirilmesine katkısı olmayacağına, tam tersine olumsuz sonuçlara yol açacağını belirterek Türkiye’nin gönlünü almaya çalıştı.
“Asla tarafsız olmadık”
Foxman yazısında, yıllar boyunca Türkiye’deki 20 bin kişilik Yahudi cemaatinin uyarılarını dikkate alarak “soykırım” demekten kaçındıklarını, ama asla tarafsız kalmadıklarını, bir araya geldikleri her Türk yöneticisinden geçmişleriyle samimi bir şekilde yüzleşmelerini istediklerini hatırlatıyor. Geçtiğimiz günlerdeyse, Yahudi cemaatinin birlik ve beraberliğini gözettikleri için, konuyu yeniden ele alıp “soykırım” tanımlamasında karar kıldıklarını söylüyor.
Yazının en ilgi çekici cümlelerinden biriyse şu: “Bize göre Türk hükümeti Ermenilerle olan tarihlerinin ahlaki sonuçlarını dile getirmelidir. Zira Türkiye, çağımızın büyük mücadelesinde, yani ılımlı İslami bir modelin İslami radikalizmi altettiğini görme çabasında, kritik bir noktada bulunuyor.”
Geri adım yok
Yazının son paragrafıysa, ADL’nin “Ermeni soykırımı” konusunda geri adım atmayı düşünmediğinin açık bir kanıtı. Foxman Türkiye Yahudilerinin iyiliğini düşünmeye devam edeceklerini vurguladıktan sonra “Yine de” deyip devam ediyor: “Türk hükümetini doğru yöne sevk etmeye devam edeceğiz. İyiniyetli insanların bakışımızı anlayacaklarına inanıyoruz ama anlamasalar da yıllardır Yahudilere ve daha geniş kitlelere hizmet etmiş olan kuruluşumuzun temel değerlerine uygun hareket ettiğimize inanıyoruz.”
Özetle, ADL hem Türkiye-İsrail ilişkilerini, hem AKP’nin İslam dünyasına “model” olma potansiyelini, hem de Türkiye Yahudilerinin durumunu hesaba katıyor katmasına ama 1915 olaylarını “soykırım” olarak tanımlamakta da kararlı. Dolayısıyla ADL ve Foxman’ın “geri adım” atmasını beklemek gerçekçi değil.
Foxman’ın son yazısını haber veren Fahri Ercem’e teşekkürler. Bu yazıya http://www.adl.org/ADL_Opinions/International_Affairs/20070824-BostonJewish+Advocate.htm> linkinden ulaşabilirsiniz.
Der Schakal
27.08.07, 08:19
in der amerik. Presse vermittelt die ADL eine Aufarbeitung auf historischer Ebene, sie ist dagegen, das sich der Senat in sowas einmischt.
Und wie soll das aussehen?
27 Ağustos 2007
Foxman kim? ADL ne? ADL'nin derdi ne?
Yazar Alev Alatlı, Rusya'dan sonra şimdi de yahudi lobisi ADL'nin faaliyetlerine eğiliyor. Alatlı, Ermeni soykırımı konusunda ABD hükümetine lobi faaliyetleri yapan ADL hakkında hepimizin merak ettiği soruları yanıtlıyor. ADL Başkanı Foxman kimdir? ADL nedir? ADL'nin derdi nedir gibi...
http://www.iyibilgi.com/haber.php?haber_id=32748
http://www.otuken.org/2005/10/bir_baska_tayyip.jpg
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a Ocak 2004'teki Amerika ziyareti sırasıda New York’ta “Amerikan Musevi Komitesi” tarafından "Yahudi Cesaret Ödülü" olan “Davut Boynuzu” verilmişti.
Ayrıca belirtmek gerekirse, Amerikan Yahudi Konseyi’nden Yahudi Cesaret Ödülü'nü alan sadece Türkiye’den değil, tüm Müslüman dünyadan tek devlet adamı Tayyip Erdoğan’dır.
Anlasilan, kendine Müslüman RTE: Zionist ve emperyalistlere olan yavsakliginda, dosaj eksikligi var! Öyle olmamis olsa, RTE nin Musevi dostlari böyle bir karar almazlardi...
Türkiye Cumhuriyetin ****** basbakani. Yalakaligin bile prim yapmiyor..
Der Schakal
27.08.07, 23:10
Türkei fordert von Israel Druck auf US-Juden wegen Armeniern
Anti-Defamation League anerkennt Massaker unter Osmanen als Völkermord - Ankara warnt vor Folgen für Beziehungen zu Israel
http://derstandard.at/?url=/?id=3010870
deryatulga
27.08.07, 23:23
Anlasilan, kendine Müslüman RTE: Zionist ve emperyalistlere olan yavsakliginda, dosaj eksikligi var! Öyle olmamis olsa, RTE nin Musevi dostlari böyle bir karar almazlardi...
Türkiye Cumhuriyetin *****basbakani. Yalakaligin bile prim yapmiyor..
O ödülü bizden sadece Tayyip Erdogan'a verildiginden eminmisin? Önce Bnai Brith nedir ögren! Ondan sonra 28 Subat Postmodern darbecisi ve Andiccibasi Orgeneral Cevik Bir, Nam-i Diger "Tüccar General" kimdir ögren, ardindan Türkiye'de her yapilan darbenin ardinda hangi Yahudi lobilerinin arslanlar gibi durduklarini ögren, sonra saga sola hakaret et.
Bu arada Bay Sükrü Elekdag, Bay Onur Öymen, Bay Gündüz Aktan gibi ciheti askeriyeye cok yakin olan dahi diplomatlarimizin Yahudi Lobileriyle dost ve kardes iliskilerini incele. Yetmezse Israil'de özel olarak yetistirilmis Profesör Hakan Yavuz adli bir tipin kimler tarafindan Türkiye'nin Ermeni Sorunundaki savunmasinin koordinatörlügüne getirildigini düsün.
Seni hayran olduklarin sadece daha iyi yalakalik yapmiyorlardi, Israil onlarin sadakatlerinden de emindi. Yarin cogunuzun özledigi darbe yapilir da Türkiye Amerika ve Israil hesabina bir zaman Saddam'in yaptigi gibi Iran'a saldirirsa, Ermeni Soykirimi karari da biraz ötelenir ne büyük basari degil mi?
Madem ki o kadar Israil aleyhtarisin, Türk ordusunun komuta kademesine secilenlerin Yahudi Lobileriyle olan iliskisine neden agzini acmiyorsun? Tayyip Erdogan aslinda onlarin gönlünü hos etmek ve yatistirmak icin bu maskaraliklara katlandi ama senin dedigi gibi tabanindan cekinerek düsük dozajli yalakalik yapabildi. Adamlari yüksek doza alistiranlarin kimler oldugunu sorgulayacak cesaretin yoksa, ona buna da hakaret etmeyi birak!
O ödülü bizden sadece Tayyip Erdogan'a verildiginden eminmisin? Önce Bnai Brith nedir ögren! Ondan sonra 28 Subat Postmodern darbecisi ve Andiccibasi Orgeneral Cevik Bir, Nam-i Diger "Tüccar General" kimdir ögren, ardindan Türkiye'de her yapilan darbenin ardinda hangi Yahudi lobilerinin arslanlar gibi durduklarini ögren, sonra saga sola hakaret et.
Benim saga sola hareket ettim filan yok! Ters giden bir seyler var, Vatansever olarak bunlari dile getirmek durumundayim! Niyeki bu tepkin anlamis degilim! Bu kadar saldirgan olma!
Bu arada Bay Sükrü Elekdag, Bay Onur Öymen, Bay Gündüz Aktan gibi ciheti askeriyeye cok yakin olan dahi diplomatlarimizin Yahudi Lobileriyle dost ve kardes iliskilerini incele. Yetmezse Israil'de özel olarak yetistirilmis Profesör Hakan Yavuz adli bir tipin kimler tarafindan Türkiye'nin Ermeni Sorunundaki savunmasinin koordinatörlügüne getirildigini düsün.
Yazdiklarin gercek olmasi, simdiki hükümetinin yapdiklarinin dogru oldugunu anlamina gelmez. Eger gecmisde yapilan hatalar var ise, mutlaka var: Lakin, bu denli Mandaciliga soyunan olmamistir!
Seni hayran olduklarin sadece daha iyi yalakalik yapmiyorlardi, Israil onlarin sadakatlerinden de emindi. Yarin cogunuzun özledigi darbe yapilir da Türkiye Amerika ve Israil hesabina bir zaman Saddam'in yaptigi gibi Iran'a saldirirsa, Ermeni Soykirimi karari da biraz ötelenir ne büyük basari degil mi?
Birakalim gitsin, bosver DT, biz kendi kendimizi yiyelim. Biz kendi kendimizi biterelim. Emperiyalistler avuclarini ogusturur durarlar. Teslim olalim Hocaaaaa Teslim olalim. Mayetinde, ha amerika ile isbirligi yapan Feytullahcilar, ha yahudilerin emsirmesi olan kemalist generaller... Al birini, vur ötekini!
Madem ki o kadar Israil aleyhtarisin, Türk ordusunun komuta kademesine secilenlerin Yahudi Lobileriyle olan iliskisine neden agzini acmiyorsun? Tayyip Erdogan aslinda onlarin gönlünü hos etmek ve yatistirmak icin bu maskaraliklara katlandi ama senin dedigi gibi tabanindan cekinerek düsük dozajli yalakalik yapabildi. Adamlari yüksek doza alistiranlarin kimler oldugunu sorgulayacak cesaretin yoksa, ona buna da hakaret etmeyi birak!
Ben herzaman Israel aleyhtariydim!! Ve netice sonucunda, herzaman Türkiye nin siyonistlerle olan iliskilerie karsi tutum sergilemisimdir!! Hayret nekadar RTE taraftari varmis da, benim haberim yokmus..
Eyvallah Derya Hoca, eyvallah
deryatulga
28.08.07, 00:34
Benim saga sola hareket ettim filan yok! Ters giden bir seyler var, Vatansever olarak bunlari dile getirmek durumundayim! Niyeki bu tepkin anlamis degilim! Bu kadar saldirgan olma!
En asagi 1960 darbesinden beri her tayin edilen Genelkurmay Baskani Amerika'ya giderek Yahudi lobilerine "dostlugunu" bildirir. Lafi dolandirip demagoji yapmana hic gerek yok. Onun icindir ki devletin en önemli istihbaratini kendisi degil MOSSAD türü örgütler yapar, sayin Pasalarimizin okudugu mesajlarda bazan ondan dolayi tüyler ürpertici paralellikler görülür. Tayyip Erdogan 5 yil dogrudan darbe yemeden yasadiysa Erbakan'in yaptigi hataya düsmeyerek Israil'in her istedigini gerceklestirmesi sayesinde olmustur. Ben onu yapani tutmam, ama ona silah zoruyla bu isi yaptirani hic tutmam. Sen mertsen Türk Ordusunun Israil takintisini elestirsene! Yüregin varsa isim vererek! "Teslim olmam" diye cigiranlarin aslinda taa yillar önce mali yüküyle Israil'e teslim edenler oldugunu görmek traji-komik bir sey. Fethullah Güven de enayi degil, o da hepsine ayak uydurmus iste. Herkese pazarola!
Ayrica Mandacilik falan gibi anlamini bilmedigin kavramlari kullanacaksan kendine baska bir muhatap sec, bana bu düzeyde laflar fazlasiyla entipüften geliyor.
Büyük Vatansever ve Israil düsmani olarak Israil'in Türkiye'deki koruyucu meleklerine destek cikarsan, bu isleri bilenler de sana dostca bir hatirlatma yaparlar. Neden gocunuyorsun, bilmemek degil, ögrenmemek ayip!
Perincek Aga da bir zamanlar Araplara yardim malzemesi götüren Sovyet Gemilerine Bogazlarin kapatilmasi icin tutturmustu. Israil senin hic ummadigin, mlliyetciligi hic agzindan düsürmeyen taslarin altindan cikar!
Ayrica Mandacilik falan gibi anlamini bilmedigin kavramlari kullanacaksan kendine baska bir muhatap sec, bana bu düzeyde laflar fazlasiyla entipüften geliyor.
Eger senin seviyende degilsem, sende benimle muatap olmazsin olur biter. Seninle konusulmuyor artik! Hemen kisisel saldirilarda bulunuyorsun.. Sen bilirsin D.T...
deryatulga
28.08.07, 03:11
İsrail'e açık mesaj: ABD'deki Yahudileri hizaya getirinhttp://medya.zaman.com.tr/2007/08/28/tan.jpgAmerika'daki Yahudi örgütü ADL'nin 1915'te yaşanan olayları 'Ermeni soykırımı' olarak kabul etmesi üzerine harekete geçen Ankara, İsrail nezdindeki girişimlerini sürdürüyor. Yahudi kuruluşların İsrail'le koordineli hareket ettiğini belirten Türkiye'nin İsrail Büyükelçisi Namık Tan, Tel Aviv'in Amerika'daki Musevi topluluğunu dizginlemesi gerektiğini söyledi. Jerusalem Post gazetesine konuşan Tan, İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres'in, "Amerika'daki Yahudi teşkilatlarını kontrol edemeyiz" tezine karşı çıktı. Türk halkının, Yahudi dünyasını bir bütün olarak algıladığını kaydeden Tan, "Bazı konularda 'İsrail yapamaz' diye bir şey yoktur." dedi. Büyükelçi, İsrail ile ülke dışındaki Yahudilerin ilişkisine örnek olarak ilginç bir anekdot anlattı. Eski ABD Dışişleri Bakanı Henry Kissinger'in, dönemin İsrail başbakanı Golda Meir ile yaptığı konuşmayı hatırlatan Tan, sözlerini şöyle sürdürdü: "Kissinger, 'Ben önce Amerikalıyım sonra dışişleri bakanıyım ve en sonra Yahudi'yim.' demiş. Meir ise, 'Sayın Kissinger biliyorsunuz ki biz alfabede sağdan sola doğru okuruz.' cevabını vermiş. Bu hadise çok şey anlatıyor." ADL'nin kararının psikolojik açıdan önemli olduğunu anlatan Namık Tan, Türkiye'ye karşı kampanya yürüten insanları cesaretlendireceğini sözlerine ekledi. Bu arada Amerikalı Cumhuriyetçi Kongre Üyesi Gary Ackerman, Ermeni soykırımı iddiaları ile ilgili tasarının bugün Kongre'ye gelmesi halinde geçeceğini söyledi. İki taraftan da çok güçlü lobicilik yapıldığını kaydeden Ackerman, bazı kişilerin, sonuçlarını düşünerek tasarıya karşı çıktığını dile getirdi. Ackerman, söz konusu tasarının kendileri için çok önemli olmadığını aktararak, "Söz konusu tasarıyı diğerlerinin (Türkler ve Ermenilerin) onda biri kadar ciddiye almıyoruz." şeklinde konuştu. Tasarının yasal bir bağlayıcılığı olmadığına işaret eden Ackerman, ilginç bir açıklama yaptı: "Türkiye, 'Manhattan'ı işgal ettiniz (çaldınız)' şeklinde bir tasarı geçirse buna sadece gülüp geçeriz; ama siyasi konumumuz sarsılmaz." Geçtiğimiz hafta Amerika'daki en önemli Yahudi örgütlerinden ADL (İftirayla ve İnkarla Mücadele Birliği) Ermeni soykırım iddialarını kabul ettiğini açıklamıştı. Kuruluş, Ankara'nın diplomatik girişimlerinin ardından geri adım atarak 'üzgünüz' mesajı vermişti. Dış Haberler Servisi
28 Ağustos 2007, Salı
deryatulga
28.08.07, 05:41
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/27/yazar/congar.html (http://www.milliyet.com.tr/2007/08/27/yazar/congar.html)
http://www.milliyet.com.tr/sabitimg/07/gazete/yazar/ic/k_congar.gif
Yasemin CONGAR Yıldızlar, çizgiler ve ötesi
Kendimize söyleyebilsek
http://www.milliyet.com.tr/2007/08/27/yazar/resim/congar.jpg Karalamacılığa Karşı Birlik (ADL) adlı 94 yıllık Amerikan Yahudi derneği, 'Osmanlı Ermenilerine yapılanın sonuçları itibariyle soykırıma tekabül ettiğini' açıklayınca yine aynı noktada bulduk kendimizi. Ermeni konusundaki gelişmeleri devletin içinden okuma, 'ulusal çıkar' retoriği üzerinden algılama, siyasi etki-tepki dinamiğiyle açıklama noktası bu... Sonuçta, ADL açıklamasına ilişkin yorumların istikameti, yorumu yapanın siyasi tavrına ve ideolojisine göre farklılaşsa da, aslında bir Möbius şeridinin iki ayrı yüzeyinden ilerliyor ve tek bir sınıra, aynı noktaya gelip dayanıyor.
Mesela, ADL açıklaması konusunda,'Hamas'ı davet edersen, İran'la yakınlaşırsan olacağı bu' diyor bazılarımız. Açıklamayı,'İsrail devleti çizgisindeki Amerikan Yahudilerinin' misillemesi saymakla, açıklamanın içeriğini değilse de, bu tür bir misilleme mantığını kabul ediyorlar sanki.
Siyasette ve medyada saptadıkları antisemitik eğilimlere özü itibariyle ahlaki bir eleştiri getirirken bile, bu eleştiriyi 'ulusal çıkarlar' ile gerekçelendirenlerimiz de var. Böylece, 'antisemitizm kötüdür' noktasından, kolayca 'antisemitizm bize zarar verir' noktasına, yani etik'ten çıkar'a kayıveriyor argümanları. ADL'nin açıklamasını, 'antisemitizmin cezalandırılması' diye okuyunca, açıklamanın 'anti-Türk' olduğunu düşünmenin de yolu açılıyor.
Bazılarımız ise, ADL'nin açıklamasına Türkiye'deki siyasi konjonktürle ilişkili anlamlar yüklüyor. Her taşın altında 'Yahudi komplosu' görmeye yatkınsak, ADL'nin tavrını da aynı inancın parçası yapabiliyoruz. Bunu yaparken, antisemitizmin yeni örneklerini ürettiğimizi fark etmiyoruz belki de.
* * *
Bu arada, ADL'nin açıklamasının, derneğin kendi içindeki dinamiklerin sonucu olduğunu teslim eden yorumcular da oldu ve bence haklılar. ADL'nin New England bölge sorumlusu, Ermeni soykırımının resmen tanınmasından yana çıkınca işten atılmasa ve bu durum, kurum içinde isyan doğurmasa, ADL Başkanı Abraham Foxman, o açıklamayı muhtemelen yapmayacaktı.
Ayrıca ben, gerek ADL'nin Kongre'deki soykırım tasarısına karşı tutumunu sürdürmesini, gerekse Foxman'ın, Türkiye'nin ortak tarih komisyonu önerisine destek bildiren ikinci açıklamasını ve Başbakan Erdoğan'a ilettiği mesajı, bu derneğin, Ankara (özelde de AKP hükümeti) ile ilişkiyi bozmak istemediğinin göstergesi sayıyorum.
Üstelik belki de, diyorum, ADL açıklaması bize bir fırsat sunuyor. Belki, bu açıklamanın iki özelliğini kendimize itiraf edebilsek, hep aynı noktada tıkanıp kalmaktan da kurtulabiliriz.
Bunu yapabilir miyiz? Bu açıklamanın, birincisi, dürüst bir açıklama olduğunu, ikincisi, çok yaygın bir vicdani kabulü yansıttığını kendimize söyleyebilir miyiz?
Bazılarımız bu görüşü naif, aptalca, hatta belki haince diye damgalayacaktır, ama Foxman'ın, 'Osmanlı Ermenilerine yapılanın soykırıma tekabül ettiğini' söylerken, bu söylediğine samimiyetle inandığını düşünüyorum ben.
Yıllardır, ABD'deki Yahudi cemaatinin önde gelenleriyle bu konuyu konuşuyorum ve tıpkı Ermeni tasarısına destek veren ya da karşı çıkan Kongre üyeleri gibi, tıpkı bu tasarıyı durdurmaya çalışan Bush yönetiminin birçok mensubu gibi, onların da, bugüne dek 'Osmanlı soykırım yaptı' dememiş olsalar bile, aslında buna inandıklarını görüyorum.
(Zaten ADL hep 'Ermeni soykırımı olmamıştır' diyordu da, birdenbire 'olmuştur' demeye başlamadı. Yeni olan, bugüne dek saklı tutulan görüşün ifadesiydi.)
Öte yandan, Türkiye'nin Ermeni konusundaki resmi tezi, dünyadaki birtakım örgütler, parlamentolar, hükümetler ve mahkemeler nezdinde benimsensin ya da benimsenmesin, bu tezin, asıl, toplumlar nezdinde pek bir vicdani kabul görmediğini bilmiyor muyuz?
Yıllar yılı resmi kanaldan ya da resmi himayeyle üretilegelmiş, Türkiye'nin 'ulusal çıkarına' uygun addedilmiş tarih tezi, yaşanmışlıklar karşısında etkisiz kaldı.
Ermeni konusunda, bugün toplumların vicdanında muteber olan anlatı, mağdurların hayat hikayeleriyle kuruldu. Nobel Barış Ödüllü Elie Wiesel gibi ahlaki otoritesi yüksek nice ismin yaşananlara 'soykırım' demesinin başlıca nedeni, bu anlatı.
Bir yanda, bu anlatıyla çelişen resmi Türk tarihçiliği... Diğer yanda, Ermeni olsun, başka milletten olsun tarihçilerin, birçoğu 'resmi Ermeni tarihçiliği' diye damgalanamayacak kriterlere sahip, yaşanmışlıklarla uyumlu çalışmaları... Ve bu iki koldan kendilerine sunulanlar arasında, birincisini propaganda sayarken ikincisini vicdanen benimseyen bir dünya.
Bu gözlemi kendimizle paylaşmak bile bir başlangıç değil mi aslında?
ycongar@erols.com (ycongar@erols.com.tr)
deryatulga
31.08.07, 02:01
Analiz: Yahudi Lobilerinin Ermeni İddialarını Sahiplenişi
Kaynak: Turkish Forum
Yer: ABD
Tarih: 29.8.2007
Amerika Birleşik Devletleri (ABD)'ndeki en önemli Yahudi lobi kuruluşlarından olan American Jewish Committee (AJC) ve Anti-Defamation League (ADL), (İftira ve İnkarla Mücadele Birliği), ABD'de yıllardan beri düzenli aralıklarla gündeme taşınan Ermeni iddialarına karsı bazen tarafsız bazen da Türkiye yanlısı tavır sergilerken bu defa Ermeni iddialarını kabul ettiklerine dair açıklamalar yapmaya başlamışlardır.
ABD'de faaliyet gösteren ve yakın dönemde Başbakan Recep Tayip Erdoğan'a "Cesaret Ödülü" veren Yahudi kurulusu ADL'nin Başkanı Abraham Foxman, yazılı bir açıklama ile Ermeni iddialarını kabul ettiklerini ifade etmiş, diğer önemli Yahudi kurulusu olan AJC ise, Ermeni iddialarını kabul edeceklerine yönelik mesajlar vermeye başlamıştır. ABD'de bağımsız bir şekilde NGO olarak faaliyet gösteren ADL, AJC ve benzeri kuruluşlar Amerikan karar alma mekanizmasında oldukça etkili konumlarıyla bilinmektedirler.
Yıllardır ABD'de Türkiye ile ilgili olaylarda ya tarafsız ya da zaman zaman Türkiye’nin yanında yer alan bu kuruluşların birden bire 180 derece olmasa bile önemli açıda tavır değiştirmelerinin altında yatan ana sebebi, Türkiye’nin Orta Doğu politikalarında aramak hiç de yanıltıcı olmayacaktır.
ABD'deki Yahudi kuruluşlarının bu yeni tavırları diş politika acısından değerlendirildiğinde:
1- Türkiye-İran arasında gerçeklesen yakınlaşmanın doğurduğu tedirginlik: Son dönemde Türkiye ile İran arasında Enerji alanında gerçekleştirilen antlaşmaların üzerine ABD'deki Yahudi lobi kuruluşlarının bu şekilde bir tepkiyle karşılık vermesi gerçekte şaşırtıcı olmamıştır.
2- Irak sonrası Türkiye-Irak ilişkileri: Yine Irak'la ilgili olarak Amerika sonrası Türkiye’nin Irak'ta alacağı pozisyon, İsrail ve Amerikan yönetimini yakından ilgilendirmektedir.
3- Türkiye-Suriye ilişkileri: Son dönemde İran’ın yani sıra Türkiye-Suriye ilişkilerindeki gelişmeleri özellikle İsrail’in yakından takip ettiği ve bu durumun İsrail’i endişelendirir bir hal aldığı, ADL ve AJC'nin ani tepkileri açıklar niteliktedir.
ADL ve AJC'nin Ermeni iddiaları konusundaki ani çıkışlarındaki sebeplerinden birisi de, AKP hükümetinin yeni dönemi için bir uyarı niteliğinde okunabilir. Son dönemde ABD'nin bütün karsı çıkışlarına rağmen Türkiye’nin Iran ile giriştiği enerji işbirliği, yeni dönem AKP'nin diş politikası hakkında ABD ve İsrail’de bazı endişelerin ortaya çıkmasına sebep olmuştur. AKP'nin yüzde 46,5'la iktidara gelmesi, Başbakanlık, Meclis Başkanlığı ve muhtemelen Cumhurbaşkanlığının da bu partiye mensup milletvekilleri tarafından doldurulması, bahsi gecen ülkelerde hükümetin yeni dönemde Orta Doğu’ya meyilli daha bağımsız diş politika izleyeceği endişesini ortaya çıkarmıştır.
ADL ve AJC gibi Amerika'da oldukça etkili olan Yahudi lobi kuruluşları her ne kadar İsrail’den bağımsız olarak hareket ettiklerini söyleseler de Amerikan karar alma mekanizmasında öncelikli bir şekilde hatta kuruluş amaçları olarak, İsrail’in bölgedeki konumunu iyileştirme, yükseltme ve İsrail lehine çıkartılan kararlarla İsrail’i bölgede önemli bir güç haline getirme yönünde gayret sarf ettikleri bilinen bir gerçek olarak ortadadır. Gerçek tablo bu şekilde olmasına rağmen İsrail yönetimi resmi söylemleri ile her defasında bu lobi kuruluşları ile organik bağları bulunmadıkları mesajını sık aralıklarla vermektedir.
ABD'de faaliyet gösteren ADL ve AJC gibi Yahudi lobi kuruluşları yıllardan beri Türkiye’nin basını ağrıtan Ermeni sorunu konusunun hemen bütün detayları hakkında Ermeni lobi örgütlerinden bile daha fazla strateji ve bilgiye sahip olmakla birlikte Amerikan karar alma mekanizmasındaki güçleri ile de bu konuyu sürekli olarak Türkiye’nin önüne çeşitli konularda pazarlık konusu olarak getirtme noktasında uzmanlaşmışlardır. Stratejik pazarlık konusunda en önemli ipuçlarından birisini ADL Başkanı Abraham Foxman'in Ermeni tasarısının Kongre'de kabul edilmesine karsı oldukları yönündeki açıklamasında görmek mümkündür. Ermeni tasarısı konusunda Türkiye için pazarlık noktasında acık kapı bırakan Foxman, bu girişimi ile Ermeni tasarısı kartını tamamen kullanma/kaybetme noktasında temkinli davranmıştır.
ABD'de ADL ve AJC dışında yaklaşık 47 örgüt daha Ermeni tasarısının Amerikan Kongresi'nde kabul edilmesi için Kongre'ye baskı yapmaktadırlar. Bu örgütlerin dışında Amerikan Kongresi Temsilciler Meclisi kanadında tasarı yüzünden zor bir süreç yasan ve secimler öncesi Ermenilere verdiği sözleri yerine getiremeyen Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelossi olgusu da bulunmaktadır. 1990'li yıllardan beri Kongre'de Ermeniler lehine yoğun lobi faaliyetlerinde bulunan ve Türkiye aleyhine verilen hemen bütün Ermeni tasarılarında imzası bulunan deneyimli politikacı Nancy Pelossi tam bir muamma yaşamaktadır. Bir tarafta yıllarca savunuculuğunu yaptığı Ermeniler, diğer tarafta tasarının en azından şu an için sürüncemede kalmasını isteyen Amerikalı şahinlerin yoğun başkişi yüzünden Nancy Pelossi zor anlar yaşamaktadır. Su ana kadar imza sayısı 225'i bulmuş olan tasarı metninin Silahlı Kuvvetler Komitesi'nden alınarak Genel Kurula getirilmesi hatta Genel Kurul'dan hemen geçirilmesi konusu Nancy Pelossi'nin vereceği karara bağlı olmasına rağmen Amerikan yönetiminde Başkan ve Başkan Yardımcısından sonraki en önemli üçüncü pozisyonda bulunan Meclis Başkanı Pelossi, tavrını tasarıyı bekletmek yönünde kullanmaktadır.
Amerikan yönetiminin Ermeni iddialarına yaklaşımı, kişisel yönde Ermeniler lehine olmakla beraber olaydan bahsederken "genocide/soykırım" kelimesini resmi olarak telaffuz etmekten/kullanmaktan imtina ile kaçınmak yönünde olmuştur. Her ne kadar Amerikan Kongresi'nce ve/veya yönetimince kabul edilmesi durumunda Türkiye açısından herhangi bir bağlayıcılığı olmayan bir tasarı olsa da, bu konu ABD'nin Türkiye ile olan ilişkilerinde artik önemli bir yere oturmuş ve gerek Amerikan karar alıcıları tarafından gerekse Kongre'de lobi faaliyeti yapan çeşitli Yahudi ve Ermeni örgütleri tarafından ustaca Türkiye’ye karsı bir koz olarak kullanılmaktadır.
Amerika'daki Yahudi lobi örgütlerinin Ermeni iddiaları konusunda son dönemde Ermeniler lehine yapmış oldukları çıkışları, İran ve Suriye ile geliştirdiği ilişkilere tepki olarak Türkiye’ye yönelik, İsrail’in lobileri eliyle gösterdiği gözdağı olarak okumak mümkündür.
deryatulga
31.08.07, 02:07
ASAM Ermeni Araştırmaları Enstitüsü Başkanı:Foxman'a mektup
Kaynak: Eraren
Yer: Türkiye
Tarih: 27.8.2007
ERAREN
Sayın Foxman,
21 Ağustos 2007 tarihinde, Karalamacılığa Karşı Birlik adına 1915 olaylarının soykırımla eşdeğer olduğu yönünde bir açıklamada yapmış ancak Birliğin bu konuda uzun süredir benimsediği tutumunu hangi nedenlerle değiştirmiş olduğunu bildirmemiş bulunmaktasınız.
İleri sürdüğünüz iddianın gerçekliğini kanıtlamadan yapılmış bulunan bu açıklamanın tarihsel gerçekleri yansıttığını söylemek mümkün değildir. Bu nedenle, Birliğin tutum değişikliğinin, ortak amacımız olan karalamacılığı önlemeye hizmet etmesi gayet şüphelidir.
Bernard Lewis, Stanford Shaw, Pierre Oberling, Roderic Davison, J.C. Hurewitz ve Justin McCarthy de dahil Osmanlı tarihi alanında uzmanlaşmış bir çok seçkin bilim adamının söz konusu olayların soykırım olarak kabul edilmesine karşı çıkmış olduklarını hatırlatmak isterim. Bu nedenle 1915 olaylarının soykırım olarak nitelenmesi çok tartışmalı bir konu olup söz konusu olaylar, bir çok yönden olduğu gibi, bu yönden de Holokosta göre büyük bir fark arz etmektedir.
1915 olaylarının soykırım olduğu iddiaları kanıtlanmamışken, bu yönde açıklamalarda bulunmak, tarihsel gerçeklere itibar eden bir yaklaşımdan çok, alışagelmiş önyargılı bir tutumu yansıtmaktadır. Bu nedenle Karalamacılığa Karşı Birlik adına, 1915 olaylarının soykırım ile eşdeğer olduğu yönünde yapılan açıklamanın gözden geçirilmesinin gerekli olduğunu düşünüyorum.
Şüphesiz, 1915 olaylarının soykırım olduğu görüşünün hiç sorgulanmadan kabul edilmesi, bu sorunun kapsamlı ve tarafsız bir şekilde tartışılmasını engelleyecektir. Bu bakımdan, ABD Temsilciler Meclisindeki karar tasarısının kabul edilmesinin Türkler ile Ermeniler arasında uzlaşma sağlanmasına hizmet etmeyeceği ve Türkiye, İsrail ve Amerika Birleşik Devletleri ilişkilerini de olumsuz yönde etkileyeceği hakkındaki görüşüne katılıyorum.
Ancak, böyle bir karar tasarısının Kongre'den geçmesinin, Türkiye'deki Musevi cemaatini tehlikeye atacağı fikrinizi paylaşmıyorum. Türkler ile Museviler arasındaki tarihi bağlar çok köklüdür. Türkiye'deki Musevi cemaatine mensup olan kişiler Türkiye Cumhuriyeti'nin saygın vatandaşlarıdır. Genelde refah içinde yaşamını sürdüren bu cemaat, din özgürlüğü de dâhil, tüm özgürlüklerden yararlanmaktadır. Ayrıca Musevi cemaatinin kurumları Türkiye Cumhuriyeti kanunlarının koruması altındadır.
1915 olaylarının nasıl nitelenmesi gerektiği hususundaki görüş ayrılıklarının giderilmesi ile bu meselenin gerçek yüzünün anlaşılması, gerçekçi ve samimi tartışmaların ve kısıtlamalara tabi olmayan bilimsel araştırmaların teşvik edilmesiyle gerçekleşebilir. Bilindiği gibi bu nedenle Türkiye, 2005 yılının Nisan ayında Türk, Ermeni ve üçüncü taraf ülkelerin arşivlerini kullanmak suretiyle, 1915 olaylarını araştırmak amacıyla ortak bir tarih komisyonu kurulması için Ermenistan'a resmi bir öneride bulunmuştur.
Ne yazık ki, Ermenistan bu teklife bugüne kadar olumlu bir yanıt vermemiştir. Bu önerinin kabul edilmesinin Türkler ile Ermeniler arasında uzlaşma sağlanmasına hizmet edeceğine kuvvetle inanıyorum. Bu nedenle 23 Ağustos tarihli açıklamanızı memnuniyetle karşılıyor ve bu alanda ileriye doğru atılmış önemli bir adım olarak değerlendiriyorum.
Ayrıca, Enstitümüzün girişimleri sonucunda 86 Türk bilim adamı, yazar ile diplomatın, "Nobel Ödüllü Bilim Adamlarının Türk ve Ermeni ulusları arasında hoşgörü, temas ve işbirliği çağrısı"na olumlu yanıt vermiş olduğunu bildirmek isterim. Bu girişimin hayata geçirilmesi ve geliştirilmesi için Elie Wiesel Vakıf'ından yanıt beklemekteyiz.
Saygılarımla,
Ömer Engin Lütem
E. Büyükelçi
ASAM Ermeni Araştırmaları Enstitüsü Başkanı
deryatulga
31.08.07, 02:25
İnsan olmanın zorluğu
Kaynak: Yeni Şafak
Yer: Türkiye
Tarih: 26.8.2007
“Beşer” ve “insan” farkını yabanî kedi ve insan topluluklarında yaşayan kedi örneğinde düşünelim mi ey Azîzan? Ne var ki insan topluluklarında yaşayan kedilerin de hemcinsine kötülük yapma alışkanlığından vazgeçmeyenleri olduğu gibi, “kâmil kedi” olabilmişleri vardır, siz de benim gibi kâmil kedi örneklerini tanımışsınızdır, başkasının yavrularını ölüme bırakmayıp evlât edinen dişi kedileri örnek verebiliriz. Sevgi ve saygılar bu kâmile kedi annelere!
İnsana üstelik “emanet” yüklendiği, ilâhî sevgiyle yücelmesi irade buyurulduğu halde, sadece “beşer” kalmakta direnen ve bu sebeple de “en'am”dan daha aşağı bir manevî derekeye düşen varsayım insanlarını, “insân-ı mecâzî”leri de görüyoruz. Ne var ki ey Azîzan, “insân-ı mecâzî” olanlara da insanlık onuru tanımak ve eşitlik ilkesinden yararlanmalarını sağlamak da Rabbin kesin emridir. Bu emrin aksine davranarak, insan haklarından eşit yararlandırmama, hatta açıkça zulmetme yetkisini bazı insanlara karşı yönetime tanımak; zulmedenlerin gerçekte “insan” olmaktan çıktıklarını gösterir. Zulmedenlerin ve onların yardakçılarının üç günlük dünya menfaati sağlamalarına yarar, buna mukabil bir kısmının “zillet”e düşmesi daha dünya hayatından başlarken, bir kısmına zulmünün zilleti Öte'de çektirilir.
İttihatçı zihniyet; “tehcir”in zilletinden kendini arıtamadı. “Hüseyin” adını taşıyanı bile Bahaeddin Şakir'in Doğu illerinde heykelinin dikilmesini teklif edebiliyordu. (H.C. Yalçın). Ben bu köşede üç-dört kez yazdım: Çözüm, kin ve kan davası yolunda değildir. Hrantımız da bunu söylemek istedi ve kasden yanlış anlaşıldı. Sonuç yeni bir dâğ-i derûn oldu. Ermeni kiliseleri ve Diyanet İşleri Başkanlığı temsilcilerinin de katıldığı bir toplantı sonucunda, kan davasına son vermek, karşılıklı sevgi ve anlayış açıklamak, 22 Nisan gününü, ayırım yapmaksızın, Mazlûm Ölüler Günü ilân ederek yine birlikte her yıl Birinci Dünya Savaşı sırasında, öncesinde ve sonrasında öldürülenleri anmak ve dua etmek, Vakıflar Kanunu'nu doğru-dürüst çıkartmak gerekir.
Çözümü makyavelizmde arama tekliflerine artık yüz vermemeliyiz. Yine daha önce yazmıştım: Asala'nın kan davası olaylarından sonra, Siyonist güç odağı bize el altından şunu teklif etti: Bize tâbi olursanız, ihaleleri bize verirseniz, bizim stratejik planlarımızı reddetmez iseniz, İran'la ilişki kurmazsanız, hizmetimizde olan uluslararası ün sahibi “bilimsel” kadromuzla ve ABD'deki lobi faaliyetlerimizle aleyhinize ABD'de de Avrupa'da da tasarı çıkmasını önleriz! Biz de bu teklifi hararetle kabul ettik. Oysa bu sorunun bir Yahudi-Türk sorunu olmadığını, doğru tarafla ve ahlâkî yöntemle bu sorunun çözülmesi gerektiğini düşünmeliydik. Bundan sonra, yirmi yıldan beri süren bir makyavelist oyunun zebûnu olduk: -Bize şu ödünü (tavizi) verirseniz, İsviçre'de, Belçika'da, Fransa'da, ABD'de aleyhinize parlamentoya getirilecek olan tasarıları önleriz. Yoksa yanılmışız soykırım mağduru olma imtiyazının sadece Yahudiler'de kalması gerekse dahi Türkler'in Ermeniler'e bazı zulümler yaptığını düşünebilir veya sizin için parmağımızı dahi oynatmayabiliriz, unutmayın ki Endülüs, İkinci Dünya Savaşı'nda Türk diplomatları vs., yeri gelince kullanılacak olan dekor malzemesidir ve siyaset bir oyundur. Haydi bakalım, Amerikan Kongresi'nde İran'ın Amerikan lobisi sizi korusun, biz bu işte yokuz! Ne kadar köfte, o kadar Tasarı'yı geriye çekmek!
Biz ne yapıyoruz? Çok önemli, “hayatî bir sorunla” uğraştığımız için, son dönem Bizans ulemâsı çoğunluğu gibi, bu gibi “önemsiz” sorunlarla uğraşamıyoruz. Bu hayatî sorunun ne olduğunu aslında yazmaya bile gerek yok: -Başörtüsünü sokak kamusal alanından dahî kovma hedefine ulaşmak üzereyken, şimdi başörtüsü Çankaya'ya mı girecek? Bari beşyüz yıllık dostluk hatırına bu sorunun cevabını sevabına çıtlatın yahû!
Eloğlu niye sevabına çıtlatsın mîrim? Uluslararası alanda çözümler kabak çekirdeği midir ki çıtlatsın? “Ulusların dostları yoktur, çıkarları vardır” sözünü sana o öğretmedi mi? Şimdi mi günahı sevâbı, hatayı savâbı hatırladın?
Bir hanım okuyucu ileti göndermiş: Başını örttüğü için, Saint-Joseph Lisesi Okul-Aile Derneği'nin kamusal egemenlik alanına dahî alınmaya lâyık görülmemiş! Heyhat! Başörtüsüyle, ancak musallâ taşı kamusal alanı üzerindeki şehit tabutuna sarılabileceğini, bu gibi kamusal alanlara tam bir itibarla girebilmek için eski bîçâre rakkaseler gibi keşf-i göbek eyleyip bir de taş kondurmak gerektiğini düşünememiş!
Ey Azîzan, sıhhat ve Âfiyet'de misiniz inşaallah? Selâm!
deryatulga
01.09.07, 13:55
[Yorum - Alev Alatlı] 'ADL'nin derdi ne? (1)http://medya.zaman.com.tr/2007/08/27/yorum1.jpgÖnce bir hatırlatma: ADL'nin açık adı, Anti-Defamation League. "Defamation" karalamak, çamur atmak, iftira etmek, demek; yani, tam adı "Anti-İftira Birliği" ya da bu son vukuatlarından sonra hakim medyamızın tercih ettiği gibi "Karalamacılığa Karşı Birlik." Dil birliği sağlamak kaygısıyla, bundan böyle ben de bu isme itibar edeceğim.
Olay, ADL'nin Ulusal Direktörü Abraham H. Foxman imzalı bir "Açık Mektup"un 22-24 Ağustos tarihli New England (1) gazetelerinde yayınlanması ile patladı. Mektup şöyle: "Son haftalarda alevlenen Türk-Ermeni meselesinin ışığında, ve Yahudi halkına yöneltilen tehditlerin arttığı bu zamanda, Yahudi cemaatinin birliğinin /zarar görmesine ilişkin/ kaygımız nedeniyle, ADL olarak Ermenilerin başına gelen trajediyi yeniden gözden geçirmeye karar verdik. Osmanlı İmparatorluğu tarafından Ermenilere karşı işlenen acılı 1915-1918 olaylarını asla inkâr etmediğimiz gibi, her zaman katliam ve gaddarlık (massacres and atrocities) olarak tanımladık. /ancak/ Derinden düşündüğümüzde, Henry Morgenthau, Sr.'nin bu hareketlerin sonuçlarının aslında soykırım (genocide) sonuçlarıyla eşdeğer olduğu düşüncesine katıldık. O zamanlarda soykırım diye bir kelime olsaydı, /olanlara/ soykırım derlerdi. Nobel Ödüllü Elie Wiesel ve diğer saygın tarihçilere danıştık ve bu konuda mutabık kaldık. Türkiye'nin, kendi geçmişiyle yüzleşmesini ve Ermenilerle tarihin bu karanlık safhasına ilişkin uzlaşmaya varmaya çalışmasını tavsiye edenlerin, Türkiye'nin dostları olduğunu anlamasını umuyoruz. Bu çerçevede, bu tür meselelerde bir Kongre kararının ters tepeceği ve Türkler ile Ermeniler arasında uzlaşma sağlamayacağı ve Ermenileri ve Türk Yahudi Cemaatini ve Türkiye, İsrail ve Birleşik Devletler arasında önemli çoktaraflı ilişkileri riske atacağı şeklindeki inancımızı kesin olarak sürdürüyoruz." (2)
Ve kızılca kıyamet kopuyor! ADL yönetiminin tutumunun "ahlâken savunulamayacağını" ileri süren New England Bölge Temsilcisi genç Andrew H. Tarsy, Foxman'a alenen kafa tutuyor. Bundan bir gün kadar sonra da, "hiçbir ADL çalışanının örgütün iç çatışmalarını basına yansıtmaması gerektiği" savıyla, görevden alınıyor. Ne ki, Bölgenin ileri gelen Yahudi kamuoyu önderleri, Tarsy'nin görevden alınmasına şiddetle karşı çıkıyor, ADL liderinin tepkisini "kinci, hoşgörüsüz ve yıkıcı" olmakla suçluyorlar. Dahası, Foxman'ın kararının daha başka istifalara da neden olacağını, "ADL'ye yapılan bağışların hızla azalacağını," ayrıca, Ermeni "soykırımı"na ilişkin bu tutumun, New England'ın Yahudi olmayan halkı ile ilişkilerine zarar vereceğini" (3) söylüyor ki, New England, özellikle de Massachusetts Eyaleti, Ermeni diasporasının sıklıkla yerleştiği bölgedir. Amerika'nın en iyi üniversiteleri sayılan "Ivy League" (4) kurumları buradadır ve ülkenin en keskin liberallerinin çıktığı bölgelerinden birisidir. Teşbihte hata olmaza sığınarak, New England toplumunun bizim İzmir seçmenimizin ruh halini çağrıştırdığını söyleyeyim.
Foxman kim? ADL ne? ADL'nin derdi ne?
Yerel liderler, daha da ileri gidiyor, ADL yönetimini, halen Amerikan Kongresi'nde beklemekte olan "1,5 milyon Ermeni'nin Birinci Dünya Savaşı döneminde ölümünün soykırım olduğunun kabulü" şeklindeki tasarıyı desteklemekle tehdit ediyorlar. Tekrar harekete geçen Yönetim, bu defa da Boston Globe gazetesinde geniş bir açıklama yayınlıyor, ancak, Kongre'de bekleyen tasarıyı destekleyeceğini yine söylemiyor. İlk açık mektupta söylediklerini tekrarlıyor, "Türkiye'ye açıktan ya da kapalı bir biçimde baskı yapmayı sürdüreceğiz"in ötesinde bir vaatte bulunmuyor. Dahası ADL yönetiminin "Türkiye'yi ender bir Müslüman müttefik olarak gören İsrail'in güvenliğini" her şeyin önünde tuttuğunu açıkça belli ediyor. Buna karşın, protestolar devam ediyor.
Yahudi Cemaati İlişkileri Konseyi, JCRC'nin (4) tarihinin hiçbir döneminde olmadığı kadar Ermeni davasını destekleyen mektup aldığı söyleniyor. Polaroid şirketinin eski yönetim kurulu başkanı, Boston Şehir Konseyi üyesi gibi itibarlı ADL üyeleri, Ermeni Soykırımı tanımayan bir örgütte yer almayı sürdüremeyeceklerini ilan ediyorlar. Harvard Hukuk Fakültesi profesörlerinden Alan Dershowitz, "Bu mesele Yahudi cemaatini öylesine derinden sarstı ki, Foxman, 'Gerçek politikadan üstündür' diyen halkı dinlemek zorunda." diyor. Nobel Ödüllü, ünlü Yahudi romancı Elie Wiesel de arayıp, tasarıyı desteklemeye karar verdiğini, Foxman'ın da öyle yapmasını tavsiye edince, direktör, "bir gece içinde müthiş bir U-dönüş" yaparak, "1,5 milyon Ermeni'nin Osmanlı Türkleri tarafından kesilmesinin 'soykırım' olduğunu kabul" ettiğini ilân ediyor. Foxman'ın bu dönüşü, kendisinin ADL'deki kırkiki yıllık geçmişinde hemen hiç boyun eğmediğini bilen yakın tanıyanlarını "hayretlere gark ediyor."
Abraham Henry Foxman, 1940 doğumlu Polonya Yahudisi. 1950'de ABD'de; 1965'te ADL'de; 1987'de örgütün ulusal başkanı. Çocukluğundan itibaren bu işlerin içinde, babası "Revizyonist Siyonizm" diye bilinen ulusalcı kanattan. Son zamanlarda, "iktidar sarhoşu" olmak, kendisine karşı çıkanları "Yahudi düşmanı" diye karalayıp, etkisizleştirmeye çalışmakla suçlanıyor. Bir de, Marc Rich isimli işadamını 250 bin dolarlık bağış karşılığı Başkan Clinton'un affetmesini sağlaması var ki, istifasını isteyenlerin sayısını hayli arttırmış. Hal bu iken, Ermeni meselesindeki tutumunun Foxman'ı daha zora sokacağı açık gibi görünüyor.
Gelelim ADL'ye. Küresel boyutlarda bir projenin parçası olarak, bireysel gücünün çok ötesinde etkili bir kuruluş, Bu bağlamda, Ermeni meselesine ilişkin tutumunu hakkıyla değerlendirebilmek için, ADL'in akraba örgütlerinin, dilerseniz örgüt-ağının, kapsamına ilişkin fikir sahibi olmak gerekiyor. 1913'te, "B'nai B'rith Bağımsız Tarikatı" (6) tarafından, ABD'de kurulan ADL'nin resmi misyonu, "Yahudi halkına yöneltilen iftiralara /öncelikle/ akla ve vicdana, gerekirse yasalara başvurmak suretiyle son vermek" olarak açıklanmış. "B'nai B'rith"in (7) kendisi de yine ABD'de, New York Eyaletinde, 1843'te, kurulmuş bir lobi (8) grubu. O tarihte açıklanan amacı: "Yahudi cemaatine hizmet etmek, Yahudi haklarını korumak, hasta ve yoksul Yahudilere yardım etmek, gençlere burs sağlamak, Yahudi-karşıtlığına (9) karşı koymak."
"B'nai B'rith," 1923'ten itibaren hızla büyüyor, ilköğretim(10) öğrencilerini de içine alan geniş bir alanda örgütleniyor. 2001'e kadar "dünyanın en büyük mezhepler-üstü Yahudi gençlik hareketi" olduğu söylenen, "B'nai B'rith Gençlik Örgütü"nü (BBYO) fonluyor. Aynı yıl şirketleşen gençlik örgütü, "BBYO, Inc." ismini alıyor; 2002'de "BBYO4 İsrael" girişimini örgütlüyor. BBYO4 İsrael, eğitim sektöründe faaliyet gösteriyor, "Yahudi ebeveynlerin çocuklarını özgüven sahibi, adanmış, iyi-donanımlı gençler olarak yetiştirebilmeleri için güvenli /eğitim/ programları" üretiyor, ve uyguluyor. Halen ABD'ye ilâveten, Avustralya, Bulgaristan, İngiltere, İrlanda, Fransa, İsrail, Lüksemburg, Yeni Zelanda, G. Afrika, İsviçre ve Tayland'da aktif.
Hayır işlerine ilâveten, cazgır bir İsrail yandaşı olarak hizmet veriyor, B'nai B'rith. Bu çerçevede, kendilerini "Yahudi Halkının ve İsrail Devletinin esenliğine adamış" devlet büyüklerini "Altın Madalya" ile taltif ediyor ki, John F. Kennedy, George H.W. Bush (baba), Avusturya şansölyesi Franz Vranitzky ve Avustralya Başbakanı John Howard, B'nai B'rith madalyalı. Teşkilat, ayrıca eski adı "Amerikan Ziyonist Kamu İşleri Komitesi" olan AIPAC (Amerikan-İsrail Kamu İşleri Komitesi) ile birlikte çalışıyor. Nitekim, "BBYO4 İsrael" AIPAC ile B'nai B'rith'in ortak ürünleri.
Gelelim, "Amerikan-İsrail Kamu İşleri Komitesi," AIPAC'a. AIPAC, asli misyonunun "ABD'nin Ortadoğu politikasını /İsrail lehine/ şekillendirmek" (11) olduğunu ilân eden bir teşkilat. New York Times'ın "Amerika'nın İsrail'le olan ilişkilerini etkileyen en önemli örgüt" olduğunu söylediği örgüt, 1950'lerde kurulmuş, halen 100 bin üyesi var. Amerikan Kongresi ve Beyaz Saray'da, İsrail'i destekleyen lobi faaliyetleri yürütüyor. Daha 1987'de "Başkanın çevresindeki kadronun seçimini etkileyecek, herhangi bir Arap ülkelerine silâh satışını önleyecek, Pentagon ve İsrail ordusu arasında katalizör görevi yapabilecek güce ulaştığı" belirtiliyor, (12) Amerikan Dışişleri Bakanlığı ve Beyaz Saray politika uzmanlarının, senatör ve generallerin AIPAC ofislerinden çıkmadıkları anlatılıyordu. Günümüzdeki faaliyetlerini ise dört temel başlık altında topluyorlar: *ambargolar ve Birleşmiş Milletler kararları ile Filistin hükümetini (özellikle Hamas'ı) İsrail'in taleplerine boyun eğmeğe zorlamak, *Washington'la İsrail arasındaki bağı istihbarat işbirliği ve ekonomik yardım (ki, 2006 yılında 2,52 milyar dolardı) aracılığıyla güçlendirmek; *nükleer silâhlanma hevesleri ve Yahudi Soykırımı inkâr etmesi nedeniyle İran'ın kınamasını sağlarken, nükleer gelişimini engellemek üzere finansal yaptırımlar uygulamak; *Libya, Lübnan, Hizbullah (ve onların televizyon yayınları) ve Suriye'nin de dahil olduğu ve İsrail'in varlığına düşmanca yaklaşan ülke ve gruplara karşı hareketler geliştirmek." Resmi web sitelerinde yayınladıkları "başarılarıyla sonuçlanan faaliyetlerimiz" listesinde, "Gaza'ya kaçak silâh girmesini önlemek için Mısır'a baskı yapmak"(13) gibi bir kalemin de varlığı faaliyetlerinin kapsamına ışık tutuyor.
ADL'nin gücünü daha iyi anlamak için...
Siyasilere doğrudan parasal yatırım yapan bir örgüt değil, AIPAC. En azından kâğıt üstünde böyle. Ancak, örneğin Washington Post gazetesine göre, para, örgütün gücünün önemli bir parçası. AIPAC, Temsilciler Meclisi'nde ve Senato'da İsrail'i ilgilendiren konularda kimin nasıl oy verdiğini yakından izlemek ve resmi web sitesinde ilân etmek suretiyle bağışları yönlendiriyor. Nitekim, son federal seçimlerde İsrail yanlısı adayların seçim kampanyalarını finanse etmek üzere yönlendirdikleri bağışların 56,8 milyon dolardan az olmadığı hesaplanıyor.
Ermeni "soykırım"ı tanınma kararı alan ADL'nin günümüzdeki iklimi böyle bir iklim. ADL'nin topu tüfeği yoktur; gücü, anlatageldiğim B'nai B'rith Bağımsız Tarikatı, BBYO, Inc., AIPAC, Braun Soykırım Enstitüsü, Soykırımı Araştırma Enstitüsü gibi birlikte hareket ettiği, irili ufaklı yüzlerce akraba-örgütün mecmuu. America First Party gibi, FrontPage Magazine gibi, National Endowment for Democracy, (NED) Heritage Vakfı, Carnegie Etik ve Uluslararası İşler Konseyi, Hudson Enstitüsü, Middle East Forum, Aspen Enstitüsü, Askerî Teşkilatlanma Araştırma Merkezi, Insitute for Policy Studies, World Affairs Council, Council on Foreign Relations gibi yandaş siyasi kuruluşları; aralarında Washington Kürt Enstitüsü'nün de bulunduğu (icra heyeti başkanı Mike Amitay, eski AIPAC başkanlarından Morris Amitay'ın oğlu) Asya Cemiyeti, Açık Toplum Ensitüsü gibi etnik ve kültürel sorunlarla ilgilenen yandaş siyasi think-tankleri; Amerikan Yayıncılar Birliği, Sinema Aktörleri Loncası, Amerikan Film Enstitüsü, Amerika Kayıt Endüstri Derneği (kayıttan kasıt kaset, CD vb.) yandaş sanatçı örgütleri; Amerikan Civil Liberties Union, İnsan Hakları için Hukukçular Komitesi, İnsan Hakları Gözlemcileri, (Human Rights Watch) Amerikan Yasa ve Adalet Merkezi, Avrupa Yasa ve Adalet Merkezi, Slav Yasa ve Adalet Merkezi gibi hukuk kuruluşları; Dünya Bankası, Federal Reserve System, Ekonomik Politika Enstitüsü, New York ve Chicago Ticaret Odaları, Amerikan Standartlar Enstitüsü, Ulusal Ekonomik Konsey, Tüketiciler Birliği gibi ABD'nin can damarı iktisadi kuruluşları ile başkan ve ileri gelen yöneticilerinin etnik ve dinsel kökenleri nedeniyle yakın ilişkileri vardır. Aralarında Harvard, Princeton, Yale, Dartmouth, Cornell, Tuft, Pennsylvania, Northwestern, California, Stanford, Caltech, Carnegie-Mellon'un da olduğu Amerika'nın en iyi üniversitelerinin rektörleri ADL ile birlikte hareket eder. (14) "Nefret Suçları" (15) kavramını geliştiren, 1993 yılında Amerikan Yüce Mahkemesi (16) tarafından "anayasal" olarak tanımlanmasını sağlayan ADL, ayrıca, "Ulusal Gay ve Lezbiyan Görev Gücü," "Ulusal Asya Pasifik Amerikan Hukuk Konsorsiyumu," "Asya Pasifik Amerikalılarına Karşı Saldırıları Denetleme" Derneği gibi geniş tabanlı sivil toplum örgütlerinin de desteğini haizdir.
(1) Amerika'nın Massachusetts, Vermont, Maine, New Hampshire, Rhode Island ve Connecticut eyaletlerinden oluşan kuzeydoğu bölgesi. (2) Watertown Tab&Press, Arlington Advocate, Belmont Citizen Herald, Somerville Journal, Newton Tab, Boston Jewish Advocate gazeteleri. (3) Alıntılar Keith O'Brien makalesinden, Boston Globe gazetesi, 18 Ağustos 2007. (4) Harvard, Yale, Princeton, Dartmouth, Columbia, Cornell, Brown, Pennsylvania. (5) The Jewish Community Relations Council. (6) The Independent Order of B'nai B'rith. (7) İbranice, "Akt'in Oğulları" demek. Söz konusu "akit" Yahova'nın İsrailoğullarıyla yaptığına inanılan sözleşme. (8) "lobbying group," baskı grubu (pressure group) savunma grubu (advocasy group) olarak da geçer. (9) Anti-semitism. (10) "Alef Zadik Alef" (AZA) ve B'nai B'rith Girls (BBG) teşkilatları. (11) New York Times gazetesi, 6 Temmuz 1987. (12) aynı yayın. (13) www.iapac.org (14) ADL bağlantılı kuruluşların listesi için bkz.www.biblebelievers.org (15) Hate Crimes. (16) Supreme Court.
ALEV ALATLI (http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/ara.do?method=init&author=414C455620414C41544C49) 27 Ağustos 2007, Pazartesi
deryatulga
01.09.07, 13:59
[Yorum - Alev Alatlı] 'ADL'nin derdi ne? - 2http://medya.zaman.com.tr/2007/08/28/yorum2.jpgGeçtiğimiz günlerde "1,5 milyon Ermeni'nin Osmanlı Türkleri tarafından kesilmesinin 'soykırım' olduğunu kabul" etmeye karar verdiğini açıklayan Karalamaya Karşı Birlik, ADL, ABD'de, 1913'te, "B'nai B'rith Bağımsız Tarikatı"(1) tarafından kurulmuş.
Resmi misyonu, "Yahudi halkına yöneltilen iftiralara /öncelikle/ akla ve vicdana, gerekirse yasalara başvurmak suretiyle son vermek" olarak açıklanmış. 1900'lü yılların başında Amerika'da azgın bir Yahudi aleyhtarlığı hüküm sürüyor. O korkunç Ku Klax Klan, meselâ, zencilere karşı tutumunu Yahudilere karşı da sürdürmüştür. Nitekim, ADL'nin kuruluşunu "Leo Frank vakası" olarak bilinen trajik olaya bağlarlar. Yahudi Frank, Amerika'nın en bağnaz eyaletleri arasında sayılan Georgia'da fabrika yöneticisidir. Mary Phagan adında bir kadına tecavüz ve cinayetle suçlanır, hapse atılır. Oysa, adam suçsuzdur. Georgia valisi cezasını iptal eder; ancak, salınıverilmeden önce cezaevini basanlar tarafından kaçırılır ve linç edilir.
Soykırım endüstrisi
Örgütün o yıllardaki başlıca faaliyeti, Yahudilerin yazılı basında tekrarlanan basmakalıp olduğu kadar da olumsuz imajlarını düzeltmek, tiyatro ve sinemadaki "Yahudi tiplemesi"ni değiştirmektir ki, "kurnaz, korkak, pis Yahudi" tiplemesinin bizim ülkemizde bile geçerli olduğu günler hatırlardadır. ADL, işe, en küçük yerleşim birimlerine kadar inmeyi hedefleyen bürolar kurarak başlar. Broşür, sirküler vb. yayınlarla Yahudi tiplemesine dikkati çeker, tanınmış akademisyenleri, politikacıları, işadamlarını Yahudi aleyhtarlığını kınamaya ikna eder ki, bunlardan birisi de Amerikan otomotiv sanayiinde devrim yapan Henry Ford'dur. '30'lu yıllarda, Almanya'da güçlenen Hitler'in Amerikalı sempatizanları ile mücadeleyle geçer. Burada kullandığı yöntem, ABD'deki faşist gruplar ve kişileri yakından izlemek ve faaliyetlerini açığa çıkarmaktır. ADL, bugün de aynı yöntemi izlemektedir.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra durum değişmiş, ADL'nin günümüzdeki direktörü Abraham H. Foxman'ın ifadesiyle, "hakaretamiz karikatürler yok denecek kadar azalmış, basmakalıp ırkçı tiplemelerin Amerikan kültürü üzerindeki egemenliği son bulmuş"tur. Foxman, bu gelişmeleri ve Amerikalıların Yahudi kökenlerini "saklamak zorunda kalmaktan kurtulmuş olmaları"nı büyük ölçüde ADL'nin gayretlerine bağlar. Ne ki, "... bağnazlık biçim değiştirmiş olarak sürmekte... /bu kez/ .. Karaderilere, Hispaniklere, Asyalı-Amerikalılara, eşcinsel erkeklere ve lezbiyenlere yönelmiş bulunmaktadır. Ve her ne kadar sayı, ekonomik ve siyasi güç bağlamında zayıf iseler de, 'nefret tüccarları' duygusal acı, fiziki zarar verebilmekte, mülke hatta cana kastedebilmekte /dahası/ karşılıklı saygı ve insanlara eşit muameleyi şiar edinmiş Amerika'nın toplumsal dokusuna büyük zarar vermektedirler." Durumdan vazife çıkardığı anlaşılan ADL, 1948'den itibaren bir yandan akraba teşkilatlarıyla koordinasyon içinde İsrail'in yaşama hakkını savunmayı, Siyonizm karşıtlarıyla mücadele etmeyi sürdürür, Braun Soykırım Enstitüsü'nü (The Braun Holocaust Institute) kurarken, diğer taraftan da "İnsan Hakları Bölümü"nü teşkilatlandırır.
Braun Soykırım Enstitüsü, "eğitimcilere, öğrencilere, kamu önderlerine ve ailelere 'Soykırım'ın tükenmeyen darbesini keşfetmek ve /Soykırım/dan çıkardıkları dersleri günümüzde önyargı ve bağnazlığına ilişkin ahlâki tavır geliştirmekte kullanmaları için" programlar düzenlemekte, "Soykırım ve insanoğlunun kendisine yaptığı zulmün ebediyyen unutulmaması için çalışmaktadır." "İnsan Hakları Bölümü" zamanla ADL'nin en etkin bölümünü oluşturur. Aslî görevi, Araştırma Departmanı kanalıyla sadece Amerika'da değil, tüm dünyadaki Yahudi-karşıtlığını ve bağnazlığını saptamak ve afişe etmektir ki, bu, "anti-Semitik, terörist ve aşırı edebiyatın toplanması ve çözümlenmesi"ne kadar uzanan bir faaliyettir. Yılda bir kez yayınladıkları "Yahudi-karşıtı Olayların Denetimi"(3) adlı raporun "anti-Semitik eğilimlerin güvenilir bir ölçümü" olarak yararından bahsedilir. Burada çalışan "araştırmacı-gazeteciler," meselâ, geçen yıl 33 ülkede neo-Nazi dazlakların karıştıkları olayları rapor etmişler-miş. (-miş diyorsam, Yahudi ya da değil, Amerikalıların yaptıkları işin mükemmeliyetini kendilerini de kandıracak ölçülerde abartma gibi ölümcül olabilecek bir eğilimleri olduğundan kuşkulandığım için diyorum. Mesela, CSI, yani "suç mahalli araştırmaları"nı konu edinen TV dizilerinde bir güvenlik memuru, bir deha olup, 'Mission Impossible' türünden 'Amerikan çıkarlarına' zarar verenlere gözdağı veren teknoloji-kurgu seyirliklerle birleştiğinde, neredeyse tanrısal bir güç görüntüsü verir) ADL Araştırma Departmanı, 1990'larda "anti-Semitizm ve aşırı-sağcılığa işaret eden oluşumları saptayabilmek için" İnterneti de izlemeye almış. 2000'de yayınladıkları "Cyber-space'de Aşırılıkla Savaş" adlı raporda "nefret grupları"nın "interneti kullanıyor olmalarının yarattığı yasal meselelere" ışık tutmuşlar. Bir yıl sonra, 2001'de patlayan 11 Eylül hadisesi, dikkatleri ADL'de ne denli yararlı bir iş yaptığına çekince, örgütün Amerikan hükümetinin federal fonlarından yararlandırılması uygun görünen sivil toplum örgütleri ('none-none government organizations' denilenler) arasında yer alması gündeme gelmiş.
Nazilere parmak ısırtacak olan...
ADL'nin İnsan Hakları Bölümü'nün bir diğer departmanı, avukatlardan oluşan "Hukuk İşleri". "Nefret Suçları"(4) kavramını geliştiren, 1993 yılında Amerikan Yüce Mahkemesi(5) tarafından "anayasal" olarak tanımlanmasını sağlayanlar, ADL Hukuk İşleri çalışanları.
1985'te yasalaşan "Nefret Suçları" kavramı, sanığın sübjektif duygularının/düşüncelerinin işlediği suçu artırıcı unsurlar olarak kabul edilmesini ve ayrıca cezalandırılmasını öngörüyor. Örneğin, ADL'nin kuruluş nedeni olduğu söylenen hadisede, Frank'ı linç edenlerin, sadece "linç" suçu işledikleri için değil, "Yahudilerden nefret ettikleri" için de cezalandırılmaları gerektiğini savunuyor. ADL hukukçularının böylesine tartışmalı bir kavramı yasalaştırma gerekçeleri de şöyle: "Nefret suçları, aslında 'mesaj' suçlarıdır. Saldırganın aslında yaptığı, belirli bir gruba 'istenmedikleri' mesajını göndermektir. Bu bakımdan diğer suçlardan ayrılırlar." ADL'nin önerisi Başkan Clinton ve Başkan Bush tarafından kabul görürken, Başkan Yardımcısı Gore, "Nefret suçu işleyeceklere açık ve güçlü bir mesaj göndermeliyiz." diyor, "Nefret yanlıştır, yasadışıdır; nefret suçu işlerseniz sizi yakalar, yasalarımızın izin verdiği azami ölçülerde cezalandırırız." Gelin, Al Gore'un bu cümlelerini bir de şöyle okuyalım: "İsrail devletinden nefret etmek yanlıştır, yasadışıdır; İsrail'den nefret ederseniz, vs. vs..." Amerikan Kongresi'nin nefret-kaynaklı suçları kavramını onaylaması ve "Nefret Yasaları"nı çıkarmaya koyulması, Karalamaya Karşı Birlik'in "Yahudi halkına yöneltilen iftiralara... son vermek" şeklindeki misyonunun "akla ve vicdana" başvurmak kısmının başarıyla tamamlandığını, sıranın "yasal" yaptırıma geldiğini söyler. Ne ki, yürürlükteki ABD yasaları ADL'yi kesmemekte, "nefret"in de cezalandırılmasına gerek duymaktadır. "Düşünce özgürlüğü" gibi en temel bir insan hakkını ihlâl eden, "düşünce suçu" gibi Engizisyonlardan bu yana görülmemiş ilkel ve keyfi bir uygulamayı hortlatan Nefret Yasaları, İkinci Yüzyıl'ına girmekle övünen ADL'nin, bu yeni döneminde kadim düşmanı Nazilere parmak ısırtacak kadar keyfi olan yeni bir dünya tasavvurunu gerçekleştirmekte sakınca görmeyeceğinin işaretidir.
'80'li yıllardan itibaren ırk, din, etnik kökenden kaynaklanan önyargıların cezalandırılmasını öngören Nefret Yasalarının '90'lı yılların sonlarına doğru, cinsel tercihleri de kapsayacak şekilde genişletilmiş olması, "Amerikan Ulusal Gay ve Lezbiyan Görev Gücü" ile ADL ittifakını güçlendirirken, Asyalı göçmenlere uzatılan koruyucu şemsiye, "Ulusal Asya Pasifik Amerikan Hukuk Konsorsiyumu," "Asya Pasifik Amerikalılarına Karşı Saldırıları Denetleme" derneği gibi sivil toplum örgütlerinin de ADL'yi desteklemelerini sağlar. Daha da önemlisi, ABD'de mağduriyette Yahudilerle yarışan Ermeni diasporasının kervana katılmasını sağlar. Beklenilebileceği gibi, ülkenin önyargı ve bağnazlıktan en muzdarip kesimi olan Amerikalı Müslümanların payına bütünüyle dışlanmak düşer.
Amerika'nın en büyük Müslüman İnsan Hakları grubu olarak bilinen CAIR,(6) ADL'yi "yükselen İslamofobiyi 'karalamalar ve dışlayıcı taktikler' kullanarak sömürmek suretiyle Amerikan Müslümanların haklarını almalarını engellemek"le suçlamaktadır.(7)
Ermeni meselesinde olağanüstü bir kıvraklıkla söylem değiştiren Abraham Foxman'ın "etiğini" açık eden(8) bir diğer olay, Holy Land Foundation, Kutsal Topraklar Vakfı isimli bir Müslüman kuruluşa ilişkin demecidir: "Bu gruplar, radikal örgüt ve insanlarla olan karanlık ilişkileri ve İsraillileri hedef alan terörist gruplar söz konusu olduğunda kullandıkları birtakım dayanışmacı ifadelerle kendi kendilerini lekelemişlerdir."
Foxman'ın demecinin hiçbir mesnedi olmadığını söyleyen CAIR, ADL direktörünün tutumunu "50 yıl önceki 'komünist' suçlamalarına benzetiyor: "Abe Foxman'ın basın bildirisi, bir insan hakları örgütünden çıkan bir bildiriden çok, bulvar gazetesi asparagasına benziyor. Yazık, çünkü ADL'nin sahici nefret grupları için söyledikleriyle bu tür cazgır propaganda birbirine karışıyor."
Birebir markaj olmazsa...
Neticeyi kelâm, ADL'nin Türkiye ile doğrudan bir meselesi yoktur. Örgütün iki temel varlık nedeninden birisinin (diğeri, Yahudi milletinin imajını düzeltmek) İsrail'in yaşayakalmasını sağlamak olduğu düşünüldüğünde, Türkiye'nin İsrail'le olan ilişkileri kabul edilebilir düzeyde olduğu sürece Amerikan Yahudi örgütlerinin ülkemizi doğrudan hedef almaktan imtina etmeleri veya imtina etmeye ikna edilmeleri beklenebilir. Bu, meselenin hükümetler düzeyinde ele alınabilecek, ülkenin dışpolitikası çerçevesinde, açık ya da gizli pazarlıklarla yürütülebilecek kısmıdır. Ancak, bu yüzeysel yazının dahi uyarmış olması gerektiği gibi, Dışişleri Bakanlığı yetmez. Yetmez, çünkü günümüz dünyasında, hele de ABD'de, yaptırım gücü muhakkak olan merkezî hükümet yoktur. Hal böyle olunca, ne kadar yetkin olurlarsa olsunlar, Dışişleri Bakanımız, hatta Başbakanımız, resmi kanalları kullanarak ancak bir yere kadar, o da Türkiye-İsrail ilişkileri makul bir seviyede seyrettiği sürece, etkili olabileceklerdir. ABD'nin nihai tutumu eninde sonunda irili ufaklı binlerce lobi, baskı, çıkar veya savunma grubunun mutabakatını yansıtmak durumundadır. ADL gibi esası itibariyle sivil bir kuruluşun kıtasahanlığını oluşturan birimlerin çeşitliliği düşünüldüğünde, Türkiye'nin savunma stratejisini birebir markaj üzerine bina etmesi kaçınılmaz olmaktadır.
Birebir markajdan kastım, ADL'nin parçası olduğu ağı oluşturan siyasi, iktisadi, hukuki, akademik vb. birimlerin, Türkiye'deki karşılıkları tarafından teke tek markaja alınmasıdır ki, bunun yapılabilmesi için her şeyden önce kamuoyunun harekete geçmesi gerekir. Oysa, Ermeni iftirası konusundaki Türkiye deneyimimizin sefaleti ortadadır. Makul olanın bir Boğaziçi'nin, meselâ, Harvard'ı marke ederken, Sabancı'nın meselâ, Cornell'i marke etmesi; Barolar Birliği'nin, mesela, ADL İnsan Hakları Bölümü'yle ilişki kurması; Gazeteciler Cemiyeti'nin, Amerikan Yayıncılar Birliği, MESAM'ın Amerikan Sinema Aktörleri Loncası ile, Amerikan Film Enstitüsü ile ilişki kurması olduğunu savunuyorum. Ve nihayet sesi sedası çıkmayan Basın Yayın Genel Müdürlüğü'nün, en az bir zamanların Amerikan USIS'i(9) kadar etkin olması gerektiğini savunuyorum. Bu noktada, Amerikan Kongresi'nin vereceği karar bu kadar önemli midir gibisinden bir soruyla, topun taca atılabileceğini hissediyorum. Evet, önemlidir; çünkü günümüzdeki Müslüman Türk imajının 1913'te ADL'yi harekete geçiren o kötü imajdan eksiği yok, fazlası vardır. Ve bu imaj iyileştirilemezse, bugünün Ermeni diasporası, yarın mesela Pontus diasporası olabilecektir. Yine de harekete geçemeyeceksek, bari Ermeniler gibi biz de ADL'ye sığınalım, ne dersiniz? Karalamaya Karşı Birlik'in avukatları bizi de Nefret Yasalarının korumasına alsınlar! (1) The Independent Order of B'nai B'rith, bkz. dünkü yazı. (2) "Audit of Anti-Semitic Incidents".(3) "Combating Extremism in Cyber-space". (4) "Hate Crimes". (5) U.S. Supreme Court. (6) Council on American-Islamic Relations. (7) bkz. CAIR resmi web sitesi 23 Ağustos 2007. (8) bkz. dünkü yazı. (9) United States Information Service.
ALEV ALATLI (http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/ara.do?method=init&author=414C455620414C41544C49) 28 Ağustos 2007, Salı
deryatulga
01.09.07, 18:07
http://www.radikal.com.tr/resim/yazarlar/56.gif Nobellilerin çağrısı
Murat Belge 01/09/2007 (2333 kişi okudu) ADL'nin değişen tavrı üstüne birçok kişi arasında ben de düşündüğümü yazdım. Şimdi bunun da AKP'ye ihale edileceğini sezmeye başladım. AKP 'dinci-şeriatçı' bir parti olarak Hamas'a kol kanat geriyor; bu da İsrail'i kızdırıyor, o zaman İsrail ADL'ye talimat verip 'Türkiye'yi kollamayı bırakın' diyor. Böylece bu noktaya geliyoruz. 1915'te ne olmuş, ne olmamış, işin burası kimseyi ilgilendirmiyor. ADL'nin ABD intelligentsia'sı karşısında koruması gereken bir itibarı olmadığı gibi, bu gibi konuların zaten herhangi bir önemi yok.
Her şey 'reel-politik'.
Öyleyse, ADL'nin önceki tavrı neydi? Herhalde o da başka bir 'realite' ve başka bir 'politika'nın 'reel-politik'iydi; onun da, tarihi olgularla bir ilgisi yoktu.
ADL, Nobel (barış) alan Yahudi kökenli Amerikalı yazar Elie Wiesel'e referansta bulundu. 'Wiesel Foundation For Humanity' Türkiye-Ermenistan sınırının açılmasını ve bir sivil toplum işbirliği projesinin başlatılmasını da içeren bir çağrı metni yayımlamış, iki ülkenin kendi sorunlarına bakmasını, komşularıyla ilişkilerini düzeltmesini zorlaştıran (301 türünden) yasa maddelerini ayıklamalarını da istemişti. Bütünüyle ılımlı ve makûl tespit ve taleplerin olduğu bir metin.
Bu metni çeşitli dallarda Nobel kazanmış 53 kişi imzaladı (14 fizik, 14 kimya, 12 tıp, 6 ekonomi, 5 barış, 2 edebiyat). Metin, ılımlı diliyle, 1915'te bu tehcir olayını başlatanların bunun insan hayatı kaybı bakımından nerelere varacağını bildiklerini, dolayısıyla yapılan işte bir soykırım niyetinin içkin olduğunu, ancak, Konvasiyon'a uygun olsa da, Konvansiyon'un bu gibi olaylarda geçmişe dönük bir uygulamada bulunması imkânı içermediğini belirtiyor.
Dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti bu ılımlı ve iyi niyetli çağrıyı da kaale almayacak, herhangi bir harekete geçmeyecektir. Değil mi ki 'genocidal intent' denmiş!
Sonra tabii başka meclislerden, başta Amerika, geçecek karar tasarılarını, yüreğimiz tıp tıp atarak, bekleyeceğiz. Bu arada Jak Kamhi belki gidip ADL ile görüşecek... Falan filan.
53 adet, Nobel kazanmış adam (aralarında De Klerk bile var). Kullanılabilecek en ılımlı dille, var olan durumu iyiye doğru biraz olsun değiştirmek üzere bir şey yapılmasını öneriyor.
Ama, tabii, 'Nobel kazanmış adam' ne demek oluyor? Biz zaten kendi Nobel kazanmış adamımıza dünyanın kaç bucak olduğunu gösterdik, öğrettik. Şu sıralarda Amerika'da, Columbia'da, bir yerlerde ders veriyordur. O tür ülkelerde onu ciddiye alıyor, ders bile verdiriyorlar. Ama bu numaralar bize sökmez, biz öyle kül yutmayız. Koduk mu oturturuz.
Biz, tabii, bütün bunları yapanlar olarak, çok iyiyiz, çok üstünüz. Ne var ki, anlaşılmaz bir şekilde, bütün dünya bambaşka bir yol tutmuş gidiyor. Örneğin Elie Wiesel'i ve 52 Nobel kazanmış arkadaşını ciddiye alıyorlar. Örneğin şu son yazdıkları metine koydukları önerileri de ciddiye alacaklardır şimdi. Örneğin bu vesileyle de, 'Türkiye niçin bu kadar katı? Her şeyi reddetmek zorunda mı?' diye soracak, kabahati bizde bulacaklardır.
Elie Wiesel'i, Arnold Toynbee'yi, daha kimleri kimleri ciddiye alıp dinleyecek, ama sözgelişi Yusuf Halaçoğlu'nu ciddiye almayacak, dinlemeyeceklerdir.
Ama onlar ne yaparsa yapsın, bizim tavrımızda en ufak bir değişikliğe yer vermememiz, biz yürüdüğümüz için doğru olan yolumuzda yürümeye devam etmemiz gerekir. Her şeyin başı bu.
deryatulga
02.09.07, 15:41
27.08.2007, 14:03 Uhr
Peres: Keine Änderung bei Haltung zu armenischem Problem
http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23 http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23http://www.israelnetz.de/objects/israelnetz/23JERUSALEM / ANKARA (inn) - Israel wird seinen Standpunkt in der armenischen Frage nicht ändern. Das sagte Israels Staatspräsident Schimon Peres gegenüber dem türkischen Premierminister Recep Tayyip Erdogan.
Die jüdisch-amerikanische Gruppierung "Anti-Defamation League" (ADL) hatte die türkische Verfolgung der Armenier als Genozid bezeichnet. Die Regierung sei enttäuscht, dass Israel diesen Vorfall nicht verhindert habe, sagte der türkische Außenminister Abdullah Gul.
Peres betonte gegenüber Erdogan, dass Israel seine Position zu dem Mord an 1,5 Millionen Armeniern im Ersten Weltkrieg beibehalte. Außerdem sei Israel nicht verantwortlich für jüdische Organisationen in den USA, die ihre eigenen Programme hätten. Quellen des Außenministeriums ließen gegenüber der Tageszeitung "Ha´aretz" verlauteten, dass Peres´ Bemühungen und die beschwichtigenden Handlungen des israelischen Botschafters in Ankara geholfen hätten, die Spannungen zu mildern.
Die Türkei und Armenien sollten in einem Gespräch klären, auf welche Weise die Armenier ums Leben gekommen seien, forderte Peres. Jerusalem bemühe sich, die Tötung nicht als Genozid bezeichnen.
Türkischen Medien zufolge sandte der Landesvorsitzende der ADL, Abraham Foxman, Erdogan am Wochenende einen Brief, in dem er "äußersten Respekt gegenüber der türkischen Bevölkerung" ausdrückte. Er entschuldigte sich, die türkische Bevölkerung in solch eine "schwierige Situation" gebracht zu haben. "Wir hatten nicht die Absicht, die türkische Bevölkerung oder ihre Führung in diese schwierige Lage zu bringen. Ich schreibe diesen Brief, um meine Sorge über das auszudrücken, was wir der Führung und der türkischen Bevölkerung angetan haben", heißt es in dem Brief.
Die Türkei ist eines von vier islamischen Ländern, die diplomatische Beziehungen mit Israel haben. Dazu gehören außerdem Ägypten, Jordanien und Mauretanien. (ak)
deryatulga
02.09.07, 19:30
Soykırım inkârı, Türkiye'yle ittifakın parçası olamaz
http://www.radikal.com.tr/veriler/2007/09/02/03.gif Holokost inkârına karşı çıkan İsrail, Türkiye'yle Ermeni soykırımını inkâr etme politikasında işbirliği yapamaz. Ermeni soykırımını kınamak Türkiye'yi kınamak anlamına gelmese de Ankara'nın bazı sorumlulukları var
02/09/2007 (1031 kişi okudu) Tarihçiler, birkaç yüz bin ila 1,5 milyon arası Ermeni'nin 1915-1923 arasında Müslüman Osmanlı Türkleri tarafından öldürüldüğünü tahmin ediyor; bu olay yaygın bir biçimde, sistematik soykırımın ilk modern örneklerinden biri olarak görülüyor. Fakat, ölü sayısının fazlasıyla abartıldığını ve ölümlerin iç savaş ve karmaşa ortamında gerçekleştiğini savunan Türkiye, bu olayın soykırım olarak görülmesi gerektiğini inkâr ediyor. Bu anlaşmazlık kısmen, İftirayla Mücadele Birliği'nde (Anti-Defamation League/ADL) konunun nasıl ele alınacağına dair çıkan tartışma nedeniyle son günlerde yeniden gündeme geldi. ADL kısa süre önce, bu katliamları 'soykırımla eşdeğer' olarak tanıdı ve kuruluşun böyle bir açıklama yapmak yönündeki isteksizliğine karşı koyduğu için kovulan bir bölge sorumlusunu yeniden işe aldı.
İsrail kilit bir müttefik olan mevcut Türkiye hükümetiyle ilişkileri konusunda anlaşılır biçimde son derece hassas davransa da, Holokost inkârına dünyanın her yerinde haklı olarak karşı çıkan Yahudi devleti, başka yerlerde yapılmış soykırımların inkârıyla işbirliği yapamaz.
Bu amaçla, İsrail'in resmi Holokost'u anma kuruluşu Yad Vashem, 'diğer soykırım, etnik temizlik ve katliam' örnekleriyle ilgili düzenlediği eğitim faaliyetlerinde her zaman Ermeni katliamlarına da değinmiştir. Simon Wiesenthal Merkezi gibi Holokost eğitimine eğilen diğer kuruluşlar da geçmişte benzer tavırlar almıştır. Bunun tersi beklenebilir mi ki? Nazi Holokostu'nun kurbanı olan Yahudi halkı kendisini, Holokost'un derslerini duyurmaya, insanların birbirlerine karşı zalimce davranma kapasitesini vurgulamaya, bu kapasiteyi frenlemeye çalışmaya ve soykırımın tekrarlanmasını engellemek için tehlikelere dikkat çekmeye adamıştır.
İnanılamayacak bir biçimde soykırım tekrarlandı ve tekrarlanmaya devam ediyor; çünkü bu dersler yeteri kadar özümsenmedi. 'Bir daha asla', son olarak Ruanda ve Darfur'da boş bir mantraya dönüştü.
İlgili ulusların tarihlerinin karanlık dönemlerini açıkça ve iyi niyetle incelemesi, bu korkunç gerçeği değiştirmeye çalışmanın kilit bir unsuru. İsrail Türkiye'yi karanlık dönemiyle yüzleşmeye zorlayacak bir pozisyonda olmasa da, Ankara'nın bunu gözardı etmesine de rıza gösteremez. Ermeni soykırımını kınamak, Türkiye'yi ve mevcut hükümetini kınamak anlamına gelmiyor; söz konusu cinayetleri bu hükümet gerçekleştirmedi. Fakat bir vâris olarak sorumlulukları var ve bunlardan kaçılmamalı.
Hiçbir ulusun yaşananlardan haberdar olmadığını söyleme imkânının bulunmadığı küresel iletişim çağında küresel trajedimiz şu ki, Darfur'da şu an bir soykırım gerçekleştiriliyor.
Bir sonraki potansiyel trajedi de yine gözlerimizin önünde, uluslararası toplum tarafından engellenmeden gelişiyor. Mahmud Ahmedinecad ve İran rejimi açıkça İsrail'in yok edilmesi çağrısı yapıyor ve BM'nin 2. Dünya Savaşı sonrası 'Bir daha asla' kararını açıkça ihlal ederek, bunu gerçekleştirecek araçları elde etmeye çalışıyor. Yine de, tam da bu tür ihlallere karşı koyması için kurulan kurum İran cumhurbaşkanını cezalandırmak yerine ona bir platform sağlıyor ve İran'ın bir başka üyenin varlığını tehdit ettiği sırada bile üyeliğini korumasına izin veriliyor.
Soykırım yapabilecek devletlere karşı koymak için gereken şey pek tabii ki, bütün aydınlanmış ulusların oluşturduğu bir ittifakın bu tür hırsları hayata geçirilmelerinden çok önce engellemeleri. Daha iyi bir gelecek için çabalamak ayrıca geçmişin suçlarını teslim etmeyi ve özümsemeyi gerektiriyor. (İsrail gazetesi, başyazı, 29 Ağustos 2007)
deryatulga
03.09.07, 03:58
http://medya.zaman.com.tr/zamantryeni/pics/zamanonline.gif[WASHINGTON] 'Soykırım' cephesinde son gelişmeler http://medya.zaman.com.tr/zamantryeni/pics/yazarlar-detay/alihaslan.jpg ALİ H. ASLAN
03/09/2007
Yeni Dışişleri Bakanımız Ali Babacan'ın yoğun çalışma temposu dolayısıyla bakanlığın ışıklarının bir önceki makamındaki gibi gece geç vakitlere kadar yanacağı söyleniyor.
Herhalde Sayın Babacan'a ayak uydurmakta hiç zorluk çekmeyecek yerlerin başında Washington Büyükelçiliğimiz gelecektir. Çünkü diplomatlar, Ermeni iddialarına şimdiye kadar set çeken Amerikan Musevi surunda ADL cenahından açılan deliği kapatmak için son birkaç haftadır gecesini gündüzüne katarak çabalıyor.
İnsan, 'nedir şu diplomatlarımızın Ermeni meselesinden çektiği?' diye düşünüyor. Öyle ya, zamanında ASALA tarafından öldürülen, yaralanan, tehdit edilenler de onlardı. Şimdilerde soykırım iddialarını dünya platformuna taşıyarak Türkiye'ye suikastlerını silahsız metotlarla sürdüren lobiye verilen uluslararası mücadelenin de başını onlar çekiyor. Öte yandan, çıkardığımız gürültüye bakılırsa çok koldan, çok organize götürülüyor olduğu zehabına kapınılan bu mücadelede, özellikle Washington'daki diplomatlarımızın aslında ne kadar yalnız ve desteksiz kaldığını görmek de insanı şaşırtıyor. Bu, hakikaten hayati bir milli mesele ise onun hakkını verecek çapta bir iş yönetimi ve organizasyonu yapmalı. Yok öyle değilse, bu kadar mesaiye, harcamaya ve diş kirasına değip değmediği masaya yatırılmalı.
Üzülerek söylemek gerekirse, bugün itibarıyla ABD'de entelektüel zeminde Ermeni davası kaybedilmiştir. Türk tarih tezini destekleyenler sayıca çok azdır. Muhaliflerin sesi gür çıkmaktadır. Siyasi alanda da Türkiye hızla zemin kaybetmekte, Ermeni tezleri eyalet yasama organlarında benimsenmeye devam etmektedir. ADL olayı, bu sürecin son halkalarındandır. Amerikan Kongresi'ndeki tasarıyla mücadeleye destek veren 'Türk dostu' Amerikalıların dahi çoğu entelektüel olarak soykırıma inanmaktadır. Sırf siyasi sebeplerle, ulusal çıkar ve milli güvenlik argümanının arkasına sığınarak tasarıya karşı çıkıyorlar.
Bu konuda Türkiye'nin hassasiyetlerini en iyi anlayanların başında Amerikan Musevi kuruluşları geliyordu. Türk-Amerikan-İsrail ilişkilerinin ve Türkiye'deki Musevi azınlığın selameti uğruna 'soykırım' konusundaki düşüncelerini kendilerine saklıyorlardı. Dünya gerçeklerini bilen Musevi tepe yöneticilerini aşamayan Ermeni tezi sempatizanları, bu örgütleri tabandan etkileme gayretlerini yoğunlaştırdı. ADL krizi, New England bölgesinin merkeze kazan kaldırması ile baş gösterdi. Kuruluşun başkanı Abraham Foxman, Boston'da soykırım tezini destekleyen Andrew Tarsy'i görevden almasına tabandan gelen tepkiler ayyuka çıkınca çark etti. Ve ADL olarak soykırımı tanıdıklarını açıkladı. Gerçi Foxman, Amerikan Kongresi'ndeki tasarıya karşı çıkmaya devam edeceklerini söylüyor. Türkiye'nin baskısı üzerine tarih komisyonu kurulması görüşüne de destek verdi. Ama bir kez 'soykırıma eşdeğer' dendikten sonra ne tasarı ne de tarih komisyonu konusunda desteğin eskisi gibi sonuçlar vermesi zor. ADL'nin çıkışı talihsiz olmuştur. Çünkü eğer Amerikan Kongresi soykırım tasarısını kabul ederse, Türk kamuoyu bunu büyük ölçüde Yahudilerden bilecektir. Türkiye'nin stratejisi, ADL sendromunun diğer Musevi örgütlerine yayılmaması. Türk Musevi toplumundan ve İsrail'den Amerika'ya mesaj trafiği sayesinde, şimdilik bu başarılmış gibi. ADL'nin de üyesi olduğu ve çok sayıda etkili Musevi örgütünün çatı kuruluşu olan Başkanlar Konferansı'nın (Conference of Presidents of Major Jewish Organizations) icracı başkan yardımcısı Malcolm Hoenlein, bu konuda kamuoyuna görüş bildirilmemesi ricasında bulunmuş ve şimdilik hüsnü kabul görmüş. Ancak tepeden gelen isteklerin tabanı ne ölçüde yatıştıracağını Allah bilir. Mesela 1 Kasım'da yapılacak ADL Ulusal Komisyon toplantısında gündeme konuyla ilgili bir karar tasarısı getirilmesine kesin gözüyle bakılıyor. Diğer örgütlerin yasama organlarında da benzer eylemler beklenebilir. Taban baskısına muhatap olan siyasî organlar Ermeni lobisinin tesir alanına daha fazla girmekte, icracı birimler ise genel olarak daha dikkatli davranmakta. Aynı davranış farklılığı Amerikan devletindeki yasama ve icra kanatları arasında da görülüyor. Bush yönetimi dahil Amerikan hükümetleri 'soykırım' kelimesini kullanmazken, Amerikan Kongresi'nde ise sürekli soykırım tasarıları Demokles'in kılıcı gibi Türkiye'nin başında sallandırılıyor. Ermenilerin iç siyasetinde son derece etkin olduğu liberallerin kalesi Kaliforniya eyaletinin Demokrat Parti'nin seçim zaferinden sonra Kongre'de daha da artan ağırlığı, Türkiye için büyük risk. Tasarının akıbeti iki dudağı arasında olan Meclis Başkanı Nancy Pelosi de Kaliforniyalı ve Ermeni dostlarına verdiği sözden geri adım atmış değil. Bir sonraki hamlesinin ne olacağına dair işaret vermiyor. ABD'de hükümet düzeyinde soykırım tezlerinin açıktan tasvip edilmesi mümkün değil. Kongre ve sivil toplum düzeyinde ise gidişat Türk tezlerinden yana görünmüyor. Şu durumda sakin ve gerçekçi olmak lazım. ADL gibi sivil toplum örgütlerinin ve Amerikan Kongresi gibi siyasi organların Türkiye'yi hukuken bağlamayan karar ve açıklamalarına tepkilerimiz medenice ve ölçülü olmalı. Daha uzun vadeli, önalıcı hamlelere ağırlık verilmeli. Aksi halde, topyekün tanıtım stratejimize kendi elimizle balta vurur ve dünya kamuoyunda hasımlarımızca pompalanan 'zalim ve hoşgörüsüz Türk' imajını pekiştirmiş oluruz. ADL'nin hareketi tüm Yahudilere, Amerikan Kongresi'nin tutumu da tüm Amerikalılara teşmil edilmemeli. Bir grup azgın azınlığın Türkiye'yi dünyadan tecrid tuzağına düşüp, toplumlar arası ve milletlerarası ilişkilerimiz sıkıntıya sokulmamalı.
_uacct = "UA-2129242-1";urchinTracker();
deryatulga
03.09.07, 04:41
Yazarlar 03.09.2007
http://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifhttp://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gifHüseyin Hatemi
Nereden inceldiyse oradan kopsun
ABD'nin Siyonizm'e bağımlı dış politikasına ABD'de dahi tepkiler başladığı söyleniyor. AB, bu bağımlılık derecesinde olmadığı için, birçok İslam ülkesinde ve Türkiye'de AB'nin daha fazla itibarı vardı. Blair; Bush'un kulağı halkalı hadimi olduktan sonra bu itibar çok azaldı. Şimdi de Sarkozy Blair'den boşalan kadroya talip oldu. Bir başka cepheden de gizli eller İslam'a karşı yeni bir kin ve nefret seferberliği başlatmak üzere gayret sergiliyorlar. Buna karşı yapılacak şey, ABD ve AB'ye karışı şu mesajı şu ihtarı açıklamaktır: Biz ancak, insan hakları, adalet, eşitlik, hakkaniyet, sevgi temellerinde işbirliği yapabiliriz. Yoksa, isterse bedeli bütün Türk vatandaşlarına, daha iyisi: Beyaz Türkler'e (AK Partililer'e değil) yeşil kart yahut serbest dolaşım hakkı tanımak olsun, hiçbir bedel karşılığında 'Sayyad-i bi-insafa hizmet' yükümü altına girmeyiz. Rabbimiz'in Nûr'dan Ahmedi'ne bağlılığımızdan asla dönmeyiz. Bizi Avrupa adaylığımızdan vazgeçirmek istiyorsanız, açıkça söyleyin. Yoksa, Yüce Sevgili'nin makamına dil uzatarak kendinizi de ilahi cezaya maruz bırakmayın. Sarkozy AB7'nin tek seçiçisi ise biz şu andan itibaren AB adaylığımızı çekebiliriz. Ondan sonra ne haliniz varsa görün. Sorumluluk şahsidir ve bizden önceki nesillerin manevi sorumluluğu biz zalimleri savunmadıkça asla atadan oğuldan geçmez. Ne var ki 'Zarar kadim olmaz ve zarar izale olunur.' Şu andan itibaren her türlü haksızlığı ve zulmü kendimizden uzaklaştırıyoruz, Heybeli ada Ruhban Okulu, ne zaman açmaya hazır iseler, derhal açılabilir. Ekümenilik, kendi inançlarını ilgilendiren bir hususdur. Ermeniler de Demokrat Parti iktidarında Merhum Menderes döneminde faaliyetine izin verilen Ermeni Ruhban Okulu'nu açabildiler. Yetimhane ve bütün na-hakk yere alınan vakıf malları dahi iade edilecektir. Zevahiri kurtarmasına rağmen sabık cumhurbaşkanının veto ettiği Vakıflar Kanunu yeniden ve bu defa derde deva olacak nitelikte hazırlanacak ve çıkarılacaktır. Süryani Katolik Kilisesi cemaate iade edilecektir. Bunların hiçbirini sizin hatırınıza değil, sadece ve sadece İlahi Sevgiyle kurbet kastıyla gerçekleştiriyoruz. Bundan sonra siz bizi içtenlikle AB'ye çağırırsanız, sizin de kenidinizi bu arada ıslah etmiş olmanız şartıyla, Sevgi ve Adalet'in hakim olması yolunda işbirliğinizi içtenlikle düşünebiliriz.'
-'ABD'ye gelince, 28 Şubat döneminde İsrail'e bağımlı olmamızı, aksi takdirde parçalanacağımızı ihtar eden, son seçimlerden hemen sonra Cengiz Çandar'la birlikte İsrail'e giderek dış politikamız adına bağlılık deminatı veren Soli Özel 'yakın gelecekte hem ABD ile, hem de İran'la iyi ilişkiler zor! Sert kırılmalar yaşanabilir' diyor. Çünkü 'İran'ın nüklüer silahlanma programı yakın gelecekte sadece ABD'nin değil, AB'nin, hatta Rusya'nın da önemli gündem maddesi olacak' imiş! Şu halde Türkiye'nin İsrail süper gücüne bağlı ve bağımlı olması zorunluluğu değişmemiş ve değişmez bir ilke olarak kalıyor. Pekala İsrail'in nükleer silahlanmasını çoktan tamamlamış olmasına ve ABD'nin de hiçbir zaman Hiroşima Cinayeti'ni işlediğine nadim olmamasına ne buyrulur? Siz yoksa gerçekten de 'Yahudi olmayanın davat hükmünde olduğu' safsatasını ikibin yıldan beri tekararlayarak kendinizi inandırdınız mı? Nereden inceldiyse oradan kopsun. Sert kırılmalar veya mülayim kırılmalar yaşansın, ne lazım gelir? Hiçbir millet, başka bir milletin mahvolması veya köleleşmesi bahasına, 'Allah'ın bize vaadi' yutturmacasıyla Arz'a hakim olma hakkına haiz değildir haiz olmamıştır, bundan sonra da asla olmayacaktır. Biz mazlumların yanındayız, sadece Anne Frank'e gelince 'saçı bitmedik çocuk edebiyatını bırakın, Dünya'ya ayıp oluyor!' diyen işi Allah'a kalmış ümitsiz Vak'a şairler veya psikologlardan değiliz. Ücretli ağıtçı değiliz ki 'gözyaşımızın kıymet-i harbiyesini, getirisini, götürüsünü' yoralım. Kimin 'bidon kafalı' olduğu, Din Günü'nde anlaşılacaktır. Musa ve İsa'yı tanıyıncaya kadar bizi artık rahat bırakın.
Ey Azizan, bunu diyebiliryor muyuz? Diyebilen var ola!/ Allah ona Yar ola!/Her halinde görünün/ Sevgi ve vakar ola!
deryatulga
04.09.07, 21:33
Genocide and Holocaust Scholars Criticize ADL Position on Armenian
Genocide
By Khatchig Mouradian
WATERTOWN, Mass. (A.W.)—On Aug. 23, the Anti-Defamation League (ADL)
released a statement that reiterated its objection to the Armenian
Genocide Resolution pending in Congress and continued to
unambiguously recognize the Armenian genocide by calling "for
further dispassionate scholarly examination of the details of those
dark and terrible days."
"The force and passion of the debate today leaves us more convinced
than ever that this issue does not belong in a forum such as the
United States Congress," the statement read.
"We must encourage steps to create an atmosphere in which Armenia
will respond favorably to the several recent overtures of Turkey to
convene a joint commission to assist the parties in achieving a
resolution of their profound differences, " it continued.
Several genocide and Holocaust experts expressed outrage over the
idea of convening with Turkish state historians who have made a
career out of denying and trivializing the Armenian genocide. When
Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan suggested the idea of
a "joint commission" a few years ago, the International Association
of Genocide Scholars (IAGS) sent an open letter to Erdogan
saying, "We are concerned that in calling for an impartial study of
the Armenian Genocide you may not be fully aware of the extent of
the scholarly and intellectual record on the Armenian Genocide. … We
want to underscore that it is not just Armenians who are affirming
the Armenian Genocide but it is the overwhelming opinion of scholars
who study genocide: hundreds of independent scholars."
Genocide and Holocaust scholars in the U.S. and Europe, contacted by
the Armenian Weekly today, harshly criticized the ADL's statement as
well as its hypocritical approach to the Armenian genocide in
general.
"ADL is getting into the issue a bit late to be of any substance,"
said Dr. Stephen Feinstein, director of the Center for Holocaust and
Genocide Studies at the University of Minnesota. "Furthermore, by
Foxman saying there was a need to protect the Turkish-Jewish
community, the question is, Protect from what if they have lived as
a loyal minority for 500 years? This suggests that the ADL is
missing the point and cannot be part of the discourse," he added.
"A commission now would be a disaster. The Turkish state must make
clear that they have a very strong intention to resolve this issue.
The rhetoric of the Turkish authorities is not conducive of a
solution. As long as people like Yusuf Halacoglu—a very radical,
nationalist, even racist historian—Gunduz Aktan and Sukru Elekdag
give the tone for the policy of Turkish government, I don't think
that you can reach any result from a commission," said Turkish-born
historian and sociologist Taner Akcam, author of A Shameful Act: The
Armenian genocide and the Question of Turkish responsibility. "For
them the commission would be the continuation of the war they are
waging against the Armenians, whom they consider as the enemy," he
added.
"We don't need a historical commission. We need historians to have
completely free and open access to the archives in Turkey so
scholars and anyone else can research, write and talk about this
history without fear of intimidation, " said Professor Eric Weitz,
author of A Century of Genocide: Utopias of Race and Nation. "That
is the key issue: free and open debate without intimidation from the
state and from anti-democratic organizations that are allowed to
operate with the tacit support of the state."
"Furthermore, not the regional ADL leader [Andy Tarsy] but Abraham
Foxman should be fired," Weitz added. "He should have been fired a
long time ago for many other statements and comments in addition to
his long-standing refusal to recognize the Armenian genocide."
"I'm entirely in agreement with Eric Weitz on the access [to
archives] and free debate," said Dr. Donald Bloxham of the
University of Edinburgh who was recently awarded the 2007 Raphael
Lemkin prize for his book The Great game of Genocide: Imperialism,
Nationalism and the Destruction of the Ottoman Armenians.
"And I reject the silly commission idea," Bloxham added.
deryatulga
05.09.07, 04:59
Tarih siyah-beyaz değil
http://www.radikal.com.tr/veriler/2007/09/05/02.gif Türkler ve Ermenilerin ortak tarihe daha objektif bir açıdan bakmasının vakti geldi: İki toplum da katliam tarihini inkâr etmekten vazgeçmeli. Ulusal efsaneler kolay kolay sarsılmasa da, uluslar geçmişe baktıklarında sadece siyah-beyazı değil, gri alanları da görebildiğinde olgunlaşır
05/09/2007 (13 kişi okudu)
Lenny Ben-David (Arşivi (http://www.radikal.com.tr/arama.php?ara=1&y=1&edi=Lenny Ben-David))
'Efsaneler ve Gerçekler, Arap-İsrail Çatışmasının Sicili' adlı çalışmanın yazarlarından ve editörlerinden biri olarak, hemen ayağa fırlayıp İsrail'i savunmaya girişmenin ne anlama geldiğini bilirim. Uydurma haber ve suçlama furyasına, İsrail'in milyonlarca Filistinliyi sürmediği, çok sayıda katliam yapmadığı ve Ortadoğu'daki Amerikan çıkarlarını yönlendirmek için kadiri mutlak bir Washington lobisi kullanmadığını söyleyerek karşı koyduk.
HonestReporting.com sitesinin kurucularından biriydim. Orada, yayınlar ve çeşitli ağlar teröristleri doğru biçimde tanımlayamadığında, İsrail'i haksız yere suçladığında veya İsrail'in intihar saldırılarını durdurmayı amaçlayan savunma faaliyetine zarar verdiğinde on binlerce aktivisti İsrail'i savunmaya koşmaları yönünde teşvik ettik.
Irkçı tarihle yüzleşmek zor
İsrail'i savunanlar, Yahudilere soykırım yapıldığı gerçeğini inkâr eden İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinecad ve Britanyalı tarihçi David Irving gibileri derhal kınadı ve onlara meydan okudu. Bu anti-Semitik inkârcıların Yahudi İsrail devletini gayrimeşru kılmaya ve Yahudi halkını yok etmek yönündeki yeni bir teşebbüsün zeminini yaratmaya çalıştığını biliyoruz.
Bütün ulusların yaratımlarını ve feda ettiklerini kuşatan kutsal hatıraları ve gelenekleri vardır. Bunlar, ulusun kurucu ataları ve ulusun kuruşulundaki koşullara dair olağanüstü nitelikler kazanan ulusal efsanelerdir. Bazen ve çoğunlukla zorlu bir iç bakışın ardından vatandaşlar tarihlerinin ve kahramanlarının tümüyle siyah-beyaz olmadığını, gerçek bir ulusal anlatının paletinde grinin zengin tonlarının da bulunduğunu idrak ederler. Fakat bu idrak bütün tarafların anlatıya bilinçli katılımına ihtiyaç duyan ulusal bir olgunluk gerektirir.
Böyle bir iç bakış Amerikalıların tarihsel anlatılarında yaklaşık 35 yıl önce yaşandı. Dee Brown'ın 'Kalbimi Vatanıma Gömün' kitabı 1970'te yayımlandığında, Hollywood'un Kızılderililere karşı Vahşi Batı'yı uygarlaştıran cesur ve beyaz savaşçılar versiyonuna alışkın bir ulusu küplere bindirdi. 1860-1880 arasında yerli Amerikalıların (Kızılderililer) katli ve Navajo, Apaçi, Siu ve Çeyen kabilelerine düzenlenen askeri harekâtlar, en nihayetinde Amerika'nın tarihsel kumaşına dokunmuştu. Sonuç olarak Washington'da 2004 yılında Ulusal Amerikalı Kızılderili Müzesi açıldı.
Afrika kökenli Amerikalıların yaşadıkları deneyime dair benzer bir müze yok hâlâ. Amerikan kamuoyu ABD'deki kölelik tarihini ve Abraham Lincoln'ün 'köleleri azat ettiğini' gayet iyi biliyor olsa da, muhtemelen Alex Haley'in 'Kökler' romanı ve onun romantize edilmiş televizyon versiyonunun yayımlanmasına dek birçok Amerikalı ülkenin ırkçı, tahakkümcü mazisiyle yüzleşmemişti.
Gerçekten de Amerikalı tarihçiler hâlâ efsanevi kurucu ata Thomas Jefferson'la, onun melez kölesi ve aleni metresi Sally Hemings arasındaki ilişkinin niteliğini tartışıp duruyor. Jefferson'ı efsane mertebesine çıkaranlar için böyle bir ilişkiyi kaldırmak kolay değil. Jefferson ve Hamings'in birlikte zaman geçirmesinden 200 yıl sonra, Hemings'in mirasçıları çocuklarının babasının Jefferson olup olmadığını belirlemek için DNA testi yaptırdı. Ulusal efsaneler ve kahramanlar kolay sarsılmıyor.
İsrail'de de ulusal inançlarımızın bazıları, birçok temel tarihsel anlatımıza meydan okuyan yeni tarihçiler tarafından sarsıldı. İsrail kamuoyu ülkenin kökenini değerlendirecek kadar olgun belki, fakat yeni tarihçilerin iddialı tezlerinin inkârı, Filistinli muhataplarımızın karşılıklı tarihlerimizin siyah-beyaz olmadığı mefhumunu kabul etmekteki başarısızlığını da yansıtıyor.
Filistinlilerin çoğu hiç gri görmüyor.
Tarihçi Benny Morris, Washington Post'ta bu yıl başında yayımlanan söyleşide şunları söylüyordu: "Bütün devrimci süreçlerde hareketin resmi anlatı üzerindeki baskısını gevşettiği bir aşama gelir. Fark şu: İsrail'de bu aşama geldiğinde, Araplarla uzun mücadelemiz aynı bugünkü gibi varoluşsal bir tehdit olmayı sürdürüyordu."
Filistinliler için 'nekba' (büyük felaket) onların gerçeği; 'dönüş hakları' onların mesihvari bakışları; bu topraklar üzerindeki herhangi bir Yahudi tarihinin topyekûn uydurma olduğu da kavramları. İsrail'in savunucuları, böylesine mutlakçı, talepkâr iddiaları göğüslemek açısından müphem bir dil kullanmayı kaldıramazlar.
Washington'daki Türk büyükelçiliğinin beş yıl danışmanlığını yapan biri olarak Türk hükümetinin ve halkının hemen ayağa fırlayıp atalarının 90 yıl önce Ermenilere 'soykırım' yaptığı iddialarını inkâr etmelerini anlıyorum.
Bu, bir savaşlar ve katliamlar furyası sırasında yaşandı. İddiaya göre, bunu ülkelerini aydınlanmış bir 20. asra taşıyan kurucu atalar yaptı. Ve yüz binlerce Müslüman'la binlerce Yahudi'ye yönelik hâlâ üzerinde konuşulmayan bir katliamdan sorumlu olan bir düşmana karşı gerçekleştirildi. Ermeniler ve Türkler gri gölgeleri hiç görmüyor ve en azından şu an için talepler, sadece Türkiye'nin tek yanlı anlatısını değiştirmesi yönünde.
Katliamlar tek taraflı değildi
İsrail hükümeti ve ABD'deki Yahudiler, Ermenilerin Türkiye'ye dair iddialarının kuyusuna dalarken dikkatli davranmak zorunda. Ermenistan'daki Yahudi liderleri, yerel düzeyde 1915'teki Ermeni katliamlarını Yahudilerin tertiplediğine dair iddialar duyduklarını bildiriyordu. 1914-1920 arasında Ermenilerin Ermenistan'ın 2.5 milyonluk Müslüman nüfusuna karşı katliamlar düzenlediğine dair anlatılar var.
Yakın dönemde Azerbaycan'daki Dağ Yahudileri, Ermenilerin 1918'de pek az bilinen bir katliamda öldürdüğü 3 bin Azeri Yahudisi anısına bir anıt inşa etmek için destek istedi. Ve kendi ömrü zamanımız dahilinde (yaklaşık 15 yıl önce) Ermeni birlikleri yüzlerce Azeri Müslüman'ı katletti.
Gerek Türkler gerekse Ermenilerin katliamlardan menkul hikâyeleri ve soykırım boyutlarındaki eylemlerini hararetle inkâr etmekle geçen tarihleri var. Yahudi toplumunun görevi bütün kurbanları saygıyla anmak ve çatışmanın iki tarafındaki sorumluların tümünü kınamaktır. ABD Kongresi ve Yahudi toplumu her iki tarafın tarihçilerini, ne yaşandığını nesnel bir yaklaşımla değerlendirmeye teşvik etmeli.
Uluslar kendilerine aynada bakabildiklerinde ve grileri, çatlakları ve lekeleri görebildiklerinde olgunlaşır. (İsrail gazetesi, İsrail'in eski Washington Büyükelçiliği müsteşarı, 4 Eylül 2007)
Der Schakal
05.09.07, 15:53
Turkey and Armenia: What Jews should do
by LENNY BEN-DAVID (editors@jpost.com)
As one of the first authors and editors of Myths and Facts, a Record of the Arab-Israeli Conflict I know what it means to instinctively jump to defend Israel's reputation. In the face of barrages of canards and accusations, we countered that Israel did not expel millions of Palestinians, did not commit wanton massacres, and did not use an omnipotent Washington lobby to subvert American interests in the Middle East.
I was one of the founders of HonestReporting.com, where we encouraged tens of thousands of activists to leap to Israel's defense when publications and networks failed to label terrorists correctly, blamed Israel unfairly or distorted Israel's defensive campaign to stop suicide bombing attacks.
Fortsetzung:
http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1188392527835&pagename=JPost%2FJPArticle%2FS howFull
Der Schakal
05.09.07, 15:54
In the Trenches (http://blogcentral.jpost.com/index.php?cat_id=&blog_id=64): Truth and Consequences: Armenians, Turks and Jews
Posted by David Harris
From 2000 to 2002, I led a graduate seminar entitled "Post-Holocaust Ethical and Political Issues” at Johns Hopkins University’s School of Advanced International Studies. Among the topics covered was the politics of memory.
One of the case studies we explored was the controversy surrounding language and its power. We looked in depth at the massacre of Armenians and how its depiction had become a subject of fierce debate, primarily between Armenians, who insisted on calling the events of 1915 a genocide, and Turks, who adamantly refused to countenance the g-word. Essentially, this was a zero-sum game. Either one supported the Armenian or the Turkish position, whether for historical or political reasons, but neither side allowed room for compromise.
Fortsetzung:
http://blogcentral.jpost.com/index.php?cat_id=7&blog_id=64&blog_post_id=1426
deryatulga
11.09.07, 23:10
Yorum: Oya EREN / YAHUDİ LOBİSİ VE 'SOYKIRIM' İDDİALARI : ADL ORNEĞİ
Kaynak: Eraren
Yer: Türkiye
Tarih: 11.9.2007
10 Eylül 2007, Kaynak : ERAREN
Lobi faaliyetleri uluslararası siyaseti şekillendiren önemli etmenlerden bir tanesidir. Özellikle Soğuk Savaş'ın sona ermesinin ardından sivil toplum kuruluşlarının nicelik ve nitelik bakımından gelişimine paralel olarak lobi faaliyetlerini yürüten kuruluşlar da gelişme göstermiş ve bulundukları ülkelerin iç ve dış politikalarını ciddi ölçüde etkilemeye başlamışlardır. Lobi kuruluşları özellikle dünya siyasetinin başat aktörlerinin siyaset merkezlerinde konuşlanmaktadırlar; bu nedenle en etkin lobi kuruluşların Washington ve New York'ta toplanmış olmaları şaşırtıcı değildir. Bu kuruluşlar yalnızca kendi çıkarlarının savunulması için mücadele etmezler, zaman zaman başka kuruluşlar ve devletleri de destekleyerek kendi politikalarının gerçekleştirilmesine katkıda bulunurlar.
İşte Türkiye de zaman zaman Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bazı lobi kuruluşları ile işbirliği içerisinde hareket ederek ülke çıkarlarının korunmasını ve bazı sorunlu alanlar ile ilgili çözümler bulunmasını sağlamaya çalışmaktadır. Bu çerçevede politikalarının ana eksenini Türkiye'nin uluslararası alanda zor duruma düşürülmesi olarak belirleyen güçlü Rum ve Ermeni lobisinin etkinliğini dengelemek amacı ile Türkiye ve Yahudi lobisi arasında genellikle bir işbirliği gözlenmektedir. Bu işbirliğinin temel hedeflerinden biri ise 'soykırım' iddialarının Amerikan yasama organlarında kabul edilmesi girişimlerinin boşa çıkarılmasıdır.
Geçtiğimiz günlerde, Türkiye'ye uzun yıllardır asılsız 'soykırım' iddiaları ile mücadelesinde destek veren Karalamacılığa Karşı Lig'in (Anti-Defamation League – ADL) Başkanı Abraham Foxman 22 Ağustos'ta yaptığı açıklamada, 1915 yılında Doğu Anadolu'da meydana gelen olayları yeniden değerlendirdiklerini ve bu olayları soykırım olarak kabul ettiklerini belirtti. Buna ilaveten Foxman, ABD Kongresindeki Ermeni 'soykırım' iddialarının tanınmasına dair tasarıya yine de karşı çıktığını, bu tasarının Türkiye'deki Yahudi cemaatini tehlikeye attığını belirtti. Bu açıklamanın hemen ardından hem ABD hem de İsrail Hükümeti yetkilileri bu açıklamayı desteklemediklerini ve 1915 olaylarını 'soykırım' olarak nitelendirmediklerini dile getirdiler. O günlerde Dışişleri Bakanlığı görevini sürdüren Abdullah Gül ise, görev süresi dolduğu için veda ziyaretine gelen İsrail Büyükelçisi Pinhas Avivi'ye Yahudi lobisinin tavır değiştirmesi halinde bedelinin ağır olacağı ve Ankara-Tel-Aviv ilişkilerinin de bozulabileceği mesajını verdi.
ADL'nin bu politika değişikliğinin ardında yatan nedenler hakkında iki farklı görüş var. Bunlardan birincisi ADL'nin Türkiye'nin son dönemde Hamas ve İran ile ilişkilerindeki gelişmelere tepki olarak böyle bir tavır değişikliğine gidildiğidir. Bu görüşe göre Hamas'ın üst düzey temsilcilerinin Türkiye ziyareti ve son dönemde Türkiye'nin İran ile enerji alanında işbirliğine gitmesi üzerine ADL misilleme olarak 1915 olaylarını soykırım olarak nitelendirme kararı aldı. İkinci görüş ise ADL'nin kendi iç yapısında yaşanan bir tartışma sonucunda böyle bir karar aldığı yönünde. Buna göre Amerika'daki Yahudi cemaati bir süredir Ermeni meselesinde iki farklı kampa bölünmüş durumda. Foxman'ın Ağustos ortasında, Ermeni soykırımı iddialarını savunduğu için ADL Boston bölgesi temsilcisi Andrew H. Tarsy'yi işten çıkarması Boston bölgesindeki Yahudi kanaat önderlerinin tepkisine yol açtı. Bunun sonucunda Foxman, hem Musevi cemaati, hem de muhalefetteki Demokrat Parti'den baskı görmüş ve bu baskıyı azaltmak için de soykırım iddiaları konusunda tutum değişikliğine gitti.
ADL'nin Ermeni sorunu konusundaki tutumunu radikal bir biçimde değiştirmesinin nedeni ne olursa olsun, bu durumun Türkiye'nin 'soykırım' iddiaları ile mücadelesinde birtakım zorluklar yaratması muhtemeldir. Öncelikle ABD'de son derece etkin ve saygın bir sivil toplum kuruluşu olarak görülen ADL'nin bu tutum değişikliği başka sivil toplum kuruluşları tarafından da desteklenebilir. Nitekim yine Yahudi lobisinin önemli kuruluşlarından biri olan Amerika Yahudi Komitesi (American Jewish Committee) de ADL'nin ardından 1915 olaylarını soykırım olarak nitelediklerini açıklamıştır. Bunun yanı sıra ADL her ne kadar Kongredeki tasarının geçmesine karşı olduğunu beyan etse de bugüne kadar tasarının geçmesini engellemeye çalışan Yahudi kökenli temsilci ve senatörler için sıkıntılı bir durum yaratmıştır.
Son olarak, bu açıklamaların Türkiye-İsrail ilişkileri açısından da bazı sorunlar yaratacağı ortadadır. Bunların ortadan kaldırılması için 1915 olayları ile ilgili gerçeklerin çok daha etkin bir biçimde uluslararası arenada dile getirilmesi ve bu konuda yapılan çalışmaların arttırılması gerekmektedir. Aksi takdirde Ermeni lobisinin güçlü varlığı ile mücadele etmek son derece zorlaşacak ve Kongre'nin 'soykırım' iddialarını tanıyan tasarıları kabul etmesinin önüne geçilemeyecektir.
deryatulga
11.09.07, 23:18
ERMENİ SOYKIRIM İDDİASI...
Şükrü Elekdağ
Kaynak: Eraren
Yer: Türkiye
Tarih: 11.9.2007
Şükrü ELEKDAĞ, Emekli Büyükelçi
07 Eylül 2007 - Cumhuriyet Diğer Makaleler
--------------------------------------------------------------------------------
Ermeni meselesi, günümüzde, tarihsel, hukuksal, siyasal ve kamuoyu oluşturulması (public relations) boyutları olan devasa bir uluslararası ilişkiler sorunu niteliği kazanmıştır. Bu itibarla bu dört boyutu dikkate alan uzun vadeli bir stratejik plan ile bunu uygulayacak iç ve dış kurumsal yapının ortaya çıkarılmasına acilen ihtiyaç vardır.
Tarihsel perspektiften bakıldığında, Çarlık Rusyası, İngiltere ve Fransa'nın, emperyalist çıkarları gereği Osmanlı toprakları üzerinde bağımsız bir Ermeni devleti kurulacağı vaadiyle kandırıp isyan ettirdikleri Ermeni kavmini bir piyon olarak kullanmak suretiyle yarattıkları Ermeni sorununu, mirasına göz diktikleri Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküş sürecini hızlandırmak amacıyla onun içişlerine sürekli müdahale için bir bahane olarak kullandıkları görülür.
Ancak, aradan bir asırdan fazla zaman geçtikten sonra bu sorunun bugün eriştiği nokta, Türkiye Cumhuriyeti açısından kaygı verici çağrışımlara yol açıyor.
Çünkü bazı Batılı devletlerin, Ermeni soykırım iddiasını kullanarak Türkiye'nin dış politikasını kendi çıkarları doğrultusunda yönlendirmek veya ödünler elde etmek, bazılarının da bu sorundan ülkemizin AB'ye tam üye olmasını engellemek amacıyla bir baskı ve müdahale unsuru olarak yararlanmak istedikleri gözlemleniyor.
Bu devletler arasına son olarak İsrail'in de katıldığına tanık olduk. Nitekim, ABD'deki Yahudi lobisinin önde gelen kuruluşlarından biri olan "İftiraya Karşı Birlik" (Anti-Defamation League - ADL) adlı örgüt, geleneksel tutumunu değiştirerek, 1915 Ermeni olaylarının soykırımla eşdeğer olduğu yolunda bir açıklamada bulundu. Ankara'da şok dalgaları yaratan bu açıklama üzerine hükümet bir dizi üst düzey girişimde bulundu ise de ADL geri adım atmadı. Bu açıklamanın İsrail ve ABD tarafından,Türkiye'nin dış politikasını yönlendirmek amacıyla özenle kurgulanan dolaylı bir girişim olduğu apaçık belli.
ADL İsrail'in ve ABD'nin sözcülüğünü yapıyor
İsrail ve ABD, ADL aracılığı ile Ankara'ya şöyle bir mesaj veriyorlar: "İsrail ve ABD için büyük bir tehdit oluşturan İran'a karşı uyguladığımız kuşatma ve izolasyon stratejisini, Türkiye bu ülkeyle yakınlaşarak ve enerji konusunda geniş işbirliğine girerek çökertiyor. Buna müsaade edemeyiz. Eğer Türkiye, Ermeni soykırım tasarısının ABD Kongresi'nde önlenmesi için Yahudi lobisinin desteğinden yararlanmak istiyorsa, İsrail'in ve ABD'nin çıkarlarına zarar vermekten kaçınmalı, İran'la enerji işbirliğini askıya almalı ve bu ülkeye karşı mesafeli bir politika izlemelidir."
Esasında, Yahudi lobisi bir süredir Türkiye'ye uyarıcı sinyaller gönderiyordu. Örneğin, Hamas liderlerinden Meşal 'in Türkiye'ye davet edilmesine ABD Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komisyonu Başkanı Yahudi asıllı Tom Lantos 'un gösterdiği tepki anımsanacaktır. Lantos, Başbakan Erdoğan'a diplomatik nezaket kurallarına sığmayan içerikte bir mektup göndermekle kalmamış, ayrıca, "Soykırım tasarısını desteklemeyeceğim ama Temsilciler Meclisi'ne sunulmasını da engellemeyeceğim" demişti.
TBMM heyetine mesaj: Hamas'a ve İran'a uzak durun
Diğer taraftan benim de katıldığım TBMM heyetleri, önceki yıllarda Washington'a yaptıkları resmi ziyaretlerde Yahudi lobisinin amiral gemisi olan AIPAC da dahil olmak üzere, B'nai Brith, Amerikan Yahudi Komitesi, Amerikan Yahudi Kongresi, ADL ve JINSA 'nın üst düzey temsilcileri ile temaslarda bulunmayı ihmal etmezlerdi. Bu temaslar sıcak ve dostane bir havada geçer ve muhataplarımız soykırım tasarıları konusunda Kongre'de Türkiye'ye destek vereceklerini teyit ederlerdi.
Bu yılın nisan ayında TBMM Dışişleri Komisyonu olarak Washington'a giden, benim de dahil olduğum resmi heyet, belirttiğim bu kuruluşların çoğunun temsilcileriyle yine bir araya geldi. Ancak, bu seferki görüşmelerde eski sıcaklık ve samimiyetten eser yoktu.
Mesafeli bir tutum sergilemeye özen gösteren muhataplarımız, bize şöyle bir mesaj verdiler: "PKK Türkiye için neyse, Hamas da İsrail ve ABD için aynı şeydir. PKK liderleri İsrail'e davet edilse Türkiye bunu nasıl karşılardı? Bu bakımdan Meşal'in Ankara'ya davetine çok üzüldük. İran da ABD ve İsrail'in çıkarlarını hedef alıyor, bize karşı açıkça düşmanlık yapıyor. Bu durumda, Ankara-Tahran arasındaki bir yakınlaşma bizleri son derece rahatsız eder." Öte yandan Lantos'un da, Başbakan Erdoğan'a öfkesinin dinmediğini kanıtlamak istercesine başkanı olduğu komitenin direkt muhatabı olan TBMM Dışişleri Komisyonu'na randevu vermemesi, ciddi bir istiskal olmanın yanında Yahudi lobilerinin sözünü ettiğimiz mesajına ağırlık kazandırdı.
Toplantılar sırasında Yahudi kuruluşlarından birinin başkan yardımcısı olan emekli bir ABD büyükelçisi, heyetimize şu soruyu yöneltti: "Farz edelim ki, bu yıl da önceki yıllarda olduğu gibi Türkiye'ye yardım ettik ve Ermeni tasarısının Kongre'den geçişini engelledik. İyi güzel de, önümüzdeki yıl ne yapacaksınız? Bunu düşündünüz mü? Ermeni sorunuyla baş etmek için Türk hükümetinin oluşturduğu bir strateji var mı?"
Bu soruyu heyetimizden kimse yanıtlayamadı... Çünkü, Türk hükümetleri, özellikle Ermeni terörünün patlak vermesiyle birlikte 1970'li yıllardan beri Türkiye için giderek ağırlaşan bir dış politika sorunu haline gelmiş olan bu meseleyle nasıl baş edileceğini öngören bir stratejiyi ve ona göre bir yapılanmayı bugüne kadar oluşturamamışlardır. Hiçbir mantıki izahı olmayan bu korkunç edilgenlik ve ihmalkârlık utanç verici olmaktan da öteye, ülkemizin çıkarlarına büyük zarar vermiştir.
Nitekim, ABD Senato ve Temsilciler Meclisi'ne sunulmuş bulunan sözde Ermeni soykırımına ilişkin karar tasarılarının ABD Kongresi'nden geçme olasılığı bugün her zamankinden daha yüksektir.
ABD Kongresi'nden bu yolda bir karar çıkması ise, diğer ülkeler için bir örnek teşkil edecek ve bu konuda bugüne kadar ihtiyatlı hareket etmiş olan ülkelerin parlamentoları çorap söküğü gibi peşpeşe aynı içerikte kararlar alacaklardır. Böyle bir gelişmenin gerçekleşmesi halinde, AB Parlamentosu'na ilaveten 18 ülke parlamentosunun esasen bu yolda kararlar almış oldukları dikkate alınırsa, 1915 olaylarının soykırım olduğunun "tartışma kabul etmez bir tarihi gerçek olduğu" iddiası, Ermenistan'ın tazminat ve toprak taleplerine zemin oluşturacak ciddi bir ağırlık kazanacaktır.
Ancak, sorunun bir başka boyutu daha var. Eski Fransız Cumhurbaşkanı Jacques Chirac 'ın Erivan'ı ziyareti sırasında Türkiye'nin soykırımı kabul etmedikçe AB'ye üye olamayacağını ifade etmesi, Ermeni sorununun Türkiye'nin dış politikasına koyduğu ağır ipoteğin bir göstergesidir. Bu bağlamda daha endişe verici bir gelişme de, AB Adalet ve İçişleri Bakanları Konseyi'nin 19 Nisan 2007'de üzerinde mutabakata vardıkları "Irkçılık ve Yabancı Düşmanlığı ile Mücadele Konusunda Çerçeve Kararı" dır. Almanya'nın yoğun çabaları sonucu gerçekleştirilen bu karar, AB üyelerinin ulusal mahkemelerine hem herhangi bir olayı soykırım olarak karara bağlama, hem de soykırımı inkâr suçunu cezalandırma yetkisini veriyor.
Çerçeve karar bağlayıcı bir niteliğe sahiptir. İki yıl içinde tüm AB ülkeleri çerçeve kararın içeriğini kendi milli mevzuatlarına aktaracaklardır. Bu husus gerçekleştiği zaman, Doğu Perinçek davasında Lozan mahkemesinin önce Ermeni soykırımının gerçekliğine hükmeden, sonra da inkârını cezalandıran kararına benzer kararlar, tüm AB ülkeleri mahkemeleri tarafından verilebilecektir. Perinçek davasını kazanan Avrupa Ermeni Dernekleri Federasyonu, bu konuda şimdiden yaptığı açıklamalarla bu anı sabırsızlıkla beklediğini ortaya koymaktadır. Çerçeve kararın, Türkiye'nin Avrupa ile ilişkilerinin temeline konulan bir saatli bomba olduğu izahtan varestedir.
Görüleceği üzere, Türkiye davasını kaybetme yolundadır. Bunun nedeni de, bu alandaki mücadelenin uzun vadeli perspektifle oluşturulmuş bir stratejiye uygun olarak ve proaktif bir yaklaşımla yürütülmemiş olmasındandır. Bugüne kadarki çalışmalar, soykırım kararları yabancı ülkeler parlamentolarına geldikçe bunların önlenmesi için bir süre yoğun bir diplomatik çalışmaya girişilmesi, sonra da işin arkasının bırakılması şeklinde olmuştur. Saman alevi gibi parlayıp sönen bu çalışma tarzının Türkiye'ye çıkardığı fatura ağır olmuştur.
Strateji ve bunu uygulayacak bir yapılanmanın yokluğunun en büyük sakıncası, koordinasyonsuzluk ve başıboşluk olmuştur. Halen bu konuyla iştigal eden devlet daireleri ve kurumlar, birbirleriyle çoğu zaman koordinasyonsuz bir şekilde çalışmakta, her biri kendine göre bir program uygulamaktadır.
Böyle olunca da, çalışmalar, Ermeni tarafının iddialarını çürütecek ve Türk tezinin savunulmasını güçlendirecek alanlara yönlendirilememiş ve savunmamızı takviye edecek yeni argümanların yaratılması mümkün olmamıştır. Strateji yokluğunun bir diğer sakıncası da, Ermeni iddialarıyla mücadele hususunda özellikle yabancı dillerde bir yayın politikasının, uluslararası düzeyde uzmanlar yetiştirilmesini öngören eğitim politikasının ve bu amaçla üniversitelerle ciddi bir işbirliği sağlanmasının ve nihayet uluslararası ceza hukuku alanında uzmanlaşmış akademisyenler yetiştirilmesinin ihmal edilmesi olmuştur.
[FONT=Arial Tur]Ermeni meselesi, günümüzde, tarihsel, hukuksal, siyasal ve kamuoyu oluşturulması (public relations) boyutları olan devasa bir uluslararası ilişkiler sorunu niteliği kazanmıştır. Bu itibarla bu dört boyutu dikkate alan uzun vadeli bir stratejik plan ile bunu uygulayacak iç ve dış kurumsal yapının ortaya çıkarılmasına acilen ihtiyaç vard&nacagin bisey degil. ich kann mich beim beten perfekt konzentrieren, denke weder an geld noch an was anderes ich denke nur an gott und an mein gebet.wenn man gottesliebe im herzen hat geht das, da braucht man auch nicht die pluspunkpte berechnen die dann nach dem tod mit den sünden verrechnet werden.[/COLOR]
[/quote]
Du bist vielleicht ein prachtexemplar von muslim,aber nicht jeder ist so stark wie du, es gibt genug menschen die sind noch nicht so weit, die können sich noch nicht konzentrieren usw. Sollen die jetzt warten BIS DIE SICH PERFEKT konzentrieren können? was ist wenn das nie eintritt? sollen die namaz dann NIE anfangen? Ich habe mit Menschen gesprochen die seit ihrem 14. lebensjahr beten, die jährlich nach mekka fahren und ihren jährlichen zekat geben (letzte was ich gehört hatte war 500000 euro), die nicht lügen und nicht trinken........sogar DIE haben manchmal probleme sich beim gebet zu konzentrieren, also wenn du das so gut kannst schätz dich glücklich...masha'allah.
[quote]
bir yanda 5 vakit namazinda ama aklinda hep fitne olan, dedikodu yapan, haram yiyen, esini aldatan, icki icen biri
diger tarafta 5 vakit namazini kilan, yardimsever, alkolden zinadan dedikodudan uzak biri..
hangisinin yaptigi daha dogru?
Eh tabiiki günah islemegen yada fazla islemegen daha iyi, ama öbürüde belkki iyi olacak bir gün?
iyi geceler
deryatulga
15.09.07, 02:07
GİDİ AMERİKAN KEMİKÇİLERİ GİDİ AMERİKAN OĞLANLARI SİZİ!... (LEVON PANOS DABAGYAN)
14 Eylül 2007, Kaynak : Önce Vatan
Geçenlerde TV'de izledim ve ayrıca Ermenistan'a giderek spor karşılaşmalarını izlemiş olan bazı arkadaşlarım anlattılar. Ermenistan'da spor karşılaşmalarını izleyen "Türk-Ermenileri"nden kurulu bir kafile, "ABD Ermenilerinden kurulu bir kafile tarafından" hakarete uğramış ve fiili saldırıdan ayrı bir de: (TÜRK KÖPEKLERİ!) sloganlarıyla hakaret edilmiş!..
Biz, Türk-Ermenileri'ne, "Türk Köpeği" diyen; (ABD kemikçisi, ABD oğlanları) acaba kendileri ne dereceye kadar birer (ari Ermeni)'dirler?...
Ermeni Milliyetçiliğini hemen hiç kimseye kaptırmayan ve de Ermenistan'a sahip (!) çıkan, "Büyük-Ermenistan"(!) hülyaları ile zavallı cahil Ermenileri ancak kandırabilen ve fakat, bütün bunlar bir tarafa: (Ermenistan'da, ekmeğe muhtaç zavallı halktan işçi temin ederek, çok ucuz ücret karşılığı Amerikan malları ürettirerek, ABD'ye götürüp yüksek ücret karşılığı satan, keza, Ermenistan'da pek lüks mahallerde yaşayıp, Ermeni Hükûmet mensupları dışında kimselere yüz vermeyen, Ermenistan'ın köylerine ayak basıp da zavallı köylünün hatırını sormayan gidi düzenbazlar, gidi ırkdaşlar, karındaş sömürücüleri sizi!!!... Gidi utanmazlar, gidi hayasızlar sizi!!... Siz mi Ermenisiniz? Sizler mi Ermeni kanı taşımaktasınız!?...
Kaçınızın çocukları Amerikan Zencileri ile evlenip de, bizdeki "Beşiktaş Spor Kulübü" formasına benzer (siyah-beyaz) bir çift meydana getirip, marsık gibi kara çocuk sahibi oluyorlar?...
Açıklayabilir misiniz?.. İstanbul'a gezmeye gelen ABD'li Ermeni ailelerde böylelerini çok gördüm ve de nicelerini görmekteyim.
Soruyorum, mademki, bizler "Türk köpeğiyiz" ve de bu ülke Türk ülkesidir. O hâlde niçin hemen her yaz içinizden çoğu İstanbul'a gelerek, (KINALI-ADA)da akrabalarına sığınarak, yazın tadını çıkarmaktadır!.. O evlerinde kaldığınız akrabalarınız da "Türk köpeği" değil mi?.. Bre aşağılık mahlûklar, bre düzenbaz oğlanlar, sizlerde hiç mi ar-namus kalmamış?! Hiç mi inssanlık kalmamış?!..
1915'lerde, Türkiye-Ermenileri'nin, "Emperyalist güçlerin" marifetleri neticesi, kendilerini pek trajik bir vaka'nın içinde bulmalarında ve de binlerce Ermeni'nin telef olup gitmesinde: (İttihat ve Terakki Fırkası ile Taşnak-Hınçak Fırkaları) kadar sizin o bayıldığınız ABD de bizzat rol oynamış malûm tezgâhın bizzat hazırlayıcıları arasında yer almıştı. Ama bugün kalkmış Türk'ten ziyade Türk kesilmekte ve (Türkler değil, Ermeniler suçludur, onlar Türkleri arkadan vurdu!) gibi alçaklıklar sergileyebilmektedir!..
Aslında Türk-Ermeni tarihin hiç bir döneminde ciddi düşmanlıklar yaşamamış ve iç içe yaşantılarını asırlarca sürdürmüşlerdir. Taa ki, o malûm kışkırtmalar, komplolar zuhur edilinceye kadar bu böyle devam edip gitmiştir.
"Siyonist kaynaklı" ve beslemesi (İttihat ve Terakki Fırkası) ile yine Siyonist uzantısı (Taşnakzutyun ve Hınçakyan Fırkaları). Mezkûr trajedinin meydana gelmesinden birinci derecede rol oynamışlar ve bunun faturası da: (Türk ile Ermeni haklarına) kesilmek istenmektedir!..
Türkler'den ve Ermeniler'den asıl gizlenmek istenen budur ve ne acıdır ki, bu korkunç gerçek bazı satılmış Medya ve TV'ler tarafından gizlenebilmektedir!.. İşte meselenin aslı budur ve benim bizzat yazdığım bir çok kitapta tüm çıplaklığı ile gözler önüne serilebilmiş olduğu için, kalemime ambargo konmak istenmiş ve muhtelif kumpaslar kurulmuş, muhtelif hinliklerle külyen susturulmak istenmişimdir!..
Şimdi soruyorum sizlere: "HAMAM OĞLANLARI!" Hiç bunlardan haberiniz var mı?... Evet, bizlere yânî Türk-Ermenilerine "Türk Köpeği" diyen "HAMAM OĞLANLARI". Bütün bunlardan hiç haberiniz var mı?.. Kim bilir belki de vardır ve (ABD'nin dolarları) ağır bastığından susmayı tercih etmektesiniz!..
Sizler gibi, (Amerikan pici, Amerikan oğlanı) olmaktansa, sizin tabirinizle (Türk köpeği) olmam evlâdır!... Çünkü, dünya üzerinde (Siyasî uşak) olmaktan daha seviyesiz, daha soysuz bir konum yoktur!..
ABD'ki (Yahudi lobisi) sizlerin gözlerinin içine baka baka, en iğrenç şekilde Ermenileri kullanıyor ve yeri gelince de alay edebiliyor... Keza, Türkiye'deki (Yahudi iş adamlarından) bazıları da adeta yangına körükle giderek, Ermeni meselesinin tam mânâda problem hâline gelebilmesi için var güçleriyle çalışıyorlar!...
Dünya'nın hiç bir tarafında görülmemiştir: Bir ülkenin içinde vatandaş konumunda bulunan iki azınlıktan birisi, diğerinin aleyhinde veryansın ettiğini açıklıkla söyleyebilsin ve de Devlet tarafından ödül alsın?!.. Türkiye'de bu olabiliyor ve mesele bizim meselemiz olduğu hâlde, bizlere güven olmadığı için, başka bir azınlığın bir ferdi mezkûr işle görevlendiriliyor. Meselenin en enteresan tarafı da, hemen hiç bir meseleyi hâlledemediği hâlde, adeta bir kahraman muamelesi görmektedirler!...
"Soykırımı meselesi" hâlledilmiş midir?... Hayır asla! Ancak; (Sen yaptın, ben yapmadım, sen yaptın) çekişmelerinden istifade eden Devletler ki, ABD başta gelmektedir: (Senato'dan geçireceğiz, geçirmeyeceğiz) tekerlemeleriyle bilhassa Türkiye'yi istismar etmektedirler.
Türkiye hiç olmazsa; şu "soykırımı meselesinde" ciddi şekilde hamaset davranışlardan uzak ve de yanına ABD Hükûmetlerine söz geçirebilecek kimseler almadan ve onlara değil, kendisine güvenen gerçek mânâda Hariciyecilere sahip olabilecek bir durum sağlayabilmenin çarelerine bakmalıdır. Çünkü: (EL ATINA BİNEN ÇABUK İNER) darbımeseli unutulmamalıdır!..
Yahudi, Bilim adamları, Yahudi İş adamları, Yahudi Medya mensupları vs. ile "Türk-Ermeni problemini" çözebiliriz sananlar, her daim yanılmaya mahkûmdurlar. Çünkü; "Taşıma suyu ile değirmen dönmez!."
Yahudi "Orta-Doğu"daki konumunu koruyabilmek gayesiyle Türkiye'yi her daim müttefik görmek ister ve bunda yerden göğe kadar haklıdır. Çünkü, kendi "millî varlığı" söz konusudur. Ancak, kendi millî menfaatleri açısından çıkarlarını düşünürken, siyasî plânlarına Ermeni halkasını da eklemesi hiç de şık bir davranış olmamaktadır!..
Dünya hâlidir bu. Hiç belli olmaz, öyle bir gün gelir ki, geleceğine Hz. Allah'ın izniyle eminim: (Türk ile Ermeni) tekrar eski kardeşlik yıllarına dönebilirler. İşte öyle bir zamanı düşünmek hemen herkes için önemlidir!..
Hey! ABD'nin kemikçileri! Hey! ABD'nin oğlanları! Şayet bu makalemi okumak zahmetine katlanacak olursanız. Türk-Ermenileri'nin nasıl bir konumda olduğunu açıklıkla görebilirsiniz!..
Biz Türkiye'de huzur içinde bir hayat sürmek istiyoruz. O'nunla, bununla çatışmak değil. Bizler Türkiye'de bir çok düşmanı olan bir azınlığız. Ancak bu düşmanların içinde Türk yoktur. Ne garip değil mi, Türkiye'de, Türk değil de başka, başka kavimlerin düşmanlıkları söz konusudur!?..
Meselâ, merhum (Hırant DİNK) cinayetini işleyen Türk asıllı idi ve bu doğrudur. Lâkin, aslında geri plânda olanlar: (Türk değildir ve aynen "ASALA" cinayetlerinin bir benzeri olmuştur. O cinayetlerde de katiller Ermeni asıllıydı ama, yönlendirenler değildi.) Bütün bunlar birer sır olarak kalmakta ve Türkiye üzerinde gizli emeller besleyen Devletler olduğu müddetçe de öylece kalacaklardır!..
Türkiye'de bazıları, "Hiç Ermeni kalmamasını" istemektedir. Bunu istemelerine sebep ise şudur: (Şartlar ve hadiseler her ne şekil alırsa alsın, Türk ile Ermeni her daim yekdiğerini tutmakta ve sevmektedirler. Gerçi siyasiler bir takım manevralar çevirmekte ve Türk Milletini Ermeniler'den soğutmaya bakmakta ve ülkemizde bulunan bazı Azeri konuklar da, yangına körükle gitmektedirler. Lâkin her şeye rağmen Türk-Ermeni yekdiğerine olan yakınlığını sürdürebilmektedir.
Türkiye, "Ermeni Meselesi" sebebiyle bir takım karmaşık oyunlar içinde çıkış noktaları aramakta ve "haklı-haksız" çekişmelerinin dışına çıkmaya çalışmaktadır. Ancak bu böyle olmaz. Mesele bu şekilde hâlledilemez.
Bunun bir tek çıkış yolu vardır: Devletimiz, kendi Ermenisine hem güvenmeli ve hem de sahiplenmelidir. Devletimiz bizlere tokat atsa, hakaret etse, canımız o kadar yanmaz. Zira babamızdır: (Döver de sever de) Lâkin bizim meselelerimize bir başka Kavimin mensupları dil uzatırsa, hele bazı bürokratlarımız tarafından da övgüye lâyık görülürse. İşte o zaman:
(KAZ Kİ, ÖLEM!, ÖRT Kİ, ÖLEM!).
Saygıdeğer okuyucularım, bir dahaki sayıda buluşabilmek ümidi ile huzurlu tatiller dilerim efendim.
Der Schakal
02.10.07, 14:03
STATEMENT by PROFESSOR NORMAN STONE
CONCERNING THE "ADL STATEMENT ON THE ARMENIAN GENOCIDE"
ISSUED ON 21ST AUGUST 2007
www.turkishcoalition.org/media/NormanStoneADL.pdf
deryatulga
07.10.07, 03:36
7 Ekim 2007 http://www.hurriyet.com.tr/images/siyah_ok.jpg Oktay EKŞİ (http://www.hurriyet.com.tr/index/oktay_ekşi)
oeksi@hurriyet.com.tr (oeksi@hurriyet.com.tr)
http://www.hurriyet.com.tr/_yazarlar/images/1b.jpg Şecaat arz ederken...
SEMPATİK, çalışkan ve genç olmak iyi... Ali Babacan bu niteliklerinin ödülünü alanlardan, hatta erken alanlardan biri.
Geride kalan beş yıla yakın süre içinde de zihinlerde kalan bir olumsuz tavrı görülmedi. İyi bir ekonomist olduğunu ileri sürenleri mahcup etmedi.
Sonunda Dışişleri Bakanlığı gibi çok önemli bir konuma geldi.
Babacan’ın Zaman Gazetesi muhabiri Abdülhamit Bilici’ye verdiği yanıtları ve bir de İstanbul’da toplanan "4. Boğaziçi Konferansı"nda yaptığı konuşmanın özetini dün okuyunca "Keşke ekonomiden sorumlu bakan olarak kalsaydı" dedik.
Sayın Babacan’a göre, "Türk Ceza Yasası’nın 301’inci maddesi hakkında ne kadar söz söylenirse işleri o kadar zorlaşıyor"muş. Bu konu artık dünyada bilinen markalara benzemişmiş. "301 değiştirilse bile reform yapılması gereken birçok konu var. 301 değişse bile uygulamanın mükemmel olacağı söylenemez. Ne zaman değişir tarih veremem. Benzer 10-15 kanun daha söyleyebilirim" demiş.
İnanılır gibi değil! Demokrasi áşığı bir bakan 301’in daha fazla konuşulmamasını istiyor. Tıpkı bir yandan "Anayasa taslağını herkese açacağız. Herkesin görüşünü alacağız" diyen, öte yandan Rektörler Komitesi "Yeni bir Anayasa’yı bu usulle yapmak yanlıştır" deyince kızıp "Siz kendi işinize bakın" diye azarlayan Başbakan gibi...
Babacan onunla da kalmıyor. Hem "301 değişse bile uygulamanın mükemmel olacağı söylenemez" diyerek "yargımız ehliyetsizdir" mesajı veriyor, hem de değişmesi gereken başka yasaların varlığını anımsatıyor. Anımsatıyor da "beş senedir neredeydiniz?" diye birinin sorabileceğini düşünmüyor.
Aslında bu sözlerinden daha vahim bir durum var:
Zaman muhabirine, ABD Kongresi’nin, Ermeni soykırımını tanıma amaçlı öneriyi kabul etmesi ihtimalinden söz ederken, buna engel olabilmek için hem Başbakan Erdoğan’ın, hem de kendisinin ABD’de konuştukları kişilere "Bugünkü durumun Türkiye’de ’Ermeni ve Yahudi lobisi birleşti’ şeklinde algılandığını" anlattıklarını vurgulamış. "Bu algıyı değiştirmemizin zor olduğunu söyledik. Tasarının kabulü gibi bir kaza olursa, Türkiye’ye de durumu izah edemeyeceğimizi, Yahudileri bu işten ayıramayacağımızı söyledik" demiş.
Bizim Başbakan ve Dışişleri Bakanı eğer Türkleri, Ermenilere soykırım yapmakla suçlayanlara karşı hakkımızı, hukukumuzu bu sözlerle ve bu mantaliteyle savunuyorlarsa, kimse umutlu olmasın. Çünkü düpedüz, "Bakın siz o tasarının kabul edilmesini engellemezseniz biz de Türkiye’de başka şeyleri engelleyemeyiz dedik" diyorlar. Hani "şecaat arz ederken sirkatin söylemek" gibi.
Gerçekten akıl alacak şey değil bu sözler... Kendi beceriksizliğini başkasına fatura ettiğin bir yana, kendi ülkendeki kendi vatandaşının -hem de yıllardır seni dış dünyaya karşı var gücüyle savunmuş olanların- huzurunu kaçıracak şeyler söylüyorsun. "Türkiye’ye de durumu izah edemeyeceğimizi, Yahudileri bu işten ayıramayacağımızı söyledik" cümlesinin başka manası var mı?
Bu sözleri 2007 yılında söyleyen bakanların bulunduğu ülkenin 1915’te Ermenilere karşı soykırım yapmadığını savunanlara kim inanır Allahaşkına?
deryatulga
10.10.07, 02:08
Babacan'dan İsrail'e sert mesaj!
10 Ekim 2007 Çarşamba 01:53
Dışişleri Bakanı Ali Babacan, 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddialarını içeren tasarı konusunda açıklamalar yaparken, İsrail'e karşı da sert uyarılar yaptı
Babacan, "Washington'da bir şeyler ters giderse, bunun Türkiye ABD ilişkileri yanı sıra, Türkiye-İsrail ilişkilerine de etkilerinin olacağını" belirtti.
Babacan, İsrail'e ziyareti sırasında Jerusalem Post gazetesine yaptığı
açıklamada, ABD'deki Yahudi örgütlerinin, Türkiye'yi karalamak ve kınamak için Ermeni gruplarla bağlantıda olduğuna ilişkin bir kanı oluştuğuna dikkat çekti.
Babacan, şunları kaydetti:
"Türkiye'de şimdi Yahudi örgütlerinin, Ermeni diasporası, Ermeni lobileri
ile Türkiye'yi karalamak, Türkiye'yi ve Türk halkını kınamak için el ele
çalışıyorlar şeklinde bir kanı var. Eğer Washington'da bir şeyler ters giderse,
bunun kaçınılmaz olarak Türkiye ve ABD arasındaki ilişkilere olduğu kadar,
Türkiye-İsrail ilişkilerine de bazı etkileri olacaktır."
Yaklaşık bir ay önce, İsrail uçaklarının Suriye operasyonu konusunda,
İsrail'in yaptığı izahatın kendisini tatmin edip etmediği sorusunu Babacan'ın
yanıtlamadığını belirten Jerusalem Post gazetesi, Babacan'ın, Suriye'nin bölgede yapıcı bir rol oynadığını ifade ettiğini kaydetti. Babacan, İsrail Başbakanı Ehud Olmert ve Savunma Bakanı Ehud Barak ile geçen Pazar günü, 13 Türk askerinin öldürülmesi konusunu ele aldıklarını da bildirdi.
Türkiye'nin terör tehdidi altında olduğunu kaydeden Babacan, "İsrail'in,
teröristlerin insanları öldürdüğünde neler hissedildiğini en iyi anlayacak ülke"
olduğunun altını çizdi. Ankara'nın, ABD yönetimi, Irak hükümeti ve kuzey Irak'taki yönetimden, kuzey Irak'da faaliyette bulunan terör örgütü PKK'ya karşı harekete geçmesini umduğunu belirten Babacan, söz konusu taraflarla daha fazla işbirliği yapmak istediklerini ifade ederken, "Sabırlı davrandık, ancak sabrın da bir sınırı var" diye konuştu.
Dışişleri Bakanı Ali Babacan, bu konuda İsrail'den bir destek bekleyip
beklemedikleri yolundaki soruya, "diğer bölgesel konular gibi, bu konuda
İsrail'in bir önerisi olursa, bunu almaktan memnun olacaklarını" dile getirdi.
deryatulga
11.10.07, 21:37
Nein, Lemkin war kein Armenier...
>
> Ich würde auch die ganze Welt verklagen wollen, aber was kann ich
> damit erreichen? Die Welt will wissen, was die Armenier zu sagen haben
> und was sie wollen? und gegen welche ungerechtigkeit und gene wen sie
> kämpfen u.s.w
>
> Für mich ist S. Peres auch ein Völkermordleugner und die
> wahrscheinlichkeit ,dass die Resolution in US Congress zumindest
> dieses mal angenommen wird ist eher gering( , gerade wegen der Haltung
> von ADL und andere trojanische Pferde Aber hier geht es auch um die
> Publicity etc..
>
> einige hocken auf alle Juden (("kritisieren ohne wen und aber"))
> und und gleichzeitig beziehen sich bei der Diskussion bei der
> Anerkennung des Völkermordes auf das Völkerrechte und zwar auf
> einen Begriff , was letztendlich von einem Juden geschaffen wurde. Man
> kann einige mächtigen jüdischen Organisationen zurecht für ihre
> Haltung kritisieren und zu verurteilen, aber dabei sollte man achten,
> dass seine Beiträge und Aktionen keine Anti Semiotischen Züge
> annehmen. Denn so was kann nur und nur den Türken helfen. Nicht alles
> was die türkischen Nationalisten gegen Armenier unternehmen, ist und
> war für die Türkei hilfreich, z.B die letzten Äußerungen des
> Präsidenten der Gesellschaft für türkischen Geschichte (sagt:Eva und
> Adam waren Türken), was viel türkischen Kommentatore "als
> rassistisch" eingestuft haben...
>
> Wir sollten nicht so tun, als ob wir die Weltpresse kontrollieren würden
>
> Harkanknerov
> Edic
STATEMENT by PROFESSOR NORMAN STONE
CONCERNING THE "ADL STATEMENT ON THE ARMENIAN GENOCIDE"
ISSUED ON 21ST AUGUST 2007
www.turkishcoalition.org/media/NormanStoneADL.pdf
Hi, ist das echt?
Hört sich ein bischen holprig und manchmal unbeholfen an... (formal für einen Muttersprachler und inhaltlich & rethorisch)
Naja, vielleicht wird er schon senil? ;)
LG lynxxx
deryatulga
12.10.07, 03:00
http://www.thejewishadvocate.com/this_weeks_issue/opinions/ (http://www.thejewishadvocate.com/this_weeks_issue/opinions/)
What would Lemkin do?
When dealing with ethnic cleansing and genocide, it would be useful
to ask: What would Lemkin do? Had world leaders and human rights
organizations asked that question and acted based on the answer over
the past 50 years, several mass murders and genocides could have
been prevented or stopped in Europe, Africa and Asia.
Raphael Lemkin, a Polish-Jew, coined the term "genocide" in 1944
based on the planned extermination of the Armenians by the Ottoman
Turks in 1915 and the Jews during World War II. He worked tirelessly
to have the United Nations pass a law on the prevention and
punishment of that crime. Finally, on Dec. 9, 1948, the UN General
Assembly ratified the Genocide Convention. Remembering that moment,
Lemkin, who lost 49 relatives during the Holocaust, wrote: "Somebody
requested a roll call. The first to vote was India. After her `yes'
there was an endless number of `yeses.' A storm of applause
followed. I felt on my face the flashlight of cameras. … The world
was smiling and approving and I had only one word in answer to all
that, `thanks.'"
Lemkin referred to the Armenian genocide on numerous occasions. In
an article in the Hairenik Weekly (later the Armenian Weekly) on
Jan. 1, 1959, he wrote that the suffering of the Armenians had paved
the way to the ratification of the Genocide Convention: "The
sufferings of the Armenian men, women, and children thrown into the
Euphrates River or massacred on the way to [the Syrian desert of]
Der-el-Zor have prepared the way for the adoption for the Genocide
Convention by the United Nations. … This is the reason why the
Armenians of the entire world were specifically interested in the
Genocide Convention. They filled the galleries of the drafting
committee at the third General Assembly of the United Nations in
Paris when the Genocide Convention was discussed."
At the end of the article, Lemkin asserted, "One million Armenians
died, but a law against the murder of peoples was written with the
ink of their blood and the spirit of their sufferings."
Fast forward to 2007. The Anti-Defamation league, an organization
that has tirelessly spoken out and acted against Holocaust denial,
as well as more recent acts of genocide from Eastern Europe to
Darfur, continues to speak with ambiguities about the Armenian
genocide and oppose Congressional legislation affirming the
historical record, considering it "counterproductive."
Days after the ADL's national director, Abraham Foxman, was
confronted on the issue, he wrote a letter to Turkish Prime Minister
Recep Tayyip Erdogan "to express our sorrow over what we have caused
for the leadership and people of Turkey in the past few days."
Countless Jewish organizations, scholars, journalists, bloggers and
activists have come out fiercely to criticize the ADL's hypocrisy.
They have all asked the right question – What would Lemkin do? – and
have come up with the right answer, thus honoring Lemkin's legacy.
Perhaps rather than rushing to appease the Turkish government, the
ADL would do well to ask the right question, too.
Khatchig Mouradian is an Armenian journalist, poet and translator
based in Boston. He is the editor of the Armenian Weekly
deryatulga
12.10.07, 03:03
Naja, vielleicht wird er schon senil? ;)
LG lynxxx
Wieso denn senil? Weil er für nichts taugen ein Vermögen kassiert?
deryatulga
12.10.07, 04:13
12 Ekim 2007Yahudiler, ilanı basmayan W.Post’a dava açacak
Aslı SÖZBİLİR/İSTANBULhttp://www.hurriyet.com.tr/_newsimages/4244424.jpg Soykırım tasarısına karşı çıkan ilanları parasını ödedikleri halde Washington Post Gazetesi’nde yayınlanmayan Türk Musevi Cemaati, hakkını hukuki yoldan aramaya hazırlanıyor.
Türk Musevi Cemaati Başkanı Silvyo Ovadya, gazetenin teknik aksaklık mazeretine inanmadıklarını belirtirken, "Önce paramızı geri alalım, sonra sitemlerimizi muhtemelen hukuki yoldan yapacağız. Manevi tazminat isteyeceğiz herhalde. Çünkü ilanın tasarının oylandığı gün yayınlanması önemliydi, bir daha bu ilanı verme şansımız yok" dedi. Ovadya şunları söyledi: "Bize bir özür mektubu göndererek ilanda yeni bir sisteme geçtiklerini, bu yüzden teknik aksaklık yaşandığını söylediler. ’Hata oldu, Bugün (dün) yayınlayalım’ dediler. Kabul etmedik. 43 bin doların geri ödenmesini talep ettik, kabul ettiler. Teknik aksaklık olduğuna inanmıyorum. Bana göre bir kasıt var."
deryatulga
13.10.07, 22:14
Ermeni tasarısında Yahudi oyu
13 Ekim 2007 Cumartesi 15:23
Jewish Telegraphic Agency, Amerikan Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komitesi'nde yer alan 8 Yahudi üyenin 7'sinin Ermeni tasarısı lehinde oy kullandığını bildirdi.
Toplantıda Türkiye lehinde oy kullanan tek Yahudi üyenin ise aynı zamanda Meclis Türk Amerikan Dostluk Grubu Eşbaşkanı olan Robert Wexler olduğu kaydedildi. Florida Temsilcisi Wexler, Türkiye lehine oy kullanacağı kesin olarak bilinen tek üyeydi.
Komitenin Katolik üyeleri çoğunlukla tasarı lehinde oy kullanırken, Protestan üyelerin çoğunluğunun da tasarının reddi yönünde oy kullanmaları dikkat çekti. 14 Katolik üyeden sadece 4'ü karar tasarısının reddi için oy kullanırken, 23 Protestan üyeden 15'i karar tasarısının reddini istedi. Yunan üye de tasarı lehinde oy kullandı.
deryatulga
14.10.07, 20:32
Wachsender Antisemitismus in Armenien
01.03.2005 von Marina Rennau
Armenien ist ein kleines christliches Land im Kaukasus, das für seinen toleranten Umgang mit Minderheiten bekannt ist. Das liegt am eigenen Schicksal der Armenier, die 1915 durch einen Genozid durch die Türken beinahe ausgerottet wurden. Ausgerechnet die Debatte um den Genozid am eigenen Volk, hat in Armenien nun zu einem wachsenden Antisemitismus geführt, in einem Land, in dem es erst seit den 60er Jahren jüdische Gemeinden gibt.
Yerevan (n-ost). Für ein Land, in dem es kaum Juden gibt, ist wachsender Antisemitismus ein überraschendes Phänomen. Doch mehrere Zwischenfälle innerhalb weniger Monate beunruhigen die nur 900-Mitglieder große jüdische Gemeinde in Armenien im Süd-Kaukasus.
Die wahrscheinlich ärgsten Attacken auf die jüdische Gemeinde gehören auf das Konto von Armen Avetisian, dem Leiter einer kleinen rechtsradikalen Partei, der Union Armenischer Arier. „In Armenien leben 50.000 getarnte Juden“, verlautbarte er vor kurzem in einem Presse-Interview. Er werde alles tun um diese zu identifizieren und aus dem Land zu vertreiben.
Rassistische Äußerungen sind für eine ultraradikale Gruppe nichts Ungewöhnliches; doch die Lage verschlimmerte sich, als auch ein populärer Fernsehkanal sich dem antisemitischen Chorus anschloss. Tigran Karapetian, Besitzer des ALM Fernsehsenders, und Anführer der nationalistischen Volkspartei, verbreitet seit Monaten in einer von ihm moderierten Talkshow judenfeindliche Hassreden. Wiederholt beschrieb er Juden als eine unersättliche Rasse, die die ganze Welt dominiere und es jetzt auch auf Armenien abgesehen habe.
Zum Feind gemacht
Wie ist es dazu gekommen, dass ein Land, in dem es so gut wie nie Probleme mit Minderheiten gab, jetzt eine antisemitische Welle erlebt? Auch die jüdische Gemeinde ist ratlos. „Bis jetzt hatten wir nie Probleme in Armenien“, sagt Rimma Varzhapetian, Vorsteherin der Gemeinde.
Armeniens kleine jüdische Gemeinde entstand erst in den 60er Jahren, als viele Wissenschaftler und Akademiker vor dem Antisemitismus in Russland und der Ukraine flohen. In Armenien fanden sie eine vergleichsweise liberale und tolerante Umwelt und integrierten sich problemlos in die dortige Gesellschaft. Viele Juden sind inzwischen mit Armeniern verheiratet und tragen armenische Namen.
„Der zunehmende Antisemitismus basiert auf der Behauptung, dass Juden in den armenischen Genozid von 1915 verwickelt seien“, sagt Mikael Danielian, Leiter der Armenischen Helsinki Assoziation, einer lokalen Menschenrechtsgruppe.
Seit nunmehr fast 90 Jahren dauert die schmerzvolle Debatte über die Schuld der Türkei an diesem Völkermord an, der zum Tod von 1,5 Millionen Armeniern führte. Die Türkei hat in der Vergangenheit immer wieder versucht, die internationale Aufklärung über diesen Genozid zu unterdrücken. Erst im Januar 2005t gab es in Potsdam einen Skandal, nachdem die brandenburgische Landesregierung auf Initiative des türkischen Botschafters in Berlin einen Verweis auf den Genozid aus den Schulbüchern des Bundeslandes tilgen ließ.
Der Zusammenhang zwischen dem Genozid und den Juden wurde vor allem von einem bis dahin kaum bekannten armenischen Schriftsteller hergestellt. In seinem Buch, „Das Nationale System“, bezeichnet Romen Episkopian die Juden als „Zerstörernation“ und den Holocaust als Mythos. Eine Rolle spielten auch Aussagen des israelischen Botschafters in Armenien im April 2003, kurz vor dem offiziellen Gedenktag an den Genozid. Er erklärte öffentlich, dass Israel die Ereignisse von 1915 nicht als Genozid anerkenne. Daraufhin verbrannten nationalistisch gesinnte Jugendliche während eines Gedenkmarsches eine mit dem Davidstern bemalte türkische Fahne. Die Jugendlichen gehörten der Jugendfraktion der Koalitionspartei Dashnaktsutiun an.
Im Zuge dieser antisemitischen Zwischenfälle wurde auch die jüdische Gemeinde zum Ziel von Attacken. Die Tür des Gemeindehauses wurde mit einem Hakenkreuz beschmiert. Drohanrufe folgten. Und während die Gemeinde im September ihr Neujahr feierte, schändeten Unbekannte das Holocaustdenkmal in der Hauptstadt.
Geduldet vom Staat
Bisher ist die Reaktion der armenischen Behörden bescheiden ausgefallen. Als sich die jüdische Gemeinde nach den ersten Vorfällen an die Regierung wandte, antwortete ein hochrangiger Ministerangestellter, dass den Armeniern jegliche Diskriminierung fremd sei.
Dagegen ließ sich die Leiterin der Regierungsabteilung für Religions- und Minderheitsangelegenheiten, Hranusch Kharatian, zu antisemitischen Äußerungen hinreißen. „Warum reagieren wir nicht auf die Tatsache, dass die Juden während ihrer Freitagsversammlungen extreme Intoleranz gegenüber allen Nicht-Juden predigen“, sagte sie kürzlich in einem Interview mit der russischsprachigen Zeitung „Golos Armeniji“. Als die jüdische Gemeinde eine Entschuldigung forderte, erwiderte Hranusch Kharatian, dass ihre Aussagen sich auf den Talmud bezögen und es daher nichts zu entschuldigen gäbe.
In einem Anfang 2005 von der amerikanischen Regierung veröffentlichten Bericht über globalen Antisemitismus wird Armenien mit mehreren Zwischenfällen kritisch erwähnt. Der Bericht bemerkt auch, dass antisemitische Attacken in Osteuropa, wie auch in Armenien, vor allem aus rechtsradikalen Kreisen kommen, während antisemitische Vorfälle im Westen eher mit wachsendem Islamismus in Verbindung stünden.
Kurz nach Veröffentlichung dieses Berichtes wurde Armen Avetisian aufgrund von Anstiftung zum Rassenhass verhaftet. Doch das Problem ist damit nicht gelöst. Armenische Oppositionsparteien fordern bereits Avetisians Freilassung bis zum Beginn des Verfahrens. Mikael Danielian, bekannter armenischer Menschenrechtler, ist über die bislang ergriffenen Maßnahmen enttäuscht: „Solange die Regierung keine deutlichen Schritte unternimmt wird sich nichts ändern.“
deryatulga
14.10.07, 20:35
Armenia: Country’s Jews Alarmed Over Nascent Anti-Semitism
Armenia’s tiny Jewish community is growing concerned by what it says is mounting anti-Semitism in the South Caucasus country. Virtually nonexistent in the past, the issue has emerged over the past year amid a rise in anti-Jewish propaganda and the desecration of a Holocaust memorial in Yerevan. The government has so far done little to address the Jewish community's concerns.
Yerevan, 26 January 2005 (RFE/RL) -- Rimma Varzhapetian says she always felt proud of Armenia when she met fellow Jews from other parts of the former Soviet Union.
“We always declare everywhere that there has never been anti-Semitism in Armenia, that Armenia is a good place for Jews to live and, more importantly, that Armenia is quite a stable country in political and social respects,” Varzhapetian says.
That is why the secular leader of Armenia’s Jewish community has had trouble coming to terms with what she says is a recent rise in anti-Semitic propaganda.
It began in 2004, when ALM, a private pro-government television channel, began broadcasting a phone-in talk show hosted by the station's owner, Tigran Karapetian. For months, Karapetian used the platform to air views that portrayed Jews as an unsavory race bent on dominating Armenia and the wider world.
Varzhapetian says her office in Yerevan received threatening phone calls after the first series of ALM broadcasts.
Karapetian's rhetoric appeared to embolden Armen Avetisian, the openly anti-Semitic leader of the Armenian Aryan Union, a small ultranationalist party. Avetisian in a recent newspaper interview alleged that there are as many as 50,000 "disguised" Jews in Armenia, and promised he would work to have them expelled from the country. He was arrested on 24 January on charges of inciting ethnic hatred.
A Holocaust memorial in a public park in the center of Yerevan also came under attack in September, when vandals desecrated the memorial on the final day of Jewish New Year celebrations.
Yet what shocked the Jewish community most was an interview with Hranush Kharatian, a prominent ethnologist who heads the Armenian government’s department on religious and minority affairs. Speaking to the “Golos Armenii” (Voice of Armenia) Russian-language newspaper a month after the memorial's desecration, Kharatian accused Jewish leaders of preaching extreme intolerance toward all non-Jews.
In a recent interview with RFE/RL, Kharatian cited what she called the "aggressive ideology" contained in the Talmud, the book of Jewish religious laws. “I see in the Talmud numerous points which clearly state that non-Jews, or infidels that are not Jews, are not human beings and are animals,” she said.
Varzhapetian and other community leaders, including Chief Rabbi Gersh Meir Burshtein, met last month with Armenian Foreign Minister Vartan Oskanian to ask for help in addressing the problem. A ministry spokesperson, however, said last week the issue is not sufficiently serious to warrant government attention.
Mikael Danielian heads the Armenian Helsinki Association, a human rights group that closely monitors anti-Semitic activity in the country. He criticized the government's failure to address the issue. “I am surprised at the serenity of our state officials," he told RFE/RL. "It could have very serious consequences for Armenia."
Armenia's Jewish community is estimated to number less than 1,000 people. It is largely formed of scientists and other professionals who moved to Armenia in the 1960s and '70s to escape persecution in Russia and Ukraine. Most integrated quickly into society, marrying ethnic Armenians and adopting Armenian surnames.
Until recently, anti-Semitic sentiment in Armenia was limited to occasional allegations by nationalist scholars that Jews had aided the 1915 genocide of Armenians in Ottoman Turkey. The theory -- which is not supported by historical evidence -- was first aired during the presentation of an anti-Semitic book at a 2003 meeting of the Armenian Writers Union. No one in the audience condemned the text.
A global report on anti-Semitism issued this month by the U.S. State Department dedicates just three paragraphs to Armenia. But that was sufficient to unleash a fresh wave of anti-Jewish criticism. ALM's Karapetian, who was cited by name in the U.S. study, responded with a two-hour televised monologue lambasting the United States and the contents of the report.
Several days later, Karapetian received an unexpected phone call during an ALM broadcast. An Armenian woman living in Israel criticized his sweeping bias against Jews, but was quickly cut off by the broadcaster.
"If someone has offended you personally, or if you have problems with your business, it doesn't mean you should hold an entire nation responsible," the woman said in Russian. “Stop asking hysterical questions on air," Karpetian replied. "Shut up and listen to me. You say it’s inadmissible to say ‘Jewish tricks.' But is it permissible to spit at a priest?”
Karapetian was referring to two recent incidents in Jerusalem in which Jewish religious students spat at Armenian priests in a show of their contempt for their Christian faith. The Armenian Apostolic Church has had a presence in Jersualem's Old City for centuries.
The incidents have been cited repeatedly in Armenia as supporting claims of anti-Semitism. But Varzhapetian said Armenia's Jews are still hoping not only the government but also civil society will take steps to stem the rising hatred.
“We are still awaiting a statement [of protest] from prominent Armenians. Armenians themselves must express indignation. First of all, because there are very few of us [in Armenia]. Secondly, protecting ourselves is not quite appropriate,” Varzhapetian said.
Varzhapetian and other community leaders sent an open letter to President Robert Kocharian urging an end to the government's "conspicuous failure to see those inciting anti-Semitism." But the only response to date has been a statement by a cabinet minister saying ethnic and religious discrimination does not exist in Armenia.
http://www.rferl.org/featuresarticle...33B68C75C.ht ml
Der Schakal
14.10.07, 20:37
Wenn man bedenkt wie die Armenier Türken hassen und türkische Armenier ...
deryatulga
14.10.07, 20:39
ANTI-SEMITISM IN ARMENIA IS ALREADY A REALITY
Torchlight procession of the youth dedicated to the 88 anniversary of the Genocide of the Armenians in the Osman Empire was held yesterday evening in Yerevan. The emphatic procession spread along the streets of the downtown. Members of the youth wing of ARFD (Armenian Revolutionary Federation Dashnaktsutyun) burned up publicly the Turkish flag at the Matenadaran (depository of ancient manuscripts – M. D.) and with torches lit by its fire made for the Tsiternakaberd” (site of the monument dedicated to the Armenian Genocide). This is the signature below the photo in the front page of the Russian-language newspaper “Novoje Vremja” (editor Ruben Satyan) on April 24, 2003 with 5 000 printing copies in Yerevan. The author of the signature below the photo lied – the flag is not Turkish. The star of David is related neither to the present-day Turkey nor the Osman Empire, where more that 1,5 million Armenians were massacred. The text, in its turn, is full of the sense of dignity for this sort of “youth”, whose actions can be compared with torchlight processions of the Nazis. And this happens for the second year in a row.
According to the Chairman of the Armenian Jewish Community, Rima Varjapetyan-Feller, an unknown person drew swastika on the door-plate of the Community office situated right in the Center of Yerevan. Swastika was also drawn on the memorial stone dedicated the victims of the Holocaust. But this time vandals weren't satisfied with swastika only. In 1999, just three weeks after the official opening of the monument, the stone was stolen. The case didn't receive publicity and fairly soon a new stone was put instead. The initiation of a criminal case produced no results. In 2002 the stone was taken off while 12 trees, which surrounded it as a symbol of 12 Israeli descents were chopped down. This time the customers and the executors – Yerevan city hall and the owner of just another restaurant opened on the site of the memorial, are known, but, of course, not punished. During the meeting of R. Varjapetyan-Feller with the general city architect the latter insisted that this was not a political action but a «commonplace casus». Foreign Minister of Armenia, Vardan Voskanyan, commented on the incident as neither anti-Semitism, nor vandalism, but mere negligence. By the way, this comment coincides with that of the adviser to President on National Minorities and NGO-s issues, Razmik Davoyan, who said: “This procession conducted by the youth shouldn’t be perceived as a manifestation of anti-Jewish sentiment, but simply as illiteracy”. Well, young people – illiterate people, but hadn’t been their senior comrades informed in advance about the upcoming Sabbath? Sure they had. Moreover, they sanctioned this “undertaking” for we shouldn’t forget that the national-socialist party ARFD is presently one of the two ruling parties in Armenia.
In February the presentation of a book entitled “National Systems” written by Romen Episkoposyan was held. The chapter 8.6 of it entitled “Killer Nation” begins with the following words: “There are two nations in the present-day world, which bear evil in the most concentrated and aggressive way. These are the Jews – nation of demolition with a mission to demolish and decompose, and the Turks – killer nation with a mission to destroy and suppress (page 127). The teachers who were present at the gathering are satisfied: “Finally there is a book we can make use of to bring up younger generations”.
Now it is neither “negligence” nor “illiteracy”. It is already a rise of ideology.
http://www.hahr.am/english/open/hydesem.htm
al_sancagim
14.10.07, 20:47
Ermeni tasarısında Yahudi oyu
13 Ekim 2007 Cumartesi 15:23
Jewish Telegraphic Agency, Amerikan Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komitesi'nde yer alan 8 Yahudi üyenin 7'sinin Ermeni tasarısı lehinde oy kullandığını bildirdi.
[...]
Wachsender Antisemitismus in Armenien /Armenia: Country’s Jews Alarmed Over Nascent Anti-Semitism/ANTI-SEMITISM IN ARMENIA IS ALREADY A REALITY
Dindas degil mi bunlar? Hani nerede bunlarin dayanismasi?
deryatulga
14.10.07, 20:51
Dindas degil mi bunlar? Hani nerede bunlarin dayanismasi?
Adamlara öylesine baski ve santaj yapildi ki, isin basini da sonunu da sasirdilar. Ama asil sucun kimde oldugunu söylememiz bile gereksiz degil mi?
al_sancagim
14.10.07, 20:57
Adamlara öylesine baski ve santaj yapildi ki, isin basini da sonunu da sasirdilar. Ama asil sucun kimde oldugunu söylememiz bile gereksiz degil mi?
Bizde galiba!?
Thu., October 18, 2007 ,
Courage and history
Nations are measured by their history. But we often forget that they are also measured by the way they confront their history. This can be a difficult task, requiring courage, vision and commitment to a different future. It demands more honesty and less pride. It makes a distinction between dignity and shame - and knows how to enhance the former and address the latter. And it requires the involvement of both the political leadership, on the one hand, and the individual citizen, on the other.
Which brings us to the following question: What can we learn from the German response to the Holocaust that might help Turkey alter its attitude toward the Armenian genocide? A loaded question? Obviously. An unfair one? Maybe. But is it a useful one? Definitely, and not only for the Turks. If there is one lesson we must have picked up on during the 20th century, it is that we are all "built" for genocide. There is no culture, polity, community that is immune from this. There are of course many ways of carrying out genocide. You can starve your victims, parch them, march them into the desert, shoot them, rape them, gas them, burn them, bomb them, hack them to pieces. You do not need to be an industrial powerhouse to do it quickly, efficiently. And by most standards, there is at least one genocide taking place right now, in East Africa.
Mentioning Turkey in the same sentence as the Holocaust is anathema to all Turks - and they are right because it is a horrific stigma to bear. "Placing the Turks in the same category as Nazis is intolerable to us," one Turkish official was quoted as saying in The Economist on October 4. But that is missing the point. This is not about comparative genocide - an exercise that invariably devolves into some form of bean counting. But when a state refuses to acknowledge history, it affects the psyche of the nation, perpetuating stasis, first on a moral level and then in every other aspect of life.
When World War II came to an end in Europe, in May 1945, the crimes of Germany were exposed before the world. The horror was such that for a while there were American officials who sought to reduce Germany to an agrarian society so that it could never again perpetrate such criminal aggression.
Things turned out differently, in great part because of Cold War exigencies. But at least in West Germany, a concerted effort was made by its political leadership - and first and foremost by Konrad Adenauer, the country's first chancellor - to restore Germany to the community of nations, foremost through the acknowledgment of the past. Not only did Germany accept responsibility, but it actively sought to preserve that diabolical chapter in its history - in the memory of the state and of every single German citizen.
It can be argued that the Germans were forced into accepting responsibility. They were occupied, crushed, starving, shocked and shamed. All true. But they did take responsibility, with the understanding that they could not escape history and that if they could muster the courage, they could use that experience to build a better future.
Such a tack requires leadership. And the epitome of Adenauer's leadership came with the reconciliation between West Germany and Israel, which began formally in 1952, with the signing of the reparations agreement. This also required a great deal of courage and leadership on the part of David Ben-Gurion, who pushed that accord through in the face of great opposition at home. It did not mean forgiveness by any means. But it was the start of reconciliation, and that is what genuine leaders owe to the future generations of their people.
Turkey's circumstances are different from those of Germany, and so is its historical development. But finding excuses is always easier than doing what is right. Yes, Turkey has simultaneously struggled with at least three massive challenges since its establishment in 1923, the roots of which dated back to the great reforms started in 1839: building a nation-state; modernization; and democratization. By the time Germany perpetrated the Holocaust, it had gone through all these stages, with greater or lesser success. Indeed, apologists are always quick to point out that "this is not a good time" for Turkey to address the Armenian issue. The bottom line is that it is never a good time: There is always some crisis brewing, some hyper-sensitive general, politician or group, too many other things going on. That is the nature of the mix that makes Turkey what it is.
However, all too often the Turkish people are underestimated. This is more frequently done by its own leaders than by foreigners. When Prime Minister Recep Tayyip Erdogan declares that "there was no Armenian genocide," that is precisely what he is doing: underestimating his people, and their ability to look forward and acknowledge mistakes. For the leader of a party whose popularity stems from the desire of many Turks to remove the shackles of a traditionally paternalistic state - this is no way to usher in change. History is not solely the domain of historians, as Erdogan and others would have us believe. Every Turk has a role in the making of Turkish history, and a stake in the making of Turkey's future. Recognizing past wrongs and calling them by name is difficult, and may even seem insurmountable, but the Turks must find the courage to try to do so.
Michalis Firillas is on the editorial staff of Haaretz.
http://www.haaretz.com/hasen/spages/914600.html
Interview with Elie Wiesel
-- Charles Smolover
Elie Wiesel is a Romanian-born French-Jewish novelist, political activist, Nobel Laureate, Holocaust survivor and outspoken advocate for justice. He is the author of over 40 books, the best known of which is Night (http://www.amazon.com/Night-Connections-Elie-Wiesel/dp/loebfamilytree/0030554624), a memoir that describes his experiences during the Holocaust. He is attending the AIPAC Summit in Philadelphia at the end of October and spoke recently with the Philadelphia Jewish Voice.
PJV: You will be in Philadelphia next week for the AIPAC Summit (http://www.pjvoice.com/v28/28603fora.aspx) and you are no doubt aware of The Israel Lobby (http://www.amazon.com/Israel-Lobby-U-S-Foreign-Policy/dp/loebfamilytree/0374177724), the critical book about AIPAC by Walt and Mearsheimer. Setting aside the many factual errors in the book, is it possible that there is a kernel of truth to their argument, that AIPAC’s power hinders United States politicians from offering legitimate criticisms of Israeli policies?
I have not read the book, but I have read about it and read some excepts. The people who have criticized it are responsible people and I have confidence in their judgment. Nevertheless, I cannot really comment having not read it myself. As to the general question you ask, as to AIPAC itself, I think AIPAC is a useful, important and vocal organization. I think the Jewish community needs it and I think Israel needs it. Does it mean that because of AIPAC some statesmen or politicians feel threatened? I don’t believe that. We live in a democracy. Nobody is afraid to speak up. This is not Stalinist Russia. AIPAC is good be cause it mobilizes all those Jews who love the Jewish state and the Jewish people, but I don’t think it represents a threat to those who disagree with the policies of the Israeli government.
PJV: The subject of the Armenian Genocide has been in the news. The U.S. Congress has been debating whether to officially recognize the events in question as genocide, and the Turks, to no one’s surprise, are not pleased. Some in the Jewish community are reluctant to touch this issue for fear of damaging Turkey’s relationship with Israel. What is your take on this issue?
I have been fighting for the right of the Armenian people to remember for years and years. How could I, who has fought all my life for Jewish remembrance, tell the Armenians they have no right to remember? But I understand the administration's view. Fortunately, as a private citizen I don’t have to worry about Turkey’s response. But I do feel that had there been the word “genocide” in those days, what happened to the Armenians would have been called genocide. Everyone agrees there was mass murder, but the word came later. I believe the Armenians are the victims and, as a Jew, I should be on their side.
PJV: If the Armenians have a right to remember, don’t the Turks have an obligation to take some responsibility?
No one is asking for the Turks to take responsibility. All the Armenians want is the right to remember. Seven generations separate us from the events that happened in World War I and nobody in his right mind would say that today's Turks are responsible for what happened. The Armenians don’t want reparations, they don’t even want an apology. They want the right to remember. The Turks would gain a lot if they simply acknowledged the reality of what happened. I have spoke with Turkish leaders at the highest level and their attitude about this issue is totally irrational except for one thing which I do understand. They don’t want to be compared to Hitler. But of course, nobody does.
(...)
Fortsetzung:
http://www.pjvoice.com/v29/29301wiesel.aspx (http://www.pjvoice.com/v29/29301wiesel.aspx)
Ganz schön naiv, was Elie Wiesel da von sich gibt.
Die Antwort lässt auch nicht auf sich warten. Hier einen Auszug des Leitartikels von Harut Sassounian in der morgigen The California Courier :
(...) Was die türkische Verantwortung betrifft, es stimmt, dass die Armenier den heutigen Türken die Schuld für die Massaker nicht geben, für sie ist der türkische Staat verantwortlich, der die Fakten des armenischen Genozids verfälscht oder geleugnet hat. (...) Tatsächlich ist es den Armeniern mehr oder weniger egal, ob die Türken sich für die Massaker entschuldigen oder nicht. Die Armenier bestehen allerdings darauf, eine angemessene Entschädigung für das erlittene, große Unrecht. Warum haben die Holocaustopfer ein Recht auf Wiedergutmachung und die Armenier nicht? Im Gegensatz zu den Juden wurden die Armenier aus ihrem seit je her eigenen Territorium entwurzelt, sie haben alle Besitzgüter, ihre kulturelle Erbe sowie ihr Leben verloren.(...)
Anders als Herr Wiesel und wahrscheinlich auch die türkische Regierung erwarten mögen, kann es jedoch keine Versöhnung zwischen Armeniern und Türken ohne Gerechtigkeit, was die Rückgabe der besetzten Territorien, der enteigneten Besitztümer und der geraubten Güter sowie eine Wiedergutmachung für den Tod von 1,5 Millionen Menschen bedeutet. (...)
http://www.collectifvan.org/article.php?r=0&id=13302 (http://www.collectifvan.org/article.php?r=0&id=13302)
Der Schakal
04.11.07, 21:45
Wer möchte lachen?
The Jewish Genocide of Armenian Christians - Bjerknes
http://video.google.de/videoplay?docid=13006894269888 65323&q=Christopher+Jon+Bjerknes&total=4&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=0
Oct 31, 2007 21:06 | Updated Nov 1, 2007 17:19
Rattling the Cage: Jews of power, Jews of truth
By LARRY DERFNER (updates@jpost.com)
How long are Israel and its lobby in Washington going to go on living this ridiculous, transparent lie? How long are they going to hock the world about the Holocaust while acting as Turkey's number two accomplice, number one being the White House, in denying the Armenian genocide? Again, Congress has demonstrated it won't recognize that the Ottoman Empire, Turkey's predecessor, deliberately wiped out about 1.5 million Armenians in 1915-17. Again, the president of the United States has scared Congress off with a big assist from the Anti-Defamation League and other American Jewish (http://www.jpost.com/servlet/Satellite?pagename=JPost%2FJPA rticle%2FShowFull&cid=1192380703974) "defense" organizations. (Historically, the American Jewish Committee has led the Israel lobby's effort to shut Congress up about the genocide and the Ottoman Empire's culpability.)
This time, the main reason given was American troops in Iraq and Afghanistan. Without Turkey's good will and cooperation, it was argued, the US would not be able to get weapons and equipment to its soldiers in battle. This is obviously a serious concern - but the White House, Israel and the Israel lobby have been hushing up the Armenian genocide for decades, when there were no American troops in Iraq or Afghanistan. This is not the real reason.
The real reason is that in war and peace, Turkey is a critical strategic ally and economic partner of the US and Israel, and the US and Israel do not want to risk upsetting this ally, so, with help in Congress from the ADL, AJC and the like, they enforce the lie that there was no Armenian genocide. Or if there was a genocide, it is not clear who was responsible. Or if it is clear that the Ottoman Empire was responsible, it is not clear that Turkey should inherit the guilt.
"This is a matter for historians to decide," goes the Israeli and American Jewish establishment line.
The historians, however, decided a long time ago. More than 125 Holocaust scholars - including Elie Wiesel, the late Raul Hilberg, Deborah Lipstadt, Daniel Goldhagen and Yehuda Bauer - have signed ads in The New York Times demanding acknowledgment that the Ottoman Turks committed genocide against the Armenians.
Wiesel testified in Congress on behalf of such a resolution. The International Association of Genocide Scholars - which is studded with Jewish names - holds the same view as a matter of course.
SOMEWHERE around three reputable historians disagree. They are led by Bernard Lewis, who may be the world's foremost scholar of Islam, but who, among world scholars, is certainly the foremost enthusiast of Turkey.
There are probably fewer historians who doubt the Armenian genocide than there are scientists who doubt evolution. Maybe we should reserve judgment on evolution, too.
A key Jewish argument for continuing this policy of denial is that breaking it would endanger the 20,000 or so Jews of Turkey, whose leaders have warned against crossing their government on this matter. But if Israel and its lobby in Washington really believe this, then they've as much as sentenced the 25,000 Jews in Iran to death, haven't they? Is anyone in the Israeli government or AIPAC suggesting that they lower the volume on Iran for the sake of Iranian Jewry? So the Turkish Jewish community isn't a real reason for denying the Armenian genocide, it's another excuse.
The one and only genuine moral argument for public Jewish denial of the Armenian genocide is the Jewish people's historical debt to Turkey. For 500 years, up through the time of the Nazis, Turkey gave life-saving refuge to Jews running from persecution, and did so in a welcoming spirit (http://www.jpost.com/servlet/Satellite?pagename=JPost%2FJPA rticle%2FShowFull&cid=1192380703974).
This historical truth can't be denied, either. And it presents Jews with a heavy moral dilemma. For Jews to recognize the Armenian genocide is an undeniable act of disloyalty to Turkey, to which we owe an unpayable debt of gratitude.
But I don't think it's terminal disloyalty, I don't think it's unforgivable disloyalty. With time, it's not something that can't be made up for with other acts of Jewish or Israeli gratitude.
Denying the Armenian genocide, on the other hand, is an unforgivable, terminal betrayal not only of the Armenians, but of truth, of decency, of the legacy of the Holocaust, of ourselves as Jews, of ourselves as people.
What's more, the Jewish moral debt to Turkey is at best a secondary motive in Israel's and the Israel lobby's campaign of genocide denial. Their overriding concern is Israeli security and economics.
Which, of course, is a 100% legitimate concern. Security and economics are the primary concern of every nation, and Israel is part of the family of nations. But the thing is this: If Israel and the Israel lobby can pursue practical self-interest alone, they can't insist that the rest of the world act like Righteous Gentiles.
They can't go on intoning that "the world stood silent" during the Holocaust when they - the leaders of the Jewish world - act as front-line enforcers of silence on the Armenian genocide.
It's one or the other: morality or realpolitik. As a nation of the world, Israel, along with its lobby in Washington, have always chosen realpolitik. What they may not know, however, is that by now the world sees through them.
The world doesn't take seriously what an Israeli leader or an American Jewish macher has to say about the Six Million, not when it sees that same Israeli leader and American Jewish macher shushing everyone over the murders of 1.5 million other innocents.
Thankfully, those politicians are not the only Jewish voices on the Armenian genocide, or on the Holocaust. There is also Wiesel, Lipstadt, Goldhagen, Bauer, Congressman Adam Schiff, Yossi Sarid and many, many others.
Either you value truth first, or you value power first. Every Jew, every person, makes the choice.
http://www.jpost.com/servlet/Satellite?pagename=JPost%2FJPA rticle%2FShowFull&cid=1192380703974 (http://www.jpost.com/servlet/Satellite?pagename=JPost%2FJPA rticle%2FShowFull&cid=1192380703974)
Dec 23, 2007 21:48 | Updated Dec 23, 2007 21:52
Armenia optimistic Israel will recognize 'genocide'
By MICHAEL FREUND, JERUSALEM POST CORRESPONDENT
YEREVAN, Armenia
The government of Armenia is "very hopeful" that Israel will soon recognize the World War I-era massacre of Armenians by Turks as an "act of genocide," a senior Armenian official told The Jerusalem Post last week.
"The Armenian and Israeli people are united in the suffering that each endured, and no one but the Jewish people can better understand our situation," Sergo Yeritsyan, a former education minister who now serves as a senior adviser to President Robert Kocharian, said.
"The world has recognized and accepted the Holocaust as an historical event, and the world is now acknowledging the genocide of Armenians," Yeritsyan said in an interview in his office in the Armenian capital of Yerevan.
"I am very hopeful that Israel, step by step, will recognize it as well... We are very hopeful and we are waiting for it," Yeritsyan said.
Contacted by the Post, a spokesman for Israel's Foreign Ministry declined to comment.
Historians estimate that as many as 1.5 million Armenian Christians were killed by Ottoman Turks in a massacre that began in 1915, in what some scholars have declared to be the first systematic act of genocide in the 20th century.
Turkey, however, denies the deaths constituted genocide, saying the toll has been grossly inflated and that those killed were victims of civil war and unrest.
Israel has thus far tried to distance itself from the issue, not wanting to offend Ankara and souring relations.
Yeritsyan insisted that the killings constituted genocide and stressed that it was essential for the international community to recognize it as such.
"One must be honest about history," the former professor, who holds a PhD in philology, said, adding that "failure to do so only increases the chances of such a thing happening again."
Yeritsyan welcomed the recent decision by American Jewish organizations such as the Anti-Defamation League, which in August reversed its traditional position and declared the killing of the Armenians was "tantamount to genocide," saying this was "of course a positive development."
"We, the Armenians, are very emotionally connected with this issue, as you can understand," Yeritsyan said. "But I believe that Jews all over the world can help us to cure the pain."
"We must work together towards greater respect and cooperation between Armenia and Jewish people all over the world," Yeritsyan said. "It is our responsibility to history."
http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1196847413051&pagename=JPost%2FJPArticle%2FS howFull
"It is our responsibility to history."
http://www.greensmilies.com/wp-includes/images/smilies/smiley_emoticons_kotz.gif
deryatulga
13.02.08, 17:49
The Stubborn Myth of Jewish Involvement in the Armenian Genocide
by Khatchig Mouradian
Kaynak: jewcy.com
Yer: USA
Tarih: 12.2.2008
On Nov. 30, Jewcy published an article titled “Are Armenians Angry at Jews?” in which I argued that although the Armenian community is upset that a prominent Jewish civil rights organization (ADL) supports Turkey’s campaign to the deny the Armenian Genocide, it is also aware of the Jewish-American writers, bloggers, and activists who speak out against ADL’s hypocrisy. Armenians know, I said, that throughout the 20th century there was never a shortage of righteous Jews, individuals who spoke out against the Armenian genocide. I then proceeded to name three such righteous Jews: Henry Morgenthau, Franz Werfel (to whom I dedicated an entire article later), and Raphael Lemkin.
I received dozens of comments—made either to me in person or posted on Jewcy—immediately after the posting of the article. In one of the emails, a reader advised Jewcy to continue “kicking Foxman’s ass.”
I will not dwell on the positive remarks and the many emails, some from prominent academics, suggesting several other names of righteous Jews (about whom I might write in the future). I will, however, bring to the reader’s attention one point of view—from a fellow Armenian—that I thought was outrageous and, I believe, is shared by some other Armenians and non-Armenians.
“It is with great reluctance,” my fellow Armenian said, “that I wish to tell you that your article is oversimplified, very naïve and, at bottom, worthless. The Jewish involvement in Armenian Genocide is much complicated, intricate and perplexing.” He went on to cite historians who studied the “Zionist Jewish participation and their ominous role in Armenian Genocide.”
The author of the email also advised me to read a book by Christopher J. Bjerknes, who he'd cc'd, called The Jewish Genocide Of Armenian Christians. Bjerknes, he said, is “our really great Jewish friend,” who, he alleged, had the following to say about my article:
“Should Armenians grovel and lick Jewish boots, or should Jewry apologize to the Armenians, stop obstructing Genocide recognition and make reparations?”
Having written several articles on Jewcy about the bigotry and racism of some Jews and Turks regarding the Armenians and their suffering, I now feel obliged to address one of the conspiracy theories that has been passed from generation to generation—and shared by some Armenians—for a few decades at least. It goes something like this:
The plan to exterminate the Armenians in the Ottoman Empire was conceived and implemented by Jews, Zionists and Freemasons. You want proof? Several leaders of the Committee of Union and Progress (CUP)—that committed the genocide—were Jews converted to Islam (the Turkish term used to refer to them is Donme) and freemasons. Those who present these arguments, of course, set out several reasons that might have prompted the Jews to exterminate the Armenians, ranging from jealousy (for example, the Armenians were successful merchants, even more so than the Jews) to greater geo-political schemes sometimes involving the domination of the world. In some cases, this conspiracy theory is amalgamated with a similar theory prevalent among some Arabs that the Young Turk revolt of 1908 against the Ottoman Sultan Abdulhamid II was also a Jewish and Freemasonic conspiracy because the sultan was vehemently opposed the settling of Jews in Palestine, while the Young Turks were allegedly more inclined to implement the Zionist designs.
While no professional historian of the Armenian genocide has taken this conspiracy theory seriously, there has unfortunately been no separate academic analysis as well to expose its origins and the reasons of its persistence, making it possible for this theory to survive on the margins of Armenian life.
The truth is that Ottoman Empire was crumbling. The Turks were losing huge chunks of land in Europe, while Russia was threatening their empire from the East. Under these conditions, Anatolia, which hundreds of thousands of Armenians had called home for thousands of years, came to be regarded as the Turkish heartland—the vital space—that needed to be cleansed of Armenians. Turkey used the cover of World War I to annihilate the Armenians. It was the first major genocide of the 20th century. Dozens of historians and genocide scholars have researched millions of archival documents and explained why and how the Armenian genocide happened.
All the documentation and research has not stopped Turkey to fund a multi-billion dollar campaign of genocide denial, it has not stopped states like the U.S., the United Kingdom and Israel, and organizations like the ADL, to support Turkey’s position of denial, and it may possibly not stop conspiracy theorists from finding “alternative” explanations to the why and how of the Armenian genocide.
But it is a shame when ordinary Armenians, Jews and Turks—out of ignorance, convenience or gain—buy into the lies of the Turkish state or anti-Semitic conspirators. This is where our role becomes important: informing the public, even though some might consider that “licking Jewish boots” or “kicking Foxman’s ass.”
NEXT: Check past Jewcy posts on the ADL/Armenian Genocide issue, or get ongoing coverage from our friends at No Place For Denial.
deryatulga
13.03.08, 16:32
ISRAELI GENOCIDE SCHOLARS RESPOND TO REPORTED STATEMENTS OF AMBASSADOR GABY LEVY DENYING THE ARMENIAN GENOCIDE."
OPEN LETTER TO MK TZIPI LIVNI, MINISTER OF FOREIGN AFFAIRS, ISRAEL
MK Tzipi Livni, Minister of Foreign Affairs Israel Ministry of Foreign Affairs, Jerusalem
We are writing to express our shock, disbelief and horror at the statements attributed to Ambassador to Turkey Gaby Levy by the website of Sabah News (Turkey) that "what we [Israel] did in Gaza is not genocide just like there is no Armenian genocide." These statements were reportedly in response to comments made by Prime Minister Erdogan of Turkey criticizing Israel’s response to the terror attacks from Gaza. We would like to believe that he was misquoted.
Ambassador Levy is insultingly wrong in denying the Armenian genocide.
There is an overwhelming body of historical evidence from many separate and independent bodies of information to show that the mass atrocities experienced by the Armenians were a result of an intentional policy on the part of the Turkish government at the time. It is precisely this evidence of intent to kill and destroy, in whole or in part, as defined by the UN Convention on Genocide, which is why these atrocities constitute genocide. They were adjudged genocide by Raphael Lemkin, the person who gave the world the word-concept of genocide, and have been so adjudged by any number of impartial commissions and professional authorities, including the International Association of Genocide Scholars.
Israel’s ambassador is humiliatingly further misdirected on Gaza, where it is Hamas, an organization with a genocidal agenda, which is carrying out terror attacks aimed at killing, destroying and expelling the entire population. Israel is defending itself against the perpetrators of this genocidal agenda. The Grad rockets Hamas is now firing at population centers in Israel come from Iran which has expressed a sworn determination to wipe out the State of Israel.
Clearly Israel has never embarked on a genocidal program or action in Gaza, but for the ambassador to prove his point as it were by comparing Israel’s actions today in Gaza to the known genocidal activities of the Ottoman Turks against the Armenians and other non-Moslem minorities in 1915 and on is self-defeating in the extreme. The aim of Israel’s military actions in Gaza is to stop the genocidal terror aimed at the Israeli public. To link proof that Israel is not the aggressor in Gaza with a denial of the validity of the Armenian Genocide is seriously harmful to Israel. Ambassador Levy’s mission is not to revise historical truth, but to represent Israel with honor, self-respect, competence and integrity. He has failed the test on all counts. By publicly declaring his denial of the Armenian genocide, he paves the way for denial of all other genocidal threats, foremost of which are those now facing Israel.
Israel’s relationship with Turkey is a matter of vital importance to the two countries,. But this relationship does not require public displays of obsequiousness and participation in genocide denial. It does require Ambassador Levy to advise Turkey of the genocidal threats from Hamas, and from Iran, its paymaster.
We call upon the Government to repudiate the remarks attributed to him.
Sincerely,
Prof. Yair Auron, PhD, Dept. of Sociology, Open University of Israel yairau@oumail.openu.ac.il
Prof. Israel W. Charny, PhD (retired Tel Aviv University and Hebrew University), Executive Director, Institute on the Holocaust and Genocide, Jerusalem, Editor, Encyclopedia of Genocide encygeno@mail.com
Prof. Elihu D. Richter, MD, MPH, Genocide Prevention Program, Hebrew University-Hadassah School of Public Health and Community Medicine, elir@cc.huji.ac.i
Historikerzunft
27.03.08, 18:33
Quelle: http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3524126,00.html
Das geht ja schon wieder los!
"Knesset" to discuss "Armenian genocide"
Knesset accepts Oron's initiative, will discuss mass murder of 1.5 million Armenians during early 20th century. Oron: 'Certain ethical dilemmas cannot be avoided.' Jerusalem officials warn of Turkish reaction
Amnon Meranda
Latest Update: 03.27.08, 01:10 / Israel News
In an unprecedented move, the Knesset decided on Wednesday to appoint a committee to discuss the Armenian genocide that occurred during World War I.
The decision was based on a bill proposal made by Meretz-Yahad Chairman Chaim Oron. Eleven Knesset members voted in favor of the proposal, none opposed or abstained. Oron requested that the Knesset's Education Committee hold the discussion.
"It is only proper that the Knesset, which officially represents the Jewish people, recognize the Armenian genocide," said Oron. "It is especially important at present, as we are dealing with so many cases of Holocaust denial. There are certain ethical dilemmas that cannot be avoided. I am aware of Turkey's objection to the matter, but I believe this is a subject that the Knesset must discuss."
Knesset Member Zeev Elkin (Kadima) said, "I am proud of our efforts, which have brought on this historical achievement, and which other parliaments in the world have succeeded in doing a while ago. Israel should have been among the first countries in the world to recognize this genocide."
State officials warn of tensions with Ankara
Senior State officials in Jerusalem told Ynet on Wednesday evening they believed the decision to be "out of place and undesired." In similar attempts to agree on such things in the past, said the officials, the Foreign Ministry and coalition "got on their hind legs to avoid any embarrassment."
The sources said however that the ministry must clarify its position and not try to silence the Knesset.
"We believe that the Turks will not be perturbed by the debate itself but rather with its practical sides. Past experience teaches they want to know what level the discussion is being held on and what implications it will have on Israeli policy," said the officials in Jerusalem, stressing that Israel's official stance has not changed.
"Israel's position is that we are aware of the tragedy that befall the Armenian people. There are contradictions in the versions told by those involved in regards to the historical recollection of what occurred," they said.
The Armenian genocide
90% of the Armenian population residing within the territories controlled by the Ottoman Empire were murdered or deported during the massacre. An estimated 1.5 million Armenians were murdered or died of starvation and disease during the period between 1894 and 1918.
The slaughter of the Armenian people is considered by many to be the first genocide of large proportions of the 20th century. Turkey has denied reports of the massacre, calling the event a war with the Armenian people and claiming that many of the Armenians were simply transferred to different areas of the empire.
April 24 marks an international day of remembrance for the Armenian genocide, and every year Armenians from all over the world gather to mark the occasion.
In October 2007 the US Senate Committee on Foreign Relations approved a bill naming the slaughter of the Armenians genocide. Prior to the vote on this matter, US President George Bush said that the bill was not the answer to the massacre, and that its approval was likely to damage relations with Turkey.
In October of 2006 Turkey suspended its military relations with France due to a French law passed, making the denial of the Armenian genocide illegal in the country
Historikerzunft
27.03.08, 18:35
Knesset panel to consider recognition of Armenian genocide
By Shahar Ilan, Haaretz Correspondent
Tags: Turkey, Armenian genocide
The Knesset decided Wednesday that a parliamentary committee will hold an unprecedented hearing on whether to recognize the World War I-era mass murder of Armenians by the Ottoman Empire as a genocide.
The decision to hold a hearing, which was proposed by Meretz Chairman Haim Oron, was approved by a 12-MK margin. The government did not oppose the motion.
The Knesset House Committee will decide whether the issue will be handed over to the Knesset Education Committee, as Oron wants, or to the Foreign Affairs and Defense Committee, as requested by Yisrael Beiteinu MK Yosef Shagal. The latter generally holds hearings behind closed doors.
Advertisement
Oron wants the committee to recognize the Armenian genocide, pointing out that similar recognition has been afforded recently by the French parliament and the United States Congress. "It is appropriate that the Israeli Knesset, which represents the Jewish people, recognize the Armenian genocide," said Oron. "It is unacceptable that the Jewish people is not making itself heard."
The Meretz MK added that he raises the proposal every year ahead of Armenian Genocide Day, which falls on April 24.
Minister Shalom Simhon, who represented the government in the Knesset debate, did not object to sending the issue to committee. Simhon said the Jewish people have a special sensitivity to the issue and a moral obligation to remember tragic episodes in human history, including the mass murder of the Armenians.
Nonetheless, Simhon added that, "in the course of time this has become a politically charged issue between Armenians and Turks ? and Israel is not interested in taking a side."
Shagal warned that recognizing the killings as a genocide could have repercussions for Israel's diplomatic relations with Turkey, as well as the fate of tens of thousands of Jews who live in Azerbaijan.
Quelle:http://www.haaretz.com/hasen/spages/968844.html
Incident occurs in Israeli Knesset’s commission while discussing issue on “Armenian genocide”
01 Apr 2008 20:26
Baku. Lachin Sultanova-APA.
“Which commission of Israeli Knesset will discuss the so-called Armenian genocide”, this was discussed in the commission of Israeli Parliament. APA reports quoting Israeli mass media that Josef Shagal, who is from Baku by origin, and representative of the ruling party Zeev Elkin had a conflict, they insulted one another.
At the end of the discussions decision was passed to discuss the “Armenian genocide” in the Knesset’s commission of foreign affairs and security.
After the meeting, Josef Shagal told journalists that the events happened in Turkey in 1915 were historical facts.
“Armenians were citizens of Turkey, but supported Russia in Russia-Turkey war. This is called collaborationism. Analogous event happened during Lebanon war when SADAL fighters. Hezbollah killed those, who supported us and could not leave the country. It should be taken into consideration that they were killed not because they were Christians, but because they were collaborationists”, he said.
http://en.apa.az/news.php?id=46329
Außenpolitik | 11.04.08
Türkei warnt Israel vor Diskussion über Armenierfrage
ANKARA / JERUSALEM (inn) - Die Türkei hat Israel aufgefordert, eine geplante Knesset-Diskussion über den Völkermord an den Armeniern abzusagen. Denn sie könne negative Auswirkungen auf die Beziehungen zwischen den beiden Staaten haben.
"Die armenische Frage ist für die Türkei sehr heikel", sagte der Vorsitzende des Komitees für Außenpolitik und Verteidigung im türkischen Parlament, Hasan Murat Mercan, bei einem Besuch in Israel. "Wir würden es vorziehen, wenn diese Diskussion zu dieser Zeit im israelischen Parlament nicht stattfände, weil sie den Beziehungen zwischen den beiden Ländern schaden könnte." Mercan sprach mit zwei ranghohen Mitarbeitern von Israels Premier Ehud Olmert, wie die Zeitung "Ha´aretz" am Freitag meldet.
"Israel anerkennt selbstverständlich die strategische Bedeutung seiner Beziehungen mit der Türkei", entgegnete einer der Olmert-Berater, Joram Turbowicz, auf die Bitte. "Doch es gibt Themen und parlamentarische Initiativen, die nichts mit der Regierung zu tun haben. Als Regierung haben wir kein Interesse, unsere Beziehungen mit der Türkei zu unterminieren."
In der Türkei darf das Vorgehen gegen die Armenier zur Zeit des Ersten Weltkriegs offiziell nicht als "Völkermord" bezeichnet werden.
http://www.israelnetz.com/themen/nachrichten/artikel-nachrichten/artikel/tuerkei-warnt-israel-vor-diskussion-ueber-armenierfrage/?tx_ttnews%5BbackPid%5D=10&cHash=460b01baf0
Außenpolitik | 11.04.08
Türkei warnt Israel vor Diskussion über Armenierfrage
ANKARA / JERUSALEM (inn) - Die Türkei hat Israel aufgefordert, eine geplante Knesset-Diskussion über den Völkermord an den Armeniern abzusagen. Denn sie könne negative Auswirkungen auf die Beziehungen zwischen den beiden Staaten haben.
"Die armenische Frage ist für die Türkei sehr heikel", sagte der Vorsitzende des Komitees für Außenpolitik und Verteidigung im türkischen Parlament, Hasan Murat Mercan, bei einem Besuch in Israel. "Wir würden es vorziehen, wenn diese Diskussion zu dieser Zeit im israelischen Parlament nicht stattfände, weil sie den Beziehungen zwischen den beiden Ländern schaden könnte." Mercan sprach mit zwei ranghohen Mitarbeitern von Israels Premier Ehud Olmert, wie die Zeitung "Ha´aretz" am Freitag meldet.
"Israel anerkennt selbstverständlich die strategische Bedeutung seiner Beziehungen mit der Türkei", entgegnete einer der Olmert-Berater, Joram Turbowicz, auf die Bitte. "Doch es gibt Themen und parlamentarische Initiativen, die nichts mit der Regierung zu tun haben. Als Regierung haben wir kein Interesse, unsere Beziehungen mit der Türkei zu unterminieren."
In der Türkei darf das Vorgehen gegen die Armenier zur Zeit des Ersten Weltkriegs offiziell nicht als "Völkermord" bezeichnet werden.
http://www.israelnetz.com/themen/nachrichten/artikel-nachrichten/artikel/tuerkei-warnt-israel-vor-diskussion-ueber-armenierfrage/?tx_ttnews%5BbackPid%5D=10&cHash=460b01baf0
Es war ja auch kein Völkermord, sondern was ganz anderes, ich glaube zu Neudeutsch sagt man dazu Kollateralschäden oder ähnliches während eines Krieges. Wie schon gesagt, es war Krieg wohlbemerkt.
Beispiel Irak, klingt jetzt hart, was ich gleich sagen werde, aber es ist nun mal so, es sind weit über 600.000 Iraker gestorben, warum sagen dann alle anderen Nationen nicht, das die USA ein Genozid im Irak begangen haben?
Seht ihr was ich meine mit "Kollateralschäden", ich weiss klingt sehr sehr geschmacklos, aber genau da spielt die Doppelmoral eine sehr große Rolle !!!
Die Türkei hat kein Genozid gegenüber den Armeniern begannen, im Gegenteil, die Armenier haben die Türken in Ostanatolien regelrecht massakriert, das belegen Interviews von Überlebenden, Schriftstücke, etc. pp.
Die Türkei hat seine Archive bezüglich Armeniensache geöffnet, aber seitens der Armenier passiert diesbezüglich rein gar nichts, im Gegenteil, es heisst einfach nur Genozid. Die Türkei öffnet seine Tore aber seitens der Armenier passiert rein gar nichts. Hauptsache in der Welt rum reisen und die Nationen bestechen von wegen, sagt einfach die Türken haben Genozid an uns begangen. Das haben wir gern, liebe Armenier.
Und was haben die Armenier nicht all zu langer Zeit mit den Aserbaidschanern gemacht? Stimmt, die haben mit dene Ball gespielt.
Es war ja auch kein Völkermord.
Dann war es eben eine ethnische Säuberung, auch nicht viel besser, nicht wahr?
Mir ist, nebenbei bemerkt, die Nomenklatur gar nicht so wichtig. Interessanter, daß im blutigen 20. Jahrhundert die muslimische Türkei mit solchen Praktiken angefangen und ein schlechtes Beispiel gegeben hat.
Dann war es eben eine ethnische Säuberung, auch nicht viel besser, nicht wahr?
Mir ist, nebenbei bemerkt, die Nomenklatur gar nicht so wichtig. Interessanter, daß im blutigen 20. Jahrhundert die muslimische Türkei mit solchen Praktiken angefangen und ein schlechtes Beispiel gegeben hat.
ahhhja, "der erste Völkermord des 20.Jahrhunderts", diesen Titel werden wir noch hochhalten. der Boxer-Aufstand und Herero Aufstand waren ja nur Aufstände, überhaupt kein Vergleich. was kommt als nächstes stilicho, etwa die inspiration hitlers?
Dann war es eben eine ethnische Säuberung, auch nicht viel besser, nicht wahr?
Mir ist, nebenbei bemerkt, die Nomenklatur gar nicht so wichtig. Interessanter, daß im blutigen 20. Jahrhundert die muslimische Türkei mit solchen Praktiken angefangen und ein schlechtes Beispiel gegeben hat.
Genau das braucht ja die deutsche,völkische Seele. :)
Genau das braucht ja die deutsche,völkische Seele. :)
wieso denn? Etwa weil die perfektionistische Grundeinstellung der deutschen völkischen Seele einen Kratzer abbekommt?
Das müßte man dann so verstehen:
Die Türken haben ganze Arbeit geliefert, alle Armenier, also 1,5 Millionen vernichtet, hingegen die deutschen es nicht geschafft haben, einige Afrikaner zum Stillschweigen zu bringen. Dann haben sie es abermals versucht und endlich geschafft :lach: Nun, der erste Platz darf deshalb nicht an die deutschen fallen, denn so wäre sie nur eine inkonsequente, inkopentente Rasse :lach:
Mei mei, auf was für Gedanken ich komme :brüll:
Vielleicht will man sich auch nach 49´ keine weitere Praktiken anlasten, denn nach den deutschen zu urteilen, haben die damaligen Politiker ja die Türkei wie in guten, auch in schlechten Seiten unterstützt. Unterstützt heisst eben, geduldet, aber nicht arangiert.
Aber auch hier sieht man die Grundeinstellung. Man sieht sich immer noch als eine Kolloniale Macht, den wenn sie nicht zugestimmt oder geduldet hätten, wäre das wohl nicht passiert. Manchmal überschätzen sich die deutschen maßlos, auch heute noch. Zumindest suchen wir nicht einen Wegbegleiter oder einen weiteren Sündenbock, sondern stehen dazu, im Gegensatz zu jenen, die auch heute noch wegen einigen Millionen die Pinats sind, einem kleinem Volk nur Lippenbekenntnisse zukommen lassen.
wieso denn?
Weil dann die Deutschen dann nicht mehr das einzige Tätervolk mit einer grausamen Vergangenheit wären. Sieht man doch jetzt schon wie es läuft. Geht es in einer Diskussion um die Shoa, landet die Diskussion bei den Armeniern.
Das würde die völkischen Deutschen, die u.a die Opferzahlen bezweifeln, noch mehr entlasten.
Der Schakal
12.04.08, 17:50
Dann war es eben eine ethnische Säuberung, auch nicht viel besser, nicht wahr?
Mir ist, nebenbei bemerkt, die Nomenklatur gar nicht so wichtig. Interessanter, daß im blutigen 20. Jahrhundert die muslimische Türkei mit solchen Praktiken angefangen und ein schlechtes Beispiel gegeben hat.
Irgendwie doch eine interessante Formulierung ... "die muslimische Türkei mit solchen Praktiken angefangen und ein schlechtes Beispiel gegeben hat...". *kopfgegendiewandschlag*
stilicho babelt wieder einmal nur blödsinigis zeug...
habe selten solche rafinierten faschos gesehen...
deryatulga
12.04.08, 17:59
Bleibt beim Thema, Juden und Armenier. Zu monologiseren habt ihr genügend
sonstige threads zu eurer Verfügung!
Weil dann die Deutschen dann nicht mehr das einzige Tätervolk mit einer grausamen Vergangenheit wären.
Wer ein wenig historisch gebildet ist, weiß, daß alle Dreck am Stecken haben. Wir Deutschen nehmen diesbezüglich keine singuläre Stellung ein. Frühere Unrechtsregime oder Tyrannen hatten einfach noch nicht die technischen Mittel, um mit einer so grausamen und kalten Perfektion zu morden.
ANKARA / JERUSALEM (inn) - Die Türkei hat Israel aufgefordert, eine geplante Knesset-Diskussion über den Völkermord an den Armeniern abzusagen. Denn sie könne negative Auswirkungen auf die Beziehungen zwischen den beiden Staaten haben.
http://www.israelnetz.com/themen/nac...ash=460b01baf0
Wer zu solchen erpresserischen Mitteln greift, hat offenbar wenig Vertrauen in die Kraft seiner Argumente. Insgesamt finde ich den Vorgang empörend.
[QUOTE=tayfur;482208]stilicho babelt wieder einmal nur blödsinigis zeug...
Wär schön, wenn dem auch Argumente folgten. Aber das würde ja, selbst wenn ihm welche zur Hand wären, Arbeit bedeuten.
habe selten solche rafinierten faschos gesehen...
Eine in ein Kompliment gekleidete Beleidigung. Schließlich ist klar, wen er damit meint.
Dann war es eben eine ethnische Säuberung, auch nicht viel besser, nicht wahr?
Mir ist, nebenbei bemerkt, die Nomenklatur gar nicht so wichtig. Interessanter, daß im blutigen 20. Jahrhundert die muslimische Türkei mit solchen Praktiken angefangen und ein schlechtes Beispiel gegeben hat.
Stilicho, Stilicho, was soll das nur werden...
Ich will ja nicht so pingelich sein, darauf hinzuweisen, dass es 1915 überhaupt noch keine "muslimische Türkei" gab, sondern das multireligiös/multiethnische Osmanische Reich, aber ich muss drauf bestehen: "angefangen" haben ganz andere:
Die Herreros wurden ja schon erwähnt (http://derstandard.at/?url=/?id=3059849%26sap=2%26_pid=776 0059), hier hätten wir den Kongo: http://en.wikipedia.org/wiki/Congo_Free_State
(so sahen dann die Unglücklichen aus, die nicht genügend Kautschuk herbeischafften:
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/MutilatedChildrenFromCongo.jpg/180px-MutilatedChildrenFromCongo.jpg
Die Verbrechen der Italiener in Lybien (auch schon vor 1915 (http://de.wikipedia.org/wiki/Italienische_Kriegsverbrechen_ in_Afrika).
Und so hausten die Niederländer (http://www.cadietravel.de/asia/indonesia/geschichteindonesia.htm) in Indonesien:
Die Festigung der niederländischen Herrschaft
Während der Napoleonischen Kriege eroberten die Briten Java und die Molukken. Von 1811 bis 1816 versuchten sie die Verwaltung von Java zu zentralisieren und reformieren, was nicht gelang. 1816 gaben die Briten die eroberten Gebiete an die Niederlande zurück. In den Jahren 1825 bis 1830 mussten immense Geldsummen aufgewendet werden, um den Widerstand unter Anführung des javanischen Fürsten Diponegoro zu brechen. Die Niederländer annektierten große Teile der Fürstentümer in Mitteljava und führten 1830 das so genannte „Kulturensystem” ein, nach dem die Bauern einen Anteil ihres Landes (offiziell ein Fünftel, in der Regel aber weit mehr) dem Anbau von Exportfrüchten, außer Reis, vorbehalten mussten. Für die Kolonialmacht erwies sich dieses ausbeuterische System als äußerst gewinnbringend. Die Folge waren weit verbreitete Hungersnöte auf Teilen Javas in den vierziger und fünfziger Jahren des 19. Jahrhunderts.
Man könnte durchaus auch noch den ersten Einsatz von Giftgas unter Massaker packen: 22.April 1915 in Ypern (http://www.pharmtech.tu-bs.de/pharmgesch/Seminar/Ypern%20Grafiken/Ypern.htm).
Alles, bevor die "muslimische Türkei" angefangen hat.
Stilicho, danke mir nicht. Lesen bildet.
Alles, bevor die "muslimische Türkei" angefangen hat.
Und Kain hat seinen Bruder Abel erschlagen, lange vor der Gründung des osmanisch-türkischen Reiches. Hoffentlich verstehst du du, was ich damit in aller Kürze sagen will.
Du hattest mal den muslimischen Usern im Forum vorgeschlagen, sie sollten ihre eigene Haut verlassen und in die Haut des anderen ( des Christen) schlüpfen, um die Dinge mit den Augen des anderen zu sehen, wann machst Du uns das mal vor?
Der Strang befaßt sich mit einer Frage, die von neutralen, nur der Wahrheit verpflichteten Wissenschaftlern leicht beantwortet werden kann. Dazu braucht's keiner Hautschlüpferei.
@hami yildiz: So einen Blödsinn dulden wir hier nicht. Noch einmal und ich werde dich dauerhaft sperren.
@stilicho: Die Devise lautet "Beitrag melden".
hami yildiz
17.04.08, 00:08
Der Strang befaßt sich mit einer Frage, die von neutralen, nur der Wahrheit verpflichteten Wissenschaftlern leicht beantwortet werden kann. Dazu braucht's keiner Hautschlüpferei.Ich habe es Hautschlüpferei genannt, Du wiederum hattest das in dem besagten Beitrag Paradigma genannt.
Kurz und gut , die Muslime im Forum sollten nach deiner Aussage ihr Denkmuster ablegen und das Denkmuster der anderen, sprich der Christen annehmen.
Jetzt mal ganz ernst, wieso schlägst Du das den anderen vor wenn Du selbst dazu nicht bereit oder fähig bist?
Nö.
Vielleicht das? "Wer ein wenig historisch gebildet ist, weiß, daß alle Dreck am Stecken haben" [...]
hami yildiz
17.04.08, 00:43
Vielleicht das? "Wer ein wenig historisch gebildet ist, weiß, daß alle Dreck am Stecken haben" [...]Das ist mindestens seit Jesus allseits bekannt.
Ihr kennt das bestimmt auch: Wer ohne Sünde ist, werfe den 1. Stein.
bosnakoglu
17.04.08, 21:23
um was gehts eigentlich in diesem thread?:kafa:
Der Schakal
17.04.08, 21:26
um was gehts eigentlich in diesem thread?:kafa:
Stell dir vor du hast ein Buch in der Hand.
Fang auf der ersten Seite an zu lesen.
deryatulga
10.06.08, 16:32
Batı karşıtı Doğu emperyalizmi
Halil Berktay
Kaynak: Taraf
Tarih: 7.6.2008
OKUMA NOTLARI Halil Berktay
Batı karşıtı Doğu
emperyalizmi
"Düşmanımın düşmanı,dostumdur":realpolitik denen ahlâksızlığın pis, korkunç mantığı.
Değişik ifadesi, "denize düşen yılana sarılır." Absürditenin sınırında bir örnek: Ermeni soykırımı "iddialarına karşı resmî ideolojinin İsrail'den medet umması. Zira paylaşılamayan mirasların {contested patrimonies) en önemlisi, hiç kimsenin vazgeçemediği mağduriyet mirası {contested victimhood). Üstelik, İsrail'in varlığı bir bakıma Shoah'm, Holocaust'un biricikliği, benzersizliği üzerine kurulu. Ne demekmiş, Yahudi soykırımının yanına bir de Ermeni (hattâ Rum, Süryanî, Yezidî) soykırımı koymak? Daha neler.
Bu zeminde, ne zaman Amerikan Kongre'sinde bir soykırım tasarısı gündeme gelse, hemen "Yahudi lobileri" yardıma çağrılıyor. Gerçi Knesset'deki gelişmelere bakılırsa, bu taktiğin daha ne kadar süreceği belirsiz. Ama biz gene evveliyatını hatırlayalım. Sahne: 1990'larda Heidelberg'de bir Osmanlı Sosyal ve Ekonomik Tarihi kongresi. Bir Yahudi tarihçi, Selanik'teki Yahudi cemaatinin 19. yüzyıl sonlan ve 20. yüzyıl başlarında uğradığı baskıları, maruz kaldığı ayrımcılığı anlattı. Uyumlu, hoşgörülü bir "Osmanlı barışı" güzellemesine ters düştüğü için, bazı muhafazakâr tarihçilerimiz çok sinirlendi buna. Lâkin daha sonra mevzileniş tamamen değişti. Başka bir panelde Hilmar Kaiser ve Ara Sarafian'ın ortak bildirisi vardı -buldukları bir hâtıra defteri üzerinden, 1915 kıyımına ilişkin. "Baş düşman" farklıydı artık. Aynı Yahudi tarihçi, bu sefer kalkıp Ermeni soykırımına karşı konuştuğu; (mealen) "bir tek soykırım vardır, o da benim soykırımımdır" dediği için, önceki gün kızdırdığı (sert islamcılıkları nedeniyle düpedüz Yahudi aleyhtarı, anti-Semitik sayabilecekleriniz dahil) bütün Türk tarihçilerince hararetle alkışlandı.
ikiyüzlülüğün bu kadarında, komik bir yan da var. Oysa geçmişte, özellikle ezilen uluslar çok daha trajik akıl tutulmaları da yaşadı. İrlanda'da, 1915 Paskalya ayaklanmasını kanla bastıran İngiliz sömürgeciliğine tepki, hem Birinci hem İkinci Dünya Savaşı yıllarında Alman taraftarlığına dönüştü. Aynı nedenle, 1930'lar ve40'larda bir kısım Hint milliyetçisi de Nazi hayranlığına sürüklendi. Hemen belirtelim ki bunda, "İndoAryan ırkının üstünlüğü" teorisinde buluşmanın (veya buluşma yanılsamasının) da payı vardı.
Ne ki, Almanya'nın Asya platformunda iç kulvardan koşan Japonya ile rekabet etmesi olanaksızdı. Her emperyalizmin, çeşitli tarihîkültürel özelliklerle bezenmiş kendi kültür dairesi vardır. 1930'dan itibaren Japon militarizmi Pan-Asyacı bir boyut peydahladı. Eski Dünya'nın mazlumlarına, Avrupa ırkçılığının simetriği diyebileceğimiz bir "beyaz adam" düşmanlığı üzerinden kanca atmayı denedi. Batı'nın "sarı tehlike" klişesini tersyüz edip "beyaz tehlike"yi öne çıkardı. Özlediği, Hitler'in lebensraum'una denk düşen nüfuz alanını "Doğu Asya'da Yeni Düzen" ya da "Doğu Asya Ortak Refah Bölgesi" gibi adlarla sundu.
(Not 1: Cemil Aydın bu fikriyatın köklerine eğilmiş. Halen, University of North CarolinaCharlotte'da yardımcı doçent. Doktorasını Harvard'da Cemal Kafadarla yapmıştı. Tezinin kitaplaştırılmış hali 2007'de Columbia University Press'ten yayınlandı: The Politics ofAntiWestemism in Âsİa. Visions ofWorld Ofdet in Pan-lslamic and Pan-Asian Thought (Asya'da Batı Karşıtlığı. Pan-İslamist ve Pan-Asyacı Düşüncede Dünya Düzeni Arayışları). Bundan böyle, Türk milliyetçiliği derslerimin okuma listesinde hep olacak. Ama bakalım, aydın kamuoyunda ne kadar tartışılacak?) (Not 2: İnsan ve Toplum Bilimlerinde öyle bir genç nesil var ki, ABD'nin en iyi üniversitelerinde okuyan. İnsanlığın bütün düşünsel kazanımlarına açık. Eleştirel; ideolojik fetişizmlerden uzak.
'Taşra darkafalılığı"yla hiç bağdaşmayacak.
Araştırmalarının Türkiye'ye eklemlenmesini kolaylaştırsak. Örneğin özel ödül konsa, her yıl geniş anlamıyla "Osmanlı diyarları" üzerine yazılmış en iyi üç teze. Hem Türkçeye çevrilseler, hem de yazarları bir-iki yıllık posf-doc'larını ülkelerinde geçirse. Fena mı olur, evrensel bilimle köprüleri çoğaltmak açısından?)
TruckTurkey
10.06.08, 22:42
Batı karşıtı Doğu emperyalizmi
Halil Berktay
Kaynak: Taraf
Tarih: 7.6.2008
OKUMA NOTLARI Halil Berktay
Batı karşıtı Doğu
emperyalizmi
"Düşmanımın düşmanı,dostumdur":realpolitik denen ahlâksızlığın pis, korkunç mantığı.
Değişik ifadesi, "denize düşen yılana sarılır." Absürditenin sınırında bir örnek: Ermeni soykırımı "iddialarına karşı resmî ideolojinin İsrail'den medet umması. Zira paylaşılamayan mirasların {contested patrimonies) en önemlisi, hiç kimsenin vazgeçemediği mağduriyet mirası {contested victimhood). Üstelik, İsrail'in varlığı bir bakıma Shoah'm, Holocaust'un biricikliği, benzersizliği üzerine kurulu. Ne demekmiş, Yahudi soykırımının yanına bir de Ermeni (hattâ Rum, Süryanî, Yezidî) soykırımı koymak? Daha neler.
Herhalde ; ''holocaust'' eşsiz görüp ''sözde soykırıma'' karşı olduğunuz için Türkler(hatta Türkler de demiyor tam olarak ''sert islamcılar'' tabirini kullanıyor.)
sizi seviyor diyor,daha sonrada pan-İslamcı ve pan-Türkizm tanımı yapıp yukardaki kurgusuna göre, ''beyaz adam'' ve ''Yahudi Lobilerini'' aynı potada eritmeye çalışıyor.
Mason localarını Türkiye aleyhine kışkırtmaya yönelik.
Bu zatı şahanelerine Anti-semitik olanın Fransa'da korunup İran'da islam devrimi yapan Humeyni olduğunu hatırlatmak gerek.
Yıllarca Suriye ve Lübnan'da anti-semitizm den nemalanan da Fransa'nın ta kendisidir!
1990 öncesi kendisine zorla yazdırılıp imzalattırılmış :muhahahaa: kitaplarına bir bakarsa belki hatırlar.
Kasım da Amerika'da seçim var!
deryatulga
17.02.09, 23:06
İsrail’i basını uyardı: Ermeni kartı kullanmayın
Kaynak: hurriyet
Tarih: 17.2.2009
İsrail basınında, Türkiye ile gergin ilişkilerin, son günlerde patlak veren çirkin gelişmeler ışığında daha da bozulduğu değerlendirmesi yapıldı, İsrail Kara Kuvvetleri Komutanı Avi Mizrahi ve Dışişleri Bakanlığı’nın çıkışları ’çok çirkin’ olarak nitelendirilerek, ağır eleştirilerde bulunuldu.
Haaretz Gazetesi’nde yayınlanan ’Ahlakın olumsuz kullanılması’ başlıklı başyazıda, Kara Kuvvetleri Komutanı Tümgeneral Mizrahi’nin, Türk Başbakanı’na sözlü saldırıda bulunarak, Türkiye’nin geçmişte işlediği bazı suçları hatırlattığına dikkat çekilirken, "Bir asker olarak General Mizrahi’nin görevi, ne İsrail’in dış politikasını yönlendirmek ne de başka ülkelerinkini değerlendirmektir. Ancak daha da vahimi, bir stratejik müttefiki kınama ve ahlaki öğüt verme özgürlüğünü kendisinde bulması ve böylece İsrail ile Türkiye ilişkilerini bozmasıdır" denildi. Gazete, İsrail Dışişleri Bakanlığı’nın 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddialarıyla ilgili kartı ortaya koyarak, bunu Türkiye’yi cezalandırmak için kullanmaya çalıştığını da öne sürdü. Gazetenin başyazısında, şöyle denildi:
Türkiye en önemli müttefik
"İsrail Dışişleri Bakanlığı, Türkiye Başbakanı’nın İsrail politikasına ilişkin sert sözlerinin bir tepki ya da en azından böyle bir tehdidi gerektirdiğini düşünmüş olmalı. Tartışma konusu Ermenilerin soykırıma mı, katliama mı uğradıkları değil. Tarihi yeniden incelemek ve değerler temelinde bir yargıda bulunmak bizim için ahlaki bir yükümlülüktür. Eleştirinin asıl hedefi, sonuçları itibariyle İsrail’de de tartışma konusu olan askeri operasyonun kınanmasında sarf edilen hakaretamiz sözler nedeniyle, İsrail’in Ermeniler konusunu Türkiye’yi cezalandırmak için siyasi bir yol olarak kullanmaya çabalamasıdır."
Başbakanı İsrail’in izlediği politikalar konusunda her zaman anlayış göstermese ve hatta hakaretamiz ifadeler kullanmış olsa da, Türkiye’nin İsrail’in en önemli müttefiki olduğu vurgulanan yazıda, "Dolayısıyla, Dışişleri Bakanlığı’na düşen, bu krizi dondurmak ve ilişkileri normal rayına oturtmaktır" ifadesi kullanıldı. İsrail Dışişleri’nin, Ermeni meselesi konusunda bir tutum belirleyecekse, bunu daha uygun bir zamanda yapması ve tehditler için bir yol olarak kullanmak yerine, moral değerlere dayanarak belirlemesi gerektiği ifade edilen yazı şöyle son buldu: "General Mizrahi’ye gelince, belki Genelkurmay Başkanı’nın, astlarının yetkilerini aştığını kendilerine hatırlatması gerekir. Başka bir zamanda yapmış olsaydı, General Mizrahi’nin yorumları nedeniyle görevinden alınması beklenirdi."
deryatulga
18.02.09, 00:12
1915’i tanımak İsrail’in ahlaki görevi
Sean Gannon
Kaynak: radikal.com.tr
Yer: Türkiye
Tarih: 16.2.2009
“Ermenilere yönelik katliam inanılmaz boyutlar kazanıyor. Geniş bir alana yayılmış bölgelerden gelen haberler, masum insanları söküp atmak yönünde sistematik bir çabaya işaret ediyor. İmparatorluğun bir ucundan diğer ucuna uzanan zalim uygulamalara, korkunç işkencelere ve topyekün tehcire, bu insanlara yıkım ve felaket getiren yoğun tecavüz, talan ve katliama dönüşen cinayet olayları eşlik ediyor.” Henry
Morgenthau, ABD’nin Osmanlı İmparatorluğu büyükelçisi, 10 Temmuz 1915.
Peki tüm bunlar soykırım anlamına geliyor muydu? İsrail’e göre gelmiyordu, zira Türkiye’yle ilişkilerine yönelik ‘pratik reelpolitik’ nedeniyle İsrail 1915-23 arasında 1.5 milyon Ermeni’ye karşı Osmanlı Türklerinin yaptığı katliamı etnik temizlik olarak tanımayı reddediyordu.
Lobi faaliyeti muazzam
Reddini benzer gerekçelere dayandıran ABD için de soykırım değildi. Ve bunun nedeni de yok değildi. Son olarak Türkiye 2007’de Kongre’ye sunulan ve Başkan Bush’a cinayetleri soykırım diye niteleme çağrısı yapan bir tasarıya, Irak’taki ABD operasyonlara verdiği lojistik desteği kesme ve İncirlik’i kapatma tehdidiyle karşılık verdi. Mesajının etkili olmasını sağlamak için lobi faaliyetlerine bir ayda 300 bin dolar harcadı. Komite aşamasından geçen ve Temsilciler Meclisi’nde 225 desteği bulmuş olan tasarı hızla geri çekildi.
Ankara’nın Ermeni soykırımının uluslararası planda tanınmasını önleme çabaları, inkârın ülkenin kurucu mitolojisinin parçası olmasından kaynaklanıyor; Lozan Konferansı’ndan beri kesintisiz sürdürülen resmi politika, katliam iddialarını ‘Hıristiyan propagandası’ olarak reddediyor. 1934’te Türkiye, Amerikan filmlerini boykot tehdidiyle ve başarılı lobi faaliyetiyle MGM’yi Franz Werfel’in Ermenilerin yaşadıklarına dair yazdığı Musa Dağ’da Kırk Gün romanını filme çekme planından vazgeçmeye ikna etmişti.
Bu inkâr kampanyası, Ermenilerin soykırımın 50. yılı anmalarının konuyu uluslararası toplumun dikkatine taşıdığı 1965’ten sonra yoğunlaştı. 1970’lere gelindiğinde Türkiye, Richard Falk’ın deyişiyle, “Ermeni soykırımını hakkındaki gerçeğin genel kabul görmesini engellemek için... büyük, önleyici, planlı bir çabaya girişti.” 1990’lara gelindiğinde bu çaba, çeşitli ABD üniversitelerindeki Türkiye araştırmaları kürsülerine Ankara’nın görüşünü yaymak amacıyla bağış yapılmasını da içeriyordu.
Ankara’ya göre Ermeniler, 1. Dünya Savaşı döneminde neyin neden olduğuna dair kötü niyetli biçimde doğru olmayan bir resim çiziyor. Ve Türkiye’nin durumun genelde sunulduğu kadar net olmadığı iddiasında doğruluk payı var. Sözgelimi 19. asırda Ermeni milliyetçiliğinin yükselişinin Ermenilerle Osmanlı muktedirler arasında muazzam gerilimlere yol açtığı ve Ermenilerin 1828, 1854 ve 1877 savaşlarında imparatorluğun karşı safında yer aldığı nadiren kabul ediliyor.
Sık zikredilmeyen bir başka husus da şu: 1. Dünya Savaşı’nda 250 bin Ermeni Osmanlı ordularında silah altında olsa bile, 150 bini de Ortodoks Slavlarla dinsel yakınlıktan ve bir Rus zaferinin bağımsız Ermenistan’ın yolunu açacağı umudundan dolayı çarın emrinde savaşmaya gönüllü oldu; 50 bini de çarın safında yer tutan Ermeni gerilla gruplarına katıldı. Yüz binlerce Müslüman, Rum ve Yahudi sivilin bu grupların elinde öldüğü gerçeğinden de nadir söz ediliyor.
Fakat İstanbul Ermenileri beşinci kol olarak görmek konusunda gerekçeler elde etmiş olabilirse de, tarafsız kaynaklar tehcir ve katliamın isyan girişiminden önce başladığını açıkça ortaya koyuyor. Alman kaynaklarını araştıran David Fromkin’in de yazdığı gibi: “Bugün Osmanlı muktedirlerin ancak Ermeniler isyan ettikten sonra harekete geçtiği iddiasını desteklemeyi sürdüren tarihçiler var. Fakat o dönemin Türk karşıtı olmayan gözlemcileri durumun böyle olmadığını bildiriyordu. Orada bulunan Alman subaylar, sürgünler başlayana dek bölgenin sakin olduğu konusunda hemfikirdi.”
Ankara ölen Ermeni sayısının 1.5 milyon olduğunu da reddediyor. Bazı Türk tarihçiler sayıyı 600 bine kadar kabul etse de, Türk Tarih Kurumu 300 bine yakın veriyor ve bunların da sadece 10 bininin öldürüldüğünü, kalanların hastalık ve açlıktan hayatını kaybettiğini savunuyor. 10 bin kişinin soykırım planı çerçevesinde değil, savaşta ve çoğunlukla Kürtler tarafından öldürüldüğünü iddia ediyor.
Fakat tarihsel kayıtlar, Savunma Bakanlığı’nın resmi bir kolu olan Teşkilatı Mahsusa’nın Einsatzgruppen tarzı ölüm timlerinin faaliyetlerine nezaret ettiğini gösteriyor. Amerikalı bir diplomat, ‘bu timlerin kırsal bölgelere dalıp Ermeni erkekleri, kadınları ve çocukları katlettiğini’ anlatıyor. Ve Kürtlerin katliamlara katıldığı kesin olsa da, bu iş için Türk Savaş Bakanlığı’nca kasten seçildiler. Bakanlık Ermenilerin tarihi can düşmanları olarak Kürtlerin eski husumetlerin intikamını alma fırsatını kaçırmayacağını biliyordu.
Ankara’nın doğrudan doğruya öldürülenlerle, dolaylı olarak açlık, hastalık ve susuzluktan ölenleri ayırması da sorgulanabilir. Kıyafet, yiyecek veya barınma için ön hazırlık olmayan bir ortamda, Suriye çölüne tehcirin sonucunun ölüm olacağı açıktı. Zaten Türk içişleri bakanı sürgünleri ‘sonsuzluğa yürüyüş’ diye nitelemişti ve bu politikayla aralarına mesafe koyan Alman müttefikleri için bunun ne anlama geldiği belliydi. Tehcirde öldürülen Ermenilerin kasten öldürülmediğini iddia etmek, 2. Dünya Savaşı’ndaki Doğu’ya ‘kaydırılmaları’ veya Batı’ya doğru ölüm yürüyüşleri sırasında hiçbir kasti Yahudi ölümü olmadığını iddia etmekten farklı değil.
Lemkin örnek olarak kullandı
Gerçek şu ki, Ermenilere yönelik katliamlar, bütün uluslararası standartlara göre soykırımdı ve BM’nin soykırım kriterine de (‘ulusal, etnik, ırksal veya dinsel bir grubu topyekün veya kısmen yok etmeye kast etmek’) uyuyordu. Gerçekten de 1944’te ‘soykırım’ kavramını geliştiren Raphael Lemkin, Ermeni katliamlarını açıklayıcı bir örnek olarak kullanmıştı.
Türkiye’nin soykırımın tanınmasını önleme kampanyası, dev bir dalgayı elle durdurmaya çalışmaktan farksız. Rusya, Kanada ve Fransa da dahil, 21 kadar ülke soykırımı tanıdı; keza Avrupa Parlamentosu, Dünya Kiliseler Konseyi ve Uluslararası Soykırım Akademisyenleri Birliği de. ABD Başkanı Barack Obama’nın kampanyasında soykırımı tanıyacağını iki kez ifade ettiği düşünülürse, Hürriyet’in ‘tarihteki en Ermeni yanlısı ABD yönetimi’ nitelemesi ve Amerika Ermeni Ulusal Komitesi’nin Kongre gündemine yeni bir tasarı getirmeye hazırlanması beklenmedik değil. Obama katliamları anmak için 24 Nisan’da yapacağı açıklamada soykırım sözcüğünü kullanabilir.
Türkiye-İsrail ilişkilerindeki bozulmanın Amerikalı Yahudi örgütlerini Ankara’nın tavrına verdikleri geleneksel desteği gözden geçirmeye sevk edebileceğine dair haberler var. Bazı yazarların Türkiye’nin soykırımı inkârındaki başlıca ortağı diye nitelediği İsrail’den de benzer homurtular yükseliyor. Dışişleri Bakanı Yardımcısı Majallie Whbee Türkiye Gazze’de soykırım yapıldığına dair iddiasını sürdürürse, ‘Ermenilerle ilgili olayları soykırım olarak tanıyacakları’ uyarısında buluyor. Yanlış gerekçelerle de olsa, yapılacak doğru şeyin bu olduğu muhakkak. Zira, ikili ilişkiler ve Türkiye’deki Yahudi cemaati üzerindeki olumsuz etkilerine dair korkular yersiz olmasa da, İsrail’in belki de diğer ülkelerden daha çok, bu suçu adıyla anmak konusunda ahlaki bir yükümlülüğü var. (İsrail gazetesi, 12 Şubat 2009)
Richard Falk’ýn deyiþiyle, “Ermeni soykýrýmýný hakkýndaki gerçeðin genel kabul görmesini engellemek için... büyük, önleyici, planlý bir çabaya giriþti.”
Richard Falk boyle mi dusunuyormus:think: ustelik israil ulkeden iceri girmesine de izin vermemisti...
deryatulga
18.02.09, 13:12
Richard Falk boyle mi dusunuyormus:think: ustelik israil ulkeden iceri girmesine de izin vermemisti...
Evet öyle düsündügü icindir ki Hoca Efendicilere sormusumdur, neden Zaman gazetesine yorumcu olarak oturtuldugunu! Malum sayin Basbakan bu Ermeni isini daha 2005 yilinda taniyacakti, onu kamuoyuna sevdirme isini ise Fethullahci Medya yüklenmisti. Sonra keser ve sap dönüverdiler, bugünkü duvara sikisma pozisyonunda o tarihte yenen hurmalarin payi coktur.
Evet öyle düsündügü icindir ki Hoca Efendicilere sormusumdur, neden Zaman gazetesine yorumcu olarak oturtuldugunu!
belki de hanimi turk oldugu icin:)
benim tuhafima giden bu konuda uluslararasi hukuk "uzmanlari" turkiye'nin hep aleyhine...
deryatulga
18.02.09, 23:50
belki de hanimi turk oldugu icin:)
benim tuhafima giden bu konuda uluslararasi hukuk "uzmanlari" turkiye'nin hep aleyhine...
Ister uluslararasi, ister ceza hukugu uzmani olsun, hukukcunun eli tarihcinin toplayacagi malzemeye mahkumdur. Bugüne kadar bizde tarihci gecinenlerin topladigi malzemeden de pek hayirli bir sey cikmiyor. 4 yil önce n-tv de ettigim lafi tekrar etmekte fayda var: "Türk tarihçisi görevini yapmıyor. Türk tarihçisi görevini yapmayınca Türk siyasetçisinin elinde belge yok." Ben burada esegin aklina karpuz kabugu düsürmemek icin hukukcu sözünü bilerek kullanmamisdim ama TARC olayiyla zaten bu gidisle islerin nereye varacagi belli olmustu.
Basbakan'in "Ortak tarihciler komisyonu kuralim!" lafinin uzanacagi yeri bilmediginden acikcasi emin degilim. AKP zaten soykirimini bir sekilde tanimayi yillardir kafasina koymus durumda, ama topu tarihcilik sifati sadece kagit üstünde kalmis adamlara atarak aklinca köylü kurnazligi yapiyor. Sadece Almanya'da tarihci diye piyasaya sürdükleri sarlatanlar ve gercek bilimsel arastirmayi sabote etmek icin kullandiklari yöntemler kendilerini tarih önünde mahkum etmeye yeter ve artar.
Kissadan hisse: Elogluna kizma, eden eder kendine, yine kendi kendine!
deryatulga
23.11.09, 12:52
Neymis efendim?
völkermord(e) im 20.jahrhundert - politik-soziologische und sozial-psychologische hinweise zu geschichte und mentalität des menschheitsverbrechens im 20. Jahrhundert
autor: Dr. Richard albrecht
„die vergangenheit ist nicht tot. Sie ist nicht einmal vergangen“
(william faulkner)
i.
In der internationalen forschungsliteratur ist seit der buchveröffentlichung von lifton/markusen (1988; 1992) ´genocidal mentality´ als wissenschaftlicher terminus wenn auch ungebräuchlich so doch eingeführt. Er wird von diesen sozialpsychologen als individuelle und/oder kollektive disposition/en, die geeignet ist/sind, die „gesamte menschliche bevölkerung“ zu zerstören, umschrieben. Damit ist aus der sicht genannter autoren diese besondere und besonders destruktive mentalität ein notwendiges moment der zerstörungspraxis allen menschlichen lebens („omnicide“) im atomaren inferno, das auch homocide (wörtlich: Menschheitsmord) genannt werden könnte.
Demgegenüber benütze ich den deutschen begriff völkermordmentalität in doppelter weise spezifischer: Einmal nicht übergreifend allgemein. Sondern historisch. Und zum anderen nicht projiziert in denkbare zukünfte. Sondern bezogen auf reale vergangenheiten. Die gewiss, nach einem wort des us-amerikanischen autors william faulkner, gerade wenn es um genozidpolitik geht, nicht tot sind (wie die wirklichen toten). Sondern die, im wortsinn, nicht einmal vergangen sind.
Das deutsche kompositum völkermordmentalität bezieht sich auf völkermord und mentalität. Entsprechend verstehe ich hier unter mentalität keine wissenschaftliche kategorie (gebhardt/kamphausen 1994, 30-32). Sondern einen alltäglich geprägten begriff: Mentalität meint, ähnlich wie im englischen ´mentality´ und/oder im französischen ´mentalité´, eine geistige haltung ebenso wie eine anschauungs- und auffassungsweise einzelner menschen und/oder von menschengruppen. Gegenüber dieser scheinbar ´naiven´ begriffbestimmung unterlege ich meinem verständnis von völkermord jedoch nicht nur die naheliegende juristische definition des deutschen strafgesetzbuchs (§ 220a stgb), sondern erweitere sie um die wissenschaftliche perspektive von rafael lemkin (1944). Dieser zunächst polnische, dann us-amerikanische völker(straf)rechtler hat nämlich als besonderheit von völkermord die biopolitisch-intergenerative seite herausgearbeitet:
„in this respect genocide is a new technique of occupation, aimed at winning the peace even though the war itself is lost.”
das meint: Die bewusste - teilweise oder gesamte - zerstörung nationaler, rassischer, religiöser oder ethnischer gruppen durch bestimmte, im § 220a des deutschen stgb präzisierte, vernichtungsmassnahmen (wie etwa jeweils vorsätzliche tötung/en, schwere körperliche und/oder seelische schädigung/en sowie gewaltsame geburtenverhinderung/en oder/und kinderentführung/en) ist nur dann völkermord, wenn diese biopolitischen massnahmen zukunftsbezogen wirken und dafür sorgen, dass (in mit völkermorden typischerweise einhergehenden kriegssituationen) die militärisch unterlegene verliererseite gleichwohl und über generationen hinaus zur biopolitischen siegerseite wird. Diese besonderheit von völkermordpolitik lässt sich mit allgemeinen gattungsbezogenen vernichtungskonzepten (homicide, omnicide) nicht fassen, weil, wenn die gesamte menschheit opfergruppe sein soll, es im ergebnis hier folglich weder sieger/verlierer noch opfer/täter geben kann. Sondern nur verlierer/opfer.
Wenn auch nicht wie in der doppelten – nämlich biopolitisch-intergenerativen – präzisierung wie in lemkins hinweis herausgearbeitet, sondern eher unspezifisch-verallgemeinernd, so betont auch der holocaust-überlebende (und spätere us-psychologe) erwin staub das antihumane destruktionselement, das über tötungen und morden hinausgeht. Für staub ist das wesen des bösen "the destruction of human beings [...] including not only killing, but the creation of conditions that compromise people′s dignity, happiness and their ability to fulfill basic material needs" (staub 1989, 25)
doppelte destruktivität und negative zukunftsdimension erschweren das verständnis von völkermord und genozidpolitik erheblich. Dieses erfordert nämlich, das undenkbare zu denken („thinking the unthinkeable“). Denn auch wer, militärpolitisch, den krieg verliert, kann, biopolitisch, über generationen andauernd gewinnen. Und es hat im fall des „armenocide“ drei generationen lang gedauert, ehe sich die zunächst mit dem blanken existenzkampf des überlebens beschäftigte, dazu noch erheblich qualitativ und quantitativ geschwächte und verminderte sowie dispers verstreute victimisierte ethnie oder opfer(volk)gruppe darum kümmern konnte, das destruktionsereignis während des ersten weltkriegs ´hinten in der türkei´ (j.w. Goethe) und seine konsequenzen historiographisch aufzuarbeiten. Dabei gehe ich –wie zuletzt norman m. Naimark (2001; 2004)- davon aus, dass es im 20. Jahrhundert „nur“ zwei voll ausgebildete ´moderne´ genozide oder völkermorde als besondere formen von staatsverbrechen während zweier weltkriege gab: An armeniern im ersten und an juden im zweiten weltkrieg: Armenocide und holocaust („shoah“). Beide völkermorde waren zugleich besonders effektiv-destruktive formen ethnischer säuberungen („ethnic cleansings“), die die tätergruppen entsprechend ihrer spachcodices einmal, türkisch, „pakliyalin“, „paklamak“ (säuberung) und zum anderen, deutsch, „endlösung“ nannten (albrecht 1989, 74). Diese genozidale spezifik soll keineswegs das leid anderer menschenvernichtend-destruktiver staatverbrechen wie vertreibungen und/oder deportationen (vgl. Adler 1974) mindern; sie soll lediglich die bedeutsamkeit dieser beiden ´modernen´ menschheitsverbrechen 1915/18 und 1941/45 konturieren. Denn in der tat war der erste ´moderne´ völkermord 1915/18 „the terrible holocaust of 1916, when a million and a half armenians perished“ (lewis 1961, 350) und zugleich „ als ausrottung der armenischen bevölkerung in der türkei [...] das fraglos grösste verbrechen des ersten weltkrieges“ (hirschfeld; gaspar 1965, 494-512).
Insofern verweigert sich dieses historische verständnis von genozid/vökermord als crimen magnum des vergangenen jahrhunderts der im zusammenhang mit den neuen balkankriegen der 90er jahre erkennbaren politischen wortinflationierung von völkermord/genozid, weil es um ihre besonderheiten geht. Und die lassen sich, methodologisch gesprochen, eben nicht im allgemeinen ethnischer säuberungen einerseits und demographischer homogenisierungen andererseits auflösen.
Juden haben mehr Kohle!;)
Powered by vBulletin® Copyright ©2012 Adduco Digital e.K. und vBulletin Solutions, Inc. Alle Rechte vorbehalten.
SEO by
vBSEO 3.6.0