Taner Akcam: Retter des Vaterlandes - Die Türkei und der Völkermord an den Armeniern

[DeLaHoya]

Retter des Vaterlandes

Die Türkei und der Völkermord an den Armeniern

Von Taner Akcam

Bozen, Göttingen, 3. Dezember 2003

Nach der Resolution der französischen Nationalversammlung, die von einem "Völkermord" an den Armeniern sprach, hat der türkische Staat offiziell protestiert und sogar seine im Ausland lebenden Bürger zu Protesten mobilisiert. Aber warum fühlt sich die heutige Türkei getroffen, wenn Verbrechen benannt werden, die in die Endphase des Osmanischen Reichs fallen? Die Antwort liegt auch in einer personellen Kontinuität: Obwohl sich die kemalistische Türkei als revolutionäre Gründung gegen den Vorgängerstaat darstellt, dienten in ihrer Armee führende osmanische Militärs, die sich in den Massakern an der armenischen Bevölkerung die Hände schmutzig gemacht hatten.

Es wäre naiv, anzunehmen, dass die Abstimmung vom 18. Januar 2001 im französischen Parlament, durch die die Ereignisse von 1915 als Völkermord eingestuft wurden, Ausdruck eines tiefen Mitgefühls der Franzosen mit dem Leid der Armenier ist. Ebenso naiv ist die - in der Türkei populäre - Forderung, Frankreich solle "erst einmal durch parlamentarischen Beschluss eingestehen, dass es sich in Algerien des Völkermords und der Verbrechen gegen die Menschlichkeit schuldig gemacht hat". Was immer man von diesem Parlamentsbeschluss halten mag, er sollte jedenfalls nicht dazu herhalten, das Vorgehen der osmanischen Regierung gegen die armenische Bevölkerung in den Jahren 1915 bis 1917 abermals zu verdecken.

Es spricht allerdings vieles dafür, dass die Proteste gegen Frankreich der Verschleierung dieser Tatsache dienen sollen. Das ist zum Beispiel aus den flammenden Bekenntnissen eines Zeitungsjournalisten herauszulesen: "Der Weltöffentlichkeit sollte eines klar sein: Bereits in der Vergangenheit sind all die ehrlosen Bastarde bestraft worden, die sich nicht damit begnügten, ihre Profite aus unserem Land zu ziehen, sondern die es auch auf das Hab und Gut, das Leben und die Ehre der Türken abgesehen hatten. Wir wissen, dass unsere Väter recht taten, und, jawohl, auch heute werden wir, sobald sich solche Gefahren zeigen, ohne Zaudern abermals das Nötige tun."(1) Solche Äußerungen sind keine Ausnahme, selbst in wissenschaftlichen Veröffentlichungen finden sich ähnliche Formulierungen, sobald das Wort "Genozid" im Spiel ist.

Die Türkei könnte ohne weiteres zugeben, dass es die Massaker gegeben hat, und zugleich jede Verantwortung von sich weisen. Schließlich hat der Gründervater der modernen Türkei, Kemal Atatürk, wiederholt die Bestrafung der Verantwortlichen gefordert, und die Führer der osmanischen Partei Ittihad ve Terakki (Einheit und Fortschritt)(2), die für die Massaker verantwortlich waren, standen 1926 tatsächlich vor Gericht - wenn auch wegen anderer Verbrechen -, und einige von ihnen wurden hingerichtet. Die Türkei hätte also ihr Bedauern über die an den Armeniern begangenen Verbrechen ausdrücken und gleichzeitig erklären können, dass dafür der osmanische Staat verantwortlich gewesen sei, nicht die türkische Republik.

Eine öffentliche Erörterung dieser Fragen scheitert vor allem an einer jahrzehntelangen Amnesie des Geschichtsbewusstseins. Die Gründer der Republik hatten tatsächlich versucht, alle Bindungen an die Vergangenheit zu zerstören. Natürlich ist jeder Nationalstaat im Augenblick seiner Gründung bemüht, seine Legitimität durch eigene historische Bezüge zu stützen - notfalls, indem er sie erfindet. Wie Ernest Renan festgestellt hat: "In der Herausbildung einer Nation spielen das Vergessen und sogar die falsche Sicht auf die Geschichte eine wesentliche Rolle."(3 )Daran haben sich die Gründer der türkischen Republik gehalten. Allerdings gab es dabei ein besonderes Problem: In der Geschichte des Osmanischen Reichs hatte der Islam nach und nach alle Spuren einer spezifisch türkischen Identität ausgelöscht. Also konnte man die Wurzeln der neuen Identität nur in der vorislamischen Zeit suchen - womit auf einen Schlag 600 Jahre Geschichte in der Versenkung verschwanden. Durch eine Reihe von Reformen - etwa die Einführung einer neuen Kleiderordnung, die sich an westlichen Vorbildern orientierte - versuchten die neuen Machthaber, alle Spuren dieser unerwünschten Vergangenheit zu tilgen, die für die nachfolgenden Generationen allein schon durch die Einführung des lateinischen Alphabets (1928) ungreifbar wurde. Ein bedeutender Teil der kollektiven Erinnerung wurde auf diese Weise gelöscht und durch eine neue, offizielle und seither allein gültige Version der Geschichte ersetzt, die bestimmte Wissenschaftler im staatlichen Auftrag erstellten. Das Ergebnis war eine Gesellschaft, der die geschichtlichen Ereignisse in ihrem Land vor 1928 ebenso unbekannt sind wie die theoretischen und literarischen Zeugnisse früherer Generationen. Der Begriff der Vergangenheit verblasste, die historischen Erfahrungen reduzierten sich auf die individuelle Geschichte der türkischen Familien.

Der Mangel an Geschichtsbewusstsein reicht allerdings als Erklärung keineswegs aus. Entscheidend ist, dass die türkische Geschichte immer wieder von traumatischen Erfahrungen geprägt war. Von 1878 bis 1918 musste die osmanische Führung den Verlust von 85 Prozent des Territoriums und 75 Prozent der Bevölkerung hinnehmen. Und die letzten hundert Jahre des Osmanischen Reichs waren eine Folge schwerer militärischer Niederlagen, der nur wenige Siege gegenüberstanden. Die Machthaber waren gezwungen, dem Druck der Großmächte nachzugeben und äußerst nachteilige Friedensabkommen zu schließen. Diese Periode wurde als eine Zeit der Entehrung und Erniedrigung erlebt. Der Elite des Osmanischen Reichs, die die Last einer glorreichen Vergangenheit mit sich schleppte und zunehmend den Sinn für die politischen Realitäten einbüßte, erschien der Erste Weltkrieg als historische Gelegenheit, die einstige Größe wiederzuerlangen. Doch die Illusion hielt nicht lange vor. In dieser Situation, die von Engstirnigkeit und Ressentiments geprägt war, mag der Entschluss zum Genozid als eine Art Racheakt an einer Bevölkerungsgruppe gesehen werden, der man die Schuld an der herrschenden Lage zuschrieb: den Armeniern. Stellvertretend für die Großmächte und alle christlichen Bevölkerungsgruppen des Reichs wurden sie zum Feind erklärt.

Auf dem Rücken der Armenier konnten die Führer des Osmanischen Reichs Konflikte austragen, die anderweitig zu lösen sie nicht imstande waren. So erklärt sich auch die Hartnäckigkeit, mit der die türkische Republik als Erneuerung oder gar als radikaler Neubeginn präsentiert wird. Der neuen Führungsschicht reichte es nicht, die Geschichte umzuschreiben. Sie setzte auch alles daran, die Erinnerung zum Schweigen zu bringen; entsprechend wurde alles verfemt, was die gewollte Amnesie hätte gefährden können.

Die Türkei glaubte, die alten Wunden geheilt und sich ein völlig neues Gesicht gegeben zu haben. Doch wenn die Verletzungen verheilt waren - warum durfte man nicht von ihnen reden? In Wahrheit ist es der türkischen Gesellschaft bis heute nicht gelungen, eine Identität zu gewinnen, die die alten Traumata überwunden hätte. Dieses "andere Selbst" kann sie aber kaum entwickeln, wenn sie sich der Diskussion über den Völkermord an den Armeniern verweigert. Der Staat hat natürlich ein Interesse daran, das irreale Selbstbild der Gesellschaft zu erhalten und ihr Bedürfnis nach einer Welt der Illusionen zu bedienen.

Dass der Völkermord an den Armeniern tabuisiert wurde, hat auch damit zu tun, dass zwischen den Massakern und der Gründung der Republik ein Zusammenhang besteht. Führende Politiker der neuen Republik haben sich unverblümt zu dieser Frage geäußert. So erklärte etwa Halil Mentese, ein populärer Vertreter der Partei Ittihad ve Terakki: "Ohne die Säuberung Ostanatoliens von den armenischen Milizen, die mit den Russen kollaborierten, wäre die Entstehung unserer nationalen Republik nicht möglich gewesen."(4 )Und im ersten Parlament der türkischen Republik gab es sehr aufschlussreiche Debatten mit Beiträgen wie diesen: "Um das Vaterland zu retten, haben wir es auf uns genommen, als Mörder verschrien zu werden." Oder: "Die Frage der Deportationen hat bekanntlich weltweit Aufsehen erregt und uns alle zu Mördern gestempelt. Wir wussten, bevor wir diesen Entschluss trafen, dass wir uns den Zorn und den Hass der gesamten christlichen Welt zuziehen würden. Warum also haben wir unseren Namen beflecken und uns Mörder schimpfen lassen? Warum haben wir uns dieser ebenso wichtigen wie schwierigen Aufgabe gestellt? Allein, weil das Nötige getan werden musste, um den Glanz und die Zukunft unseres Vaterlands zu bewahren, das uns heiliger und kostbarer ist als unser eigenes Leben."

[DeLaHoya]

(Fortsetzung)


Mit der Zeit wurden solche Erklärungen, die relativ kühn und offen den Standpunkt verteidigten, dass der Genozid für die Gründung der Republik unverzichtbar gewesen sei, durch die offizielle Geschichtsschreibung ersetzt. Für die taugten nur der Antiimperialismus und die Verehrung und Achtung der Kuvva-i Milliye (der ersten Widerstandsverbände im Unabhängigkeitskrieg) als Grundlagen der nationalen Identität. Noch in den 1960er-Jahren war für die junge revolutionäre Generation der Kampfgeist der Kuvva-i Milliye ein zentraler Bezugspunkt ihrer antiimperialistischen Haltung.

Auch die Furcht, solche Gewissheiten zu verlieren, spielt eine wichtige Rolle bei der Weigerung der Türkei, sich mit der armenischen Frage auseinander zu setzen. Doch die vertrauten Erklärungsmuster, die bislang das öffentliche Selbstbild der Türkei bestimmten, müssten über Bord geworfen werden, damit eine Diskussion über den Völkermord zu der Einsicht führen könnte, dass der Staat nicht nur aus dem Kampf gegen die imperialistischen Mächte hervorgegangen ist, sondern auch aus einem Krieg gegen einheimische Minderheiten - die Griechen und Armenier. Auch deutet einiges darauf hin, dass es unter den Truppen der Kuvva-i Milliye, die unbestritten als Helden gelten, nicht wenige gab, die am Genozid unmittelbar beteiligt waren oder sich bei den Plünderungen in den Armeniergebieten bereicherten.

Bereits vor dem Ende des Ersten Weltkriegs waren - für den Fall einer Niederlage - Pläne für den Rückzug nach Anatolien und die Organisierung einer nationalen Widerstandsbewegung entworfen worden. Nach 1918 begann man, diese Pläne umzusetzen. Damals entstanden eine Reihe von Vereinigungen zur Förderung der nationalen Widerstandsbewegung wie Müdafaai Hukuk (Verteidigung der Rechte) oder Reddi Ilhak (Widerstand gegen die Teilung), teils auf direkte Anordnung von Talat Pascha (Innenminister von 1913 bis 1917) oder Enver Pascha (Verteidigungsminister während des gleichen Zeitraums), teils auch auf Veranlassung des "Hochkommissariats"(5);
INSERT INTO vb3_post VALUES ( )in dem beide eine führende Rolle spielten. Dabei wurden die neuen Gruppierungen bewusst vor allem dort etabliert, wo man eine Bedrohung durch Griechen oder Armenier fürchtete.

Unmittelbar nach der Unterzeichnung des Kapitulationsvertrags mit Großbritannien, am 30. Oktober 1918 im griechischen Moudros, wurden die ersten fünf Widerstandskomitees für den Kampf gegen die Minderheiten ins Leben gerufen: Drei waren für die Armenier zuständig, zwei für die Griechen. Alle Gründungsmitglieder gehörten der Partei Ittihad ve Terakki an - gegen einige Mitglieder der Partei wurden später von den Briten Haftbefehle wegen ihrer Beteiligung an den Massakern erlassen. Zu den Aufgaben des "Hochkommissariats" gehörte es, diese Personen vor Nachstellungen zu schützen und sie in Anatolien zu verstecken. Das Hochkommissariat verkörpert also den Zusammenhang zwischen dem Widerstand in Anatolien und dem Völkermord an den Armeniern.

Ein weiterer Zusammenhang ergibt sich aus der Entstehung einer Schicht von Neureichen, die sich während des Genozids bereichert hatten und anschließend zur tragenden Säule des nationalen Widerstands wurden. Diese Familien, die durch Plünderung zu Reichtum und Ansehen gekommen waren, mussten natürlich befürchten, dass die Armenier zurückkehren könnten, um ihr Eigentum zurückzufordern und Rache zu nehmen. Solche Fälle hat es tatsächlich gegeben: In der Cukurova (der Region um Adana) kamen Überlebende der Vertreibung mit den Besatzungstruppen, um sich ihr verlorenes Hab und Gut wieder anzueignen. Die Kriegsgewinnler hatten also gute Gründe, sich der nationalen Befreiungsbewegung anzuschließen, zuweilen waren sie die treibende Kraft bei der Gründung der Widerstandsorganisationen. Vertreter dieser Schicht gehörten auch zum engeren Beraterkreis von Mustafa Kemal, das gilt etwa für Topal Osman, der später Kommandant von Atatürks Präsidentengarde wurde. In diesen Zusammenhang gehört auch die Tatsache, dass die Regierungsdekrete vom 8. Januar 1920, die die Rückgabe des Eigentums der vertriebenen Armenier verfügten, am 14. September 1922 aufgehoben wurden: Die neue Regierung in Ankara hatte offenbar begriffen, dass sie die Interessen einer Schicht, die zur Gründung des Nationalstaats beigetragen hatte, nicht übergehen konnte.

Es gibt noch ein drittes Bindeglied zwischen dem Völkermord an den Armeniern und der Gründung der türkischen Republik. Unter den Gründern und Führungsmitgliedern der berühmten Kuvva-i-Milliye-Truppen in der Region um das Marmarameer, an der Ägäisküste und am Schwarzen Meer finden sich Leute, die wegen ihrer Beteiligung an den Massakern gesucht wurden. Der Staatsgründer Mustafa Kemal hatte der Unterstützung durch Mitglieder der Ittihad ve Terakki, die auf den Fahndungslisten standen, viel zu verdanken und entlohnte sie deshalb mit hohen Posten im Staatsapparat. Sukru Kaya zum Beispiel, Innenminister und Generalsekretär der von Mustafa Kemal gegründeten Republikanischen Volkspartei (CHP), war zur Zeit der "Deportationen" Leiter der Behörde für die Ansiedlung von Einwanderern und Nomaden - in die Zuständigkeit dieses Amts fiel auch die Durchführung der Zwangsumsiedlung der Armenier. Deutsche Konsuln, die damals die Maßnahmen vor Ort verfolgten, kolportierten eine unmissverständliche Äußerung von Sukru Kaya: "Man muss die armenische Rasse auslöschen."

Ein anderer Politiker von Rang, Mustafa Abdülhalik Renda, war zur Zeit der Massaker Präfekt von Bitlis und später von Halep. Der deutsche Konsul Rößler hat ihn als eine Person beschrieben, die "nichts anderes im Sinn hatte als die Vernichtung der Armenier". In seinen 1919 veröffentlichten Erinnerungen berichtet Vehip Pascha, der frühere Befehlshaber der 3. Armee, wie Renda während des Kriegs (ab Februar 1916) Anweisung gegeben hatte, in der Region von Mus Tausende von Menschen bei lebendigem Leibe zu verbrennen. Renda bekleidete später ein Ministeramt und war Parlamentspräsident. Arif Fevzi, der wegen seiner direkten Beteiligung an den Massakern in Diyarbakir als Gefangener Nr. 2743 eine Gefängnisstrafe in Malta verbüßte, war von 1922 bis 1923 türkischer Minister für Raumordnung, sein Mitgefangener Nr. 2805, Ali Cenani Bey, verurteilt wegen Bereicherung während des Völkermords, bekleidete von 1924 bis 1926 den Posten des Handelsministers. Und auch Trüstü Aras, einst Mitglied der Kommission für Volksgesundheit, die für die Beerdigung der getöteten Armenier zuständig war, kam zu Amt und Würden und diente 1925 bis 1938 in Ankara als Außenminister.

Für alle mit Haftbefehl gesuchten Mitglieder der Ittihad ve Terakki, und vor allem für die Angehörigen der Sonderorganisation für die Durchführung der Massaker, war es eine Frage des Überlebens, sich dem Unabhängigkeitskampf anzuschließen. Sie standen damals vor der Alternative, sich entweder zu stellen und zu hohen Gefängnisstrafen oder zum Tode verurteilt zu werden, oder aber sich in der Organisierung des Widerstands verdient zu machen. Falih Rifki Atay, ein enger Vertrauter Kemal Atatürks, hat die Situation eindeutig beschrieben: "Als die Briten und ihre Verbündeten bei Kriegsende beschlossen, die für das Massaker an den Armeniern Verantwortlichen in der Partei Ittihad ve Terakki zur Rechenschaft zu ziehen, schlossen sich alle, die in Frage kamen, dem bewaffneten Widerstand an."(6)

Vor diesem Hintergrund begreift man, warum der Völkermord an den Armeniern in der Türkei zum Tabu erklärt wurde. Es hätte zweifellos verheerende Folgen, wenn sich die Nation eingestehen müsste, dass unter den "Rettern des Vaterlands" auch einige Mörder und Diebe waren. Und diejenigen, die jede Initiative fürchten, die die türkische Selbstgewissheit in Bezug auf ihre Republik und ihre nationale Identität erschüttern könnte, finden es natürlich am einfachsten, alles abzustreiten. Und doch gibt es eine Alternative: dass sich die Türkei zu den Werten der Demokratie bekennt und einen gewissen Abstand zu ihrer Vergangenheit gewinnt.

Deutsch von Edgar Peinelt

Fußnoten:
(1) Akir (Istanbul), 12. Februar 2001.
(2) Die 1908 gegründete Bewegung der "Jungtürken".
(3) Ernest Renan, "Quest-ce quune nation?", Vortrag, gehalten an der Sorbonne, Paris, 11. März 1882.
(4) Zitiert nach Y. H. Bayur, "Türk Inkilabi Tarihi" (Geschichte der türkischen Revolution), Band II, 4. Kapitel, hrsg. vom türkischen Geschichtsinstitut, Ankara 1988.
(5) Dieses Hochkommissariat (türk. Karakol) organisierte den Widerstand, war aber auch damit betraut, allen Personen, die wegen ihrer Beteiligung an den Armenier-Massakern gesucht wurden, zur Flucht zu verhelfen.
(6) Falih Rifki Atay, "Cankaya, Atatürkün Dogumundan Ölümüne Kadar" (Cankaya - von der Geburt Atatürks bis zu seinem Tod), Istanbul 1980.

Le Monde diplomatique Nr. 6495 vom 13.7.2001, Seite 19, 454 Zeilen, Dokumentation Taner Akcam. Auch in: www.attac-netzwerk.de/archiv/chomskyde.html (http://www.attac-netzwerk.de/archiv/chomskyde.html) - www.taz.de/tpl/2001/07/13.nf/mondeText.Tname,a0016.idx,5 (http://www.taz.de/tpl/2001/07/13.nf/mondeText.Tname,a0016.idx,5).

Taner Akcam, türkischer Soziologe und Historiker. Von ihm erschienen "Dialogue across an international divide: Essays towards a Turkish-Armenian dialogue", Toronto (The Zoryan Institute of Canada) 2000, sowie "Ermeni Tabusu Aralanyrken", Ankara (Su Yayyanlary) 2000.

http://www.gfbv.it/3dossier/armeni/010720armeni.html

[DeLaHoya]

Was schreiben unsere Freunde von der PKK über Taner Akcam:



Im Sammelband «Die armenische Frage und die Schweiz» hat der in Deutschland lebende türkische Historiker Taner Akçam die Tabuisierung des Völkermordes von 1915 und der Massaker unter Sultan Abdulhamid psychoanalytisch gedeutet. Akçam, der seine kritische Haltung in der Türkei mit Gefängnis büsste...
http://www.nadir.org/nadir/initiativ/kurdi-almani-kassel/aktuell/1998/oktober98/armenien_schweiz.htm




Taner Akçam, geboren 1953, war früher ein linksorientierter Studentenführer und floh 1979 - kurz vor dem Militärputsch in der Türkei - nach spektakulärer Flucht aus einem Gefängnis in Ankara nach Deutschland. Hier engagierte er sich weiter für eine Demokratisierung in der Türkei und organisierte Proteste gegen die Folter in türkischen Gefängnissen. Bei seinen Untersuchungen über Gewalt in der Türkei stieß er auf die schockierenden Fakten des Völkermordes an den Armeniern. Seit seiner Rückkehr in die Türkei 1993 ist er bestrebt, dieses Thema auf die Tagesordnung der Sozialwissenschaften an den dortigen Universitäten zu setzen.
http://www.nadir.org/nadir/initiativ/kurdi-almani-kassel/aktuell/1998/oktober98/akcam.htm

[DeLaHoya]

Tja... das ist nur die halbe Wahrheit bzw. die Unwahrheit.




A Turkish Scholar Sponsored by the Armenians


OPINION March 19 , 2001


From Terrorism to Armenian Propagandist:
The Taner Akcam Story


Mustafa Artun



You may have heard that the ranks of those who accuse Turkey of having committed a "genocide" against the Armenians now include a Turkish citizen named Taner Akcam. Akcam who is affiliated with a German research center and claims a doctorate in history, has become the darling of the Armenian diaspora activists in this country and in Europe. He has been invited to the United States several times — all expenses paid by Armenian organizations — to give talks and participate in conferences.


Currently, he is a "visiting scholar" at the Armenian Research Center (ARC) at the University of Michigan-Dearborn. The ARC serves as one of main mouthpieces of anti-Turkey Armenian propaganda in the U.S. Its Director, Dennis Papazian (http://www.tallarmeniantale.com/papazian-rebuttal.htm), is a well-known professional falsifier of history who has consistently denied that Armenians were involved in the deaths of thousands of Turks in Eastern Anatolia during World War I.

During the past decade, Akcam has published several books in Turkey on the Armenian issue, including Turk Ulusal Kimligi ve Ermeni Sorunu (Turkish National Identity and the Armenian Question). Akcam's publications show no evidence that he knows Ottoman Turkish or that he has ever worked in the Ottoman archives...

To understand how a person who claims Turkish citizenship can express such outrageous views, it is important to know something about his background. Taner Akcam was born in Kars — a province where there is a sizeable number of Turkified Armenian families — and he is the son of the leftist writer Dursun Akcam. Taner Akcam became involved in radical leftist activities while he was still a lycee student. His radicalism intensified while he studied at the Middle East Technical University in the early 1970s. Akcam moved from student activism into political terrorism by joining the THKP-C (Turkiye Halk Kurtulus Partisi-Cephesi-Turkish People's Liberation Party-Front) in 1972 — a terrorist organization that was implicated in the assassinations and killings of numerous far-right militants, Turkish security officials, and American and NATO military personnel. In the mid-1970s, Akcam became a leading member of DEV-YOL (Devrimci Yol-Revolutionary Path) and the editor of its periodical Devrimci Genclik Dergisi (Revolutionary Youth Magazine). It might be recalled that DEV-YOL was one of the two principal leftist terrorist organizations (the other being DEV-SOL) that played a major role in the bloody escalation of political violence in Turkey during the 1970s. In the bizarre ideological divisions among the leftist groups that proliferated on the Turkish political scene at the time, DEV-YOL was known as following a "pro-Soviet" line in terms of its international loyalties. DEV-YOL's bloody terrorist activities, which claimed hundreds of fatalities and a large number of serious injuries, included assassinations, armed attacks, bombings, and bank robberies...

During this period of heightened terrorism, Akcam was an active participant in the planning of assassinations and armed attacks against the targets chosen by DEV-YOL. He was in the inner leadership circle of the terrorist organization and worked as the right-hand man of its leader Oguzhan Muftuoglu. In addition, as the editor of DEV-YOL's magazine, he wrote numerous articles exhorting DEV-YOL militants to engage in violence to bring down "the oligarchy", to punish "the fascists", and to get rid of "American imperialism." By the mid-1970s, as political violence between the far-left and ultra-nationalist groups escalated, Akcam had become one of the leading "theoreticians" of leftist terrorism and violence in Turkey.

Taner Akcam was arrested in 1976. After a trial that lasted several months he was sentenced to eight years and nine months for his role in fomenting terrorism and political violence. However, Akcam did not stay in jail for long: in a spectacular incident that made the headlines in the Turkish press, he escaped from a prison in
Ankara along with four other convicted terrorists in March 1977. After hiding in Turkey for several months, he managed to find his way to Germany where he asked — and received — political asylum.


In Germany, Akcam continued his involvement in radical leftist activism and became the leader of a group known as Gocmen Harekat (Migrant's Movement) that sought to reorganize the other leftist terrorists who had escaped from Turkey. In the aftermath of the 1980 military coup in Turkey, Akcam became a leading figure in mobilizing demonstrations and protests against Turkey in Germany.

He also wrote articles in various leftist publications in which he criticized DEV-YOL's leader Muftuoglu for his "pacifism" and called for the renewal of the "armed struggle" in Turkey. He also maintained his fanatical criticisms and attacks against of the West in general, and the United States in particular. In an interview in 1989, he declared: "I consider saying 'yes' to NATO and the European Union the biggest shame for a revolutionary. I am against the West since I consider it an imperialist power...and because I view the technology, culture, and politics of the West dangerous for all mankind."

Akcam returned to Turkey in 1993 for the first time since his prison escape. Since his 1977 conviction and sentence had expired, he could not be put back into prison. In a press conference that he held upon his arrival to Istanbul, he stated that "DEV-YOL's struggle" was going to continue. However, by the early 1990s, DEV-YOL had become a relic of the past and a new generation of terrorists had appeared on the scene that did not much care for older militants such as Akcam. Taner Akcam then worked for a period as an "advisor" to another former leftists radical, Gurbuz Cap¹n, who had become the mayor of Esenyurt municipality in Istanbul.

In the 1990s, Akcam decided to reinvent himself as a "scholar" by writing books and articles on the Armenian question. Following graduate work in the university, he became affiliated with a research center in Hamburg. His uncritical acceptance of the Armenian version of the events that took place in Eastern Anatolia during World War I quickly gained him the sympathy and support of the anti-Turkey groups — Armenians, Kurds, and Greeks — first in Europe, and later in the U.S. At last, after spending years in terrorist organizations, hiding from the police, and living in exile as a refugee, Akcam had found his true calling in life. By gaining the dubious distinction of being the first "Turkish scholar" to agree wholeheartedly with all the Armenian allegations and claims against Turkey, Akcam finally managed to make a name for himself outside of terrorism and also earn a livelihood through the financial support provided by Armenian diaspora organizations.



Akcam's critical views about Turkey and the actions of the Turkish state is typical of a generation of leftist intellectuals and political activists who emerged on the Turkish political scene beginning in the late 1960s. For them, the Turkish state is capable of doing nothing good and worthy and everything that smells foul and nasty. As their hopes for a leftist revolution in Turkey faded away with the disintegration of the Soviet Union and the communist regimes around Turkey, they have searched for new venues to vent their anger and opposition to the Turkish state. Some former radical leftists have taken up political Islam as their new cause. Others have become supporters of radical Kurdish nationalism and the PKK. And in the case of Akcam, his lifelong opposition to Turkish state has manifested itself through his unabashed support for the Armenian falsifiers of history.



It is lamentable that a person who has been a fanatical critic of the U.S. throughout his adult life and who has worked in terrorist organizations that were directly responsible for the deaths of American citizens is now warmly embraced by Armenians living in this country. Perhaps this should not come as a surprise since the Armenian activists have shown, over and over again, that they are willing to provide moral and material support to those who engage in terrorist acts directed at Turkey and Turkish officials. As a former terrorist leader with a long record of involvement in activities against the Turkish state, Akcam should feel at home among his new Armenian patrons.

[DeLaHoya]

Aus "Zur Situation türkischer Aleviten in der kemalistischen Republik (1923-1946)" von Burak Gümüş, Fußnote 7 (Hervorhebungen und Kürzungen von mir):



... zu den konfliktreichen muslimisch-armenischen Beziehungen von 1914 bis 1921 zwischen Ostanatolien und Südkaukasus (Armenien, Aserbaidschan)...

Während beispielsweise Hovannissian und Akcam einen systematisch angelegten, wohl beabsichtigten, einseitigen türkischen Völkermord an den Armeniern in 1915 ausmachen wollen, betont McCarthy, der deren These entschieden widerspricht, vielmehr die Existenz eines seit dem Beginn des Ersten Weltkriegs bis 1921 stattfindenden, bis zu den Dimensionen des wechselseitigen Abschlachtens reichenden interethnischen Bürgerkriegs ["intercommunal war between Armenians and Muslims"... zwischen Muslimen (Kurden, Türken, Aseris) und Armeniern in Ostanatolien, Armenien und Aserbaidschan. Angriffe osmanisch-armenischer, prorussischer Milizen und Verbände auf überwiegend von Muslimen bewohnte Dörfer und Städte sowie auf osmanische Sicherheitskräfte auf der osmanischen Seite der russisch-türkischen Ostfront im Ersten Weltkrieg führten zum Bürgerkrieg in der Osttürkei: "The events in Van were typical of the beginning of civil war in the east. In the beginning of the revolt Armenian bands attacked Muslim villages, most of them ethnically Kurdish, and slaughtered the inhabitants. After the Armenians seized Van, few Muslims were left alive in the city or surrounding villages. Those who could not escape were killed. Kurdish tribesmen responded by killing any Armenians who fell into their hands. The Armenian rebellion quickly became a war of extermination. If you were caught by the other side, you were killed. Neither side spared women or children. In such a war everyone was forced to take sides; the alternative would have been to die without the chance to defend yourself."

… Die Ketten von gegenseitigen Racheattacken und Vertreibungen zwischen Moslems und Armeniern weiteten sich mit kurzen Unterbrechungen von der Osttürkei bis in den zeitweise jeweils von Muslimen, Russen/Armeniern kontrollierten Südkaukasus aus und endeten 1920/1921 im Türkischen Unabhängigkeitskrieg...

Im Rahmen des Ersten Welt- und für [die] Osmanen gleichzeitig (z.B. an den Dardanellen) stattfindenden Fünffronten- sowie Bürgerkrieges reagierte die Osmanische Regierung laut McCarthy und Feigl 1915 auf die russische Besetzung von Van nach dem armenischen Angriff mit der sofortigen, überstürzt durchgeführten und schlecht organisierten Umsiedlung von Armeniern von der Ostfront nach Mesopotamien und Syrien. Diese Konvois konnten oder sollten nicht ausreichend vor Überfällen, (Rache-) Angriffen, Seuchen und Hungersnöten geschützt werden... But "Muslims, both Turks and Kurds, were also forcibly exiled by Armenians."…

Während armenophile Autoren von über 500.000 bis zu 2.500.000... und protürkische Quellen von 200.000 bis 300.000 toten Armeniern ausgehen... sind laut McCarthy bei den gesamten armenisch-muslimischen Auseinandersetzungen zwischen 1914-1921 1.6 Millionen Muslime... und 600.000 Armenier umgekommen...

[gumus]

alle opfer sind gleich und verdienen es betrauert zu werden.

selektive opfertrauer in westeuropa ist aber nicht moralisch gut, finde ich.

daher sollten wir auch unsere opfer zur sprache bringen und die erinnerung an sie pflegen, vor allem an die umstände ihres gewaltsamen todes.
das sind wir ihnen schuldig. vergessen würde sie nochmal töten und uns in ein schlechtes licht rücken, das wir nicht verdient haben, zumal wir unter druck sind.

[DeLaHoya]

Da sieht man mal, dass wir wohl als Nation, mit ihren Politikern und Zivilenbürgern, nicht im Stande sind, diese Geschehnisse an die Weltgemeinschaft richtig zu erklären.

Irgendwas ist da schon faul und stinkt gewaltig!!
Man will uns gar nicht hören.

An manchen Stellen ist man dazu verdammt, antitürkische Thesen zu vertreten, um weiter in der Karriere zu kommen.

Schau dir doch mal die türkischen Politiker in Deutschland an...

[DeLaHoya]

OPINION March 19 , 2001

From Terrorism to Armenian Propagandist:
The Taner Akcam Story

Mustafa Artun

You may have heard that the ranks of those who accuse Turkey of having committed a "genocide" against the Armenians now include a Turkish citizen named Taner Akcam. Akcam who is affiliated with a German research center and claims a doctorate in history, has become the darling of the Armenian diaspora activists in this country and in Europe. He has been invited to the United States several times — all expenses paid by Armenian organizations — to give talks and participate in conferences.

Currently, he is a "visiting scholar" at the Armenian Research Center (ARC) at the University of Michigan-Dearborn. The ARC serves as one of main mouthpieces of anti-Turkey Armenian propaganda in the U.S. Its Director, Dennis Papazian (http://www.tallarmeniantale.com/papazian-rebuttal.htm), is a well-known professional falsifier of history who has consistently denied that Armenians were involved in the deaths of thousands of Turks in Eastern Anatolia during World War I.

http://www.tallarmeniantale.com/pics/professors/tanerakcam.jpg

Taner Akcam

During the past decade, Akcam has published several books in Turkey on the Armenian issue, including Turk Ulusal Kimligi ve Ermeni Sorunu (Turkish National Identity and the Armenian Question). Akcam's publications show no evidence that he knows Ottoman Turkish or that he has ever worked in the Ottoman archives. In his writings, Akcam parrots the familiar arguments that have become the staple of the Armenian propaganda machine. He wholeheartedly endorses the Armenian claim that the Armenians were the victims of a horrible "genocide" that was planned and carried out by the Ottoman government during World War I.

While dismissing the actions of the Armenian terrorist organizations against the Empire's Turkish and Muslim populations, he puts the blame for the tragic events that took place more than 80 years ago solely on the Young Turk leadership. Moreover, in line with the standard Armenian arguments, Akcam asks that Turkey formally apologize for its "crimes" to cleanse its national and collective conscience from this "horrible" burden. In his only publication to appear in English so far — an essay that was translated from German by none other than the well-known protagonist of the Armenian version of history, Vahakn Dadrian — Akcam goes so far as to argue that there was a close connection between the Armenian "genocide" and the national resistance movement in Anatolia led by Mustafa Kemal Ataturk, and that the foundations of the new Turkish Republic reflected the involvement of its leadership in a genocidal policy. At the conclusion of his essay, Akcam wonders how traumatic it would be for Turks to discover that the individuals they regarded as "great saviors" and "people who created a nation from nothing" were in fact "murderers and thieves".

To understand how a person who claims Turkish citizenship can express such outrageous views, it is important to know something about his background. Taner Akcam was born in Kars — a province where there is a sizeable number of Turkified Armenian families — and he is the son of the leftist writer Dursun Akcam. Taner Akcam became involved in radical leftist activities while he was still a lycee student. His radicalism intensified while he studied at the Middle East Technical University in the early 1970s. Akcam moved from student activism into political terrorism by joining the THKP-C (Turkiye Halk Kurtulus Partisi-Cephesi-Turkish People's Liberation Party-Front) in 1972 — a terrorist organization that was implicated in the assassinations and killings of numerous far-right militants, Turkish security officials, and American and NATO military personnel. In the mid-1970s, Akcam became a leading member of DEV-YOL (Devrimci Yol-Revolutionary Path) and the editor of its periodical Devrimci Genclik Dergisi (Revolutionary Youth Magazine). It might be recalled that DEV-YOL was one of the two principal leftist terrorist organizations (the other being DEV-SOL) that played a major role in the bloody escalation of political violence in Turkey during the 1970s. In the bizarre ideological divisions among the leftist groups that proliferated on the Turkish political scene at the time, DEV-YOL was known as following a "pro-Soviet" line in terms of its international loyalties. DEV-YOL's bloody terrorist activities, which claimed hundreds of fatalities and a large number of serious injuries, included assassinations, armed attacks, bombings, and bank robberies. The group also achieved notoriety when it set up a so-called "liberated zone" in the town of Fatsa on the Black Sea coast where DEV-YOL militants established their control for several months before being routed by the security forces.

During this period of heightened terrorism, Akcam was an active participant in the planning of assassinations and armed attacks against the targets chosen by DEV-YOL. He was in the inner leadership circle of the terrorist organization and worked as the right-hand man of its leader Oguzhan Muftuoglu. In addition, as the editor of DEV-YOL's magazine, he wrote numerous articles exhorting DEV-YOL militants to engage in violence to bring down "the oligarchy", to punish "the fascists", and to get rid of "American imperialism." By the mid-1970s, as political violence between the far-left and ultra-nationalist groups escalated, Akcam had become one of the leading "theoreticians" of leftist terrorism and violence in Turkey.

Taner Akcam was arrested in 1976. After a trial that lasted several months he was sentenced to eight years and nine months for his role in fomenting terrorism and political violence. However, Akcam did not stay in jail for long: in a spectacular incident that made the headlines in the Turkish press, he escaped from a prison in Ankara along with four other convicted terrorists in March 1977. After hiding in Turkey for several months, he managed to find his way to Germany where he asked — and received — political asylum.

In Germany, Akcam continued his involvement in radical leftist activism and became the leader of a group known as Gocmen Harekat (Migrant's Movement) that sought to reorganize the other leftist terrorists who had escaped from Turkey. In the aftermath of the 1980 military coup in Turkey, Akcam became a leading figure in mobilizing demonstrations and protests against Turkey in Germany.

He also wrote articles in various leftist publications in which he criticized DEV YOL's leader Muftuoglu for his "pacifism" and called for the renewal of the "armed struggle" in Turkey. He also maintained his fanatical criticisms and attacks against of the West in general, and the United States in particular. In an interview in 1989, he declared: "I consider saying 'yes' to NATO and the European Union the biggest shame for a revolutionary. I am against the West since I consider it an imperialist power...and because I view the technology, culture, and politics of the West dangerous for all mankind."

Akcam returned to Turkey in 1993 for the first time since his prison escape. Since his 1977 conviction and sentence had expired, he could not be put back into prison. In a press conference that he held upon his arrival to Istanbul, he stated that "DEV-YOL's struggle" was going to continue. However, by the early 1990s, DEV-YOL had become a relic of the past and a new generation of terrorists had appeared on the scene that did not much care for older militants such as Akcam. Taner Akcam then worked for a period as an "advisor" to another former leftists radical, Gurbuz Cap¹n, who had become the mayor of Esenyurt municipality in Istanbul.

In the 1990s, Akcam decided to reinvent himself as a "scholar" by writing books and articles on the Armenian question. Following graduate work in the university, he became affiliated with a research center in Hamburg. His uncritical acceptance of the Armenian version of the events that took place in Eastern Anatolia during World War I quickly gained him the sympathy and support of the anti-Turkey groups — Armenians, Kurds, and Greeks — first in Europe, and later in the U.S. At last, after spending years in terrorist organizations, hiding from the police, and living in exile as a refugee, Akcam had found his true calling in life. By gaining the dubious distinction of being the first "Turkish scholar" to agree wholeheartedly with all the Armenian allegations and claims against Turkey, Akcam finally managed to make a name for himself outside of terrorism and also earn a livelihood through the financial support provided by Armenian diaspora organizations.

Akcam's critical views about Turkey and the actions of the Turkish state is typical of a generation of leftist intellectuals and political activists who emerged on the Turkish political scene beginning in the late 1960s. For them, the Turkish state is capable of doing nothing good and worthy and everything that smells foul and nasty.

As their hopes for a leftist revolution in Turkey faded away with the disintegration of the Soviet Union and the communist regimes around Turkey, they have searched for new venues to vent their anger and opposition to the Turkish state. Some former radical leftists have taken up political Islam as their new cause. Others have become supporters of radical Kurdish nationalism and the PKK. And in the case of Akcam, his lifelong opposition to Turkish state has manifested itself through his unabashed support for the Armenian falsifiers of history.

It is lamentable that a person who has been a fanatical critic of the U.S. throughout his adult life and who has worked in terrorist organizations that were directly responsible for the deaths of American citizens is now warmly embraced by Armenians living in this country. Perhaps this should not come as a surprise since the Armenian activists have shown, over and over again, that they are willing to provide moral and material support to those who engage in terrorist acts directed at Turkey and Turkish officials. As a former terrorist leader with a long record of involvement in activities against the Turkish state, Akcam should feel at home among his new Armenian patrons.

Akcam's past (via another source):

December 4, 1974
Arrested for unrest at the College of LHG, METU

July 28, 1975
Arrested for obstructing the scheduled exams at the METU, Ankara

November 4, 1975

Participated in an act of violence in Malatya, wich resulted in an injury to a taxi cab driver.

November 20, 1975

Became the executive editor of the periodical "DEV-GENC" (DEV-GENC later on had fractured into DEV-SOL and DEV-YOL. DEV-YOL believed in accomplishing the revolution by peace and education while DEV-SOL believed in terrorism. It's interesting to note that Akcam became part of DEV-SOL.)

March 9, 1976
Imprisoned for 8 years.

March 12, 1977
Escapes from prison into Germany

http://www.tallarmeniantale.com/TURKISH-SCHOLARS.htm (http://www.tallarmeniantale.com/TURKISH-SCHOLARS.htm)

[deryatulga]

Aslinda ertelenen Bogazici Ermeni Konferansi ile ilgili görüslerimizi sunacagimiz bir yazi icin medyada olaya olan tepkilerin durulmasini bekliyorduk. Ancak birilerinin son derece acelesi oldugu, demiri tavinda dövmek ve acikcasi mali götürmek baskisi altinda oldugu yine Radikal'de yine Nese Düzel'in bu sefer de Taner Akcam'la yaptigi söyleside ortaya cikti. Düzel gecenlerde Hrant Dink ile yaptigi söylesiyi belli bir organizasyon cevresinde tamamliyor. Ve mutad sorusuyla basliyor söylesiye? Neden Taner Akcam? Evet sahiden neden Taner Akcam? Biz burada Akcam'in Dev-Yolcu gecmisi, PKK ile ittifaki, dönekligi vs. hakkinda zaman kaybedecek degiliz. İnternet sayfalari bu bilgilerle dolup tasiyor. Burada bir parantez acarak yine Düzel'e dönelim. "Tarih bize gecmisi inkar ederek ondan kurtulamayacagimizi gösteriyor" gibi afili bir lafla ise basliyor. Sanki Türkiye'den toprak ve tazminat isteyen, her an yeniden terörizm sayfasini acmakla tehdit eden, Karabag'da yüzbinlerce insani katledip süründüren seyin adi tarihtir. Muhatabi Akcam "Ad koymak" konusunda pek merakli oldugundan Düzel'in bundan ders almamis olmasina esef etmek lazim. Düzel bir yerlerden almis oldugu acik olan icazetin de verdigi sarhoslukla Türkiye'de devlet ve toplum arasina kalin bir cizgi cekmeyi de ihmal etmiyor. Ama kendisine hatirlatalim ki ya bir Türkiye vardir, ya da bir Türk devleti. Bahane ile araya sokusturdugu "Türkiye Devleti" sözünü büyük kurnazliklari arasinda sayiyor asikar! İste bu devlet Ermeni Meselesini yok saysa da, "bu olay Türkiye toplumunun vicdaninda belli bir rahatsizlik yaratiyor!" 70 Milyon insanin vicdanina ambargo koyabilmek icin ancak bir Enkizisyon zihniyetinden gelmek lazimdir. Düzel'in mensubu oldugu takimin son günlerde sikca kullandigi "Artik susun!" "Laflarini agizlarina tikamak gerekir!" gibi deyimler de bu Enkizisyon mahzeninin lombozlarindan sizan isik huzmeleri.
Düzel'in baska vesilelerle irdeledigimiz tekrarlarini atlayarak soralim? Taner Akcam burada bize yutturulmak istendigi gibi devletten bagimsiz bir "Bilim adami"midir?Gürbüz capan'in Cumhuriyet'te ünlü Erivan seferlerinin kimin icazeti ile yapildigini yazmasindan sonra bazilari bu konuya biraz ayrintili yaklasmislardir. Hepsi bir yana Taner Akcam'i bir hicken kuyruklu yildiz gibi yükselten Kürsat Timuroglu cinayetinin kaatilini kimlerin koruyup, besledigi mahkeme karari ile sabit. Biz bu meseleyi derinlestirmeyi simdilik bir kenara birakarak soralim: Büyük akademisyen tarihci ve Ermeni Soykirimi arastirmacisi Taner Akcam'a neden yabanci akademik cevreler normal prosedür dahilinde is vermiyorlar? Bogazici konferansinda adi suistimal edilerek saman altindan su yürütülecek olan Fikret Adanir Bochum Üniversitesinin gözbebegi mesela. Akcam'in büyük dostu Mihran Dabag da orada. Ünlü hamiyesi, bugün Almanya'daki Türkleri suc duyurulariyla yildirabilecegini sanan Tessa Hoffmann kendisine neden bir kadro actirmiyor. Ama Taner Akcam o kadar özverili bir insandir ki, benim kulagima kadar bile gelen yüklü bir maasi teperek Türk üniversitelerinde calismak istemektedir.
Akcam'a sorarsan kendisi ve dostlari gösteri yapmamaktadir. Adim Ali Atif Bir olsa reklamcilik bazinda yillardir ne kadar basarili calistiklarini söyleyerek kendilerini kutlardim. Ayrica bu manifestosuyla birlikte planlanmis bir provokasyon olan Bogazici toplantisini "Türk aydininin intifadasi" diye adlandirmak fena halde saygisizlik. Türk aydinina degil tabii, "intifada" kavramina. İntifada basta cocuklar olmak üzere yüzlerce insanin ellerinde taslarla modern bir orduya direnirken canini vermesi. Yurt ici ve yurt disi, resmi ve gayri resmi güc odaklarinin etegine sarilarak sahte kabadayilik satilan bir ortam degil. O bakimdan keske bu toplanti yapilsaydi da, taslar yerine biraz daha otursaydi.

Sadece soykirimi tartismalarinda degil, her türlü sucta suc saiki ikincil bir konuma sahiptir. Akcam müthis kesfini Düzel'le paylasirken bunu unutmus. Elbette ki Ermeniler ne yapmis olurlarsa olsunlar, buna soykirimi da dahil, kendi ugradiklari soykirimi varsa bunun hesabi da ayrica sorulacaktir. Ancak isin hukuk acisinin burada nasil bir ucuz carpitmaya maruz kaldigini yer yoklugundan uzmanlara birakalim. Ermeniler 1915'te herhangi bir merkezi karar veya niyetle soykirimina ugratilmis degildi. Bazi Ermeni kümelerinin basina gelenler ise ceza hukuku acisindan soykirima girselerde devleti degil, sahislari baglamaktaydilar. Öyle oldugu icindir ki büyük capta bir uydurma faslina gerek vardir. Biz de beylik lafla söyleyecek olursak, kimse durduk yerde birilerini tehcire kalkarak savas halindeki bir ülkenin lojistigini alt üst etmez. Ama en kötü saatin günde 2 defa dogru zamani göstermesi gibi Akcam da "su anda biz Türkiye'de tarih tartismiyoruz." bulgusuna erismis. Agzina gelen ilk dogruyu hemen carpitmasa Akcam zaten Akcam olamazdi. Dev-Yol propaganda sanatinin süzülmüs bir örnegini vererek "Bir devlet kendisine tehdit gördügü bir halk grubunu cezalandirma hakkina sahip midir?" sorusuna geciveriyor. Aslinda Akcam burada Osmanli'nin Ermenileri kendisi icin tehdit olarak gördügünü teyid ediyorsa basta Gündüz Aktan olmak üzere bu isin hukukcularini cok sevindirecektir. Ancak bizim defalarca altini cizdigimiz gibi o tarihlerde tehlikede olan devletin bizatihi kendisi degil, Ermeni cetelerinin kitir kitir kestigi ve devletin de normal kosullarda imdadina kosamadigi müslüman halkti. Onun icindir ki Ermeniler kimseye fazla zarar veremeyecekleri bir konum olan Mezopotamya'ya tehcir edilmislerdir. Mao'nun baliklarinin suyunu kurutmak icin. Akcam gibilerinin ikide birde ahlak degerlerini carpitilmis gercekler bazinda tartismak istemeleri ömür sey dogrusu. İnsanin öfkesi belli bir siniri astiktan sonra paradoksal olarak gülmeye basliyor.
"Ermeni nüfus bütün Anadolu'dan toplanarak"la "Bütün Anadolu'dan Ermeni nüfus toplanarak" cümleleri arasinda bile nitelik acisindan aslinda dag tas gibi fark vardir. Resmi tez denen seyin son derece yeteneksiz ve yetersiz ellerde sekillenmesi dogal olarak karsi tarafin ekmegine yag sürüyor. Akcam'in evvelce sik sik kullandigi, sonrada kendi kalesine attigi gol olarak algiladigi Kuscubasi Esref'in "Sadik olanlarla olmayanlarin ayrilmasi" istegi gerceklesememistir. Tehcire leke getiren olay da zaten budur. Bunun sorumlulugunun ise devletin tepesinde oturanlarda degil, isin kolayina kacan alt kademelere ait oldugu, ic ve dis kaynaklardan defalarca belgelenmis noktalardir. Akcam'in ihtisasinin ne derece yüksek oldugu Ermenilerin sadece Suriye'ye sürüldügünü iddia etmesinden anlasiliyor. Yillardir papagan gibi tekrar ettigi seylerin artmakta degil, azalmakta oldugunu kanitliyor bu da. Zira eski kitaplarinda Suriye disi hedefler de var. Ya unuttu, ya da kendi kitaplarini okumus degil!
"sorun cikaran halk grubu" acaba hangi bilimsel kategoriye giriyor. 1915'te bir sorun cikmissa bunun niteliklerini betimleyip irdelemek te Akcam'in görevi. "Mukatele" denen sey acaba nasil olur? Türkle ve Ermeniler ortacag usulü karsi karsiya gelerek birbirlerinden er dilerlerse herhalde! Akcam'in Düzel'in yardimiyla yutturmaya kalkistigi bir sey daha var: Osmanli Devleti tehcir olayini asla bir cezalandirma olarak nitelememistir. Tehcir de bizatihi cezalandirma degildir.
Boyutlarinin belli bir capa ulasmamasi "sistematik ve organize bir Ermeni ayaklanmasi" oldugu gercegini ortadan kaldirmaz. Akcam ve kafadarlarinin PKK olayini "Son Kürt Ayaklanmasi" diye güzelleyip ulugladigina da bakildiginda bu ahlakci cevrenin samimiyetsizligi kilometrelerce öteden siritiyor. Akcam'in yok edildi diye agladigi ve yurt disindaki dostlarini da aglattigi 1919 Yozgat Davasi belgelerinin bir taraflardan arzi endam ettikleri anlasiliyor. Burada degil "mukatele" Ermenilerin tehcir kararini düpedüz kiskirttigini söyleyen savcinin yine Ermeni baskisiyla Damad Ferid tarafindan mahkeme baskani ile birlikte görevden alindigini, Akcam'a kisa bir süre bir arada oldugumuz ve üstadin canini siktigimiz "tarihegitimi" grubunda hatirlatmistik. Gruptaki yazilarimizin sansürlenmesini bizzat istedigini unutmus anlasilan. Orada bu göreve canu gönülden soyunan moderatörlerden Ayse Hür'ün, Ermeni konusundaki özel birikimine ragbet olsun diye olacak, Birikim Dergisi'nin son sayisinda Soykirimi Ekabiri arasina alinarak ödüllendirilmesini de sevecenlikle izlemekteyiz. Sayin Hür İlber Ortayli'nin Topkapi Müzesi Müdürlügü karsiligi bir seyleri sattigi, Halil İnalcik'in ise handiyse bunadigini cekinmeden yazabildiginden, bu ara notumuza gocunmaz saniriz.
"Biz akademisyenler" diye lafa baslamayi itiyad haline getiren birine de "Sen ne zaman ve nasil akademisyen oldun?" sorusunu yöneltmekte fayda vardir. Akcam yatip kalkarak sükretsin ki kendisini Türkiye icinde koruyan güc, degil desifre olmasina, demonte olmasina bile izin vermemektedir. Ortada yazilmis binlerce kitap, İnternet'i doldurup tasiran sayfalar varken, sadece ama sadece Bogazici Konferansi cahil Türkiye insanina duymadigi seyleri ögretecekti demek. Anadolu halki merhamet duygusuna gercekten yabanci degildir. Bunun sömürüldügünün farkina vardiginda ise verecegi tepkinin ne oldugunu İlhan Basgöz yine "Radikal" sayfalarinda dile getirdi. Bugün benim gibi devletle ilgisi ve iliskisi olmayan pek cok insan Akcam ve benzerlerinin samimiyetine inanmamakta ve bunu iskatcilik olarak addetmektedirler. Bu insanlarin Akcam'in kafasindaki bir kac bilgi kirintisina bakarak hizaya gelmeleri de herhalde beklenmiyor. Günü gelir, kendisine yüzünü bile görmedigi kitaplara nasil atif yaptigini soranlar da cikar. Onu koruyan ünlü el cekildigi anda!
Öldürenlerin adi madem ki bu kadar iyi bilinmektedir, bu listeyi Akcam'in yapmasinda fayda vardir. İttihat ve Terakki, Akcam "ve" takisini yazilarini toparlayan bazi hayranlari gibi hep unutsa da, icinde seksen türlü hizip bulunan bir partiydi. Ermeni Tehciri konusunda da birbiriyle celisen pozisyonlar vardi. Teskilat-i Mahsusa'nin ne oldugunu Allah'tan ki kitap kurtlarindan ögrenecek degliz. Bu örgüte bagli bazi elemanlarin soygun ve cinayete karismalari örgütün tümüne camur atilmasina hak vermez. Akcam tedbirini nerede alacaginin refleksine sahip oldugundan "Ordu yapmissa ordudur!" demeyip "Ordu birligi yapmissa ordu birligidir!" demeyi de ihmal etmiyor.
Tehcir karari ordunun hükümet üstüne devamli baski yapmasi üzerine alinmis bir karardir. Akcam'in burada yaptigi laf dolandirmalarini sadece kendi yazdiklarina dayanarak cürütmek son derece kolay. Ermeniler savasin dumanli havasinda Dogu Anadolu'da nüfus coklugunu ele gecirmeye dönük eylemler koyuyorlarsa, buna köklü önlemlerle cevap verileceginin tartismasi bile yapilmaz ama İttihatcilar nedense yapmislar. Bu da bin yillik hosgörü geleneginin bir anda sarsilmasinin getirdigi soktur.
Balkan Harbi yenilgisi sonunda estirilen ihanet firtinasina devletin ilgisiz kalmayacagi da ayni kapsamdadir. Akcam "Ege Rumlari" diye artlarindan agit yaktigi kisilerin son derece iyi örgütlenmis Yunan uyruklular oldugunu bilmeyecek kadar bu isin cahilimidir acaba? Degilse kendisini, daha dogrusu kendisini öne sürüp yillardir gündemde tutanlari ne olarak adlandirmak gerekir? "Anadolu'nun homojenlesmesi" gibi bir plan İttihatcilarin pesinen İmparatorluktan vaz gectigini kanitlar. Oysa ki isin böyle olmadigini ve firsat ciktigi anda Balkan Harbinin kayiplarinin telafi edilmesinin planlandigini Akcam kendi kitaplarinda anlatiyor. Bu iki amacin birbiriyle taban tabana zit oldugunu "biz akademisyenler" gercek bir akademik arka plana sahip olsalar hemen görürlerdi. Birilerinin tensibi ile "biz akademisyenler" grubuna girildiginde de böyle traji-komik falsolar olusuyor. Akcam yari vefakari Hrant Dink'in verdigi 1914 tarihini Tasnak-İttihatci bozusmasi olarak iki yil geriye cekiyor ama biz Dink'in hakli oldugunu hemen söyleyelim. Ancak Tasnaklarin İttihatcilarin "koalisyon ortagi" oldugu gibi bir iddia akillara seza. Sanki İttihatcilar parlamenter cogunlugu demokratik yollardan ararmis gibi. Tasnaklar İttihatcilarin sadece ortagiydi, onlardan aldiklari silahlarla "mürteci" avina cikiyorlar, Kürt asiretlerine de kan kusturuyorlardi. 1915'te sorulan hesaplara bu acidan da bakmak gerekir.
Ünlü Ermeni Reformu konusunda Akcam'in yaptigi carpitmalara ise hic diyecek yok. Dogu Anadolu'daki toprak mülkiyeti "yoksul" Ermeni köylülerin eline acaba nasil gecmisti? Tefecilik yoluyla kimlerin topraklari zaptedilerek üstündeki insanlar kovulmustu? Toprak meselesi, topraksiz kitlenin toprak mülkiyetine talip olmasi ile olusur. Akcam bir solcu eskisi olarak toprak meselesini bile bu kadar carpitabiliyorsa, ettigi bütün laflarin salavatla dinlenmesi gerekir. Ancak Ermenilerin Van Merkez disinda her tarafta azinlik oldugunu söylemesi bile Akcam'in artik Ermeni diyasporasindan maddi bir cikar beklemedigini gösteriyor. Buna karsilik Ermeni Reform planinin bagimsizligin antisambri oldugu konusunda kendi yazdigi laflari ya yine unutmus, ya da mutadi vechile kendi yazdigi kitabi eline bile almamis. Tasnaklarin bagimsizlik planlarini inkar eden Akcam, acaba Tasnak arsivlerinin bugüne kadar neden kapali tutulduklarini saniyor? Ayrica o ünlü reform planinda Kürtlerin tamamen dislanarak bir "Apartheid" sistemi icine sokulmalarindan da mi haberi yok?
Bogazici Konferansi yapilsaydi en merak ettigim sey Selim Deringil veya Fikret Adanir gibi isimlerin Akcam'in "Belge sarlatanligini" yüzüne vurup vurmayacagi idi. Akcam degil Osmanli belgelerini, Bati Dillerinde basilmis birincil belgeleri bile tanimamaktadir. Bunun sebebi de tensip yoluyla "biz akademisyenler" arasina girdiginde, belge okuma rutininin hic gelismemis olmasi. cetelere yollanan bir talimatin Dahiliye Nezareti evraki arasinda bulunamayacagini bile kafasi basmayan bir zihniyete nasil dert anlatilir? Bugüne kadar kendi hayrani koro ile "Osmanlî'nin sifahi gelenegini" sakiyan üstad, Resit Akif Pasa gibilerinin eyyamciligina bel baglamasi da hazin. "Müslüman da olsa sürün!" emri misyoner takiminin "İnsanlar zorla müslüman ediliyor!" dirdiri üstüne alinmistir. Yaygin bir uygulamasi da yoktur. Belgeler bir araya getirildiginde aslinda soykirimi tezinin aksi kanitlaniyor ama nedense yillar önce Akcam/Berktay cözümüne bel baglamis olan cevreler bunun dogru dürüst bir rapor halinde ortaya konmasini engelliyorlar. O cevrelerin Türk milletinin vakar ve haysiyetini korumak gibi bir derdi olsa, zaten bugün TTK dogru dürüst yabanci dil bilmeyen ekiplerin elinde bozgundan bozguna kosmazdi.
Teskilat-i Mahsusa nerede Ermeni kirmissa Akcam palavrayi birakarak bunu harita üstünde belgelemelidir. İmkansizi kendisinden istemekle insafsizlik ettigimizin farkindayiz ama baska cikar yol da görünmüyor.
Vehip ve Avni Pasalar hangi "yapilanlarin katliam" oldugunu söylemisler. Ermenilerin Vehip Pasa'ya olan kinini bilince bu tür laflar da sikinti dagitiyor aslinda. Samsun'da kac tane Ermeni kayiklara doldurularak denize dökülmüstür? Cinayeti isleyenlerin kim oldugu nereden belli? Pontusculugun kalesi olan Samsun'da baska almasiklar yokmuydu? Akcam'a ayrica bir tavsiye daha, bu yastan sonra telgrafcilik ögrenemeyecegi icin telefonla yüzbinlerce kisinin kirimini veya tehcirini degil, daginik halde bulunan ayni miktardaki un cuvalinin sevk ve naklini koordine ediversin. Talat Pasa'nin telgraf hikayesi Abdülhamid'in 93 Harbini Yildiz'dan yönettigi hikayesine benzer aslinda. Akcam sikilmasin, Talat Pasa'nin ayrica özel telgraf hatlari ve bunun ucunda da Ermeni Soykirimcilari varmis.

[deryatulga]

Akcam ve benzerlerini görevlendirenlerin cektigi kirmizi cizgiler artik biliniyor. Bunlarin basinda okumayla alis verisi olmayan güclü odaklara Ermenilerin Atatürk'le bir hesaplari olmadigi yutturmacasi geliyor. Uzun lafa gerek yok, Atatürk'ün sadece Büyük Nutuk'da Ermenistan'in Lausanne sinirlarinin onun dogal sinirlari oldugunu söylemesi, Ermenilerin kendisini nasil bir gözle gördügünü kanitlar. Ayrica Türkiye bugün İttihatci gelenegine sahipse bu Atatürk devrinde kesintiye mi ugramistir. Atatürk'ün 24 Nisan 1920 meclis nutkunda "fazahat" diye adlandirdigi sey tehcir sirasinda meydana gelen insanlik disi olaylardir. Taner Akcam tüm İttihatcilarin, Doktor Resit'de dahil biraktigi anilari karistirsa, bu "fazahat"in teskil ettigi ortak paydayi da görür. "Ermenilere turist muamelesi" yapildi gibi Türkiye'yi milletlerarasi alanda son derece zor duruma sokan laflarin arkasinda yine Akcam/Berktay formülünü kotaranlarin oldugunu söylersek, bu bazilarina celiskili gelebilir ama gercegin ta kendisidir. Atatürk madem ki 1915'te olanlara kökten karsiydi, o zaman bunun biraktigi izlerin telafisi icin ne gibi somut önlemlere bas vurmustur? Acaba neden birilerinin bastirdigi gibi Trabzon limaninin Ermenistan'a peskes cekilmesine önayak olmamistir, veya Ani Harabelerinin onartma direktifini vermemistir. Akcam Ermeni Propagandasinin elindeki, simdilik geriye cekilmis olan, Atatürk Dosyasi'nin icerigini pek ala bilir anacak "Köprüyü gecene kadar ayiya dayi demek" formülünü uygulamaktadir.
Falih Rifki Atatürk'ün arkadasi degil sofrasinin müdavimi bir gazeteciydi. Efendisi Cemal Pasa gibi Ermenilerle fazlaca siki fiki oldugu bilinir. "Ermeni Reformu" planinin mimari olan Krikor Zohrab'in son felaketli seyahatine cikmadan boynuna sarilip aglastigi zat da bu Falih Rifki'dir. Ayrica o "Bu bir jenosittir" dedigi icin soykirimi olgusu tesekkül etmez. Falih Rifki "Nazim'in bu ülkeden atilacak daha binlerce pici varken, oglu geriye dönemez" gibisinden laflarin da sahibidir. Her ettigi lafi ciddiye almak isteyenlere önerilebilir.
Taner Akcam galiba sadece Ermenilerle düsüp kalktigindan "misli gecmis zamanin hikayesi" kipi yerine sadece "di'li gecmis zaman" kipini kullaniyor. Aslinda onun bos iddialarina yakisan kip "misli gecmis zamanin rivayeti"dir ama, kusuruna bakilmaz.
Atatürk'ün topal oldugu icin askerlikten uzaklastirilan cerkes Hasan'a yaptigi sözüm ona hakaret de ayni familyadan. Ayrica Ermenilere elinden gelen yardimi yapan cerkes Hasan'a neden bu muameleyi layik görmüstür? Ayrica Atatürk "Ermeni kaatillerinden" bu kadar tiksinmisse, canini neden Topal Osman'a emanet etmis, Deli Halid Pasa'yi neden saklandigi yerden hizmete cagirmis, bütün sirlarini acmak icin neden Mazhar Müfid'i aramistir. Akcam'in tarih genel kültürü o kadar cerden cöpten ki, bu kadar basit cürütülecek iddialari bile öne sürmekten cekinmiyor. Nese Düzel'e de misyonundan arta kalan zamanda konuya biraz daha iyi hazirlanmasi tavsiye edilebilir.
"Alman Derin Devleti" sözünü Almanca'ya acaba nasil cevirsek. Bunun bilimsel karsiligi ne olabilir? Alman Genelkurmayinin tercihlerine Alman Disislerinin müdahale edebilecegini sanmak ise Prusya Militarizminden cehalet derecesinde anlamakla es degerli. Akcam lafi agzinda ne kadar yuvarlarsa yuvarlasin, tehcir ayni zamanda askeri bir zorunluluktu. Bu arada Ermenilere ne olacagini basta Bronsart von Schellendorf olmak üzere Almanlar dogalari icabi bos vermislerdir. Bronsart'in Ermenilerin beslenmesi icin Talat Pasa'dan gördügü baskiyi yillar sonra saskinlikla anlattigini kaydedelim.
Savas icindeki Osmanli'ya bir müdahale olmayacagi garantisini kimler vermis? Herhalde Ermeni cetecileri ile omuz omuza Van'i basan Ruslar. Bu noktadan sonra palavralar pespese geliyor. "Gavur düsmani fikri" gibi evlere senlik laf salatalarini bir yana birakirsak, kim hangi halki öldürme ve yagmaya tesvik ederek suca ortak etmeyi istemis? Bunu neden Erzincan'da yapmis ama cemisgezek gibi Ermenisi bol bir yörede yapmamis? Akcam'in habire kullandigi "genel olarak" sözünü bir Bati üniversitesinde normal kosullar altinda "biz akademisyenler"in burnundan fena halde getirirler. Kendisinin genelleme yapma huyu öylesine caninin altindadir ki, sonunda bu diline de vuruyor.
Türklerden tazminat istenmesini ama toprak talebini birakmalarini Ermenilere ögütleyenin kendisi oldugunu da tevazuundan söylemiyor herhalde. İstenecek topragin dolayli olmasi, verilecek tazminatin da özel kisilerden degil devletten alinmasi, özellikle bu nokta, birilerinin yillardir Akcam'a cizdirttigi kirmizi cizgiler. Avrupa'dan bir Allah'in kulunun da kalkip Ermeni tazminat fonuna katilacagini sanmak, Akcam'in Avrupalilari hic tanimadigini gösterir. "Ermeni kültürünün geri kazandirilmasi, mesela Ani harabelerinin restore edilmesi"ni ise birileri simdiden benimsemis durumda. Yalniz 1915 olaylari ile bir ilgisi olmayan, daha Malazgirt savasi öncesi depremle yerle bir olan Ani'nin hangi simgesel amaca hizmet olarak restore edilecegini, Nese Düzel'in bir sonraki konugu bize anlatabilir.

[Historikerzunft]

Turkey Understood International Recognition of Armenian Genocide Unstoppable

/PanARMENIAN.Net/ Turkey convening several international conferences on the Armenian Genocide in the Ottoman Empire evidences the country finally understood the process of recognition of the Armenian Genocide by parliaments of different countries, even those like Latvia, Poland, Slovakia, where there the Armenian communities are not large, has gathered speed, Director of Institute of History of the National Academy of Sciences of Armenia, Doctor of Historical Science Ashot Melkonyan told PanARMENIAN.Net correspondent. In his words, Armenian scholars not participating in conferences on Armenian Genocide in Turkey just convinces the parliaments of countries, which recognized the Genocide that they were right. «If we bring the matter to historical debate with Turks, we will indirectly express distrust to states, which believed us. I want to remind that the sadly known Armenian-Turkish Reconciliation Commission, which existed from 2001 to 2003, suspended recognition of the Genocide. As soon as it was disbanded, literally in 15 days the Swiss Parliament acknowledged the Armenian Genocide,» Melkonyan said.

Speaking of trials of journalists in Turkey, Ashot Melkonyan remarked it may be inspired by Turkish authorities themselves. «Taner Akcam, the Armenian press likes referring to, does what he is told by Ankara. It is like a pilot balloon and at the same time a curtsey towards Europe, aimed to show Turkey takes the way of democratic development and it has freedom of speech. In actual fact everything can turn out quite the contrary,» Melkonyan emphasized. In his words, Turkey choosing the way of canceling the «taboo» of the Armenian issue means nothing. «Turkey just tangles cards in Europe,» he said.

Quelle: http://www.panarmenian.net/news/eng/?nid=16417

War es nicht Derya Tulga, der uns dies schon die ganze Zeit gesagt hat?

[deryatulga]

Also eine Parteiübergreifende Sicht der Dinge?

Sagen wir gerechterweise jenseits aller Parteien und Regierungen. In Pariser Taschnakkreisen gingen vor über 10 Jahren Gerüchte um, dass man Akcam für den Fall seines Erfolges den Botschaftsposten in Eriwan angeboten hätte. Als er von ihnen darauf angesprochen wurde, konnte er nicht mit einem schlichten "nein" antworten. Mit dem Blödsinn, die armenische Diaspora für null und nichtig zu erklären, versuchen auch andere wie Berktay, Oran usw. zu handeln. Die Ergebnisse sind wohl klar genug!

[deryatulga]

Hoffen wir mal, dass sich Melkonyan irrt.

Leute wie Akcam, Berktay, Oran usw. nennt man mit dem Ausdruck von Gürsel Göncü "die akademische Verlängerung der offiziellen These". Denn es wird mit den Armeniern hinter den Kulissen nur das verhandelt, was diese Herrschaften formulieren. Alles andere ist Augenwischerei und Volksverblödung.

[deryatulga]

Atalarımız laf, lafı açar diye ne güzel söylemişler. Candan Badem Attila İlhan'ın liselerde Osmanlıca dersi verme önerisini önce Alfabe sorununa indirgedi, ardından Stalinciliğin savunmasına soyundu. Taner Akçam da onun uzattığı tramplenden zıplayıp,Ermeni terörünün döktüğü kanlarla bizim latin alfabesine geçişimiz arasında doğrudan bağlantı kurdu. Kendisi şöyle yazmış:

"Bir ara toplumlarin hafizalarinin, kultur ve bilgileinin kayitli oldugu kaynaklarin yok edilmesinin yarattigi derin tahribatlar konusunda derin analizler yapmak geldi aklima ama Candan’in Ermeni konusunda yazdiklarimi begeniyor olmasina siginarak o alanda kalmaya karar verdim. Hani eger, basta mahkeme kayitlari olmak uzere, donemin basini ve kaynaklari 1928 sonrasi yok sayilmamis olsaydi, en azindan gecmisi hafizadan silme konusundaki örgutlu faaliyet basarisiz olur, belki bu kadar fazla disisleri gorevlisi oldurulmemis olurdu, demeyi dusundum"

Bir müddet önce Gürsel Göncü'nün yazıp da Akçam'ın cevaplandırmadığı bir pasaj da şöyle:

"Geçmişle bağlantısını koparmış; değil hafızasızlık, total amneziye hatta alzheimer hastalığına yakalanmış; hiçbir şeyle yuzleşmeyen, hesaplaşmayan; kendi geçmişini sorgulamaktan ödü kopan; basit, pragmatik formüllerle, kısa
vadeli, geçici çözümler yaratmaya çalışarak hayata devam eden bir kitle.
Hiçbir uluslararasi iddiası, orijinal yaratımı ve hakiki telif eseri
olmayan, bu arada kuyruğu da dik tutmaya calisan bir kafa."


Türkiye'de kelleyi koltuğa almadan yazılamayacak bir tarih varsa, o da "Zihniyet Tarihi"dir. Resmi Türkiye kendisini yepyeni bir oluşum olarak
pazarlamak ister ama, ta Bizans'tan kopup gelerek Osmanlı imbiğinden süzülen toplumsal ahlak sorunlarının devlet motoruna nasıl yatak sardırdığını fark edemez.

Buna rağmen biz yukarıda dile getirilen iki savın da ayrımlaştırılarak incelenmesini gerekli görüyoruz.

1) Türk yakın tarihinde aksine iddialara rağmen eski Çin tarihinde olduğu gibi bir belgesel tabula rasa olayı yaşanmamıştır. Cumhuriyeti kuranlar,
ki Akçam bunları Rusça'dan Japonca'ya kadar çevrilen "Le Monde Diplomatique'deki yazısında Ermeniler'e soykırımı uygulayan kişiler olarak tanıtıyor, suçlarının delillerini karartmak için neredeyse beş yıl beklemezlerdi.

2) Akçam'ı ilgilendiren dönemin mahkeme kayıtları, hele basınının yok sayılması diye bir durum olmamıştır ve olamaz. Türk araştırmacılarının bugün bile gazete kolleksiyonlarını incelemek için başta Hoover kütüphanesi
olmak üzere yabancı kütüphanelerin eşiğini aşındırma zorunda olması, kültürel savrukluğumuzun, isteyen barbarlık da diyebilir, eseridir. Eski yazıyı rahatça okuyan insanlar kuşak itibariyle aramızdan henüz ayrılmış sayılırlar. Kaldı ki Akçam'ın burada şikayet edecek son kişi olması gerekir. Almanya'da profesörlük tezi yazanlara bile yüzlerce sayfa Osmanlı belgesinin transkripsiyonu yapılmıyor, bunların Almanca tercümesi üstlenilmiyor, Kudüs Patrikhanesi gibi Soykırım mevzuunda dişe dokunabilecek her belgeye sahip kuruluşlar Akçam gibi kimseye servis vermiyorlar. Doktora tezi yazarken İngilizce belgeleri bile başkalarına değerlendirten Akçam'ın gerçekten insaflı olması lazım!

3) Kendisinin Ermeni Soykırımı konusuyla 1991 yılında ilgilenmeye başlaması, bu tarihten önce başkalarının aynı konuyu enine boyuna incelediği gerçeğini değiştirmez. Ermenilerin başına gelenleri Taşnak veya ASALA terörü başlamadan çok önce dile getirmiş pek çok kaynak vardır. Akçam'ın belli bir savı tutturabilmek için ısrarla görmemezlikten geldiği bu yayınlardan çok önemli addettiğimiz biri Necip Fazıl Kısakürek'in "Büyük Mazlumlar" adlı eseridir. İttihatçılardan nefret eden yazar Ermenilere mazlum bir ulus olarak dev gibi bir bölüm ayırmıştır. Bu bölümde "İki Komite, İki Kıtal"ın en dehşetengiz pasajlarından alıntılar vardır. Ben bu kitaba daha Dadıryan Usta başta olmak üzere herhangi bir Ermeni kaynağının iltifat ettiğini görmedim. Ezber bozdurduğu için herhalde sayın Akçam da iltifat etmiyor. Oysa ki kendisi bugünlerde Gürsel Göncü'nün de imlediği gibi hedef küçülterek işi "İttihatçıların cinayetleri" kategorisine sokmak peşinde.
Bu da daha önce ortaya attığı Türk kimliğinin altında yatan İslam ırkçılığı
kavramını sarsacağa benzer.

4) Ermeni terörü sadece diplomatların değil aynı zamanda sivillerin, üstelik de yabancıların kanını dökmüştür. Orly saldırısından sonra Le Monde'un Talleyrand'a özenerek attığı "Cürümden de beter hata!" başlıklı yazıyı okumasını tavsiye ederim. Sayın Akçam Ermeni Sorununa ilk olarak 1895/96 olayları ile merak saldığından her halde Fransız Sarı Kitabını da okumuştur. Bu bakımdan Le Monde'un kısacık yorumunu anlamasına da bir dil engeli yoktur sanıyorum.

5) Türkiye'de özellikle Türk solunun yıllarca ağzının suyunu akıtan "Takriri Sükun" kanunundan sonra gerçekten "national amnesia" türünden bir şeyler hedeflenmiştir ama birincisi bu genelde başarıya ulaşamamış, özelde de Ermeni Meselesi hesaba katılmamıştır. Biz burada Ermeni propagandasının nasıl filizlendirildiğine dair ufak bir hatırlatma yapalım. Türkçe'ye "Ermeni Tabusu" diye çevrilen Yves Ternon'un kitabının Fransızca aslında bu "tabu" deyimi yoktur, olsaydı zaten kitabın içeriğine aykırı olurdu. Bu manivelaya kitabın Almanca tercümesi yapılırken sarılınmıştır, ki fikrin arkasında da Akçam'ın yakın dostu Tessa Hoffmann'ın olduğu bilinir. Gerçi Akçam da bizzat Ternon'un bile inanılmaz bulduğu Hitler'in ünlü sözünü, ki Holocaust Memorial'e hakkedilmiştir, üstelik bir de alaylı bir dille tarihsel gerçek kategorisine alıvermiştir. Tessa Hoffmann ise 1984 yılında yayınladığı Tehlirian/Tayliryan duruşmasının tutanaklarına
"Sessizliğin işlediği suç!" gibi tumturaklı bir ad takmıştı. Burada suç işleyenler Türkler değil, onları işgal ettikleri Ermeni topraklarından çıkarmayan Batılılardır. Bu tutanakların aslında Ermeni propagandasının kendi kalesine attığı bir gol olduğunu Türk tarafından başka herkes fark etmiştir. Meraklısı İngilzce tercümesini İnternet'te bulabilir. Ünlü "Azınlıklar raporu" tartışmasında Baskın Oran ayakta kalan son tabunun "Ermeni Tabusu" olduğunu söyledi. Bu tabunun nasıl geliştiğini açıklamaya çalıştık. Yine de Arşak Şıracıyan'ın ergenlik bunalımı geçiren tetikçi anılarını bile yayınlayabilenler varsa, bu tabunun önce bir tarifini yapmak gerekir. Akçam da Ermeni tetikçilerine anlayış göstereyim derken kendini şöyle köşeye sıkıştırıyor:

"Toplumlar arasindaki intikam ve nefret duygularinin bu denli kuvvetli olmasinin nedenlerinden birisi de taraflardan birisinin yapilanlar konusunda topluma unutmayi zorla empoze etmesinin onemli payi vardir. Yugoslavya, Rwanda uluslararasi mahkemelerinde gorev yapan hakim Richard Goldstone bu ulkelerdeki deneylerini ozetledigi bir makalesinde, devletlerin “national amnesia” olarak tanimladigi bir politikayi insanlarina dayatmasini bu ülkelerdek etnik catismanin onemli bir nedeni saymaktadir."

Burada söz konusu olan şey "etnik çatışma"dır. İçiçe yaşayan halklara uygulanabilir. Ermeni terörünün Türkiye'den toprak istemediği tezinin aksi de zımnen ancak bu kadar kanıtlanabilir. Akçam ASALA'nın LA'sının
ne anlama geldiğini unutmamışsa bunu gerçekleştirecek ASA'nın kurulmasına sebep olan şeyin Türkiye'de
iktidara sahip olanların bellek silme siyasetleri ve buna bağlı olarak da Harf Devrimi olduğunu nasıl ima edebilir? Bosna-Hersek örneğinde ise hem Sırp, hem Hırvat, hem de müslüman Boşnakların soykırımı ile suçlanarak mahkeme önüne çıkartıldıklarını biliyoruz. Bugün yapılan çoğu kelime oyununun ardında da ceza hukuku maddesi olarak soykırımı suçunun devletleri değil kişileri bağladığını perdelemek çabası yatıyor.

Burada yıllardır yakından izlediğimiz Türk resmi makamlarının samimiyetsiz davranışlarına bir göz atalım, Ermeniler önünde diz çökülmesini simeye çekecek, değil demokratik çoğunluk, belli bir kitlesel kümelenme bile oluşmadığından, geniş halk tabakalarına karşı Türkiyenin taviz vermez savunucuları rolü oynanmaktadır.
Burada kullanılan TTK veya ASAM gibi kuruluşların, Erich Feigl, Heath Lowry türünden köşe dönmenin yolunu bulanların nitelik olarak hiç bir şey başaramayacağını bizim propaganda kurmayları da bilmektedirler. Ama özellikle Dışişleri Bakanlığının daha öldürme olayları henüz başlamışken, bunun baş müsebbibi olan Taşnaklar'a şirin gözükme yarışına girmesi, toprak isteğinden vaz geçilmesi halinde işin ötesinin kolay olduğunu söylemesi, artık bir sır değil. Bu iş bugün de böyledir. İlk buluşmayı yapan Gündüz Ökçün'ün "Biz de sizler gibi Osmanlılar'a karşı dövüştük!" lafının imbiklenerek "İttihatçı cinayetlerine" indirgenmesi de bu fasıldan.
Baskın Oran'ın "Reddi miras etmeden bu işten kurtulamayız!" lafına bakıldığında ise geçmişimizi daha acaba ne kadar reddedebileceğimizi sormadan geçemiyoruz. Ermenilerin ise bu türlü illüzyonist numaralarına kanacak takımından olmadığını Müllheim toplantısında R.Hovannissian'ın Halil Berktay'a ettiği sözlerden anlıyoruz: "Senin patronun önce üstüne yattığı Ermeni mallarını versin!" Ermeni mallarının bir gün gelip de geri isteneceği korkusunun bazı yürekleri fena halde sardığını Çukurova'da yaptığımız bir incelemede gördük.
Böyle bir tazminat verilecekse bunu devlete ve millete yüklemek daha elverişli olduğundan, bu çevrelerin ağır baskısıyla dışişleri, medya ve başka bazı resmi örgütler tarafından yıllardır yürütülen Ermenileri yatıştırma politikası yepyeni bir aşamaya girmiş durumda. Baştaki hükümetin ideolojik İttihatçı düşmanlığından istifade ederek bir yerlere varılacağı sanılıyor. Ayaklarına kadar yine bir Büyükelçi gönderilerek sırtları okşanan Amerika'daki Ermeni örgütlerinin ise kafasının hala fazlaca karışık olduğu görülüyor.

John Kerry az önce havlu attı, bizim propaganda ekibimiz de rahat bir nefes alıp, kış uykusuna yatmaya hazırlanıyordur.

Kasim 2004 tarihegitimi grubunda yazmisim

[Historikerzunft]

Sayin Derya Tulga’nin, Sherlock Holmes’a tas cikartacak paranoik analizler nedeniyle grup uyelerini, Die Welt gazetesinde kitabimin tanitim yazisinin nicin ciktigi konusunda bilgilendirmek zorunlulugu dogduguna inamasam bu cevabi yazmayacaktim.

Aslinda bosunda zaman harcamis sayin Tulga. Bir kitapciya gitseydi, kitabinin paperback baskisinin piyasaya suruldugunu gorecek ve tanitimin bundan dolayi yapildigini anlayacak, bir suru zahmetten kurtulacakti.

Gruba geldiginden beri, bana yonelik duzenli satasmalarda bulunmaktan buyuk zevk aldigi gozlenen Derya Tulga’ya nicin cevap yazmadigim konusunda da grup uyelerini bilgilendirmek isterim. Bu kisinin hakkimdaki derin istihbarat bilgilerinin kendi özel ilgi ve kisisel meraki sonucu olusmadigini (zaten cok tuhaf bir hobi olurdu bu) bilecek kadar politik tecrubem var.

Yanliz, niye bu grupta ustume saldirtiliyor veya saldiriyor onu anlamakta zorlaniyorum, zamanina yazik. Alt tarafi bazi konularda fikir ve bilgi alisverisinde bulunulan nacizane bir grup bu...

Eger sozkonusu satasma ve saldirilar Derya beyin ozel eglenceleri arasinda ise birsey diyemem; yonetici arkadas yayinlayip yayinlamamak, grup uyeleri eglenip eglenmemek ozgurlugune sahip; ben de bundan sonra, bundan once oldugu gibi, cevap yazmama ozgurlugume.

Derya Bey’e de ufak bir tavsiyem olacak.

Anlasilan “Ermeni konusu” hakkinda derin bilgi sahibisiniz. Size tavsiyem, benimle ugrasmak yerine (gercekten luzumsuz ve gereksiz bir ugras bu), bu derin bilginizi bir kitaba dokmenizdir (insan ola ki istihbarat gorevlisi de olsa guzel kitap yazabilir). Boylece hem benim kitabi yanlizliktan kurtarir hem de olumlu bir tartisma kapisi acarsiniz. Ustelik bu kitabi yazmakla, Turk kamuoyunun, “genel tarih kültürü son derece kýsýtlý” birisi tarafindan bilgilendirilmesi yanlisinin onune gecmis olursunuz. Eger, satasmalar gibi cocukluklardan uzak, kitabinizi ve makalenizi yayinlarsaniz, tezlerinize cevap vermek isterim.

Eben in einer Bibliothek gefunden.:lach:

[deryatulga]

Ayda Erbal bir mesajinda agzindan (kaleminden) kacirdi. Kamil Kuran’in Derya Tulga oldugunu soyleyiverdi.

Galiba grupta cogu insanin bildigi bir “sir” bu.

Tuhaf bir durum, cok insan biliyor ama kimse ses cikartmiyor. Neden?



Sorun, toplumlarin tarihle ilgilenmeleri meselesinde kültürel degerlerin onemini aklima getirdi.



Bazi toplumlar, gecmislerindeki hatalar üzerine acik konusmayi, bazilari ise acik konusmadan ama davranisini degistirerek tavir almayi tercih ediyorlar.

Derya Tulga gruptan kisilere yonelik hakaret dolu saldirgan bir dil kullandigi icin atildi.

Yeniden gruba baska isimle uye olmayi becerdiginde, o eski saldirgan dilinden vazgecmis gorunuyor, “huylu huyundan vazgecmez” misali ara sira ignemeleri haric.

Peki, Derya Tulga, bu “adini koymadigi” ozelestiriyi niye acik yapmadi? Yani, “arkadaslar, ben bir daha kisilere yonelik bu tur hakaret dolu sozler etmeyecegim, ozur dilerim”, deyip, su andaki tutumunu benimsemedi? Onun yerine, niye baska isimle ama önceki tavrina gore daha dikkatli davranarak dolayli bir ozelestiri yoluna gitti?

Burada kendince bir sorun gormuyor mu? Daha once atildigi bir grubta bu sefer takma isimle yazmayi kendisine nasil yediriyor?



Turkiye’nin gecmiste yaptiginin kotu oldugunu kabul et tavrina gosterdigi direnc de boyle bir kulturel degerden kaynaklaniyor olabilir mi?

Biz hata yaptigimizi dogrudan soylemeyi sevmeyen ama hatayi hissettigimiz zaman, adini koymadan, davranisimizi degistirmeyi tercih eden bir külture daha mi yakiniz?

Grubun yoneticisi, en azindan Kamil Turan’in Derya Tulga oldugunu ogrendigi an nicin harekete gecmedi? Yumusak ve ilimli davrandi? Bunda da “acik özelestiriye ne gerek var, iste son derece dikkatli yaziyor” tavri etkili mi oldu?



Hristiyan kultur dunyasinda olsaydik ne olurdu? Bu kültür dünyasinin gunah cikarma gelenegine bagli olarak, hatanin hata oldugunu surekli ve biteviye tekrar etmeyi sevdigini soyleyebilir miyiz? Dolayisiyla, Derya’da açik özelestiri yapmadan gruba geri donemeyecegini bilirdi, grup da ondan gecmisi konusunda acik bir sey duymadan onu yeniden arasina almazdi.

Ama biz bazi seyleri konusmadan, konusmaya gerek olmadan, hic bir sey olmamis gibi hayati devam ettirmeyi tercih ediyoruz.



Abaca Kamil Turan’in Derya Tulga oldugunu bilenler nicin onu ve kendilerini kandirmaya devam ediyorlar?

Burada hem Derya Tulga’ya hem kendilerine karsi hatali davranmis olmuyor muyuz?

Turkiye’de cok yaygin var olan, “ozel kanaat” ile “resmi kanaat” arasindaki ucurumun bir ornegini bu grupta yaratmiyor muyuz?

Galiba bu ucurum ortadan kaldirilirsa iyi olur.

Ben Derya Tulga’nin bu grupta olmasindan Kamil Turan gibi yazmaya devam ettikce bir sorun görmüyorum.

Yani, ortada adi konmamis bir özelestiri oldugunu kendi kultur gelenegimize gore kabul etmek taraftariyim.

Yazdiklarinin cogunu malesef okumuyorum ama kendisine verdigim soz bakidir.

Yazdigi ilk kitap veya makalenin elestirmeni ben olacagim.



Saygilar

Taner Akcam

[deryatulga]

Kamil Turan'in asil adini bu sitede ilk olarak Ergün Essizoglu desifre etti. Fakat bunu o kadar usturuplu ve usulüne uygun olarak yapti ki, fazla gürültü olmadi. Ayda Erbal'a gelene kadar da bazilari isin farkina vardilar, kimi bir az evvel kimi de biraz sonra. Hatta Ayda Hanim'a bu kadar geciktigi icin teessüflerimi de ilettim, demek ki kendisini daha önce uslubumla hic etkileyememisim diye. Sayin Akcam beni her halde mazur görür burada ayrica bir liste vermezsem, zira benim yüzümden bu insanlarin da muaheze edildiklerini görüyorum. Ses cikartan cikartti, bu bilinsin yeter!

Bunun toplumun tarihle ilgilenmesi meselesiyle bir ilgisi yok, insanlar arasi iliskilere kramp girmesi ile ise cok var. Ve ben bu yasimdan sonra kendimi degistiremeyecegime göre de her zaman acik konusurum. Degisen sey Kamil Turan'in Derya Tulga'nin muhatap aldiklari ile diyalog kurmamasi sadece. Buna ragmen Derya Tulga'nin yazdiklari sitenin arsivinde duruyor. Kime yönelik bir hakarette bulunmussa bulunup cikartilsin, o da hemen özür dilesin. Ha bu Derya Tulga bazilarinin bilimsel otoritesini mi hice saymis? Cehaleti, birikimsizligi, daha bilmem ne kadar eksigi varsa yüzüne vurulur, o da bir daha böyle maceralara cüret edemez. Sayin Ayse Hür 15.09.2005 tarihli moderatör notunda sunlari söylüyor:

"Eger bir mesajda grubun ilkelerine aykiri bir sey varsa bu durum mesaj sahibine bildiriliyor, ondan o sozu, fikri vs. degistirmesinin mumkun olup olmadigi soruluyor, evet derse kisi mesajini duzeltip gonderiyor, duzeltmemekte israrli olursa mesaj gruba gonderilmiyor..Bunun yapildigi bir iki olayda mesaj sahipleri kiyameti kopartti ve hepimiz durumdan haberdar olduk. (Bkz. Gursel Goncu, Rukiye Gudu;Derya Tulga ve Ali Ulvi (?) adli uyelerin itirazlari) Yani kimse bu mesajlar bize makyajlanarak mi ulastiriliyor seklinde bir endise duymasin. Kaldi ki yapilan mudahaleler son derece masum ve iyi niyetle yapilmis seylerdi, arkadaslar bence asiri hassasiyet gostermislerdi. Duymamiz da herhangi bir sansur uygulanmadiginin kaniti idi. Ama bu olaylar hepimize ders olmustu."

Benimle ilgili bahse ufak bir düzeltme getirmek zorundayim. Bir yazimi sayin Mutlu Öztürk birini de sayin Hür degistirmemi istediler, ben itirazsiz yazinin tamamini geri cektim. Daha sonra degil hakaret icermek, kimseye hitap bile etmeyen yazilarim otomatik olarak cöpe atilmaya baslandi. Ardindan da hic bir uyari yapilmadan gruptan ihrac edildim. Bir sey daha söyleyeyim, Ergün Essizoglu beni beraber oldugumuz diger bir gruptaki yazilarima bakarak tanidi. Yani Derya Tulga denen adamla Kamil Turna"nin yazi stilleri arasinda bir fark yok. Ben yüksek tahsilimi Alman 1968 kusagi ile birlikte yaptim. O devirde seminerlerde esen havayi buraya tasisam insanlar soka girer. Catch as catch can seminerlerdi onlar tam anlamiyla. Galatasaraylilik benim gibi damarina islemis biri ironi yasagina mi tabi tutulacak? Bir seyi daha vurgulayayim, ben ne kadar agir konusursam konusayim klasik anlamda kimseye hakaret etmem. Yanlislikla agzimdan kacan bir söz icin zaten aninda özür dilerim ve o is de orada biter. Belli bir düzeye ayak uyduramayanlarla iletisimi kestigim anda da zaten böye sorunlar fazla dallanip budaklanmaz. Hüsamettin Ertürk'ün, Nazmi Kalyoncu'nun, Selahaddin Tulga'nin Beylerbeyi'nde dogmanin da raconu budur. Benim özelestiri yapmam icin sonsuz sebepler var da, bu gruptaki davranisim buna dahil degil. Burada baska bir isimle bulunmanin da kendime yediremeyecegim bir tarafi yok, Kamil en azindan göbek adim oldugundan. Ama bir Ermeni sitesine asla takma adla girmem, o bambaska bir degerlendirmeye tabidir.

"Kabahat samur kürk olmus, kimse üstüne almamis!" Bati ülkelerinde de bu baska türlü degil. Grubun yöneticisi neden böyle davrandi, bilsem de söylemem. Ancak yumusak ve ilimli davranmak ne zamandan beri suc oldu?

Hristiyan dünyasinin her tarafinda günah cikartma ritüeli yoktur. Protestanlar bunu "Aksam Yemegi" ritüeli ile hallederler. Klasik anlamda cikartilmis bir günah ise papazla günahkar arasinda bir sirdir. Tekrarina imkan yoktur. Papa Köln'e gelen genclerin topunun birden günahlarini bagisladi, isin böyle eglenceli yanlari da var. Buna ragmen ben de grup üyelerinden özellikle rica ediyorum. Iclerinden kime hakaret etmissem, bunu somut olarak ortaya koysun. Yoksa birileri beni alisilmis prosedür disinda kapi disari etti diye "mea maxima culpa" feryadini atamam. Sol fraksiyon gelenegini hic izlemedim ki, bu yastan sonra birileri tepeden buyurdu diye "Özelestiri" yapayim. Ben simdi kalkarak desem ki, "grup yönetimi benim ihrac kosullarimi bir irdelesin!" ona cevap veren cikacak mi? Ihracimdan sonra grup icinden gelen itirazlara cevap verildi mi? Dilek Zaptcioglu gibi hem de ödüllü bir yazar benim tekrar buraya alinmami istediginde, grup yönetiminden müsbet veya menfi bir ses cikti mi? Konusacaksak, her seyi hep bir arada konusalim!

Derya Tulga'yi kimse kandirmiyor, kendilerini de nasil kandirdiklarini bilmiyorum. Söz ve davranislarimi da 35 yil gurbet hayatindan sonra bile kendi kültür gelenegime dayandiririm. Ben sayin Akcam'in elime gecen her satirini okuyorum. Su sirada ayrica baseserinde kaynak gösterdigi Halide Edip'in "Atesten Gömlek" romanini hatmetmekle mesgulüm. Bana kalsa "Mor Salkimli Ev" daha yararli olurdu ama Ayse, Peyami ve Ihsan da bir taraflarindan bir gün Ermeni Sorununa karisacaklardir herhalde!

[deryatulga]

Grubumuzun varolussal krizlerinden birini daha yasiyoruz, ne guzel.
Guzel, demek ki variz! Taner Akcam'in bu ofkeli ve derslerle dolu
mesajini yazmaya iten guncel sorunun son haftalarda Kamil Turan'la
yaptigim yazismalar oldugunu tahmin ettim. Nitekim sonlarda
dostlugumuza binaen kisa tutuldugunu tahmin ettigim "Acaba Kamil
Turan'in Derya Tulga oldugunu bilenler nicin onu ve kendilerini
kandirmaya devam ediyorlar?" elestirisi var. Sasirtici olan, bu
mektubun 3 muhatabindan (moderator, D.T ve ben) biri olmam gerekirken,
neden zilgitin en azini benim yedigim. Belki de arif olan anlar diye
dusunuldu...

Taner'cigim, asil suclu bir turlu beklenen durustlukte 'confession'
eyleminde bulunmadiysa da, ikincil suclulardan biri olarak ben
Hýristiyan etigine bir adim yaklasayim dedim. Her ne kadar senin ve
benim zaman zaman basvurdugumuz bu kulturel kodlamalarin pek de
aciklayici olmadigi son olarak Herman W. Smith ve Yap Miow Lin adlý
iki bilim adamýnýn 2003'te yaptigi bir arastirma ile ortaya ciktiysa
da, dediklerinde hakli oldugun yanlar cok.

Benim sessizligimin sebebi hem dogulu, hem batili, hem de kuresel
motifler tasiyordu. (Rudyard Kipling gibi 'Dogu dogudur, bati batidir,
bunlar hicbir zaman biraraya gelmez!' diyerek beni samimiyetsizlikle
suclaman muhtemel ama devam edecegim)

Dogulu idi cunku ortaligi bulandirmak, olusan denge durumunu bozmak
istemedim. Bilirsin dogulu insanlar istikrar duskunudur.
Ongorulmeyenden pek hoslanmazlar. Ama durumdan hosnut da degildim, bu
durumu bozacak ilahi bir guc (ornegin sen, moderator ya da Ayda Erbal)
gibi bir sey bekliyordum. Ne de olsa dogulu toplumlarda 'muzevirlik'
cok ayip bir seydi. Ayni zamanda onu bir zamanlar enti puften bir
nedenle gruptan ihrac eden moderatorluk makaminin (ki bu ben degilim)
zor durumda kalmasina neden olmak istemiyordum, ne de olsa dogulu
insanlar icin ayiplanmak cok kotu bir seydi, vs.

Batili idi, cunku sozunu ettigin tavrin, Derya Tulga'nin kendi basina
yapmasi gereken bireysel bir yolculukla mumkun oldugunu dusunuyordum.
Onu bir kere elestirmistim, bir kac kez daha yaparak bireyselligine
tecavuz etmek istemedim. Ote yandan, ozelestiri yapma, Bati kulturunun
ona sundugu bir olanak olarak mevcut olmaliydi, yoksa zorunluluk degil
Yine batili idi cunku uzerine kafa patlattigimiz seylerin kisilikler
degil, dusunceler oldugunu, muhalif dusuncenin olmadigi yerde dogru
dusuncenin de olmayacagini, hangi bicimde olursa olsun, farkli olanin
dislanmamasi icin bu gormezden gelmenin faydali olacagini dusundum.
Ayni zamanda DT'nin dusuncelerini paylasan ancak seslerini cikarmayi
istemeyenlerin bu sekilde de olsa, temsil edilmelerini onemsiyordum.

Kureseldi cunku, Yusuf Yakup'un isabetle belirttigi gibi zaten sanal
ortamlarda hic kimse, bizi guvende hissettirecek kadar sahici degildi.
Derya Tulga da en az Kamil Turan kadar soyut bir kisilik iken, Yusuf
Yakup'la Old_Galatia'nin, Ayse Hur'le Taner Akcam veya Ayda
Erbal'in ayni kisiler olmasi ihtimali varken, tonlarca adam garip kod
isimleriyle gruba uye iken, hatta moderatorun kimligini bile
ogrenememisken, Kamil Turan kod adiyla ugrasmanin anlami yoktu.
Kureseldi, cunku sanal ortamlarin dogasi itibariyle anarsizan,
ihtilalci, aykiri ve her turlu bozunuma acik oldugunu, daha dogrusu
olmayi goze almasi gerektigine inaniyordum.

Ama yine de, keske bir cesit fuzyon urunu olmak yerine, tutarli bir
kultur kodlamasinin urunu olsaydim hayiflaniyorum ve senden ve de
herkesten ozur diliyorum. Ama belki de uzulmem yersiz, cunku Batiyi
Bati yapan seylerin basinda gelen kartezyen dusunceye ben hicbir
zaman boyle bir fuzyon urunu olamam. Yani aslinda doguluyumdur. Bunun
icin ozur dilemek de sacma olur. Neyse saka olanlarla gercekleri
ayirmayi sana birakiyorum, bu kadar kizgin olma emi diyorum...

Ayse Hur (bizzat kendisi

[deryatulga]

ama hakkini verin! Ne zaman bu siteye adim atsam ortalik senleniyor. Ben de genclesiyorum bu bahaneyle. Nasil variz? Camus'ye göre herhalde, Descartes, benzetmek gibi olmasin, "Ben" der de baska sey demez! Eskiden bizde flört etmeye "konusmak" denirdi. Falanca oglan falanca kizla konusuyormus, öylesinden. Yazismak filan daha cok ileri iliskilere isaret ederdi. Haddimizi bilmeden ne ciralar yakmisiz da farkinda degiliz. Ama Ayse Hanim üzülmesin, bana birileri zilgit cekebilir ama ben onlari yemem. "Asil suclu" deyimini de "senin kafani asil bozan" seklinde degistirse iyi olur. Neticede "enti püften" bir sebeple gruptan ihrac edildigimi ikrar eden kendisi. O zaman benden hangi günahlarimi cikartmam bekleniyor? Su Hristiyan etigi ve Bati kültürünün icsellestirilmesi meselesine gelince, tam 46 yil önce yabanci dille egitim veren bir okula gitmisim, Istanbul'un Latin Katolik piskoposundan haftada 7 saat felsefe okumusum, ardindan yurt disinda yüksek tahsil, 35 yillik bir macera, normalde sadece Alman olan bir ortam, bütün bunlardan sonra kim bana nereden gelip de Bati Kültürü ve Hristiyan Etigi hakkinda ders verecek? Her seyin bir haddi olmasi gerekmez mi? Ben ki evime gelen Yehova Sahitlerine Incil dersi veren adamim, o cok övünülen kodlamalara benim aklim ermez mi saniliyor?

Dogu ile Bati daha Büyük Iskender'den cok önce bir araya gelmis ve yürümüstür. Iyonya medeniyetinin en parlak cagi Pers egemenligi altinda gerceklesmisti. Ezber bozma meraklilarina ara sicak olarak sunulur. Ama ortaligi karistirmak, kurulu dengeleri sarsmak Batililik ise ben fena halde Batiliyim, hem de anadan dogma. Sonra haklarini yemeyelim, müzevirlik Bati Kültüründe de hor ve hakir görülen bir seydir. Batili kardeslerimiz de degil ayiplanmak, elestirilmeye bile sasi bakarlar.

Enti püften sebeplerle gruptan ihrac edilen adam bireysel yolculugunu hangi istikamete yapmali? Ama kimse korkmasin, ben sahsima yapilan elestiriyi asla bireyselligime tecavüz olarak görmem, özgüvenim son derece sagliklidir zira! Karizmam cizilir, imajim bozulur gibisinden korkular bana yabancidir. Ne var ki ayni lafi defalarca duymak bogucu olabilir, o baska. Bazilarinin özelestiri dedigi seyin aslinda hangi fikriyat ve dayatmaciligin tortusu oldugunu biliyoruz. Ne evimde boyun egmisim, ne okulda, ne askerde, ne de baska bir yerde. Bu isin galasini bu grupta mi yapacagim? Ayrica özelestiri denen seyin Dogu kültürüne yabanci oldugunu bugün olsa olsa turist rehberleri iddia ederler. Muhalif düsüncenin olmadigi yerde dogru düsüncenin de olmayacagi saptamasi cok dogru. Ben annesi Ermeni asilli olan ve bu yüzden cok ceken Kamran Inan"in, ki babasi da Kürt Seyhi, neden su ünlü Ermeni konferansina davet edilmedigini merak etmisimdir sahsen. Adamin Bati kültürüne asina olmadigi da söylenemez, Cenevre'den hukuk doktorali ve esi de Isvicreli. Bir de acaba insan kendi kendine sormazmi, DT'nin düsüncelerini paylasan ancak seslerini cikarmayi istemeyenlerin bu durumuna yol acan acaba ne türden bir baskidir?

Yusuf Yakup'un daha neredeyse 20 adi var, bunlardan biri de Ayse Güzel. Adaslar ayni fikri savununca bir baska güzel oluyor. Ama birilerinin Ayda Erbal'i Ayse Hür sanmalarina ben de sastim. Sitenin arsivine baksan da, Google motorunu calistirsan da gercegi aninda bulursun. Basimiza burada bir de "aykirilik" cikti, Insallah Selahattin Duman'in anladigi bicimde bir aykirilik degildir kasdedilen. Bütün bunlara ragmen de Ayse Hür'ü bunca bevvap arasinda insan kalmaya gayret ettigi icin kutluyorum. Ayrica benim yüzümden girdigi sikintidan dolayi da özür diliyorum. Kendisine bir seyin garantisini verebilirim: Bu deneyin zararini hic bir zaman görmez, insanlar hakkindaki bilgisinin nasil derinlestigine ileride kendisi sahit olacaktir!

Dünkü "Özelestirimde" dikkatimden kacan iki sey var, birincisi Sayin Akcam'in benim yazdiklarimin cogunu okumadan cici cocuk haline geldigimi nasil anladigi, ikincisi de benim kendimi bir sekilde ona kanitlama gibi bir merakim oldugu. Birincisi absürd tiyatro örnegi oluyor, ikincisi ise mesnetsiz niyet okuma. Ama bunlar önemli degil, Allah saglik verirse Dadiryan Usta hakkinda yazacagim kitabin elestirmeni olmasi bana degil ona olan borcudur. Simdiden kolay gelsin!

[Evliya]

Was nicht ist, kann sehr bald wahr werden.:)

Hocam, nachdem es mir eine große Ehre war sie einmal persönlich kennenlernen zu dürfen, halte ich es für geboten, dass Sie diese Publikation alsbald veröffentlichen. Ich sehe der Veröffentlichung mit Spannung und Freude entgegen.

[Historikerzunft]

Hier, ein neues Interview mit Taner Akcam: http://video.necn.com/global/video/popup/pop_player.asp?ClipID1=761545&h1=Turkis\h%20scholar%20calls% 20for%20recognition%20of%20gen ocide&vt1=v&at1=Chat&d1=450533\&LaunchPageAdTag=Chat&activePane=info&playerVersion=9&hostPageUrl=http%3A//www.b\oston.com/news/necn/Shows/news_night/&rnd=55034514

So wie es aussieht, wird man kräftig für sein neues Buch werben. Sehr bedenklich, dass er nun auch von jüdischer Seite unterstützt wird. Es wird Zeit, dass der Mann auf den Boden der Tatsachen zurückgeholt wird.

[Yakamoz]

Hier, ein neues Interview mit Taner Akcam: http://video.necn.com/global/video/popup/pop_player.asp?ClipID1=761545&h1=Turkis\h%20scholar%20calls% 20for%20recognition%20of%20gen ocide&vt1=v&at1=Chat&d1=450533\&LaunchPageAdTag=Chat&activePane=info&playerVersion=9&hostPageUrl=http%3A//www.b\oston.com/news/necn/Shows/news_night/&rnd=55034514 (http://video.necn.com/global/video/popup/pop_player.asp?ClipID1=761545&h1=Turkis%5Ch%20scholar%20call s%20for%20recognition%20of%20g enocide&vt1=v&at1=Chat&d1=450533%5C&LaunchPageAdTag=Chat&activePane=info&playerVersion=9&hostPageUrl=http%3A//www.b%5Coston.com/news/necn/Shows/news_night/&rnd=55034514)

So wie es aussieht, wird man kräftig für sein neues Buch werben. Sehr bedenklich, dass er nun auch von jüdischer Seite unterstützt wird. Es wird Zeit, dass der Mann auf den Boden der Tatsachen zurückgeholt wird.

Nachdem ich hier im Forum das Antiisraelische Gelaber und den Antisemitismus lese würde ich mich als Jude mit Sicherheit nicht mit Türken verbünden....mir stinkt das ganz gewaltig.

Araplara sempati besleyenlere 6 ay Araplarin arasinda yasamyai nasip eder allahim insallah.

[Historikerzunft]

Ich mache mir derzeit große Sorgen um das neue Buch von Taner Akcam. Ein befreundeter deutscher Prof. ist heute von einer Historiker- Konferenz aus Washington zurückgekehrt. Er erzählte, dass Akcams neues Buch schon einigen Leuten bekannt sei (es ist noch nicht veröffentlicht) und ziemlich gut angekommen sei. Einige sehr kritische Historiker hätten es sogar als "Meilenstein" bezeichnet.

[Historikerzunft]

http://images.amazon.com/images/P/0805079327.01._SCLZZZZZZZ_.jpg

Das Buch soll ab dem 3. Oktober 2006 lieferbar sein.

A landmark assessment of Turkish culpability in the Armenian genocide, the first history of its kind by a Turkish historian

In 1915, under the cover of a world war, some one million Armenians were killed through starvation, forced marches, forced exile, and mass acts of slaughter. Although Armenians and world opinion have held the Ottoman powers responsible, Turkey has consistently rejected any claim of intentional genocide.
Now, in a pioneering work of excavation, Turkish historian Taner Akçam has made extensive and unprecedented use of Ottoman and other sources to produce a scrupulous charge sheet against the Turkish authorities. The first scholar of any nationality to have mined the significant evidence—in Turkish military and court records, parliamentary minutes, letters, and eyewitness accounts—Akçam follows the chain of events leading up to the killing and then reconstructs its systematic orchestration by coordinated departments of the Ottoman state, the ruling political parties, and the military. He also probes the crucial question of how Turkey succeeded in evading responsibility, pointing to competing international interests in the region, the priorities of Turkish nationalists, and the international community’s inadequate attempts to bring the perpetrators to justice.
As Turkey lobbies to enter the European Union, Akçam’s work becomes ever more important and relevant. Beyond its timeliness, A Shameful Act is sure to take its lasting place as a classic and necessary work on the subject.

[deryatulga]

Allaha Sükür. Und was sagt Derya Hoca zu der Neuveröffentlichung.

Mit Garantie kalter Kaffee oder im besten Fall alter Wein in verdichteten Schläuchen! Die halten aber einem Drucktest nicht stand!

[Historikerzunft]

Ich würde das nicht überbewerten. Man versucht naturgemäss ein Buch richtig zu vermarkten. Da gehören einige Manöver immer dazu. Letztendlich ist aber eine komplette Bewertung auch in Europa durch Kritiker abzuwarten, neues wird das Buch auch nicht mehr bringen.

Die Kurzrezension kenne ich schon eine Weile. Ich finde nur beängstigend, dass echte Historiker - die eigentlich sehr kritisch sind- Akcams Buch für gut befinden! Ich glaube auch nicht, dass Akcam neue Erkenntnisse vermitteln wird aber dieses Buch wird wohl extrem gepuscht werden.

[tralles]

Ich würde das nicht überbewerten. Man versucht naturgemäss ein Buch richtig zu vermarkten. Da gehören einige Manöver immer dazu. Letztendlich ist aber eine komplette Bewertung auch in Europa durch Kritiker abzuwarten, neues wird das Buch auch nicht mehr bringen.

Stimmt, erinnert euch, was Evliya über unsere TIC-Rezension zu Cem's Buch geschrieben hatte... http://www.politikcity.de/forum/showthread.php?t=7889&highlight=Rezension

Mit dem Satz "A landmark assessment of Turkish culpability in the Armenian genocide, the first history of its kind by a Turkish historian" geht genau das ein, was Evliya bei der TIC-Rezension für Cem kritisierte...

Also sollten wir tatsächlich abwarten...

[deryatulga]

Ich mache mir derzeit große Sorgen um das neue Buch von Taner Akcam. Ein befreundeter deutscher Prof. ist heute von einer Historiker- Konferenz aus Washington zurückgekehrt. Er erzählte, dass Akcams neues Buch schon einigen Leuten bekannt sei (es ist noch nicht veröffentlicht) und ziemlich gut angekommen sei. Einige sehr kritische Historiker hätten es sogar als "Meilenstein" bezeichnet.

Keine Sorge, überlass ihn der TTK! Aus Nichts kommt Nichts, Akcam hat vielleicht einigen flagranten Fehler der Vergangenheit beseitigt. Hätte er wirklich etwas anzubieten gehabt, hätten wir es in Köln aus seinem Mujnd erfahren. Ich nehme an, dass er einiges aus seinen türkischen Büchern ins Englische übersetzen liess.
Denn in den fremdsprachigen sucht man nach dem Völkermord vergebens.

[deryatulga]

Nachdem ich hier im Forum das Antiisraelische Gelaber und den Antisemitismus lese würde ich mich als Jude mit Sicherheit nicht mit Türken verbünden....mir stinkt das ganz gewaltig.

Araplara sempati besleyenlere 6 ay Araplarin arasinda yasamyai nasip eder allahim insallah.

Türkçe'de "kişi refikiyle azar!" diye bir söz vardır bilirmisiniz? Taner Akçam'ın, Doğan Akhanlı'nın boy gösterdiği bir listeye imza atanları ısırıcı bir gözle incelememizi yadırgamayın. "O bildiride yer alan her kelime doğrudur!" demek ki? Ve bunu kabul etmeyenler "pislikleri halının altına süpürmek" peşindeler. "Tarihi gerçeklerimiz ile" yüzleşmemizi üstad Taner Akçam zaten 10 yıldır holding/medya/devlet destekli olarak kafamıza kakıyor. Şunu bir yapsak da o da vaad edilen Erivan Büyükelçiliğine kavuşsa!
Bir Türk milliyetçisi yahudi düşmanlığı yapıyorsa o ırkçı bir milliyetçidir o kadar. "Vatandaş Türkçe Konuş" kampanyasının başını çekenlerden biri daha geçen güne kadar övülen Moiz Kohen değil mi? Yahudilerin kendi lisanı denen Ladino'yu İsrail'de İbranice'ye tebdil ettikleri yalan mı? Kürt çocuklarına kendi dillerinden ad verilmesinin yasaklanması ırkçılıkmıdır? Yahudilerin tarihinde adlarına Sara ve Abraham'ı eklemeleri Nasyonal Sosyalistler devrine rastlar. Alman adlarının ardına saklanarak yakayı sıyırmasınlar diye. Assimilasyon her şey olabilir, ırkçılık ise kesinlikle değildir. Almanlar 1/16 oranında Yahudi kanı taşıyanları bile temerküz kamplarına göndermişti. Yahudilere ise daha Nürnberg Yasalarından itibaren Alman Dil ve Edebiyatı okumak yasaklanmıştı. "Vatandaş Almanca konuş" diyen filan yoktu ortada. Dini bütün müslümanlara artık uygar Avrupa'da da dinlerini istedikleri gibi uygulama şansı verilmiyor, bunun da ırkçılıkla bir ilgisi olmadığı gibi, timsah gözyaşları dökmek de fuzuli.

Ermeni diyasporası yıllardır İsrail'i örnek aldığını söyleyip duruyor. Ben de şahsen beni Filistinlilerin kaderini paylaşmaktan kurtaran atalarıma yatıp kalkıp dua ediyorum. Anlayamadığım yıllarca Ermenilere yalakalık yaparak Holokaust'un tekilliğini inkar eden adamların, bu listenin altına en fiyakalı imzalarını çakmaları. Eh Yahudiler Holocaust Memorial'ın kaidesine Hitler'in etmediği lafları kimbilir hangi çıkar karşılığı kazıtırlarsa, böyle laflar da çelişki kategorisine girmez. Olağanüstü karmaşık dünyayı açıklamaktan acizleşince "düşmanlaşmış öteki"ler yaratıp tecrit edenler sadece antisemitler. Bunun tersi herhalde mümkün değil. Birileri sevabına Yahudi Antisemitizmi denen olguyu bir kitapla dilimize kazandırsa da, işin bir de bu boyutu olduğu görülse. Herzl de Siyonizme düpedüz bu antisemitizmden gelmemişmidir?

İslamcı basının var olduğu kesin olan antisemitizmi sonunda bir işe yaramış ve Yahudilerle Sabetaycıları barıştırmış. İsteyen paradoks desin, isteyen diyalektik.

[Historikerzunft]

Keine Sorge, überlass ihn der TTK! Aus Nichts kommt Nichts, Akcam hat vielleicht einigen flagranten Fehler der Vergangenheit beseitigt. Hätte er wirklich etwas anzubieten gehabt, hätten wir es in Köln aus seinem Mujnd erfahren. Ich nehme an, dass er einiges aus seinen türkischen Büchern ins Englische übersetzen liess.
Denn in den fremdsprachigen sucht man nach dem Völkermord vergebens.

Ich glaube kaum, dass die überhaupt wissen, dass da etwas auf sie zukommt. Und nach Sürgün ve Göc und Akcams vernichtender Kritik, wird man sicher jeden Kommentar der TTK ernstnehmen.
Dabei wäre es gar nicht mal so schwer diesen Mann fertig zu machen. Ich habe gestern herausgefunden, dass Akcam einen Brief von Dr. Bahaeddin Sakir extrem manipulativ zitiert hat. Und allein durch diese Aktion bricht Ihm ein ganzes Kapitel seiner Arbeit weg. Aber statt diese Schweinerei aufzudecken, lässt man Akcam weiter wachsen. Das geht nicht mehr lange gut.

[Historikerzunft]

Und wer soll die in der Türkei ernst nehmen? Hier fliegen sie samt und sonders
von einem historischen Hauptseminar heraus.

Das kann ja alles sein aber die Leute in der Türkei kennen die TTK, kennen gar einen Hikmet Özdemir aber wenn man nach Akcam, Berktay etc. fragt, dann kommt rein gar nichts.

[deryatulga]

Was wäre denn als TIC zu machen?
Ich sehe zwei Möglichkeiten. Entweder eine Dreckkampagne gegen Taner Akcam starten, wo wir all seine Lügen und Manipulationen auftischen können(das wäre nur eine zusätzliche Werbung für sein Buch)
Oder wir schreiben öffentlich garnichts über ihn und arbeiten hier im TIC-Forum gegen ihn und greifen ihn erst an wenn sein Buch gut ankommt(Und da stellt sich die Frage ob es denn nicht schon zu spät ist...)

Taner Akcam und sonst niemanden kann mann mit einer Dreckkampagne fertig machen. Es gibt immer noch die schöne mittelalterliche refutatio. Ich ärgere mich nachträglich so sehr, dass man ihn mir in Köln nicht überlassen hat. Ihn zu beseitigen ist professionelle Arbeit, das schaffen Laien unter keinen Umständen. Im Gegenteil schöpft er aus deren Fehlern neue Kraft.

[Historikerzunft]

Radio- Interview mit Taner Akcam: http://www.publicradio.org/tools/media/pla.../10/28_midmorn2

[deryatulga]

Das kann ja alles sein aber die Leute in der Türkei kennen die TTK, kennen gar einen Hikmet Özdemir aber wenn man nach Akcam, Berktay etc. fragt, dann kommt rein gar nichts.

Verstehst du jetzt, warum ich ständig vom "Betrug am Volk" quasele? Eine derartige Volksverdummung in konzertierter Arbeit des Staates, der Wissenschaft
und des Kapitals erlebt man selten in der Weltgeschichte:

[Historikerzunft]

Die Webseite läßt sich leider nicht öffnen.

http://www.publicradio.org/tools/media/player/news/midmorning/2005/10/28_midmorn2.ram

[Historikerzunft]

Man das hört sich ja wieder wundervoll an. Wahrscheinlich werden die deutschen Sender gleich Interviews mit Akcam drehen und ihn als den wissenschaftlichsten Historiker überhaupt verkaufen...

Ich glaube eher, dass das Buch für die Amis geschrieben wurde aber wer weiß?! Akcam meinte im Interview, dass er es für möglich halte, dass die Türkei einen armenischen Begriff wählt, um die Ereignisse 1915 zu beschreiben. Das würde aber faktisch eine Anerkennung bedeuten.

[deryatulga]

Hocam, rumzuheulen steht Jugendlichen wie mir zu. Sie sind ein "agir top". Sie müssen irgendwie kontern.

Ich heule nicht, ich kündige an, was auf euch zu kommt. Ich werde schon mit wehenden Fahnen untergehen.

[Evliya]

Ich heule nicht, ich kündige an, was auf euch zu kommt. Ich werde schon mit wehenden Fahnen untergehen.
Hocam, warum sollten wir gerade Sie allein lassen bei unserem gemeinsamen Kampf. Wenn wir untergehen sollten, dann alle voller stolz mit wehender türkischer Fahne.
:türkiye:

[Gök Türk]

Ich heule nicht, ich kündige an, was auf euch zu kommt. Ich werde schon mit wehenden Fahnen untergehen.

Es ist Ihre Ausdrucksweise, die mich stutzig macht. Nun meinen Sie, dass Sie mit wehenden Fahnen untergehen. Meinen Sie, dass wir schon verloren haben?

[deryatulga]

Yikildim...

Mein Gott, mein Grossvater ging sogar 2 mal mit wehenden Fahnen runter,
ertrunken ist er aber nicht dabei. Erst danach wurde er zum Griechen- und Engländerschreck. :aferin:

[Der Schakal]

Hocam, warum sollten wir gerade Sie allein lassen bei unserem gemeinsamen Kampf. Wenn wir untergehen sollten, dann alle voller stolz mit wehender türkischer Fahne.
:türkiye:

Lieber mit wehenden Fahnen untergehen als nie gekämpft zu haben !

:türkiye: :kibris: :azerbayca

[deryatulga]

Contributor biographical information for A shameful act : the Armenian genocide and the question of Turkish responsibility / by Taner Akcam ; translated by Paul Bessemer, with Julie Gilmour.

[DeLaHoya]

Devrimci Gençlik. Sayı 16, 24 Ocak 1977:

http://www.devrimcigenclik.org/dergi_kapak/b/eoki16.jpg


YAZI İŞLERİ MÜDÜRÜMÜZ TANER AKÇAM HAKKINDA OLİGARŞİ HÜKÜM VERDİ: 8 YIL, 9 AY AĞIR HAPİS, 3 YIL SÜRGÜN

Davanın Gelişimi:

Arkadaşımız Taner Akçam, 10 Mart 1976’da gözaltına alındı ve sonraki günlerde Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesinin peş peşe verdiği 6 tutuklama kararıyla tutuklandı. Ayrıca 1975 ekiminde CHP’nin Tandoğan’daki seçim mitingi dönüşünde çıkan “Maltepe Olayları” nda eski AP Milletvekili Zühtü Pehlivanlı’ yı öldürmekle suçlandı. Yüzleştirmelerden sonra “takipsizlik” kararı verildi. Bunun yanında sivil mahkemelerde de birkaç iddianame hazırlandı. Taner hakkında tutuklamaların 5’i Devrimci Gençlik Dergisi’nde, 5. Broşürde yayınlanan yazılara ilişkindi. Biri ise, “ODTÜ-DER” gibi komünist bir gizli örgüt kurmaktan dolayıydı. ODTÜ-DER davası sanıklarının tümü hakkındaki –ve Taner hakkında da- tutuklamalar daha sonra 9 temmuz 1976’da kaldırıldı. Ancak Taner’in tutukluluğu hala sürüyor. Devrimci Gençlik Dergisi davası ise 17 Ocak 1977’de karara bağlandı. Arkadaşımıza 8 yıl 9 ay ağır hapis, 3 sene de Bilecik’ de sürgün cezası verildi.
Devrimci Gençlik Davasında Ankara DGM Savcısı Atilla Ülkü, arkadaşımız hakkında 5 ayrı iddianame düzenledi. Bu ara dergimizin 1,2,4,5,6. sayıları ve “ Gençliğin Mücadelesi ve Örgütlenmesi Üzerine” adlı broşürümüz toplatıldı. Arkadaşımızın sorgusu sırasında DGM Savcısı öfkesinden masaları kemirerek, oligarşi adına: “ Sol gruplar içinde siz en tehlikeli olanısınız. Hepsinin birliği sağlamaya uğraşıyorsunuz” diyerek aynı saldırılarını iddianamelerde de sürdürdü.14 kere TCK’ nın 142., 149 kere TCK’ nın 159 maddelerini ve sayısız kere diğer maddelerini ihlal etmek iddialarıyla toplam 670 sene ceza istedi.

Saldırı öylesine açıktır ki, DGM Savcısı, iddianamesinde onlara “adalet” namına kılıf uydurmakta zorluk çekmektedir:

“ Emperyalizme bağımlı ve bir azınlık yönetimi olan oligarşik diktanın baskısı altındaki ülkemizde de’ ibareleri ile Cumhuriyet alenen tahkir ve tezyif edilmektedir... Türkiye Cumhuriyeti Devleti emperyalizme bağımlı olmadığı gibi oligarşik diktanın baskısı altında da değildir.”

“ Sömürgeci devlet politikası’ ibaresi ile Cumhuriyet tezyif edilmektedir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti sömürgeci değildir. Bunu iddia etmek Cumhuriyeti küçültmek anlamını taşır.”
(...)
“ Polisin artan... saldırıları’ ibaresi ile de devletin emniyet muhafaza kuvvetleri tezyif edilmekte, polis saldırgan olarak nitelendirilmek istenmektedir. Polis saldırgan olmayıp, T.C. kanunlarının kendisine tanımış olduğu hak ve yetkileri kullanarak memleketteki asayişi temin etmektedir.”
(...)
“ Karşımıza kiralık itlerini ve polislerini dikiyor’ ibaresi ile devletin emniyet muhafaza kuvvetleri tahkir edilmektedir. Zira polis kiralık itlerle işbirliği yapmakla itham edilmekte ve bu şekilde kiralık itlerle eş anlamda tavsif edilmektedir”
(...)
“ Ülkemiz emperyalizme bağımlı, içinde çağdışı üretim ilişkilerinin barındıran çarpık kapitalizmin hüküm sürdüğü yarı sömürge bir ülkedir’ ibaresi ile Cumhuriyet tezyif edilmektedir. T.C. Devleti emperyalizme bağımlı olmadığı gibi sömürge de değildir. Bunun aksinin iddiası Cumhuriyeti tezyif küçük düşürme anlamına gelmektedir.”
(...)
“ Hakim sınıfların yamalı bohçası MC Hükümeti’ ibaresi ile hükümetin manevi şahsiyeti tezyif edilmektedir. T.C. Devleti’nde bir tek hükümet vardır. O da kendilerine Milliyetçi Cephe adını takmış olan hali hazır T.C. Hükümetidir.”
(...)
“ Gençliğin devrimci eyleminin birliği için’ başlıklı başyazıda (1. Sayının başyazısı) komünizm propagandası yapılmaktadır. Bu yazıda özet olarak dağınık haldeki muhtelif gençlik örgütlerinin birleşerek, yek vücut olmaları önerilmekte, Türkiye’deki aleni komünist partisinin bulunmayışından şikayet edilmektedir.”
(...)
“ Dev-Genç’ in Mücadelesini Doğru Kavrayalım’ başlıklı yazıda da komünizm propagandası yapılmakta(...) ve günümüzde de aynı şekilde bir öğrenci gençlik birliğinin kurulması ve bu birliğin pasif olmayıp, dinamik bir şekilde eylemler yapması öngörülmektedir.”
(...)
“ Demokratik Ortaöğretim Kavgamızda İleri’ başlıklı yazıda da keza komünizm propagandası yapılmakta ve komünist faaliyetlerin ortaöğretim müesseselerine, öğrencilerine sirayet ettirilmesi öngörülmekte, bu hususta tavsiyelerde bulunulmakta, binaenaleyh son günlerde ortaöğretim müesseselerinde meydana gelen olayların ne sebeple meydana geldiği ve kimler tarafından tanzim edildiği açıkça anlaşılmaktadır.”
(...)
“ ... başlıklı yazıda milli duyguları yok etmek ve zayıflatmak için propaganda yapılmaktadır. Doğu’ daki Kürt halkına baskı yapıldığı, o bölgede Kürt milletinin mevcudiyeti, bunların Türklerden ayrı bir millet olduğu işlenmekte ve geçmişi ortaya konmaktadır. T.C. Devleti sınırları içerisinde yaşayan herkes Türk vatandaşıdır.( Arızi olarak bulunan yabancılar hariç). Bunun dışında, Kürt, Ermeni, Berberi, Çingene, Laz, Rum, Arap... gibi milliyetler yoktur. Gaye orada yaşayan Türk vatandaşlarına ayrı bir milliyettenmiş gibi propaganda yaparak onların Türklük milli hislerini yok edip, yerine Kürtlük milli hislerini ikame ile T.C Devletine karşı ayaklandırmaktır. Zira bölüp, parçalayıp yok etmek komünizmin taktiklerinden biridir.”

Bunlar iddianamelerden sadece birinden yaptığımız alıntılar. Ama, oligarşinin savcının şahsında, saldırılarını özellikle hangi noktalara yönelttiği, çıkarlarını korumada ne tür katı tavırlar içinde olduğunun tipik göstergeleri...
DGM Savcısının iddianamesini okumasının ardından arkadaşımızın ve avukatlarının ( tahliye, bilirkişi incelemesi v.b.) çeşitli taleplerinin olduğu, savunma yapmaya giriştikleri duruşmalar başladı. Dava kamuoyunun, basının gömüldüğü derin sessizlik altında sürdü. DGM’lerin kapanması ile ise Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi’ ne devredildi.
Davaya Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nde devam edildi. DGM savcılığından atanan Savcı Aykut Kutlay iddia makamının mütalaasını yeniden toparladı. Oligarşi, Aykut Kutlay’ ın şahsında, Devrimci Gençlik Davasında daha ‘akıllı’ bir savunucusunu bulmuştu. Bu kez daha akıllıca ifade edilen bir mütalaa ile arkadaşımızın cezalandırılması isteniyordu. Avukatlar, arkadaşımıza atılan suçların yasal öğeleriyle isnat edilen fiiller arasında uyum bulunmadığı için suçlar oluşmadığını savunarak, beraatine ve tahliyesine karar verilmesini istediler. Taner Akçam da emperyalizme ve faşizme karşı mücadele etmekte olduğunu, bununsa yurtseverliğinin bir gereği olduğunu belirtti savunmasında. Ve “gereği düşünüldü”: arkadaşımıza 8 yıl 9 ay ağır hapis ve 3 yıl Bilecik'’de sürgün cezası verildi..."Yurtsever basın”ın ölüm sessizliği, konuya sağırlığı sürüyor hala...
Oligarşi Taner Akçam’ ın Şahsında Devrimci Gençlik’e Niye Saldırıyor?...
Devrimci Gençlik Davasında Taner Akçam’ a 670 yılı bulan ceza istemeler, DGM’lerin Anayasaya zaten aykırı oluşundan mı, DGM Savcısının siyasi eğilimleri, sadistliğinden miydi? Yoksa savcıların hesap bilmezliğinden mi? Nihayet 8 yıl 9 ay ceza verilmiş olması da mahkeme üyelerinin aile geçimsizliğinden, karar anında canlarını sıkan bir olayın etkisinde kalmalarından mı ileri geliyordu? Hadi onlar öyle diyelim. Şu “yurtsever” basınımız niye susuyordu? Yoksa demokrasinin sağlıklı işleyişinin mi kanıtıydı bu yargılama? Öyle ya, Devrimci Gençlik bunca zamandır bilmem kaçıncı sayıya dek çıkıyor olduğuna göre!
Sınıf mücadelesinin katı işleyişinden habersiz, onun dayattığı, gerektirdiği sorumlulukları üstlenmek diye bir sorunu olmayanlar, Marksizm-Leninizm öğretileri ışığında emperyalizmin ve ülkemizin sorunlarının doğru değerlendirilmesine dayanan bir devrim anlayışı olmayan, faşizm konusunda tam bir kafa kargaşası içinde olanlar için yukarıda sıraladığımız soruların mahkeme kararına ihmal edilmez yüzdelerle katkısı vardır.
Onlar; kan, zulüm ve terörle sürdürülen mevcut sömürü düzeninin işleyişine gözlerini yummakta; Devrimci Gençlik’ de savunulan doğru siyaseti ve onun pratikte kazandığı boyutlar, Devrimci hareketin gelişi karşısında deve kuşu gibi başlarını kuma gömmekteler. Hesaplarda karışıklık yapıp “elde” leri burjuvazinin hanesine yazmaktalar.
Ama oligarşi hesabını iyi biliyor. Vuracağı yeri de. Çıkarlarını tehdit eden gelişmeleri başından kırmaya çalışıyor. Devrimci Gençlik’ de yayınlanan devrimci mücadelenin toparlanmasını, örgütlenmesini sağlayacak yetkinlikteki görüşlerin kitleleri sararak maddi bir güç haline gelişi ürkütüyor O’ nu. Devrimci hareketten bir savaşçısını, Taner Akçam’ ı, taş duvarlar ardına hapsetmekle devrimci hareketi zaafa uğratacağını sanıyor. Ama işte bu noktada yanılıyor. “ Devrimci Gençliğin Eyleminin Birliği” Devrimci Gençliğin-kitlelerin o doğrultuda somut çalışmalara yöneldiği bir slogan oluyor. Gençliğin toparlanması devrimci hareketin de doğru görüşler etrafında toparlanıp yükselmesine katkıda bulunuyor...Oligarşi biliyor hesabını ama, devrimci hareket bir daha yaman biliyor!...Vız geliyor duvarları...
Son Söz
Bir yiğit daha yatıyor şimdi demir kapı-taş duvarların ardında. Kurtuluşa kadar savaş sloganını devrim yoluna kanlarıyla yazanların izinde... Mücadelede karalı. Her an devrimci hareketin en hararetli yerinde yer alacakmış gibi dimdik. Sekiz küsur yıla hükümlü. Ama devrimci hareketle iç içe. O’ nun kopmaz bir parçası. O’ nun yargılamasına karşı sorumlu. Mücadeleye azimli. Son sözünü söylemiş: KAHROLSUN FAŞİZM KURTULUŞA KADAR SAVAŞ!

http://www.devrimcigenclik.org/index...ergi=1&sayi=16

[DeLaHoya]

Hier die Übersetzung einiger Stellen:

Devrimci Gençlik. Sayı 16, 24 Ocak 1977
Revolutionäre Jugend, Ausgabe 16, 24. Januar 1977

YAZI İŞLERİ MÜDÜRÜMÜZ TANER AKÇAM HAKKINDA OLİGARŞİ HÜKÜM VERDİ: 8 YIL, 9 AY AĞIR HAPİS, 3 YIL SÜRGÜN
Die Oligarchie hat über unseren Chefredakteur Taner Akcam ein Urteil verhängt: 8 Jahre und 9 Monate Strafvollzug, 3 Jahre Verbannung

Arkadaşımız Taner Akçam, 10 Mart 1976’da gözaltına alındı ve sonraki günlerde Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesinin peş peşe verdiği 6 tutuklama kararıyla tutuklandı.
Unser Freund Taner Akcam wurde am 10. März 1976 in Gewahrsam genommen und in den folgenden Tagen durch die vom Staatssicherheitsgericht Ankara hintereinander ausgestellten 6 Haftbefehle verhaftet.

Ayrıca 1975 ekiminde CHP’nin Tandoğan’daki seçim mitingi dönüşünde çıkan “Maltepe Olayları” nda eski AP Milletvekili Zühtü Pehlivanlı’ yı öldürmekle suçlandı.
Er wurde darüber hinaus mit der Ermordung des ehemaligen AP Abgeordneten Zühtü Pehlivan bei dem „Maltepe Ereignis“ im Oktober 1975 bei einer Wahlkampfveranstaltung der CHP in Tandogan beschuldigt.

... Avukatlar, arkadaşımıza atılan suçların yasal öğeleriyle isnat edilen fiiller arasında uyum bulunmadığı için suçlar oluşmadığını savunarak, beraatine ve tahliyesine karar verilmesini istediler.
... die Antwälte plädieren auf Freispurch...

Taner Akçam da emperyalizme ve faşizme karşı mücadele etmekte olduğunu, bununsa yurtseverliğinin bir gereği olduğunu belirtti savunmasında.
Taner Akcam sagte in seiner Verteidigungsrede, dass er sich im Kampf gegen den Imperialismus und den Faschismus befände und dass dies eine Notwendigkeit der Vaterlandsliebe sei.

Devrimci hareketten bir savaşçısını, Taner Akçam’ı...
Ein Kämpfer der Revolutionären Bewegung, Taner Akcam...

KAHROLSUN FAŞİZM KURTULUŞA KADAR SAVAŞ!
Verdammt sei der Faschismus, Krieg bis zur Befreiung!

[tralles]

Ich habe mir nicht alles durchgelesen, weil ich gleich in die Vorlesung muss,

nur komisch,

Akcam gab sich als Patriot aus, der gegen den Imperialismus kämpfte. Er schrie "Nieder mit dem Faschismus".

Heute ist er einer der größten Verfechter der Imperialistenlüge (sog. "Genozid an den Armeniern"), und lehrt an einer amerikanischen Uni ("Obwohl er kein englisch kann, und all seine Titel ihm in den Allerwehrtesten geschoben wurde").

Was für ein heuchlerisches Leben! Was für eine große Lebenslüge, dieses Menschenleben!

Und dass er eventuell ein Mörder ist...

Wie kann man einenm solchen Menschen nur ernst nehmen?

[DeLaHoya]

... ("Obwohl er kein englisch kann, und all seine Titel ihm in den Allerwehrtesten geschoben wurde")...

Englisch kann er inzwischen einigermaßen. Immerhin sagte er im Fernsehen, dass er wegen "the Kurdish issue" im Gefängnis war. Er sollte mal wieder seine eigene Zeitschrift Devrimci Devrimci Gençlik lesen.

Mich würde eher sein Deutsch interessieren. Immerhin ist seine Doktorarbeit in Deutsch geschrieben worden. Wolfgang Gust müsste uns diese Frage eigentlich beantworten können...

[Historikerzunft]

javascript:top.Inhalt.stream(' kuz/kuz_010419_akcam.rm','3sat-RealVideoStream');

[zübeyde]

Wie unangenehm muß er sich wohl in Amerika fühlen ?
Ideologien über Bord geworfen. Dabei war er immer so feurig.

[deryatulga]

Englisch kann er inzwischen einigermaßen. Immerhin sagte er im Fernsehen, dass er wegen "the Kurdish issue" im Gefängnis war. Er sollte mal wieder seine eigene Zeitschrift Devrimci Devrimci Gençlik lesen.

Mich würde eher sein Deutsch interessieren. Immerhin ist seine Doktorarbeit in Deutsch geschrieben worden. Wolfgang Gust müsste uns diese Frage eigentlich beantworten können...

Taner Akcam besuchte noch Ende 2004 Englischsprachkurse in den USA. Im Jahr 2000 brauchte er Dolmetscher, um Zuhörerfragen eines Symposiums in Deutschland zu beantworten. Er ist übrigens nicht in der Lage, einen einfachen Zeitungsartikel zu verfassen. Da er immer noch so ausschweift, wie in seinen füheren Tagen, redigieren andere seine Kunstwerke. Darum entdeckt man manchmal mehrere Feder in einem Buch!

[Cem]

Englisch kann er inzwischen einigermaßen. Immerhin sagte er im Fernsehen, dass er wegen "the Kurdish issue" im Gefängnis war. Er sollte mal wieder seine eigene Zeitschrift Devrimci Devrimci Gençlik lesen.

Mich würde eher sein Deutsch interessieren. Immerhin ist seine Doktorarbeit in Deutsch geschrieben worden. Wolfgang Gust müsste uns diese Frage eigentlich beantworten können...
Ich habe ihn auch schon Deutsch vortragen gehört, in Köln vor fünf Jahren. Er spricht auf jeden Fall nur gebrochen Deutsch.

[Der Schakal]

Ich glaube der kann nicht mal deutsch lesen ...

Als ich ihn in deutscher Sprache einige Fragen zusandt antwortete er in Türkisch konnte nichtmal den Titel seines Buches aufschreiben und hat auf keine meiner fragen geantwortet.

[nazimalemdar]

Oligarsiye karsi savas veren, yoldas Taner Akcam, 70 li yillarda Ankara Ulucanlar Kapali Cezaevinde mahkum olarak yatmaktaydi.

bir mahkemesinden ceza almisti ve hakkinda diger bircok mahkeme devam ediyordu.

2.kisim 8.kogusta ikamet etmekteyken, duvari delerek, bitisikteki cezaevi calisma atölyelerine gecmisler. 5 arkadasi ile, atölyenin penceresinden inerek, gecekondularin arasina karisarak ortadan kayboldular.

atölyenin duvarina

"bu duvarlariniz bize viz gelir" yazisini yazmislardi.sonra nasil demirperde duvarlarini gecerek, bulgaristan yoluyla dogu almanyaya gitti ve berlin duvarini nasil gecterek almanyaya geldi, bilinmiyor.bilen cevreler vardir elbette.

*******

taner akcam katildir.
isledigi cinayeti ve islettigi diger cinayetleri mertce söylesin ve cinayet isledigi icin pisman oldugunu söylesin ilk önce..ondan sonra, ermeni meselesimi veya hangi mesele ise o konuda, fikir belirtsin.

kendisi fikir hürriyetine karsi bir katil oldugu halde, avrupada, amerikada demokrat rollerine soyunmasin.

[deryatulga]

Oligarsiye karsi savas veren, yoldas Taner Akcam, 70 li yillarda Ankara Ulucanlar Kapali Cezaevinde mahkum olarak yatmaktaydi.

bir mahkemesinden ceza almisti ve hakkinda diger bircok mahkeme devam ediyordu.

2.kisim 8.kogusta ikamet etmekteyken, duvari delerek, bitisikteki cezaevi calisma atölyelerine gecmisler. 5 arkadasi ile, atölyenin penceresinden inerek, gecekondularin arasina karisarak ortadan kayboldular.

atölyenin duvarina

"bu duvarlariniz bize viz gelir" yazisini yazmislardi.sonra nasil demirperde duvarlarini gecerek, bulgaristan yoluyla dogu almanyaya gitti ve berlin duvarini nasil gecterek almanyaya geldi, bilinmiyor.bilen cevreler vardir elbette.

*******

taner akcam katildir.
isledigi cinayeti ve islettigi diger cinayetleri mertce söylesin ve cinayet isledigi icin pisman oldugunu söylesin ilk önce..ondan sonra, ermeni meselesimi veya hangi mesele ise o konuda, fikir belirtsin.

kendisi fikir hürriyetine karsi bir katil oldugu halde, avrupada, amerikada demokrat rollerine soyunmasin.

Sen hapiste yatsan, kacma planlarinin Ankara hahvehanelerinde bile dillere düstügünü bilsen yine tesebbüs edermiydin bu ise? O partide kacanlarin tamami basta Zeki Serit olmak üzere tasfiye edilmistir. Bizim Taner Bey'e ise her nedense bir sey olmamistir. Elinde Türk pasaportu varsa Dogu lmanya'dan batiya tramvaya biner gecerdin, burada kontrol de olmadigindan arazi olurdun.

Amerika'da herhalde koskoca bir Taner Akcam dosyasi vardir, hayatta yedigi her herze de icinde kayitlidir. Hayatta öyle isler vardir ki ancak Taner Akcam karakterinde adamlara yaptitabilirsin.Türkiye'de birilerinin kendisine toz kondurtmamasinin sebebi de bu zaten!

[nazimalemdar]

Sen hapiste yatsan, kacma planlarinin Ankara hahvehanelerinde bile dillere düstügünü bilsen yine tesebbüs edermiydin bu ise?

zaten kacis isleri, cezaevinde de herkes tarafindan bilinen ama idareaye ihbar edilmeyen islerdendir:lach:

[deryatulga]

Türkiye, Ermeni soykırımını tartışmakla barışmalı

Türkiye, Ermeni soykırımını tartışmakla barışmalı
Fransa'nın Ermeni soykırımını inkârı yasaklayan yasa tasarısı nasıl mantıklı değilse, Türkiye'nin de bütün tartışmaları engellemesi mantıklı değil

17/05/2006 (624 kişi okudu)

Türkiye'nin Ermeni soykırımını reddetmekteki kendisi için de yıkıcı saplantısının sınırı yok. Kanada Başbakanı, Türkiye'deki Ermenilerin Birinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında topluca öldürülmesinden 'soykırım' diye söz edince, Türkler geçen haftaki NATO tatbikatından çekildi. Bundan önce, Türkiye'nin Fransa büyükelçisi, Fransa'nın Ermeni soykırımını inkâr etmeyi suç sayan yasa tasarısını protesto etmek için geçici olarak geri çağırılmıştı. Daha da önce, önde gelen Türk yazarlardan Orhan Pamuk, Ermeni soykırımından söz ettiği için 'Türk kimliğini aşağılamak'la suçlanmış, yoğun uluslararası tepkiden sonra suçlamalar geri çekilmişti.
Türkiye'nin bu konudaki duruşunu anlamak çok zor. Türkler her sinirlendiğinde, Türkiye'nin AB'ye üyelik isteğiyle ilgili yepyeni sorular ortaya çıkıyor ve Ermeni diasporasının, olanların devlet düzeyinde kabul edilmesine dair inatçılığı artıyor.
Soykırım, herhangi bir devlet tarafından kabul edilmesi zor bir suç. Ama, konuya yapılan her atfı suç olarak değerlendirmek ve soykırıma her değinildiğinde 'Yalan!" diye bağırmak da saçma. Aynı şekilde, Fransa'nın soykırım inkârını yasaklayan yasa tasarısının da mantığını anlamıyoruz. Tarihsel gerçekler, kanıtları sorgulayanların bir kısmı bunu sinsi amaçlar için yapacak olsa da, yasayla değil, tarafsız araştırma ve tartışmayla ortaya konmalı.
Ancak, Türkiye konunun tartışılmasını bile ulusa karşı hakaret olarak görüyor ve aşırı tepki veriyor. Bir mahkemenin İstanbul'da Ermenilerin katledilmesiyle ilgili yapılacak bir konferansı durdurma kararını eleştiren beş gazeteci, mahkemeye hakaretten yargılandı. Dördüyle ilgili davalar düştü, ama biri hâlâ devam ediyor.
Türkiye dışındaki akademisyenlerin çoğu, 1914-1923 arasında 1 milyondan fazla Ermeninin rejim destekli bir kampanya sırasında yok olduğunu kabul ediyor. Türkiye'nin tartışmayı bile sürekli reddetmesi, ülkenin komşusu Ermenistan'la ilişkilerini düzeltmesi ve Avrupa ile Batı'daki meşru yerini almasının önünde önemli bir engel oluşturuyor. Türklerin, tarihi inkâr etmenin kendileri için daha büyük tehlike oluşturduğunu anlamasının vakti geldi. (Başyazı, 16 Mayıs 2006)

[deryatulga]

Aşağıdaki hikayenin bilinmedik hiç bir tarafı yok. Ancak kendisine kahraman süsü veren Taner Akçam'ı aslında hangi odakların yarattığını inanmayanların da gözüne sokuyor. Benim daha önce "tarihegitimi"nde yaptığım deşifre çalışması da, biletimin kesilmesine sebep olmuştu. Akçam'dan TC Devletinin bir ürünü olarak aslında neden mi şüphelenmiştim? Bomboş bir adam olduğu için! Almanca bilmeden doktora yazmak, İngilizce bilmeden ABD'de profesörlük kapmak, icazetinin kaynağının bilimselden başka her şey olduğunu gösteriyordu. Gürbüz Çapan bir şeyi unutmuş. Cumhuriyet'i kendisi gibi Sabancı Holdingin de desteklediğini. Hani şu Halil Berktay'ı ikide bir Akçam'a bilimsel icazet sağlasın diye öne süren Holdingin. Türk Solu bu milletin kendisine neden bir türlü ısınamadığını anlayamadığından, sonunda ona düşman kesilmiştir. Belkemiksiz şarlatanları dünyanın neresinde severler acaba?
Not: Aşağıdaki yazı İnternet-Haber'de de var. İlginç yorumlara dikkat çekerim.


Cumhuriyet Gazetesi'nde köşe yazarlığına başlayan eski Esenyurt Belediye Başkanı Gürbüz Çapan, "Bakış Açısı" adlı sütununda kamuoyunun pek bilmediği olayları aydınlattı.

Çapan okurlardan gelen mektupları cevapladığı "Savunma(!)" başlıklı yazısında, geçmişte yaptığı Ermenistan ziyareti için aldığı sert eleştirileri yanıtladı. Çapan, yazısında geçmişte kalan ilgi çekici anektodlara yer verdi:

- Cumhuriyet gazetesinde köşe yazmak ya da köşe yazarı olmak ne aklımdan geçerdi ne de haddimizedir. 30 yıllık siyasi hayatımda okuyarak ve yaşamdan biriktirdiklerimi sizle paylaşmamı, yazar arkadaşlarımın teşvikiyle yapmaya çalışıyorum. Burada biraz da durduğum yerin tespiti ve yeniden ilanı gayreti içindeyim. Bir akıl hocalığı gayretinde değilim, olmam da.

Biriktirdiklerim arasında, bilgi, görgü, dostluk ve epeyce de düşmanlık olduğunu görmekteyim. Gelen mektuplardan sizleri şaşırttığımı görmekteyim. Yansımamın ne kadar farklı olduğunu fark ediyorum. ''Aaa bu neler de biliyormuş!'' gibisinden tut, moda deyimle ''takıyye'' yaptığıma kadar geniş bir yelpaze mevcut.

İnsanlar genellikle aklındakiyle suçlar karşısındakileri. Siz kendinizi anlatamazsanız, onlar sizi algıladıkları gibi anlar ve yorumlarlar. Son 100 yılı 30-40 cümle etrafında tamamlamış bir toplumun bireyi olmak, beni de mutlu etmiyor elbet. Hiçbir sloganla tarif edilemediğimi biliyorum. Ancak bu kadar ''derin düşmanlığı'' hak etmediğimi düşünüyorum.

Düşmanlık paranoyasına esir düşmüş ulusumun düşmanı olmak hiç aklımdan geçmedi. Ama ''düşman'' haline getirildiğim ya da öyle gösterilme gayretlerini şimdi daha iyi ve üzülerek görmekteyim. Eh ne de olsa ben de sizdenim, geç anlamamı hoş görün.

''İstanbullu olmayan bir Çıldırlı olarak yerli İstanbulludan çok daha İstanbul'un sorunlarını bilerek yazdınız'' diyor, korsan e-mail adresinde saklı, gölgede yatan bir okurum. İstanbullu olmak gerekiyormuş. Çıldırlı (Kars'ın bir ilçesi) birinin ne haddine buyurmuşlar. Türkiye'nin sorunlarını bilmek, çözüm önermek için önce Çıldırlı olmamak gerekiyormuş. Özür dilerim. Bir daha yapmam. İstanbul ya da Türkiye sorunları ne haddimize efem, lütfen önden siz buyurun...

ABD'nin bölge politikalarını irdelememi şaşarak doğru bulduğunu belirttikten sonra: ''Ermenistan'a olan ziyaretinizin anlamını da samimi olarak açıklar mısınız? Ulusallığınız yeni mi aklınıza geldi, yoksa iyi bir değişim mi geçiriyorsunuz:'' Yaşa be... Ne kurnazsınız. Hiç de kül yutmuyorsunuz, bravo! Ermenistan ziyaretim: Bölge sorunlarını iliğine kadar yaşamış bir aileden geliyorum. Bildiğiniz gibi Çıldırlıyım efem! O ziyaret sivil bir girişimdi. Ancak dönemin Cumhurbaşkanı, Başbakanı, Dışişleri Bakanı ve siyasi parti başkanlarının bilgisi dahilinde yapılmıştı. Yanımda Hürriyet'ten Zeynep Atikkan , Cumhuriyet'ten Oral Çalışlar , Sabah'tan Cengiz Çandar ve Taner Akçam vardı. Ziyaret sonrası Ermenistan Cumhurbaşkanı Petrosyan , Taşnak Partisi'ni kapattı, seçime girmelerini yasakladı. Yöneticilerini de hapsetmişti. Kapı açılırsa Ağdam-Suşa-Zengazur 'u boşaltarak Bakû 'ya koridoru açacağını söylemişti. Ben de Karabağ işgalinin kaldırılmasını önermiştim. Sayın Petrosyan da buna gücünün şimdilik yetmeyeceğini belirtmişti. Daha sonra Karabağ ve Taşnak hareketi onu devirince de bu açıklamaları kendi ağzından bir sefer daha teyit etmişti. Bizim devlet de hiçbir adım atmamıştı. Bugün Ermenistan Taşnakların elinde kaldı. Bu gezi A. Türkeş tarafından teşvik, destek görmüş, hattaTürkeş, ''Ne kapısı, sınırı kaldırmak gerekir evladım'' diyerek beni de şaşırtmıştı. Ey gölgedeki kardeşim! Bugün devletimiz, benim 10 yıl önceki çalışmamı yakalamaya çalışıyor.

Ama o zaman da şimdi de bazı uyanık "ulusalcılarımız" , beni önce Ermeni yaptılar. Ermeni olmadığım anlaşılınca da ''koyun kaçakçısı'' olduğumu tespit ettiler! Çıldırlıyız abim. Koyun kaçakçılığı yaptık oralarda!

''Ermenisin'' diyerek bir de mahkemelik olduk. Soru; Ermeni misin? Ne diyeyim? Teşkilat-ı Mahsusa üyesi, 5 yıl Ermenistan'da hapis yatmış, Çıldır Şûra Hükümeti kurucusu amcam da bir dakikada ''Yezidi asıllı Kürt olup, Ermeni oğlu Ermeni'dir'' diye zapta geçti.

Beni bırak, soyum-sopum ayaklar altına alındı. Bütün bunlara kızmak yerine, olur, yetkilerini yanlışa kullandılar diye baktım. Küsmedim. Ama kırgınım. Ama bunlar oldu diye ulusuma ve vatanıma düşman olacak halim de yok. ''HADEP'le işbirliği yapan bir SHP'nin içinde neden varsınız?'' buyurmuşsunuz. ''Yurtta sulh, cihanda sulh'' diyen bir önderimiz vardı, hatırlar mısınız bilmem? Ayrılıkçılıktan vazgeçen her Kürt başımın tacıdır. Kardeşimizdir, yurttaşımızdır. Bizimle eşdeğerdir babam. Böyle düşündük, affola!

''Siz ve kardeşleriniz hâlâ Cumhuriyet gazetesi ortağı mısınız, yoksa hisseler Ciner Grubu'na satıldı mı, sadece kuru bir merak?..'' Ooo!.. Çok hoşsunuz. Hisseleri kaptırdık ama Cumhuriyet'e sahipliğimiz devam ediyor.

Cumhuriyet, Cumhuriyetimizin nefes borusudur. Bir damla suyumuz olsa oraya katarız. İlk sıkıntısında M. Kemal 'in emriyle İnönü para vermişti Cumhuriyet'e. İkinci krizinde de benim emrimle kardeşim para verdi. İlhan Selçuk ve fikri bu gazetede hâkim oldukça biz oranın bekçisi olmaya devam edeceğiz.

Bana gelince; ölünceye kadar atalarımızın kurduğu Cumhuriyeti demokratikleştirmeye, komşu ülkelerle barış içinde yaşamaya , mali ve akli yönden Batı standartlarını yakalamaya adamış durumdayım efeem, bilgilerinize...

Yazı: Gürbüz Çapan

[deryatulga]

Taner Akçam'ın "Yol Haritası" kafamda bir anda o kadar çok çağrışım yaptırdı ki,
bazılarını unuttum bile.

Yıl 1977 "Umudumuz Karaoğlan" Bülent Ecevit Taksim'de miting yapıyor. Yanında sadece Rahşan Hanım yok Şenay Hanım da var. Hep birden terennüm ediyorlar "Bütün dünya buna inansa, bir inansa hayat bayram olsa!" Bayram havası nasıl esecek "Gel kardeşim elini ver bana.." diyerek. 1977-1980 arasında hayatın Türkiye'de nasıl bayram olduğunu
ve 1980'in neredeyse tamamının sol fraksiyonlar arası bir iç savaşa dönüştüğünü geçenlerde Oğuzhan Müftüoğlu'nun kaleminden de okuyabilirdi hafızaları kıt olanlar.

Akçam'ın yol haritasının kilometre taşları Türkiye ve Ermenistan. Bunlar arasında çözülmemiş bir de "Ermeni Sorunu" var. Akçam daha yakınlarda verdiği 1915-1917
arası tarihten saparak işi 1915'de yaşananlara indirgemiş. Buna koşut, hem de denk olarak
da Dağlık Karabağ sorununu sayıyor. Baku'da Azeriler Sovyet tanklarının paletleri arasında
kıyma olurken "Onlar Şii biz Sünniyiz!" diye işin içinden sıyrılan Turgut Özal'dan başkası değildi. Gerçi Ermeni propagandası ve onun Tessa Hoffmann gibi uzantıları "Özal Ermenileri dolaylı olarak yeni bir soykırımı ile tehdit etti" diye yazmışsa da meselenin aslı değişmez. Ayrıca Türkiye'nin bazı sorunları birleştirmesi diplomatik bir bilincin eseri değil
Nasreddin Hoca misali "müşkül mevkide" olmasıdır. Dışişleri Ermeniler önünde yıllardır havlu atmış, istihbaratı kendi halkını ASALA gibi aslında Ermeni terrörü kapsamında bile
ikincil bir örgüte odaklayarak kandıran, medyası Ermenilerin toprak ve tazminat isteklerini kendi öz halkına duyurmamak için çırpınan bir ülke aslında müşkülden daha utanılacak bir mevkidedir ama sorunumuz ulusal duygusallık değil.

Ermenilerin bugün devletlerarası sahnede kimsenin tanımadığı Karabağdan çekilmesi Türkiye'nin Kuzey Kıbrıs'ı bırakmasından çok daha zor. Siyasal anlaşmazlıklarını kendi parlamentosunun bağrında bile zorbalık ve silah gücü ile halletmek geleneğine sahip bir politik kültürde bunun yaratacağı sonuçları bile düşünmek dehşet verici. "Ermeni Sorunu"nun çözülmesinde Mesut Yılmaz'ın baş danışmanı olan Mehmet Ali İrtemçelik'in
bu olay üstüne gittiği Erivan'da ettiği "Acılarınızı paylaşmaya geldik" sözüne de gülümsememek elde değil. Ancak o sıralarda kimse kalkıp da İrtemçelik'in Ermeniler arası bir iktidar mücadelesinde taraflardan birinin acısını paylaşmasının sebebi hikmetini soramadı. İrtemçelik medyada başta Mehmet Ali Birand olmak üzere bazı köşe yazarlarının pompalamasına bakılarak AB nezdinde baş müzakereci yapılırsa, Taner Akçam'ın yol haritası onun umduğundan bile düzgün gelişebilir.

Raffi Hermonn'un verdiği sayılara bakılırsa Ermeni nüfusun ezici çoğunluğu Diasporada yaşıyor. Yaşamakla da kalmayıp Ermenistan'ı besleyerek hayatta tutuyor. Bu durumda kimin kime baskı uygulayabileceği açık ve seçik. Türkiye Ermenistan'a ekonomik açıdan kolaylık gösterirse Diasporaya olan bağımlılığın azalacağı söylenebilir. Sayısal olarak ne kadar doğru olsa da, siyasal gerçek Ermenistan'ın Diaspora karşısında asla Türkiye'yi tercih edemeyeceğini bangır bangır bağırıyor. Biz burada Ermenistan'la ilişkilerin düzelmesi için en çok çalışmış Türk siyasetçisinin Alparslan Türkeş olduğunu, Tuğrul Türkeş'in ise Ermenistan'da son derece önemli ekonomik çıkarları olduğunu hatırlatalım da, sağdan soldan yapılan ucuz ırkçılık saldırılarına peşin bir cevap olsun.

Biz burada Mondros Mütarekesi ile Rauf Bey bağlamında in bona fide kavramını kullandığımızda interim moderatörümüzün alaylı eleştirilerine maruz kaldık. Taner Akçam da burada niyet ilkesinin önemine değindiğinden onun gölgesine ve sitedeki saygınlığına sığınarak söze devam edelim. "Soykırımın tanınması" bir mesele değil, ilkesel bir karardır. Ermeniler veya onların havadarı olan bazıları istiyor diye sağlam belgelere rağmen soykırımını tanımanın veya özür dilemenin uzun vadede siyasal bir getirisi olamaz.
İkincisi bazılarının hoşuna gitse veya gitmese Türkiye ve Ermenistan devletlerarası arenada aynı kategoride algılanacak ülkeler değildir. Türkiye ne kadar sıkışık bir konumda olsa da Ermenistan'a "Dostluk edersen sen kazanırsın, düşmanlık edersen de sen bilirsin"
diyebilmelidir. Bunun dışında bir siyasal davranışını kamuoyuna da, çeşitli güç odaklarına da kabul ettiremez. Tarih ise tarih ilmi açısından bir süreçtir. Tarih felsefesi meraklıları bunu bir sorun olarak da ele alabilirler ama tarih felsefesi yaparak bir yerlere gelindiğini de siyasi tarihin kendisi kaydetmiyor.

Eğer Ermeniler gerçekten de uğramış oldukları bir soykırımının acısıyla travma geçirmekteyseler, bu tarihi değil, güncel bir sorundur. Ortada tedavi bekleyen bir Ermeni topluluğu vardır ve bunun tek ilacı da Türkiye'nin ecza dolabındadır. Bu ilaç çıkartılıp verilmezse güçleri yettiğince Türkiye'yi köşeye sıkıştırmaya ve zarar vermeğe devam edeceklerdir. Türk tarafına gelince aslında kirpi gibi büzülmekten öteye bir şey yapamamaktadır. Kan dökmeye ilk olarak başlayan, en çok kan döken, Ermeni toprakları boşaltılmadıkça soykırımının devam ettiğini iddia eden Taşnaklar'a bir şey yapamadığından, sınır kapatıp, diplomatik ilişkileri kesmekle kendini tatmin edip kamuoyunu da uyutmaktadır. Ermenistan'ın başat sorunu Türkiye sınırı değil, Azerbaycan'a olan enerji bağımlılığıdır. Rusların da yardımıyla Baku'da tekrar nasıl söz sahibi olmak istedikleri burada tartışılamayacak kadar uzun ve karmaşık bir konu. Ancak hiç bir şey olmamış gibi Türkiye'ye sınır açtırıp, belki de bazılarının yıllardır meddahlığını yaptığı gibi Trabzon limanına da el koyarlarsa, bunun yalnızlık duygusuna kapılacak Azerbaycan üstünde yıkıcı bir etkisi olduğunun hesabını yapmamaları da mümkün değil.
Gönlü hoş edilmezse Baku-Ceyhan hattını engelleyeceğini ilan eden Abdullah Öcalan'ın nasıl derdest edildiğini unutmamakta fayda var. Aynı bağlamdaki Ermeni tehditlerinin de bu tarihten sonra nasıl soluğunun kesildiğini! Batıya dönük bugünkü Ermeni şantajı şu pek iyi bildiğimiz "Duvarın ötesine geçerin ha!"dan pek farklı değil. Bütün bunları yazmamızın sebebi de Türkiye-Ermenistan sınırının aslında bu iki ülkeyi ayırmakdan çok öte bir anlamı ve önemi olduğu.

L.Johnson'ın FBI Başkanı J.E.Hoover hakkında ettiği "Tentenin dışında kalıp da oradan hepimize tüküreceğine, gelip buradan dışarıdakilere tükürmesi evladır" sözünü Türk-Ermeni diplomatik ilişkilerine de uygulamak mümkün. Gücünün bilincinde olan bir Türkiye'nin diplomatik ilişkiler kurmasında da, sınırlarını açmasında da bir sorun olmamalı.
Ancak bu yapılırsa kendi kamuoyuna diğer bütün alanlarda yediği dayağa ne gibi karşılık verdiğinin hesabını vermek zorlaşmaktan da öte, imkansızlaşır. Sınır kapamak aslında göz boyamadan öteye geçen bir tepki değildir.

Teşbihte hata olmamakla beraber Akçam'ın Kıbrıs ve Karabağı aynı kategoriye sokması biraz sakıncalı. Birincisi Türkiye Kıbrıs yüzünden her türlü sıkıntı ve yaptırıma uğrarken Ermenistan'ın böyle bir derdi hiç yoktur. İkincisi bugünkü Türkiye'de Azeri hatta Karabağ kökenli milyonlarca insan yaşarken Türkiye'nin Karabağ meselesine bakışı, Almanya'nın Kuzey Kıbrıs'a bakışına denk olamaz. Üçüncüsü Ermenilerin Karabağda attıkları adımın aynı zamanda Türkiye'yi de ilgilendiren daha büyük bir planın parçası olduğunu bilmek için
istihbarat örgütlerine filan üye olmak gerekmez, bu Ermenilerin alenen övünerek anlattıkları bir şeydir.

Tarihe mal olmuş bir konuda "Tarihçiler Komisyonu" kurma teklifi bütüncül olmaktan da öte
yararsız. İsteyen Ermeni veya Türk veya yabancı bir tarihçinin bu konuyu ele alıp da tezini geliştirmesine kimsenin itirazı olamaz. Tarih çalışmalarında çok yazarlı kitaplarda ortaya çıkan sapma ve çelişkilerin ışığında teklifin bazılarına para kazandırmaktan öte bir anlamı olmadığını söyleyelim. Ermeni lobisinin son derece güçlü olduğu ABD'nin, Ermeni tarihinin en önemli belgelerini ellerinde tutan Rusların hatta İranlılar'ın dışlanarak Avrupa Birliğinin arabuluculuğunu istemenin tartışmasını yapacak değiliz. Ancak Avrupa'dan gelecek ünlü tarihçiler Yves Ternon, Tessa Hoffmann, Wolfgang Gust gibileri olacaksa, ki başkaları Ermeni Sorunuyla zaten ilgilenmiyor, bu komisyonun ömrü kısa olur.

[deryatulga]

Zaten Akçam da "Yapılması gereken tarih konusunda "uzlaşmak" değildir elbette. Tarihi özellikle Türkiye için bilinir ve üzerinde konuşulur hale getirmektir" demiş, Akçam'ın bu iddialı dili nereden aldığını keşfetmek güç. Birincisi kendisinin yeni sandığı her türlü bilgi ve belgeyi o daha bu konulara merak salmadan okuyup sindirmiş birden fazla insan var. Akçam'ın bizim şahsen 15 yıl önce elimizden geçen belgelerin yarısına bile göz atmamış olduğunu söylersek abartmış olmayız. Bugünlerde televizyonlarda "Saygılı dil kullanmak" dersi veren birileri belli bir amaçla engellemeseydi Türk tarafı bugün dört dörtlük bir tezle bilimsel tartışma alanını egemenliği altına alırdı. Bir taraftan böyle sağlıkı bir tartışma ortamının gelişmesine engel olmak, beri yandan bakanlığının yurt dışında propaganda amacıyla dağıttığı devamlı yayınlarda "Tehcir edilen Ermenilere turist muamelesi yapıldığı ortaya çıktı" gibilerden gerçek anlamda yüz kızartıcı iddialar ortaya atmak, kapalı kapılar ardında Taşnakçılara yalvar yakar olmak, bu da olmayınca "Yara sarmak, acı paylaşmak" teraneleriyle aklım sıra Ermeniler arası çelişkilerden Abdülhamid misali yararlanabileceğini sanmak hep bu odakların hesabına geçen eylemler. Mehmet Eymür ATİN adlı sitesinde Gürbüz Çapan'ın MİT'le yüksek düzeyde ilişkisi olduğunu yazalı yıllar oluyor. Başkalarına istihbaratçılık iltifatını yakıştıranların kendi kapılarının önünü süpürmeleri hiç de fena olmaz kanısındayım. Sözün kısası Türkiye'de bu konuyu hem Akçam'dan daha iyi bilen, hem de tabusuz tarafından tartışabilecek yeteri kadar adam var. Kendilerini engelleyen güç belki de bu bahaneyle biraz baskısını gevşetir.

Akçam sorunun 1915'te neler yaşandığı olduğunu tekrarla söylediğine göre kamu, özel sektör ve medyaya yerleşmiş "Yara sarma/Acı Paylaşma" kliği hesaplarının yeni bir dökümünü yapmış demektir. Belgelerin tekleştirilmesi meselesine gelince, tarihe meraklı olan bir kaç dil bilmeden bu işe kalkışıyorsa bunun faturası topluma çıkartılacak değildir. Kaldı ki tamamı neredeyse 1 milyon sayfayı aşan belgelerin tümünü bir de çeviri uğraşına tabi tutmak vakit ve para kaybından başka bir şey olamaz. Dadıryan Ustanın bile sıkıya geldiğinde tercümeleri ihtiyaçlarına uygun tarzda yaptığını "Ausrotttung Armeniens" sözünü "Extermination of the Armenians" diye çevirmesinden, veya "Erinnern Sie sich doch an die Ausrottung Armeniens" cümlesinin anlambilim olarak "wer redet doch von der Vernichtung der Armenier" cümlesiyle özdeş olduğunu yıllardır iddia etmesinden biliyoruz.
Taner Akçam bu tür hatalar yapıldığında kitap toplatmaya meraklı olduğundan ustasının yaptığı tercüme hatalarına da bir göz atması faydalı olur deriz.

Tarihçilerin malzeme üstüne uzlaşması demek, yargıcın peşinen kimin tanıklığına inanılıp inanılamayacağını saptamasıyla eş anlamlıdır. Ceza usul yasaları genelde sadece çocukların veya akıl hastalarının değil, yalancı çobanların bile tanıklığının peşinen red edilmesine cevaz vermez. Ayrıca tarihsel bir belgenin tamamı bile tahrifat olsa, bu başlı başına yine bir belgedir. Yabancı ülke arşiv malzemelerinin "propaganda amaçlı" diye red edildiğini ben şahsen duymadım. Başta Alman. İngiliz ve Rus arşivleri olmasa Türk tarafı başını dertten kurtaramaz. Akçam herhalde propaganda amacı ile atılmış bazı yalanların içeriğinin en ufak bir karşılaştırma ve tartışma yapılmadan tarihsel gerçek olarak kabul edilmesini Ermeni dostları gibi talep etmektedir. O istediği siyasi alanda olur, buna razı olacak odaklar Türkiye'nin her konumunda güçlü olarak da temsil edilmektedirler. Bir tarihçi buna razı oluyorsa hiç değilse mensup olduğu meslek dalı açısından bir şerefsizdir.

Liberation gazetesinin ne yazdığını biz henüz okumadık. Akçam anlaşılan okumuş ki "ifade ettiği gibi" diyor. İkinci elden aktarma yapsaydı "ifade etmiş olduğu gibi" demesi gerekirdi.
Demek ki son zamanlarda ya Fransızcası terakkiye ya da Türkçesi tereddiye uğramış. Ancak 17 Aralıkta Türkiye'ye tam üyelik sözünün verildiği iddiası en azından hilafı hakikattır. Bu sitenin üyelerinin bu konuda yardımcı derse ihtiyaçları olduğunu sanmıyorum. Durum gerçekten bu olsa bile Türkiye 1856 yılında bunun çok ötesinde bir saygınlığa sahipti. Kimsenin de o zamanlar, 1848'den o yana ancak 8 yıl geçmiş olmasına rağmen, devrimden filan bahsettiği yoktu.

Akçam'ın bölgedeki otoriter rejimlerin değiştirilmesi için yarattığı kuramında Türkiye ve Irak'ı da aynı kefeye koyması gariple gülünç arası bir şey. Gerçi kendisinin pekiyi tanıdığı Wolfgang Koydl gibileri ABD'nin inandırıcı olmak istiyorsa Türkiye'yi de Irakla birlikte bombardıman etmesini istemişlerdi. Üçüncü dünyanın bazı ülkelerine değil demokrasi getirmek, piyasa ekonomisinin bile dayatılmasının nasıl feci sonuçlar vereceğini AB'nin demokrasi komisyoncuları da pek ala bilir ve sırasında da dile getirirler. Vakti saadette kendisini Türkiye'de iktidarın eşiğinde sanan TİP her şeyi nasıl değiştireceğini anlatırken, toptancı halindeki hamal bölüklerine "şimdilik bir almaşığı düşünülemeyeceği için" dokunulmayacağını söylemişti. Bu da o hesap bir şey. "Teksas kovboyları" yetersiz kalmış
"elleri altıpatlarlı sığır çobanları" filan denmeli ki 1970'lerin havasını tam anlamıyla ciğerlerimize çekelim. "Teksas'ın ayısı, Süleyman'ın dayısı" dendi mi Johnson'ın kasd edildiğini şıp diye çakardı ondan önceki nesil de! Akçam'ın siyasal bilgiler profesörü olarak hepimizden iyi bildiği anayasa metni ve anayasa gerçeği arasındaki ikileme burada girecek değiliz. "Demokrasi gelecek, geeel!" demekle bu işler olmuyor. O yöntemi yaşamın toplumsal anlamı kıt, bireysel anlamı sonsuz alanlarına hasretmek daha akıllıca olabilir. Ayrıca bu "demokratikleştirme" eyleminin aslında bir kandırmaca olduğu anlaşıldığında oluşacak tepkilerin sonunda, astarı yüzünden pahalıya çıkacak bir eğreti giysiye büründüğümüz de ortaya çıkabilir.

Akçam birilerinin "tarihçilerimiz" aracılığı ile, Michel Rocard'ın açıkça söylediği gibi. Türk devleti adına soykırımını tanıma sözünü verdiğini, ancak "tanınmanın içerik ve biçiminden" doğan bazı sorunlar olduğu meselesini üstü kapalı dile geçirmiş. Biz bu konuya üzerinde dumanı tüterken bir yorum getirdiğimizde sitemizin interim moderatörü konunun kendisini ilgilendirmediğini söyleyip sansürü basmıştı. "Bilinir ve tanıdık hale" getirilecek geçmişe itirazı olacakların da seslerinin nasıl kısılacağını yaşayanlar görecektir. Ancakj bu şekilde kısılan seslerin daha da gür çıkacağı eşyanın tabiatı icabı olduğundan, Akçam'ın coşku ile
sloganlaştırdığı "Halkların yüreğinde büyüyen ve gelişen devletlerin kuru dilini de, devlet binalarının koridorlarını da kaplar" mesajının ne gibi bir siyasal tabana dayandığını da keşfetmek biraz zor. Kaldı ki demokratikleşmek için halkların yüreğinin çağlamasının yetmediğini, ya AB ya da ABD yöntemine ihtiyaç duyulduğunu az önce bizzat Akçam'dan öğrenmiş bulunuyoruz.

Taner Akçam doktorasında bile kaynak olarak gösterdiği eserleri okuduğu Fransızcasıyla
sadece İnternette bir kaç tur atsaydı Taşnaklar hakkında bu kadar hayal kırıklığına uğramazdı. Veya kendisini "Türk Emile Zola'sı" diye göklere çıkartan Raffi Hermonn'dan bu zevatı muhterem hakkında bilgi alsaydı. Yves Ternon'un Venedik'te çektiği son zılgıt
anlaşılan Akçam'ı bile ürkütmüş. Bizim son Erivan seyahatnamesinin "Bunlar MHPlilerden bile beter" faslını da belki okumuştur. Yalnız Fransa'daki Ermeni örgütleri primus inta pares değil, Avrupa Ermeni diasporasının ta kendisidir. Diğer ülkelerdeki bölük börçük kümelenmeler kendi fikirleri bile olsa bunların korkusundan ağızlarını açamazlar. Açmaya kalksalar da Hermonn gibi sinirleri iflas edip yatağa düşerler. Allah'ın sopası yok ya, Akçam kendisi gibilerin değerini bilmeyen Taşnakların nankörlüğünü bu deyimi doğrudan kullanmadan da pek güzel imlemiş. Yalnız bu Türkiye ne ilkel bir ülkedir ki, kendisine sadece bir sonu açık müzakere tarihi verilebilmesi vaadine kanarak, Mamak kriterlerini bırakıp da Avrupa Birliği kriterlerini kucaklar. Akçam ayrıca özgüveni sonsuz bir havada kendisini "Türkiye toplumu ve insanı"nı temsil eden biri olarak görüyor. Ancak yine de Taşnakların "Türkiye için kötü olan herşey bizim için iyidir" mantığı ile hareket ettiklerini de itiraf etmek zorunda kalmış. Sırası gelmişken ekleyelim. Demek ki 1915 öncesinden bu yana da hiç bir şey değişmemiş. Mişli geçmiş zaman kullanmamın da sahte tevazu ile lüzumsuz ihtiyat karışımı bir şey olduğunu itiraf etmeden geçmek istemem.

Taşnakların Avrupa'nın ırkçıları ve faşistleri ile birlikte olmalarından şaşacak ne var? Yves Ternon'un her sayfasından ırkçılık damlayan kitabını Türkiye'de tercüme ettirp de dağıtanlar acaba kimlerdi? Hani şu "40-50 diplomattan ne olacak, bu sayı çok az!" diye yazan Ternon'un. Taşnak örgütünün Amerikan Ermenileri arasında da ağırlığının büyük olduğunu, Dadıryan Usta gibi Hınçak sempatileri olanların da bizimkilerden bazılarının gönlünde yatan gizli aslan olduğunu belirtmeden geçmeyelelim. Katolik Ermenileri kollamak için büyük gayret sarfededen II.Abdülhamid'in kendisini tahttan indirmeye gelenler arasında Ermeni katoliği Aram'ı gördüğünde çok şaşırdığı rivayet edilir. Cumhuriyetin ilerlemiş yıllarında ortaya çıkan bazı Abdülhamid özentilerinin, Hınçak-Taşnak tepişmesinden post kapmaya kalkışması ise son derece ibret verici.

Türkiye'de yıllardır insan hakları ve demokrasinin yerleşmesi için mücadele eden Akçam'a ne kadar minnet duyduğumuzu söyleyerek muhtemel bir nankörlük suçlamasına set çekelim. Ama "soykırım olgusunun etrafındaki gizlilik çemberlerini yırtmak için" somut olarak ne yaptığını bizler lutfetsin. Keşfettiğini sandığı belgelerin hangisi şurada ve burada daha önceleri yazılı olarak dile getirilmemişti? Veya başeserini verdikten sonra bizlere hangi yeni belgeyi kazandırdı, yeni bir sav üretti?

Kıbrıs sorunu, Kürt sorunu, Ermeni sorunu bunlar dikey olarak da, yatay olarak da çözümlendiğinde apayrı nitelikte konulardır. "Gerçekten ne olduğu önemli değil, madem ki durumundan şikayet edenler var, bizim görevimiz onları yatıştırmaktır" deniyorsa, bu türlü bir yaklaşımın ikili insan ilişkilerinde bile bir noktada foslayacağını hatırlatalım. Hem de Taner Akçam bile Taşnaklara "ezberledikleri türküleri söyleme" suçlamasını yöneltmişken.

Tarihle yüzleşme faslını Akçam somutlamadığı ve aslında da somutlayamayacağı için bir kenara bırakıyoruz. Ancak onun 2015 yılında yapılmasını istediği şeyler bugünden de yapılabilir. Ermenilerin ruhuna "Fatiha" okumak da dahil. Bölgede yaşanmış acıların geçmişte kalmasını istemeyen, Ermenistanda tazminat ve toprak talebi olan ülkenin adı Türkiye ise, bu söylemden vaz geçti diye hiç bir başbakan bizde ne koltuğundan olur, ne de parlamento binasında beyni dağıtılır. Bir nevi güvence vermeğe bile gücünün yetemeyeceği bir konuda, hem de Avrupa adına bol keseden vaadlerde bulunmak da kimseye dert olmaz.

Zaten Akçam da burada bir adım ileri gidip Avrupalılara "kendi sorumlulukları ile Türkiye'nin tarihi ile yüzleşmesi arasındaki ilişkiyi görmeleri ve buna göre davranmaları" uyarısında bulunmuş. İyi de etmiş. Ben tarihçi olarak ileride kurulması istenen dokümantasyon merkezine bir katkıda bulunayım. Cemal Paşa Mart 1922 tarihinde Paris'tedir. Yani Talat Paşa öldürüldükten tam bir yıl sonra, Türklerin kirli çamaşırlarının
tam anlamıyla ortaya döküldüğünün sanıldığı bir tarihte. Mavi, sarı rengarenk kitapların, Lepsius'un tahrifat ve düzenlemelerinin ortalığı kapladığı devirdir. Türkler ve Ruslar Batının Ermenistan dediği toprakları aralarında paylaşmışlardır. Bütün bu musibetlerin
baş faillerinden addedilen Cemal Paşa interim moderatörümüzün deyimiyle "sıvıştığı" Fransa'da gizlenmek şöyle dursun, Başbakan Raymond Poincare'nin özel davetlisi olarak onunla baş başa yemek yemektedir. Son tartışmalarda ağızlarından köpük saçan Fransız parlamenterlerinden acaba hangisi bu durumdan haberdardı? Veya kerameti kendinden menkul olan Ermeni Soykırımı uzmanlarının hangisi bu belgeyi yorumlamaya yanaşır?

[deryatulga]

BOY AYNASI / SİNAN HINCAL file:///C:/Dokumente%20und%20Einstellunge n/Johaentges/Desktop/Akcamr/Akcambio4-Dateien/t0801.jpeg Dev - Yol liderlerinden Taner Akçam 25 yıl ötesinden sol geçmişiyle hesaplaşıyor

Şaşı bak şaşır!
Can Dündar, "Sol Geçmişiyle Hesaplaşıyor" diye sundu, ama yayınlanan yazı dizisi daha çok Taner Akçam'ın kendi "sol geçmişiyle" hesaplaşmasını içeriyordu. 20 küsur yıl önce Türkiye gerçeğini değerlendirmekte bir büyük görüşsüzlüğü temsil edenlerin başında gelen Akçam, yerini çok değiştirmiş olabilir. Daha net bir manzaraya kavuşup kavuşmadığı tartışmalı gözüküyor...

Demek 25 küsur yıl geçmesi; "1975'in sonbaharında, portatif bir masa etrafında toplanan 7-8 kişi, çıkaracakları 'Devrimci Gençlik' dergisinin sorumlu yazı işleri müdürü kim olacak" diye tartışırken "ben olurum" demekle başlayan bir hikâyenin, Amerika'nın Michigan eyaleti, Maryland kentinde, eyalet üniversitesinde süren bir "akademisyen" hayatına ulaşması gerekirmiş... Bir zamanların Devrimci Yol Merkez Komitesi Üyesi Taner Akçam'ın "kişisel hesaplaşması" indinde "Sol'un geçmişiyle hesaplaşması" için...

* * *

Taner Akçam, "Devrimci Yol Merkez Komitesini teşkil eden" ve 1981 Ocak ayında tümü tutuklanmış bulunan gruptan "dışarıda kalan tek kişi." O, daha önceleri, henüz 1976'da tutuklanıyor, 1977'de önce hapishaneden sonra yurtdışına kaçıyor. 12 Eylül olduğunda, kendini, "dağılan örgütü toparlayıp mücadeleye devam etme işi omzuna kalmış" olarak buluyor.
Bu kimliğiyle yürüttüğü muhasebe ne kadar Türk solunun bütünü için geçerlidir, tartışmalı olabilir; tartışmasız olan, Akçam'ın Can Dündar'a anlattıkları Türk aydınının zayıf "itiraf" geleneğine güçlü bir halka ekliyor.
Akçam'ın Dev Yol'u, "...Hareket doğal önderlerden oluşurdu. Bu önderlerin demokratik yollardan değiştirilme şansı yoktu. Değişmez bir 'kast'tı bu. Örgüt yöneticileri hata yapsalar bile bunu söylemez, yeni şartlara göre yeni doğruyu tayin eder ve bildiklerini yapmaya devam ederlerdi. Beni, 'hata yapmış olabiliriz, bu önemli değil hadi şimdi doğru olanı yapalım' tavrına ve siyasi faaliyete zorlayan bir grup arkadaş vardı" türünden bir önderlik ve yönetim tarzına tabi, "öyle tahmin edildiği gibi olmayan bir örgüt." "Ne Merkez Komite vb. organları, ne üyelik prensipleri" var, "üst düzeylerde çok sıkı Leninist kurallar geçerli" iken, "her isteyenin katılabildiği bir hareket..." "Devrimci Yol" hakkında herkesin bildiği ama kimsenin söyleyemeye cesaret edemediği gerçek/leri dile getiriyor Taner Akçam. "Bizim hareket" derken, bir siyasal akımdan çok, bir gençlik, hatta belki Anadolu'ya özgü bir terimle söylemek gerek, çünkü "Devrimci Yol" kuşkusuz özgün "yurdum işi" bir oluşum, bir "delikanlı kültü"nü tarif ediyor...

* * *

Taner Akçam'ın "itirafları"nda, bu "kült"ün, temel aksanına dair bir kısım da bulunuyor: "Her gün ölümle burun burunaydık... Ömrümüzün fazla uzun olmayacağı konusunda çoğumuzun inancı kesindi. Hatırlarım, aramızda kaç yaşına kadar yaşamak istediğimizi konuşurduk. Benim idealim 27 yaşına kadar yaşamaktı..." "Ölüm" üzerine bu vurgu, bugünü anlamayı sağlayan çok önemli ipuçları içeriyor. 12 Eylül'den beri kimi solun en büyük gövde gösterilerinin cenazeler vesilesiyle gerçekleşmesinin, solcu cenazelerinden türeyen o zevksiz cenaze alkışlama adetinin ve hepsinden önemlisi, solun kökenlerini neredeyse dolaysız biçimde "Dev - Yol geleneği"nden alan bir kesiminin, "açlık grevi" eylemini "ölüm orucu" adı altında modern tarihin gördüğü en tahripkar toplu intihar vakalarından birine ve başlı başına muazzam bir "ölüm törenine" dönüştürmesinin kökenlerini kuşkusuz buralarda aramak gerekiyor.

* * *

Taner Akçam, "kendini tanıma" kategorisinde güçlü bir performans sergiliyor (Örneğin: "Dağılan örgütü toparlayıp, mücadeleye devam işini" omuzlarına yüklenmiş bulan Taner Akçam, bu dönemde Kissinger'in Mübarek için kullandığı bir ifadeyi aklından çıkaramadığını anlatıyor: "Mübarek iyi insan ama Ortadoğu'da ayağına giydiği ayakkabılar ona çok büyük.") ancak sorumlulukları ile yüzleşmek konusunda aynı kararlı ve cesur tavır içinde olduğunu söylemek güç. 12 Eylül sonrası kurucusu olduğu hareket ve mensubu oldukları sol kültürün sürüklendiği perişan durumda kendi payını araştırmak, sergilemek yerine, biraz yan çizmeye çalışır gibi bir hali var. "Ben onlara söyledim ama dinlemediler" söylemine sapıyor. Oysa, askeri darbeden 1984'e kadar örgütün kaderini belirlemek konusunda en aktif rollerden birini üstlendiği anlaşılıyor. "Örgüt imkânlarıyla geçindiği" bu dönemde "Avrupa ve Ortadoğu'da ayak basmadığı yer kalmıyor."
1984'te Almanya'ya yerleşiyor. Ancak artık "yorgun," kafası karışıktır, "düşünmeye ihtiyacı olduğunu" hissediyor ve aynı zamanda "başını sokacak bir ev"in, "nerede yatacak, ne yiyip içeceğininin" derdine düşüyor. Bu dönemdir ki "gemileri yakmaya," örgüt ve siyasi hayattan kopmaya karar veriyor. "Karar" veriyor ama "kararlı" olduğunu söylemek mümkün değildir. Gemileri gerçekten yakması için, iki yılı aşkın bir süre geçmesi, PKK militanlarının bir yıl arayla iki mücadele ve gençlik arkadaşını öldürmesi gerekecektir. Taner Akçam, 1981'de PKK ile işbirliği kararını alan Dev - Yol yöneticileri arasında olmakla birlikte sonradan PKK siyaset ve eylemlerine yönelttiği eleştiriler yüzünden bu gaddar örgütün kara listesindedir. Öldürülen arkadaşları yerinde kendinin olabileceğini idrak eden Akçam için "oyun" bu noktada "bitiyor."

* * *

Bir devrimci önder mücadeleden nasıl "istifa" eder? Taner Akçam gemileri yakmak, köprüleri atmak, oyunu bitirmek için ne yapıyor? Anlat&287;an gibi tekrar ettiği Taner Akçam neden Ermeniler'e tazminat konusunda akıl hocalığı yapıyor? Akçam'a göre Ermeniler'e kan borcumuz da var ama 1 milyon insanı öldürmek de olacak şey değil!

4) Osmanlı toprağında yaşayan bütün Ermenilerin tehcire tabi tutuldukları iddiası. Berktay'ın sanıldığından da kof olduğunu gösteriyor. "Bugünkü Türkiye'ye tekabül eden Osmanlı toprakları dese" yine yanlış bir söylem olacak ama bir önceki kadar cahilane değil. Çünkü buna göre Ermenilerin Rusya, İran gibi ülkelere sürülmüş olmaları lazım. Taner Akçamın bile bu noktada nasıl tevil yoluna saptığını ilk yazımızda gösterdik. Maraş gibi netameli bir merkezde bile 7000 civarında Ermeni'nin bırakıldığını misyoner raporlarından biliyoruz.

5) Benim son okuduğum Ermeni anılarında Büyükanne oğullarından biri asker olduğu için tehcir edilmiyor. Peşinen kurşuna dizildikleri iddia edilen Ermeni askerlerinin de çoğunun savaş sonrası terhis olarak döndükleri misyoner raporlarında var. Berktay her Ermeni cemaatinin askeri olarak örgütlendiğini, aralarında yedek ve muvazzaf komitacılar barındırdığını bilmemek özrüne sahip değil, zira Ermeni tarafının bu konuda hem de Türkçe açıklamaları İnternette mevcut. Özellikle Doğu Anadolu'daki Ermenileri potansiyel düşman olarak görmek kadar normal bir şey yoktur. Daha 1914 sonlarında Trabzon'u bombardıman eden Rus donanmasına sokaklara dökülerek tezahürat yapan Ermeniler Alman görgü şahitlerini bile afallatmışlardır.

6) "Ermenilerin genel bir isyanı yoktu" son derece fodulca bir saptama. Dünya tarihinde nerede bir halk kontrol henüz devletin elinden çıkmamışken topyekun ayaklanma şansını bulabilir. Hem yukarıda "potansiyel düşman" deyimini kınayacaksın, hem de aşağıda "topyekun ayaklanma yoktu!" diye tutturacaksın. Bu ayaklanmanın potansiyeli vardı ve zararsız hale de getirilmiştir. Robert Lansing'in bile tehcirin haklı sebeplerini resmi belgelere geçirttiği bir konjonktürde Berktay'ın maksadının ne olduğunu anlamak gerçekten de güç. Ermeni komitacılık faaliyetinin tüm Ermeni sivillerini pençesine almış olduğundan tarih iliminin en ufak bir kuşkusu yoktur. Eski Maocu Berktay'ın "balığın yüzdüğü deniz" mecazını unuttuğuna inanabilirmiyiz?

7) Berktay Ermeni diyasporasının azami tahmini olarak sunduğu 1milyon200bin ölü sayısıyla, bu işlerin ne kadar dışında olduğunu vurguluyor. Diyasporanın en insaflı iddiası 2,5 milyon Ermeni'den 1,5 milyonunun öldürüldüğüdür. O tarihte Anadolu topraklarında 2,5 milyon Ermeninin olmadığı kesindir ama en az 1 milyon Ermeni'nin tehcirden sağ olarak kurtulduğu pek çok kaynağa girmiştir.

8) Taner Akçam'a ilk verdiğim derslerden birinde, uyguladıkları abluka ile sadece Orta Avrupa'da bir milyonun üstünde insanı açlıktan öldüren İngilizlerin, açlıktan ölen Ermenileri öldürülenler listesi dışında tutarken, bir bildikleri olduğunu söylemiştim. Birinci Dünya Savaşı hakkında yazılan her ciddi tarih kitabına giren bu abluka, bizde nedense devlet taraflısı veya karşıtı tez sahiplerinin hiç birine malum değil. Ermenilerin açlıktan ölümünün devlet suçu olabilmesi için, bunun herkesin yediğinin önde, içtiğinin ardında bir ortamda işlenmesi lazım. Taner Akçam'ın gözünü kırpmadan yalan söyleyerek "Ermeniler kasten aç bırakılarak soykırıma uğratılmışlardır!" demesi de işi soykırımının tarifine uydurabilmek için.

9) Berktay kendisinin belge okumadığını, belge okuyanların kitaplarını tarihçi gözüyle değerlendirdiğini övünerek söyleyen bir zat. Katliamın bizzat Talat, Enver ve Cemal Paşaların emir ve talimatıyla yapıldığına dair ipuçları içeren belgeler de bu kategoriden olanlar. Talat Paşa'nın ünlü telgrafını Taner Akçam önceleri yapılan sertliklerin Paşa'yı bile nasıl rahatsız ettiğinin kanıtı olarak sunmuştu. 3 yıl kadar sonra yazdığı ikinci kitabında birilerinden akıl almış olacak ki Berktay'ın bugün tekrar ettiği zırvayı ortaya attı. Öğrendiğim kadarı ile Berktay bu müthiş metin yorumunu Sabancı Üniversitesindeki öğrencilerinin beynine çimento gibi akıtmaktaymış. Telgrafın tam metni ortadayken bu açıklamayı itirazsız yutan üniversitelilere ne demeli? Talat Paşa açık ve seçik olarak der ki "Dışarıdan bakanlarda sebepsiz yere Hristiyan öldürüldüğü intibaını uyandırmak büyük zararlara sebep olur!" Buna göre ya yabancı kamuoyu Ermenilerin başına gelenlere, öldürülme olayları da dahil, hak vererek iyi bir gözle bakmaktadır. Yanlış adamlar kurban edilirse kızabilirler. Ya da Ermeniler öldürülürse milletlerarası kamuoyu buna zaten boş verir, ama siz başkalarını da kesip fincancı katırlarını ürkütmeyin. Geri kalan tek alternatif yorum ise
herkesin anlayacağı gibi, kimsenin Ermeni tehcirini bahane ederek cinayet işlemeye kalkışmaması. Berktay en azgın Ermeni propagandasının bile iltifat etmediği bu çıkışı neden yapar? Tahminimce bu işlere soyunduğunda Sabancı holdingin reklamına yarayan adı, ters işlev görmeye başlamıştır. Ortam piyasadaki en ufak bir fısıltıya kapılarak Sabancı mallarını boykot etmeye teşnedir. Berktay'ın zırvalığını kendisinin de bildiği kesin olan bir metin yorumuna böylesine sarılması, mezarlıkta ıslık çalmak gibi bir şey. Kendisinin var olmayan soykırım resimlerine bakarak ağladığını grupta ilk yazdığımda asistanı olan Candan Badem hocasına da danışarak benim cehaletimi kanıtlamaya kalkmıştı. Netice malum. Bu skandal grubu aşarak birilerinin kulağına da gitmiş olabilir.

10) Berktay "bu tarihsel bir olaydır, yani artık bilimsel araştırma ve tartışmanın konusudur" derken, kendisini öne sürenlerin aslında kimler olduğunu da itiraf ediyor. Kaldı ki Ermeniler bu işin tarihçilere bırakılamayacağını defalarca söylediler, ki doğrusu da odur.

11) Berktay Gündüz Aktan'ın haklı olarak vurguladığı gibi tam bir hukuk cahili. Kasıt faktörünü kanıtlayamayınca soykırımı suçlamasının yatacağından bile haberi yok.Benim oturduğum köye 8 Kilometre mesafedeki Remagen'da Amerikalılar savaş sonrası bir esir kampı kurmuşlar. Açlık ve hastalıktan ölenlerin sayısının 16000 civarında olduğu tahmin ediliyor. Soykırımından filan bahseden de yok.

12) Mustafa Kemal'i sorumluluk alanına çıkartma çabası oldukça gülünç boyutlar alıyor. Hele Atatürk'ün hiç taklit edilemeyecek bir ifadesi olduğunu iddia etmesi ömür. Amerikalı gazeteci acaba mahkeme Reis'i Kel Ali'nin Enver Paşa'nın bir numaralı fedaisi olduğunu, üye Kılıç Ali'nin önce Nuri Paşa'nın yaveri olarak Kafkasya'da Ermenilerin korkulu rüyası olduğunu, daha sonra da Maraş'ta ortalığı kasıp kavurduğunu bilmiyormuydu? Atatürk'ün İstiklal Harbinin başından beri Talat Paşa ile ilişkisi olduğunu, kendisinden hareket için acele para yardımı istediği de sır değil. Ankara'da asılan Cavit acaba kaç Ermeni kesmişti? Veya Rüştü Paşa'nın muadili olan Deli Halit'i saklandığı yerden çıkartıp da görev veren kimdi? Bu konuda kitap yazacak kadar belge var. Ancak Talat Paşa'nın cinayetlere müdahalesini "Bakın Ermenileri kesmeyin demiyor, Hristiyanları kesmeyin diyor!" şeklinde çarpıtan bir kötü niyete karşı sarfedilecek söze yazık olur. Üstelik Talat Paşa "aralarında Ermenilerin de bulunduğu Hristiyanlar'dan" bahsetmişken. Medya Halil Berktay'a nasıl muamele edileceğinin kararını artık gerçekten vermelidir. Fütursuzluğun bu kadarı sadece ayak takımını provoke etmiyor çünkü. Atatürk'e gelince servetinin büyük bir kısmı başta muhteşem Tekir ve Şövalye çiftlikleri olmak üzere emlakı metrukedendir. Yıllar önce Manuel Yergatyan adlı 14 yıla mahkum olan bir papazın, köpeğine "Mustafa Kemal" adını takması Ermeni çevrelerinde "medeni cesaret" olarak övülmekteydi. Ermenilerin elinde muazzam bir Atatürk dosyası vardır ve bu zaman ve zemin uygun olduğunda ortaya dökülecektir.

Berktay'ı bırakıp TESEV anketine bakalım: Türk vatandaşlarının 52%sinin Ermeni arkadaşı varmış. Ben anket yapmadan da bir Türkiye Ermenisine 1000den fazla Türk'ün düştüğünü biliyorum. Bizim anketçi keşke buna bakarak her Ermeni'nin binden fazla Türk arkadaşı olduğunu söyleseydi. Yanlış olmasına yanlış olurdu ama hiç değilse bilimsel açıdan saçmalık duvarını aşmazdı.

[deryatulga]

LOS ANGELES TIMES
TURK YAZAR, SOYKIRIM KONUSUNDA RESMI GORUSTEN FARKLI DUSUNUYOR


ANKARA, 27/04(BYE)--- TIRAJI GUNDE BIR MILYON 150 BIN OLAN LOS ANGELES TIMES GAZETESININ 26 NISAN 1999 TARIHLI SAYISINDA JOE MOZINGO IMZASIYLA YUKARIDAKI BASLIK ALTINDA YAYIMLANAN YAZININ CEVIRISI SOYLEDIR:

NORA MOVEL, BIYIKLI BIR TURKUN, TARIHIN IHTILAFLI BIR DONEMINE ILISKIN OLARAK YUZLERCE ERMENI'YE HITABEN BU AY BEVERLY HILLS'TE YAPTIGI KONUSMAYI DEHSETLE IZLIYORDU.

ORADA BULUNANLAR ICIN BIZZAT BU KONUSMA TARIHI IDI.

TANER AKCAM, ACIK VE ICTEN BIR USLUPLA, ULKESININ, OSMANLI IMPARATORLUGU'NUN CAN CEKISTIGI GUNLERDE ERMENILERE KARSI GERCEKLESTIRDIGI SOYKIRIM HAKKINDA KONUSUYORDU.

TURK HUKUMETININ UZUN SUREDIR REDDETTIGI BIR KATLIAM OLAN 1915-1923 YILLARI ARASINDA OLDURULEN YUZBINLERIN ARASINDA MOVEL'IN DEDESI VE AMCALARI DA BULUNUYORDU.

ZORUNLU GOC SIRASINDA ACLIKTAN OLENLER DE DAHIL OLMAK UZERE O DONEMDE OLEN ERMENILERIN SAYISI BIR MILYONU GECIYORDU.

LOS ANGELES'DA YASAYAN ERMENI KOKENLI BIR AMERIKALI OLAN MOVEL, "GUNUN BIRINDE BIR TURK'UN ORTAYA CIKARAK, 'BIZ, BUNU YAPTIK VE KABUL ETMELIYIZ' DEDIGINI GORECEGIMI HAYATIM BOYUNCA DUSUNEMEZDIM" DIYOR.

BILINDIGI KADARIYLA AKCAM, ANAVATANINDAKI BIR TABUYU, TURKIYE'NIN, OSMANLI KIRINTISINDAN CAGDAS BIR ULUS OLARAK YUKSELMESINDE KARA BIR SAYFA OLAN BIR KONUYU ALENEN TARTISAN ILK TURK TARIHCISIDIR.

DUNYA CAPINDAKI ERMENILER ARASINDA HEYECAN YARATMIS OLAN AKCAM, BU KATLIAMLA ILGILI OLARAK KISA SURE ONCE BIR KITAP YAYINLADI. ALMANCA YAZILAN VE TURKIYE'DE DE SATILMAKTA OLAN BU KITAP, BU KATLIAMIN YUZYILIN ILK SOYKIRIMI OLDUGU GORUSUNU DESTEKLIYOR.

BU TRAJEDININ 84'NCU YILDONUMU NEDENIYLE AKCAM, ERMENILERIN KENDI ANAVATANLARI DISINDA EN BUYUK ERMENI TOPLUMUNU OLUSTURDUKLARI GUNEY CALIFORNIA'YI GECEN HAFTA ZIYARET ETTI. CUMARTESI GUNU, PROTESTOLARIN VE SAYGI DURUSLARININ YAPILDIGI BIR GUN OLAN ERMENI SEHITLERI GUNU IDI.

ALMANYA'NIN HAMBURG KENTINDEKI BIR UNIVERSITEDE ARASTIRMA YAPTIGINI SOYLEYEN VE CESITLI KITAPLAR YAZMIS OLAN AKCAM, BU KATLIAMA ILISKIN YENI BIR BELGE ILE BIRLIKTE KUZEY AMERIKA CEVRESINDE KONUSMALAR YAPIYOR. "SESSIZLIK DUVARI" ADLI FILMIN HOLLANDALI YAPIMCISI DOROTHEE FORMA, AKCAM VE TANINMIS BIR ERMENI TARIHCI, YAPMIS OLDUKLARI ARASTIRMALARI KARSILASTIRIYORLAR.

ASIL MESAJININ ERMENILERE DEGIL SEVGILI VATANI TURKIYE'YE YONELIK OLDUGUNU BELIRTEN AKCAM, "TURKIYE'NIN, BU KONUYU TABU OLMAKTAN CIKARMADIGI TAKTIRDE DEMOKRASI OLAMAYACAGI ENDISESINDEYIM" DIYOR.

TURKLERIN, KURTLERE YONELIK HALIHAZIRDAKI INSAN HAKLARI IHLALLERININ, ESKI ZAFERLERININ GOLGESINDE YASAYAN BIR ULKEYI CEPECEVRE SARMIS OLAN AYNI GUVENSIZLIK DUYGUSUNUN URUNU OLDUGUNU SOYLUYOR VE "EGER TURKLER, BU TUR KONULARI ALENEN TARTISMAYA ACMAYI YASAKLAMAYA DEVAM EDERSE, BASKILAR KACINILMAZ OLARAK SURECEKTIR" DIYOR.

ANCAK TURKLER, COK SAYIDA ERMENININ, BINLERCE TURKUN DE YASAMINA MALOLAN BIR IC SAVASTA OLDUGUNU SOYLUYORLAR. BAZILARI DA, MUSLUMAN TURKLER KARSISINDA DINI ACIDAN HIRISTIYAN ERMENILERIN TARAFININ TUTULMASINDAN DOLAYI BATILILARIN, BIR SOYKIRIM OLDUGUNU KABUL ETTIGINI ONE SURUYORLAR.

SIYASI GUCU OLAN ERMENILERIN, TARIHI, SUCU YALNIZA TURKLERE ATACAK SEKILDE DEGISTIRDIKLERINI BELIRTEN GUNEY CALIFORNIA AMERIKAN TURK DERNEGI BASKANI DAVID ERBAS-WHITE, LOS ANGELES'TA 1982 YILINDA BIR TURK BASKONSOLOSU'NUN SUIKAST SONUCU OLDURULMESINE ATIFTA BULUNARAK, "NESILLER BOYUNCA BU KONU, OLDURME NEDENI OLMAKTADIR" DIYOR.

TURK HUKUMETI, ULUSUN KURUCULARININ BIR SOYKIRIMA MUDAHIL OLDUKLARINI SIDDETLE REDDEDIYOR. TURK YETKILILER, ERMENILERIN, DOGU ANADOLU'DAKI HUKUMETI DEVIRMEK UZERE RUSLARLA ISBIRLIGI YAPTIKLARINI SOYLUYORLAR. BU YUZDEN, BINLERCE TURK'UN OLDURULDUGUNU SOYLEYEN LOS ANGELES BASKONSOLOSU HAYRI HAYRET YALAV, "AKCAM'IN KITAPLARINI OKUDUM VE GERCEKLERI YANSITTIGINI DUSUNMUYORUM" DIYOR.

ANCAK, ERMENILER VE ONLARI DESTEKLEYENLERE GORE AKCAM'IN MESAJI, DUNYA, BIR ZAMANLAR OSMANLI IMPARATORLUGU'NUN PARCASI OLAN KOSOVA'DAKI KARISIKLIGI IZLERKEN, COK YERINDE.

BIR ZAMANLAR, BIR TURK HAPISHANESINDEN DEMIR BIR CUBUKLA TUNEL KAZARAK KACMIS MUHALIF BIR OGRENCI OLAN AKCAM, KOSOVA'DA ETNIK ARINDIRMAYA YOLACAN OLAYLARIN, ERMENI KATLIAMI BASLAMADAN HEMEN ONCESIYLE HEMEN HEMEN AYNI OLDUGUNU SOYLUYOR. AKCAM, "SOYKIRIM GIBI GIR OLAY GOKTEN DUSMEDI. BU, UZUN BIR TARIHI SURECIN PARCASIDIR" DIYOR.

MILLIYETCI BIR GRUP OLAN JON TURKLERIN, BULGARISTAN'I, LIBYA'YI, GIRIT'I VE BALKANLAR'I ZATEN KAYBETMIS OLAN VE BIRCOK KULTURUN BIRARADA BULUNDUGU OSMANLI IMPARATORLUGU'NUN KALINTILARININ KONTROLUNU ELE GECIRMESIYLE 1915'TE KATLIAMLAR BASLADI. ESKI IMPARATORLUGUN MERKEZINDE, TAMAMEN VE GURURLU BIR SEKILDE TURK OLAN YENI BIR CUMHURIYETI KURMAK UZERE BIR HAREKET ORTAYA CIKTI. BUNUN SONUCUNDA, ULKE CAPINDAKI YAKLASIK IKI MILYON MUSLUMAN OLMAYAN ERMENI, DOGU ANADOLU'DAKI ESKI ANAVATANLARINDA YOGUNLASTILAR.

AKCAM, TURKLERIN ONUR KIRICI YENILGILER, BUYUK OLCUDE CAN VE TOPRAK KAYBI YASAMIS OLMALARINDAN DOLAYI ETNIK SAFLIGA YONELIK MILLIYETCI BIR HEYECAN VE HAREKETIN, YITIRILEN ONURU YENIDEN KAZANMANIN BIR YOLU OLARAK GORULDUGUNU DUSUNUYOR.

AKCAM, "BUGUN SIRPLARIN TEPKISI, OSMANLI TURKLERININ TEPKISIYLE AYNIDIR. ULUSAL EGEMENLIK VE INSAN HAKLARI CELISTIGINDE, BU OLUYOR" DIYOR.

AKCAM'IN, 16 NISAN TARIHINDE BEVERLY HILLS'TE YAPTIGI KONUSMANIN KENDISINI HAREKETE GECIRDIGINI SOYLEYEN MOVEL, "BU, COK ONEMLI BIR SEY" DIYOR.

1970'LI YILLARDA TURK HUKUMETI ILE TERS DUSTUGUNU BELIRTEN AKCAM, MARKSIST GORUSLU MAKALELER YAYIMLAMASINDAN DOLAYI HAPSEDILMIS OLDUGU ESKI BIR AHIRDAN BOZMA ILKEL BIR CEZAEVINDEN KACTIGINI SOYLUYOR. TURK YETKILILER DE ONUN TUTUKLANDIGINI VE KACTIGINI DOGRULAYARAK, SOVYET YANLISI DEVRIMCI BIR GRUPLA ILISKISI OLDUGUNU BELIRTIYORLAR.

KENDISINE, TURKIYE'YE GERI DONME IMKANI TANINDIGINI AMA HUKUMETIN, ARASTIRMALARINI ENGELLEYECEGINI ANLAMASINDAN DOLAYI KISA BIR SURE ICIN TURKIYE'YE DONUS YAPTIGINI BELIRTEN AKCAM, TURKLERIN, MEZALIME AIT BELGELERIN BUYUK BOLUMUNU ARSIVLERINDEN YOK ETTIKLERI ICIN ARASTIRMASININ DAHA COK ALMAN VE AMERIKAN KAYITLARINA DAYANDIGINI SOYLUYOR.

AKCAM, TURKIYE'NIN, SOYKIRIMIN OLDUGUNU BU DENLI SIDDETLE REDDETMESININ NEDENLERINDEN BIRININ, ULUSUN KURUCULARININ BUNA MUDAHIL OLMALARI OLDUGUNU SOYLUYOR.

KONUSMALARA KATILAN VE PASEDENA'DA IKAMET EDEN 64 YASINDAKI FLORA DUNAIANS, BU KONUYA ILISKIN TURKIYE'NIN ONESURDUGU HERSEYDEN HABERDAR OLDUGUNU AMA BUNLARIN BIR MILYONDAN FAZLA INSANIN NASIL ORTADAN KAYBOLDUGUNU VE YUZBINLERCESININ DE YABANCI ULKELERE KACMASINI IZAH ETMEDIGINI SOYLUYOR. ERMENILERIN, AKCAM'A MINNETTAR OLDUGUNU BELIRTEN DUNAIANS, "64 YILLIK YASAMIMDA BOYLE BIRSEY GORMEDIM" DIYOR. (WABM)

[deryatulga]

Benim Baskın Oran'la ilk tanışmam 1975 sonraları, o zamanlar Türkiye'yi Sovyetlere fazlaca dost bir III. Dünya dışpolitikasına ısındırmaya uğraşan Milliyet sayfalarını okurken başladı. "Düşünenlerin Düşünceleri" diye bir bölümde Baskın Oran Mülkiyeli diğer asistan meslekdaşları Oral Sander ve Haluk Gerger'le birlikte Türkiye'nin Finlandiyalılaşmasının bitip tükenmez fayda ve erdemlerini bizlere anlatırdı. Bu üç arkadaşın müşterek hocası Gündüz Ökçün Ecevit hükümetinde Turan Güneş'i tasfiye ederek dışişleri bakanlığına ulaşmıştı. İlk girişimlerinden birinde Türk diplomatlarına karşı cinayetler serisini "Ermeni Soykırımı Adalet Komandoları" kod adıyla başlatan Taşnaklarla buluşup "Bizler de sizin gibi Osmanlı devletine karşı isyan edip savaştık, haksızlık etmeyin!" diyecek kadar engin görüşlü ve hoşgörülü bir insandı. Tercüman'da Ahmet Kabaklı'nın "Bu Dışişleri Bakanının tarihimize Ermeni komitacısı gözüyle bakmaya ne hakkı var?" diye isyanları oynadığını da hatırlarım.
Böyle bir ekolden gelen Baskın Oran'ın Ermeni sorununun insani ve toplumsal boyutunu bizim gibilere bırakmaması müktesep haktır aslında!

Hrant Dink'in oynamak istediği rolü kavramak herkesin harcı değil. Taşnak erkanının derdest edildiği 24 Nisan'ı anma günü olarak gönlünce yaşayamamasının acısını "Birgün" sayfalarında açıkça yazdı. Aslında yurt dışında hiç bir zaman yurt içinde söylediklerinin dışında bir şey de söylemiş değil. Türk tarih kitaplarında 1915 olaylarını Ermeni ihaneti olarak gösteren pasajlara itirazı da buna dahil. Ben kendisine bir şey soracak olsam, neden anma günü olarak 24 Nisan öncesi bir tarih olan Zeytun Ermenilerinin tehcirini seçmediğini sorardım. Ve eğer Taşnak erkanı harbiyesine bu kadar dertleniyorsa neden bu partinin Türkiye şubesini kurmadığını? Belki de Türkiye'nin daha da demokratikleşmesinden anladığı şey budur, Hrant Dink'in üstüne bastırdığı ikinci nokta Ermenilerin 4000 yıllık yurtlarını terk etme zorunluluğunda kalması. Bu derdin devasının ne olacağını ise hiç söylemiyor. Hal böyle olunca diaspora Ermenisini parmakla göstermenin de alemi yok. O da zaten 4000 yıllık yurduna geri dönüp dilediği yere yerleşmekten başka bir şey istemiyor. Hayır bunun yanında başka şeyler de istiyor ama bunlar aslında teferruat. Diaspora Ermenileri ayrıca bulundukları ülkelerde neredeyse 40 yıldır Türklerle burun buruna ve iç içe yaşıyorlar. Onları Malkoçoğlu seyrederek tahayyül etmelerine gerek yok.

Yerinden yurdundan edilmiş, malına mülküne el konmuş, zorla sünnet edilmiş Ermeniyle, bir kısım Ermeniler tarafından acı çektirilmiş, yuvası yıkılmış Türk artık ortalarda yok. Bunların halinden anlamak veya modern tabirle empatik takılmak oldukça sanal bir uğraş oluyor. Buna karşılık Ermenilerin silah zoruyla kovduğu 1 Milyon Azeri, bizzat Koçaryan'ın denetlediği Hocalı katliamının kurbanları, benim gibi yüreği nasırlaşmış empati yoksunları için Ermenilerin ellerine güç ve fırsat geçtiğinde nelere kaadir olduğunu kanıtlayan canlı belgeler. İttihatçılar bugün artık yok ama, Taşnaklar ful kadro ve formlarının zirvesinde olarak işlerinin başındalar.

[FONT=Arial][SIZE=2]Kılıç Artığı deyiminin bile, çoğu kere haksız ve gereksiz olarak sadece Türkiye'de geçerli olmasının sebebini sormak hakkımız mı acaba? Ve Ermeni kılıcından ilkesel olarak artık kalmadığı gerçeğini vurgulamak? Tedbirde kusur etmemenin adı düşmanlıksa, o başka konu! Kardeşlerin de birbirine düşman olabileceği ise taa Habil ve Kabil'den bu yana bilinen bir hikaye. Kardeşlikten bahsederken de faturayı "zırto"lara çıkart& icin onlar da yavas yavas kendilerine baska koruyucu aramaya baslamislardir. Misyonerlerin rolünü bu kadar sisirdigin zaman ise ABD'nin sirf misyonerlerin hatiri icin Türkiye'ye savas acmaktan kacindigini saklamamak gerekir.

Türkiye siyaset eksikligi ve yoksunlugundan degil, tarihci diye ortada gezen adamlarin cehaleti yüzünden batiyor. Burada da Özdemir Efendi detay bilgisi veriyorum diye insanlari cikmaz sokaga sürüvermis. Kendisi zaten orta hallice bir sair, bu islerle ilgisi marjinal konumda bile degil!

[deryatulga]

Taner Akçam kocaman laflarla muhatabını büyüleyebileceğine inanan bir zat. Öyle olmasa 10 yıldan fazladır tekrarladığı ve özünde de kendisine ait olmayan lafların bir paradigma değişmesine yol açtığını neden iddia etsin? "Paradigma" derken acaba "parametre" mi demek istediğini sorgulasak, burada da elde ettiğimiz bulgular aynı zaafla malul.

"Her ulusal grup, kendisine ait ilan ettiği sınırlar içinde kalan ve kendisinden olmayan, "öteki"
diye tanımladığı ulus veya din gruplarını etnik temizlik veya göç/sürgün yolu ile yok etmeyi tercih etmiştir. Ermeni-Türk meselesi böyle çatışmanın ürünü olarak ortaya çıkmıştır ve hala bu paradigmanın kavramları ile ele alınmakta ve anlaşılmaya çalışılmaktadır."

Bu "paradigma"nın aksayan ilk noktası şu: Osmanlı devleti ile Ermeniler Akçam'ın betimlemeye çalıştıkları bu kavgaya aynı koşullarda başlamamıştır.Nüfusun 1/10ini teşkil eden bir etnik grubun, ortak paylaşılan ülkenin yarısına yabancı güçlerin de desteği ile el koyma teşebbüsüne, her siyasal sistemde "saldırganlık" denir. Neredeyse 100 yıldan beridir, Akçam'ın Türkçe kitaplarındaki itirafıyla, soykırımına uğrayıp sürgüne tabi tutulan Türklerin yukarıda gösterilen olguyu nasıl algıladıkları, bu algılamaların zihinlerinde nasıl bir çağrışım yaptığı, bu çağrışım dalgalarının bilinçaltında nasıl bir Tsunami oluşturdukları ise hem sosyalpsikoloji hem de psikiyatri uzmanı havalarındaki Akçam'ın bir türlü irdelemeye yanaşmadığı bir olay.

Akçam'ın demokratikleşme/insan hakları temelinde kimlik tanımlama "devrimi" bundan on yıl önce yayınlanmış kitabında etraflıca işleniyor. Tarihsel belgelerin hakkı verilmeden bu türlü savların laf ebeliği olduğunun altını çizdiğimiz için tarihegitimi grubundan nasıl ihraç edildiğimizi yeterince anlattık.

Akçam'ın "İki tarafın toprak ve sınırlar üstünden yürüttüğü bir çatışma"dan bahsetmesi de aynı aldatmacanın ürünü. Türkiye'den ta Stalin devrinde başlamak üzere bıkıp usanmadan toprak talep eden Ermeniler ve Ermenistandır. Bu toprak isteğinin hem de Birleşmiş Milletler katında yapıldığını Akçam'ın duymamış olması tuhaf doğrusu. Türkiye'nin yıllarca sürdürdüğü Sovyet dostu dış politikasının yörüngesinin değişmesinde bu Ermeni talepleri başat rol oynamışlardır. Bugün de maskelenmiş de olsa devam eden Ermeni isteklerinin Türkiye'nin iç dengelerini alt üst edeceği, demokratikleşme yollunda atılan adımları da heba edeceği şüphesizdir. Yani Akçam'ın dolambaçlı yollardan yutturmaya çalıştığı "Ermenistan ve Ermenilere ne kadar yüz verilirse, Türkiye'nin demokratikleşme süreci o kadar ivme kazanır!" iddiasının ne bir dayanağı, ne de tutarlılığı vardır.

Akçam'ın "iki toplumun da birbiriyle doğrudan ilişki içine girmesi ve geçmişin tutsağı olmaktan kurtulmaları gerekir" derken siyaset sosyolojisinden de, güncel gerçeklerden de bihaber olduğunu ortaya koyuyor. Sanki ortada hiç ama hiç ayrışmamış kaya gibi bir Türk, bir de Ermeni toplumu vardır. Aslında Akçam bunu kendisine biçtiği rolden dolayı öyle görmek isteyebilir. Kendisi Musa Peygamber edası ile Türklerin önüne düşüp onları "Arz-ı Mevud"a, yani esirgeyen ve bağışlayan Ermenilerin ve onları destekleyen çevrelerin kucağına götürecektir.
Hiç bir birikimi olmadan Marksizmi ıslaha kalkacak kadar cesur birisinin bu işlere kalkışmasına, konunun duyarlılığı ve tehlikesi olmasa, gülüp geçmek de mümkün.
Geçmişle bugün arasında açık bir ayırım yapmayan kim? Bir yandan Türkiye'yi hafıza kaybıyla suçlayıp, beri yandan geçmişten kopamadığını iddia etmek ne derece tutarlıdır? "Yurtta Sulh, Cihanda Sulh!" sloganı Cumhuriyet'in 10.yılından kalma. Kurucu kuşağın önemli bir bölümünün bugünkü Türkiye sınırları dışında doğdukları düşünülürse mesaj açıktır. Akçam'ın bütün kamuflaj çabalarına rağmen "tarihi Ermeni toprakları" diye tutturanlar da belli. Onun için Akçam "temel argümanım" dediği şeyin sadece bir "ana tez" olduğunu bilmiyor. Kanıtlanması gereken şey kanıt olarak kullanılırsa buna "fasit daire" denir. Kaldı ki burada Akçam'ın argüman dediği şeyin aksini belgelemek de çok kolay.

Yurt dışı ihtisas kütüphanelerinin olanaklarını bilmeyenler, Akçam'ın peşpeşe saydığı isimlerden büyülenebilirler. Aslında bu yeni çıkmış bir dergiden veya kitaptan alelacele çırpıştırılabilecek bir şey. Akçam burada 1970 öncesi Türkiye hakkında yapılan çalışmaların şematik bir kopyasını sunuyor. Benzeri olduğu sanılan bir eserden kuramsal çatı alınır. İyi kötü bir yöntem saptanır. Asıl belgeler sadece dolgu malzemesi olarak kullanıldıkları için, tez kanıtlama sürecinde marjinal bir rol oynarlar.

Ermeniler eğer Türkler için "öteki" ise, onların zaman içinde değişmediklerini söylemek biraz zor. Zira Siyonizmi ve İsrail'i örnek aldıklarını alenen duyuran insanları XX yüzyılın başındaki algılamalarla çözümleyemeyiz. Ermeniler de Türklerin pek ala değiştiğinin farkında, ancak propagandif açıdan eski Türk imajının en olumsuz yönleriyle yaşatılması işlerine geliyor. Bu olumsuz imaja tarihsel açıdan yapılacak düzeltmeler ise başta "Biz Osmanlımıyız?" "Atatürk tertemizdi!" gibi bazı sebükmahzanları gaza getirecek tarzda dinamitleniyor.
Bunun böyle olduğunu zaten Akçam bizzat "Geçmişin asıl failleri ile kurbanları arasındaki fiktif bir soyağacı" yaratıldığını iddia ederek itiraf ediyor. Bugün Türk tarafının yazar-çizer takımı arasında Ermenilere bakarak böyle bir soyağacı betimleyen yok gibidir. Ermeniler kendi soy ağaçlarının ne olduğunu Tayliryan ve Antranik gibi komitacı kaatillere anıtlar dikerek zaten inkar etmiyorlar, ASALA kaatillerini bağırlarına basarak da geçmişle bugün arasında fazla bir kopukluk olmadığını saklamıyorlar.

1915 yılı Türk tarihinde önemlidir ama bir milat değildir. Bitip tükenmez bir kinin. bir kandavasının kaynağı hiç değil. Aslında Ermeniler'e koyan Türklerin kendilerini bütün olup bitene rağmen bir kandavasında muhatap olarak almamaları. "Türklerin tepeden bakan sessizliği" deyimi çok Ermeni kaynağında "Ermeni Tabusu"ndan önce kullanılan kavramdı.

[deryatulga]

Aslında ertelenen Boğaziçi Ermeni Konferansı ile ilgili görüşlerimizi sunacağımız bir yazı için medyada olaya olan tepkilerin durulmasını bekliyorduk. Ancak birilerinin son derece acelesi olduğu, demiri tavında dövmek ve açıkçası malı götürmek baskısı altında olduğu yine Radikal'de yine Neşe Düzel'in bu sefer de Taner Akçam'la yaptığı söyleşide ortaya çıktı. Düzel geçenlerde Hrant Dink ile yaptığı söyleşiyi belli bir organizasyon çevresinde tamamlıyor. Ve mutad sorusuyla başlıyor söyleşiye? Neden Taner Akçam? Evet sahiden neden Taner Akçam? Biz burada Akçam'ın Dev-Yolcu geçmişi, PKK ile ittifakı, dönekliği vs. hakkında zaman kaybedecek değiliz. İnternet sayfaları bu bilgilerle dolup taşıyor. Burada bir parantez açarak yine Düzel'e dönelim. "Tarih bize geçmişi inkar ederek ondan kurtulamayacağımızı gösteriyor" gibi afili bir lafla işe başlıyor. Sanki Türkiye'den toprak ve tazminat isteyen, her an yeniden terörizm sayfasını açmakla tehdit eden, Karabağ'da yüzbinlerce insanı katledip süründüren şeyin adı tarihtir. Muhatabı Akçam "Ad koymak" konusunda pek meraklı olduğundan Düzel'in bundan ders almamış olmasına esef etmek lazım. Düzel bir yerlerden almış olduğu açık olan icazetin de verdiği sarhoşlukla Türkiye'de devlet ve toplum arasına kalın bir çizgi çekmeyi de ihmal etmiyor. Ama kendisine hatırlatalım ki ya bir Türkiye vardır, ya da bir Türk devleti. Bahane ile araya sokuşturduğu "Türkiye Devleti" sözünü büyük kurnazlıkları arasında sayıyor aşikar! İşte bu devlet Ermeni Meselesini yok saysa da, "bu olay Türkiye toplumunun vicdanında belli bir rahatsızlık yaratıyor!" 70 Milyon insanın vicdanına ambargo koyabilmek için ancak bir Enkizisyon zihniyetinden gelmek lazımdır. Düzel'in mensubu olduğu takımın son günlerde sıkça kullandığı "Artık susun!" "Laflarını ağızlarına tıkamak gerekir!" gibi deyimler de bu Enkizisyon mahzeninin lombozlarından sızan ışık huzmeleri.
Düzel'in başka vesilelerle irdelediğimiz tekrarlarını atlayarak soralım? Taner Akçam burada bize yutturulmak istendiği gibi devletten bağımsız bir "Bilim adamı"mıdır? Gürbüz Çapan'ın Cumhuriyet'te ünlü Erivan seferlerinin kimin icazeti ile yapıldığını yazmasından sonra bazıları bu konuya biraz ayrıntılı yaklaşmışlardır. Hepsi bir yana Taner Akçam'ı bir hiçken kuyruklu yıldız gibi yükselten Kürşat Timuroğlu cinayetinin kaatilini kimlerin koruyup, beslediği mahkeme kararı ile sabit. Biz bu meseleyi derinleştirmeyi şimdilik bir kenara bırakarak soralım: Büyük akademisyen tarihçi ve Ermeni Soykırımı araştırmacısı Taner Akçam'a neden yabancı akademik çevreler normal prosedür dahilinde iş vermiyorlar? Boğaziçi konferansında adı suistimal edilerek saman altından su yürütülecek olan Fikret Adanır Bochum Üniversitesinin gözbebeği mesela. Akçam'ın büyük dostu Mihran Dabag da orada. Ünlü hamiyesi, bugün Almanya'daki Türkleri suç duyurularıyla yıldırabileceğini sanan Tessa Hoffmann kendisine neden bir kadro açtırmıyor. Ama Taner Akçam o kadar özverili bir insandır ki, benim kulağıma kadar bile gelen yüklü bir maaşı teperek Türk üniversitelerinde çalışmak istemektedir.

Akçam'a sorarsan kendisi ve dostları gösteri yapmamaktadır. Adım Ali Atıf Bir olsa reklamcılık bazında yıllardır ne kadar başarılı çalıştıklarını söyleyerek kendilerini kutlardım. Ayrıca bu manifestosuyla birlikte planlanmış bir provokasyon olan Boğaziçi toplantısını "Türk aydınının intifadası" diye adlandırmak fena halde saygısızlık. Türk aydınına değil tabii, "intifada" kavramına. İntifada başta çocuklar olmak üzere yüzlerce insanın ellerinde taşlarla modern bir orduya direnirken canını vermesi. Yurt içi ve yurt dışı, resmi ve gayrı resmi güç odaklarının eteğine sarılarak sahte kabadayılık satılan bir ortam değil. O bakımdan keşke bu toplantı yapılsaydı da, taşlar yerine biraz daha otursaydı.

Sadece soykırımı tartışmalarında değil, her türlü suçta suç saiki ikincil bir konuma sahiptir. Akçam müthiş keşfini Düzel'le paylaşırken bunu unutmuş. Elbette ki Ermeniler ne yapmış olurlarsa olsunlar, buna soykırımı da dahil, kendi uğradıkları soykırımı varsa bunun hesabı da ayrıca sorulacaktır. Ancak işin hukuk açısının burada nasıl bir ucuz çarpıtmaya maruz kaldığını yer yokluğundan uzmanlara bırakalım. Ermeniler 1915'te herhangi bir merkezi karar veya niyetle soykırımına uğratılmış değildi. Bazı Ermeni kümelerinin başına gelenler ise ceza hukuku açısından soykırıma girselerde devleti değil, şahısları bağlamaktaydılar. Öyle olduğu içindir ki büyük çapta bir uydurma faslına gerek vardır. Biz de beylik lafla söyleyecek olursak, kimse durduk yerde birilerini tehcire kalkarak savaş halindeki bir ülkenin lojistiğini alt üst etmez. Ama en kötü saatin günde 2 defa doğru zamanı göstermesi gibi Akçam da "şu anda biz Türkiye'de tarih tartışmıyoruz." bulgusuna erişmiş. Ağzına gelen ilk doğruyu hemen çarpıtmasa Akçam zaten Akçam olamazdı. Dev-Yol propaganda sanatının süzülmüş bir örneğini vererek "Bir devlet kendisine tehdit gördüğü bir halk grubunu cezalandırma hakkına sahip midir?" sorusuna geçiveriyor. Aslında Akçam burada Osmanlı'nın Ermenileri kendisi için tehdit olarak gördüğünü teyid ediyorsa başta Gündüz Aktan olmak üzere bu işin hukukçularını çok sevindirecektir. Ancak bizim defalarca altını çizdiğimiz gibi o tarihlerde tehlikede olan devletin bizatihi kendisi değil, Ermeni çetelerinin kıtır kıtır kestiği ve devletin de normal koşullarda imdadına koşamadığı müslüman halktı. Onun içindir ki Ermeniler kimseye fazla zarar veremeyecekleri bir konum olan Mezopotamya'ya tehcir edilmişlerdir. Mao'nun balıklarının suyunu kurutmak için. Akçam gibilerinin ikide birde ahlak değerlerini çarpıtılmış gerçekler bazında tartışmak istemeleri ömür şey doğrusu. İnsanın öfkesi belli bir sınırı aştıktan sonra paradoksal olarak gülmeye başlıyor.

"Ermeni nüfus bütün Anadolu'dan toplanarak"la "Bütün Anadolu'dan Ermeni nüfus toplanarak" cümleleri arasında bile nitelik açısından aslında dağ taş gibi fark vardır. Resmi tez denen şeyin son derece yeteneksiz ve yetersiz ellerde şekillenmesi doğal olarak karşı tarafın ekmeğine yağ sürüyor. Akçam'ın evvelce sık sık kullandığı, sonrada kendi kalesine attığı gol olarak algıladığı Kuşçubaşı Eşref'in "Sadık olanlarla olmayanların ayrılması" isteği gerçekleşememiştir. Tehcire leke getiren olay da zaten budur. Bunun sorumluluğunun ise devletin tepesinde oturanlarda değil, işin kolayına kaçan alt kademelere ait olduğu, iç ve dış kaynaklardan defalarca belgelenmiş noktalardır. Akçam'ın ihtisasının ne derece yüksek olduğu Ermenilerin sadece Suriye'ye sürüldüğünü iddia etmesinden anlaşılıyor. Yıllardır papağan gibi tekrar ettiği şeylerin artmakta değil, azalmakta olduğunu kanıtlıyor bu da. Zira eski kitaplarında Suriye dışı hedefler de var. Ya unuttu, ya da kendi kitaplarını okumuş değil!
"sorun çıkaran halk grubu" acaba hangi bilimsel kategoriye giriyor. 1915'te bir sorun çıkmışsa bunun niteliklerini betimleyip irdelemek te Akçam'ın görevi. "Mukatele" denen şey acaba nasıl olur? Türkle ve Ermeniler ortaçağ usulü karşı karşıya gelerek birbirlerinden er dilerlerse herhalde! Akçam'ın Düzel'in yardımıyla yutturmaya kalkıştığı bir şey daha var: Osmanlı Devleti tehcir olayını asla bir cezalandırma olarak nitelememiştir. Tehcir de bizatihi cezalandırma değildir.
Boyutlarının belli bir çapa ulaşmaması "sistematik ve organize bir Ermeni ayaklanması" olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Akçam ve kafadarlarının PKK olayını "Son Kürt Ayaklanması" diye güzelleyip uluğladığına da bakıldığında bu ahlakçı çevrenin samimiyetsizliği kilometrelerce öteden sırıtıyor. Akçam'ın yok edildi diye ağladığı ve yurt dışındaki dostlarını da ağlattığı 1919 Yozgat Davası belgelerinin bir taraflardan arzı endam ettikleri anlaşılıyor. Burada değil "mukatele" Ermenilerin tehcir kararını düpedüz kışkırttığını söyleyen savcının yine Ermeni baskısıyla Damad Ferid tarafından mahkeme başkanı ile birlikte görevden alındığını, Akçam'a kısa bir süre bir arada olduğumuz ve üstadın canını sıktığımız "tarihegitimi" grubunda hatırlatmıştık. Gruptaki yazılarımızın sansürlenmesini bizzat istediğini unutmuş anlaşılan. Orada bu göreve canu gönülden soyunan moderatörlerden Ayşe Hür'ün, Ermeni konusundaki özel birikimine rağbet olsun diye olacak, Birikim Dergisi'nin son sayısında Soykırımı Ekabiri arasına alınarak ödüllendirilmesini de sevecenlikle izlemekteyiz. Sayın Hür İlber Ortaylı'nın Topkapı Müzesi Müdürlüğü karşılığı bir şeyleri sattığı, Halil İnalcık'ın ise handiyse bunadığını çekinmeden yazabildiğinden, bu ara notumuza gocunmaz sanırız.
"Biz akademisyenler" diye lafa başlamayı itiyad haline getiren birine de "Sen ne zaman ve nasıl akademisyen oldun?" sorusunu yöneltmekte fayda vardır. Akçam yatıp kalkarak şükretsin ki kendisini Türkiye içinde koruyan güç, değil deşifre olmasına, demonte olmasına bile izin vermemektedir. Ortada yazılmış binlerce kitap, İnternet'i doldurup taşıran sayfalar varken, sadece ama sadece Boğaziçi Konferansı cahil Türkiye insanına duymadığı şeyleri öğretecekti demek. Anadolu halkı merhamet duygusuna gerçekten yabancı değildir. Bunun sömürüldüğünün farkına vardığında ise vereceği tepkinin ne olduğunu İlhan Başgöz yine "Radikal" sayfalarında dile getirdi. Bugün benim gibi devletle ilgisi ve ilişkisi olmayan pek çok insan Akçam ve benzerlerinin samimiyetine inanmamakta ve bunu ıskatçılık olarak addetmektedirler. Bu insanların Akçam'ın kafasındaki bir kaç bilgi kırıntısına bakarak hizaya gelmeleri de herhalde beklenmiyor. Günü gelir, kendisine yüzünü bile görmediği kitaplara nasıl atıf yaptığını soranlar da çıkar. Onu koruyan ünlü el çekildiği anda!
Öldürenlerin adı madem ki bu kadar iyi bilinmektedir, bu listeyi Akçam'ın yapmasında fayda vardır. İttihat ve Terakki, Akçam "ve" takısını yazılarını toparlayan bazı hayranları gibi hep unutsa da, içinde seksen türlü hizip bulunan bir partiydi. Ermeni Tehciri konusunda da birbiriyle çelişen pozisyonlar vardı. Teşkilat-ı Mahsusa'nın ne olduğunu Allah'tan ki kitap kurtlarından öğrenecek değliz. Bu örgüte bağlı bazı elemanların soygun ve cinayete karışmaları örgütün tümüne çamur atılmasına hak vermez. Akçam tedbirini nerede alacağının refleksine sahip olduğundan "Ordu yapmışsa ordudur!" demeyip "Ordu birliği yapmışsa ordu birliğidir!" demeyi de ihmal etmiyor.
Tehcir kararı ordunun hükümet üstüne devamlı baskı yapması üzerine alınmış bir karardır. Akçam'ın burada yaptığı laf dolandırmalarını sadece kendi yazdıklarına dayanarak çürütmek son derece kolay. Ermeniler savaşın dumanlı havasında Doğu Anadolu'da nüfus çokluğunu ele geçirmeye dönük eylemler koyuyorlarsa, buna köklü önlemlerle cevap verileceğinin tartışması bile yapılmaz ama İttihatçılar nedense yapmışlar. Bu da bin yıllık hoşgörü geleneğinin bir anda sarsılmasının getirdiği şoktur.

[deryatulga]

Balkan Harbi yenilgisi sonunda estirilen ihanet fırtınasına devletin ilgisiz kalmayacağı da aynı kapsamdadır. Akçam "Ege Rumları" diye artlarından ağıt yaktığı kişilerin son derece iyi örgütlenmiş Yunan uyruklular olduğunu bilmeyecek kadar bu işin cahilimidir acaba? Değilse kendisini, daha doğrusu kendisini öne sürüp yıllardır gündemde tutanları ne olarak adlandırmak gerekir? "Anadolu'nun homojenleşmesi" gibi bir plan İttihatçıların peşinen İmparatorluktan vaz geçtiğini kanıtlar. Oysa ki işin böyle olmadığını ve fırsat çıktığı anda Balkan Harbinin kayıplarının telafi edilmesinin planlandığını Akçam kendi kitaplarında anlatıyor. Bu iki amacın birbiriyle taban tabana zıt olduğunu "biz akademisyenler" gerçek bir akademik arka plana sahip olsalar hemen görürlerdi. Birilerinin tensibi ile "biz akademisyenler" grubuna girildiğinde de böyle traji-komik falsolar oluşuyor. Akçam yari vefakarı Hrant Dink'in verdiği 1914 tarihini Taşnak-İttihatçı bozuşması olarak iki yıl geriye çekiyor ama biz Dink'in haklı olduğunu hemen söyleyelim. Ancak Taşnakların İttihatçıların "koalisyon ortağı" olduğu gibi bir iddia akıllara seza. Sanki İttihatçılar parlamenter çoğunluğu demokratik yollardan ararmış gibi. Taşnaklar İttihatçıların sadece ortağıydı, onlardan aldıkları silahlarla "mürteci" avına çıkıyorlar, Kürt aşiretlerine de kan kusturuyorlardı. 1915'te sorulan hesaplara bu açıdan da bakmak gerekir.
Ünlü Ermeni Reformu konusunda Akçam'ın yaptığı çarpıtmalara ise hiç diyecek yok. Doğu Anadolu'daki toprak mülkiyeti "yoksul" Ermeni köylülerin eline acaba nasıl geçmişti? Tefecilik yoluyla kimlerin toprakları zaptedilerek üstündeki insanlar kovulmuştu? Toprak meselesi, topraksız kitlenin toprak mülkiyetine talip olması ile oluşur. Akçam bir solcu eskisi olarak toprak meselesini bile bu kadar çarpıtabiliyorsa, ettiği bütün lafların salavatla dinlenmesi gerekir. Ancak Ermenilerin Van Merkez dışında her tarafta azınlık olduğunu söylemesi bile Akçam'ın artık Ermeni diyasporasından maddi bir çıkar beklemediğini gösteriyor. Buna karşılık Ermeni Reform planının bağımsızlığın antişambrı olduğu konusunda kendi yazdığı lafları ya yine unutmuş, ya da mutadı veçhile kendi yazdığı kitabı eline bile almamış. Taşnakların bağımsızlık planlarını inkar eden Akçam, acaba Taşnak arşivlerinin bugüne kadar neden kapalı tutulduklarını sanıyor? Ayrıca o ünlü reform planında Kürtlerin tamamen dışlanarak bir "Apartheid" sistemi içine sokulmalarından da mı haberi yok?
Boğaziçi Konferansı yapılsaydı en merak ettiğim şey Selim Deringil veya Fikret Adanır gibi isimlerin Akçam'ın "Belge şarlatanlığını" yüzüne vurup vurmayacağı idi. Akçam değil Osmanlı belgelerini, Batı Dillerinde basılmış birincil belgeleri bile tanımamaktadır. Bunun sebebi de tensip yoluyla "biz akademisyenler" arasına girdiğinde, belge okuma rutininin hiç gelişmemiş olması. Çetelere yollanan bir talimatın Dahiliye Nezareti evrakı arasında bulunamayacağını bile kafası basmayan bir zihniyete nasıl dert anlatılır? Bugüne kadar kendi hayranı koro ile "Osmanlî'nın şifahi geleneğini" şakıyan üstad, Reşit Akif Paşa gibilerinin eyyamcılığına bel bağlaması da hazin. "Müslüman da olsa sürün!" emri misyoner takımının "İnsanlar zorla müslüman ediliyor!" dırdırı üstüne alınmıştır. Yaygın bir uygulaması da yoktur. Belgeler bir araya getirildiğinde aslında soykırımı tezinin aksi kanıtlanıyor ama nedense yıllar önce Akçam/Berktay çözümüne bel bağlamış olan çevreler bunun doğru dürüst bir rapor halinde ortaya konmasını engelliyorlar. O çevrelerin Türk milletinin vakar ve haysiyetini korumak gibi bir derdi olsa, zaten bugün TTK doğru dürüst yabancı dil bilmeyen ekiplerin elinde bozgundan bozguna koşmazdı.
Teşkilat-ı Mahsusa nerede Ermeni kırmışsa Akçam palavrayı bırakarak bunu harita üstünde belgelemelidir. İmkansızı kendisinden istemekle insafsızlık ettiğimizin farkındayız ama başka çıkar yol da görünmüyor.
Vehip ve Avni Paşalar hangi "yapılanların katliam" olduğunu söylemişler. Ermenilerin Vehip Paşa'ya olan kinini bilince bu tür laflar da sıkıntı dağıtıyor aslında. Samsun'da kaç tane Ermeni kayıklara doldurularak denize dökülmüştür? Cinayeti işleyenlerin kim olduğu nereden belli? Pontusculuğun kalesi olan Samsun'da başka almaşıklar yokmuydu? Akçam'a ayrıca bir tavsiye daha, bu yaştan sonra telgrafçılık öğrenemeyeceği için telefonla yüzbinlerce kişinin kırımını veya tehcirini değil, dağınık halde bulunan aynı miktardaki un çuvalının sevk ve naklini koordine ediversin. Talat Paşa'nın telgraf hikayesi Abdülhamid'in 93 Harbini Yıldız'dan yönettiği hikayesine benzer aslında. Akçam sıkılmasın, Talat Paşa'nın ayrıca özel telgraf hatları ve bunun ucunda da Ermeni Soykırımcıları varmış.
Akçam ve benzerlerini görevlendirenlerin çektiği kırmızı çizgiler artık biliniyor. Bunların başında okumayla alış verişi olmayan güçlü odaklara Ermenilerin Atatürk'le bir hesapları olmadığı yutturmacası geliyor. Uzun lafa gerek yok, Atatürk'ün sadece Büyük Nutuk'da Ermenistan'ın Lausanne sınırlarının onun doğal sınırları olduğunu söylemesi, Ermenilerin kendisini nasıl bir gözle gördüğünü kanıtlar. Ayrıca Türkiye bugün İttihatçı geleneğine sahipse bu Atatürk devrinde kesintiye mi uğramıştır. Atatürk'ün 24 Nisan 1920 meclis nutkunda "fazahat" diye adlandırdığı şey tehcir sırasında meydana gelen insanlık dışı olaylardır. Taner Akçam tüm İttihatçıların, Doktor Reşit'de dahil bıraktığı anıları karıştırsa, bu "fazahat"ın teşkil ettiği ortak paydayı da görür. "Ermenilere turist muamelesi" yapıldı gibi Türkiye'yi milletlerarası alanda son derece zor duruma sokan lafların arkasında yine Akçam/Berktay formülünü kotaranların olduğunu söylersek, bu bazılarına çelişkili gelebilir ama gerçeğin ta kendisidir. Atatürk madem ki 1915'te olanlara kökten karşıydı, o zaman bunun bıraktığı izlerin telafisi için ne gibi somut önlemlere baş vurmuştur? Acaba neden birilerinin bastırdığı gibi Trabzon limanının Ermenistan'a peşkeş çekilmesine önayak olmamıştır, veya Ani Harabelerinin onartma direktifini vermemiştir. Akçam Ermeni Propagandasının elindeki, şimdilik geriye çekilmiş olan, Atatürk Dosyası'nın içeriğini pek ala bilir anacak "Köprüyü geçene kadar ayıya dayı demek" formülünü uygulamaktadır.
Falih Rıfkı Atatürk'ün arkadaşı değil sofrasının müdavimi bir gazeteciydi. Efendisi Cemal Paşa gibi Ermenilerle fazlaca sıkı fıkı olduğu bilinir. "Ermeni Reformu" planının mimarı olan Krikor Zohrab'ın son felaketli seyahatine çıkmadan boynuna sarılıp ağlaştığı zat da bu Falih Rıfkı'dır. Ayrıca o "Bu bir jenosittir" dediği için soykırımı olgusu teşekkül etmez. Falih Rıfkı "Nazım'ın bu ülkeden atılacak daha binlerce piçi varken, oğlu geriye dönemez" gibisinden lafların da sahibidir. Her ettiği lafı ciddiye almak isteyenlere önerilebilir.
Taner Akçam galiba sadece Ermenilerle düşüp kalktığından "mişli geçmiş zamanın hikayesi" kipi yerine sadece "di'li geçmiş zaman" kipini kullanıyor. Aslında onun boş iddialarına yakışan kip "mişli geçmiş zamanın rivayeti"dir ama, kusuruna bakılmaz.
Atatürk'ün topal olduğu için askerlikten uzaklaştırılan Çerkes Hasan'a yaptığı sözüm ona hakaret de aynı familyadan. Ayrıca Ermenilere elinden gelen yardımı yapan Çerkes Hasan'a neden bu muameleyi layık görmüştür? Ayrıca Atatürk "Ermeni kaatillerinden" bu kadar tiksinmişse, canını neden Topal Osman'a emanet etmiş, Deli Halid Paşa'yı neden saklandığı yerden hizmete çağırmış, bütün sırlarını açmak için neden Mazhar Müfid'i aramıştır. Akçam'ın tarih genel kültürü o kadar çerden çöpten ki, bu kadar basit çürütülecek iddiaları bile öne sürmekten çekinmiyor. Neşe Düzel'e de misyonundan arta kalan zamanda konuya biraz daha iyi hazırlanması tavsiye edilebilir.
"Alman Derin Devleti" sözünü Almanca'ya acaba nasıl çevirsek. Bunun bilimsel karşılığı ne olabilir? Alman Genelkurmayının tercihlerine Alman Dışişlerinin müdahale edebileceğini sanmak ise Prusya Militarizminden cehalet derecesinde anlamakla eş değerli. Akçam lafı ağzında ne kadar yuvarlarsa yuvarlasın, tehcir aynı zamanda askeri bir zorunluluktu. Bu arada Ermenilere ne olacağını başta Bronsart von Schellendorf olmak üzere Almanlar doğaları icabı boş vermişlerdir. Bronsart'ın Ermenilerin beslenmesi için Talat Paşa'dan gördüğü baskıyı yıllar sonra şaşkınlıkla anlattığını kaydedelim.
Savaş içindeki Osmanlı'ya bir müdahale olmayacağı garantisini kimler vermiş? Herhalde Ermeni çetecileri ile omuz omuza Van'ı basan Ruslar. Bu noktadan sonra palavralar peşpeşe geliyor. "Gavur düşmanı fikri" gibi evlere şenlik laf salatalarını bir yana bırakırsak, kim hangi halkı öldürme ve yağmaya teşvik ederek suça ortak etmeyi istemiş? Bunu neden Erzincan'da yapmış ama Çemişgezek gibi Ermenisi bol bir yörede yapmamış? Akçam'ın habire kullandığı "genel olarak" sözünü bir Batı üniversitesinde normal koşullar altında "biz akademisyenler"in burnundan fena halde getirirler. Kendisinin genelleme yapma huyu öylesine canının altındadır ki, sonunda bu diline de vuruyor.
Türklerden tazminat istenmesini ama toprak talebini bırakmalarını Ermenilere öğütleyenin kendisi olduğunu da tevazuundan söylemiyor herhalde. İstenecek toprağın dolaylı olması, verilecek tazminatın da özel kişilerden değil devletten alınması, özellikle bu nokta, birilerinin yıllardır Akçam'a çizdirttiği kırmızı çizgiler. Avrupa'dan bir Allah'ın kulunun da kalkıp Ermeni tazminat fonuna katılacağını sanmak, Akçam'ın Avrupalıları hiç tanımadığını gösterir. "Ermeni kültürünün geri kazandırılması, mesela Ani harabelerinin restore edilmesi"ni ise birileri şimdiden benimsemiş durumda. Yalnız 1915 olayları ile bir ilgisi olmayan, daha Malazgirt savaşı öncesi depremle yerle bir olan Ani'nin hangi simgesel amaca hizmet olarak restore edileceğini, Neşe Düzel'in bir sonraki konuğu bize anlatabilir.

[Historikerzunft]

Das ist wirklich unglaublich... Man könnte Akcam und Konsorten total auseinander nehmen aber wir schießen uns auf die falschen Sachen ein... Na ja... schaut euch das mal selber an.

mms:\\streaming2.uc.edu\artsci \history\g_panel.wmv

[Historikerzunft]

Balakian ist sogar noch schlimmer als Akcam. Er führt Lemkin an, attackiert McCarthy und stellt den Holocaust in Verbindung mit den Armeniern dar. Der Widerstand der Armenier sei weiter mit dem Aufstand im Warschauer Ghetto zu vergleichen- die Armenier- wollten nicht kampflos sterben.

[Historikerzunft]

Balakian hat hier das Standardrepertuar hingelegt. Etwas mit dem Holocoust und fertig ist die Ursuppe.

Die Sache mit Lemkin wirkt natürlich aber er unterschlägt, dass die Lemkin- Version nicht durchgesetzt wurde, dieser Mann überhaupt keine Ahnung von den Ereignissen hatte und obendrein dem Islam feindselig gegenüber stand.

[yücel]

Was dieser Begriff alles angerichtet oder in welche Dimensionen Sie herangezogen werden kann, das wird die Fachwelt weiterhin beschäftigen. Eine Streitfrage wird Sie bleiben, die Deutungshoheit beansprucht ja jeder, der meint er müsse etwas beweisen.

[Historikerzunft]

Zur Erinnerung, was unser netter Herr Lemkin so alles von sich gab:"The history of Mohammedanism has been one of constant warfare against Christianity, and the Armenians have been slaughtered and persecuted ever since their conversion to Christianity."

[deryatulga]

Balakian ist sogar noch schlimmer als Akcam. Er führt Lemkin an, attackiert McCarthy und stellt den Holocaust in Verbindung mit den Armeniern dar. Der Widerstand der Armenier sei weiter mit dem Aufstand im Warschauer Ghetto zu vergleichen- die Armenier- wollten nicht kampflos sterben.


Sevgili Halil Berktay
Baran Vanli'yi hic tanimam, orgut disiplini denen garabetten de ne anlayip ne anlamadigini da hic bilmem ama belki de soyle demis olabilir mi?: "Yahu ne karar cikarsa ciksin, TR'deki tarih, tarih yazimi ve tarih egitiminin tartisildigi bir listede sizin yazdiklarinizi, deginmelerinizi, goruslerinizi izlemek onemli ve anlamlidir, onun icin rica ederim kesin karar vermek yerine, lutfen bu listedeki "okuma"larinizi surdurunuz."

Kimsenin beynini okumak benim harcim degil ama zaman cok degisti artik, yasimiz da oldukca gecti; "Orgut disiplini" vs kimsenin umurunda degil ama bilgiye, deneyime, ve dusunmeye yatkin insanlari kaybetmemek cok onemli...

Ben kendi adima, tarihsel bir olusum olarak Occidentalism'in gelisimi veya Peter Balakian'nin "The Burning Tiglis" [Dicle Yaniyor: Ermeni jenodisi ve ABD'nin tepkisi] kitabini, veya liselerdeki tarih egitimini Turkce'yi kullanarak tartisabilecegim bir ortam istiyorum ve bu ortamin "sInIrlarI' her ne olursa olsun, icinde sizin de yer almanizin anlamli olduguna inaniyorum.

kumru toktamis
Sosyal Bilimler ve Global Tarih Bolumu
Egitim Fakultesi
Brooklyn College, CUNY
----- Original Message -----
From: Halil Berktay (hberktay@sabanciuniv.edu)
To: tarihegitimi@yahoogroups.com
Sent: Monday, November 03, 2003 3:37 AM
Subject: Re: [tarihegitimi] "karar" ve "baglayicilik" uzerine


Baran Vanli'nin bu mesajinda, daha once kisa bir yanit verirken tamamen
atladigim, cok baska bir husus da var. "Karar ne cikarsa ona uyalim;
size uymazsa gitmeniz dogru olmaz" diyor. Bunu cok tuhaf buluyorum.
Tabii ki, bana uymazsa cikip gidebilirim ve (uyumsuzluk konusu yeterince
onemliyse) giderim de. Ne diye, hoslanmadigim (veya : hoslanmayacagim
bir hale gelen) bir liste veya sitede, baskalarinin oylariyla, zorla
kalacak misim ? Cogunluk oylari, sitenin veya listenin icerigini,
kurallarini vb belirleyebilir. Ama buna katilmayanlarin illa kalmasini
(kalmayi zorunlu kilmayi) asla belirleyemez. Listelere veya sitelere,
begenip begenmedigimize gore katilmak veya katilmamak, veya kalmak ya da
kalmamak, sadece ve sadece kendi bireysel irademizle ilgili bir
meseledir. B yonunde oy kullananlar, B ihtimali agir basarsa, "bundan
boyle bu karara uyulacak ve BU SITE BOYLE OLACAK" diyebilirler -- ama
nasil olur da "bunu begenmeyenler de mutlaka karara uyacak VE
KALACAKLAR" diyebilirler ?

Bir soru : Acaba eski sol "orgut disiplini" anlayisini -- kendi icinde
yanlislik derecesi bir yana -- cok fazla icsellestirmis ve olmadik
yerlere tesmil etmeke kalkisiyor olmak durumlari mi soz konusu ? Her
halukarda, bir internet sitesi veya listesinin, "demir disiplinli celik
cekirdek, oz orgut vb" olmadigi ve olamiyacagini; mensuplarina /
abonelerine, sitenin kendi prosedurune uymak disinda hicbir sey, ama
hicbir sey empoze edemiyecegini; herseyin gonullu abonelik uzerine
kurulu oldugunu; oylamalarin insanlarin verili kurallar temelinde uye
olup olmama kararlarina karisamiyacagini vb hatirda tutmak gerekir. --
Halil Berktay.

Baran VANLI wrote:

> Sayin Berktay,
> Böyle sinirlenmenizi size yakistirmiyorum.
> Birakip gitmek te nesi?
> Bir anket basladi bitsin.Karar ne cikarsa ona uyalim.Size uymazsa
> gitmeniz dogru olmaz.
> Lütfen kaliniz ve Tarih ile ilgili yazilariniza devam ediniz.Birkac
> "anlamsiz" yaziyi görmezlikten geliniz.
> Saygiyla.

[deryatulga]

Mesele ayni mesele, -ki degismez, o da sudur… Misal, Balakian’in kitabi onumde durdugu halde yazmisim, orada Chester Oil Concessions yaziyor ben bunu Chester Petrolleri yazmisim degil mi, buna nasil cevap verilmesi gerekiyor? “Onu oyle demezler peynir ekmek yemezler”le mi? Cimbizlamak esasen boyle bi sey bir yandan da: Karsisindakinin bir sey bilmedigini ille de ima etmek, daha once de oldu bu listede, sizin zaten genel tavriniz bu… Bir de tabii buyuklenmeci (grandiyoz) haller var ki oralara girmek bile istemiyorum. “Simdiye kadar butun Disisleri, butun bu akademik camia salak ve korkaklardan ibaretti bi ben varim bu ise aday.” Ekim-Kasim ayindan beri yazdiginizin ozeti budur… Gerisi ayrintidir. Hazir ogretmenlerden benim reflekslerimin ruhsal mi egitsel mi oldugu konusunda yardim istemissiniz ve ruhsal islere girmissiniz, bir de bu tavrin ruhsal arka planina baksinlar isterseniz.

Herhalde benim de sizin yazdiginiz Sidney Reilly Rosenblum’a soyle yanit vermem gerekiyordu –Sidney Reilly Rosenblum diye biri yok beyefendi, ya Sigmund Rosenblum demek istiyorsunuz ya da Sidney Reilly… Boyle deyince tartismaya bir sey katilmis oluyor mu? Yooo, ama iste malumatfuruslukla alemsumul olunca bu da isin raconu oluyor…

Ayrica soylediklerimi yanlis ya da istediginiz gibi anliyorsunuz… Ortada bir “ofuma off dedin” durumu yok ki… Ben bana niye Levon Marasliyan ornegi verdiniz diye bir sey soylemis miyim? Ayrica kendi verdigim iki ornegi de muhtesem arastirma kitaplaridir diye satmis miyim? Yooo, esasen burada bu konuda kalin eserler okumaya vakti olmadigini defalarca ima eden bir zihniyetle dalga gecmek icin, hic degilse best seller cinsinden kolay kitaplar okuyun demisim –ki benim bu konudaki tavrim yillardir hiiiic degismemistir. Ne cikarsa okuyun, sagdan da okuyun soldan da okuyun, Ermenisini de okuyun Turkunu de okuyun…Zaten ne cikarsa okumaya meyli olan biri bir sure sonra hangisinin copluk hangisinin copluk olmadigini anlayacaktir. Bu listedeki bir grup insanin derdi bu konuda hic bir sey okumadan dahasi bir seyi boylu boyunca arastirmadan “Anadolu’nun her yerinde” diye baslayan cumleler kurabilmis yahut bu cumlelere inanabilmis olmalaridir.

AGOS hikayesinin esasi da sudur aslinda: “Ermeni gazetesine yazdigin icin boyle diyorsun”, bir adim otesi de sudur, “Ermenisin onun icin boylesin.” Lafi gevelemenize, tandans filan diyerek sirinlestirmenize hic luzum yok. Hele de sizin gibi harbi bir Turk (Cerkes?)e yakisiyor mu bu yaptiginiz? Oysa ne o zaman, ne de sonrasinda bu Sukru Elekdag toplantisini yazmisligim yok –yazmamamin da sebebi acik, boyle bir entellektuel travestiligi (Turkce’nin bu hale gelmis olmasi benim hatam degil) kamuya yazabilmenin bir yolu yok –haber diye gecseniz, zaten bir haber degeri yok, degerlendirme yazisi diye yazsaniz, nesini degerlendireceksiniz? Adamin biri gelmis Amerika’nin iyi diye bilinen universitelerinden birinde doktora ogrencilerine bir sunus yapiyor, salonda hic de etnik Ermeni filan olmayan Rus tarihcileri var, onlarin gozu onunde kronolojik bir salvo yaparken celme takiliyor kendisine sonra da ortam geriliyor da geriliyor… Benzer bir seyi gecen haftalarda “Amerikan yardimi vardi, yoktu” bahsinde siz yaptiniz… Genel gecer laflar ediyorsunuz, misal 1917’den bir Amerikan yardim metni/kaniti bulup bunu sanki 1915’in geneli ve Anadolu’nun her kosesi boyleymis gibi aktariyorsunuz. Mektubun sonunda da suna benzer bir genellikte “istenirse 1915 donemine iliskin seyler de bulunabilir” gibi bir sey ilistirip kapatiyorsunuz. Bir de bunu oyle bir yapiyorsunuz ki sanki Ermeniler ya da bu tarihi yazanlar her kimse Amerikan yardimini gizlemis de ilk SIZ aciga cikarmissiniz. Gecelim yazilmis kitaplari, Ermeni yayinevlerinden cikmis misyoner anilarini filani fesmekani, populer kulture malolmus Egoyan filminde bile bunun boyle oldugu gosteriliyor… Benim derdim sizdeki kolaycilikta, “Amerikan yardimi vardi dolayisiyla bir sey olmamis bu Ermeniler acliktan olmemistir” gibi neden/sonuc iliskisi parametrelerini toptan alasagi eden bir kolaycilik sergilemenizde.

Inkar mi ettiginiz, kabul mu etmediginiz veyahut aradaki farklar filan da umurumda degil aslinda. Neticede ne ben sizin ciddiye alacaginiz birisiyim, ne de siz benim –ki bunun da bir onemi yok bencileyin.

Buradakilerin dedigi gibi –ki ne yazik ki kimi cumlelerin cevirisi gibi bunun da Turkce cevirisi baglama uymadigindan havada kaliyor, cunku oyle bir ozgurluk ortami hic olmadi Turkiye’de onun icin cevirmeyecegim, “You are entitled to have your opinion and to express it properly”

Bu arada insanlarin acilariyla dalga gecip bir terrorist orgutun butun reflekslerini butun bir millete giydiren ve bunu da son derece tutarli bir bicimde yazan ima eden birisinin kendisine yanit verildiginde baris havarisi kesilmesinde garip bir sey var… Ama nedir bilemiyorum.

Siz kendi kendinize gunde uc dort mail yazmaya devam edin, teninizde hissetiginiz seyler bosa gitmesin. Benimse bir onceki maille bu mail arasinda kaybolan zamanima sizlanmam gerekiyor bir muddet daha. Sizinle ugrasacagima gider iki kelime daha ogrenirim, zira bu tartismamsidan geriye ne kaliyor ondan emin degilim –onun icin diretiyorum ya “Il faut cultiver son jardin” diye… Ha bu arada, bu konuda dunyanin her baskentinde –o da niyeyse? Sanki kimin umurundaydiysa bu hikaye?- bestseller olabilecek seviyedeki muhtesem kitabi sizden bekliyorum ben. Siz yazin –bu dangalak Ermenilerin ve onlardan asagi kalmayan Turklerin bi bestseller yazabilecegi yok zira, ben de ilk elestirisini yazayim –sizin kriterlerinize gore kotu de olsa farketmez, ne de olsa reklamin iyisi kotusu olmaz degil mi?



Maasalama

Ayda

[deryatulga]

From: Derya Tulga [mailto:deryatulga@freenet.de]
Sent: Sunday, February 06, 2005 9:31 AM
To: tarihegitimi@yahoogroups.com
Cc: gursel
Subject: [tarihegitimi] Is Bedri Rahmi'ye kaldi

"Herifçioğlu Sen Mişel'de koyvermiş sakalı, neylesin bizim köyü, nitsin Mahmut Makal'ı?"

Ülkemizin bazı yabancı okullarında Türkiye tarihine fazla önem verilmediği anlaşılıyor. Yoksa 31 Mart/13 Nisan 1909 tarihinde yobaz sürüleri uluyarak İstiklal Caddesine, haydi bazılarının gönlünü hoş etmek için Pera diyelim, vurduklarında okula Fransız Bayrağı çekilerek bağışıklık kazandırılmasını isteyen ders nazırına Tevfik Fikret'in verdiği cevabı da bilirdi eski mezunları. Galatasaray'ı çökertmek isteyenler onun için kurulduğu günden beri son derece geniş bir sosyopolitik yelpazeye yayılırlar. Son derece eliter bir ocaktır, "mehdi ekabir"dir ama Türklüğünden bir gün bile ödün vermemiştir. Bazan kendi kendime sorarım, eğer Galatasaraylılar olmasaydı Türkçe'nin hali ne olurdu diye!



Birilerinin "Hors-Sujet" dediklerine diğerleri "hors du commun" gözüyle bakabilirler. Totaliterliğin en güzel tariflerinden biri sıradan adamların despotluğu değilmidir? Kerameti kendinden menkul kazip şöhretlerin dokunulmazlığı veya bağışıklığına inanmayanlara hayatta genellikle sevecen gözlerle bakılmaz. Ama bu onları ne huylarından vaz geçirtir, ne de geleneklerinden. Galatasaray'ın kendisine has bir ironisi vardır. Munkabız konular daha da sıkıntı yaratmasınlar diye bazı stil elemanları bu ironi bazında, açık istiare sanatının hakkını vererek yapılır. Bu "je l'ai tellement dans la peau" türünden bir birikim, vestiyere bırakarak tartışma salonuna girmeye imkan bırakmayan cinsten.



İnsan yaşı ilerledikçe korkak derecesinde ihtiyatlı oluyor. Bazılarının eleştirdiği " “Mumkun oldugunca genis bir literaturden mumkun oldugunca genis ve kimsenin aklinin ermeyecegi alintilar yap ki millet de seni bir sey biliyo” sansin taktikciligi"ni de bu bağlamda algılamak gerek. Gençliğimde "Öğren de gel!" diyerek işi noktalardım. Bir de madalyanın arka tarafına bakalım. Son derece kısıtlı kaynaklardan sonsuza uzanan fikir ırmakları üretenler acaba bu işi gençliklerinden dolayı mı yapmaktalar? Sadece verdikleri dipnotları ısırıcı bir gözle eleştirildiğinde 639 sayfayı dolduran lafların nasıl buharlaştığını gördüğümüzde nasıl davranmamız gerekir, kitabın yazarını Braudel'le filan karşılaştırmamız mı? "No pun intented" sözüne "no fun encore moins" diye ulama yapsam, uyaklı olur, hem de çift yabancı dilden secili tarafından. Yani iş genel kültürle hava basmaksa bazılarını alıştıkları sığ sularda bıcı bıcı yapmaktan ayartmak zor bir iş değil. Belli bir konuya en azından aşinalığı olduğunu ihzaz eden birinin verdiği kaynağın daha gür ve temizini göstermek "Ofumun üstüne nasıl of korsun?" tepkisine yol açıyorsa burada başat rol oynayan ögelerin eğitsel mi, ruhsal olduğunu da öğretmen arkadaşların tartışmasını isterdim. Bu zihniyetle mi kitap yazılıp da körpe beyinlere hoşgörü ilkesi aşılanacak? Gülerim ağlanacak halimize dersem yeridir!



Kemal Tahir son derece haklı olarak Şevket Süreyya'nın eserlerinin aslında birer tarihi roman olduklarını söyler. Balakian'la karşılaştırıldığında Şevket Süreyya'nın siyasal tarih yazınının doruklarında gezdiğini kabul etmek lazım. Hayır Amerika'da çok satan kitaplar endüstrisinin ne olduğunu bilmiyoruz da, soykırımı tezinin savunucusu olmakla beraber ciddi eserler vermiş Ermeni yazarların kitapları neden bu best-seller listelerine giremiyor, ona kafa patlatıyoruz.Neden bu kitaplar arşın mal alan türünden kaldırımları süslemiyor? Belki de Balakian denen zat bazılarını küçümseyerek kaydettiği "muhendislik/isletme/tip gibi dallarda" eğitimi olmadığından kendisine öncelik veriliyordur, kim bilir? Bende o bile yok ya, Çapa Tıp'tan firari olduğumu cümle alem biliyor.



Kamuran Gürün'ün kitabı "Türk Tezi" açısından kontraprodüktif bir eser. Bilimsel açıdan ise alelacele tasnife tabi tutulmuş bir belgeler yığınından başka bir şey değil. Ancak Türkiye'nin okur kitlesi o kadar bilgisiz ve birikimsiz ki, yazarlar hangi köşeden gelirlerse gelsinler ansiklopedik malumatla kafa şişirmeye kendilerini zorunlu görüyorlar. Sanki Ahmet Mithat Efendi ekolünün günümüzdeki uzantıları gibiler. Şaka değil aslında Türkiye'de her bilimsel kitabın yanında bir de ansiklopedik ek verilmezse, yazılanların çoğunun havada kalacağı kuşkusuzdur. O bakımdan yazarlara peşinen haksızlık etmeyelim.



Osmanlıca ile savaşıyoruz derken Türkçe'nin içine edenler "Red etmek" ve "İnkar Etmek"

kavramlarını "yadsımak" deyiminin potasında eritivermişlerdir. Başkaları ne yapar bilmem, ben kendi hesabıma merkezi olarak planlanmış, monolitik bir Ermeni Soykırımı olduğunu,

bu konuda ortaya konan veri ve kanıtlara bakarak kabul etmiyorum. Aslında "kabul etmemek" "red etmek"le nüans farkı gösterdiği için, in dubio pro re ilkesinden değil onus probandi incumbit actori ilkesinden hareket ettiğimi de ekleyivereyim. New York'ta doktora yapan bir hanımefendiyi benim gibi sıradan birinin infantilize hele hele patronize etmesi ne mümkün. Üstelik her türlü kütüphaneden kilometrelerce uzakta otururken! Ancak şu revizyonizm konusunun can alıcı noktasını bir daha vurguluyalım. Klasik anlamda revizyonistlere bu ad bilim dünyasınca verilmiştir, olumlu bir değeri vardır. Holocaust inkarcıları ise bu olumlu değerden sebeplenmek istediklerinden kendilerine "Revizyonist" adını vermişlerdir. Ben şahsen kendimi birincilere yakın görür ve ikincilerden tiksinirken okyanus aşırı bazı hizaya getirmeleri sineye çekmek zorunda değilim. İsteyen huysuz bir ihtiyarın kaprisi olarak kabul edebilir. Tartışma alanında ise ne kendim guruluk ederim, ne de mevcut guruların attığı havalara pabuç bırakırım. Keşke birileri de bana ulaşıp okuyamadığım kaynaklardan bilgi süzerek aktarsa!



Henüz genç ve elim ayağım tutarken "obsede" olduğumu söyleyenler çıkmıştı da artık iyice amerikanize olduğumuzdan "obsese" gibi kırma bir kavrama sıra geldi demek. Ne yapalım, elle gelen düğün bayram! Duygusal alanda kimse benim değer yargılarıma sahip olma zorunluluğunda olmadığı gibi, kimse de beni kendi değerlerine sahip çıkmaya zorlayamaz. Büyük acılar sessiz olurlar, fazla uzağa gitmeğe gerek yok Ermeniler arasından bunun nice örneği bulunup çıkartılabilir. Geri kalanı ise acı sömürüsü ve ticarettir. Ermeni'nin hası da zaten bir Türk'ten nefret etse bile ondan yalakalık değil, mertlik bekliyor. Bu da bizim hayat tecrübemizin bıraktığı iz.



Söze "Hiç bir Hristiyan" diye başlayacak kadar bu aleme egemen değiliz. Okuduğumuz sadece bazı misyoner raporları ve benzeri anılardır. Kaldı ki "kefaret" denilen kavram katolik, protestan ve ortodoks kiliseleri arasında bambaşka anlamlara çekilir. Bunların 1915'e kadar alenen, daha sonraları gizli kapaklı Ermeni Gregoryenlerini hristiyandan bile saymadıkları malum. Tehcirin kanlı sayfaları Türk aleyhtarı propagandaya döküldüklerinde "İsa'nın insanlık cevherine inanmazlar mı, işte şimdi onun bin katı acı çekerler!" diye zevklenen kilise erbabı da çıkmıştır. Bu da içtenlikle üzülmenin bir başka perspektiften irdelenmesi! "Ermeniler hic degilse “Ayni dinin evlatlariyiz ne de olsa, breh breh!” diye kendilerini kandirabiliyorlardi" sözündeki kanma faktörünün altını da bunun için iyi çizmek lazım.



Şükrü Elekdağ mezkur konferansını verirken AGOS NY muhabiri kimdi sorun orada? Kaldı ki tek başına AGOS muhabiri olmak hiç bir şey ifade etmez. Sırası gelirse ben bile yaparım. Birisinin burada tandanslı haber vermek huyu depreştiğinden sıfatını kendisine hatırlattık. Bindirilmiş kıtaların şakşakçılığı da, dalga geçmesi de teferruattandır. Ve biz hala Elekdağ'ın gerçekten ne demiş olduğunu öğrenmiş değiliz. Sebep-sonuç ilişkisinde böylesine bir kronolojik disiplinsizliğe sapmışsa, bu eline tutuşturulan metni daha önceden okumadığını gösterir. Olmayacak şey de değildir de, burada fatura TC Dışişlerinin çağdışı çalışma sistemine çıkartılmalıydı. Bizimkilerin arbede çıkartmasına gelince bu huyları epeyce eski, her çamaşır amerikan bezinden biçilmiyor yani. Galiba 1921 yılında Berlin'de bir sinemada ünlü Armin Wegner'in yaptığı gösterinin daha başında sahtekarlığı ortaya çıkınca salonda başlayan arbede sokaklara taşmış, silah çeken bir Ermeni kolluk güçlerince derdest edilmiş vs. Konu duygusal boyutundan arındırılmadan tartışılmaya devam ederse bu arbedeler ebediyete kadar sürer. Duygular ise tartışılmaz, paylaşılır, eğer karşımızdaki bizi ruhsal çöp tenekesi olarak görmekte ısrar etmezse! Tekil olarak bunu yapan Ermeni çok var, toplumsal alanda ise korku belası sinmek zorunda kalıyorlar.

Jirayir Libaridyan bile Taşnak korkusundan Lübnan'a ayak basamıyorsa ötesini anlatmaya zaten gerek yok. Aslında Türkiye yıllarca önce başaramadığını şimdi başararak Ermenileri bu Taşnak baskısından azat edebilir. Ama ASALA karşısında bile bunca acze düşmüş bir devletin böyle büyük oyunlara girebileceğini düşünmek bile abesle iştigaldir.



Taner Akçam'ın ne bilip ne bilmediği tartışmasına girmiyorum. Kendi Website'ım oluşursa orada bu işi kendi sorumluluğum altında yaparım. Buna rağmen daha önce bu sitede yazdıklarımın eksiği olup da fazlası olmadığını ve bunun hiç de kulaktan dolma bilgilere dayanmadığını ekleyebilirim.



"Chester Petrolleri" diye bir şey yok, onun adı "Chester İmtiyazı". Daha Osmanlı Meclisi Mebusan'ından beri temsilcileri iş kovalayan, gerçekleşmesi halinde Türkiye'nin bugünkü rezaletini bile mumla arayacağı bir duruma sebep olacak bir sömürü kapanı. Bu imtiyazı en militanca savunanların başında Karekin Pastırmacıyan geliyor, namı diğer Armen Garo, ünlü Van Fatihi ve Nemesis örgütünün kurucusu. Şimdi biz burada kalkıp birilerine ahlak dersi mi verelim, yoksa bu toprakların 1911-1922 arasında heba olan gerçek insanlarına mı yanalım? İşi bir kere duygusallığa döktükten sonra lafa yekun tutmak zorlaşır. Amerikan Senatosu'nun red ettiği andlaşma ise bizim Kızılelma türü devrimcilerin yıllardır gevelediği gibi bizatihi Lausanne Andlaşması değil, ona paralel olarak imzalanan ABD ve Türkiye arasındaki "Dostluk ve Ticaret Andlaşması". ABD'nin I.Dünya Savaşına girmeme sebeplerinin ne olduğunu "The Wilson Papers"a göz atanlar Balakian'a muhtaç olmadan da görürler. Türkiye'yi göbeğinden bölen çizgiyi çeken Wilson'dır Lloyd George ve Clemenceau değil. Kilisenin her türlüsünden nefret eden Fransız Başbakanının gezici vaiz pozundaki ABD Başkanından nasıl gıcık kaptığı, bunu vücut diliyle nasıl gösterdiği de ilginç konulardan. Ermeni propagandasının tarihsel Bovarizmini anlamak kolay da, buna dıştan destek verenlerin ezber bozmasının ille de birincilerin aleyhine olacağını kanıtlayan verilere de sahip değiliz. O bakımdan ölçüm yaptığım metrenin veya başka şeylerin resmini göndersem de bu bazılarındaki birikim kıtlığını ve kuram/yöntem sıkışıklığını gideremez düşüncesindeyim. Bir zamanlar İslamcı kanat "Lausanne'ın gizli tutanakları" diye tutturmuştu, demek bayrağı artık Ermeni propagandası aldı. Türkiye Lausanne'da Irak petrollerinin başında emperyalizmin jandarması olmaya talip olmuştur da, bu bile kendisine çok görülmüştür. Bu kaynakları elinde tutacak gücü vardı da, lutfen emperyalizme diyet olarak mı elden çıkardı?



Sidney Reilly bir zamanlar Abdülcanbaz'ın maceralarına bile karışmıştı. Yoksa benim bilgim onun Hollywood versiyonuna bile erişemez. Ama hazır adı geçmişken şu ünlü "Trust" olayını hatırladım. Hani şu GPU'nun Avrupa'da kurdurduğu sözüm ona Sovyet aleyhtarı örgüt. Rosenblum'un başını da bu işin gerçeğini bulup çıkarması yemiştir. Rivayet edilir ki Türkiye'nin Ermeni propagandası karşısında aciz kaldığı bir zamanda, birilerinin aklına buna benzer bir oluşum gelmiştir de, eldeki elemanların nitelik sorunları yüzünden bu iş geri tepen bir silaha dönüşmüştür. Günün birinde aslında "Kulağıma çalınan rivayetler" diye bir kitap yazmayı da çok isterdim.



Evet Voltaire "Il faut cultiver son jardin" demiş ve ilave etmiş "Herkes yorulduğunda altına oturduğu incir ağacının gölgesinde ekmeğini, bunun cibilliyetinin ne olduğunu kafaya takmadan, ağız tadıyla yemelidir." Yani hors du commun büyük muhafazakarımız katolik kilisesinin temel direklerinden Evharistiya kutsama törenine dil uzatarak "sacramentaire" olmuş, inkarcının peri padişahı. Aydınlanma denen şeyin de dogmaları reddetmekten geçtiğini, bunu yapanlara ise inkarcı damgası yapıştırıldığını söylersek, acaba yine kocaman laflar etmiş olurmuyuz?

[deryatulga]

Fransiz mektebi cikisli oldugunu kafamiza vura vura belletmis Derya Tulga’nin asagida yazdiklarinin en az yarisi Fransiz mektebi hocalarinca “Hors-Sujet” (konu-disi, cagdas Turkce amiyane tabiri “kel alaka?” da aslinda gayet iyi karsiliyor bu durumu) olarak adlandirilip ona gore geregi yapilirdi… Yasimi hatirlatmasinin konuyla ne alakasi oldugunu anlamadigimiz Derya Tulga herhalde yaslandigindan (no pun intended!) mektep geleneklerini de unutmus, ama basindan beri boyleydi… “Mumkun oldugunca genis bir literaturden mumkun oldugunca genis ve kimsenin aklinin ermeyecegi alintilar yap ki millet de seni bir sey biliyo” sansin taktikciligi. Baskasinin (Balakian) yazdigi arastirma kitabini –iyidir kotudur, tekrarcidir, iyi olabilecek bir kitabi belki kotu yazmistir o ayri meseledir ama roman da degildir yani, ne alakasi var?- roman yapmakta beis gormeyen birisi elbette bilinc akisi teknigine kaptirip yazdiklarini dort basi mamur bir eser olarak telakki etmemizi isteyecektir. Keza kurdugu su mantik da esasen yazdiklarindan daha eglenceli: “Bu kitap 1.68 dolara dusmus, oyleyse bi seye yaramaz” Ha bu durumda “2 kusur dolara dusmus Kamuran Gurun kitabi” daha cok isimize yarayacaktir... Bu kelami Amerikanin cok satan kitaplar endustrisinin nasil isledigini bilmeyen biri edebilir ancak, onun da adi Derya Tulga olur, Etienne Roy olur, yahut XYZ olur da, bunu bir matah bilgiymis gibi yazmak niye? Soyle bi kelam da edilebilir tabii –Kamuran Gurun’un kitabinin devlet eliyle cogaltilip piyasaya dusuruldugu gozonune alinirsa- “ikisi de bes dolarin altinda, al birini vur otekine”… Hakikaten komik yani ne diyeyim…

Revizyonizmin tarihinin Holocaust munkirleri ya da Ermeni/Turk tarihi revizyonistlerinin boyle anilmasiyla dogrudan bir iliskisi yoktur ama “her durumda iki puan alip bu masadan kalkarim”cilikla bir alakasi vardir elbette… Neticede kimsenin kimseyi Derya Tulga’nin bana yaptigi gibi cocuklastirip (infantilize) patronize etmeye de hakki yoktur, herhalde bu listede en az bir yabanci dile biraz hakim tarih hocalari, ogrencileri, calisanlari revizyonizm deyince ne dedigimi ve Amerikan tarihiyle ilgili birsey kastetmedigimi anlamislardir… Ama gecelim…

Gulbenkyan’in oglunun apar topar TC vatandasi olmasinin da, Gulbenkyanin petrol hisseleri ve Turkiye iliskisinin bu listeye geldiginiz gunden beri obsese olmus oldugunuz tarihle bir alakasi hem vardir hem de yoktur… Eger mesele “Ama bu musibetten sebeplenen Ermeniler de vardi, paranin dini imani yok muydu?” meselesiyse bunda da ogrenecegimiz yeni bir sey yok. Konunun en ele avuca gelir ornegi Rothschild ailesidir, dolayisiyla Gulbenkyan/Turkiye iliskisi tarihinden ogrenecegimiz seyin insanlarin acisiyla alay ederek “yoksa onlarin travmasi yok muydu?” gibi bir yere gelmek oldugunu da sanmiyorum. Rothschild ya da Gulbenkyan ya da uluslararasi sermayenin baska etnisitelerden isbirlikcilerinin/temsilcilerinin bu tablo icinde duruyor olmasi bize digerlerinin cekmis olabilecegi ve zat-I alinizce ikide bir de asagilanan ve hiclestirilmeye calisilan aciya dair hicbir sey soylemez.

Musul Petrolleri hikayesi hicbir Hiristiyanda ne kefaret hissi olusturur ne de Turklere karsi saldirganlik duygulari –tabii boyle farazi hikayeler yazilabilir tarafinizca… Neticede Bati bu isin ne oldugunun gayet de farkindadir, kimileri gunah cikarmakta kimileri de gunah cikarmamakta direnmektedir o kadar. Zaten bu hikayenin esas muhatabi nihai kertede iki taraftir… Ermeniler kendilerini diyelim ki Batiya satmislardir da, madem Hors Sujet yapacagiz, en alasindan bir de ben katilayim bu cenaha, sanki 1920lerden bu yana butun teknolojik alt yapisi Fordundan Ericsson’una yabancilarca yapilmis Turkiye kendisini hic mi satmamistir yani? Hic mi kendisiyle hic alakasi olmayan kulturlerden medet ummamistir? Ermeniler hic degilse “Ayni dinin evlatlariyiz ne de olsa, breh breh!” diye kendilerini kandirabiliyorlardi…Turk elitlerinin egemenligi altinda yasamaktan muzdarip bir Ermeniler ya da Rumlar midir sanki? Avrupa ya da Amerika kapilari acilirsa kac kisi kalacaktir iceride onu da hesaplayabildiniz mi bi ara –yok 200 bindi yok 10 bindiden firsat kaldiginda bi bakin isterseniz bu hesaba da, daha kolay hesaplamasi… IBM-Ford etc surekasinin tek basina hareket etmedigi de aciktir, simdiki Israil agresyonuna goz yuman birileri o zaman da baska isimlerle herhalde baska turlu sermayelerin cikarlari pesinde kosturuyorlardi bizzat Amerikan devletinin icinde. Beni cok alakadar eden bi mesele de degil esasen, sadece benzerlik addediyor o yuzden soyledim…

Musul’un niye 1925-26ya kadar uzadiginin cevabini da kendiniz vermissiniz zaten Kurt faktoru… Ki don dolas manipule et yaz ciz bugunlerde yine basa dondu emperyalizmin anli sanli tarihi. Siz yine de okuyun iki kitabi da Marasliyan’a ek olarak, ikisi de Marasliyan kadar ehil olmayabilir ama ikisinde de Amerikan senato tarihinin ilginc anlari var…

Bu arada belli ki ehil bir Google tarayicisiniz ama AGOS NY muhabiri diye anilmayali yaklasik uc sene oluyor. AGOSla dogrudan ya da dolayli hicbir alakam yok uc senedir, bu bilgi de niye bu emailin bir kosesine ilisitirilmis bilemiyoruz, aslinda biliyoruz da neme lazim uzerinize konduramiyoruz…

Sukru Elekdag ise hafizam beni yaniltmiyorsa Twerdokhleboff (Tverdokhlebov)’un 1917-1918 yillarina ait anilarini sanki 1915 oncesinde Ermeniler Turkleri 800’lu 1000’li sayilarla oldurmusler gibi ve sanki bizzat bu oldurmeler 1915i koruklemis gibi anlatirken sozu kesildi ve kendisine bu anilarin –ki yine yanilmiyorsam Cemal Pasa’nin hatiralarinda da geciyordu ama Mayewski’nin Van hikayeleriyle karistiriyor olabilirim emin olamadim- 1915 oncesi olaylari aciklamakta kullanilamayacagi hatirlatildi, sonrasinda Elekdag sinirlendi ve kursuye vurarak konusmaya basladi… Sozunu ettiginiz saksakci camiasi da butun bu belli bir akademik ciddiyet tutturmaya calisan toplantilarin vazgecilmezi, bir nevi kukla gosterisi gibidir adeta. Yenilerde bir gun oncesinden email listesiyle kendilerine ulastirilmis sorulari/hakaretleri Amerikandan cok Amerikanci usluplarla yine Amerikan universitelerinin salonlarinda sorarak/haykirarak arbede cikarmak gibi bi usluba evrilmislerdir –eskiden salt saksakcilikken meslekleri. Kulaktan bilgilerle Taner Akcam’in Osmanlica bilmedigi filan gibi zirvalarla doldurulmus bu muhteremlerin pek cogu muhendislik/isletme/tip gibi dallarda egitim gordukleri ve ornegin tarihsel sosyoloji ile tarih arasinda ne fark vardir sorusuna –yer yer fark var ise eger- bile yanit veremeyecek olmalarina ragmen bir papagan edasiyla insanlari/ortami terorize etmenin artik davalari her ne ise ona hizmet edecegi hezeyanina kapilip kalmislardir.

Yazarinin tarih disiplininden gelmemesine ve olanca savrukluguna ragmen kolay okunurlugu nedeniyle kesinlikle okunmasi gereken –hem bakiniz sudan ucuz, Peter Balakian kitabinin sonlarina dogru Lozan Anlasmasinin Amerikan Senatosuna neredeyse isitilip isitilip pilav gibi getirilmesine ragmen neden imzalanmadiginin/reddedildiginin tarihi anlatilirken Mississippi Senatoru Pat Harrison Chester Petrollerinin cikarlari nedeniyle butun bir dis siyasetin degismis olmasina sitem ederek –ki Coolidge yonetiminde yeniden gundeme gelen (1927) antlasma Demokratlarin blok olarak karsi cikmasi nedeniyle onanmayacakti- 1915 olaylari esnasindaki tarafsizlik/mudahale etmezlik politikalarini da uzun uzadiya elestirdikten sonra soyle bir kelam ediyor: “Show this administration an oil well and it will show you a foreign policy.” Tarihli tekerrurlu bir de ozlu soz vardi bi zamanlar, siz yine de oyle koca koca laflar etmeye devam edin –“bu konuda bi tartisma yok ki!” veyahut “yuzde sifirdi” katkilari filan gibi, bi ara olcum yaptiginiz metrenin bi resmini gonderin de sevabina faydalanalim bari…

Ha bu arada Sigmund Rosenblum’un –a.k.a. Sidney George Reilly’nin Hollywood’da bi cekimi var, o bitince gelip bizi aydinlatacak!

Inkar teknigi hic umurumda olan bir mesele degil bu arada, ha fodulluk ha daha sophisticated (ne yani sofistike mi yazsaydim Turkceymis gibi) inkar inkardir…

Siz yazmaniza devam edin yine de ama benim sizinle cene yaristiracak hiiiic halim yok. Malum daha gencim, o yuzden internetin basinda bi koltuga yapisip kalmak ve bu konularla obsese olup gelecek bunlardan ibaretmis gibi yapmak bana yakismaz…

Hem ne demis buyuk muhafazakarimiz Voltaire’imiz…

“Il faut cultiver son jardin!”

Ciaaaaaaoooo

Ayda

[deryatulga]

Bu sorunun cevabi Musul petrollerinin peskes cekilmesi/elden cikmasi ile yakindan alakalidir. Amerikan/ Ingiliz Dis siyasetinin yildirim hiziyla Turkiye lehine niye donmus oldugunun hikayesi su iki kaynakta bulunabilir. Bir tanesi Splendid Blond Beast oteki de The Burning of Tigris. Eger hala Turkiye’nin Ermeni meselesinde bi bedel odemedigi saniliyorsa… Sadece bedelin odendigi merci olaydan zarar goren merci olmamistir o kadar- bedel bolgeden sorumlu petrol sirketlerinin babalarina odenmistir yani. Bu da Derya Tulga’nin arastirmacilik reflekslerini yere goge koyamadigi, bir kac dilini birden konustugu icin kendisini bahtli sandigi Bati Medeniyeti’nin ruhunun karanlik taraflarindandir…

1919’larin Ermeni-Turk denkleminde British Petroleum ya da daha sonra Exxon/Mobil olacak Standard Oil’i neyse 1930larin Alman-Yahudi-Amerikali denkleminin Ford’u ve IBM’i de o olacaktir. BP ve SO o zaman soz dinlemez vahsi kapitalizmin isbirlikci kanadini temsil ediyorduysa, 1930larda da Amerikan yasalarinin Almanya’yla isbirligi yapmayi yasaklamis olmasina ragmen Almanya’da is yapmaktan beri durmamis FORD’u o kanadi temsil ediyordu. Ford hikayesi icin The Nation dergisinin http://www.thenation.com/doc.mhtml?i=20000124&s=silverstein yazisina, IBM icinse IBM and the Holocaust adli kitaba bakmak yeterlidir. Bizdeyse Musul Irak savasi nedeniyle yeniden soz konusu oldugunda Musul- Standard Oil, British Petroleum, Ermeniler, denklemini hatirlayabilecek bir tane bile gazeteci cikmamistir –hem zaten niye ciksindir ki, Usul Usul Musul diyerek sacmalamak varken?

Ayrica Derya Tulga’nin revizyonist tarihciligin olmazsa olmaz taktikleriyle (bir iki uc bes hata cimbizlayarak olayin butununu sorgulama/degersizlestirme gibi, Taner Akcam’i okurken yaptigi dikkatsizlikleri, zaten bu listede kimse bir seyi dikkate almadan okudugu icin sonra farkina varip kendi kendine sessizce duzeltmesi gibi, 1915 yili icin, 1916 ve sonrasi figurleri kullanmasi gibi –bunun benzerini de Columbia University’de Sukru Elekdag yapmis ve Rus tarihi doktora ogrencileri tarafindan kendisiyle dalga gecilmisti bi kac sene once) yazdiklarini ciddiye alma egiliminde olanlara bir de tavsiye... [Eger hala toplamda 7-9 milyon arasini zor bulan ufacik bir Ermeni toplulugunun koskoca 70 milyonluk Turkiye Cumhuriyetini uluslararasi arenada sadece yalanla bunca senedir koseye kistirdigina inananlar varsa aranizda asagidaki sayfalari ozellikle okuyunuz, Ermeni meselesi hakkinda bisey bulacaginiz icin degil, en azindan en harbisinden inkar teknigi ogrenirsiniz onun icin]

Eger bu is bir olanlara inanma/inanmama ve her kitaptan uc bes yanlisi yahut kasti yanlis okumayi cimbizlamayla olayin tamaminin olmadigi meselesine indirgenecekse eger –ki biz buna Ingilizce’de Trivialize diyoruz ve ne yazik ki Turkce cevirisi “Sacmalak” olarak gecmis, ve boyle ehemmiyet arzeden bir konuda BILE “bir kitap okumaya bile vaktim yok internet her seye deva” kolayciligiyla yaklasilacaksa alin size en alasindan inkar/revizyon sayfalari… Herkesi ve herseyi elestiren listemizin tarih meraklisi Derya Tulga’dan da insan boylesi bir ciddiyet bekliyor hic degilse. Hadi diyelim kitap yazamadi muhterem, yahut yazabilirdi de, kendi iddia ettigi gibi bir takim korkak cevreler sesinin cikmasina izin vermedi, Devlet-i Ali onu dinlemedi, bir takim cevrelerin cikari 90 yildir ortaya cikarilamamis belgelerin cikmasina izin vermiyor, seytan aldi goturdu satamadan getirdi o yuzden 90 senedir dort basi mamur bir ‘uluslararasi mercilerce de ciddiye alinacak’ kitap yazilamiyor filan da, bir web sitesi beklerdik kendisinden hic degilse…


http://vho.org/Links.html

http://vho.org/tr/

http://www.jewwatch.com/jew-holocaust-revisionism.html

http://www.codoh.com/

http://www.outlawhistory.com/

Bu da inkar teknikleri uzerine bir website…
http://www.nizkor.org/features/techniques-of-denial/


Iyi okumalar,

Ayda Erbal



From: Derya Tulga [mailto:deryatulga@freenet.de]
Sent: Saturday, January 29, 2005 1:25 PM
To: tarihegitimi@yahoogroups.com
Cc: gursel
Subject: [tarihegitimi] Ermeniler ve tazminat


Ermenilerin muhtemel tazminat taleplerinden özellikle bazı holdinglerin fena halde korktuklarını ve bunların da diyalog politikasının başını çektiklerini bu sitede daha önce vurgulamıştık. Pek ala tarihsel açıdan Ermenilerin tazminat istekleri nasıl karşılanmıştır? Paris Barış Konferansının birinci pazarlık turu 28.6.1919 tarihinde sona erdiğinde Ermeniler Rusya'daki "demokratik güçlerin" yeniden iktidarı ele geçirmesinden ümitlerini kesmeyen Batılı müttefiklerce bağımsız bir devlet olarak tanınmamışlardır. Bu tanınma de jure Sevres andlaşması ile gerçekleşecektir. Ermeniler Paris'te Osmanlı Devletinden 3.693.239.766 Dolarlık muazzam bir tazminat talebinde bulunmuşlarsa da müttefikler buna da kulak asmamışlardır. Ermenilerin imzacı devlet olarak katıldıkları Sevres'de ise böyle bir tazminattan hiç bahis yoktur. Ermenilere Türkiye'den tazminat istemeleri için akıl hocalığı eden ve uluslararası hukuk konusundaki birikimlerine de son derece güvenen bazı bilim adamlarının her şeyden önce bu düğümü çözmesinde yarar vardır.


Yok canım kendi fuzuli uğraşımdan bahsetmiyorum. Önümde Levon Maraşlıyan'ın "Ermeni Sorunu ve Türk-Amerikan ilişkileri 1919-1923" adlı kitabı var. Ekonomik çıkarın ABD Dışişleri Bakanlığının en büyük önceliği olduğunu yapabildiğince belgelemiş Maraşlıyan. Kitabın aslı "Economic Influences on US Policies toward Turkey and Armenians" başlığıyla 1990 yılında XI Türk Tarih Kongresine tez olarak sunulmuş. Yani bu konuya ilk adımı atmak isteyenler için Balakian'ın daha şimdiden 1,68 Dolara işportaya düşmüş romanını okumak pek önerilecek şey değil.

Musul Petrollerinin Ermeni kanının diyeti olduğunu iddia ederek bazı körkütük Hristiyanlarda önce kefaret sonra da Türkler'e karşı saldırganlık duyguları uyandırmak mümkündür de, tarihsel açıdan bu iddia fasa fisodan öteye gitmez. Mezopotamya'nın siyah altının bileti daha Büyük Britanya donanmasının 1903 yılında kömürden mazota geçmesiyle kesilmiştir. O tarihlerde kömür lobisinin Mezopotamya petrollerine dömük emperyalist girişimlere nasıl karşı çıktığını belgeleyebiliriz de, ötesi biraz zordur.

Musul Petrolleri denince aklıma Kalust Gülbenkyan'ın oğlunun 1960'lı yılların ortalarında nasıl tantana ile TC vatandaşı olduğu geldi. Paranın imanı, sermeyenin de vatanı olmadığı için acaba teselli edilecek bir ruhu ve sarılacak yarası da yok muydu? Veya bu Batı Medeniyeti denen şey bunca karanlıksa Ermeniler neden onun uğruna kelleyi koltuğa alıp da bilinen akıbete uğramışlardı. Ermeni propagandası anlaşılan sadece soykırıma uğramış olma sıfatının yetersiz olduğunu görüyor. Bunun için de "ihanet edilmiş" "satılmış" bir halk olmanın maddi getirisinin daha fazla olacağı kanısında. Mantık da onu icap ettirir, her kim Ermeniler'e verilmesi gereken servetleri kendi cebine doldurmuştur, ona da çıkartılacak yüklü bir fatura olması lazımdır. ABD gibi borçlar hukuku her türlü cambazlığa müsait bir ülkede bu bağlamda davaların açılmasını da bekleyebiliriz.

BP ve Standard Oil acaba kimlerle işbirlikçiliği etmişler? Yeraltı kaynaklarını empeyalist ülkelerin silahlarının gölgesinde insafsızca sömürdükleri ülkelerle mi? Sidney Reilly Rosenblum mezarından kalksa da bizleri aydınlatsa! Ayda Hanım Ford ve IBM linklerinin derdine düşmüşken Coca Cola ve daha nicesinin aynı yolun yolcusu olduğunu unutmuş. Yaşı nasıl olsa genç, bir gün gelir onu da öğrenir. Yalnız Ford'un normal bir insanın eline almaya tiksineceği antisemit bir kitabın daha Hitler diye biri yokken anlı şanlı müellifi olduğunu hatırlatmadan geçmeyelim. Opel'in General Motors'a ait olduğunu da Ford'a kıyak yaparak unutmayalım.

Musul petrollerinin kaybında bir denklem varsa, bu denklemde Ermeniler'in 0 katsayılı bir rolü vardır. İşler bu kadar kolaysa konu neden 1926 yılına kadar sürüncemede kalmıştır. Neden Türk tarafı Özdemir Bey diye bir zatı Revandız taraflarına göndermiştir. Bu gün Türkiye'ye burun kıran Barzani'nin dedesi Şeyh Mahmut Barzancı'nın başı İngilizlerle neden belaya girmiştir? "Bize Musul petrollerini verirseniz Ermenileri yarı yolda bırakırız!" diyecek zihniyet aynı Ermeniler'i daha önce hiç kışkırtmazdı. Margret Bovery'nin "XX Yüzyılda İhanet" kitabının o can alıcı cümlesi hiç unutulur mu? Veya Lord Curzon'un daha Ermenistan Devleti yaşar ve Türkiye aleyhine genişlemek isterken, benim burada özellikle kabalaştırdığım mealle "Ermeniler bizim dölümüze ve paramıza güvenip de kabadayılık etmesinler!" dediğini. Bugünlerde resmi İnternet sitelerinde Baku Petrollerinin Ermenilere ne kadar yaraşacağı yazılıp çiziliyor. O işin sonu da kötüye varırsa acaba ne olacak?

"Revizyonist tarihçilik" dendiğinde Alperowitz, Kolko, Fleming gibi ABD tarihçilerinin özellikle Soğuk Harbe giden yolları ABD resmi tarihçiliğine antitez olarak irdelemeleri anlaşılır. Bizde de bu kategoriye Halil Berktay ve benzerleri giriyor. Holocaust'u inkar edenlerin kendilerine "revizyonist" adını takmaları özentiden başka bir şey değildir. Benim revizyonistiğime gelince Ermeni konusunda ortada tarihsel bir tartışma yok ki ben hangi tarafı tutacağıma karar vereyim. Cımbızlama meselesine bakarsan değil 5, 555 kıymık ayıklasan bu işin sonu gelmez. Taner Akçam'ı okurken hangi dikkatsizliği yaptığımı hatırlamadığım için nasıl düzelttiğimi de bilmiyorum. Ama kıyıcıktan sessiz sessiz gitmek benim uslubum değildir. Ancak mesele benim yaptığım kronolojik imlemelerse ben o konuda biraz zor yanılırım. Zaten sorduğum şey Ermeni soykırımı savunucularının neden bir tarih veya evre üzerinde anlaşamadıkları. Veya sonunda neden "1915 Olayı" gibi soykırımına hangi açıdan yaklaşırsan yaklaş tarihsel bir zırva olan "nokta vuruşu"na gerek görüldüğü. Şükrü Elekdağ'ın kronolojik disiplin ve tasnif konusunda kimsenin dalga geçebileceği bir kişiliği olduğunu sanmam. Columbia'da kendisi ile dalga geçenlerin yerine bir kaç şakşakçı oturmuş olsaydı sayın Agos NY muhabiri olayı acaba nasıl yansıtırdı?

"İnkar Tekniği" denen şey aynen "İftira tekniği"nde olduğu gibi bir kaç İnternet sayfasından sebeplenerek kavranacak bir konu değildir. "İftira Tekniği"ne bel bağlayan acemiler benim ağzımdan TTK benzeri "Son derece sağlıklı bir tehcir yapıldı!" veya Dışişleri jargonuyla "Tehcir edilen Ermeniler'e turist muamelesi yapıldığı ortaya çıktı!" gibi fodullukların çıkmasını çok beklerler. "trivial" sözünü bizde en iyi "amiyane" deyimi karşılar. "Trivialize" ise tam olmasa da "bayağılaştırmak" Vicdan sahibi batılı diplomatlar XIX yüzyıl başından beri uzayarak gelen müslüman katliamında aynen bu deyimi kullanmışlardır. Meslekdaşlarının Türk kanı gördüklerinde renk körlüğü ile malul olduklarını söyleyen Marshall von Bieberstein bunlardan biri. Dadıryan Usta kendisini o yüzden hiç sevmez ve gider Gladstone'un ünlü "bag and baggage" risalesini Andre Maurois'nin romanlaştırılmış
Disraeli biyografisinden alıntılar. Lafı uzatmadan söyleyelim, ben çarpışan halklar arasında dökülen kan ve gözyaşına, trafik hasar tesbiti yapan sigorta acentası gözüyle bakmıyorum, bakmadım ve bakamam. Tüccar bir milletin soyundan gelsem belki başka türlü olurdu.

Şahsıma yöneltilen aşağılamaları okuduğumda hep Keskinli Rıza Bey'e imrenirim. Yok onun tehcir sırasında oynadığı role özendiğimden değil, idama götürülürken ettiği sözlere imrendiğimden. Marx "Heine'nin medeni cesareti bende olsaydı!" diye yakınır ya, o hesap.
Web Sitesinin eli kulağında, bir arkadaş sevabına gereken düzenlemeyi yapınca hizmete girecek. Ayda Hanım'ın da katkılarını beklerim. Hiç korkmasın, benim sitemde sansüre yer olmayacaktır.

[deryatulga]

Taner Akcam’a katilirim,

Ayrica Rukiye hanim Cerkez tarihini ogrenmek icin de Ermeni meselesini daha iyi bilmek zorundadir. Zira sozunu ettigi “kullanip kullanip bir tarafa atilma” tarihi ne yazik ki merkezin tipki Kurtler gibi Cerkezleri de Ermeni meselesinde yer yer kullanip kullanip atmasi tarihidir. Bakiniz Osmanli Mebusan Meclisi uyelerinden Krikor Zohrab ve Vartkes Serengulyan’in Cerkez Ahmet tarafindan ortadan kaldirilmasi sonrasinda arkasinda iz birakmak istemeyen devlet-I Ali’nin Cerkez Ahmet’I ortadan kaldirmasi (Bu bilgiye pek cok dogru duzgun Turkce yazilmis tarih kitabinda rastlanabilecegi gibi eger bu tarih kitaplari sizi sikiyorsa Ahmet Refik’in son derece icten yazilmis anilarina da bakilabilir) Hatta Cerkez Ahmet’in mi yoksa Yakup Cemil’in mi simdi tam hatirlamiyorum soyle bir lafi vardir kayda kuyda gecmis (devlet kendilerini infaz etmeden once) “Siirt’ten Palu’ya kadar butun telgraf direklerine Ermeni astim, yine de size yaranamadim”)

Turkiye’de sanildigi gibi Turklerin Kurtlerin, Ermenilerin, Cerkezlerin, Lazlarin Rumlarin ve Musevilerin ve simdi burada sayamayacagim 40 kusur etnisitenin tarihi pek oyle birbirinden ayri odalarda gelismis, birbirinden bagimsiz alanlar degil bu bir. Anadolu’nun hangi nedenlerle bu etnisitelere dar geldigini anlamak icin butuncul bir tarih anlayisina ihtiyacimiz var, butuncul derken simdiye kadar oldugu gibi bastan savmaci ve ustun koru, herkesin kendi etnisitesine yonttugu bir tarih degil. Neticede Cerkezlerin Anadolu’ya gocmesiyle Anadolu’nun otokton halklarinin disari savrulmasi arasinda bir iliski var. Boyle bir iliski oldugu gibi ayni Cerkezlerin yillarca kolelik yapmis olmalarinin sonradan devlet kademelerinde oynadiklari rollerle de bir iliskisi var –eh Osmanli’da da tipki Amerika’dakine benzer bir abolitionist (koleligin kaldirilmasina yonelik) hareket var, ama kacimiz duydu bunu bugune kadar bilemiyorum. Butun bu hareketlerle Turkiye’nin yaklasik 250 yillik demokratiklesme/ batililasma hareketinin, o hareketle Sunni muhafazakarligin, onunla da 1909 Adana katliaminin alakasi var –bilerek ve isteyerek ucuyorum ama saglam bir tarih okumasi butun bu ucmalarin arasini doldurabilir, cunku hikayeler orada kesfedilmeyi bekliyor ve birbirine baglilar.

Ikincisi, gectim insan haklarindan salt ekonomik bir akil bile Kurt meselesini daha dogru duzgun konusmamiz gerektigine bundan seneler once uyanirdi ama olmadi. Bolgedeki sorunun yaklasik iki yuzyildir cozulmemis olmasinin maliyeti cok hesaplanabilir bir sey degilse de, son 30 senenin bilancosu ortada. Iki taraftan da binlerce olu –hakikaten gerekiyor muydu?- milyonlarca yerinden yurdundan edilmis insan, havaya ucan ve salt olumcul bir aklin isine yarayan trilyonlarca para… Basimiza buna benzer bir sey daha gelsin diye mi konusmayalim? Turkiye ekonomisini sadece Adapazari depremi mi alasagi etti? Turkiye’nin siyasetininin ne derece kirli oldugunu sadece Susurluk mu soyluyor bize? –ki o da bisey soylemis degil daha-… Karsilastirmali tarihin bu konuda soyleyebilecegi hicbir sey yok mudur?

Ucuncusu, halklarin tarihinde 100 yil 200 yil oyle acaip uzun sureler degildir, toplumsal refleksler cok cabuk degismez, erk sahibi de bu refleksler degismesin diye egitim sistemi, zorunlu askerlik, medya etc ile elinden geleni yapar –modernlesmeyle bu surec inanilmaz hizlanmis olsa da, ayni mutlak modernlesme bireye sundugu –internet etc- gibi alternatif kaynaklarla bir yandan da kendisinin kuyusunu kazmaktadir... Kendi ulkemizdeki meseleleri konusmak bizi acitiyorsa bir acidan bizi acitmayacak Irlanda meselesinin ornegin Kanli Pazar diye tarihe gecmis olayina bakmak bile oyle tarihin sanildigi gibi onune gelenin borusunu otturdugu bir mecra olmadigini anlamak icin yeterlidir. Veyahut Cezayir meselesini en cok kazip yazanin niye yine Fransa’nin okuyan yazan cizenlerinin oldugunu anlamak lazimdir. Veya akli basinda Hintlilerin 1948 tarihine niye takildiklarini, akli basinda Israillilerin niye zorunlu askerlige ragmen Filistin’e karsi savasmadiklarini, akintiya karsi kurek cekmeye calismis bu insanlarin derdinin ne oldugunu anlamak lazimdir.

Dorduncusu Ermeni meselesi hakkinda Ingilizce bilmeye de gerek yoktur. Turkiye’nin Turkce yayin yapan Iletisim, Imge, Inkilap, Belge gibi yayinevlerinden ve hatta kamuoyunda “dinci yayinevi” diye bilinen Emre yayinlarindan, Arba yayinlarindan cikmis ve olan bitenin ne olmus olabilecegini dogru duzgun anlatan kitaplar/ anilar vardir.

Besincisi, ulkemizle alakalari salt stratejik cikarlarini korumaktan ibaret olan ulkelerin universiteleri ve vatandaslari bizim ulkemizi bizden iyi biliyorlarsa (ki bugun Amerika’da Avrupa’da binlerce kitaplik Turkiye koleksiyonlariyla olan budur) biz de stratejik meseleleri iyi bilmek zorundayiz.

Altincisi, kimse kimseye zorla birsey okutmuyor ama aslinda mesele sudur: Okumadan edemiyoruz ama okudukca da rahatsiz oluyoruz… Oysa delete tusu cok yakinda

Meseleler zor ama meseleleri cozmenin bir entelektuel tembellige davette ya da ayni daveti alkislamakta oldugunu sanmiyorum…

Hoscakalin

ayda




-----Original Message-----
From: Taner Akcam [mailto:takcam@umn.edu]
Sent: Tuesday, February 24, 2004 7:20 PM
To: tarihegitimi@yahoogroups.com
Subject: [tarihegitimi] Rukiye Hanimin yazdiklari

Rukiye Hanim’in yazdiklari onemli. Hele bir de soylediklerini “sessiz cogunluk”un kanaati gibi sunmaya calismasi soylediklerini daha da onemli kiliyor. Gercekten sessiz cogunlugun haleti ruhiyesini yansitiyor mu bilemem. Ama kisi olarak benim icin hic onemli degil. Yani, soyledikleri ister sesli ister sessiz cogunlugun fikri olsun, benim icin hic onemli degil. Katilmadigim seyler.
Yazdiklarini izin verirse, cevirip yayinlamak isterim. Turkiye’de, biraz da elestirel dusunmek isteyen bir tarih gurubunda bir Turk entellektuelinin tepki bicimine ornek olmasi acisindan yazdiklari iyi bir ornek teskil ediyor.
“Ermeni ve Kurt sorunu dinlemekten de, dinlemek icin okumadigim mesajlari silmekten de bikmis.
Topu topu kac yazi acaba Rukiye hanimi boyle ofkelendiren?
Conflict Resolution teorilerinde birsey ogretilir. Gecenlerde Zaman gazetesinde bir kose yazari deginmisti buna. Kendinizi karsi grubun yerine koyuyorsunuz ve onun adina konusmaya calisiyorsunuz. Bir nevi empati kuruyorsunuz. Simdi Rukiye hanim, uc yazidan biktigina gore, kendisini otekinin yerine koymaya calissin.
Durun daha Rukiye hanim, sunu sirasinda galiba son birkac yildir, o da cok sinirli yerlerde konusulmaya baslandi bu konu. Peki 85 yildir bu konunun konusulmasini bekleyenler ne yapsin?
Uzulerek soyleyeyim, ben kendi adima, bu konuyu konusmaya ve birilerini rahatsiz etmeye devam etmek isterim.
Kacmak, kulaklari tikamak, “Turkiye’nin tek mesele bu degildir” demek herkesin ozgurlugu. Egemen konumda olanlarin sikca basvurduklari bir metoddur bu.
Ama kacarak kurtulamazsiniz, o sizi kovalar.
85 yildir Turkiye bu isten kacti, hala da kacmaya calisiyor, kacarak kurtulmanin mumkun oldugunu dusunuyor. Ama sonucta daha cok dibe batiyor.
Kurt meselesini vaktinde adam (kadin) gibi konussaydi, 35 kisi olmezdi, bu mesele bu kadar basit.
Ermeni meselesini de vaktiyle konussaydi, en azindan Rukiye hanimi bu kadar kizdirmazdi…

Burada dile getirilen Tartisma noktalarina zaman yoklugu nedeniyle katilamiyorum. Cok isterdim. Ama bir aydin tembelliginin epey can sikici oldugunu soylemek isterim. “Ne oldugunu gercekten bilmiyoruz”, lafinin arkasina saklanmak moda oldu. Basit bir cevabi var, “bilmiyorsan ogren kardesim.”
Eger yabanci dil bilmiyorsa bunu soyleyen insan, gercekten ozur dilerim. Ama elde bilmek isteyen insan icin yeterli bilgi var. 1915’de yasanana Soykirim denir mi denmez mi konusunu merak eden cevabini da cabuk bulur. Bugün, eger azicik elestirel akil sahibi isek, Bosna, Halepce gibi katliamlarin bile Soykirim olarak tanimlandigi bir dunyada yasadigimizi bilmemiz gerekir. 1915’e Soykirim demek isin en kolay yani. Asil sorun, konacak adin ne oldugu degil. Asil sorun NICIN evet NICIN bir milyon insanin olduruldugu. Korktugumuz bu. Bu soru bizleri urkutuyor ve kacirtiyor.

1915’e soykirim dememek anlasilir bir Turk direncidir. Uzerine cok konusulacak bir konudur bu da…
Ama simdilik burada kesmek istiyorum.
Sevgiler
taner

[deryatulga]

Demiştik ki, eğer tarihsel konulara merak sarılırsa, bunun edebiyetçılardan değil ama tarihçilerden öğrenilmesi tavsiyeye şayandır. Aslında benim yaptığım en büyük hata, içinden çıktığım ortamı unutmak. Bizim ülkede Atilla İlhan'dan Kemal Tahir'e kadar uzanan bir tarihçiler silsilesi vardır. İhtisas kitaplarında bile bazan ciddi ciddi bunların yazdıklarını kaynak edinenler çıkar. Hal böyle olunca Balakian'ı kaynak edinenleri niçin eleştiriyoruz?
Üstad "Chester Oil Concession" yazmış diye sözü geçen imtitazın aslında ne kadar geniş olduğunu mu unutacağız. Kaldı ki bu imtiyazdan bahsederken onun dilimizde literatüre girdiği şekilde kullanmak bazı yanlış anlamaları önlemez mi? Türklerin döktükleri Ermeni kanının bedelini Musul/Kerkük petrolleriyle ödedikleri öylesine kocaman bir iddia ki, bunun içyüzünü öğrenmek için Balakian'ı tavsiye etmek, Ermeni kökenli olsun veya olmasın, burada sayılamayacak kadar uzun bir liste oluşturan gerçek tarihçilerin alın teri ve göz nuruna hakaret demek olmuyor mu?

Bir hanıma "Ona öyle demezler..." tekerlemesini üstü kapalı bile olsa dayatmayacak kadar İstanbul'un yerlisiyimdir. Ama özeleştiri yaparak söylemem gerekir ki, şahsıma uzatılan dil ne kadar sivri olursa olsun, ona karşı kullanılacak törpünün numarasını abartmamam lazım. Zaman kıtlığında yazarken sürçü lisan ediyorsak affola!

Şimdi de biraz toparlamaya çalışalım. Aslında benim Ayda Hanım'a minnettar olmam lazım. Kimsenin yapmadığını yapıp bazı noktalara itiraz ederek dikkatimi çekiyor. Grandiyoz haller dediği şeye gelince, insan bir konu hakkında ya yeterince bilgiye sahiptir, ya da değildir. Bunun yolu da sadece ve sadece okumaktan geçer. Benim yalnız tazminat konusunun uluslararası hukuk boyutuna dikkati çeken bir notumu böylesine dallandırıp budaklandırmak isteyenlerden de yeterince referans istemeye hakkım vardır sanırım. Dışişleri, akademik camia ve medya Türkiye'nin Ermeni Propagandası karşısında bu derece aciz duruma düşmesini sineye çekiyorsa burada sorgulanacak olan şey siyasal iradedir. Türkiye'nin bu konudaki savunmasının ta tepelerden nasıl iğdiş edildiğini tartışmak da tarihin değil siyasetin alanına giriyor. Bu şartlarda benim bu işe aday olmam diye bir şey doğal olarak söz konusu olamaz. O çerçevede yapabileceğim bir şey olsaydı birinden birine kuşkusuz ben de kapılanırdım. Ruhsal durumum ise böyle bir aciz ve korkaklık karşısında bu ülkenin vatandaşı olarak çektiğim kahırdır. Tedavisi ve ilacı da yoktur.

Sidney Reilly'nin biyografisi masamın üstünde duruyor. Rosenblum'un önüne alias ekini bilinçli olarak koymadım ve aklımca Chamfort türünden bir iğneleme yaptım. İşin aslına bakılırsa Rosenblum diye birinin yaşadığı bile şüpheli. Reilly adının eskiden öyle olduğunu söylediği için otomatikman inanmışlar. Demek istedik ki Büyük Britanya İran ve Mezopotamya'nın yeraltı kaynaklarına öylesine göz koymuştur ki, orada Ermenilerin esamisi bile okunmaz. Ancak oynadıkları tarihsel rolü abartma hastalığı ile malul olduklarından, bir de alacaklarını umdukları tazminatı katlama umuduyla böyle savlara baş vururlar.

Maraşlıyan'ın okunacak net metni 96 sayfa civarında, sayfalar cep kitabı boyutlarında. Üstelik Türkçe'ye de çevrilmiş, yani okuma özürlülere tavsiye etmeye daha elverişli bir kitap. Kendisini bir konuda aydınlatmak isteyen sıradan bir okurun önüne geleni okuması fikrine uygulama açısından itiraz ederim. Buna ne para dayanır, ne de zaman yeter.
Anlamadığım şey de "Ermeni tabusu kalksın, konu açıkça tartışılsın!" denirken bu insanlara yasa zoruyla mı kitap okutulacak? Yoksa tartışma denen şey aslında bazılarının monologları şeklinde mi tecelli edecek? "Anadolu'nun her yerinde" gibi genellemeleri Ermeni Soykırımı konusunun üstad araştırmacıları da yapıyorlar. Bu eleştiri kriterleri onlar için de geçerli mi?

Kefaretten keramete geçenler benim AGOS dokundurmamın aslını da bilirler doğal olarak. Her şeyden önce şunu söyleyeyim ki ben Erivan Ermenisiyle de, Diyaspora Ermenisi ile de iletişim kurarken bazı vatandaşlarımla uğradığım sıkıntılara düşmüyorum. İnsan olarak benim için bir Ermeni'nin Türkten zerre kadar farkı yoktur. Ne laf gevelemek huyum vardır, ne de şirinlik muskası takmak! Elekdağ toplantısının can olacak noktası şu: Bu tür toplantılarda verilen tepkilerin belki de psikolojik açıdan bir kıymeti harbiyesi vardır, bizleri başka bir şekilde bağlamaz. Ama Türk hariciyesinin tepelerine kadar tırmanmış bir zatın siyasal tarihin elifbesini karıştırmasının neden haber niteliği olmasın? Görseydi millet gözlerinde büyüttüklerinin kimler olduğunu! Ben bunu iddia etsem grandiyoz iltifatına tabi olurdum ama tarafsızlıkları ve alçakgönüllülükleri tescilli olan başkaları neden duraksıyorlar? Biz Amerika'ya ne konuyu, ne de İngilizce bilen profesörlerin gönderildiğini de biliriz aslında.

Ermenilere yapılan Amerikan yardımı hakkında Taner Akçam'ın sevgili deyimiyle "bolca" belge vardır. Tehcirin başından sonuna kadar ellerinden geleni yapmışlardır, iyi de yapmışlardır. Aynı şey Alman ve İsviçre gibi bağlantısız ülkelerden gelen misyonerler için de geçerli. Bunların yardımlarından Ermeniler kadar müslümanlar da yararlanmışlardır. Jacob Künzler'in kendi örgütü için verdiği sayı 300000 kişi dolaylarında. Yazmışız ki:

"Göç ettirilenlere, 'para, yiyecek veya benzeri biçimlerde" hiçbir yardımın yapılmadığı konusunda bol miktarda konsolosluk raporu mevcuttur." Kaynak da vermişiz. Ve bu iddianın boşluğunu bir kalemde ortaya koymuşuz. Bazıları galiba istiyor ki biz yıllarca çalışıp didinip de topladığımız belgeleri meccanen hizmete sunalım. İşin akçalı tarafı bir yana, bu biraz da Amerikan pokerine benzer. Bir kağıdı kapalı tutmakta fayda vardır. Elimi görmek isteyen restini de çeker. Ben de Karo Bacağını o zaman açarım.

Şİmdi biz Egoyan'ın filmine bakarak tarih mi yazacağız? "Exodus" filmine bakarak İsrail tarihini yazana acaba ne derler? Ermeniler açlıktan ölmemiştir diyen ben değilim, Prof. Halil Berktay ve benzerleridir. Ermeni ölümlerinin ezici çoğunluğu açlık ve hastalıktan olmuştur.
Ama üstadın biri kalkıp da "Ermeniler kasden aç bırakılarak öldürülmüşlerdir!" derse ona sadece ama sadece okuduğunu iddia ettiği kaynaklardan cevap verilir. Biz kimseye Kaf Dağının ardındaki belgelere bakarak bir şey söylemedik.

Benim birileri tarafından ciddiye alınmak gibi bir sorunum yok, özgüvenim o konuda gerçekten tamdır. Ama bana söz eden herkesi ciddiye alır ve ne demek istedikleri konusunda da kafa yorarım. Birisine inkarcı demek ona yalancı demekle eş anlamlıdır. Hem de bu hilafı hakikat laflar etmeyi itiyat haline getirmiş birilerinin eseri kebirlerine dayanarak yapılıyorsa, vakar sahibi herkesin içinde bir isyan duygusu uyanır. Böylesine hakaretleri karşımızdakinin bilgisizliğine bağışlamayacak olursak da saldırgan bir konuma geçmemiz işten bile değildir. Özgürlük kavramını bile sadece İngilizce düşünebilen aydınlar ise başlıbaşına bir tartışma konusu.

Gerçek acılarla hayvanlar bile dalga geçmez. Yalnız şu terrörist örgütün kim olduğunu da merak ettim, eğer Taşnaklarsa bunlar Ermenistanda iktidara ortak olan, ABD ve Fransa'da ise legal olan bir partinin üyeleri. Barış Havarisi olmaya gelince İstanbul Efendisi olmakla Osmanlı Tokadı indirmek arasında maddi ve manevi bir çelişki yoktur. Uysal koyun değilim yani! Ama isteyen bunun ardında da bir garabet arayabilir.

"Avoir qq chose dans la peau" teninde bir şeyler hissetmek anlamına gelmez ama önemi yok. İngilizce teşekkür edildiğinde "Saint Cloud tres moche!" diye anlamak da var, "Look out" denince pencereden kafasını çıkartıp bakmak da! Ama başkalarının benim yüzümden heder olan o güzelim zamanı kafama kakılırsa bu benim içimi cızlatır. Her şeyi tazmin edebiliriz ama akıp giden zamanı asla! Arthur Koestler "Darkness at Noon"u basacak yayınevi bulamayınca bir kaç pornografik eser yazarak semayeyi doğrultmuş. Ben de acaba öyle mi yapsam? Ayda Hanım bana yönelik şeyler yazmanın kendisine yakışmadığını söyledikten sonra pehrizini bozduğuna göre, ben de biraz kendime yakışmayan şeyler yapsam ne olur? Maasalama dediği şey ise Maalsalama yazılıp Maassalama diye okunur. Huy canın altındadır, ne yapayım?

[deryatulga]

Gazeteniz bana karşı bilinçli bir kampanya açmış görülüyor. Önce Ahmet Taner Kışlalı sonra İlhan Selçuk ve daha sonra da bir okuyucu mektubu ile Toktamış Ateş, sırasıyla deyim yerindeyse içinizi kusmuş bulunuyorsunuz.

Doğrusunu söylemek lazım gelirse, bu tepki beni oldukça şaşırttı. Nedir bu kin, nedir bu telaş ve hele hele niçin bu dilde ve bu havada bir saldırı? Ne oluyor?

Açık söyleyeyim, bu tür cevaplar almak yerine sizler hakkındaki yargılarımda yanılmak isterdim. Sizler hakkında, Türkiye’deki demokrasi kavgasının önündeki soldan ciddi engeller olarak söz etmiştim. Ve sizler cevaplarınızın gerek dili, gerek üslûbu gerekse içeriği ile beni haklı çıkardınız.

Evet sayın Cumhuriyet yazarları, benim kastettiğim de aynen buydu. Sizler bu kafayla, bu zihniyetle Türkiye’deki demokrasi kavgasının önünde (başka engeller yanında var olan) ciddi bir engelsiniz. Bu sizlerin bir güç olmanızdan dolayı değil, Türkiye’de geniş bir çevre tarafından hâlâ demokrasi savaşçısı olarak algılanmaya devam etmenizden dolayı böyledir. Niçin mi? Tek tek cevap vermeden önce genel bir belirlemeyle bunu göstermek gerekiyor.

Demokrasinin, demokratik tutumun birinci şartı, tartışma kültürüdür. Sizler tartışma kültüründen yoksun, garip, saldırgan, eleştiriye tahammülsüz insanlarsınız. Bir tek tartışma kültürü değil eksikliğiniz. Sizin gibi düşünmeyenler, size aykırı düşünenler hakkında TC savcıları ve hakimleri gibi konuşuyorsunuz. Ben sizlerin bana ilişkin söylediklerinizi, farklı lafızlarla da olsa, Kenan Evren ve ekibinden yıllarca dinledim. Sizlerin kafa olarak, karşı çıktığınızı sandığınız insanlardan fazlaca bir farkınız yok.

Nedir mesele?

Ben, Türkiye’de demokrasi mücadelesinde size egemen olan kafanın sol tarafından aşılması gerektiğini söylüyorum. Çünkü demokratik kültürün en temel unsurlarını sizlerde görmüyorum, göremiyorum. Bu konuda yanılmak isterdim. Ama sizler, sizi eleştiren birisine, “dönek”, “sırtını holdinglere dayamış tatlı su entellektüeli”, “Alman sermayesine borcunu ödüyor” gibi son derece çiğ ve seviyesiz cevaplar veriyorsunuz.

Demokrasi yoksunluğunun birinci göstergesi eleştiriye tahammülsüzlüktür. İkincisi, sizi eleştireni, savcı kafasıyla suçlamaktır, üçüncüsü, siyasî fikirleri, farklı düşünmeyi, bir polis mantığı ile suç kategorisi içinde ele almak ve böyle düşünenleri suçlayarak ezmeye çalışmaktır.

Sol harekette en uç örneği, Stalin’de yaşanmış olan, Türkiye’de ise onlarca yıl Kemalistlere ve geniş bir sol kesime egemen olan bir anlayış vardır: Farklı olmak, farklı fikirlere sahip olmak bir aykırılık kaynağı, bir sorun kaynağı olarak görülür. Aykırı ve başka olmak, “sapma” gibi bir kategori ile ele alınır. Sapan ve aykırı olan “başka”, derhal sermaye sınıfı ile de bağlantılı hale getirilerek suçlanır ve boğulmaya çalışılır.

Siz de böyle yapıyorsunuz. Sizi eleştirmeyi suç addediyorsunuz ve eleştireni son derece seviyesiz biçimlerde suçlayarak, çamur atarak işini bitirmeye çalışıyorsunuz. Eğer elinizde birazcık iktidar olsa, bu tür farklılıkları ortadan kaldırmak için elinizden geleni ardınıza koymayacağınızı tahmin etmek hiç de zor değildir. Söyledikleriniz çok açık, “Cumhuriyet eleştirilerek suç işlenmiştir. Bunu ancak sermaye sınıfı ve sırtını ona yaslayanlar yapabilir”. Böylece ülkede en çok ihtiyacımız olan şeyi, tartışma kültürünü boğmakla kalmıyorsunuz, düşünme ve eleştirme gibi en demokratik bir tutumu “hainlik, döneklik” gibi kavramlarla yok ediyorsunuz. Tipik bir totalitarizm örneğidir bu. Biraz meraklı bir gözle yeniden izlerseniz göreceksiniz ki, gerek Sosyalist Bloktaki gerek Türkiye gibi tek parti egemenliğindeki ülkelerde muhalefet hareketleri yıllarca aynı sizin kafanız gibi kafalarca boğulmaya, ezilmeye, yok edilmeye çalışılmıştır.

Şimdi tek tek yazarlara ilişkin bir şeyler söylemek istiyorum:

1) Önce Cumhuriyet gazetesi adına beni en çok üzen okuyucu mektubundan başlayayım: Berlin’den yazan bu beyin adresi yok, bu nedenle kendisine Mölln olayı sonrası yazdığım yazıları yollayamayacağım. Fakat Almanya’da günlük gazete okuma alışkanlığı olsaydı yazdıklarımı bilirdi, okurdu. Ama sorun bu değil. Cumhuriyet gazetesinin bu mektubu basmış olmasıdır.

Şimdi Cumhuriyet gazetesi ile aramdaki sorunu tanımlayacak olursak şöyle bir tablo ortaya çıkıyor. Ben, “holdinglere sırtını dayamış”, “sermayeye yaranan”, “dönek”, “Alman devletinden aldığım paranın diyetini Türkiye’ye saldırarak ödeyen” bir kişiyim. Ve bu beye göre de Alman devletinden para aldığım için Spigel gibi bir dergide Türkiye aleyhine yazılar yazıyorum.

15 yıldır, TC hükümetleri ve Generaller benim yurtdışındaki faaliyetime bu kafayla saldırdılar.

Cumhuriyet gazetesinin okuyucusu bilmek zorundadır. Ben Spiegel’deki yazımda Türkiye İnsan Hakları Vakfı’nın Demirel-İnönü hükümetinin 500 günü üzerine hazırladığı, işkenceleri, Kürt halkına yönelik saldırıları anlatan raporunu özetledim. Tarihsel bağlar da kurarak Türkiye’de demokrasi ve insan haklarının nasıl ayaklar altına alındığını anlattım. Üstelik de büyük bir tesadüf eseri tam Türkiye’ye geleceğim sırada... Yakınlarım, Türkiye’de başıma iş açacağı için yazının yayımlanmasını istemediler. Çok baskı yaptılar bana. Fakat Spiegel gibi bir milyon tirajı olan bir dergide Türkiye üzerine bilinmesi gerekli bazı gerçekleri yazmakla başıma gelecekleri bir terazinin kefesine koyduğumda birincisi ağır bastı. “Eğer benim başıma bundan dolayı iş gelecekse gelsin”, “Eğer Türkiye’ye dönmenin diyeti düşüncelerimi söylememek olacaksa ben bunu istemiyorum”, dedim ve yazıyı yayımlattım.

Şimdi Cumhuriyet’in sıkı devrimci yöneticileri, “tatlı su entellektüeli” olan bana karşı, hakkımdaki tüm hukuki engelleri büyük zorluklarla aştığım bir sırada, yeniden hapse düşmeyi dahi göze alarak Spiegel’de Türkiye ve İnsan Hakları üzerine yazı yazdığım için beni suçlayan bir yazıyı yayımlıyorlar. Bu ağızla ve bu tür suçlamalarla artık Tercüman gazetesinin bile yayın yapmadığı bir dönemde, üstelik Türkiye’de insan hakları ihlalleri üzerine yazı yazdığım için bana saldıran, son derece seviyesiz bir mektubu yayımlayan yöneticiler bir soruma cevap vermek zorundadırlar: Yurtdışında bu doğrultuda faaliyet gösteren her devrimciye, her insana saldıran TC devletinden, Generallerden farkınız nedir ve nerededir?

2) Sayın Kışlalı’yı tanımıyorum. Doçent olduğunu duydum. Çok üzüldüm ve utandım. Bilime ve bilimadamına saygımdan dolayı. Hele hele “döneklik” gibi çok ağır bir ithamda bulunmuş olması beni çok düşündürdü.

Anladığım kadarıyla çok çiğ ve sığ bir insansınız sayın Kışlalı. Size bazı şeyler anlatmak, deyim yerindeyse, bizlere, bizim kuşağa ilişkin bazı şeyleri öğretmek zorundayım:

Resmî ideolojiye sırt dayayarak, ona buna çamur atmak kolaydır ve siz Kemalist olmak şerefiyle, “döneklik” sıfatını, sizi demokrasi mücadelesi önünde engel gören kişilere karşı kullanmayı bir marifet, bir yetenek sanıyorsunuz.

Ben Kemalist değilim, hiçbir zaman da olmadım.

“Dönek” ne demektir ve kime denir sayın Kışlalı? Her ne kadar bu kavramın siyasî mücadele literatüründe yeri olmaması gerektiğini savunsam da sizin kafanızdan giderek bu soruya cevap vermeye çalışalım. Dönek, bir siyasî fikri savunan, ama sonra hem bu fikirden hem de onun gereklerini yerine getirmekten vazgeçen insana denebilir. Fakat, “Dönek” suçlamasında, fikir değiştirmeden çok daha fazla ihsas edilen şeyler vardır. Fikir değiştirmek, bazı yeni düşünceler edinmek, düşünen her insanın doğal bir özelliğidir. “Dönek” kelimesi ile ağırlıkla sözkonusu edilen, özellikle o fikri savunmanın gerektirdiği zorluklara göğüs gerememek, hattâ bazı kazançlar elde ederek inançtan vazgeçmektir. Özellikle baskı ve zor ortamlarında, bu baskıyı uygulayanların saflarına geçenler bu şekilde tanımlanırlar. Düşüncelerinden dolayı bir bedel ödemek zorunda kalanlar eğer bu bedeli ödemekten kaçmak, düşüncenin fiyatını ödemek istemezlerse “Dönek” olarak suçlanırlar. Bu, öncelikle, her düşünce akımının kendi içinde bir sorun olarak ortaya çıkar. Marksist, Kemalist-Milliyetçi, İslâmî vb.

[deryatulga]

Şimdi size sorayım; siz, siyasî düşüncelerinizden dolayı bedel ödemek nedir bilir misiniz Ahmet Bey? Başınıza gelecek tüm tehlikelere rağmen, inançlarınızdan taviz vermemek ne demektir bilir misiniz? Hiç hayatınızda böyle bir durumla karşılaştınız mı? Ve karşılaştınızsa nasıl davrandınız? En basitinden başlayalım. Üniversitede 1402 nedeniyle arkadaşlarınız tırpanlanırken ne yaptınız? Siz hiç bedel ödediniz mi Ahmet Bey? Milliyetçi ve Atatürkçü olarak kimseye pabuç bırakmayan siz, 12 Eylül sonrası, Kemalizm adına darbe yapıp dincilere taviz veren General abilerinize, “dönek” deme cesaretini gösterebildiniz mi? Kemalizmin en temel prensibi sayılan laiklikten “dönen” paşalarınıza karşı ne yaptınız? Sizler 12 Eylül’den bu yana utanç verici şekilde eğilen insanlarsınız sayın Kışlalı. Siz değil bedel ödemeye hazır olmak, Generallerinize el etek olan insanlarsınız sayın Kışlalı.

Size biraz kendimi, bizleri tanıtayım ve bazı şeyler öğreteyim isterseniz. 1968-69 yıllarından bu yana devrimci mücadele içindeyim. Fiyatı ne olursa olsun, ödenecek bedelden dolayı siyasi inançlarımdan vazgeçmeyi düşünmedim. Bu süreçte yakın zamana kadar, birçok arkadaşımı kaybettim. Yalnız devlet tarafından değil, PKK tarafından da, demokrasiye, demokratik bir kültürün yaratılmasına olan inançlarımızdan ötürü arkadaşlarım öldürüldü. Hakkımda öldürme emirleri verildi, planları yapıldı. Yurtdışında iken bu fikirlerimden dolayı bana saldıran çok oldu. Bu fikirleri sırf Türkiye’ye dönmemek için savunduğumu, artık Türkiye diye bir sorunum olmadığını ileri sürenler oldu. Bunlardan ne kadarı döndü bilmiyorum. Ben şimdi buradayım. İnançlarım doğrultusunda uğraşmaya devam edeceğim. Sizin gibi, kürsüsünü kaybetmek fiyatını bile ödemeye hazır olmayan, resmî ideolojiye karşı çıkmayan bir kişinin bu tür ucuz suçlamalardan uzak durması gerekir.

Bizler (ben daha az olmak üzere, 12 Eylül zindanlarında yatan binlerce arkadaşım) işkence, kan ve ateş çemberinden geçtik Ahmet Bey. Yaşadığımız tüm acı deney ve tecrübeler, birçok şeyin yanısıra, bize, siyasî muarrızlarımıza “dönek” dememeyi de öğretti. Ama siz üniversite kürsülerinize sıkıca sarılarak, ülkeyi kan ve ateş deryasına boğan Generallerin önünde yerlere kadar eğilerek, Kemalizme her eleştiri getirene “Dönek” deme küstahlığında bulunuyorsunuz. Siz ne yaptığınızı biliyor musunuz?

Bu konuda 12 Eylül zindanlarında yatan insanlardan öğrenecek çok şeyiniz vardır sizin. Ben de onlardan öğrendim bunu. Bu insanlar, mahkemelerde itirafçı vb. olanlar için bile çok dikkatli ve zor kullandılar “dönek” kavramını. Siz ise farklı düşünen birilerini böyle suçlama cesaretini gösteriyorsunuz Ahmet Bey. Ne yaptığınızın farkında mısınız? Bazı şeylerin tahmin ettiğiniz kadar ucuz olmadığını öğrenmek zorundasınız.

Ama eğer bu kavramı, Kemalist geleneğinize de son derece uygun bir biçimde, sizi eleştirenlere karşı, kendinizi hâkim ve savcı yerine koyarak kullanacaksınız, bir şeyi biliniz ki, sizin gibi Türkiye Cumhuriyet Devleti’nden icazetli milliyetçi, faşizan kafalılara karşı çıkmak için sermayenin desteğine hiç ihtiyacımız yok. 1968’lerden bu yana bu ülkede oluşmuş devrimci-demokratik birikim hem size, hem de yıllarca halvet olup, büyüttüğünüz sermayeye karşı çıkacak güçtedir.

Sizin sorununuz şudur: Şu sıralar sermaye sınıfı, sizlerin çürümüş ve küflenmiş kafalarınızı kendisine engel görmektedir. Onlar için işiniz bitmiştir ve artık ayakbağı oluyorsunuz. Bu nedenle kapı dışarı edildiniz. Şu sıralar devlet içindeki son mevzilerinizden de atılıyorsunuz. Hırçınlığınızın nedeni de budur. Sizin sermayeye öfkeniz, işi bitince kapı önüne bırakılmış kölenin öfkesidir. Bu nedenle sizi eleştiren herkese saldırıyorsunuz. Size yönelen her eleştirinin arkasında eski efendinizi arıyorsunuz. Oysa tarihe bakmanız yeter. Türkiye’nin devrimci-demokratik güçleri sizleri ’70’li yıllarda da kıyasıya eleştirmişlerdi. Devam eden sadece bu gelenektir.

Bakın Ahmet Bey, bilmiyorsanız öğrenin, bu ülkede sermaye çevreleri ve sizin gibi milliyetçi-Kemalistlerden başka güçler de vardır. Ve bunlar siyasî düzeyde henüz yeteri kadar temsil edilmiyorlar. Ve bu güçlerin şu sıralar, seviyesiz suçlamalara ve saldırılara değil, düşünme ve tartışmaya ihtiyaçları vardır. Düşünme ve tartışmanın ise bir kültür olduğu bir gerçek ve siz bu kafanızla bundan çok uzaksınız. Sizler gerçekten demokratik düşüncenin, tartışma kültürünün önünde bir engelsiniz.

3) Sayın İlhan Selçuk için yeni bir şey yazmayacağım. Ahmet Bey’e yazdıklarım onun için de geçerlidir. Yalnız, hem “Babamı tanımak hukukundan” dolayı daha kibar bir dil kullandığı, hem de daha “eski” olduğu için Kışlalı beyin belki bilmediği bazı ek hatırlatmalarda bulunmak istiyorum. İlhan bey, aslında sizin ne söylediğimi çok iyi bilmeniz gerekirdi. Öyle çok yeni bir şey değil, kökleri 1970’lere kadar giden eski bir sorun bu.

Söylenen, ileri sürülen son derece basit bir tezdir: Bizler Kemalizm ile “sol”, “sosyalist olmak” arasında daima esasta bir farkın olduğunu savunuruz. Türkiye’deki demokrasi mücadelesi açısından, Kemalizmi bir yük addederiz. Ve sosyalizm ile Kemalizm arasındaki ayrımlara vurgu yapmaya özel bir önem gösteririz. Solun demokrasi mücadelesi açısından Kemalizmin yanında görülmesi ve gösterilmesinden, demokrasinin oldukça zarar gördüğüne inanırız.

Bu nedenle, 1970’lerde THKP-C ile başlayan radikal sol kendisi ile Kemalizm arasına net bir çizgi çekmeye büyük önem vermiştir. Bizim tarihimiz bir anlamda da Kemalizmle aramızdaki ilişkiyi koparma tarihidir. Kendi düşün dünyamızdan Kemalizmin izlerini silmeyi demokrasi mücadelesinin olmazsa olmazı olarak görmüşüzdür.

Ben bugün de sorunu hâlâ aynı görüyorum. THKP-C hareketinin sadece eylemde radikallik veya ittifak edilecek güçler ve iktidarı ele geçirme noktalarında yaptığı hesaplaşmanın bir üst düzeyde devam etmesi gerektiğini savunuyorum. Kemalizm, otoriterdir, anti-demokratiktir, halk yığınları üzerine tahakküm kuran bir sistem oturtmuştur. Ben bu eleştiri noktalarının, ulusal devlet anlayışını kavrayacak şekilde daha da geniş bir perspektife yayılması gerektiğini savunuyorum.

Özellikle farklı ulusal gruplar arası giderek artan bir çatışma ortamına doğru sürükleniyoruz. Bu noktada Cumhuriyeti ve onun kuruluş biçimini ve sürecini bugünkü sorunların ortaya çıkmasının önemli nedenleri arasında görüyorum. Tıpkı yanlış kaynamış bir kemiğin sürekli acı vermesi gibi, bugünkü sorunlarda bu başlangıç dönemi barbarlıklarının önemli bir payı olduğunu düşünüyorum.

Şimdi bunlar birer tezdir ve itiraz da edilebilir. Ama Uğur Mumcu ölünce söylenmiş sözler hiç değildir. Uğur Mumcu’ya gelen mektuplara bir bakınız. Orada ölümünden 15 gün veya bir ay kadar önce kendisine yazdığım bir mektubu bulacaksınızdır. Ona, bu sorunlar üzerinde tartışmak gerektiğini yazdım. Mumcu’nun ölümü ile bu konuların tartışılması gerektiği arasında hiçbir bağın olamayacağını siz de bilirsiniz.

Sizler (Uğur Mumcu da bu kanıdaydı), şu sıralar, Kuvayı Milliyeci ve Cumhuriyetçi olmayı sorunlardan çıkış açısından kaçınılmaz addediyorsunuz. Ben ise bunu tam da sorun kaynağı olarak görüyorum. Bu konuda sizinle de, diğer Cumhuriyet yazarlarıyla da her yerde tartışmaya hazırım. Ama sizden bir şeyi hiç ummazdım. Birilerini siyasî fikirleri nedeniyle, holdinglere sırtını dayamış olmakla suçlamanızı...

İlhan Bey, “ben başkalarını kastettim” veya “genel söyledim” gibi sözlerin arkasına sığınamazsınız. Bana ilişkin yazdığınız bir yazıda, beni “sırtını holdinglere dayamakla” itham ediyorsunuz. Hangi holding bu? Kime dayamışım sırtımı? Bu soruya cevap vermek, cevap veremezseniz özür dilemek zorundasınız. Fikre ve fikrî mücadeleye önem veren bir kişi olarak tanınan sizin, fikirleri bu tür seviyesiz çamur atmalarla mahkûm etmek istemesini anlamak zordur. Bu, başka düşünmeye tahammülsüz, eleştiri ve tartışma kültüründen yoksun bir kafanın ürünü bir tutumdur. Bu konuda tavrınızı düzelteceğinizi umuyorum.

4) Gelelim Toktamış Ateş beye. Ne çalıştığım Enstitü’yü bilirsiniz ne de neyi amaçladığını. Sözde bilimadamı olacaksınız. Utanın be. Ortaçağ’ın en ilkel büyücüleri bile sizin gibi saçmalamaktan çekinirlerdi. Benim yazdığım önsözden bu sonuçları çıkarmanız sadece terbiyesizlikle bile açıklanamayacak bir cehalet, bir küstahlık örneğidir. Merak eder sorarsanız, size Enstitü’nün neyi amaçladığını uzun uzun anlatırım. Alman yıkıcılığının özel boyutları Enstitü’nün 1984’den beri işlediği bir konudur. Ama onlar, “had bilmek” ve “alçak gönüllü” olmak gibi bilimsel çalışmanın en temel prensiplerini bildiklerinden, fazlaca çığırtkanlık yapmadan devasa bir çalışma içerisindeler. Soytarılık ile bilimadamı olmak arasında fark vardır sayın Toktamış Ateş.

Adımı niye vermiyorsunuz? Kitabımı ciddi bir biçimde niçin eleştirmeye çalışmıyorsunuz? Siz bir profesörsünüz, ağzından salyalar akan fanatik bir militan değil. Yoksa sizin bu tutumunuzdan Türkiye’de ilimin nasıl yapıldığı konusunda bir sonuç mu çıkartmam gerekiyor? Bu sizin tartışma kültürünüz, bu sizin düşünme ve eleştiriye karşı tutumunuz.

Sayın Ateş, benim Kurtuluş Savaşı’na ilişkin söylediğim şeylerin çoğu daha önce de yazıldı çizildi. Doğan Avcıoğlu bile yazdı bunları. Yani sıkı Kemalist, Cumhuriyetçi olup da bunları söyleyenler dahi vardır. Benim anlamadığım şudur. Sadece 1915-17 yılları arasında bir milyona yakın Ermeni öldürülmüştür. Sizin çok taptığınız Mustafa Kemal bile birkaç sefer çok açık kıyımdan söz etmiştir ve bunu kınamıştır. Fakat bu konu bugün bir tabudur ve ben bunun tartışılması gerektiğini savunuyorum. İlginç olan şudur. Resmî devlet bu olayı reddetmekle yetinmez. Konu her açıldığında cin çarpmışlar gibi sağa sola saldırır. Bu kitap ve ileri sürdüğü tezler altı aydır ortadadır ve tartışmayı beklemektedir. Bu konuda istediğiniz bir yerde, eğer tartışma edebi ve ahlâkından haberli iseniz sizinle tartışmaya hazırım.

Yalnız sizinle aramızdaki bir farkın burada altını çizmeme müsaade ediniz. Gerçekten de bu konuda aramızda son derece büyük fark var ve siz bu konuda benim karşımda duruyorsunuz. Bilal Şimşir ve Kamuran Gürün, kitaplarında Ermenilerin kendi söyledikleri nedenlerden dahi ölmüş olmalarından zerrece üzüntü duymayan, aksine bunlardan “şevkle yapılmış işler” olarak söz eden insanlardır. Siz açıkça katliama övgü düzenleri savunuyorsunuz. Siz TC devletinin resmî sözcüsü durumundasınız.

Cumhuriyet gazetesi Türkiye’de devrimci, demokrat, insan hakları savunucusu olmanın bayraktarlığını yapmak iddiasındadır. Bu nedenle de kendisini eleştirenlere, “sermaye uşağı” demek küstahlığını göstermekten çekinmemektedir. Ama sayfalarında insanların kitleler halinde ölme veya öldürülmelerinden zerre kadar üzüntü duymayan, bu üzüntüyü dile getirenlere zevkle saldıran birileri bu gazetenin sütunlarında serbestçe at oynatmaktadırlar. Karar verilmesi gereken de budur.

[Historikerzunft]

Was mich geschockt hat- McCarthy spricht an einer Stelle auch von Völkermord! Und unser Alibi- Türke bekommt das Maul nicht auf, weil er kein Englisch kann und scheinbar nur Bristol gelesen hat. Kein Wunder, dass Akcam und Balakian sich so arrogant ausgekotzt haben. Dabei haben sich beide eigentlich nur aufgeblasen und rein gar nichts zur Sache gesagt- was vielleicht daran liegt, dass sie vor lauter Hummeln im Hintern nicht auf der Stelle sitzen konnten.

[Historikerzunft]

Fußnoten:
(1) Akir (Istanbul), 12. Februar 2001.
(2) Die 1908 gegründete Bewegung der "Jungtürken".
(3) Ernest Renan, "Quest-ce quune nation?", Vortrag, gehalten an der Sorbonne, Paris, 11. März 1882.
(4) Zitiert nach Y. H. Bayur, "Türk Inkilabi Tarihi" (Geschichte der türkischen Revolution), Band II, 4. Kapitel, hrsg. vom türkischen Geschichtsinstitut, Ankara 1988.
(5) Dieses Hochkommissariat (türk. Karakol) organisierte den Widerstand, war aber auch damit betraut, allen Personen, die wegen ihrer Beteiligung an den Armenier-Massakern gesucht wurden, zur Flucht zu verhelfen.
(6) Falih Rifki Atay, "Cankaya, Atatürkün Dogumundan Ölümüne Kadar" (Cankaya - von der Geburt Atatürks bis zu seinem Tod), Istanbul 1980.


Na, wo sind denn die Seitenangaben?

[Evliya]

Na, wo sind denn die Seitenangaben?

Ist es denn verwunderlich, dass die Seitenzahlen fehlen? Dieser TA kann nicht mal einen einzigen fehlerfreien Satz formulieren (siehe Dissertation), geschweige denn Deutsch sprechen. Das ist eine einzige Katastrophe. Adamin hayati zaten yalanlarla dolu. Ich kann immer noch nicht glauben, dass dieser Idiot einen Doktortitel verliehen bekommen hat und in den USA lehrt.

[yokyav]

..... Ich kann immer noch nicht glauben, dass dieser Idiot einen Doktortitel verliehen bekommen hat und in den USA lehrt.

Vielleicht hat er den Doktortitel verliehen bekommen, weil er ein Idiot ist!

[Historikerzunft]

Ist es denn verwunderlich, dass die Seitenzahlen fehlen? Dieser TA kann nicht mal einen einzigen fehlerfreien Satz formulieren (siehe Dissertation), geschweige denn Deutsch sprechen. Das ist eine einzige Katastrophe. Adamin hayati zaten yalanlarla dolu. Ich kann immer noch nicht glauben, dass dieser Idiot einen Doktortitel verliehen bekommen hat und in den USA lehrt.

Ich will ja nicht ungerecht sein. In seinem Buch und in seiner Doktorarbeit stehen natürlich auch die Seitenzahlen. :aferin:

[Evliya]

Vielleicht hat er den Doktortitel verliehen bekommen, weil er ein Idiot ist!
Ich habe seine "Doktorarbeit" als Kopie vorliegen und einen Ehrendoktor hat er mit Sicherheit nicht bekommen. Diese miserable Arbeit wäre weder an der TU-Darmstadt noch an der J.W. Goethe Universität in Frankfurt angenommen worden.

[Historikerzunft]

Meine Oma schlägt Balakians Oma! Auf dem Niveau wird die Diskussion bald geführt°

Woher nimmt Taner Akcam den Mut gegen all die Leute zu diskutieren. Er lässt ja förmlich heraushängen, dass er jeden fertig machen kann. Selbst in Köln, hat er nicht verloren und sich ganz gut aus der Affäre gezogen!

[yokyav]

Ich habe seine "Doktorarbeit" als Kopie vorliegen und einen Ehrendoktor hat er mit Sicherheit nicht bekommen. Diese miserable Arbeit wäre weder an der TU-Darmstadt noch an der J.W. Goethe Universität in Frankfurt angenommen worden.

Noch mehr Grund ihn in seiner Arbeit als einen Idioten zu sehen. Er weiß aber wohl, daß er für einen Idioten gehalten wird und versucht daraus seinen Nutzen zu ziehen und sich durchzumogeln. Der Mann hat wohl ein recht dickes Fell.

[omar]

:aferin: de la hoya:aferin:

[Evliya]

Was mich geschockt hat- McCarthy spricht an einer Stelle auch von Völkermord! Und unser Alibi- Türke bekommt das Maul nicht auf, weil er kein Englisch kann und scheinbar nur Bristol gelesen hat. Kein Wunder, dass Akcam und Balakian sich so arrogant ausgekotzt haben. Dabei haben sich beide eigentlich nur aufgeblasen und rein gar nichts zur Sache gesagt- was vielleicht daran liegt, dass sie vor lauter Hummeln im Hintern nicht auf der Stelle sitzen konnten.
Ich habe das Buch von Justin McCarthy "The Ottoman Turks" (1997) gelesen und es ist wirklich unglaublich, aber McCarthy ist in seinem Buch so arrogant und von einer orientalistischen und eurozentristischen Sichtweise geprägt, dass er bei 406 Seiten keine Fußnoten und Literatur angibt. Wo lebt dieser Mann eigentlich? Das Buch enthält ausserdem viele Behauptungen, die einfach nicht stimmen und natürlich hat Herr McCarthy auch dafür keine Belege. Es ist wirklich ein absolutes Armutszeugnis, dass dieser Mann türkische Thesen vertritt. Entweder haben in der Türkei einige Leute seine Bücher nicht gelesen oder er genießt absolute Narrenfreiheit.

[Evliya]

Noch mehr Grund ihn in seiner Arbeit als einen Idioten zu sehen. Er weiß aber wohl, daß er für einen Idioten gehalten wird und versucht daraus seinen Nutzen zu ziehen und sich durchzumogeln. Der Mann hat wohl ein recht dickes Fell.

Er mag vielleicht rhetorisch geschickt sein und gut argumentieren, aber seine Arbeit ist - auf gut Deutsch gesagt - wirklich unter aller Sau.

[deryatulga]

Woher nimmt Taner Akcam den Mut gegen all die Leute zu diskutieren. Er lässt ja förmlich heraushängen, dass er jeden fertig machen kann. Selbst in Köln, hat er nicht verloren und sich ganz gut aus der Affäre gezogen!

In Köln wäre er plattgewalzt, wenn jemand anderer sich an unserer Absprache gehalten hätte. Es war auch mein Fehler, auf ihn Rücksicht zu nehmen. Es wurmt mich nachträglich umsomehr!

[Historikerzunft]

In Köln wäre er plattgewalzt, wenn jemand anderer sich an unserer Absprache gehalten hätte. Es war auch mein Fehler, auf ihn Rücksicht zu nehmen. Es wurmt mich nachträglich umsomehr!

Das können wir leider nicht mehr ändern und Akcam wird wohl nicht so dumm sein und sich erneut stellen, da aus seiner Sicht die Angelegenheit abgehakt ist.
Aber um Akcam muss man sich auf jeden Fall kümmern.

[Historikerzunft]

Ich habe das Buch von Justin McCarthy "The Ottoman Turks" (1997) gelesen und es ist wirklich unglaublich, aber McCarthy ist in seinem Buch so arrogant und von einer orientalistischen und eurozentristischen Sichtweise geprägt, dass er bei 406 Seiten keine Fußnoten und Literatur angibt. Wo lebt dieser Mann eigentlich? Das Buch enthält ausserdem viele Behauptungen, die einfach nicht stimmen und natürlich hat Herr McCarthy auch dafür keine Belege. Es ist wirklich ein absolutes Armutszeugnis, dass dieser Mann türkische Thesen vertritt. Entweder haben in der Türkei einige Leute seine Bücher nicht gelesen oder er genießt absolute Narrenfreiheit.

Nicht jeder Historiker verwendet Fußnoten. Lies mal Nipperdey, dann wirst Du Dein blaues Wunder erleben. Trotz allem hat Nipperdey eine solche tiefe, dass ich mich mit einem Kapitel Wochen beschäftigen könnte. Das ist narrative Geschichtsschreibung.
Mit dem Begriff "türkische Thesen" würde ich sparsam umgehen, sonst kassiert man den Vorwurf, dass es sich dabei um ein einheitliches Geschichtsbild handelt.

[Evliya]

Nicht jeder Historiker verwendet Fußnoten. Lies mal Nipperdey, dann wirst Du Dein blaues Wunder erleben. Trotz allem hat Nipperdey eine solche tiefe, dass ich mich mit einem Kapitel Wochen beschäftigen könnte. Das ist narrative Geschichtsschreibung.
Mit dem Begriff "türkische Thesen" würde ich sparsam umgehen, sonst kassiert man den Vorwurf, dass es sich dabei um ein einheitliches Geschichtsbild handelt.

Der Begriff "türkische Thesen" bezieht sich auf bestimmte Leute in der Türkei, die die Ansicht vertreten, dass McCarthy "türkische Thesen" vertritt. Wenn jemand ein Buch über das Osmanische Reich schreibt, sollte es doch selbstverständlich sein Quellen anzugeben. Gleichwohl bin ich mir darüber im klaren, dass nicht alle Historiker dies auch tatsächlich machen.

[Historikerzunft]

Der Begriff "türkische Thesen" bezieht sich auf bestimmte Leute in der Türkei, die die Ansicht vertreten, dass McCarthy "türkische Thesen" vertritt. Wenn jemand ein Buch über das Osmanische Reich schreibt, sollte es doch selbstverständlich sein Quellen anzugeben. Gleichwohl bin ich mir darüber im klaren, dass nicht alle Historiker dies auch tatsächlich machen.

Das machen ja nicht nur die Leute in der Türkei. Man redet ständig von der türkischen These etc, versucht diese zu definieren und zusammenzufassen und macht sich damit angreifbar. Sobald auch nur eine einzige Person von dieser Beschreibung abweicht, stürzt dieses Konstrukt wie ein Kartenhaus zusammen. Wenn Taner Akcam darauf pocht, dass es nicht den Ermeni (Armenier) gebe, dann müssen wir darauf pochen, dass es nicht den Leugner, den Türken oder die türkische These gibt!

[Evliya]

Das machen ja nicht nur die Leute in der Türkei. Man redet ständig von der türkischen These etc, versucht diese zu definieren und zusammenzufassen und macht sich damit angreifbar. Sobald auch nur eine einzige Person von dieser Beschreibung abweicht, stürzt dieses Konstrukt wie ein Kartenhaus zusammen. Wenn Taner Akcam darauf pocht, dass es nicht den Ermeni (Armenier) gebe, dann müssen wir darauf pochen, dass es nicht den Leugner, den Türken oder die türkische These gibt!

Im Grunde ist der Begriff "türkische These" ja eine Umschreibung von von einer angeblich vorherrschenden Meinung, die es in Wirklichkeit in dieser Form nicht gibt. Es suggeriert etwas, was es eigentlich nicht gibt. Was es vielleicht gibt, sind verschiedene oder unterschiedliche Ansichten.

[DeLaHoya]

Tja, Akcam und Balakian hacken auf der heutigen Türkei rum und solange sich das nicht ändert, wird diesen Leuten nie die Munition ausgehen.

Ich würde Leute wie Kerincsiz in Einzelhaft sperren.

[Laudazio]

Das machen ja nicht nur die Leute in der Türkei. Man redet ständig von der türkischen These etc, versucht diese zu definieren und zusammenzufassen und macht sich damit angreifbar. Sobald auch nur eine einzige Person von dieser Beschreibung abweicht, stürzt dieses Konstrukt wie ein Kartenhaus zusammen. Wenn Taner Akcam darauf pocht, dass es nicht den Ermeni (Armenier) gebe, dann müssen wir darauf pochen, dass es nicht den Leugner, den Türken oder die türkische These gibt!Das finde ich unheimlich wichtig, was Historikerzunft hier beschrieben hat, das möchte ich hiermit nochmal unterstreichen.

Generell empfand ich es immer als Fehler, dass man bisher die Argumente der armenischen Lobbyisten nicht strategisch einbezogen, man sich ungenügend oder garnicht damit auseinandergesetzt hat.

Man versucht seitens der armenischen Lobbyisten einen künstlichen Druck auf die Türken aufzubauen, indem obskure Gestalten wie Fatma Göcek (sie ist entgegen der Behauptung der Akcam/Balakian Lobbyisten keine Historikerin!) und Akcam als Alibitürken vorgeschoben werden. Wie man anhand der Diskussionsrunde gesehen hat, Akcam spielt ein doppeltes Spiel und kann unschwer verbergen, dass er tief in seinem kranken Hirn ein pathologischer Türkenhasser ist. Wie sonst kommt ein Türkenhasser auf die Idee irgendwelche rassistischen Antitürkenhetze aus irgendwelchen ominösen arabischen Hathite in seinem Buch einzupflechten? Was zum Geier soll das bitte mit der Armenier-Frage zu tun haben und welchen wissenschaftlichen Zweck soll so etwas erfüllen? Anscheinend hat er immer noch nicht verwunden, dass er einst als krimineller Linksextremist in den Knast musste.

Balakian kann übrigens lügen, ohne rot zu werden. Achtet bitte auch darauf wie er spricht. Er spricht in der Runde zumeist mit einer hohen Stimmlage. Vielleicht wisst Ihr, was eine hohe Stimmlage bedeutet. Wer sich etwas mit Rhetorik auskennt, er hat seine gesamte Gestikulation explizit einstudiert und spult es in der Diskussionsrunde gezielt ab - es wirkt völlig unnatürlich und gekünstelt. Auch scheut er nicht Lügen zu verbreiten. Mir soll es Recht sein. So sprach McCarthy davon, dass die Türkei eine unabhängige Historikerkommission wolle, Armenien hingegen würde es ablehnen. Wie kann man nur so dreist lügen wie Balakian und wider besseren Wissens behaupten, dass das nicht stimmen würde!? Balakian ist ein bekennender armenischer Nationalist und hat sehr gute Kontakte zur armenischen Regierung und ausgerechnet dieser Clown setzt sich ins Fernsehen und lügt, dass sich die Balken biegen :rolleyes:

So lange es Tessa Hofmanns, Balakians und Akcams gibt, wird es uns sehr einfach gemacht. Das einzige Problem ist nur, bisher gibt es kaum jemanden, der diesen Schiessbudenfiguren Paroli bietet. Mal ehrlich, selbst in der Diskussionsrunde hat McCarthy unserem türkischem Vorzeigehistoriker den Hintern gerettet. Wenn unsere Historikergarde kein Englisch kann und sonst keine Rhetoriker sind (kann man sich allerdings anlernen), die Laienschauspielern wie Balakian Paroli geben können, sollte man eben in anderen Studienfächern nach anderen entsprechenden Talenten Ausschau halten, meinetwegen bei Soziologen oder Psychologen ausschau halten. Die Debatte ist bekanntlich politisiert und wird seit langem nicht mehr von Historikern geführt. Dem muss man Tribut zollen, ob man es will oder nicht.

Ich weiss nicht wie ihr es seht, aber wenn wir mit der aktuellen Truppe vor eine Historiker-Kommission müssten, werden wir nicht wegen angeblichen Beweisen für schuldig gesprochen, sondern wegen Unfähigkeit.
Mich nervt übrigens in der ganzen Debatte auf türkischer Seite dieses ganze nationalistische Gehabe. Das ging mir bereits bei den TRT-Diskussionsrunden ständig auf die Nerven. Man sollte langsam kapieren, dass man mit solchen Allüren nirgends einen Blumentopf gewinnt, schon garnicht als seriös erachtet wird. Man sollte langsam begreifen, dass nicht die Türken unsere Zielgruppen sind, sondern andere. Entsprechend muss die Rhetorik und die Ziele angesetzt werden.

Es würde im übrigen nicht schaden, wenn sich einige mit dem Völkerrecht etwas befassen würden. Ich finde es unmöglich, wenn Hausierer wie Balakian den Lemkin anbringen und auf der Gegenseite ist man nicht in der Lage, ihm das Schandmaul zu stopfen, der mühsam irgendwelche Konstrukte zum jüdischem Holocaust skizzieren will und davon fantasiert, alle inkl. der Türkei müssten angeblich die Armenier als Völkermord anerkennen.

So lange keine fundierten Bücher von türkischer Seite rauskommen, in Englisch, Deutsch und Französisch, werden wir unsere Sicht niemals durchsetzen können. In Sachen Publikationen hinken wir gnadenlos hinterher, schaffen es auch nicht die bekannten armenischen Lügenbarone zu neutralisieren. Und wenn Bücher publiziert werden, sollte zunächst einmal die Wissenschaftssprache Englisch verwendet werden. Ansonsten haben wir weiterhin das Problem mit den zeitlich extrem verzögerten übersetzten Exemplaren.

[Evliya]

Und das Problem ist sie weigern sich aufzustehen ... :kafa: Wobei einige wach werden ... Derya Hocanin kitabi bi ciksin ... dann wird erstmal gefeiert ...

Sie weigern sich nicht aufzustehen, sondern sie schlafen seelenruhig weiter und wenn ich als Bsp. (obwohl das eine mit dem anderen nicht zu tun hat) an die 10 Punkte bei der Eurovision an Armenien denke, könnte ich kotzen. Ein Land das die Grenzen der Türkei nicht anerkennt, 25 Prozent des Territoriums von Azerbaidschan besetzt hält und eine Million Menschen in Zelten und Notunterkünften leben und erzählen der Welt Märchen, was soll eigentlich noch passieren. Es gibt überhaupt keinen Grund zu feiern, wir müssen seriös, wissenschaftlich und ohne Pause weiter arbeiten.

[Laudazio]

Sie weigern sich nicht aufzustehen, sondern sie schlafen seelenruhig weiter und wenn ich als Bsp. (obwohl das eine mit dem anderen nicht zu tun hat) an die 10 Punkte bei der Eurovision an Armenien denke, könnte ich kotzen.Dazu hatte ich mal im Forum geschrieben, dass man sich doch mal überlegen soll, wer speziell den Armeniern wohl die 10 Punkte aus der Türkei zugeschustert hat. Gerne würde ich nämlich dazu wissen wollen, speziell aus welcher Ecke der Türkei die Anrufe gekommen sind. Wer wählt denn bitteschön ein Land, das den Türken feindlich gesinnt sind nach all dem Theater mit den Armeniern? Du kannst es Dir vielleicht denken?!

Für 10 Punkte dürften zwischen 500.000-1000.000 Stimmen reichen. In Deutschland schaffen es bereits knapp 1000.000 Stimmen den Türken 12 Punkte zu geben.


Ein Land das die Grenzen der Türkei nicht anerkennt, 25 Prozent des Territoriums von Azerbaidschan besetzt hält und eine Million Menschen in Zelten und Notunterkünften leben und erzählen der Welt Märchen, was soll eigentlich noch passieren. Es gibt überhaupt keinen Grund zu feiern, wir müssen seriös, wissenschaftlich und ohne Pause weiter arbeiten.Vor allem muss die Sache in die Hand von Profis gelegt werden, auch ist es langsam an der Zeit, statt ständig irgendwelche dummen Drohungen gegen irgendwelche Länder auszusprechen und die beleidigte Leberwurst zu spielen, irgendwelche dummen Türkentumgesetze rauszubringen und wie am Fliessband Leute anzuklagen, dass man eine Strategie entwickelt und sich gezielt die armenischen Lügenbarone und Lobbyisten zur Brust nimmt mit einer umfassenden wissenschaftlichen Publikation. Wir liefern ständig den Armeniern genügend Steilvorlagen und tun hinterher verwundert, warum man es als Vertreter der türkischen Seite so schwer hat. Ständig müssen immer wieder irgendwelche Scherbehaufen gekehrt werden. Das wäre nicht nötig und man bräuchte den ganzen hilflosen, kontraproduktiven Aktionismus nicht, wenn man westlichen Historikern genügend Publikationen zur Forschung anbieten würde. Sprich wir partizipieren nicht ausreichend bei der Geschichtsschreibung und wundern uns hinterher, warum nur einseitig immer nur die Armenier vertreten sind.

Ein Beispiel, wer alles Lückenbüsser für die Unzulänglichkeiten auf türkischer Seite spielen muss. Bei allem Respekt für die Arbeit von unserem Landsmann mit dem Pseudonym "Holdwater" (www.tallarmeniantale.com). Seine Homepage hält wissenschaftlichen Standards nicht stand, ist zumeist polemisch und man erkennt, dass er akademisches Arbeiten nicht gelernt hat. Entsprechend ist die Seite informationstechnisch nicht brauchbar. Und was ist bei der Istanbuler Konferenz gewesen? Da muss man plötzlich erfahren, dass vom besagten "Holdwater" Broschüren rumlagen und wenn ich mich nicht irre, von staatlicherseite bezahlt bzw. unterstützt. Da kann man sich wirklich an den Kopf fassen, was man sich dabei überhaupt gedacht hat. Man kann wirklich froh sein und damals war ich sehr froh, dass kein westlicher Historiker oder Journalist diese Sache aufgegriffen und entsprechend ausgebeutet hat. Das wäre wieder eine tolle Steilvorlage gewesen. Vor allem ist das eine Ohrfeige für unsere Historiker, bei denen jemand wie ein "Holdwater" den Lückenbüsser spielen muss, weil es ansonsten nichts brauchbares auf Englisch zu lesen gibt. Immer nur McCarthy zu lesen wird auch irgendwann langweilig. Die englischen Publikationen, die unsere Sicht stützen sind sehr rar.

Immer noch sind wir auf Leute wie McCarthy angewiesen. Das ist sicherlich kein Idealzustand, aber lass mal einen McCarthy oder Lewy wegbrechen. Schon stehen wir in der angelsächsischen Region mit dem Rücken zur Wand, weil wir unter unseren eigenen Reihen nichts haben, was deren Platz einnehmen kann. Es reicht nicht, nur irgendwelche Bücher ins Englische zu übersetzen, man muss auch präsent sein!

Die Armenier-Frage ist und da wird mir der eine oder andere vielleicht zustimmen, nur die Spitze eines Eisberges. Man hat sovieles vor sich hergeschoben, dass es nur eine Frage der Zeit ist, bis auch andere auf den Plan gerufen werden. Die Pontus-Griechen stehen bereits auf dem Plan. Weiterhin haben auch die PKK-Fuzzis die Gunst der Stunde entdeckt. Und die Türkei stiftet diese in ihrer hilflosen und unbesonnen Art auch noch dazu an, ebenfalls die Methodik der Armenier zu übernehmen. Wer will es ihnen verdenken.

[Laudazio]

zwei Dinge: zum einen soll Holdwater in der Tat Amerikaner sein, zum zweiten sind zumindest mir auf der Konferenz in Istanbul keine solchen Broschüren aufgefallen, und ich habe mir alle Stände sehr aufmerksam angesehen (so viele waren das nicht, insgesamt vier Tische). Wo soll denn das gewesen sein?Hier habe ich auf die Schnelle eine News dazu, wo auf diese Holdwater-Broschüre eingegangen wird.

http://www.bianet.org/2006/04/01_eng/news76076.htm

Not Many "New Approaches" for Armenian Issue

"New Approaches in Turkish Armenian Relations" conferance will continue for 3 days witnessed the reproduction of nationalist reflexes and unscientific propositions: "There is not more noble a nation in the world than the Turks."

BIA News Center

17/03/2006 Talin SUCIYAN BİA (Istanbul) - On the first day of the international symposium entitled "New Approaches in Turkish Armenian Relations" organized by Istanbul University as the Science and Literature Faculty Cemil Birsel Meeting Hall that started on Wednesday, the symposium stayed far away from bringing new approaches to the issue. Old formulaic narratives were repeated.
[...]
The Brochure with the unknown author and publisher

Among the various bookstands in the hall way were the publications of the Prime Minister's Office, Ataturk Research Center and the Gomidas Institute. During the first panel, there was added next to the books of the Gomidas Institute a brochure stand for a 25-page brochure entitled "The Attack of the Genociders and the Reactions One Must Give to Them."

The name of the author was someone named "Holdwater" and the translator the Turkish Forum member Fatma Sarıkaya who had attended the Bilgi University conference in September 2005. Vice Rector Şafak Ural stated that the brochure had been printed by the Istanbul University Press right before the symposium but it had not yet been accepted as an Istanbul University publication because it had not been examined adequately.

There was no information in the brochure that it had been printed by Istanbul University. The entire content of the brochure whose writer is unknown has been taken from the website www.tallerarmeniantale.com (http://www.tallerarmeniantale.com) and translated by Fatma Sarıkaya.

On the first day of the conference that will continue for three days, a total of 18 presentations took place under the themes "Armenians under Ottoman Adminsitration," "Deportation according to Archival Documants" and "Great Powers and the Armenian Issue."
[...]

[DeLaHoya]

Ich denke... hmmm...

[deryatulga]

Fedailer / Özgürlük Yolunda
http://kitap.antoloji.com/media/zkitap/k/12/12165.jpg
Avetis Aharonyan (http://kitap.antoloji.com/kisi.asp?CAS=28797)
Belge Yayınları (http://kitap.antoloji.com/yayinevi.asp?PUB=5139);
Türkçe; ISBN: 975-344-242-4; 13.5 x 19 cm; 224 s.; İstanbul Ağustos 2001




http://kitap.antoloji.com/images/logof/kitapstore_logo_sade_120.gif (http://kitap.antoloji.com/kitap.asp?kitap=12165#)




'Avetis Aharonyan, kaderin damgasını vurduğu bu insan, çok acı çekmiş bir ulusun yükünü taşıdı. Ulaşılmaz gibi görünen bir barış hayal etti. Ama sonra anladı ki halklar arasında dostluk ve kaynaşma için zorunlu olan barış, sadece kişilerin pasif arzusuyla gerçekleşemez. Barış, destek ve katılım, onu tehdit eden herşeye karşı mücadele gerektirir. Onu savunmak için güce, ondan sözetmek için nefese ihtiyaç vardır. Barış, artık salt bir düşünce olmaktan çıkıp, eyleme dönüştüğünde, Aharonyan buna yanıt verir.'

'Avetis Aharonyan'ın ilk öyküleri, yüzyıllardır devam eden ve yakın tarihe kadar canlı olan sözlü anlatım geleneğinden beslenmiştir. O sadece usta bir öykü yazarı değil, aynı zamanda bir şairdir. Trajik boyutu yanında, bir solukta okunan, çıplak ve süssüz öykülerdir bunlar. Bu hikayeler arasında şaşılacak bir bütünlük vardır. Aharonyan'ın tüm anlatıları trajik, tüm şiirleri acı doludur. Karakterlerinin hiçbiri gülmez ve çocuklar bile melankoliktir.'

- L. Keçeyan-

[deryatulga]

24 Nisan 1915'de başta İstanbul olmak üzere, Anadolu'nun birçok
yerinde Ermeni topluluğunun önde gelen insanlarının -aydınlar,
politikacılar, din adamları, eşraftan ileri gelenlerin- tutuklanma tarihi.
Sembolik özelliği nedeniyle, soykırım günü olarak kabul ediliyor. Bu
tarihte, sadece İstanbul'da tutuklanan Ermenilerin sayısı 2400 civarındadır.
Bu insanlar daha sonra, sorgusuz sualsiz, ya tutuklandıkları şehirlerin
meydanlarında idam edilirler veya ya cezaevlerinde ya da sürgüne
gönderilerek öldürülürler. Osmanlı ceza hukukuna göre bile ortada, açık
kanunsuz bir eylem, açık bir suç sözkonusudur. Çünkü, dönemin ceza hukuku,
mahkeme kararıyla idam verilse bile bunun padişah onayından geçmesini şart
koşar. Oysa bu idam ve öldürmelerin hiçbiri, mevcut yasalara göre
yapılmamıştır. Ne yargılama ne de Padişah onayı; devletin, kendi kanunlarını
bile çiğnediği açık bir cinayet, açık bir insanlık suçu söz konusudur.
Bu tutuklamalar ve idamları, Anadolu'nun tüm sathından Ermenilerin
sürgüne gönderilmeleri ve imha edilmeleri takip eder. Konsolosluk
raporlarına göre, sürgün ve öldürmeler Mayıs başı itibarıyla başlar. Haziran
başında Bakanlar Kurulu tarafından alınan sürgün kararı sadece bir
formalitedir. Konuya ilişkin resmi Osmanlı belgeleri bile zaten sürgünlerin
Mayıs ayında yapılmaya başladığını kabul eder.
Resmi Osmanlı kayıtlarına göre, Birinci Cihan Harbi sırasında
öldürülen, imha edilen Ermeni sayısı 800.000'dir. Savaş öncesi Anadolu'da
Osmanlı sayımına göre 1,3 milyon, Ermeni Kilise raporlarına göre 2,1 milyon
Ermeni yaşıyordu. Savaş sonrası bu nüfustan geriye ne kaldığını kimse
bilmiyor. Bilinen, Ermenilerin yaşadıkları topraklardan yok oldukları,
"buharlaştıkları"dır. Bugün İstanbul'da 60-80 bin civarında Ermeni'nin
yaşadığı koşullarda, 20. yüzyılın ilk büyük insanlık suçunun 88. yıldönümü
hatırlamak, anmak durumundayız. Benim, bizlere ilişkin gördüğüm en büyük
problemimiz, ÜZÜLMEYİ, YAS TUTMAYI BİLMİYOR olmamızdır.
Soykırımın 88. yıldönümünde, en çok dikkatimi çeken olgu, Türkiye'de
kitlesel cinayetleri kınamak için gerekli olan, en temel insani değerlerin
zayıflığı hatta yokluğudur. Kabul edelim, tarihte işlenmiş bir cinayete,
cinayet diyebilecek MORAL TEMELLERDEN dahi yoksunuz. Anadolu'dan 1,5-2
milyon civarında Ermeninin yok edilmiş olmasının bile tek başına bir
insanlık suçu olduğunu görmekten o kadar uzağız ki. Bunun yerine, "bu tür
işlerin normal olduğu", "gerekirse yeniden yapılabileceği" mantığı çok daha
yaygın.
Tarih üzerine konuşmuyor, konuşamıyor olmamızın önündeki en önemli
engellerden birisi de bu. Eğer birisi, kitlesel katliamlara, cinayetlere
üzülmeyi, yas tutmayı, kınamayı bilmiyorsa, onunla neyi, niye
konuşacaksınız? Konuşabilmek için, birtakım temel değerler üzerinde anlaşmak
gerekmez mi? Eğer, dini, kültürü, milliyeti ne olursa olsun, insanlara
yönelik zorla toplu sürgün ve öldürme gibi eylemlerin AHLAKİ OLARAK KABUL
EDİLEMEZ olduğunu kabul etmezseniz, neyin üzerine konuşulabilir? Bizdeki
egemen mantığı şöyle özetlemek mümkün; "Evet efendim, tarihte bir şeyler
olmuş ama niye olduğuna bakmak lazım."
Açıkça, belli tarihi dönemlerde, belli tarihi koşulların ürünü
olarak, insanların kitlesel olarak imha edilebilecekleri mantığı bize
egemendir, dersem çok mu abartmış olurum. Belli şiddet biçimlerinin
"açıklanabilir" ve "makul" nedenlere dayanabileceğini düşünüyoruz. Bu
mantıkla, Hitler'in, 6 Milyon Yahudi'yi imha etmesinin de kendisine göre
makul nedenleri olduğunu savunabiliriz.
Cevap verilmesi gereken basit bir soru var; "Hangi cinayet türleri
makul ve anlaşılabilir cinayetler kapsamına girer?" Örneğin küçük bir
çocuğun işkence edilmesi ve öldürülmesi, makul, anlaşılabilir nedenlere
dayanabilir mi? Yoksa, nedeni ne olursa olsun, önce bu "bir cinayettir, bu
bir insanlık suçudur" mu deriz. 1915-7 arasında yüzbinlerce çocuk, kadın
yaşlı insanın imha edilmiş olduğu gerçeği mi daha önemlidir yoksa bunun
neden yapıldığı mı?
Bir an için düşünelim ve bir milyona yakın insanın imha olmuş
olmasına ilişkin tüm ileri sürülen nedenlerin haklı olduğunu kabul edelim.
Ermeni çeteleri savaşta Türk orduları için ciddi bir sorundu, diyelim; Doğu
Anadolu'da muhtemel bir Ermeni ayaklanması ihtimali söz konusuydu diyelim.
Tüm bunlar, Muğla'dan, Afyon'dan, Kütahya'dan, yani Anadolu'nun dört bir
yanından, yüzbinlerce çoluk, cocuk, kadın ve ihtiyarın sürülmesi ve imha
edilmesini, "haklı ve doğru" bir eylem mi yapacak? Neyi anlatmak istiyoruz
bu tezlerle? Bir devletin, kendisini tehlikede hissettiği durumlarda, kendi
vatandaşlarını toplu olarak imha hakkı vardır mı demek istiyoruz? Soykırımın
88. yılında bizim ana sorunumuz hala budur. Nedeni ne olursa olsun, ortada
büyük bir cinayet, büyük bir insanlık suçu olduğunu görmekten çok uzağız.
Bunun ne ahlaki, ne hukuki ne de politik olarak kabul edilemez, affedilemez
bir davranış olduğunu görmekten çok uzağız.
İtiraf etmek zorundayız. Eğer tarihte yaşanmış bu büyük insanlık
trajedisini öncelikle AHLAKİ OLARAK KABUL EDİLEMEZ bir eylem olarak kabul
etmezsek üzerine konuşmak da mümkün değildir.
1915-7 yılları arasında Anadolu sadece Ermenilerini kaybetmedi.
Kendisini kaybetti. Müziğini, mimarını, edebiyatını, folklorunu, kültürünü,
kısacası kendi insanını, hayata ve yaşama ilişkin neyi varsa onu kaybetti. O
kayıpları geri getirmek mümkün değil ama bu kayıplar için ÜZÜLMEK, YAS
TUTMAK mümkün. Bu büyük trajedide öldürülen insanlara TANRIDAN RAHMET,
akrablarını kaybetmiş insanlara BAŞ SAĞLIĞI dilemek mümkün. Bunun için ama
öncelikle cinayete, cinayet diyebilecek bir ahlaki temele sahip olmamız
gerekiyor.
1915-7 döneminde hayatlarını kaybetmiş yüzbinlerce insanın anısı
önünde saygıyla eğilmek ve bu kara lekeden dolayı bu trajediden hayatta
kalmış insanlardan, onların yakınlarından özür dilemek gerekiyor. Hatayı
telafi etmenin üzerine konuşmak ancak bundan sonra mümkündür.

[deryatulga]

March 6, 2004

Turks Breach Wall of Silence on Armenians

By BELINDA COOPER

http://graphics7.nytimes.com/images/dropcap/m.gifINNEAPOLIS — Taner Akcam doesn't seem like either a hero or a traitor, though he's been called both. A slight, soft-spoken man who chooses his words with care, Mr. Akcam, a Turkish sociologist and historian currently teaching at the University of Minnesota, writes about events that happened nearly a century ago in an empire that no longer exists: the mass killings of Armenians in the Ottoman Empire during World War I. But in a world where history and identity are closely intertwined, where the past infects today's politics, his work, along with that of like-minded Turkish scholars, is breaking new ground.
Mr. Akcam, 50, is one of a handful of scholars who are challenging their homeland's insistent declarations that the organized slaughter of Armenians did not occur; and he is the first Turkish specialist to use the word "genocide" publicly in this context.
That is a radical step when one considers that Turkey has threatened to sever relations with countries over this single word. In 2000, for example, Ankara derailed an American congressional resolution calling the 1915 killings "genocide" by threatening to cut access to military bases in the country."We accept that tragic events occurred at the time involving all the subjects of the Ottoman Empire," said Tuluy Tanc, minister counselor at the Turkish Embassy in Washington, "but it is the firm Turkish belief that there was no genocide but self-defense of the Ottoman Empire."
Scholars like Mr. Akcam call this a misrepresentation that must be confronted. "We have to deal with history, like the Germans after the war," said Fikret Adanir, a Turkish historian who has lived in Germany for many years. "It's important for the health of the democracy, for civil society."
Most scholars outside Turkey agree that the killings are among the first 20th-century instances of "genocide," defined under the 1948 Genocide Convention as acts "committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group."
During World War I the government of the disintegrating Ottoman Empire, fearing Armenian nationalist activity, organized mass deportations of Armenians from its eastern territories.
In what some consider the model for the Holocaust, men, women and children were sent into the desert to starve, herded into barns and churches that were set afire, tortured to death or drowned. The numbers who died are disputed: the Armenians give a figure of 1.5 million, the Turks several hundred thousand.
In the official Turkish story the Armenians were casualties of civil conflict they instigated by allying themselves with Russian forces working to break up the Ottoman Empire. In any case atrocities were documented in contemporary press reports, survivor testimony and dispatches by European diplomats, missionaries and military officers. Abortive trials of Ottoman leaders after World War I left an extensive record and some confessions of responsibility.
A legal analysis commissioned last year by the International Center for Transitional Justice in New York concluded that sufficient evidence existed to term the killings a "genocide" under international law.
Yet unlike Germany in the decades since the Holocaust, Turkey has consistently denied that the killings were intended or that the government at the time had any moral or legal responsibility. In the years since its founding in 1923 the Turkish Republic has drawn what the Turkish historian Halil Berktay calls a "curtain of silence" around this history at home and used its influence as a cold war ally to pressure foreign governments to suppress opposing views.
Mr. Akcam is among the most outspoken of the Turkish scholars who have defied this silence. A student leader of the leftist opposition to Turkey's repressive government in the 1970's, Mr. Akcam spent a year in prison for "spreading communist propaganda" before escaping to Germany. There, influenced in part by Germany's continuing struggle to understand its history, he began to confront his own country's past. While researching the post-World War I trials of Turkish leaders, he began working with Vahakn Dadrian, a pre-eminent Armenian historian of the killings. Their unlikely friendship became the subject of a 1997 Dutch film, "The Wall of Silence."
Turks fear to acknowledge the crimes of the past, Mr. Akcam says, because admitting that the founders of modern Turkey, revered today as heroes, were complicit in evil calls into question the country's very legitimacy. "If you start questioning, you have to question the foundations of the republic," he said, speaking intensely over glasses of Turkish tea in the book-lined living room of his Minneapolis home, as his 12-year-old daughter worked on her homework in the next room. In a study nearby transcriptions of Turkish newspapers from the 1920's were neatly piled.
He and others like him insist that coming to terms with the past serves Turkey's best interests. Their view echoes the experience of countries in Latin America, Eastern Europe and Africa that have struggled with similar questions as they emerge from periods of repressive rule or violent conflict. Reflecting a widespread belief that nations can ensure a democratic future only through acknowledging past wrongs, these countries have opened archives, held trials and created truth commissions.
Mr. Akcam says some headway is being made, particularly since the election of a moderate government in 2002 and continuing Turkish efforts to join the European Union. After all, he says, in the past dissent could mean imprisonment or even death. "With the Armenian genocide issue, no one is going to kill you," he said. "The restrictions are in our minds."
Mr. Akcam is convinced the state's resistance to historical dialogue is "not the position of the majority of people in Turkey," he said. He cites a recent survey conducted by scholars that appeared in a Turkish newspaper showing that 61 percent of Turks believe it is time for public discussion of what the survey called the "accusations of genocide."
Ronald Grigor Suny, an Armenian-American professor of political science at the University of Chicago, was invited to lecture at a Turkish university in 1998. "My mother said, `Don't go, you can't trust these people,' " he remembered. "I was worried there might be danger." Instead, to his surprise, though he openly called the killings of Armenians "genocide," he encountered more curiosity than hostility.
Still, Mr. Akcam's views and those of like-minded scholars remain anathema to the nationalist forces that still exercise influence in Turkey. Threats by a nationalist organization recently prevented the showing there of "Ararat," by the Canadian-Armenian filmmaker Atom Egoyan, a movie that examines ways in which the Armenian diaspora deals with its history.
Mr. Akcam's own attempt to resettle in Turkey in the 1990's failed when several universities, fearing government harassment, refused to hire him. And when Mr. Berktay disputed the official version of the Armenian killings in a 2000 interview with a mainstream Turkish newspaper, he became the target of a hate-mail campaign. Even so, he says, the mail was far outweighed by supportive messages from Turks at home and abroad. "They congratulated me for daring to speak up," he recalled.
Scholarly discussion can also turn into a minefield among the large numbers of Armenians in the United States and Europe. Attempts to discuss the killings in a wider context raise suspicions. "Many people in the diaspora feel that if you try to understand why the Turks did it," Mr. Suny explained, "you have justified or legitimized it in some way."
Like their Turkish colleagues, a younger generation of Armenian academics in the United States and elsewhere has grown frustrated with the intellectual impasse. In 2000 Mr. Suny and Fatma Muge Gocek, a Turkish-born sociology professor at the University of Michigan, organized a conference that they hoped would move scholarship beyond what Mr. Suny called "the sterile debates on whether there was a genocide or not." Despite some disagreements between Turkish and Armenian participants, the group they brought together has continued to meet and grow.
Mr. Akcam had been building bridges even before that meeting. At a genocide conference in Armenia in 1995, he met Greg Sarkissian, the founder of the Zoryan Institute in Toronto, a research center devoted to Armenian history. In what both describe as an emotional encounter, the two lighted candles together in an Armenian church for Mr. Sarkissian's murdered relatives and for Haji Halil, a Turkish man who rescued Mr. Sarkissian's grandmother and her children.
Mr. Akcam and Mr. Sarkissian say Halil, the "righteous Turk," symbolizes the possibility of a more constructive relationship between the two peoples. But like most Armenians, Mr. Sarkissian says Turkey must acknowledge historical responsibility before reconciliation is possible. "If they do," he said, "it will start the healing process, and then Armenians won't talk about genocide anymore. We will talk about Haji Halil."

[deryatulga]

Tarih üzerine konuşmak-TANER AKÇAM

1915'te Ermenilere karşı bir harekâta girişildiğine değin günümüze
kadar gelen pek çok belge var. Konuyla ilgili olarak Osmanlı
arşivlerinde kapsamlı bir temizlik yapılmadığı iddiası da yanlış

18/05/2004

TANER AKÇAM

Avrupa Parlamentosu, 1987 yılında, 'Türkiye'nin AB üyesi olabilmesi
için soykırımı kabul etmesi şarttır' kararı almıştır. Gerçi
parlamento daha sonra başka kararlar da aldı ve 1987 kararının
bağlayıcı olmadığı yolunda demeçler de verildi ama konunun epey baş
ağrıtacağı kesin. Türkiye'nin AB'ye üye olmasını istemeyen Avrupalı
muhafazakâr çevrelerin 1987 kararına dört elle sarılacaklarını tahmin
etmek zor olmayacak. Bu noktada, konunun Türkiye'nin
demokratikleşmesi ile doğrudan ilişkisini görmek gerekiyor.
Önümüzde, '1915'te ne oldu?' sorusu kadar ve hatta belki ondan daha
da önemli bir başka soru daha var. AB'ye üye olmak isteyen bir ülke
genel olarak geçmişi üzerine ve özel olarak da 1915 üzerine nasıl
konuşmalıdır? Sorunumuz, tarihte ne oldu konusu değildir, sorun
tarihte ne olduğu konusunda konuşma özgürlüğünün olup olmamasıdır.
Bu açıdan bakıldığında, eldeki tablo hiç iç açıcı değildir. Milli
Güvenlik Konseyi ve Bakanlar Kurulu hâlâ vatandaşlarının tarih
hakkında nasıl düşünmesi gerektiğine karar verme yetkisinin
kendisinde olduğunu düşünüyor. Milli Eğitim Bakanlığı, öğretmenlere
1915 hakkında sınıfta söyleyecekleri cümleleri bile tek tek sıralayan
tamim ve kararnameler yolluyor. Örnekleri artırmak mümkün. Bu
tür 'eski tarz konuşmaya' verilecek bir başka iyi örnek sayın
Elekdağ'ın geçenlerde bu sütunlarda yayımlanan yazısı idi. Ne yazık
ki sayın Elekdağ'ın yazdıklarının tek bir satırı bile doğru değil.
Zaten doğru olması için bir çaba harcamaya gerek duyduğunu da
zannetmiyorum. Örneğin, Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel
Müdürlüğü'nce koca koca ciltler halinde yayımlanmış Osmanlı
belgelerine göre, Anadolu'nun her köşesinden Ermeni sürülmüş olduğu
belli olmasına rağmen, Elekdağ eskiden kalma alışkanlıkla "Ermeniler,
Ermeni oldukları için sürülmedi, sadece şüpheli ve kuşkulu olanlar
sürüldü" diyebiliyor. Şaşırmamak elde değil.
Örneğin, sayın Elekdağ, ne İttihat ve Terakki'nin bölgelere, Ermeni
konvoylarını imha için gizli emir yollandığı ne de arşivlerde
temizlik yapıldığı iddilarının doğru olduğunu söylüyor. Sayın
Elekdağ'a göre bu iddaların hepsi Ermeni propagandası imiş ve 89
yıldır bu konuda tek bir kanıt ileri sürülememiş. Sayın Elekdağ kaç
yaşındadır bilemem, ama söylediklerinden anladığım tek şey bu yaşına
kadar konuya ilişkin hiçbir şey okumamış olduğudur. Çünkü biraz
okuyan bir insan bunları yazmazdı. Üstelik, Halil Berktay'a cevap
verirken, "Ciddi bir tarihçinin, son derece
önemli ve milletlerin kaderlerini etkileyici nitelikteki tarihi
olaylara yorum getirirken, bunu tarihin asıl kaynaklarına
dayandırmaya azami titizlik göstermesi gerekir" gibi çok iddialı
laflar etmekten de geri kalmıyor.
Mesela bölgelere Ermenileri imha için emir yollama meselesi üzerinde
dursak, bazı kişilerden bahsetsek sayın Elekdağ ne der acaba? Reşit
Akif Paşa, Şûra-yı Devlet Başkanı'dır ve bu sıfatıyla Bakanlar Kurulu
üyesidir. Reşit Akif Paşa, Meclis'in 21 Kasım 1918 tarihli
oturumunda, oldukça önemli bir konuşma yapar: "25-30 güne vasıl
olmayan kabinedeki hizmeti ahire-i acizanemde muttali (öğrenmiş)
olduğum bazı serair (gizli şeyler) vardır... Bu tehcir emri sureti
resmiyyede Dahiliye Nazırı mahuda tarafından verilmiş, vilayata
tebliğ edilmiş. Bu emri resmiyi takiben ise çetelerin ifayı vazife-i
mel'uneyye şitap etmesi (lanetli vazifeyi bir an önce yapması) için
merkezi umumi tarafından her cihete evamiri menhuse (uğursuz emir)
tamim olunmuştur. Binaenaleyh, çeteler meydan almış ve mukatele-i
zalime (zalimane katliamlar) yüz göstermiştir." Yani Osmanlı
devletinin bir Bakanı Meclis kürsüsünden diyorki, "Ben dahiliye
nezareti evrakı arasında bölgelere yollanan tehcir emrine paralel
yollanan imha emrini gördüm."


İmha mı ediyorsunuz sevk mi?
Vehip Paşa ile devam edelim. Vehip Paşa, 1916 kışında 3. ordu
komutanlığına atanmıştır. Ordu bünyesinde Amele taburlarında
çalıştırılan 2 bin Ermeninin imhası konusunda soruşturma açtırır.
Suçlu jandarmaların ifadesini kendisi alır ve sonuçta iki jandarmayı
suçlu bularak idam eder. Jandarmalar ifadelerinde, Vehip Paşa'ya, 'Bu
suretle hareket etmek
için ol zaman Erzincan mutasarrıflığında.. bulunan Memduh Bey'den ve
icra'atı mü'essifeye (üzücü olaylara) fi'ilen iştirak edenlerin de
Dr. Bahaeddin Şakir Bey'den emir aldıklarını' söylerler. Yani, sürgün
emri yerel yöneticiden, imha emri Bahaettin Şakir'den gitmiştir.
Şakir ise bildiğiniz gibi Teşkilatı Mahsusa Erzurum merkez
sorumlusudur. Bahaettin Şakir'in doğu illerini tek tek dolaşarak
valiler ve mutasarrıflarla ve daha başka kimselerle görüşmüş ve
onları İ.T. Merkezi Umumisi kararından haberdar etmiş olduğuna dair
bolca anı ve bilgi mevcut. Bir de ona ait çok meşhur bir telgraf
vardır: "Nef'i ve tagrip olunduğunu bildirdiğiniz eşhası müzirre imha
ediliyor mu? Yoksa yanlızca i'zam ve sevk mi olunuyor vazihen
bildiriniz kardeşim." Yani 'Sürgün ettiğiniz kişileri imha ediyor
musunuz yoksa sadece sevk mi ediyorsunuz' diye soruyor!
Biraz da sivil görevlilerden bahsedelim. Örneğin sayın Elekdağ,
Kastamonu Valisi Reşit'in kendisine imha emrini getiren İttihat ve
Terakki Partisi Kâtib-i Mesul'ü Hasan Fehmi'ye, "Ben elimi kana
boyamam" dediği için, Hasan Fehmi'nin girişimiyle görevinden el
çektirildiğini duymuş mudur? Ya da Yozgat Mutasarrıfı Cemal'in
Ermenilerin imha edilmesi için Ankara Kâtib-i Mesul'ü Necati
tarafından gayriresmi bir emir verildiğini söylediğini ama "Sizin bir
sıfatı resmiyeniz olmadığı için, bu babda bir güna istişarı ve
muamelede bulunamam" diyerek emre uymayı redettiğini ve akabinde
görevinden el çektirildiğini bilmekte midir? Peki Ankara Valisi
Mazhar Bey'in "Ermenilerin tehciri hakkında İstanbul'dan Dahiliye
Nazırı'ndan aldığım emirleri anlamazlığa vurdum, biliyorsunuz ki
diğer bazı vilayetler tehcir işleri ikmal ettikleri halde ben
başlamamıştım. Atıf Bey geldi, Dahiliye Nazırı'nın, Ermenilerin hini
tehcirinde katl ve imha edilmeleri hakkındaki şifayi (sözlü) emrini
tebliğ etti. Ben de, hayır Atıf Bey, ben valiyim, eşkıya değilim, ben
yapamam, bu sandalyadan kalkarım sen gelir yaparsın dedim" dediğini
ve görevden alındığını? Acaba sayın Elekdağ Boğazlayan Kaymakamı
Kemal ile Bayburt Kaymakamı Nusret'in de kendilerine Ermenileri imha
için emrin İstanbul'dan geldiğini söylediklerini biliyor mudur?
Bu bilgileri nereden aldığıma gelince, Elekdağ'a saygısızlık edip,
biraz kitap okumalı demeyeceğim, sadece ikinci iddiasına değineceğim.
Sayın Elekdağ Osmanlı arşivlerinden hiç temizlik yapılmadığını iddia
ediyor. En az 14 farklı kaynaktan, arşivlerin nasıl temizlendiğini,
belge ve dokümanların aşırıldığını biliyorum. Örneğin konuya ilişkin
kitabını başucundan ayırmadığına inandığım Esat Uras'ın, 'Arşivler
temizlendi' diyenlerin başında geldiğini hiç duymuş mudur? Veya
1915'te Posta ve Telgraf ve Telefon Nâzırı görevini yapan Hüseyin
Haşim Bey'in bazı belgelerin imha edildiğini söylediğini, Teşkilat-ı
Mahsusa'nın son görevlilerinden Hüsamettin Ertürk'ün arşivleri
temizlediğini yazdığını? Veya, Mithad Şükrü, Ziya Gökalp gibi
tanınmış İttihatçı şahsiyetlerin, çeşitli evrakın Şakir tarafından
götürüldüğünü söylediklerini?
Ben burada arşivlerin nasıl temizlendiğine ilişkin bu belge ve
bilgileri sayarak vaktinizi almak istemiyorum. Halil Berktay'a
cevabında, "Osmanlı devlet daireleri son derece düzenli, numaralı ve
tarihli, gelen-giden evrak kayıt defterleri tutmuşlardır. Herhangi
bir evrak yok edilirse bu eksiklik kayıtlardan hemen görülür" demiş
olmasından hareketle bu konuda sayın Elekdağ'ın yardımına başvurmak
istiyorum.
1918 Kasımı'nda Dahiliye Nezareti bünyesinde, Tedkiki Seyyiat
Komisyonu (Kötü İşleri Soruşturma Komisyonu) kurulur. Yukarıdaki
bilgilerin önemli bir kısmı bu komisyona ifade veren insanların
ifadelerinden alınmıştır. Bu ifadeler, İttihatçıların
yargılanmalarında kullanılmış ve kısmen basında yer almıştır. Ancak
Osmanlı arşivlerinde bu komisyona ilişkin tek bir ciddi belge yoktur.
Şimdi sayın Elekdağ "Osmanlı arşivlerinde bu komisyona ait kayıt
yoksa böyle bir komisyon da yoktur" diyebilir. Ya da dönemin
basınındaki komisyon hakkındaki haberleri kaynak göstermemi "İstanbul
işgal altındaydı, haberi İngilizler koydurtmuştur" diye bir kenara
atabilir. Ama ne hikmetse, bir maaş bordrosu ve bir de atamaya ilişin
iki belge hâlâ arşivde kalmış. Yani böyle bir komisyon var olmuş ve
geriye sayın Elekdağ'ın yardımıyla kayıp evrakı bulmak kalmıştır.
Sayın Elekdağ tek bu konuda yardım etse bile tarih açısından büyük
hizmet olacaktır.

Taner Akçam: Yazar

[deryatulga]

Agos
19/06/2004 Taner AKÇAM taner@... (http://groups.yahoo.com/group/tarihegitimi/post?postID=Bt6IhrnGOmA9mKcC2J UJNmS2i5bVaQXwhjIDDwVpN954Mxek C9ApLJooYauIc7gSeV99KhJvvqc)
----------------------------------------------------------------------
----------
BİA (İstanbul) - Refik Halid Karay, önemli bir gazeteci, önemli bir
edebiyatçı olmasının ötesinde, bir de Mütareke döneminde Posta-
Telgraf Genel Müdürlüğü yapmıştır. Bu döneme ait anılarını, Minelbab
İlelmihrab-Mütareke Devri Anıları, adıyla yayınlamıştır. Anıları
Aydede dergisinde, 1948 yılında yayınlanırken, PTT'de uzun yıllar
hizmette bulunmuş H. Sadık Durakan kendisine bir mektup yazar: Karay,
bu mektubu kitabına koyar. Mektuptan kısa bir bölüm şöyle:

"Muhterem üstad Refik Halid Beyefendiye,

... Mezkur idarenin eksi bir mensubu ve PTT mesleğinin fahri müdafii
ve daimi gönüllüsü sıfatıyla Mütareke devresinde bu idarede şahit
olduğum bir hadiseyi zatı alinize hatırlatmayı arzu ediyorum.

Malumunuz olduğu üzere, Mondros Mütarekesi'ni müteakip itilaf
devletleri orduları muhtelif istikametlerden topraklarımıza girmek
suretiyle yurdumuzu yer yer işgale başlamışlardı. Bu işgal
sıralarında PTT merkezlerindeki muhaberata ve mevcut evraka da
vaziyet edileceği düşünülerek devlet muhabere evrakının düşman eline
geçmesini önlemek maksadıyla, Mehmet Emin Bey tarafından bütün
merkezlere, makam adına telgrafla tebligat yapılarak mevcut resmi
evrakın, telgraf kopya ve asıllarının kamilen imhası lüzumu
bildirilmişti." (Refik Halid Karay, Minelbab İlelmihrab, Mütareke
Devri Anıları, İkinci Baskı, İnkilab Kitabevi, İstanbul, Sayfa 271-2)

Sadık Durukan bey, daha sonra, bu telgrafın bir suretinin
İstanbul'daki Divan-ı Harbi Örfi'nin eline geçtiğini aktarıyor: Daha
sonra, Mahkeme, imha edilen telgrafların "tehcir ve taktil" işiyle de
ilgili olduğu şüphesi ile dava açmak istiyor ve fakat Refik Halid Bey
buna engel oluyor.

Daha önce bu doğrultuda açılmış başka davalar hakkında bilgi
aktarmıştım ve ayrıca Dahiliye Nezareti'nden de bölgelere, "belgeleri
imha edin" diye bir tamimin gittiğini ve bunun İngilizler tarafından
ele geçirildiğini söylemiştim.

Bütün bu bilgileri hangi nedenle aktardığıma gelince; savaş dönemine
ilişkin belge ve bilgiler, sadece ve sadece İstanbul'da imha
edilmemiş, tüm vilayetlerde benzeri imha işi yapılmıştır, bunu
göstermek istedim. İş bunun da ötesinde. Bu dönemde çeşitli
görevlerde bulunmuş insanlar da ellerindeki belge ve bilgileri imha
etmişlerdir. Üstelik daha ileriki yıllarda, anılarını yazdıklarında
ellerindeki bilgi ve belgeleri imha ettiklerini söylemekten
çekinmemişler, açık açık yazmışlardır, iki örnek vermek istiyorum.

Birinci isim, Ali Münif Bey'dir. Önemli bir ittihatçı lider olan Ali
Münif Bey, kaymakamlık, valilik gibi çeşitli idari görevler yanı
sıra, son ittihat ve Terakki kabinesinde Nafia (Bayındırlık) Bakanı
olarak da görev yapmıştır. Adana tehcir olaylarına katıldığı için
tutuklanmış, daha sonra Malta'ya sürülmüştür.

Bakan olduğu sırada evine, Madam Çeçeyan isminde tanıdık bir Ermeni
bayanı çocuklarına dadılık yapması için alır. Madam Çeçeyan, kocasını
ve oğlunu tehcirde kaybetmiştir. Ali Münif Bey, hakkındaki soruşturma
dosyası hakkında bilgi sahibi olduğu zaman, evindeki bazı belgelerin
bu bayan tarafından çalınıp, dönemin idarecilerine verildiğini
öğreniyor.

Kadının, evinde belge bulmuş olmasına Ali Münif Bey çok şaşırıyor.
Çünkü, "evinin aranacağı haberini" almış önceden ve elinde ne var ne
yoksa imha etmiş. "Mühim birşey bırakmadığı(n)ı" zannediyor. Ama imha
etmeyi unuttuğu evrak da varmış. Şöyle diyor "Esasen, daha mühim
evrakı zamanında imha ettiğim halde, bunu bavulun küçük cebinde
unutmuşum.... imhasını unuttuğum bu vesika aleyhimde suç delili
olarak kullanılıyordu." (TahaToros, Ali Münif Bey'in Hatıraları, İSİS
yayınları, istanbul 1996, s. 96-7)

Ali Münif in sözünü ettiği belge ise, Adana'dan sürülecek Ermenilere
ilişkin hazırlamış olduğu bir listedir.

İkinci isim, Ahmet Rifat Çalıka'dır. Kurtuluş Savaşı yıllarında
Adalet Bakanı olarak da görev yapmıştır. Anıları büyük oğlu Hurşit
Çalıka tarafından yayınlanmıştır.

Babasının önemli bir huyundan bahsediyor Hurşit Bey: "Onu, aynı devri
yaşamış olan Türk aydınlarının çoğundan ayıran tarafı, tanık olduğu
çeşitli olayları ... günü gününe not etmiş, değerlendirmiş olmasıdır.
Eline geçen bazı belgeleri de, kendisinden sonra gelecek kuşakların
faydalanabilmesi için saklamayı ihmal etmemiştir."

Bunları yazıyor Hurşit Bey ama çok önemli bir not da eklemeyi
unutmuyor "Ne yazık ki, bu not ve belgelerin çoğunu, bundan sonra
gelecek anılara önsözünde anlatacağı nedenlerle, zaman zaman ortadan
kaldırmak, yakmak zorunda kalmıştır."

Sözü edilen neden basittir. Rifat Bey de İstanbul Divan-ı Harbi Örfi
tarafından aranmaya başlamıştır. Ali Münif örneğinde olduğu gibi bu
kendisine önceden haber veriliyor. Aynca, soruşturmayı yapan savcı,
hakim ve tutuklamayı yapacak olan Jandarma Alay komutanı tarafından
özel korumaya alınıyor.

Rifat Bey şunu söylüyor "Savcı bir gün Vilayete şifreli bir telgraf
geldiğini, Kayseri'ye karma bir komisyon gelerek tehcir işini
inceleyeceğini, şüpheli görülenler hakkında soruşturma ve kovuşturma
yapacağını, evleri arayacağını ... bana bildirdi. Okul arkadaşımla
birlikte eve geldik, belge ve anılarımı yaktım... Sakladığım
belgeleri de 1934 Şubatında yok etmek zorunluluğunda kaldım." (Ahmet
Rifat Çalika'nın Anılan, istanbul 1992, s. 7, 15-6)

Rifat Bey'i ikinci kez belge imha etmeye iten olay, Kazım
Karabekir'in Erenköy'deki yalısının aranmış olmasıdır.

İşin özeti şu: Sadece İstanbul'da bakanlıklarda değil, bölgelerde de
belgeler imha edilmiştir. Sadece devlet daireleri değil, bireyler de
kendi ellerindeki belgeleri imha etmişlerdir.

Görüldüğü gibi, ulusça karanlığa mahkum edilmişiz. Tıpkı bir
suçlunun, suç aletini ve delillerini imha etmesi gibi... Ondan sonra
da, birileri, herşeyin imha edilmiş olduğu rahatlığı ile "Ermenilere
hiçbirşey olmamıştır, tüm belgeler kayıtlı ve yerindedirler" diye
nutuklar atabiliyorlar. Ne diyeyim, belki benim kuşağın insanları,
büyüklerine ait bir takım belgeleri bir yerlerde bulur çıkartırlar
da, biriler
ini Ali Münif gibi şaşırtır ve utandırırlar. (TA/BB)

[deryatulga]

Taner Akçam "Türk-Ermeni Gerilimi, Diyalog ve Çözüm Yolları" Semineri

Ertan Gün

Toronto- 28 Haziran genel seçimler öncesinde Kanada Türk
Toplumu, `Ermeni Soykırımı Yasa Tasarısı`na, "evet" oyu veren
adayları seçmemek için kampanyalarını sürdürüyor. Kanada'daki Türk
dernekleri ve 19 Türk derneğini bünyesinde barındıran, `Kanada Türk
Dernekleri Federasyonu' dayanışma kurarak Kanada Türk Toplumunu seçim
konusunda bilinçlendirmeye çalışıyo.

Öte yandan, ABD'de Minesota Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olan
Taner Akçam, Toronto'da verdiği seminerde "Anadolu'da Ermeni
soykırımı olmuştur" tezini savundu. Akçam, Ağustos ayında yeniden
Kanada'da olacak.

Virgülüne dokunmadan Taner Akçam'la söyleşiyi yayımlıyoruz:

-Mayıs ayı sonunda Montreal ve Toronto'da toplantılar vererek "Ermeni
soykırımı olmuştur " tezinizi savundunuz. Yeniden Toronto'ya
geleceksiniz, niçin?

-Ağustos ayı başında Minnesota Üniversitesi'nin (ABD) ve Zoryan
Enstitisü'nün (Kanada) ortaklaşa düzenledikleri, Human Rights and
Genocide ( İnsan Hakları ve Soykırım) isimli 15 günlük yaz okulunda "
Türk-Ermeni gerilimi, diyalog ve çözüm yolları" konularında dersler
vereceğim.

-Konferanslar verirken, akademik tarihçi kimliğiniz dışında, herhangi
bir vakıf,parti veya derneğin sözcülüğünü üstleniyor musunuz?

-Ben aktif siyaseti 1986 yılında bıraktım.80'li yıllarda, PKK ile çok
maceralı bir dönemim oldu.Solun içinde demokratik bir yapının
oluşması için çalışıyor, sorunların şiddet temelinde çözülmesine ve
siyasette şiddete karşı çıkıyordum.PKK'nın hedefi oldum. Siyasal
hareketim içerisinde, çok sevdiğim birkaç arkadaşım PKK tarafından
öldürüldü.Ve ben doğrudan siyasetle ilişkimi bıraktım.Şüphesiz,
siyasi konularda da bir şeyler yazdım ve hala da yazıyorum, ama
doğrudan siyasetle ilgim yok.1988'den beri akademik olarak
çalışmalarımı sürdürüyorum.

-Seminerlere genellikle Ermeni kökenli kurumlar çağırıyorlar sizi,
öyle mi?

-Amerika'da öyle.

- Avrupa'da?

-Öyle değil.

-Türk tarihçilerinden ya da derneklerinden bu tür talepler geliyor mu?

-Almanya'da Türk derneklerinden geliyordu.Bunun dışında
üniversitelerden seminer talepleri sürekli geliyor.

-Toplantılarınızda Türkiye'ye de bir mesaj vermeye çalışıyor musunuz?

-Hayır, hayır. Herhangi bir mesajım yok.Özel bir hedefi amaçlayan
politik bir faaliyet içinde de değilim. Son dönemde toplantı
serilerinin yapılmasının nedeni, yeni çıkan kitabım içindi. İngilizce
ilk kitabım yayınlandı. ( İmparatorluktan Cumhuriyete: Türk
Milliyetçiliği ve Ermeni Soykırımı. ) Sonra da kitabın tanıtımı için
toplantılar düzenlendi, adet böyle…Yayınevi kitabını tanıtmak için
yazarını gezdirerek, kitabını tanıtıyor.Ben de kitabı tanıtma
toplantıları yaptım, hepsi bu kadar.

- Kanada'da gerçekleştirdiğiniz toplantıların, 21 Nisan'da Kanada
Parlementosunda tanınan `Ermeni Soykırımı Yasa' sından 1 ay sonrasına
denk gelmesi tesadüf mü?

- Bu kafayla bakarsak, "normal" zaman bulamayız galiba. Her tarih
mutlaka bir başka tarihe yakındır. Süphesiz ki, tesadüf. Haberim bile
yok…Bu tür politik olaylardan, dolaylı olarak, basında yer alırsa
haberim oluyor. İşin o yönüyle ilgilenmiyorum.Ayrıca şöyle bir şeye
de dikkat ediyorum; Ermeni örgütlerinin muhtemel kendi programları ve
politik takvimleri var. Bu tür toplantılara davet edildiğim zaman,
konuya, içeriğe ve gündeme bakarım. Kesinlikle ve kesinlikle, bazı
Ermeni örgütlerinin politik takvimlerinin içinde veya bir kenarında
değilim, olmak da istemem.Bunu onların çalışmalarını olumsuzlamak
için değil, fakat doğrudan siyasetle ilişkim olmadığını belirtmek
için söylüyorum.

-Siz tarih bilimiyle ilkin ilgilendiğinizde, doğrudan Ermeni tarihini
mi araştırdınız ?

- 1988 yılında, `Osmanlılarda ve Türkiye'de işkence tarihi' üzerine
çalışmaya başladım. Bu çalışmanın bir ürünü olarak, '' Siyasi
Kültürümüzde Zulüm ve İşkence" adıyla bir kitabım çıktı.Bu çalışma
kapsamında `19. yüzyılda Osmanlı toplumunda işkence ve şiddet'
konusunu araştırıken Abdülhamit dönemi üzerinde durdum.O dönemi
okurken 1894-1896 yıllarındaki katliamlarla karşılaştım.Bu iki yıl
içerisinde, 12-13 vilayette, Abdülhamit'in organize etmesiyle 100
binin üzerinde Ermeni öldürülmüş, ondan sonra da ilgim arttı tabi ki…
Zaten her Türk'ün, entellektüelin bu konuda merakı var. Herkes bu
konuya "karışık ve karanlık konular " olarak bakıyor. "Galiba bir
şeyler olmuş", "bir şeyler olmuş ama her iki tarafın da suçu var
galiba" , "Ermeniler de az yapmamış" falan gibi, ortalama kanaat
sahiplerinden birisi de bendim.Konuya ilgimin artması, başkaca
tesadüf şeylerle de birleşince 1991'den beri çalışıyorum.

-Etnik kökeninizi tanımlar mısınız, etnik kökeninizin
çalışmalarınızda yanlı davranmasına izin veriyor musunuz?

-Bu da çok ilginç, yeni moda oldu zaten. Eskiden yoktu böyle şeyler.
Son 10-15 yıldır, Sovyetlerin çökmesinden sonra etnik köken modası
oldu.(Gülerek) Herkes etnik kökenine bakıyor. Vallahi ben çok safkan
bir Türküm. Kars'ta "Ahiska Türkleri" derler bize. Ve, bizim
sülalemizden birilerinin Ermeni çeteleri tarafından öldürülmüş olma
ihtimali de oldukça kuvvetli. Ama etnik köken vb. tür şeyler, benim
çalışmamı etkileyen şeyler değil. Ben sonuçta bir akademisyenim ve
bilim adamı olarak konuyu araştırıyorum.

- " Anadolu'da Ermeni Soykırımı olmuştur " diyen ilk Türk tarihçisi,
siz misiniz?
-Bildiğim kadarıyla benim. Ama dikkatli olmak lazım; birisi
çıkar; "falan yerde, feşmekan kişi, daha önce akademik bir çalışma
yapmıştır" diyebilir.Ama şu kesin ki, bu konuda ilk Türkçe kitabı
yayınlayan benim.Bu konuda, Türkçe açık olarak konuşan da benim.

-Tarihle siyaset birbirine bağlı konular, pek ayrılmıyor, Türkiye'nin
soykırımı kabul etmesi durumunda, ne gibi kazançları ve kayıpları
olur sizce?

-Herhangi bir kaybı olabileceğini zannetmiyorum. Kazancı olur. Yani
uluslararası platformda prestiji artar. Örneğin, Almanya kendi tarihi
üzerine konuşuyor diye, kimse Almanya'yı suçlamıyor. Aksine Almanya
örnek olarak gösteriliyor. Almanya örneğinin diğer ülkeler tarafından
devam ettirilmesi isteniyor. Türkiye'nin soykırımı kabul etmesi,
Türkiye'nin demokratikleşmesi açısından çok çok önemli. Çünkü,
demokratik bir kimlik; toleransa, hoşgörüye, kardeşliğe, eşitliğe
dayanan bir kültürdür. Bu da ancak tarihteki bu tür haksızlıkların
üzerine açık konuşmayla başarılır.Sen yediğin haltların üstünü
örterek, iyi bir insan olmayı beceremezsin. Ancak ve ancak yediğin
haltları toplum olarak konuşmayı başarırsan, bir daha aynı haltları
yemezsin. Toplumlar, tarihte işlemiş oldukları kötü davranışları
konuşmadıkları ve bunu dillendirmedikleri sürece, aynı şeylerin
yeniden ortaya çıkma şansları artar…Türkiye'de yeniden bir `Susurluk
Olayı' zor olur. Çünkü, `Susurluk' üzerine Türkiye çok konuştu. Eğer
Ermeni ve Kürt meselesi üzerine vaktiyle Türkiye'de daha rahat
konuşulabilseydi, bir Susurluk olmazdı; Kürt meselesi bu boyutlara
gelmezdi.Yani toplumların sorunlarını demokratik kanallarla
çözebilmesi, tarihte yaşanmış olayların açıkça konuşabilmesiyle doğru
orantılıdır. Demokratikleşme sürecinde Türkiye'nin 1.'ci kazancı bu
olacaktır. 2.'ci kazancı ise, Türkiye bu konuda çok gelir elde
eder.Anadolu'da bugün hala Ermeni kültürünün izleri var, Ani şehri
var örneğin, Kars'ta çok büyük ve muhteşem bir abide. Giderseniz
oraya girmek yasak. Jandarmadan özel izin alıyorsunuz, gidip
gezdiğiniz zaman, bu antik şehrin içerisinde tek bir Ermeni kelimesi
göremiyorsunuz. Yani en basiti, bırak Ermeni "soykırımı"nı kabul
etmeyi, aradaki ilişkilerin düzelmesi açısından, Ani şehrini restore
edip, turizme açtığı zaman yılda milyonlarca dolar gelir elde eder.
Ermenistan'la ilişkilerin geliştirilmesinde olumlu adımlar
atılır.Uluslararası planda, özellikle Amerika'da, size destek veren
son derece güçlü bir Ermeni lobisine sahip olursunuz, bunların büyük
kısmı orijin olarak, zaten Türkiye'den gelen insanlar. Örnekleri
çoğaltmak mümkün, sonuçta kazancınız olur, başka bir kaybınız olmaz.

[Yazarın notu: Kars'ın 44 kilometre doğusundaki Ani Harabeleri'nin
çevresindeki yasak bölge, Bakanlar Kurulu kararı ve Genelkurmay
Başkanlığı'nın onayı ile kaldırıldı. Harabeleri görmek isteyen yerli
ve yabancı turistler artık izin almadan ve kimlik bildirimi yapmadan
tarihi eserleri gezebilecek. Şimdiye kadar yasak olan fotoğraf ve
kamera çekimi de yapılabilecek.5 kilometrelik bir alanı kapsayan Ani
kentinde 10 kilise, 1 saray , 2 cami, 1 köprü ve bir de kervansaray
bulunuyor. Kuruluşu millattan önce 130' lu yıllara dayanan Ani kenti,
uzun yıllar Ermenilere başkentlik yapmış. Kaynak: 31 Nisan 2004
tarihli http://www.ntvmsnbc.com/news/268125.asp ]

-Peki Ermeni Toplumu açısından ele alalım; bilinçli veya
bilinçsiz "Ermeni soykırımı olmuştur" diyen Ermeniler ne kazanıyorlar?

[deryatulga]

-Herhangi bir şey kazanmak için söylemiyorlar ki…Çok basit bir
sorunları var. Sonuçta bunlar, çoğunlukla amcasız, dayısız, teyzesiz
büyümüşler.Annelerinin ve hayatta kalmış akrabalarının, gizli
köşelerde belli tarihlerde ağladıklarını görerek büyümüşler.
Dolayısıyla onların hikayelerini dinlerseniz, meseleyi daha rahat
anlarsınız.Elbette, bir takım politik örgütler, bu meseleyi politika
aracı olarak kullanıyor olabilirler; ama sonuçta hiç bir
topluluk "vay bana tarihte böyle birşey yapılmış, ben bunu nasıl
kullanırım" diye oturup kalkıp hesap yapmaz. Şu andaki en büyük
problem, esas olarak kendilerine yapılmış olan bu tarihi haksızlığın
kabul edilmiyor olmasıdır.Cinsel taciz ve ırza geçme konusunda
yapılan çalışmalardan biliyoruz, bu tür saldırılara maruz kalan
kadınlar da benzeri sorunlarla karşılaşırlar.Bu tür saldırıya uğrayan
kadınlar açısından en büyük sorun, kendilerine yapılan kötülüğün,
başkaları tarafından kabul edilmiyor olmasıdır. Kadını suçlamak çok
yaygındır: "senin de kabahatin yok mu" diye. Toplum psikolojisi de
bunun gibi…Dolayısıyla, en önemli adım: aynen bir saldırıya uğramış
kadının iyileştirilmesinde olduğu gibi, ilk önce bu topluluğun
böylesi bir haksızlığa uğradığını kabul etmemiz gerekir. Bu bağlamda,
şu andaki Türk Ermeni ilişkileri açısından en önemli problem; Ermeni
topluluklarının başına gelenlerin Türkler tarafından bilinmiyor
olmasıdır.Bizim, onların bu hikayelerini `bilir' hale gelmemiz ve
kendilerini dinlemeye hazır olduğumuzu göstermemiz gerekiyor. Daha
sonra, Ermeni intikam eylemleri vb. gibi diğer sorunları daha
rahatlıkla konuşabiliriz.

-Tarihçileri okurken, soykırım için bazen 1915-1917, bazen de 1915-
1923 tarihleri kullanıldığını görüyorum. Hangisinin doğru olduğunu
öğrenebilir miyim?

-Öğrenemezsin.Çünkü bu konuda herkes sana değişik cevap verir.
-Size soruyorum

-Ben 1915-1917'yi kullanıyorum.1918-1922 yılları arası Kafkaslarda
yaşananların "soykırım"ın devamı olarak tanımlanması, bana pek doğru
gelmiyor.Genel olarak popüler düzeyde ve Ermeni örgütlerin
propagandalarında daima 1915-1923 diye yazılır.İşin propaganda yönü
beni pek ilgilendirmiyor. Bu konuda ciddi bir tartışma yapıldığı
zaman soru şu olur: " 1918-1922 döneminde Kafkaslarda yaşananlar,
1915-1917'nin devamı sayılabilir mi, sayılamaz mı?" Sovyet
kayıtlarına göre, Kafkaslarda 2-3 yıl içinde öldürülen Ermeni sayısı
200 binin üzerindedir. O da inanılmaz derecedeki bir katliamdır. Ve
1915'de görev almış birçok Osmanlı subayı, bu katliamlara "yarım
kalmış işin tamamlanması" olarak da bakmaktadırlar. Fakat aynı
dönemde, oralarda Müslüman katliamları da vardır. Ben, onların sadece
intikam eylemleri olarak açıklanması taraftarı değilim.Gerçi bu konu
üzerinde çok ciddi bir çalışma yok ve insanlar soruna daha
çok "tencere dibin kara, seninki benden kara" gibi yaklaşıyorlar.Yani
hiç kimse, belli bir mesafeden durarak sakin ve rahat konuşma
taraftarı değil. Onun için de, çok ciddi verilerimiz ve çok ciddi
rakamlarımız yok elimizde. 1915-1923 tarihleri arasında olanları
düzenlilik ve süreklilik olarak görüp, onun soykırımın 2. veya 3.
aşaması olarak açıklayan tarihçiler var. Bunu,1918 sonrası bölgede
görev yapan Türk subaylarının bile, 1915 temizliğini yapanlarla aynı
olmasına da dayandırıyorlar.Gerçekten ortada böyle bir süreklilik
var, ama bana göre 1918-1922 arası daha çok karşılıklı etnik
temizlemeye uyuyor.Yani özellikle 1919 sonrası, Ermeni birliklerinin,
yenilen Osmanlı ordularının yerini almaya başlaması ile birlikte, her
iki taraf da, kendisi için devlet sınırı diye seçtiği alanın
içerisindeki Ermeni ve Müslümanı karşılıklı olarak yok etmek ve
sürmek istedi. Tabiki Türkler çok kuvvetli olduklarından, çok daha
fazla Ermeniyi yok etti.

-Bir de soykırımın sayıları üzerinde çok tartışma var: 1,5 milyon
deniyor, 800 bin deniyor, 1 milyon 100 bin deniyor ?!

-Bu da çok önemli değil.Çok anlamsız bir tartışmadır.
Akademisyenlerin çok güldüğü konuların başında, rakamlar üzerine
tartışma yapanlar gelir. Yani 1 milyon değil de, 800 bin olsa,
soykırım olmamış mı olacak ?! 600 bin olsa yok mu sayılacak ?! 600
bin insan bu !...Havuçtan, salatadan, hıyardan bahsetmiyorsunuz. Ali
Sami Yen stadyumu 20 bin kişi alıyor, bu stadı 30 defa doldur,
boşalt. Doldur, boşalt ve her seferinde öldür bu adamları, öyle
düşün.Yani sonuçta; kabak, kavun, patlıcan, salata kesmiyorsun,
insanlar üzerine konuşuyorsun.1948'de Birleşmiş Milletler soykırımın
tanımını yaparken "şu kadar olacak" diye bir sayı vermez ki!
Yugoslavya'da bile 7 bin Boşnak Müslüman öldürüldü diye, bir Sırp
generali soykırım suçundan ceza aldı. Dolayısıyla rakamlar çok önemli
değil. Hangi rakam var?! Vallahi bir tane resmi rakam var ortada. O
da Osmanlı resmi rakamıdır; 1919'da Osmanlı Dahiliye Nezareti'nin (
İçişleri Bakanlığı ) resmi açıklamasıdır. O dönem bir komisyon
kurmuşlar ve komisyon 3 ay araştırma sonucunda karar vermiş : " Bizim
1.Cihan Harbinde öldürülen Ermeni sayısı 800 bindir " demiş. Bu
Mustafa Kemal'in kullandığı sayı, bu Damat Ferit'in kullandığı sayı.
Yine 1927 yılında Genel Kurmay Baskanlığı'nın çıkarmış olduğu "
1.Cihan Harbinde Kayıplar " adlı bir kitabı var, bu kitapta da 800
bin sayısı verilmiş.Ayrıca Türk Tarihçisi Yusuf Hikmet Bayur, kendi
eserinde "bu sayılar doğrudur " diye yazar ve bir de dip not
düşer "elimizdeki bilgilere göre "

-Birleşmiş Milletlerin yaptığı "soykırım" tanımında, 1948'den sonraki
olaylara mı "soykırım" deniyor, yoksa önceki olaylar da bu konunun
kapsamına giriyor mu?


-Bu konunun 2 boyutu var.Tanım olarak kullanabilirsiniz.Nitekim, TARC
(Türk Ermeni Barış Komisyonu) geçen aylarda uluslararası bir hukuk
enstitüsüne başvurmuştu. Aslında başvuruyu Ermeni tarafı istemiyor,
karşı çıkıyordu. Türk tarafının dayatması ile başvuru yapıldı.Gündüz
Aktan, soykırımın hukuki bir tanım olduğu ve 1948 öncesine
uygulanmayacağı argümanını kullanıyordu. Ona göre 1915 yılında
olanlara, hukuken "soykırım" denemezdi. Çünkü "1948'de yapılmış bir
kanunun, o tarihten önceki olaylara uygulanması hukuk kuralı olarak
mümkün değildir. Sonuçta, Uluslararası Hukuk Enstitüsü'ne
başvurdular.Aldıkları cevap çok net oldu: "Elbette ki, soykırım
tanımını 1948 öncesi olayları tanımlamak için kullanabilirsiniz ve
1915'de yaşananlar da soykırım tanımına uygundur, kullanılabilir."
Buradaki mantık çok basit: kanser hastalığının adı bugün kondu diye,
bu adın konulmasından önce, diyelim ki 5-10 yıl önce kanserden ölmüş
adama " kanser hastasıydı" diyemeyecek miyiz ? Diyeceğiz tabi ki…
Hastalığın adı sonradan kondu diye, daha öncekine aynı ad
verilmeyecek diye bir şey yok.

-Uluslararası hukuk ilkelerine göre `yasadan önceki suçlar geleceği
bağlamaz' gibi bir savunma söz konusu olamaz mı?

-Doğrudur.Bu önemli ve ciddi bir argümandır. Pozitif hukukun genel
kuralı der ki: "yasa geçmişe dönük kullanılmaz." Dolayısıyla,
1948'deki soykırım tanımının ve bunun getirdiği diğer yasal
düzenlemelerin, 1915'e ilişkin olarak hukuken uygulanamayacağı, ciddi
bir argüman olarak ileri sürülebilir. Fakat, bu da hukuken tartışmalı
bir konu olarak ortada durur. Bu konuda, karşı argüman da
kuvvetlidir. Örneğin, Nuremberg Yargılamalarında, Naziler mahkeme
edildiği zamanki hukuki zemin,Yahudilerin öldürülmelerinden sonra
inşa edilmişti.Yani, geriye dönük kullanıldı.


- Tartışma zeminlerinde; `soykırım', `iç savaş', `tehcir', `isyan
bastırma' sözcükleri birbiriyle çok yer değiştiriyor.Bu konuyu nasıl
değerlendiriyorsunuz?

-Bu kavramlar birbirinden çok farklı.'iç savaş' tezi yeni uyduruldu
ve hemen bırakıldı. İç savaş, bildiğim kadarıyla, Justin Mc Carty'nin
uydurduğu bir şeydi. İşe bilimsel bir kılıf bulmak, bilimsel bir hava
vermek için yapıldı.Türk tarafı da, "bu işte bir hikmet var" deyip
hemen bu tezin üstüne atladı ve bir çok kişi "iç savaş oldu" demeye
başladı. Fakat şimdi `iç savaş' tezinden resmi olarak Türk tarafı
vazgeçti. Kişisel olarak kullananlar varsa bile, bu, resmi Türk tezi
değil. Türk Tarih Kurumu'nun başkanı Yusuf Halacoğlu, son yazdığı
kitaplarda, hiç bir biçimde iç savaş olmadığını söyler. Haklı da,
ortada iç savaş yok ki "iç savaş" desin. İç savaş 2 karşıt tarafın,
karşılıklı cenk etmesi demektir, değil mi?

-Evet, savaşın tanımı öyle…
-E, şimdi kardeşim1 milyon Ermeni'yi, Anadolu'nun her bir tarafindan
alıp sürüyorsun Suriye'ye, ve ortada bir iç savaş var diyelim. E, be
Allahın kulu, bu savaşan Ermeniler nerede yahu?! Bir tanesi de
çıksın, sizin sürdüğünüz Ermeni konvoylarına saldırsın… Eğer iç savaş
varsa, iç savaşın öteki tarafı olan Ermeniler: " Ulan, bu Türkler
bizim çocukları sürüyorlar " diye, konvoylara saldırıp, en azından 1-
2 yerde, Ermeni sürgünleri kurtarması veya çatışma olması gerekmez
mi? Bu konuda koca Osmanlı arşivinde, "efendim, şu bölgeden geçerken,
konvoyumuza,iç savaş yaptığımız Ermeniler saldırdı" diyen bir tek
belge, tek bir kelime yok. Dönemin aktörlerinden hiç birisi, olayları
aktarırken, "biz Ermenilerle iç savaş yaşıyorduk, zorluklarla sürdük
adamları savaş bölgesinden" gibi tek bir kelime, bir tek şey
söylemiyorlar. Türk Tarih Kurumu başkanı Yusuf Halacoğlu' da, haklı
olarak "konvoyların gittikleri hattın üzerinde herhangi bir vak'a-i
hayriye yok. Son yüzyılın en sorunsuz, en başarılı göç olayı
gerçekleşmiştir " diye yazıyor. Hakikaten de öyle.Çünkü öldürmeler,
bu konvoyların geçtiği özel yerlerde yerleştirilmiş Teskilat-ı
Mahsusa birliklerince yapılmış.Dolayısıyla `iç savaş' diye bir şey
yok.

-Ermenilerin göçe zorlandıkları sırada, açlıktan ve susuzluktan
öldüklerini ve buna "soykırım" denilemeyeceği, görüşünü ileri süren
tarihçiler de var.
-Çok önemli ve teknik bir konuya değindiniz.Uluslararası `soykırım'
tanımı: "Soykırımın olabilmesi için, kasıt faktörü olmalıdır"
der.Yani; "insanların başka bir yere sürülmesi halinde birileri
ölüyorsa, ama bu işin içinde öldürme kastı yoksa, buna soykırım
denilemez" diyor, tanım.

-Peki kasıtı nasıl anlayabileceğiz?

- "Benim kastım Ermenileri öldürmektir, aslında sürmek değildir" diye
bir belge bulmak lazım.
-Var mı öyle bir belge?

-E, hangi geri zekalı böyle bir belge bırakır?! Hiç kimse bırakmaz…
Hitler bile, "benim kastım yahudileri toptan imha etmektir" diye bir
belge bırakmamış. Dolayısıyla, uluslararası hukuk; "eğer kasıtı ispat
eden bir belge yoksa bile, eylem söz konusu gurubun imhasına yol
açabilecek sonuçlar doğuruyorsa, kasıt unsuru tamamlanmıştır ve bu
bir soykırım sayılır" der. Bizim örneğimizde öldürme amaçlı
sürgünler,1915'in mayıs başında başlıyor ve varsayalim ki, Türk
tarafının hiç bir öldürme kastı yok. Mayıs ayı geçiyor, haziran,
temmuz geçiyor. Kasım, aralık, aylar geçiyor…Yahu, insanlar ölüyor!
Durmadan telgraflar geliyor İstanbul'a…Sonuçta İstanbul Hükümeti,
kasti olarak Ermenileri sistemli olarak öldürmeyi amaçlamıyor olsa
bile, yaptığı işin sonucu olarak insanların düzenli olarak
öldürüldüğünden, imha edildiğinden sürekli haberdar oluyor.Buna
rağmen işi durdurmuyor ve devam ediyor, yani ölümleri bilerek işine
1917'ye kadar iki yıl boyunca devam ediyor. Dolayısıyla "benim hiç
istemediğim bir şey oldu" diyecek durumda değil. En önemlisi: tek bir
yerden değil, tüm Anadolu'dan sürüyorlar Ermenileri. Eskiden
sadece, "savaş bölgesindeki Ermeniler sürüldü" diye uyduruyorlardı.
Kendilerinin yayınladıkları Osmanlı belgelerinden ortaya çıktı ki
Edirne'den Ardahan'a, Muğla'dan Trabzon'a, Bolu'dan Kastamonu'ya
kadar, ne kadar Ermeni yaşıyorsa, hepsini bulunduklari yerden
sümüşler.
Ayrıca, zaten İstanbul'da 1919-1922 arasında yapılan `İttihat ve
Terakki yargılanmalarında, sürgünden kastedilen şeyin imha olduğuna
dair çok sayıda bilgi ve belge ortaya çıktı. Bunlar ya bölgelere
yollanan telgraflardı ya da şahit ifadeleriydi. Bu şahitler de, ordu
komutanı genareller, bakanlar ve valilerdi.Yani Osmanlı
bürokrasisinin elemanları…Bu konuda daha fazla bilgi isterseniz,
benim `İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu' adlı kitabıma bakabilirsiniz.

-Peki, suçlu kim? Bu soruyu hükümetler ve yönetimler çerçevesinde ele
alır mısınız?
-Elimizdeki bilgilere göre, soykırım, tamamiyle İttihat ve Terakki
Partisi'nin eseridir. Karar, Merkez Komitenin yaptığı bir dizi
toplantılarda alınmış gözüküyor. Hükümetin bu işle hiç bir alakası
yok. Ne olup bittiğini bile çok sonra öğreniyorlar.

-Sözünü ettiğiniz soykırımı gerçekleştiren toplumlar (halklar)
kimler, cellat kim?
-Cellat, Teşkilat-ı Mahsusa birlikleridir. Cinayetleri, sayılarının
30.000 civarında olduğunu tahmin ettiğimiz, Kürt aşiretleri,
cezaevlerinden boşaltılmış hükümlüler ve Balkan-Kafkas göçmenlerinden
oluşmuş, Teşkilat-ı Mahsusa çeteleri işlemiştir. Bunun dışında,
Bitlis, Mardin, Siirt ve Van civarında doğrudan ordu birlikleri,
Ermenileri sürmeden, köylerinde imha etmişlerdir. Sivil halkın
konvoylara saldırıp cinayet işlediği durumlar da olmuştur ama
yardımcı olup kurtardıkları durumlar da…Ölümlerin önemli bir kısmı,
çölde, insanlara yiyecek ve su verilmeyerek gündeme gelmiştir.
-Toronto Türk toplumunca bir tartışma platformu düzenlense, ve
soykırım karşıtı kişiler de yanınıza otursa; böylesi bir açık oturum
içinde yer almak ister misiniz?
-Bir tek şartım olabilir: Konuşmasını ve dinlemesini bilen birileri
olacaksa…Açık söyleyeyim; ben bizim millette -eğer üniversite
öğrencileri değillerse- bu olgunluğu göremiyorum.Ellerindeki 3-5
fikir kırıntısıyla saldırmayı marifet sayan, tuhaf bir topluluk var
maalesef…Benimle sorulu-cevaplı sohbet toplantısı düzenlerseniz daha
verimli olabilir.Ama oraya da, dinlemek isteyenlerin gelmesi
koşuluyla.Öncelikle, konuşma ve dinleme becerisine sahip bir topluluk
önünde konuşmak önerisinde bulunuyorum yani.Tuhaf ama böyle…

[deryatulga]

16/07/2004-RADİKAL KİTAP

TANER AKÇAM


ERMENİ SOYKIRIMINDA KURUMSAL ROLLER
Vahakn N. Dadrian, çeviren: Attila Tuygan, Belge Yayınları, 2004, 329
sayfa, 16 milyon lira.

Belge Yayınları, Vahakn N. Dadrian'ın çeşitli makalelerini derleyerek
bir kitap olarak yayımladı. 'Toplu Makaleler Kitap 1' denmesi de
devamının geleceğini gösteriyor. Belge Yayınları'nı kutlamak gerek.
Yaptıkları, Türkiye'de, konuya ilişkin tartışmalar açısından paha
biçilmez bir girişim, çünkü bu çeviriler sayesinde Türk okuyucu,
uluslararası planda konunun tartışılış ve ele alınış tarzı konusunda
başlangıç da olsa, bir fikre sahip olabilecek.
V. N. Dadrian, sadece Ermeni soykırımı konusunda değil, genel olarak
soykırım bilimi alanının en önemli otoritelerinden birisidir.
Dadrian'ı önemli kılan sadece en az beş ayrı dile, ana dili gibi
egemen olması; başta Ermeni soykırımı olmak üzere, diğer soykırımlar
konusundaki derin bilgisi değildir. Ermeni soykırımı konusunda
ağırlıklı olarak Türkçe kaynakları kullanmayı tercih etmesi, zorunlu
olmadıkça diğer kaynaklara başvurmaması onun bir başka ayırıcı
özelliğidir.
Kitap bir makaleler derlemesi olduğu için, Dadrian, Ermeni soykırımı
konusundaki görüşlerini sistemli olarak sunmuyor. Gerçi, 'bir yorum
denemesi' adlı makalesinde bir çerçeve çiziyor ama son derece
sınırlı. Kitap, çeşitli Osmanlı kurumlarının soykırımdaki rolünü
incelemeye ayrılmış toplam sekiz makaleden oluşuyor. Parti ve Devlet
ilişkisi, parti ve ordu ilişkisi, ordunun soykırımdaki rolü, Teşkilat-
ı Mahsusa ve soykırım, doktorların özel rolü, İttihatçı yöneticilere
karşı açılan ana davanın iddianamesinin analizi başta olmak üzere,
Trabzon, Yozgat dahil toplam dört dava sırasında gün ışığına çıkan
bilgilerin değerlendirilmesi makalelerin ağırlıklı ilgilendiği
konular arasında geliyor.

Bilgi bombardımanı
Okuyucunun makalelerden ilk elde ettiği intibanın, bir 'bilgi
bombardımanı' olduğunu söyleyebiliriz. Hele hele, konuya ilişkin
tartışmalara yabancı ise ve "Ermeniler sadece sürüldü, o sırada
havalar kötüydü, savaş vardı, yolda besinsizlikten ve de bazı
çetelerin kontrol edilemeyen saldırılarından öldürler ama zaten
Müslümanlar da besinsiz idi, ölüyorlardı", gibi 85 yıldır söylenen
ninni ile büyümüşlerse, Dadrian'ın kitabından elde edecekleri
bilgiler ile yaşayacaklarının bir şok olacağını da ileri sürebiliriz.
Dadrian, son derece titiz bir çalışma ile ve esas olarak Osmanlı-Türk
belgelerine dayanarak 1915'in planlanması ve uygulanması konusunda
son derece detay bilgiler sunuyor. Yabancı arşiv belgelerine sadece,
Türk kaynaklarından elde ettiği bilgi ve belgeleri teyit etmek
amacıyla başvuruyor. Bu metod sayesinde, değişik arşivlerdeki
bilgilerin birbirleriyle çeliştiği yolundaki inancın yanlış olduğunu
da görmüş oluyoruz. Farklı kaynaklar, birbirlerinden habersiz aynı
bilgileri aktarmaktadır ve birbirleri ile uyum içindedirler.
Dadrian'ın aktardığı bilgilerden, hem soykırımın nasıl organize
edilmiş olduğu konusunda hem de tek tek kişilerin rolleri konusunda
detaylı bilgiye sahip oluyoruz. Burada bu bilgileri tek tek aktarma
şansımız yok ama eğer okuyucu, örneğin, III. Ordu Komutanı Mahmut
Kamil Paşa, Miralay Seyfi (Düzgören), Halil Paşa, Ali İhsan Sabis
gibi ordu komutanları ve karargâh subayları hakkında bilgi sahibi
olmak istiyorsa, ilgili makalelere bakabilirler.
Dadrian, tek yanlı bir resim sunmuyor. Örneğin, soykırımın organize
edilmesine doğrudan katılan ordu mensupları kadar buna muhalefet eden
ordu kumandanlarını da tek tek sayıyor. Bunların ya mahkeme
ifadelerine ya da verdikleri beyanatlara yer veriyor. Mahmut
Kamil'den sonra, III. Ordu komutanı olan Vehip Paşa bu subayların
başında geliyor. Trabzon Garnizon komutanı Avni Paşa; Harput
Kumandanı ve 1915 yaz ve sonbaharında eyaletin Vali Muavini Süleyman
Faik Paşa, Sivas III. Ordu 10. (Müfreze) Kolordu kumandanı emekli
Pertev Paşa bunlardan sadece bazı isimler.


Erzincan hastaneleri
Doktorlar hakkında yazdıkları da oldukça detay bilgilerle dolu.
Gerçi, birçoğu doktor olmalarına rağmen, bu mesleği icra etmeyen
kişiler. Bu doktorların, özel olarak doktorluk meslekleri nedeniyle
icra ettikleri herhangi bir rol olmadığı için, onların 'doktorların
rolü' gibi bir makalede ele alınmaları çok anlamlı gözükmüyor.
Herhalde Dadrian, bizim 1968 kuşağının, 'tıbbiyeden her şey çıkar,
arada sırada da doktor çıkar', deyişini bilemediği için, doktorların
bu denli siyasetle haşır-neşir olmalarına özel bir anlam vermek
istiyor. Ama onun doğrudan doktorluk mesleği ve soykırım konusunda
aktardıkları bilgiler kelimenin gerçek anlamıyla tüyler ürpertici.
Bunların başında, başta Erzincan hastanelerinde Ermenilerin kobay
olarak kullanılması konusu geliyor. Yüzlerce Ermeni bu tıbbi
deneylerle bilerek öldürülüyor. Benzeri öldürme olayları, Trabzon ve
Halep'te de var. Daha sonra, bu deneyler sanki hayvanlar üzerinde
yapılmış gibi, sadece Türkiye'de değil, Almanya'da da bilimsel
makaleler yayınlanıyor.
Bugün açısından daha da vahim olan başka bir şey de öğreniyoruz.
Dadrian, bu doktorlardan Erzincan Askeri Hastanesi'ndeki deneylerin
sorumlusu Dr. Hamdi Suat (Aknar) adına Beyazıt İstanbul Kampüsü'nde
adına kurulmuş anıt bir müzenin varlığından haberdar ediyor bizleri
ve bu şahsın Türkiye'de 'bakteriyolojinin babası' olarak bilindiğini
aktarıyor. Şüphesiz, bu üniversite mensuplarının hiç birisi, bu
kişinin Nazi doktorlarını önceleyen deneyleri hakkında bilgi sahibi
değildir. Dadrian'ın verdiği bilgilere göre, Ermenilere yönelik bu
cinayetleri açığa çıkartanlar da Türk doktorları: Cerrah Cemal Haydar
ve Dr. Salaheddin (Erzincan Kızılay Hastanesi Baştabibi). Acaba bu
kitabı okuduktan sonra, İstanbul Üniversitesi öğrencileri, bu müzenin
adının bu iki doktordan birisine verilmesi için bir kampanya
başlatırlar mı?
Kitapta, bunun gibi yüzlerce çarpıcı bilgi var. Bunlardan bir tanesi
de, Taşnak Partisi yöneticilerinin anılarından aktarılanlar. Taşnak
ileri gelenleri, ya öldürülmeden önce yazdıkları günlüklerinde ya da
hayatta kalanların sonradan yazdıkları anılarda 1913-14 yıllarında
İttihatçı yöneticelerle yaptıkları görüşmeleri aktarıyorlar. Bence
soykırıma giden sürecin, psikolojik boyutunu anlamamıza yarayacak son
derece değerli bilgiler bunlar. Bir tarafta, reformlar konusunda
verilen sözlerin yerine getirilmemesinden, kandırılmaktan bıkmış ve
son bir umut olarak dış devletlere güven bağlamak isteyen Taşnak
yöneticileri; diğer taraftan dış devletlerin müdahelesinin
Makedonya'da yarattığı benzeri sonuçları Doğu Anadolu'da da
yaratacağına kesin olarak inanan İttihatçı önderler. İttihatçılar,
daha 1913 yılında, Doğu Anadolu'da Makedonya benzeri bir reform
paketine asla müsade etmeyeceklerini ve buna mecbur
kalırlarsa, 'milletlerinin başına kötü şeyler gelebileceği' konusunda
Taşnakları uyarıyorlar. Bu bilgiler, 1914 Şubat'ında, Yeniköy
anlaşması olarak bilinen, Ermeni reform programının soykırımın hayata
geçmesindeki özel yerini göstermesi açısından son derece anlamlı.
İttihatçı yöneticiler bu reform paketinin uygulanmasını, 'Türk
milletinin varlık ve yokluk' sorunu olarak algılıyorlar ve Doğu'da
ikinci bir Balkan felaketi yaşamak istemiyorlar, (sayfa 16-28
arasındaki bilgiler).


Yeni bir çerçeve
'Ermeni Soykırımı: Bir Yorum' makalesinde Dadrian'ın soykırım
konusundaki temel görüşlerini çok özet olarak okumak mümkün.
Dadrian'a göre, ana sorun, Osmanlı teokratik sisteminin Müslümanlarla
Gayrımüslimler arasında eşitlik tanımayan karakteridir. Ermenilerin
ikinci sınıf, eşit olmayan vatandaş olma durumlarına son verilerek,
genel eşitliğin sağlanması yönündeki çabaların başarısızlığı sorunun
özünü oluşturur. Reform çabalarının başarısız olduğu noktada, Balkan
modeli olarak adlandırılabilecek bir model Ermeni konusunda da
yürürlüğe girmiş ve savaş özel koşullarında soykırım halini almıştır.
Bu modele göre, dış ülkeler reform konusunda bastırıyorlar, bu
bastırmalar sonuçta belli anlaşmalar ile sonuçlanıyor (Berlin
Anlaşması'nın 23. maddesi Makedonya ile ilgilidir) ve ama uygulama
gelmeyince de, dış güçlerden de güvence alan milliyetçi-ihtilalci
hareketler gündeme geliyor. Osmanlı yöneticileri bu milliyetçi
hareketlere, daha fazla bir şiddet ile cevap veriyor ve katliamlara
başvurmaktan çekinmiyor. Balkanlarda şiddet sprialini artıran bu
gelişmeler nasıl 1912 Balkan harbine yol açtı ve Balkanlar'ın kaybı
ile sonuçlandı ise, Ermeni konusunda da gelişmeler önce, Berlin
anlaşmasının 61. maddesi ile başladı; verilen sözlerin yerine
getirilmemesi, şiddete de başvuran Ermeni milliyetçi örgütlerini
doğurdu. Abdülhamit katliamları bu ikiliye (reform ve milliyetçi
hareket) bir cevap gibidir. Bu şiddet spirali, 1914 reform paketinin
ardından cihan harbindeki imha siyaseti ile noktalandı. Dadrian, dış
müdahelelerin Ermeni sorununun radikalleşmesindeki olumsuz etkisine
dikkat çekmektedir.
Dadrian soykırım konusunda, en çok süreklilik olgusunun altını çizer.
Ona göre, soykırım kararı, savaş anında ortaya çıkan bazı olumsuz
gelişmelerin sonucu alınmamıştır. Eğer soykırım kararı bir doğuma
benzetilirse, onun uzun bir ön hazırlık dönemi vardır. Soykırım için
gerekli öğeleri Dadrian şu biçimde sıralar.
1 - Ermenileri eşit vatandaşlar olarak görmeyen Osmanlı teokratik
sistemi
2 - Abdülhamit dönemi kitlesel katliamları ve bu katliamlara
katılanların cezalandırılmayıp, ödüllendirilmesi. Dadrian'a göre,
daha önceki kitlesel katliamlarda caydırıcı hiç bir önlem alınmaması,
soykırım kararının alınmasında en cesaretledirici unsurdur
3 - Dış devletlerin bu katliamlara seyirci kalarak, Berlin anlaşması
ile kendilerini bağladıkları sözlerini yerine getirmeyişleri ve bunun
Osmanlı yöneticilerini cesaretlendirmiş olması
4 - İttihat ve Terakki'nin Osmanlıcı bir siyasetten Türkçü bir
siyasete dönüş yapması
5 - Özellikle 1910 sonrası azınlıklar sorununu 'şiddet yoluyla'
çözmek isteyen bir anlayışın İttihat ve Terakki'ye egemen olmaya
başlaması
6 - Parti'nin tek başına diktatörlüğü ve devlet kurumlarını işlemez
hale getirmesi (Ordu'yu tam kontrol altına almak, parlamentoyu
kapatmak, hükümet işlerini partinin dar bir çekirdeğinin elinde
toplamak) vb. Bu noktada, Dadrian'ın Parti-devlet ayırımına büyük
önem verdiğini, soykırımı devletin değil partinin bir eseri olarak
gördüğünü eklemek gerek. Ona göre, asıl sorumlu, İttihat ve Terakki
parti yönetimini ele geçirmiş 3-4 kişidir.
7 - Osmanlı yöneticilerinde genel olarak sorunları şiddet yoluyla
çözmeye yönelik militarist bir altkültürün varlığı.
Dadrian'a göre, savaşta tüm bu faktörler bir anlamda bir araya
gelmiştir ve savaş daha önce var olan imha niyetini ve kararını
hayata geçirmek için bir imkan sunmuştur
Her ne kadar Ermenilerin imhası yönünde bir kararın ne zaman alındığı
konusunda kesin bir şey söylemese bile, Dadrian, soykırıma yönelik
değişik planlardan ve değişik aşamalardan söz etmektedir. Ona göre,
henüz tam olgunlaşmamış bile olsa, Ermenilerin imhası bir niyet, bir
tasarı olarak savaştan önce vardır. Bu nedenle, Cihan Harbi sırasında
alınan kararlar, (Ağustos ayındaki genel seferberlik, askerdeki
Ermenilerin eylül-ekim ile birlikte silahsızlandırılmaları vb.) daha
çok zaten var olan bir planın uygulamaya konmasıdır. Bu uygulamalar
var olan bir planın hazırlık aşamasına denk düşen uygulamalar
gibidirler.
Soykırım konusunda yapılan tartışmalar daima iki temel soru etrafında
döner. Birisi, 'ne oldu' sorusudur, diğeri ise 'niçin' sorusudur.
Birinci soru aslında, Holocaust örneğinde olduğu gibi, fazlasıyla
bilinir ve cevaplanmış durumdadır. Soykırım konularındaki asıl
tartışmalar esas olarak 'niçin' sorusu etrafında döner. Ermeni
soykırımı konusunda ise bizler hala 'ne oldu' sorusu ile uğraşıyoruz.
Dadrian'ın yapıtları bu açıdan çok önemlidir. Bana göre, Dadrian'ın
eserleri, 'ne oldu' sorusuna ilişkin merkezi bir çok konuyu açığa
çıkartan önemli yapıtlardır ve Türkçeye kazandırılmaya başlanması bu
nedenle son derece önemlidir.
Ermeni soykırımı konusunda, 'niçin' sorusu etrafında tartışmaya henüz
ciddi olarak başlayabildiğimizi söyleyemeyiz. Ama yapacağımız
tartışmaların, Dadrian'ın sağladığı, 'ne oldu' bilgisi üzerine
yükseleceğinden kuşku yok. Onun eserleri, bizim üzerinde tartışmayı
yürüteceğimiz binanın temelleri gibi durur. Dadrian'ın 'niçin'
sorusuna vermeye çalıştığı cevaplara itirazımız olabilir, zaten
bilimsel tartışmanın dürüstlüğü de bunu gerektirir. Ama onu
eserlerinin 85 yıllık inkar üzerine dayanmış resmi Türk tezlerini
yerle bir ettiğini kabul etmek gerekiyor. Bu nedenle, 'Ermeni
Soykırımında Kurumsal Roller', 'ne oldu' sorusuna cevap arayan
herkesin mutlaka okuması gereken bir kitaptır.

[deryatulga]

---------------------------rden die Deutschen nicht an der Westfront kämpfen müssen gegen Amerikaner, Briten, Franzosen und Kanadier usw., dann würde Deutschland sich Hauptsächlich auf die Ostfront konzentrieren können und die Waffen Industrie würde aufjedenfall dazu helfen gegen die masse an soldaten bei den russen zu gewinnen, weil die Deutschen ja Tag und Nacht von den Amerikanern und Briten Bombardiert worden sind und währen die Amis nicht in den Krieg eingetreten, auch wenn sie den Briten mit Lieferungen halfen, würden die Briten nicht so eine starke Luftwaffe aufbauen können + Piloten, wo von auch viele Amerikaner am Anfang waren. Dann würde Deutschland, nach einer zeit auch die sovjets besiegt, aber nicht in einem sieg, wobei die Deutschen jetzt ganz West Sovietunion bekommen hätten, ich denke die Deutschen hätten Stalingrad und Moskau erobert + den Kaukasus, wobei ich nicht verstehe warum Deutschland, also Hitler, auch wenn es im Osten mehr Raum gibt als in der Türkei, eigentlich nicht es sich einfacher machte und einfach durch die Türkei maschierte um in den Kaukasus zu gelangen, wo die reichen Ölfelder waren, erstens der weg vom Balkan, wo die Deutschen bereits waren zum Kaukasus über die Türkei näher und die Türkei, währe damals gegen Deutschland, bei einem massiven Angriff von 3 mio Deutschen Soldaten, wie bei der Offensive Barbarossa, keine Chance gehabt, ok wir würden wieder einen grausamen Befreiungskrieg machen müssen und hätten nur dadurch die Deutschen vertreiben können, aber dabei würden mio sterben. Mein OPA erzählte mir, wo der Türkische Präsident Inönü, zur zeit des 2. Weltkrieges lebte, habe Hitler gefordert, das die Türkei ihre Grenzen öffnen solle damit die Deutschen von der Türkei aus in den Kaukasus und auch in die Arabischen Länder vorücken konnte, wegen ÖL. Unser Präsident aber verweigerte es und sagte nur in einem Brief, das die Türkei den Deutschen Soldaten nur Verpflegung und Nahrung geben würden, aber wenn Hitler die Grenzen und sei es nur den Fuß von einem Deutschem Soldaten überschreiten sollte, wird die Türkei, bis zum letzten Türken kämpfen sagte Inönü zu Hitler per Brief, die Türkei war ja damals auch ein sehr Patriotistischer Staat wie heute und das war kein Blöf egal ob man eine Chance hat zu gewinnen, solange es man es nicht probiert hat, konnte es man nicht wissen und wir hätten ehrlich bis zum letzten mann gekämpft. Da Hitler, Inönü glauben schenkte, der Beweis war ja unser Befreiungskrieg, der die Weltmächte von damals ins Staunen setzte das nicht so lange her war vom 2 Weltkrieg 1919-1922, hat er gar nicht daran gedacht auch die Türkei noch als Feind zu haben, wobei die Türkei Strategisch gesehen ein sehr wichtiger Punkt war, um die Ziele Nazi Deutschlands im Osten zu verwirklichen. Als mein OPA mir das erzählte, habe ich ihm erst nicht geglaubt und habe im Internet geforscht und es stimmte tatsächlich. Ach ja er sagte auch, das die Türkei sich heimlich auf den Krieg gegen Deutschland desweiteren vorbereitet habe, bsp. es kamen Türkische Soldaten in ihren Dorf in Zonguldak und haben die Kühe, Ziegen usw. mit genommen, wegen Nahrung für Soldaten im Krieg usw. das ist auch war. Er sagte aber auch noch was das ich aber nicht 100% als Wahrheite behaupten kann und zwar sagte er, er konnte die Bombeneinschäge von Zonguldak(an der Schwarzmeerküste) hören, ich glaubte ihm nicht ganz, vielleicht hörte er was anderes, aber als ich eine Doku gesehen habe, wobei man eine Supperkanone getestet hatte, ich weiß aber nicht mehr ob das von den Amis war, aufjedenfall konnte man den Knall noch 150 Km weiter entfernt hören, ok von Zonguldak bis nach Bulgarien oder Ukraine sind es bischen mehr als 150 Km aber es könnte möglich sein.[/B]

[deryatulga]

Turkler Zaten Bambaskadir



Taner Akcam'in Turk-Ermeni gerginliginde 'Turk' kelimesinin kullanimi ve
bugunku algilamalar uzerine yazdigi 'Baska Turkler de Vardi' baslikli
yazi -eger fakli bir manipulasyon yoksa- bence uzerinde iyice dusunulmemis
ve yuzeysel bir yaklasim sergiliyor. Akcam gibi konusunun uzmani bir insana
yakismamis.

Akcam'a gore, bugun Ermenilerin soykirim iddiasini surekli islemeleri ve
bunu yaparken genis anlamiyla 'Turkler' kelimesini kullanmalari, bizde
'ciddi bir tepki' yaratiyor ve reaksiyona neden oluyor. Halbuki 1915'te
yasananlarin sorumlulugunu Ittihatci idareyle sinirlarsak, ortada pek bir
sorun kalmayacak, bugunku durusumuz duzelecek. Hatta ozur falan da dileyerek
bu yukten kurtulabilir, her firsatta karsimiza cikan bu dertten
siyirabiliriz.

Akcam'in cozum olarak 'yeni bir dil yaratmak' gibi entelektuel kliseler
onermesi de, aslinda gayet Türk usulu pragmatik bir vaziyetin icine
dusmesini engelleyemiyor. Akcam, 'ya, su soykirimi kabul ediverelim gitsin;
her firsatta Turkiye'nin karsisina cikariyorlar; AB surecinde elimiz kolumuz
baglaniyor' seklindeki dusunenlere, konunun uzmani sifatiyle guzel bir
'altlik' sunmus. Farkina varmadigi veya bilmezlendigi gercek ise, zaten bu
yaklasimin artik bir 'resmi ideoloji' haline geldigi. Hukumette,
Disisleri'nde, is cevrelerinde ve hatta cihet-i askeriyede dahi bu gorusun
taraftarlari cogunlukta. 'Hayir esas Ermeniler bizi kesti' diye debelenen
sahin grubu ise artik azinlikta. Bu resmi ideolojinin ideologlari, 'Biz
1923'te kurulmus bir cumhuriyetiz, oncesi bizi ilgilendirmez, kabul ederiz,
ozur dileriz' seklindeki 'Kemalist' pozisyonlarini artik acik acik ifade
ediyorlar.

Taner Akcam'in bu yeni kampanya surecinin akademik uzantisi oldugunu
dusunmek istemem (zaten bu konuda Halil Berktay'i da issiz birakmak
istemeyiz J). Akcam'in yazisinda, daha onceki yaklasimlarindan farkli bir
seyler var. Soykirim da soykirim diye yapilan vurgularin aksine, bu kez
yasanan olaylari bir kucultme egilimi, hatta zaman zaman 'Ittihatcilerin
cinayetleri' demeye varan ibareler gozleniyor. Umarim siyasi dalgalara
ragmen, kendi dumenini kendi tutmaya devam ediyordur.

Gelelim Turk millletinin bu konuda bugunku halet-i ruhiyesine. Sudur:
'Kardesim tabii olmus biseyler. Ama gecmiste kalmis seyler. Ne
kurcaliyosunuz bunlari? Bugun bizle bi alakasi yok artik bu olaylarin. Cok
istiyolarsa ozur dileyelim gitsin. Maksat avantalar devam etsin. Hele AB,
mabe olacaksa ne ala...'

Oh ne ala! Ustelik Taner Akcam, Ermeni katliamlarinin arkasindaki irade ne
olursa olsun; bu kiyimlarin ezici cogunlugunun bizzat yerel halk ve
otoriteler, ceteler tarafindan gerceklestirildigini bilmez degildir. Buna
ragmen, Ittihatciler'i one surerek hedef kucultmesi yapmakta; bir tarihçiden
ziyade, bugunun gecerli koordinatlarina gore dusunen bir politikaci gibi
yazmaktadir.

Ben Akcam'in tam tersine, gerek devlet gerek millet duzeyinde, Ermeni
katliamlari hakkinda biz Turklerin tamamen 'baska' oldugumuzu, hatta sanki
'bambaska' bir milletmisiz gibi davrandigimizi dusunuyorum. Gecmisle
baglantisini koparmis; degil hafizasizlik, total amneziye hatta alzheimer
hastaligina yakalanmis; hicbir seyle yuzlesmeyen, hesaplasmayan; kendi
gecmisini sorgulamaktan odu kopan; basit, pragmatik formullerle, kisa
vadeli, gecici cozumler yaratmaya calisarak hayata devam eden bir kitle.
Hicbir uluslararasi iddiasi, orijinal yaratimi ve hakiki telif eseri
olmayan, bu arada kuyrugu da dik tutmaya calisan bir kafa.

Taner Akcam'da giderek 'boyle basa boyle tarak' frakansina gecmis.



gursel goncu

[deryatulga]

Gursel Goncu'nun itirazlari konusunda

Benim AGOS'da yazdigim yazinin, Gursel Goncu'nun okudugu tarzda okunmasi
mumkun müdür? Evet, mumkundur. Eger istenirse, soylediklerim, Turk denen
kollektif toplulugun sorumlulugunu azaltmak ve isin icinden siyrilmak
arzusunun urunu olarak okunabilir. Nitekim Gursel de oyle yapmis.

Fakat gene de, orada soyledigim, "yeni dil ihtiyaci" sorunu uzerinde
israr etmek taraftariyim. Niyetim, pragmatik bir tarzda isi kisa yoldan
halletmenin tarzini bulmak degil. "Dili degistirince isi cozecegiz" gibi
bir hafifligi savunmadigimi yazida zaten soylemis idim. Konunun,
Reconciliation denilen barisma sureci acisindan onemli oldugunu
dusunuyorum. Su andaki dilin, sorunlari cozmeye degil, taraflarin bir
birlerini algilayis tarzlarini yansittigini ve bunun yeni sorunlar
eklemeye daha yatkin oldugunu dusunuyorum.

Yazinin ikinci bolumunde kullanilan dilin nicin sorunu daha da artirdigi
konusunda teorik bazi tesbitlerde bulunmaya calismistim. AGOS'a
yolladigim ve henuz yayinlanmamis yaziyi guruba da yolluyorum. Sorun,
ulusal kimlik ile bireysel kimlik arasindaki iliskiye dogrudan bagli.

Gursel Goncu'nun bana elestiri olarak yonelttigi tutumu nicin ciddiye
almak gerekiyor?
Cunku Gursel'in soyledikleri, 1918 sonrasi Osmanlý-Turk yonetici elitine
egemen olan ve isin icinden siyrilmayi amaclayan bir tutumu bana yeniden
hatirlatti. Gerek Damat Ferit (Istanbul Hukumeti) gerek M. Kemal (Milli
Hareket) ayni tezi savunuyorlardý: "bu isi yapanlar iki uc katildir ve
bunlarin Turk milleti ile alakasi yoktur."

"Turk Milleti" denilen toplulugu kollektif sorumluluktan kurtarmak
mümkün mü? Bu daha cok "kollektif sorumluluk" kavramina, grubun bununla
kurdugu iliskiye vb. cok dogrudan bagimli. Ama "kollektif sorumluluk"
kavramini tartismak icin bile "Türk"ün otesine gecen daha detayli
kavramlara ihtiyac var.

Soylemek istedigim daha cok SUCLAMA ve SORUMLULUK kavramlari arasindaki
farki dikkate alan bir dil ile ilgili. Yani, Turklerin "suclanma"
duygusu nedeniyle "sorumluluktan" kactiklarina dikkat cekmek istiyorum.
Kitlesel cinayetlerde, suc kavraminin sinirinin nereden cekilecegi,
gercekten ciddi bir sorun. Ve de cok tartisilan bir konu.

Gürsel'in, "Turk Milleti'nin bu konudaki tutumu sudur" konusunda
soylediklerini ise daha cok Gursel'in "Milletimizi okuma tarzi" olarak
yorumlamak taraftariyim. Bana göre, "Turk milleti soyle dusunuyor"
tarzinda baslayan her cumle, o cumleyi kuranin normatif tercihleri ile
cok siki baglantili. Galiba, her kurulan cumle, bireysel tecrubelerle de
beslendigi icin, dogruluk payi tasiyabiliyor ama bize bir resim
sunmaktan cok uzak. Ben bu konuda ciddi alan calismalarinin gerekli
oldugunu dusunuyorum. Ve sonucta galiba hem bolgesel hem de kusaklar
itibariyla farkli tablolar elde edecegiz.

AGOS yazilarinda dile getirmeye calistiklarim aslinda benim son kitapta
yer alan "Conflict Resolution" (Sorun Cozme) teorileri isiginda
Turk-Ermeni sorununu ele alan bir yazimin basitlestirilmesi sayilabilir.
Gerci biraz fazla olacak ama ilgilinen arkadaslar icin onu da eklemeyi
uygun gordum. Fazlalik icin kusura bakmayin...

Taner

[deryatulga]

Bir Kitap: ERMENİLER SÜRGÜN ve GÖÇ

TANER AKÇAM

Türk Tarih Kurumu’nun 5 ortak yazarlı kitabını niyahet okuma şansına sahip
oldum. Etrafında kopartılan gürültü olmasa, malesef üzerinde konuşmaya
değmeyecek kadar kalitesiz bir kitap. Bunu bir polemik olması amacıyla değil,
bir üzüntümü ifade etmek amacıyla yazıyorum. Demek ki, yazar sayısını artırınca
kitabın bilimsel kalitesi artmıyor hatta bu örnekte görüldüğü gibi düşüyor da.
Konuya ilişkin “Resmi Türk Tezleri”nin anlatıldığı diğer başka kitapların daha
“kaliteli” olduğu bile iddia edilebilir.
Üzüntüm iki nedene dayanıyor. Birisi, Hikmet Özdemir’i galiba tanıyor olmam.
Eğer, Hikmet Özdemir, Türkiye ve Ordu konusunda yazdıkları kitapları ile
tanınan, bildiğim, kahvesini içtiğim Hikmet Özdemir ise onun adına çok ama çok
üzüldüm. Herhalde kitabın tümünü okumadı, yoksa, hatalarla dolu, bilgilerin
çarpıtılarak aktarıldığı, belgelerin bilerek tahrif edildiği, bilim dünyasında
“işlenmiş bir cinayet” olarak telakki edebileceğimiz böyle bir kitaba imzasını
atmazdı.
İkincisi, Türkiye Cumhuriyet’i vatandaşı olarak, bir Türk olarak çok üzüldüm.
Çünkü benim vatandaşı olduğum bir devletin en yüksek düzeydeki bir tarih kurumu,
tarih biliminin en temel ölçülerine bile riayet etmeyerek bir kitap
yayınlamıştır. Birçok şeyi anlayabilirim, örneğin, 1915’de yaşananların soykırım
tanımını haketmediği, savunması çok zor bir tez bile olsa, ileri sürülebilir.
Ama bu tezi savunan insan(lar)dan en azından 1948 Soykırım tanımını bilmelerini
beklemek hakkımızdır. Görülen o ki, malesef bu kitap yazarlarının bu tezden
haberleri bile yok. Vazgeçtim tanımı bilmemekten, kitabı yazanlar, alıntı
yaptıkları Alman ve Amerikan belgelerinin başkaları tarafından okunacağını en
azından çeviri açısından kontrol edileceğini bile düşünmekten aciz görülüyorlar.
Ve “bile bile kör gözüm” misali belgeleri tahrif ederek çeviriyorlar. Üzüntüm,
kitabın kazara yabancı bir dile çevrilecek olması ihtimalidir. Benim özel ricam,
bunun “Türkün Türke propagandası” olarak bırakılmasıdır. Eğer çevirilirse, ülkem
ve onun bilim adamlarının kalitesizliği konusunda yapılan “kötü propaganda”ya
bir yenisi daha eklenmiş olacaktır, o kadar.
Bu ikinci noktayı da polemik amacıyla yazmıyorum. Türkiye’de, başta Gündüz
Aktan olmak üzere, bazı muhafazakar köşe yazaları, “Türkiye’yi sevmek” kavramına
merkezi bir önem veriyorlar. Aktan ve onun gibi düşünenler aşağı yukarı şöyle
bir düşünce modelinden hareket ediyorlar. Bir tarafta “Türkiye’yi sevenler” var,
diğer tarafta da, “Türkiye’yi sevmeyenler”. Türkiye’yi sevmeyenler, daha çok
liberal düşünen, solcu aydınlardır ve onlar bir takım kompleksler içinde,
yabancıların önünde, Türkiye’ye saldırmaktan mutluluk duymaktadırlar. Böylece
liberal aydınlar, “devlet düşmanı”, “Türkiye düşmanı” oluyor ve onların
Türkiye’de bazı şeylerin düzgün yapılmadığı konusunda söyledikleri de bir
sevgisizlik örneği oluyor. Bu yazar grubuna göre, Türkiye’de eli yüzü düzgün bir
demokratik sistemin hayata geçmesini, bürokratik-militarist yapının biraz
gevşemesini savunanlar, “Türkiyenin çıkarlarını” bilmeyen ve açıkça başka ülke
çıkarlara alet olan insanlar olarak tanımlanıyorlar.
Bu “sevgi” ve “çıkar” edebiyatı üzerine sayfalarca yazmak mümkün. Fakat burada,
Aktan gibi düşünenlerin mantığından hareket edecek olursam, “1915 soykırımdır”
diyenler, “ülkesini sevmeyen”, “devletine saldırmakta marifet arayan”,
“Türkiye’nin çıkarları aleyhine çalışanlar” olmaktadırlar. Tarihi Kurumu’nun son
kitabını yayınlayanlar da “Türkiye’yi sevenler”, “devletini ve çıkarlarını
savunanlar” olmaktadırlar. Bu yazarlarımızın mantığında kalarak sormak
istiyorum. Aşağıdaki durumda, kim daha çok “ülkesini seven”i kim ise “ülkesinin
adını uluslararası planda rezil edeni” temsil ediyor:
Kitabın 78. sayfasında, Trabzon Alman Konsolosu Bergfeld’e ait 25 Temmuz 1915
tarihli bir belge aktarılmış. Yazarlar Bergfeld’in bu mektubunu, kendilerinin
“sistemli imha olmadığı” yolundaki tezlerini desteklediğini düşündükleri için
neredeyse tamamını yayınlamışlar. Ama belgeyi tamamiyle çarpıtarak. Almanca
cümle şu: “Ausserdem begegneten wir drei Arbeitern, welche uns berichteten, am
Morgen mit der Absuchung des Flusses und der Beerdigung gefundener Leichen
beauftragt worden zu sein.” Cümle “bundan başka bize malumat veren üç işçiye de
rastladık”, diye çevrilmiş. Oysa cümlenin aslı: “Bundan başka, sabahleyin,
ırmağın aranması ve bulunan cesetlerin gömülmesi ile görevlendirilmiş
olduklarını söyleyen üç işçiye rastladık.“
Yazarların, işçilerin, özel olarak ırmakta ceset aramak ve gömmek ile
görevlendirilmiş oldukları cümlesini çevirmemelerini nasıl açıklayacağız?
Kitabın yazarları, belge tahrifinin, bilim dünyasında, “işlenmiş bir cinayet“
sayıldığını biliyorlardır. Ama rezalet tek bu cümle ile bitmiyor ki: „...ein
Beweis, dass eine planmässige Beseitigung etwaiger Leichen bisher nicht erfolgt
war“, cümlesi, „bu muhtemel cesetlerin planlı olarak yok edilmediğinin bir
delili“ olarak çevrilmiş. Oysa anlamı tam tersi: „muhtemel cesetlerin planlı
olarak imha edilmelerinin şimdiye kadar yapılmamış (başlamamış) olduğunun bir
delili.“ Yani adam, „cesetlerin planlı olarak yok edilmesi henüz yapılmamış“
diyor, bizimkiler „planlı imha olmadığının delili“ diye çeviriyorlar. Bu açık
bir sahtekarlık değil midir? Bunu yapanları bilim adamı saymak gerekir mi?
Alman dökümanlarını artık Internet üzerinden de okumak mümkün. Merak eden
belgeyi oradan okuyabilir: http://www.armenocide.net. (http://www.armenocide.net./) Kitapta bunun gibi onlarca
başka çeviri rezaleti var ve bu nedenle belgelerin kasıtlı olarak sistemli bir
tarzda tahrif edildiğini söylemek mümkün. Ama şimdi sormak istiyorum: Belgeleri
açıkça tahrif ederek bilim yaptığını iddia eden bu kişiler, gerçekten o çok
sevdikleri “Türklük” ve “Türk Devletinin Uluslararası Çıkarları” gibi kavramlara
en büyük kötülükleri yapmıyorlar mı? Bu insanların belgelerle bu denli
oynayarak, Türklüğü rezil etmeye hakları var mı?

Bir Kitap-II

Ermeniler Sürgün ve Göç kitabı’na ilişkin ana eleştirimi, “bu kitabın niçin
yazılmış olduğunu anlamamış olmak” şeklinde formüle edebilirim. Kitabın niçin
yazılmış olduğu benim için bir muamma... Kitabı kapattığınızda, aklınızda kalan
tek şey, yaptıkları ciddi hata ve tahrifatların dışında, dönen Ermeni sayısının
çok olması nedeniyle ortada soykırım olmadığı, tezi. Tuhaf ve komik bir tez.
Çünkü, birincisi Soykırım tanımından bi-haberler. Ölü sayısını azaltınca,
soykırımın olmayacağını ispat edeceklerini zannedecek kadar bilgisiz
gözüküyorlar. İkincisi, zaten kendilerinin aktardığı bazı yabancı arşiv
belgelerinde, ortada kasıtlı imha olduğuna ilişkin bir çok ifade var. Yani,
uğraşmışlar ama minareyi çuvala sokmayı becerememişler. Bu konuyla ayrıca
uğraşacağım.
Bir de, geri dönenler konusunda verdikleri rakamlar çok ilginç. O da ayrı ele
alınmayı hak edecek kadar incilerle dolu. Ama hala aklımda bir soru duruyor:
Niçin geri dönmeler konusunda Osmanlı kaynaklarını kullanmıyorlar? Kendileri
kitapta, “en güvenilir”, “tek güvenilir” olarak tanımlamış olmalarına rağmen,
nedense konuya ilişkin var olan Osmanlı dökümanlarından tek kelime ile söz
etmiyorlar.
Kitap üç ana bölümden oluşuyor. Birinci bölümde, Ermeni nüfusu konusunda bugüne
kadar yapılmış çeşitli çalışmaların bir özet veriliyor. İkinci bölümde, tehcir
ve Suriye’ye nakil konusunda gene bir takim rakamlar ve bilgiler aktarılıyor.
Üçüncü bölümde ise geri dönen Ermeniler konusunda gene rakamlar veriliyor.
Birinci Bölüm’de, 53 sayfa boyunca, zaten bilinen ve konuyla ilgilenenlerin
neredeyse ezberlediği nüfusa ilişkin rakamlar aktarıldıktan sonra, “Ermeni
nüfusunu 1,500,000’den az olmadığını tahmin etmekteyiz”, diyorlar. İnsanın
içinde gülmek geliyor. Zaten, 1914 Osmanlı istatistikleri 1,3 milyon Ermeni’den
söz eder. Ermeni kilise kayıtları ise aynı tarihlerde 2,1 milyon Ermeninin
yaşadığını iddia eder. Çoğu araştırmacı da, “kabul edelim ki rakam bu ikisinin
arasında biryerdedir”, der. Bizim yazarlar da 50 sayfa bilinen, ve daha önce
başka yerlerde yayınlanmış rakamları aktardıktan sonra bu sonuca ulamışlar ve de
“kesin ve net” olmadığını eklemeyi unutmamışlar.
Ciddiyetsizlik, rakamları aktarırken yaptıkları yorumlara yansımış. Belki
biliniyordur. Osmanlı Devletindeki Ermeni nüfusu rakamlarının “yüksek” veya “az”
gösterilmesi konusunda yapılan tartışmalarda iki yaygın argüman kullanılır.
Birincisi, Osmanlı kaynaklarının Ermeni sayısını bilerek ve kasıtlı olarak “az”
gösterdiğidir. Bizimkiler, 1,5 milyon sayısını kabul ederek, Osmanlı
istatistikleri konusundaki bu eleştiriye katılmış oluyorlar, ama Osmanlı
kaynaklarının tek güvenilir kaynak olduğunu tekrar etmekten geri de durmuyorlar.
Diğer argüman ise Ermenilerin kasıtlı olarak kendi sayılarını yüksek
gösterdikleridir. Bizimkiler de, ne zaman Ermeni kaynaklı bir rakam aktarsalar,
“kasıtlı olarak abartıyorlar” diye eklemeyi unutmuyorlar. Yani, yazarlarımıza
göre de, Ermeniler, kasıtlı olarak kendi rakamlarını “yüksek” göstermektedirler.
Ama yazarlarımız, bunun tam %100 tersi olan bir tezi de kendi tezleri olarak
kullanmakta hiçbir sorun görmüyorlar. Türk tarafının, “Ermeniler sayılarını
kasıtlı olarak yüksek tutuyor”, tezine karşı, bazı Ermeni araştırmacılar,
Kilisenin, az vergi ödemek için kasıtlı olarak Ermeni nüfusunu az gösterdiğini,
asıl Ermeni sayısının Kilise kayıtlarından daha fazla olduğunu ileri sürerler.
Bizim değerli bilim adamlarımız da, kitaplarında, birçok yerde, “Cemaat
liderleri”nin, “vergi yükünden kaçmak amacıyla, her zaman nüfusu olduğundan
düşük gösterme eğiliminde” olduklarını tekrar ederler (s. 9; 31). Bu ne perhiz
bu ne lahana turşusu demekten başka birşey gelmiyor aklıma.
Yazarların en büyük eksikliklerinden birisi, konuya ilişkin uluslarararası
tartışmalardan da bi-haber olmaları. Örneğin, Anette Höss’ü Almanca yazdığı için
Alman zannedecek kadar bilgisizler. Ayrıca, doktorasını İstanbul Mahkemeleri
konusunda yazmış olmak dışında konuyla ilgili bir kişi olmadığından bile
habersizler. Höss’ü, “Ermeni tezlerini savunan otoritelerden birisi” olarak
sunmaları tam bir komiklik. Höss’ü eleştirirken, “hemen her yerde göç için 14
günlük bir süre tanınmıştır”, demeleri ise tam bir rezalet. Kusura bakmasınlar
ama bu konuda tek bir kelime okumadıkları, tek bir şey bilmedikleri anlaşılıyor.
Tüm Anadolu sathındaki uygulamaların birkaç saat ile bir-iki hafta arasında
değiştiğini, bu konuda sistematik bir uygulamanın olmadığını bilmeyen yoktur.
En büyük traji-komik iş ise Toynbee konusunda yaptıkları dehşetli keşif. Sözde
Toynbee, kendisinin “erken dönem çalışmalarının tümüyle bir savaş propagandası
olduğunu” söylemiş. Yazarlarımız da, kaynak buldular ya, böylece, konuya ilişkin
var olan malzemelerin, “tarafgir yazılmış raporlar ve uydurulmuş propaganda
malzemeleri” olduklarını ilan edivermişler.
Yazarlarımız konuya ilişkin daha önce yazılmış şeylerden de bi-haber
gözüküyorlar. Haydi, benim kitabı okumadılar, ama Soykırım konusunda yazıp,
Dadrian’a bakmamak ciddi bir eksiklik olarak kabul edilmelidir. Dadrian,
Naim-Andonian dokumanları üzerine yazdığı makalesinde, yukardaki türden
dedikoduların Türkler tarafından sürekli gündeme getirildiğini Toynbee’ye
aktardıktan sonra, onun konu hakkındaki fikrini sorar. Toynbee, “benim
duygularım ve yargılarım daha önce neyse aynen öyledir. Ermeni soykırımı büyük
bir suçtur”,diye cevap verir. (International Journal of Middle East Studies, C.
18, No. 3, Ağustos 1986, s. 343; benim, İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu, s. 30,
dipnot 20)
Hadi, V.N. Dadrian’ı da okumadınız ama insan böyle büyük laflar etmeden önce,
Toynbee’nin yazdıklarını kontrol eder değil mi? Zeidner adlı bir zatın, 1959
yılına ait bir anısını, bir dipnottan bulup çıkarmayı biliyorsunuz ama nedense,
Toynbee’nin 1967, 1969 ve 1976 yılında yazdıkların bakmayı akıl etmiyorsunuz.
Bunu adına gerçekten ciddiyetsizlik denmez mi? Meraklısı için söyleyeyim,
Toynbee, tüm bu eserlerinde, (Acquaintances; Experiences; Mankind and Mother
Earth) 1915 yılını bir soykırım olarak tanımlar. Tek tek bu kitapları bulmak
zorunuza mı gidiyor? O zaman gene Dadrian’a bakın (The Key Elements in the
Turkish Denial of the Armenian Genocide: A Case Study of Distortion and
Falsification, sayfa 77-81, Zoryan Institute, Toronto 1999); Dadrian size zahmet
olmasın diye tüm bu bilgileri bir araya toplamış.


Bir Kitap-III

Belki okuyucuya haksızlık ediyorum ama bu hafta da Tarih Kurumu’nun kitabına
değinmek istiyorum. Kitaba egemen olan mantığı göstermesi bakımından, iki ayrı
örnek daha vermek istiyorum.
Birinci örnek, Osmanlılara karşı savaşan Ermeni gönüllüler konusunda. Kitabın
66. sayfasında, Rus ve Fransız ordularında görev yapan Ermeniler konusunda
birçok rakam aktarılır. Bu rakamların aktarılmasında önce ise, uzun uzun (64 ve
65. sayfalarda) Osmanlı Ermenileri başta olmak üzere, tüm Ermenilerin nasıl
Osmanlılara karşı ortak bir faaliyet içinde olduklarından söz edilir. Ermeni
gönüllüler, ABD ve Avrupa’nın çeşitli yerlerinde toplanmakta ve Osmanlıya karşı
savaşa katılmaktadılar. Daha sonra ise Rus ordusunda var olan Ermeniler hakkında
şu rakam ve ifadelere yer verilir: “Rus ordusu içinde görev yapan 150.000 Ermeni
ordusundan ve Erivan’da bekleyen 40.000 kişilik ihtiyat kuvvetinden...”; “Rus
ordularında görev alan 5.000 Ermeni gönüllü ile 200.000 Ermeni varlığından” söz
edilir.
Şimdi 64-66. sayfayı tekrar tekrar okuyan bir okuyucunun buradan elde ettiği
bilgilerden çıkarttığı tek bir sonuç vardır. Rus Ordusundaki rakamları verilen
tüm bu Ermeniler, Rusya’ya ya Avrupa’dan gelmiş, ya da Osmanlıdan kaçmışlardır
ve hepsi de Osmanlıya karşı savaşmaktadırlar.
Oysa alıntı yaptıkları kaynakların hepsi bildirir ki, Rus Ordusunda sayıları
150.000 civarında verilen Ermeniler, Rusya vatandaşıdırlar, BU BİR. Bu Rus
vatandaşı Ermenilerin hiçbirisi Osmanlıya karşı savaşmamıştır. Rusya, bunları
Kafkaslarda savaşa sürmekten çekindiği için, Ermeni asıllı Rus askerleri Batı
cephesinde savaşmışlardır, BU İKİ. Daha bitmedi, sayıları gerçekten 5.000-15.000
arasında değişen Ermeni gönüllülerinin çoğu Amerika ve Avrupa’dan gitmişlerdir
ve ama bunlarda savaş sırasında çok işe yaramadıkları için Rusya tarafından kısa
sürede dağıtılmışlardır, BU ÜÇ. Kitabın yazarları malesef, en sıradan kitaptan
bile elde edilebilecek bu bilgiler hakkında tek kelime sarfetmiyorlar. Esat
Uras’ın, Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi kitabını okusalardı örneğin,
Uras’ın Temmuz 1915’de bu birliklerin dağıtıldığını yazdığını göreceklerdi.
Hovanissian, gönüllü birliklerin dağıtılmasının 1915 Aralık ayı olduğunu söyler.
(Armenia on the Road to Independence, s. 62-3)
Özetle, kitap yazarları, malesef akademik dürüstlük ölçülerine uymuyorlar. Rus
vatandaşı Ermeniler ile Ermeni gönüllüler arasında hiç bir ayırım yapmayarak ve
bunların hangi cephelerde savaştıkları konusunda tek bir bilgi vermeyerek,
“Ermenilerin toptan Osmanlıya karşı savaştıkları” gibi bir intibayı yaratmak
istemektedirler. Bu ne dürüstlüğe ne de bilim ahlakına sığabilecek bir durumdur.
Kitaba egemen olan mantığı gösteren bir diğer nokta da, yazarların Alman ve
Amerikan belgelerini aktarırken kullandıkları ifadelerdir. Dökümanları tahrif
etmek ve çarpıtmak yetmiyormuş gibi bir de eğer belge hala Ermenilerin
öldürüldükleri yolunda bilgiler içeriyorsa, bilgileri aktaran kişilerin
“kulaktan dolma”, “kamuoyunu tek taraflı etkilemek” için bu bilgileri
aktardıkları iddia edilir. Böylece, “Morgenthau başta olmak üzere bazı yabancı
diplomatlar kendi ülkelerine kulaktan dolma bilgiler” göndermiş olurlar, (s.
67); yine bu şahıslar, “Morgenthau, Lepsius, Bryce ve Toynbee tamamen savaş
propagandası çerçevesinde raporlarını ve kitaplarını yazmış kişilerdir”, (s.
106). Yazarlar burada dursalar, “tamam” diyebileceğiz, çünkü bu tezde yeni
birşey yok. Ama burada durmuyor kitabın yazarları. 137 ve 142. sayfalar
arasında, sayfalarca, Alman, Amerikan, Avusturya ve İngiliz belgelerinden, 1918
sonrası Ermenilerin intikam eylemleri hakkında buldukları belgeleri
aktarıyorlar. Hem de büyük bir heyecanla... Bu belgeleri koyarken yazarlar
acaba, bu belgeleri aktaran konsolosların veya benzeri görevlilerin, “kulaktan
dolma” bilgi aktarmadıklarına nasıl ikna olmuşlar. 1915’de, Ermeniler
öldürülüyor, diyen diplomat, “kulaktan dolma bilgi aktaran”, “art niyetli”
oluyor da, niye 1918’den sonraki bilgiyi aktaran olmuyor? Yazarların bu konudaki
kriterleri, bilimsel ölçüleri nedir? Bu konuda boşuna cevap ararsınız, çünkü
yoktur.
Kitap baştan sona, bunun gibi iç çelişkilerle, mantıksızlıklarla dolu. Hele
sonuç kısmında yazılanlar, üzülerek söylüyorum, insanın yüzünü kızartacak
cinsten. “Ermeni tehciri, Osmanlı toplumunda kendi halinde yaşayan bir topluluğa
karşı alınmış bir karar olarak değerlendirilmemelidir. Yani Ermeniler bu konuda
tümüyle masum değildir. Öyle ki, tam Çanakkale’de ölüm-kalım mücadelesinin
verildiği bir sırada, düşmanla işbirliği yapan ve planlı bir biçimde isyan eden
bir topluluğa karşı her devletin alacağı yasal tedbirler ne olabilir? Neticede
Ermeniler kaybetmiştir. Kazanmış olsalardı, tıpkı Yunanistan gibi, Sırbistan
gibi, Bulgaristan gibi bağımsız bir devlet kuracaklardı. Ermenilerin bu
hareketi, onların Anadolu’dan çıkarılmalarıyla neticelenmiştir”. (s. 179)
Bu satırların anlatmak istediği nedir? “Evet, onlara bazı şeyler yapıldı ama
onlar da bunu haketmişlerdi”, diyor yazarlarımız. Gerçekten de durum budur. Bir
halkın yaşam koşulları, şu veya bu gerekçeyle imha edilmiş, ortadan
kaldırılmıştır. Yazarlarımız, “onlar bunu hakettiler”, diyor ama dünya
literatüründe buna “SOYKIRIM” dendigini bilmiyorlar. Durum bundan ibarettir.

[deryatulga]

Türk Tarih Kurumu tarafından yayınlanan Ermeniler: Sürgün ve Göç adlı eserin
yazarlarından birisi olarak Agos Gazetesi’nde Taner Akçam imzasıyla yayınlanan
eleştiriyi dikkatle okudum. Öncelikle yazarın bilimsel bir eleştirmeden çok,
çirkin, saldırgan ve “panik atak” bir kişinin kaleminden çıkmış izlenimi
verdiğini belirtmek istiyorum. Öte yandan özellikle vurgulamak gerekir ki,
Akçam’ın üslubu, bütün hedefleri Türklere ve Türkiye’ye karşı mücadele olan bir
kısım diaspora Ermenilerinin baskıcı söylemlerine büyük uygunluk göstermektedir.
Üzücü olan, kendilerini ispatlamış beş yazarın ortaya koyduğu bilimsel bir
eserin, tarih metodolojisinden habersiz olan, bu nedenle onu okuyup yorumlayacak
yeterlilikte ve objektiflikte olmayan bir yazar tarafından, güya bilimsel(!) bir
eleştiriye tabi tutulmuş olmasıdır. Aslında, Akçam gibi soykırım iddialarını
reddetmeyi suç sayan, yasaklar koyan ve soykırım kararlarının başka ülkelerde de
çıkarılmasını destekleyen sözde tarihçilerin, tamamen arşiv kaynaklarına dayanan
bir eseri tarafsız değerlendirmeleri veya bilimselliğine karar vermelerini
beklemek safdillik olur. Bununla beraber Akçam’ın eleştirilerini yanıtlamayı,
eserin haketmediği bir biçimde kötülenmesi ve okurları şüpheye düşürecek bazı
suçlamaların yersizliğini ortaya koymak açısından ihtiyaç duymaktayım.
Akçam’ın yazılarında yer alan, okuyucuları yanıltacak ifadeleri düzeltmeye
geçmeden önce, özellikle her türlü eleştiriyi hoşgörü ile karşılayan bir tarihçi
olduğumu ifade etmek istiyorum. Türkiye’nin karşı karşıya kaldığı ve tarih
bilimi kisvesinde ortaya atılan, ideolojik ve gerçek dışı suçlamaları
reddettiğim için “muhafazakar” olarak nitelendirilmemin ötesinde, imzamı
koyduğum hiçbir eserde etiketlerin tesirinde kalmadığımı da belirtmek isterim.
Şimdi Akçam’ın beni ve diğer yazarları belge tahrifatıyla suçlayacak kadar ileri
gittiği noktaları tek tek değerlendirmek istiyorum.
Akçam Almanya’nın Trabzon konsolosuna ait bir raporda bazı cümlelerin veya
kelimelerin bilerek yanlış tercüme edildiğini ve bu suretle okuyucunun yanlış
yönlendirildiğini ifade etmektedir. Aslında durum onun naklettiği ve görmek
istediği kadar basit değildir ve eserin yazarları da belgeleri değerlendirirken
mümkün olduğu kadar her belgeyi başka arşiv belgeleriyle beraber okumuşlardır.
Nitekim Alman konsolosun raporu da, onunla beraber soruşturma yapan Amerikan
konsolosu Oscar S. Heizer’i raporu ile birlikte değerlendirilmiştir. Oscar S.
Heizer’in raporu, nedense Akçam ve pek çok Ermeni tarafından kullanılmamış, buna
karşılık Papaz Lepsius gibi olayları kasten çarpıtan ve hemen bütün belgeleri
değiştirerek yayınlayan bir “bilim sahtekârı”na itibar edilmişir. Alman
Konsolosunun raporu tarafımızdan esere neredeyse tamamen alınmıştır. Zira Alman
ve Amerikan konsoloslarının söz konusu keşif ile ilgili raporları, tekrar
ediyorum, “plânlı bir imhanın” söz konusu olmadığını kesinlikle teyit
etmektedir. Akçam’ın çevirisini daha doğrusu kabul ettiğimiz takdirde bile
“muhtemel cesetlerin plânlı olarak imha edilmelerinin şimdiye kadar yapılmamış
(başlamamış) olduğunun bir delili” şeklindeki ifade, daha sonra imhanın
gerçekleştiğini nasıl ortaya koyar? Konsolos Bergfeld kafasında plânlı bir imha
bekleyebilir; fakat belgeleri ortaya koyduğu sonuç, bu yönde bir eylemin o ana
kadar olmadığı gibi, ondan sonra da asla olmadığı şeklindedir.
Lepsius’in tahrifatı sonucu söz konusu belgede geçen “kişilerin”, “işçi” şekline
dönüşmesi ise tam bir komedidir. Lepsius’un yazdıklarını olduğu gibi kabul eden
ve üzerini çizdiği satırları görmeyen yazarlar, gerçekte Akçam’ın deyişiyle
“rezil” olmaktadır. Çünkü Değirmendere kıyılarında katliama uğrayan ceset arayan
iki diplomattan biri olan Oscar S. Heizer, 28 Temmuz 1915 tarihli ve
Morgenthau’ya gönderdiği raporunda söz konusu keşif sonuçlarını aynen şu şekilde
vermektedir (NARA 806.4016/126-8. 29 Temmuz 1915. Henry Morgenthau’dan Dışişleri
Bakanına. Ek: 28 Temmuz 1915. Amerikan Konsolosu Oscar L. Heizer’den Henry
Morgenthau’ya) : “On the 17th of July while out horseback riding with the German
Consul we came across three Turks digging a grave in the sand for a naked body
which we saw in the river near by. The corpse looked as though it had been in
the water for 10 days or more. The Turks said they had just buried four more
bodies further up the river. Another Turk told us that a body hed floated down
the river and out into the sea a few moments before we arrived”. Yukarıda altını
çizdiğim satırlara dikkatinizi çekmek istiyorum. İlk olarak konsolosların
karşılaştıkları kişiler “üç Türktür (three Turks)”, Lepsius’un çarpıttığı gibi
“üç işçi” değildir. İkinci olarak, cesetleri gömenler “Türk (The Turks)”tür ama
“görevlendirilmiş” olduklarına dair bir kelime, hattâ imâ dahi bulunmamaktadır.
Üçüncüsü, başka bir Türk (Another Turk) nehir üzerinde yüzen bir ceset görmüştür
ve muhtemelen samimi bir şekilde konsoloslara gördüklerini aktarmıştır.
Burada tercümeden çok daha önemli bir husus, Akçam tarafından kasten
çarpıtılmıştır. Konsoloslar keşif esnasında toplam 6 ceset bulmuşlardır. Akçam
için tekrar etmek istiyorum, bulunan ceset sayısı sadece 6 (altı)dır. Acaba
devlet, gömülen 4 cesedi “imha” için plân mı yapmıştır? Bu satırlara dayanarak
plânlı katliam yapıldığını kabul etmek ancak Akçam’a yakışmaktadır. Üstelik
belgenin devamında nehrin yüzlerce cesedi taşıyacak su akıntsına sahip olmadığı,
dolayısıyla binlerce cesedin bu şekilde yok edilmesinin imkansız olduğu
konsoloslar tarafından belirlenmiştir ve dolaylı olarak kendi ağızlarıyla bir
katliamın olmadığını ortaya koymuşlardır. Kaldı ki, üç kişi ile binlerce cesedin
gömülmesi de imkânsızdır.
Akçam eserimizi eleştiren “Bir Kitap (2)” başlıklı ikinci yazısında, daha
cahilce ve adeta kendisine bazı çevrelerce verilen “köyün delisi” rolünü hak
edecek tutarsızlıklara imza atmaktadır.
Eserin amacı, Birinci Dünya Savaşı sırasında Ermeni kayıplarını azaltmak veya
arttırmak değildir. Eserin asıl amacı, Dünya Savaşı öncesi ve sonrasına ait
Osmanlı Ermeni nüfusunu ortaya koymaktır. Bu nedenle, eserin tamamın okunması
halinde görülecektir ki, yazarlar, raporlarda verilen Ermeni kayıplarını aynen
aktararak büyük bir cesaret ve tabii ki bilimsel ahlâk örneği sergilemişlerdir.
Eserde asla “ölü sayısını azaltmak” gibi bir amaç olmamıştır. Eser belgelere
dayanarak, sürgün edilen ve hayatta kalan Ermeni nüfusunu belirlemeyi
amaçlamaktadır. Yapılan nüfus araştırmasının sonucunda sürgün edilen Ermenilerin
ve dönen Ermeni sayısının çok çıkması, belgelerin ortaya koyduğu bir gerçektir.
Tabii bu gerçeği olduğu gibi kabul etmek, Akçam için mümkün değildir. Çünkü
kendisi, Ermenilerin koyduğu yasak nedeniyle, “soykırımı ortadan kaldıran
gerçekleri” kabul etmemek gibi bir çıkmaz içerisinde hapsolmuştur. Okuyucuları
bilgilendirmek için tekrar vurgulamak istiyorum ki, geri dönen Ermenilerin
nüfusuna dair tespitler, Osmanlı İmparatorluğu işgal altında olduğu için bizzat
Ermeni Patrikhanesi, misyonerler ve diplomatlar tarafından yapılmıştır.
Gerekçesi de işgal sonrasında bazı Ermenilerin Anadolu’da devlet kurmak için
yeterli nüfusa sahip olduğunu ispat etmektir. Dolayısıyla Akçam’ın işgal
altındaki Osmanlı topraklarında yaşayan Ermeni sayısını tespit ederken, “Osmanlı
kaynaklarını neden kullanmıyorlar?” şeklinde soru sormasını anlamak mümkün
değildir. Ne zamandır karşı devlet arşiv belgelerini suç haline gelmiştir? Kaldı
ki Akçam defalarca Osmanlı arşiv belgelerine dayanılarak araştırma
yapılamayacağını, çünkü bu arşivlerin “temizlenmiş” olduğunu iddia etmiştir.
Şimdi Osmanlı belgelerinin geri dönen Ermeniler konusunda daha güvenilir
olduğunu düşünüyorsa, buyursun Osmanlı arşivlerinde kendisi araştırma yapsın.
Bir bilim adamı olarak O’na, arşiv belgelerini okuyabilmesi için bedelsiz
Osmanlıca kursu vermeyi de taahhüt ediyorum. Bu suretle “bir musibet bin
nasihatten yeğdir” özdeyişini anlattığı gibi, Akçam’ı, başkalarının okuduğu
belge ve gazetelere dayanarak eser yazmaktan kurtarmış olma bahtiyarlığına
ererim.

[deryatulga]

Eserin Ermeni nüfusu ile ilgili bölümünün uzun olması Akçam’ın eleştirilerine
sebep olmuştur. Birinci bölümde bazı bilinen çalışmaların tekrarının ne kadar
yerinde olduğu bir kez daha görülmüştür. Çünkü Akçam gibi düşünenler, Ermeni
nüfusu konusunda hâlâ karanlıkta kalmışlardır. Nitekim, yerli ve yabancı
kaynakların Osmanlı Ermenileri hakkında verdikleri istatistiklere eserde yer
verilmesinin amacı, bunların bir sayıma veya araştırmaya değil Osmanlı
kaynaklarına dayandığını bir kez daha vurgulamaktır. Tekrar etmek gerekirse,
Osmanlı istatistikleri eldeki veriler ışığında hâlâ en güvenilir olanlardır.
Buna karşılık, günümüzde bile mükemmel bir nüfus sayımı yapılamadığından
hareketle, bilimsel demografi araştırmaları ışığında Osmanlı Ermeni nüfusunun
1.5000.000’i geçebileceği vurgulanmıştır. Nitekim Justin McCarthy eserinde son
derece ikna edici bir metotla Osmanlı Ermeni nüfusunu 1.698.000 olarak
belirlemiştir. Neden Akçam bu esere atıfta bulunmuyor? Kendisinin daha güvenilir
bulduğu kaynak hengisidir? Kiliseye ait nüfus defterleri var mıdır ki,
verdikleri bilgiler vergi kaçırmak amacıyla az gösterilsin? Kaldı ki tarih
lisans öğrencileri bile bilir ki, Osmanlı nüfus ve kadastro sayımlarını devlet
yapmış, cemaat vergilerini devletin sayım sonuçlarına göre cemaat lideri, yani
“Kilise” toplamıştır. Eserde dile getirilen yorum, cemaat önderlerinin sık sık
nüfuslarının azaldığı için vergilerinin düşürülmesini istemelerine
dayanmaktadır. Yani Kilise ve Patrik tarafından ortaya atılan nüfus verileriyle,
vergi nüfsu sayılarını düşük göstermelerinin bir ilgisi bulunmamaktadır. İşin
aslını öğrenmek için Ermeni kiliselerine, ellerindeki arşivleri ve varsa nüfus
sayım sonuçlarını araştırmacılara açma çağrısı yapıyorum. Bu durumda asıl tezada
düşen komik beyanlarda bulunanın bizzat Akçam olduğu görülüyor.
Akçam’ın tarafımıza yönelttiği eleştirilerin bir kısmı ise onun eseri
anlayamamış olmasından kaynaklanmaktadır. Eserde sürgün için genel olarak 15 gün
süre verildiği belgeler ışığında belirtilmektedir; ancak güvenliği tehdit eden
şahıslar ve örgüt mensupları ile cepheye yakın yerlerde sürenin çok daha
kısalabildiği de bir vakıadır. Bu gerçeği ifade etmek neden “rezalet” olarak
algılanmaktadır, anlayabilmiş değil. Eserdeki bütün belgeler sürgün
uygulamasının birkaç gün ile haftalar arasında olduğunu kaydetmektedir. Gizlenen
bir şey yoktur. Eğer Akçam, sürenin kısa tutulmasını “plânlı yok edilmenin” bir
parçası olarak görüyorsa rezillik buradadır. Konsolos raporlarında çocuk, yaşlı,
hasta, kadın ve yetimlerin hastane, yetimhane ve müslüman evlerine dağıtıldığı
ve daha sonra bir kısmının peyderpey sevk edildiği yer almaktadır. “soykırım”
yapmayı plânlayan devlet neden bu kadar seçici ve müşfik olsun? Neden muaf
kategoriler belirlesin? Elbette sert tabiatlı ve Ermenileri katletmek isteyen
fertler var olmuştur, ama bunların talimatla hareket ettiğine dair hangi
konsolos raporunda yer almaktadır? Yazarın İttihat ve Terakki ile hesaplaşmak
isteyen kişilerin hatıralarına dayanması, tarih metodolojisi açısından ayrıca
sorgulanmaya muhtaçtır.
Yazarlara, literatüre az yer verme veya yerinde kullanmama suçlamaları da
tamamen yersizdir. Öncelikle eserin yazılış amacı başlangıç kısmında da
belirtildiği gibi Ermeni sorununu ele almak değildir. Bu konuda yazılmış çok
güzel ve seviyeli çalışmalar bulunduğu herkesçe bilinmektedir. Dolayısıya
bunları tekrar etmek, bilimselliğin ötesinde, kitabın lüzumsuz sayfa artışından
başka bir amaca hizmet etmeyecektir. Bunun yerine son derece özgün arşiv
belgeleriyle Ermenilerin sürgünü ve sonrası araştırılmıştır. Bu konu Justin
McCarthy dışında çok az araştırmacı tarafından ele alınmış ve daha da ilginci,
sözde soykırım ispat etmek amacıyla Ermeni yazarlarca yazılan eserlerde hiç yer
verilmemiştir; bu nedenle de literatür elbette sınırlıdır. Ayrıca Akçam’ın
eserinde neden itibar görmediğini sorduğu Ermeni araştırmacılardan bazıları
gerektiği yerlerde kullanılmıştır. Buna karşılık bazıları ise bilimsellikten
uzak olduğu için değerlendirilmemiştir. Meselâ Dadrian’ın, Toynbee hakkındaki
inceleme makalesinin kullanılmamasının gerekçesi elbette güvenilir
bulunmamasıdır. Toynbee’nin “erken dönem çalışmalarının tümüyle bir savaş
propagandası olduğunu” söylemesi bizim için önemlidir ve Dadrian’ın bu kadar
özel bir incelemede bu beyanları içeren belgeleri atlaması, güvenilir ve
tarafsızlığı konusunda büyük bir soru işaretidir. Akçam’ın görmediğimizi
belirttiği Toynbee’nin Dadrian’a verdiği iddia edilen beyanın doğruluğunu nasıl
teyid edebiliriz. Dadrian hangi ölçüde güvenilir bir kaynaktır? Kaldı ki 1921
yılında Türkiye’ye yaptığı seyahatte de Toynbee “çalışmalarının tümüyle bir
savaş propagandası olduğu” şeklinde benzer itiraflarda bulunmuştur. Kaldı ki
kendisinin İngiltere Dışişleri Propaganda Dairesi’nde çalıştığı bir vakıadır.
Akçam’ın, Dadrian’ın Naum-Andonian dokümanlarını inceleyen araştırmasını
kullanmadığımız yolundaki eleştirisi de yersizdir. Zira sahteliği bilimsel
olarak kanıtlanan Talat Paşa’ya atfedilen telgraflar bu araştırmada yer
almaktadır. Akçam neden bu araştırmaya itibar etmektedir! Buna karşılık asıl
sorulması gereken, Amerika’da yaşayan bazı yazarların, arşiv malzemelerini
kullanmak yerine hâlâ neden Morgenthau’nun kâtiplerinin derlemelerine
dayandıklarıdır. Neden Akçam ve diğerleri Heath Lowry’nin The Story behind
Ambassador Morgenthau’s Story adlı eserini dikkate almamaktadırlar? Yazarın
salık verdiği ve kullanılmasını istediği eserlerin isimleri bile tarafgirlik ve
riya kokmaktadır. Tıpkı Dadrian’ın “The Key Elements in the Turkish Denial of
the Armenian Genocide: A Case Study of Distortion end Falsification” adlı
makalesi gibi. Aslında bu gibi eserlerin “Ermenin Ermeniye Propagandası” olması
dolayısıya Akçam’ın bunları okuması normal olmakla birlikte, bilim adamlarına
tavsiye etmesi haddini aşmaktır.
Akçam’ın eleştirilerini kaleme aldığı üçüncü yazısı, eseri ne kadar önyargılı
değerlendirildiğini tüm açıklığı ile ortaya koyuyor. Burada öncelikle yazarları,
Rus topraklarında yaşayan Ermeniler ile Osmanlı topraklarında yaşayan Ermenileri
birbirinden ayırmamakla suçluyor. Elbette ki Rusya vatandaşı olan Ermeniler
yazarlar tarafından çok iyi bilinmektedir. Nitekim geri dönenler ve tekrar göç
edenlerin istatistikleri hazırlanırken, tekrardan kaçınmak için çok titiz
davranılmıştır. Ancak Akçam’ın eleştirisi bağımsız Ermenistan kurulması
hususunda Ermenilerin topyekûn hareket etmiş olmaları sebebiyle anlamsızdır.
Zaten eserde Rus ordusunda savaşanlar ayrıca belirtilmiştir. Buna karşılık
Fransa saflarında savaşanlar ve tabii ki Amerika, Fransa ve Kanada’dan gelerek
İtilâf ordularına katılanlar veya isyanlara karışanlar Osmanlı vatandaşı olan
Ermenilerdir. Akçam bu gerçeği göz ardı etmektedir. Zira bu konuda en küçük
bilgisi mevcut değildir ve hiç arşiv malzemesi görmediği halde ahkâm
kesmektedir. Sözde, Rusya ordusunda görev yapan Osmanlı Ermenileri Osmanlılara
karşı savaşmamışlardır. Pekalâ, Rus ordularının Doğu Anadolu’yu işgali sırasında
öncülük yapanlar Osmanlı Ermenileri değil midir? Rus işgali sırasında Erzurum
askerî valisi Torcom Osmanlı Ermenisi değil midir? Van’ın işgali sırasında
kaleyi yakan ve Müslümanları katlederek Ruslara kapıları açanlar Osmanlı
Ermenilerinden başkaları mıdır? Musa Dağı’nda direnişe katılanlar Rusya
vatandaşı mıdır? Kıbrıs Monarga kampındaki Ermeniler Osmanlı Ermenisi değil
midir? 1918’de Adana, Maraş ve Antep’i Fransızlara teslim edenler kimlerdir?
Hangi birini söylemeliyim. Elbette tarihçinin “klavuzu karga olursa...” böyle
tarihleri de karıştırır, gerçekleri de saptırır. Akçam’ın eleştirisini okuyanlar
sanki Rusya vatandaşı Ermenilerin ayrı bir devlet, Osmanlı vatandaşı Ermenilerin
bir başka devlet kuracağını zannedebilir. Esat Uras’ı okuyun Akçam nasıl bunları
bilmez, neden hâlâ soykırım vardır diye çığırtkanlık yapar. Uras’ın eserinden
çıkardığı tek sonuç bu mudur?
Konsolos ve misyoner raporlarının “çarpıtıldığı” iddiasına gelince; Akçam’ın
amatör bir tarihçi olarak haddini aşması burada bir kez daha tezahür ediyor.
Tarihçinin görevi elindeki malzemeyi iç ve dış kritiğe tabi tutarak
değerlendirmektedir. Okuyucuların aşina olduğu Trabzon konsoloslarının
raporlarını Akçam’a bir örnek belge analizi olarak anlatmaya satırların
yetmeyeceğini biliyorum. Okuyucular lütfen eserdeki metni okuyup neresinin
“gözlem” neresinin “duyum” olduğuna karar versinler. Hiç tarih okumamış birisine
Konsolosların yazdıklarını okuyup analiz etmesini isteseniz basitçe şunu der.
Konsoloslara soykırım olduğu ihbarı gelmiş, onlar da gitmiş Maçka vadisi boyunca
ceset aramış ve 5 ceset bulmuş, bir tanesi de o gelmeden az önce nehir
akıntısıyla denize ulaşmış. Sonra filanca gelmiş “Kiğı ve Palu arasında göç
ettirilenlerin hepsi öldürülmüş” demiş.
Peki bir bilim adamı, konsolosların raporlarını okuduğunda, ilk bilgi ile
ikincisini aynı doğrulukta mı değerlendirecek? Konsolosun gördüğü ile duyduğu
bilgi aynı değerde midir? Meselâ Halep Konsolosu Jackson’ın raporunda yer
verdiği “31 Ağustos itibariyle trenle sevk edilen Ermenilerin sayısı 32.751
kişidir” demesiyle, “tahminlere göre yola çıkanların %15 kadarı buraya sağ
olarak ulaşabilmektedir” veya “bugüne kadar 1 milyon kişi kaybedildi” demesi
aynı şey midir? Edwart I. Nathan’ın kampları ziyaret ederken gördüklerini
kaydetmesi ve “...Kampı ziyaret ettim... O an kampta 200 Ermeni varmış”
şeklindeki kaydıyla, “bir görgü şahidinin bana bildirdiğine göre 19 Eylül’de
Urfa’da bir katliam yapılmış, Ermeniler kurşuna dizilmiş veya süngülenmiş”
şeklindeki aktarımı bir tarihçi için aynı değerde bilgiler midir? Bunları diğer
belgelerden de araştırmak gerekmez mi? Pes doğrusu, şahsen bu kadar basit
bilimsel mantığı işletmekten mahrum birisine yanıt vermekten üzüntü duyuyorum,
ama okuyuculara saygım sebebiyle bunları sıkılarak tekrar etmekten de kendimi
alamıyorum. İyi ki Akçam Ermeni tezini savunuyor, Türk milleti bu konuda meğer
ne kadar da şanslı demekten kendimi alamıyorum.

Prof. Dr. Kemal Çiçek

Türk Tarih Kurumu

[deryatulga]

Alman sirketleri aleyhine acilan davalar

By Taner Akcam

Herero ve Ermeni Soykirimi arasinda carpici benzerlikler var.
Bunlarin basinda, her iki halkin da surgune tabi tutulmasi geliyor.
Sugune yollananlarin, colluk araziye gonderilmeleri ve her turlu
yiyecekten mahrum birakilarak, zamanla olume terk edilmeleri bir
baska ortaklik. Alman General von Trotha'nin Herero kabilesinin
ayaklanmasindan hemen sonra yayinladigi bir bildirinin, III, Ordu
komutani Mahmut Kamil Pasa'nin emri ile tasidigi benzerlikler ise
sasirtici boyutta. General, "Ben, Alman birliklerinin buyuk generali,
Herero halkina bu mektubu yolliyorum... Alman sinirlari icinde,
silahli veya silahsiz, sigirlarla ve sigirsiz vurulacaktir. Artik
kadin veya cocuklari(n) [kalmasini] kabul etmiyorum, onlari geri
kendi halkinin yanina surecegim. Vuracagim. Benim Herero halki icin
kararim budur."

Alman sinirlari olarak ilan edilen bolgede, kadinlar ve cocuklar
dahil, gorulecek her Herero'nun oldurulecegi yolunda verilen karar,
daha sonra, cok sert bulundugu icin, somurgeci idare tarafindan geri
cekilir. Benzeri bir emrin, Osmanli III, Ordusu tarafindan
yayinlandigi biliniyor: Genelgeye gore, "Bir Ermeniyi tesahup edecek
(koruyacak) bir Musluman hanesi onunde idam [edilecek] ve hanesi
ihrak ( yakilacak ) ve memurinden ise tard (memur ise gorevinden el
cekirilecek) ve divani harbe sevk [edilecektir] ve himayeyi reva
gorenler cihati askeriyeden iseler nisbeti askeriyelerinin kat'i
berayi muhakeme mezkur (kesin muhakeme icin evvelce bahis gecen)
Divan-I harplere tevdi [gonderileceklerdir]".

Bir baska benzerlik de, "inkar" meselesinde gozleniyor. Bu konuda
yayinlanmis bir kac makalede asagi yukari ayni tezler ileri
suruluyor. (Ornegin, Brigitte Lau, Windhoek, Ungewisse Gewissheiten,
Der Herero Deutsche Krieg von 1904. Bu makaleyi asagidaki adresten
elde etmeniz mumkun:
http://members.fortunecity.com/dikigoros/hererokrieg.htm Bir diger
calisma ise, Oberstleutnant a. D. Klaus Lorenz. "Volkermord an den
Hereros?", Universitat Hamburg, 200 - Magisterarbeit)

Yaygin kullanilan birinci arguman su; sayilar abartilmistir, hayatta
kalan Herero sayisi iddia edildiginin cok ustundedir [ Bizim Turk
Tarih Kurumu'nun Ermeniler: Surgun ve Goc kitabinin da salt bu amacla
yazildigini hatirlamakta fayda var.] Ikinci arguman, meydana gelen
olumlerin Alman ordusunun eyleminin sonucu olmadigidir. Herero
uyeleri savas kosullari nedeniyle veya daha cok kendi neden olduklari
sebepler nedeniyle olmuslerdir. Donemin Herero kabile liderlerinden
Samuel Maharero'nun bir mektubundaki, "doguserek olelim" ifadesi bu
argumana onemli bir kanit olarak sunuluyor. Bu tez ayrica, Alman
askerlerinin de onemli kayiplar verdigini eklemeyi unutmuyor. Ileri
surulen argumanlarin ortak noktasi, Alman somurgecilerin amaclarinin
halki toptan imha etmek degil, sadece bir ayaklanmayi bastirmak
oldugu uzerine oturuyor.

Bu noktada, Ermeni soykirimi ile benzerlik oldukca carpici. Bilindigi
gibi, Turkiye'de belli kesimler arasinda oldukca ilginc bir soykirim
tanimi var. Tanimi ilk once Hurriyet gazetesinde Ozdemir Ince'de
okuyunca cok sasirmis, ve kendisine, bilim alemine yapigi katkidan
dolayi kutlayan bir mektup yazmis idim. Ince'ye gore, "Soykirim'in
kabul edilmis bir tanimi var. Bu tanima gore soykirima ugradigini
ileri suren tarafin `bagimsizlik, ozerklik' gibi politik iddialrinin
bulunmamasi, bir ulkenin torpaklarinin bir bolumunu ayirmak gibi
politikalari olmamasi, savas halinde dusmanla isbirligi yapmamasi ve
silah kullanmamasi gerekiyor." Daha sonra benzeri bir tanimi gene
Hurriyet gazetesinde, Ankara'daki Ermeni Arastirmalar Enstitusu'nun
eski muduru Sayin Omer Lutem'le yapilmis bir roportajda okudum.
Lutem'e gore, bir olayin soykirim sayilmasi icin, saldiriya ugrayan
grubun silahsiz olmasi gerekiyordu.

Farkli tarihlerde ortak tanimlar yapilmasi tesaduf degildi. Gerek
Ince, gerekse Lutem Genelkumay tarafindan yayinlanan Askeri Tarih
Belgeleri Dergisi (Mart 1983, Yil 32, sayi 83) dergisini okumusa
benziyorlar. Ermeni Belgeleri Ozel sayi olarak yayinlanan dergide,
bir de soykirim tanimi yapilmis, "soykirim, silahsiz ve savunmasiz
bir toplumun butun bireylerinin ayrim gozetilmeksizin, silahli bir
toplum tarafindan ve planli bir bicimde yok edilmesidir."

Burda akla su soru geliyor. Acaba bu tanimlara gore, dunyada soykirim
olarak adlandirilacak bir kitlesel imha var midir? Herero sayilmaz,
cunku zaten ayaklandiklari icin oldurulduler. Rwanda hic olmaz, cunku
Tutu'larin bir orgutu var ve silahli mucadele yurutuyor. En akla
yakini Holocaust olabilir ama orada da hem Yahudi partizanlari var,
Almanlara karsi savasan hem de meshur Varsova ayaklanmasi var.

Herero ve Ermeni soykirimlarinin bir baska son derece onemli ortak
tarafi daha var. Namibya Alman sirketlerine ve hukumetine karsi,
Amerika'da 4 milyar civarinda tazminat davasi acti. Gecenlerde elime
gecen bir habere gor, Los Angeles'de, bir grup Ermeni, Alman Deusche
Bank ve Dresdner Bak aleyhine benzeri bir tanizmat davasi acmislar.
Eger bu gelismeler, Almanya'nin, Ermeni soykirimindaki dolayli
sorumlulugunu kabul etmesi ile sonuclanirsa cok sasirmamak gerekecek.

[deryatulga]

Taner Akçam Herero Ayaklanması ve Ermeni tehciri arasındaki çarpıcı benzerliğe dikkat çekmiş. Aslında BM Whittaker raporundan beri Ermeni propagandası Herero adının hatırlatılmasından hiç haz etmez. Bunun da sebebi açık, yüzyılın ilk soykırımına uğrama "şerefini" kaptırmanın propagandif açıdan "reyting kaybına" yol açmasının korkusu. Ermeniler sadece soykırımına uğramayı veya uğradıkları soykırımının niteliğini içlerine sindiremediklerinden olacak bazı hasletlerini vurgulamadan geçemezler. "Hristiyanlığı ilk kabul eden halk olma" gibi "Yüzyılın ilk soykırımına uğrayan halkı olma" gibi özelliklerdir bunlar. Akçam'ın bugüne kadar yaptığı çalışmalarda Herrero/Ermeni soykırımları arasındaki "çarpıcı benzerliğe" dikkat çektiğini pek hatırlamıyoruz.
Oysa ki şimdiki savını dayandırdığı belgeler hayli eski. Trotha'nın marifeti tam yüzyıldır biliniyor. Mahmut Kamil Paşa'nın emri ise bizzat Akçam'ın Wolfgang Gust ile birlikte üzerinde çalıştığı ve tahrifatlarını açıklamaya uğraştığı Lepsius'un ünlü kitabında var. O da şu sıralar 85 yaşını doldurmak üzere. Daha önceki tezlerini "Osmanlı'da yazılı emir geleneği yoktu!" iddiasına dayandıran Akçam şimdi neden yıllardır bildiği bir yazılı emre böylesine değer biçiyor? Bu emirlerin içerik açısından tek benzerliğinin, ikisinin de birilerini tehdit etmesiyle sınırlı olduğunu ekleyelim. Gerçi Akçam önceleri de Talat Paşa'nın bir tamimi ile ilgili anlambilim denemeleri yapmıştı. Ermeniler'in her türlü yiyecekten mahrum bırakılması iddiasına yine Lepsius'da okuduğumuz "Ermenilerin midesi bulgur, mercimek ve tayın ekmeğinden oluşan yemeği kabul etmiyor!" sözlerini çıkarabilir,
başta Deyr es Zor olmak üzere Ermenilerin yerleştirildiği yerlerin Dicle ve Fırat kıyıları olduğunu da ekleyebiliriz. Trotha Herero'ları gerçekten çöle sürmekle kalmamış, üstelik buradaki kuyuları da zehirletmiştir.
Çukurova'dan yapılan tehcirin soykırımı amacı gütmediğini Akçam'ın eserlerinden öğrenmiş bulunuyoruz. Sadece Maraş merkezinde 6000 Ermeni'nin tehcirden muaf tutulduğunu, ve savaş sonrası terhis olan pek çok Ermeni'nin de buraya döndüğünü misyoner raporlarından. Savaş durumundaki bir ülkede sadece elinde silahla yakalanan sivillerin değil, sabotaj veya casusluk yaptıklarından şüphelenilenlerin de sorgusuz sualsiz kurşuna dizilmesinin bugünkü kuralları bile çiğnemediğini hatırlatalım. Akçam her halde Holocaust olayının Yahudi Partizanlara veya Varşova Ayaklanmasıyla karıştırdığı Getto Direnişine tepki olarak ortaya çıktığını savunmuyor. TTK'nın doğru dürüst yabancı dil bilmeyen uzmanları veya kerameti kendinden menkul Özdemir İnce ile alay etmek kolaydır da, Akçam ara sıra iğneyi de kendisine batırsa iyi olur. Yoksa bir gün birileri çıkar ve son derece önemli olan Liman von Sanders'in anılarını neden Şevket Süreyya'nın "Enver Paşa" kitabına bakarak , yani 3. hatta 4, elden zikrettiğini soruverir. Tarih yazımcılığından putlar ve tabular kaldırılacaksa, bunların yenileriyle ikame edilmemesi doğru olur kanısındayız.

[deryatulga]

"Fransa ve İngiltere, 1918 Mondros Antlaşmasına göre, Osmanlıların elinde kalan toprağı 'Türkiye'nin egemenlik bölgesi' olarak, kabul etseler, ki 1923'de kabul ettiler, hem bu üç-dört yıl içinde,daha fazla cinayetler işlenmemiş, nice insanın ocağı sönmemiş olurdu.
"Ne ilginçtir ki bu ülkeler, şimdilerde Türkiye'yi Ermeni Soykırımı'nı tanımamakla suçluyor, Türkiye'yi Avrupa Birliği üyeliğine kabul etmemek gibi, gizli bir amacı kamufle etmek için kullanıyorlar."..

Yukarıdaki paragrafı bu siteye en azından iki kere fwdlanmış ve Bianette çıkmış bir haberden aktardık. Kimin söylediği önemli değil, isteyen arar, bulur ve beni de kronikleşmiş bir şahıslarla uğraşmak suçlamasından kurtarır. Asıl anlaşılması zor olan, bu kadar iddialı sözlerin hiç bir tartışmaya tabi olmadan sıralamaya girmeleri.

Mondros'un bir anlaşma değil mütareke olduğunu galiba bize ilkokulda öğretmişlerdi. Mudanya ne ise Mondros'da oydu. Fransa'nın Mondros şartlarını kabul etmesine gelince,
Hikmet Bayur'un cuk oturan deyimiyle hiçe sayılan ve oyuna getirilen Fransa, müzakere etmediği ve imzalamadığı bir andlaşma karşısında hangi tavrı takınabilirdi? Büyük Britanya'nın sırasında Amiral Calthorpe'u bile çileden çıkartacak şekilde Musul, İskenderun ve İstanbul'a asker sokması, barış anlaşmasının imzalanmasını hızlandırmak için düşünülmüş önlemlerdi. Nitekim uygar işgal metodlarıyla bu sonuca varılamayacağı görülünce 15 Mayıs 1920'de Mondros'ta verilen "namus sözü"ne rağmen Osmanlı toprağının Yunanlılarca işgali başlamıştır.

Mondros'ta çekilen bir sınır yoktur ama Misak-ı Milli'de "devamlı bir sulhe nailiyeti için ihtiyar edebileceği fedakarlığın haddi azamisini" bu mütarekenin şartlarına dayandıran
Osmanlı Meclisi Mebusan'ı için "mezkur hattı mütareke dahil ve haricinde, dinen, ırkan, emelen müttehit ve yekdiğerine karşı hürmeti mütekabile ve fedakarlık hissiyatıyla meşhun
.... Osmanlı İslam ekseriyetiyle meskun bulunan aksamının heyeti mecmuası hakikaten veya hükmen hiçbir zaman tefrik kabul etmez bir küldür."

Osmanlı orduları doğu cephesinde 1828 sınırlarına ulaşmış ve tutunmuşlardır. 4 Haziran 1918 Batum Andlaşmasından vaz geçildiğine dair bir not da Mondros mütarekesinde bulunmamaktadır. Ermenilerin bugün bile kabul etmedikleri sınırları, o gün kabul ettikleri düşünülebilir ama, fantezi bile sayılamaz. Sevres'de Ermeniler için ayrılan toprağın Ermeniler'e rağmen gerçekleştiğini de söylemek her halde kolay değildir. Büyük Britanya'nın Türkiye'den toprak isteği yoktu. Ancak bazılarının iddia ettiği gibi Mondros Mütarekesine göre Osmanlı elinde kalan toprak Lausanne'da Türkiye'nin elinde kalsaydı, bugün Musul, belki de Kerkük Türkiye sınırları içinde olur, Suriye sınırı da Halep'in güneyinden geçerdi. Bu o kadar belirgin bir durumdur ki, İkinci dünya savaşı sırasında Almanya Türkiye'yi savaşın içine çekmeğe çalışırken, Başbakan Saracoğlu
von Papen'dan aynı çizgileri yansıtan ödünler istemiştir.

Sevres andlaşması imzalanmadan Paris'te yapılan müzakerelerde Osmanlı delegeleri yoktu ama Ermeni ve Yunan delegeleri vardı. Venizelos'un daha 27 Ekim 1918'de ABD Başkanı Wilson'ın danışmanı Albay House'u ziyaret ederek Suriye'den bile toprak istediğini, coğrafya bilgisi oldukça kıt olan House'un da buna bayağı sıcak baktığını biliyoruz.

Mondros, daha doğrusu Misak-ı Milli sınırları tanınsaydı TBMM'nin soykırım suçlularını teslim edeceği veya cezalandıracağı doğru olsa bile, bunun "Büyük Ermenistan" veya "Megali İdea" taraftarlarını yatıştırmış olacağı ters yönden defalarca belgelenmiş bir iddiadır.

Türkiye'yi Avrupa Birliğine kabul etmemek için gizli bir amaç olmasına gerek yok, dilin kemiğinin olmadığını bu mevzuda rahatlıkla izliyoruz. Az buçuk Fransızcası olanların ibret ve dehşetle izlediği Fransız Milli Meclisindeki son histerik bağırışmaların, milletvekillerinin
gerçek duygularını aksettirmediğini kim söyleyebilir?

24.12.2004

[deryatulga]

Re: Mondros ne ifade eder?



Başlığı okuyunca Derya Bey'in İttihat Terakki'nin bu yüz kızartıcı mütarekeye
nasıl olup da razı geldiğinin hikayesini anlatacağını ummuştum ama bunu es
geçerek kısa yoldan Kurtuluş Savaşına kadar gelmiş. Ne de olsa konu zülfü yare
dokunuyor. Onun söyleyemediklerine gelince Ahmet Kuyaş hocamın dersinde
öğrendiklerimi de katarak anlatmak isterim:

Jön Türkler'in 1774 Küçük Kaynarca andlaşmasından beri Batılı güçlerce
aşağılanan Osmanlı devletinin zedelenen gururunu onarmak konusunda kararlı
olduğunu biliyoruz. Dr. Nazım ve Ahmet Rıza'nın Sir E. Grey'e "Yakındoğu'nun
Japonyası olmak" tan sözettikleri de bilinir. Trablusgarp savaşında iyice yalnız
kalan, Balkan savaşında ağır bir travma geçiren İttihatçıların Birinci Dünya
Savaşını imparatorluğu bu büyük yalnızlıktan kurtarmak ve Turan illerine kadar
uzanan büyük bir Türk İmparatorluğu kurmak için atağa geçmelerini anlayışla
karşılamak mümkündür.Ama bu uğurda Allahüekber dağlarına gömdükleri 90 bin
şehidimiz ile bu hayali imparatorluğun bağrındaki hançer olarak gördükleri
Ermenilere reva gördüklerini unutmamak kaydıyla. Feroz Ahmed'i okuyunca I. Dünya
Savaşı arifesinde İngiltere'den destek bulunamayınca, Mayıs 1914'de Enver
Paşa'nın Rusya'ya ittifak teklif ettiğini, Temmuz'da Cemal Paşa'nın Paris'e
gittiğini ama ittifak yerine nişanlarla döndüğünü, Enver'in savaşın patlak
vermesinden hemen sonra İngiltere'nin savaşa girdiğini görmesi üzerine Rusya'nın
Trakya'da bir miktar Bulgar toprağı ile Limni ve Sakız adalarını vermesi
karşılığında Osmanlı ordusunu Rusya'nın emrine vermeyi önerdiğini de
öğreniyoruz. İttihat Terakki yönetimlerinin 1908-1914 yılları arasında dış
ülkelerden 46 milyon lira borç aldığı halde kasasında sadece 92 bin altın
kalması üzerine 4 milyon liralık ilave Alman yardımı karşılığı Almanların
yanında savaşa girmenin İmparatorluğun tabutuna son çiviyi çaktığını ise o gün
birileri biliyor muydu emin değiliz. (O güne kadar aşırı askeri harcamalarıyla
eleştiri toplayan İttihat hükümetinin savaşın patlamasından iki ay önce askeri
harcamaları yüzde 30 kısması ise ironiktir.)Türkiye'yi Almanya'nın Mısırı yapmak
için bunca para harcayan Almanya eğer galip gelseydi, halimiz nice olurdu ayrı
bir sorudur.

Şimdi bütün bu yanlışlardan sonra Mondros Mütarekesine giden yolu biraz daha
incelemek lazım. Çanakkale ve Kut-ul Amara dışındaki tüm cephelerde ricat
halinde olunmasına rağmen Ağustos 1918'de Osmanlı Devletinin çok daha iyi
koşullarda bir mütareke imzalaması olasılık dahilindeydi. Çünkü henüz hala bazı
cephelerde orduları ayaktaydı. Fakat sonbaharda orduya kayıtlı 2.850.000
askerden sadece 560.000'i silah altındaydı ve bunların ancak dörtte biri
savaşacak durumdaydı. Bu kısa sürede ne olmuştu da işler böylesine ters
dönmüştü? Bunun cevabını Enver ve Talat paşaların „büyük Türk imparatorluğu"
kurma hayallerinde aramak lazım. Savaşın Almanların aleyhine geliştiğini bir
türlü kabul etmek istemeyen Enver Paşa, Bulgarların yenilmesi üzerine Franchet
d'Desperey'in orduları İstanbul'u tehdit ederken, bütün enerjisini Doğu
cephesine hasretmişti. İngilizlerin eline geçen Baku'yu Azerbeycan
cumhuriyetinin geri alamayacağını anlayınca kardeşi Nuri Bey'i bir milli ordu
organize etmek amacıyla Azerbeycan'a göndermiş, bu ordu ilk ağızda Baku'yu
almayı başaramayınca Filistin ve Irak cephesinden bir miktar kuvveti Doğu
cephesine kaydırmış böylece Baku'yu almak uğruna Filistin ve Irak cephesini
çökmesiyle sonuçlanan yolu açmıştı. Enver Paşa'nın Ağustos ayında söz verdiği
halde Filistin Cephesine Doğu'dan asker kaydırmaması büyük kayıplara neden
olmuştur.(1921'de Ali Fuad Cebesoy'a yaptığı açıklamaya göre Enver Paşa güya
Almanların yenileceğini anlamış, Doğu cephesinde bu olasılığa karşı güçlü bir
merkez oluşturmak için ısrar etmiştir.) 20 Eylül 1918'de Avusturya ve Almanya
ile durumu müzakere eden Talat Paşa'nın dönüş yolunda Bulgar ordusunun
darmadağın oluşuna bizzat şahit oluşu üzerine „boku yedik" deyişi pek meşhurdur.
Bu günlerde Filistin'de olanlar ise şunlardır: Mustafa Kemal komutasındaki 7.
Ordu bazı ufak başarılara karşı geri çekilmeye devam etmekte, Hicaz, Asir ve
Yemen'deki birliklerin bağlantısı kopmaktadır. Enver Paşa'nın Doğu cephesine
sürdüğü orduların buraya sevki ise aylar alacaktır. Kafkasya'daki 10. ve 15.
bölüklerin İstanbul'a sevki kararlaştırılır ancak birliklerin şehre ulaşması
kısa zamanda mümkün değildir. Ancak 28 Eylül'de Almanya mütareke imzalamaya
karar verdiğinde bile Enver Paşa'nın savaşı sürdürmeye kararlıdır.Talat Paşa
İttihat Terakkinin oluşturduğu bir hükümetin iyi bir andlaşmanın tarafı
olamayacağını farkettiği için savaşa devam etmek isteyen Enver Paşa, Halil Bey
(Menteşe) Dr. Nazım Bey ve Cemal Paşa'nın karşı oyuna rağmen hükümeti istifaya
razı eder.

Bu tarihten sonra bir yandan padişah Vahdettin'in kendi adamı Rüşti Bey
aracılığıyla bir yandan İTC'nin Talat Paşa'nın arkadaşı Dr. Nurettin Bey, Aydın
valisi Rahmi Bey ve o yıllarda İstanbul'da gözetim altında bulunan İngiliz
generali Kut-ul Amara mağlubu Townshend aracılığıyla gizli ya da açık ama
herbiri ayrı telden çalan barış girişimleri karşı tarafın elini güçlendirmiştir.
Yani Mondros'a gelinirken karşı taraf yekpare, Osmanlı cephesi parça parçadır.
Görüşmelere gidecek ekibin başına diplomatik hiçbir tecrübesi olmayan Hamidiye
kahramanı Rauf Bey'le (Orbay), İngilizce bilmeyen Reşat ve Sadullah beylerin
atanması ise tüy dikmiştir. ELbette bu durum Vahidettin'in saltanatı garanti
etmek için göndermeyi düşündüğü Damat Ferid Paşa'dan daha iyi bir seçenektir.
Ama yine de ekip zayıftır. Limni Adasının Mondros limanında demirli Agamemnon
gemisinde 27 Ekim'de başlayıp 30 Ekim'de jet hızıyla tamamlanan görüşmeler
sonunda, Rauf gibi diplomat olmayan Britanya temsilcisi Amiral Caltorphe'un
elindeki 20 maddenin „ilk dört maddesini kabul ettir gerisini dert etme"
talimatıyla geldiği Mondros'ta Toros Tüneli'nin işgali gibi İngilizlerin kötü
niyetlerine işaret eden madde de dahil olmak 20 maddenin tümünü kabul ettirmekle
kalmayıp ilaveten 4 madde daha imzalatması herhalde sadece Caltorphe'un
yetenekleri sonucu değil, bütün bu hataların sonucudur. Rauf Bey'in
Calthorpe'un, bir ara anlaşmanın en korkunç maddesi olan ve İttifak güçlerine
„gerekli gördükleri her yeri işgal olanağı sağlayan" 7. madde yerine sadece
Toros Tünellerinin ve Boğazların işgaline onay vermelerini önermesini
atlamasını, Agamemnon'un kaptanı Litchfield-Speer ile bol bol konyak içmesine mi
bağlamak gerekir yoksa kötü hava koşulları yüzünden İstanbul'dan bir türlü
beklenen telgrafın gelmemesine mi bilinmez, Rauf Bey'in İstanbul'a dönüşünde
mütareke koşullarına razı oluşunu açıklarken „İngilizlerin Türk milletini
yoketmeye niyetlerinin olmadığını farkettim" demesine bakılırsa Rauf Bey'in
direncini bu inanç da azaltmıştır. (Bu "dost" İngilizlerin mütareke dönemindeki
gaddarlıklarının nedeni ayrı bir yazı konusu olacak kadar önemlidir.) Şimdi
bütün bunları biraraya getirince İngilizperver Padişahtan, Almanperver İttihat
Terakkiye dönemin önemli aktörlerinin başımıza neler açtığını daha iyi anlarız.
Ama esas sorumlunun kim olduğu da bellidir. Derya Bey es geçse de İttihat
Terakki politikaları Osmanlı Devletinin tabutuna son çiviyi çakmıştır. İşte
Mondros bunu ifade etmektedir.

Ayşe Hür

[deryatulga]

Aşacağım, çünkü pek değerli moderatörümüzün eleştirisine, hiç heyecanlanmadan, buz gibi bir pozitivist olarak "yanıt" vereceğim. Her şeyden önce ben adı geçen denememde
Mondros Mütarekesinin tarihçiliğine soyunmadım. Bunu başta Sina Akşin olmak üzere hakkıyla yapan yeterince tarihçi var. Denemem bana ait olmayan bir paragrafla başlıyor. Bu paragraf Mondros Mütarekesi bağlamında bir tez üretmiş. Ben de kısaca bunun antitezini yazdım. Ondan dolayı Mondros mütarekesinin "yüz kızartıcı" olup olmadığı veya konunun
(o da hangisiyse) "zülfü yare" dokunduğu, beni hiç ilgilendirmiyor. Sayın moderatörümüz beni pek az tanıdığı için "söyleyemediğim" şeyler olduğuna da inanabilir. "Ahmet Kuyaş hocamın dersinde" bulunmadığım için de ilgilendiğim konularda yeterli birikimim olmadığına inanabilir. "Taş yerinde ağırdır!" diyerek bu faslı kapatalım.
Osmanlı'nın 1774 Küçük Kaynarca andlaşmasından beri Batılı güçlerce aşağılandığı benim için yeni bir konu. Bu aşağılanma işi somut olarak nasıl gerçekleşmiş acaba?
Osmanlı'nın toprak bütünlüğü gözden mi çıkarılmış? Osmanlı vatandaşlarına vize mi konmuş? Batılı ülkelerin kamuoyunda tek boyutlu ve sebepsiz bir Osmanlı düşmanlığı mı kök salmış? Sayın moderatörümüz herhalde Norbert Elias'ın da adı karıştırılarak kurgulanan "onur kırılması" ve "Ermeni soykırımı" sarmalını tez olarak savunuyor. Elias babamın oğlu değil, mezarında kemikleri çatırdasa ne olur?

Doktor Nazım ve Ahmet Rıza'nın hele, hele İngilizler'e karşı aynı dili konuşmayı becerebilmeleri başlı başına bir yenilik sayılmalı. Osmanlı modernleşmeye Japonya'dan neredeyse 100 yıl önce başlamıştı. Her iki zatın aklı ne kadar bir karış havada olsa da,
Japon modelinin Osmanlı'ya uygulanamayacağını bilecek kadar izan sahibiydiler.

Yalnızlık edebiyatına sarılmadan önce Almanya'nın Rusya karşısında yürüttüğü siyasetin Bismarck'tan bu yana gösterdiği iniş ve çıkışlara bakmak fena olmaz. Trablusgarp'ta yalnız kalıp da, Balkan Savaşında da travma geçirenin sadece İttihatçılar olmadığını değerli moderatörümüz her halde unutmamıştır. Birinci Dünya Savaşına yalnızlıktan kurtulmak veya Turan illerine uzanmak için girildiği de bir tez olsa gerek. Ülkemizde bir gün gelir de Birinci Dünya Savaşı hakkında adam gibi bir araştırma yayınlanırsa, bu tezin de hakkını verenler bulunacaktır elbette! Allahuekber dağlarında gerçekten ne kadar kayıp verildiği
burada önem taşımaz ama, "hayali imparatorluğun bağrındaki hançer olarak" görülen Ermeniler konusunda söylenecek bir şey var: Turan İmparatorluğunu kurabilmek için Osmanlı'nın hem Rusya'yı, hem de İngiltere'yi yenecek kadar güçlü olması gerekirdi. Bu kadar güçlü bir Osmanlıya da Ermeniler ayak bağı olmak şöyle dursun, tarihlerinden gelen güçlüden yana tavır koyma refleksi ışığında bir de yardımcı olurlardı. Ermenilerin büyük hayallerine rağmen tarihe, o da sadece başlarına gelen felaket dolayısıyla sadece önemsiz bir dipnotu olarak geçebilmeleri ve bunun yarattığı gerçek travma, anlaşılan sadece onlara münhasır kalmıyor.

Osmanlı hem kafasına Turan İmparatorluğunu koyup, hem de askerini Rusya'nın emrine vermeye kalktığına göre oldukça salakmış. Bunu tarif etmeye en kaşarlanmış oryantalistin
bile lugatçesi yetmez. Pek değerli moderatörümüzün bir takım rakamlara güvenmeden önce Alptekin Müderrisoğlu'nun bugün bile değerini kaybetmemiş iki ciltlik eserini okumasını tavsiye ederiz. Ayrıca 1914 Ekiminde ABD'nin de savaşa gireceğini kimse bilemezdi. ABD'nin savaşa girmesinden hemen önce ise Büyükelçi Page'den Başkan Wilson'a Londra'da hüküm süren mağlubiyet havası ve moral bozukluğu etraflıca bildirilmiştir. Bu moral bozukluğunun somut sebeplerinden birinin de Çanakkale macerası olduğunu söyleyerek bazılarının ağzının tadını da kaçırdığımın farkındayım. Almanya'nın
harcadığı "bunca paranın" ne kadar olduğunu, üç aşağı, beş yukarı öğrensek, hiç de fena olmaz diye düşünüyorum. Zira bu konuda mali arşivler didik didik tarandığından kimsenin kahve falına bakmasına da gerek kalmıyor. İttihatçıların askeri harcamaları yüzde 30 kısmaları neden ironik olsun ki? Yıllardır planladıkları Ermeni Soykırımını kamufle edip,
ileride tarihe hesap verirken ellerinde yapay bir kanıt bulunması için bu uygulamaya girişmişlerdir! Pek mi komplo teorisi kokuyor? Dadıryan Usta'yı okuyanlar bunun gibi daha nicesini bulurlar.

Kut al Amare diye bir cephe yoktur, Irak cephesi vardır. Kut Bağdat ve Basra arasında olduğuna, Bağdat da aylar önce düşmüş olduğuna göre burada birileri ricat etmiş olmalıdır. Ağustos 1918'de Mondros'a göre hangi noktalarda daha elverişli koşullarla
mütareke imzalanacağını belgeleyen biri de herhalde vardır. Ortada sadece Saint Jean de Maurienne anlaşması yoktu, türlü vaadlerle savaşa sokulmuş bir de Yunanistan vardı.
Dünyada hiç bir ordu bütün yedeklerini bir arada savaşa sokmaz. Sayın moderatörümüz
bir avazda 2850000 kişi askere alınsa bunun demografik anlamda ne olduğunu her halde düşünmemiş. 560000 kişinin bile silah altında olması bir mucize, bunun 140000inin de savaşacak halde olmasını semanın bir lutfu olarak görmek lazım. Enver ve Talat Paşaların birlikte "büyük Türk imparatorluğu kurma" hayalleri acaba nerede konuşulup, tartışılmış?
Nuri Paşa'nın İslam ordusunun Kafkasya'ya müdahalesi imparatorluk kurmak için değil, burada Ermenilerin yürüttüğü katliamı önlemek için yapılmıştır. Baku'yu almak uğruna Filistin ve Irak cephelerinin çöktüğünü iddia etmek içinse savaş tarihini yeniden yazmak gerekecektir. Enver Paşa sayın moderatörümüzün bazı anı kitaplarına bakarak çıkardığı türden bir andavallı değildi. Alman uşağı ise hiç değildi. Yehuda Wallach kitabını yazalı neredeyse 40 yıl olacak. Ancak sayın moderatörümüzün Hicaz, Asir ve Yemen'de dişe dokunur bir birliğimizin kalmadığını da bilmediği anlaşılıyor. Enver Paşa'nın 28 Eylülde tek başına savaşa devam kararı alması ise tevatürden öteye geçmez. Bu tarihte de Almanya değil Bulgaristan mütareke imzalamak kararı almıştır.

Mondros'a gelinirken karşı tarafın yekpare olduğu bilgisinin kaynağını çok merak ediyorum. İstiklal Harbini örgütleyenler, her şeyden önce bu çatlaklara güvenerek işe başlamışlardır. Değerli moderatörümüz Rauf Orbay hakkındaki bilgilerini herhalde İzmir suikastı sonrasında ve Takriri Sükun Kanunu himayesinde filizlendirilen resmi tarih propagandasına dayandırıyor. Diğer iki delegenin İngilizce bilmemesi tek başına bir anlam taşımayacağı gibi, Damat Ferid'in bir mütareke safhasında nasıl bir saltanat garantisi koparabileceği de düşünülebilir. Ekip güçlü olsa ne yazardı? Bulgaristan aradan çıktıktan sonra Almanya'dan silah ve cephane alacak durumda olmayan Osmanlı askeri açıdan batmaya mahkumdu. Onun için de Enver Paşa daha Türkiye'yi terk etmeden Anadolu direnişinin lojistik temellerini atmıştır. Değerli moderatörümüz Rusya'da bir bolşevik idaresi kurulmuşken, İngilizlerin Boğazların kontrolünü Türklere mi bırakacağına inanmaktadır acaba? Rauf Orbay'ın in bona fide hareket ettiği, majestelerinin hükümetinin ise pacta sunt servanda lafını pek umursamadığı tarihe geçmiştir. Calthorpe'un bu arada Orbay'a "siz bir centilmenler ulususunuz!" demesi de, Wangenheim'ın Berlin'e yazdığı "Le Turc est le seul gentleman de l'Orient!"ı kadar bir züğürt tesellisidir. Padişahın İngilizperver, İttihat (ve) Terakki'nin silme kantar Almanperver olduğu da yerel tarihin özgül bir yorumu olmalı.
Değerli moderatörümüz bana laf yetiştireceğim derken bir şeyi unutmuş: O da eğer Mondros şartları yerine getirilseydi bunca insanın canının yanıp da, kanının dökülmeyeceği tezini irdelemeyi. Kendisi bilmeyebilir ama müslümanlarda ceset kefenle gömüldüğü için "tabuta çivi çakma" adeti de yoktur. Meğer ki müttefikler aslında kendi dindaşlarının tabutuna son çiviyi çakmış olsunlar.

[deryatulga]

Öncelikle Ali Ulvi Bey'den özür diliyorum. Öncelikle Derya Tulga ile aramızdaki meseleye nokta koymayı, sonra onun sorduğu soruya bildiğimce yanıt vermeyi seçtim. Umarım beni anlayışla karşılar.

„Osmanlı'nın 1774 Küçük Kaynarca andlaşmasından beri Batılı güçlerce aşağılandığı“nı yeni duyan Derya Bey’e söyleyecek şeyimiz yok. Hele de aşağılanmanın „somut“ kanıtları olacağını düşündüğü şeylere bakınca (vize vs.) onu ikna etmek çok zorlaşıyor. Hadi Rusya’nın imparatorluk tebası Ortodoksları koruması altına aldığı Kaynarca’ya kadar gitmeyelim, 1875’de borcu 200 milyon sterlini bulduğunda da mı aşağılanmış hissetmemişti? Bosna-Hersek ve Bulgaristan isyanları sırasında Plevne direnişi dışında hep yenilgiye uğradığında da mı? 1878’de Ayastefanos’la Ramanya, Sırbistan ve Karadağ’ın bağımsızlığını tanıyıp, Bulgaristan’a özerklik verdiğinde de mi? Berlin Konferansı ile Kars ve Batum’u Rusya’ya bıraktıklarında? Kıbrıs’ı İngilizlere terkettiklerinde? 1882’de Mısır’ı tümüyle İngilizlere teslim ettiklerinde, 1897’de Batılı güçlerin baskısıyla Girit’e özerklik verdiklerinde? 1911'de Trablusgarp olaylarında Batılı ülkelerden gık çıkmadığında ya da Balkan savaşlarında Rumeli topraklarının %89’unu, nüfusun %69’unu yitirdiklerinde de mi? Hayırsa amma da yüzsüzlermiş demek kalıyor bize. Onları Norbert Elias bile kurtaramaz.

"Doktor Nazım ve Ahmet Rıza'nın hele, hele İngilizler'e karşı aynı dili konuşmayı becerebilmeleri başlı başına bir yenilik sayılmalı" demiş Derya Tulga. Yenilik veya değil, adamlar Sir Grey’e böyle demişler. Biz Grey’in yalancısıyız. (Bkz. Grey’den Lowther’e mektup, 13 Kasım 1908, FO 800’184A, aktaran Feroz Ahmed, Great Britain’s relations with Young Turks 1908-1914, Middle Eastern Studies, 1966, s.306, 309.) İki zatın gidiş nedenleri, Avusturya-Macaristan’ın 1878 Berlin Andlaşmasına rağmen Bosna-Hersek’i ilhak etmesi yüzünden Almanya’ya kızan İttihatçıların İngilizlerden destek aramaya kalkması. Osmanlı Devleti büyük devletlerin kendisini yalnız bıraktığını görünce, sadece Avusturya-Macaristan mallarını boykot etmekle yetinmişlerdi ancak bu boykot da esas olarak Türk ekonomisine zarar vermişti. (Bkz. Erdal Yavuz, 1908 Boykotu, ODTÜ Gelişme Dergisi, 1908 Özel sayısı, 1978, s. 163-181) Bununla birlikte bir ittifak teklifiyle Britanya’ya yanaşmaya kalkınca bu iki zatı göndermişler. Sir Grey’in Lowther’e yazdığı mektupta bu teklifi reddedişlerinin hikayesini anlatıyor: “Dostluklar ve ittifaklar kurmamıza rağmen ellerimizin serbest kalmasını sağlamak bizim alışkanlığımızdır. Japonya ile ittifakımızın olduğu doğrudur fakat Uzakdoğu’daki belli sorunlarla sınırlıdır. Onlar (Ahmet Rıza ve Dr. Nazım) Türkiye’nin Yakındoğu’nun Japonyası olduğunu ve Türkiye ile hala yürürlükte olan Kıbrıs Sözleşmemiz olduğunu söyleyerek yanıt verdiler.) Lowther’in Grey’e verdiği cevapta ise “ “İttihatçı heyetin hükümeti temsil yetkisi yoktu, Sadrazam Kamil Paşa “Osmanlı hükümetini temsil ediyorlarmış gibi konuşuyorlar” demekteydi. (Bkz. 13 Aralık 1908, FO 371/760/43987, aktaran Feroz Ahmed, yukarıdaki makalesinde) Bu belgelerde Derya Tulga’nın itiraz cümlesinde yer alan “Japon modelinin Osmanlı’ya uygulanması” na dair tek bir satır yok, çünkü ben de böyle bir şey söylememiştim. "Aşırıokuma" yapmış Derya Bey.

“Yalnızlık edebiyatı“ nedense Derya Bey’e pek dokunaklı gelmiş olmalı ki yazıda olmayan şeyleri de dahil edivermiş. Alman politikasının iniş çıkışları ya da travmaların pek çok kesimi kapsaması elbette doğrudur. Ancak I. Dünya Savaşına yalnızlıktan kurtulmak için girmediysek neden girdiğimize cevap yoktur. Hakikaten neden girmişizdir? Bize yönelik bir saldırı mı vardır? Bir toprağımız işgal mi edilmiştir? Almanya’mı bize yalvarmıştır? Hayır bunların hiçbiri olmamıştır. Almanya bizimle savaş ilan ettikten sonra ittifak yapmıştır. Evet malum Rusya korkumuz vardır. Hep Rusya’nın Karadeniz kıyılarını ve Boğazları ele geçirme stratejisinden korkmuşuzdur. Halbuki 1904-5’deki Rus-Japon savaşından beri Rus ordularının durumu berbattır. (1905 Devrimi’ni de unutmayalım.) Pasifik ve Baltık filoları yokolmuş, 3 yıldır savaşta olan ordunun düzeni ve morali bozulmuştur. Karadeniz filosu demode 6 zırhlı, 3 kurvazör ve küçük gemilerden oluşuyordu. Tersaneler yarım kapasiteyle çalışıyordu. Rusya hükümeti „Osmanlı’nın zayıf durumunu bildiği için“ bütçe ödeneklerini Baltık donanmasına ayırır. Ancak Jön Türkler’in Almanya ile flörtü ileri götürmeye başlamaları Rusya’da alarm çanlarının çalmasına neden olur. 1911’de Çarikov’un Boğazların açılması karşılığında Osmanlının toprak bütünlüğünü garanti etme teklifi Alman ve Britanya baskısı yüzünden reddedilince Rusya daha da endişelenir. Bu arada Osmanlı hükümeti Almanya, Fransa ve Britanya’ya kruvazörler, destroyerler sipariş etmektedir. Yani Rus tehlikesi yerine Rusya için Osmanlı tehlikesi söz konusudur. (Bkz. K. F. Şatsillo, Russkii imperializm, aktaran Alan Bodger, „Rusya ve Osmanlı İmparatorluğunun Sonu“, Marion Kent’in editörlüğünü yaptığı Osmanlı İmparatorluğu’nun Sonu ve Büyük Güçler kitabında)

Derya Tulga’nın „Birinci Dünya Savaşı hakkında adam gibi bir araştırma yayınlanırsa“ demesine bakılırsa hiçbir kitap kendisinin arzu ettiği şekilde yorumlamamış olayları. Allahuekber dağlarındaki şehitlerin sayısını hakikaten tam bilmiyorum ama dün dağda yapılan törende konuşan Hilmi Özkök Paşa kalkıp da „hayır bu sayı aslında şöyledir“ gibi bir laf etmedi. A. Müderrisoğlu’nun kitabı şu anda evimde yok, zahmet olmazsa kendisi bize söyleyiversin doğru rakamı. Derya Bey yine dayanamayıp Ermeniler konusunda konuşmuş. Kendisi üçüncü kuşaktan bir İttihatçı olarak onlardan bu kadar nefret ederken birinci kuşak İttihatçıların Ermenilere sempati ile bakacağını sanamayız herhalde. „Ermeniler ayak bağı olmak şöyle dursun, tarihlerinden gelen güçlüden yana tavır koyma refleksi ışığında bir de yardımcı olurlardı“ önermesi bence yüz kızartıcıdan da öte. Bir halk hakkında böyle aptalca sterotiplemeler yapmanın yakışığı yok. Daha önce de söylediği „..başlarına gelen felaket dolayısıyla sadece önemsiz bir dipnotu olarak geçebilmeleri“ lafı da aynı kötücül zihniyetin ürünü. Derya Bey acaba hiç „tarihi olmayan“ halklara nasıl muamele ediyor, ya da hep boyun eğmiş olanlara, böcek yerine mi koyuyor? Derya Bey Enver Paşa’nın ikili oynayıp Ruslara ittifak teklif etmesini ise "salakça" bulmuş ama sanırız Enver ve Talat Paşa onunla aynı fikirde değilmiş. (İnanılası olmayan bu olay için bkz. „Giers to Sazonov“, 5 Ağustos 1914, No.628, aktaran Robert J. Kerner, „Russia, The Straits and Constantinople, 1914-15“ JMH, I. 1929, S.3, s.404)
Kerner bu konuda Ahmet Muhtar Paşa’nın anıları ile karşılaştırma yapmayı öneriyor. Bu anılara ulaşamadım, belki Derya Bey yardımcı olur.

Bu cümleyi anlayamadım “Ayrıca 1914 Ekiminde ABD'nin de savaşa gireceğini kimse bilemezdi.” Herhalde savaş başladığında ABD’nin savaşa gireceği belli değildi denmek istenmiş. Alman-Osmanlı ittifakı 2 Ağustos tarihli olduğuna göre herhalde Goeben ve Breslau meselelerine atıfta bulunuluyor. (O tarihe kadar neler olduğunu yer müsait olsa da yazsak. Onları da Ali ULvi Bey'e yanıtımızda yazarız.) Neyse, savaş patladığında Rusya’da devrim olacağını da kimse bilmiyordu. Birbirini dengelerler mi emin değilim, araştırmak gerekir.

Derya Bey’in ikinci anlayamadığım cümlesi de „Bu moral bozukluğunun somut sebeplerinden birinin de Çanakkale macerası olduğunu söyleyerek bazılarının ağzının tadını da kaçırdığımın farkındayım.“ oldu. Bu topraklar üzerinde doğup büyüyen birinin Çanakkale Zaferinden dolayı ağzının tadı kaçar mı? Bu tam anlamıyla önyargı ya da bir provakosyon cümlesi.

„Almanya'nın harcadığı "bunca paranın" ne kadar olduğunu, üç aşağı, beş yukarı öğrensek demiş Derya Bey. 4 milyon lira demiştim ama yanlış yazmışım 5 milyon lira olacaktı. Cavid Bey 27 Eylül 1914’de günlüğünde şunlar yazar: „Savaşa girmezsek Almanya’nın bize para vermeyeceğinden eminim.“ 12 Ekim’de ise şunları yazar: „Anlaşma imzalandıktan on gün sonra 250 bin lira, Rusya’ya ya da İngiltere’ye karşı savaşa girmemizden on gün sonra 750 bin lira ve geri kalanı (4 milyon lira) savaş ilanından 30 gün sonra 400 bin lira aylık taksitler halinde verecekler. (Bkz. Tanin 12, 15 ve 16 Kasım 1944. Bunların Alman belgelerine dayanan belgeleri için bkz. U. Trumpner, Germany and the Ottoman Empire (1914-1918), 1968, s. 271-284 ve aynı yazar “Turkey’s Entry into World War I, The Journal of Modern History, 1962, s. 376) Paralar Romanya ve Bulgaristan üzerinden gizlice gelir. Paranın nereye harcandığını bilmiyorum ama büyük kısmı muhtemelen Ermeni tehcirinin yarattığı yıkımı onarmak için harcanmıştır. İttihatçıların aşırı askeri harcamalarından şikayet eden de bizzat Cavit Beydir.

“Kut al Amare diye bir cephe yoktur“ konusunda Derya Bey haklı. Zaten ben de var demiyorum, sadece “short-cut” yaparken öyle yanlış bir ifade ortaya çıkmış. Ancak Derya Bey’in “Bağdat’ın aylar önce düşmüş olması” lafı yanlış bir ifade olmalı. Çünkü Kut kuşatması Şubat’ta oldu, Halil Kut Paşa Bağdat’I Mart’ta boşalttı. Ayrıca Mart ve Nisan’da Gazze’de Osmanlı ordusu bazı zaferler kazanmıştı.


Derya Bey’le iddialaşamayacağım tek şey “Ağustos 1918'de Mondros'a göre hangi noktalarda daha elverişli koşullarla mütareke imzalanacağını belgeleyen biri de herhalde vardır.“ lafı. Aynı şekilde Enver ve Talat Paşaların birlikte "büyük Türk imparatorluğu kurma" hayalleri acaba nerede konuşulup, tartışılmış? Ifadesi. Çünkü bunlara dair bir belge nasıl bir belge olabilir aklım kesmiyor. Tek söylediğim eğer Enver Paşa kafasının dikine gidip, Kafkaslarda maceralara atılmasaydı durumun farklı olacağı.
Şimdilik burada kesiyorum. Çünkü okuyanların da sabrı taşabilir. Gerisine sonra devam ederiz.

Nuri Paşa'nın İslam ordusunun Kafkasya'ya müdahalesindan galiba müttefikimiz Almanya’nın haberi bile yoktu. (Bkz. G. Dyer, „The Turkish Armistice of 1918“, MES VIII, 1972, Mayıs, s.143-178) Baku'yu almak uğruna Filistin ve Irak cephelerinin çöktüğünü iddia etmek içinse savaş tarihini yeniden yazmak gerekecektir.“ Lafına ise şöyle yanıt verebilirim. Hüseyin Haşim (Sanver) anılarında Enver Paşa’nın 5 Ağustos’ta Filistin’de bir atağa geçileceğini ve Kudüs’ün geri alınacağını vaadettiğini anlatır. Ali Münif Bey’in cevabı şöyle olur: „Ya siz bize yalan söylüyorsunuz, ya da size birileri yalan söylüyor“. Ağustos’un başlarında Almanların geri çekilmeye başladığı anlaşıldığında ise Enver Paşa şöyle der: „Size büyük bir sır vereceğim. Alman harekatı bir rica değildir. Bu Hindenburg’un ve Ludendorff’un bir planıdır. Fakat bunu sakın kamuoyuna açıklamayın. Almanlar geri çekiliyor deyin. Çünkü Almanlar bunun gerçek gibi görülmesini istiyor.“ (Bkz. Haşim Bey’in Şehadeti, Harb Kaninelerinin İsticvabı, 1933, s 594-600) „Enver Paşa sayın moderatörümüzün bazı anı kitaplarına bakarak çıkardığı türden bir andavallı değildi. Alman uşağı ise hiç değildi.” Derya Bey haklıdır. Enver Paşa başka konularda “andavallı”dır. (Bu arada Hicaz, Asir ve Yemen'de dişe dokunur bir birliğimizin kalmadığının suçu da ona aittir, bana kızmaya gerek yok.) Enver Paşa’nın 28 Eylülde tek başına savaşa devam kararının kaynağını bulamadım ama bu tarihte Almanya’nın mütareke imzalama kararı aldığının kaynağını verebilirim. 29 Eylül’de Almanlar Spa şehrindeki toplantıda Wilson’a bir barış konferansı toplanmasını önerme kararı alırlar. Bunu da İstanbul’daki elçileri Bernstroff’a bildirirler, o da Talat Paşa’ya anlatır. (Bkz. Hikmet Bayur, C.III. Km.4, s. 684) Zaten Talat Paşa’da bunun üzerine kabineyi istifaya davet eder çünkü bu iktidarla iyi bir barış andlaşması yapmak imkansızdır.

Mondros'a gelinirken karşı tarafın yekpare olduğunu söylerken kelime anlamıyla „Mondros mütarekesinin yapılışını“ kastetmiştim. Nitekim karşımızda yekpare biçimde İngilizlerin olduğunu, Fransız ve İtalyanların fait accompli ile karşı karşıya olduğunu Derya Bey de söylemişti. İstiklal harbini örgütleyenlerin bildiği, karşılarında savaşacak bir Fransız, İtalya, İngiliz gücü kalmadığı idi. Bu da ayrı bir yazı konusu olur.

Rauf Orbay hakkındaki bilgilerim vallahi de sözünü ettiği resmi tarih kaynaklarından değil. Kendisinin ekleyeceğin ne var bilmiyorum ama Rauf Bey maalesef iyi bir asker, kötü bir diplomattı. Mütareke koşullarını okuyan biri durumu « in bona fide » (iyi niyetli) davrandı canım diye geçiştiremez. Derya Bey’in Damat Ferid Paşa’nın neyi kurtaracağı sorusu haklı ama, bu soru padişahın hakikaten bu zatı göndermeyi düşündüğü gerçeğini değiştirmiyor. Yani sırf saçma diye böyle bir şey olmadı mı demeliyiz ? « Enver Paşa daha Türkiye'yi terk etmeden Anadolu direnişinin lojistik temellerini atmıştır. » demiş Derya Tulga. « Türkiye’den kaçmadan » deseydi keşke. Acaba bu değerli kadro neden Alman dretnotlarına binip sıvışmışlardı ? Neymiş « Anadolu direnişini örgütleyip de gitmiş ». Onlara mı kalmış Anadolu direnişi. Her iyi şeyden pay çıkarma huyu ücüncü kuşaktan İttihatçılarda bile adet galiba. Evet İttihatçıların Almanperver oluşu lafı fazlaca vulgarize etmek olmuş olayı. Elbette Enver Paşa ve şürekası « Alman uşağı » değildi. Hatta Alman askerlerine kötü davranışlarıyla meşhurdu. Çünkü kendinden başka kimsenin dehasına inanmıyordu. Evet Mondros Mütarekesinin koşullarına uyulsaydı bunca kan dökülmezdi tezi de pek anlamlı değil. Olsa olsa 6000 kişi daha yaşamış olurdu. Çünkü İstiklal savaşının toplam şehidi bu kadar. 980’i subay 9000 kadar asker kaçağı (bu sayıları grup üyesi Elif Hopyar İstiklal mahkemesi kayıtlarından derlemişti) da evlerinde otururdu.

"Tabuta çivi çakma" hakikaten fazla batılı bir analoji olmuş. Kusurumuz bu olsun demek hakkımız değil elbette. Son sözüm şu olacak: Derya Tulga’nın bir daha iddialara yanıt verirken belgeli konuşmaması halinde kendisine cevap vermeyeceğimi burada ilan ediyorum. Çünkü bu iş tam bir deli saçmasına dönüyor. O aklına geldiği gibi itiraz edecek biz tek tek ispatlayacağız. Bunun mantığını göremiyorum.

Ayşe Hür

[deryatulga]

Sayın Hür'ü yine o kadar öfkelendirmişiz ki, kendisi "moderasyon" kavramının ilk anlamını unutacak hale gelmiş. Acı patlıcanı kırağı çalmaz, ben kimseye ılımlı davranması için davetiye çıkartacak değilim. Ortaya bir soru atmışız, bunu tekrarlamışız, Ayşe Hanım bize hala quel alaka yerlerden karşı sorular yöneltiyor. Herkesin bildiği gibi bu ceza avukatlarının bir numarasıdır. Cevap verecek durumda olmadıklarında, ilgisiz bir soru sorarak üstlerindeki baskıyı dağıtırlar. Hepsine verecek cevap bulunsa sonunda "yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan?" tarzında soruların da dayatılacağı da kuşkusuzdur.
Biz burada dünya çapında şöhret olmuş uzmanların tezlerini tartışmaya açıyoruz. Üstelik bu tez sanıldığı kadar yeni de değil. Hala bazı toplantılarda dile getirildiğine göre sahibi bunun doğruluğuna iyice inanmış, "sürçi lisan ettim!" diyecek hali de yok. Hal böyleyken bir üçüncü şahsın kalkıp da hem konuyu ters yüz etmesi, hem de bana "sizinle nesnel bir tartışma yürütmek olanaksız galiba!" eleştirisini yöneltmesi, davranış terbiyesi açısından birilerinin benim tartışma yaparken sözümü keserek lafı değiştirmek istemesiyle eş değerli
oluyor.

Sayın Hür'ün askerlik tarihine de düşkün olduğunu bazı yazılarından biliyoruz. Onun için bir evvelki yazısında da bana etraflı tarafından ders vermiş. Yalnız anlamadığım şey şu: kanımca aramızda epey yaş farkı var, kendisine bir sataşma olmayan yerde, benim terbiyemle neden bu kadar ilgileniyor? Kendisi rahmetli Rauf Orbay'ın portresini çizerken pek mi örnek bir davranış sergilediğini sanıyor? "Laf yetiştirmek" sözü saygısızlık filan değildir, hele birisi kalkıp da diğerine bahsettiği konunun çok dışında şeyler söyleyerek, başkaları hesabına beraatı zimmet davasına kalkarsa! Bilgilerinin kaynağını ima filan ettiğimiz yok, o kaynakların hepsi de masamızın üstünde duruyor, "deja vu" meselesi yani. Kut al Amara meselesinde nasıl davranmalıydım acaba? Ayşe Hanım herhangi biri değil ki, ansiklopedist bir araştırmacı yazar. Onu okuyanlar sözlerinin gerçekliğini sınama zahmetine çoğunlukla katılmıyorlardır. Kendisinin durmadan "İttihat Terakki" diye adlandırdığı örgütün asıl adının ne olduğunu kibar bir parantezle anlatmaya çalıştık, ama
çabamız anlaşılan havada kaldı.

Ermenilerin kendilerini ne sandıkları, neredeyse yüz yılı aşkın bir zamandır hangi hayallerle
iştigal ettikleri bir sır değil. Ermeniler hakkında milletlerarası literatürden soykırımı faktörü ayıklanırsa geriye aslında bir dipnotu bile kalmaz.

Sadece mütarekeler değil, andlaşmaların veya mukavelelerin her türü in bona fide imzalanır. Bu bir teveccüh sorunu değil, bir önkoşuldur. "Yüz kızartıcı" gibi hamasi ifadeleri Ayşe Hanım'ın ağzından duyduğumuza da oldukça şaşırdığımızı belirtelim. Yüz kızartıcı olan muamele Paris Barış Andlaşmalarında galiplerin mağluplara ettiği muameledir. Sevres andlaşması yürürlüğe girebilseydi, Türk tarihinin kara bir lekesi olarak kalmaya mahkumdu. Mondros'a gelince tarihteki hangi benzerinden hangi sebeplerle daha utandırıcı veya zararlı olduğunu Ayşe Hanım'ın kaleminden öğrenmeğe talibim.

Osmanlı'nın neden savaşa girdiğinin bilimsel bir cevabı bugüne kadar verilebilmiş değildir. Birinci Dünya Savaşının neden çıktığı tartışmasının hala bitmediğine bakıldığında da bu olağan bir durum. Benim eldeki verilere dayanarak oluşturduğum kendi tahminim, Balkanlardan sonra Anadolu'nun önemli bir bölümünün ve bu arada İstanbul'un elden gideceğini sezen İttihatçıların oynadığı büyük bir kumardır. Denize düşenin yılana sarılması türünden bir davranış. Bunun ötesinde kocaman hayallere kapılmaya zaten kimsenin mecali yoktu. Enver Paşa'nın kafasında somut olarak Turan düşüncesinin yer alması 1918'in ikinci yarısındadır. Bunlar fazlasıyla belgelenmiş olgular. Türk ajanlarının Orta Asya içlerinde çıkarttıkları karışıklıklar Ruslar'ın buralara kuvvet bağlamasından başka bir amaç taşımıyordu. Osmanlı Ordusunun saldırı gücü ise daha savaşın ilk 17 ayındaki aşırı kayıplarla marjinalleşmişti.

[deryatulga]

RE: [tarihegitimi] Kendimi asmaya devam

1) “Ermeniler hakkında milletlerarası literatürden soykırımı faktörü ayıklanırsa geriye aslında bir dipnotu bile kalmaz”
Bu sitede bu cumleyi yazan birisinin olabilmesi sadece uzuntu kaynagi olur, cunku Irkcilarla tartisilmaz, ceza kanununda madde varsa yargilanir hapse atarsin, yoksa da bir sekilde Irkci oldugunu ilan eder, ona gore ugrasirsin.
2) “Biz burada dünya çapında şöhret olmuş uzmanların tezlerini tartışmaya açıyoruz. Üstelik bu tez sanıldığı kadar yeni de değil.”
Buradan da anlasildigi kadariyla Derya bey benimle ugrasma sporuna devam ediyor. Ama benim Derya Bey’e onerim, birincisi, benimle iliskili uslubuna dikkat etmesi. Tezle ugrasacaksa, onu da ilgili kitap veya makale neyse oradan alarak elestirmesi. Bir toplantida bir gazetecinin duydugunu aktardiklarindan kalkarak degil.
Tez basit bir tez ve uzun uzun “Sevr ve Lozan’in bir baska tarihi” olarak yazilmistir. Ermeni tabusu aralanirken adli kitapta da vardir. Birikim Dergisinde de yayinlanmistir. Derya Bey kitabi veya makaleyi eline alir, kisisel satasmalardan uzak durma terbiyesini de gostererek, bu makalede hangi fikre itiraz ediyorsa yazar.

Tez ozetle derki, “eger Batili muttefikler, Osmanli devletinin egemenlik haklarini tanimayi kabul etselerdi (ki bu da asagi yukari 1918’de savas sonrasi elde kalan topraklarin korunmasi ile sinirli idi), Turkler de (gerek Istanbul gerek Ankara hukumetleri) bu egemenlik hakkinin bir bedeli olarak Ermenilerin tehcir ve oldurmelerinden suclu olanlarin cezalandirilmasini kabul edeceklerdi ve biz de bugun bir baska tarih anlatiyor olacaktik. Yani ne 1915’de toplu cinayetlerin islenmis oldugu tartisma konusuydu, ne de bunu yapanlarin cezalandirilmasi gerektigi. Donemin Turk aktorleri, bu suclularin cezalandirilmasini, egemenlik hakkinin korunmasinin bir bedeli olarak goruyorlardi.”

Derya bey ilgili makaleyi okuyarak ve oradan alinti yaparak ve ama kisisel satasma ve saldirida bulunmayarak, yazi yazmayi basarabilir mi? Zannetmiyorum.


27.12.2004

[deryatulga]

İnsanlık tarihinin bir sürü tarifleri var, buna şimdi biz "devletlerin birbirini aşağılaması tarihidir!" diye bir ulama yapabiliriz. Zira yenen, yenilen, batan ve çıkan devletlerle doludur
dünya tarihi. Mali açıdan iflas etmemiş veya köşeye sıkışmamış devlet Avrupa'da pek azdır. Birileri boş vakit bulup da Balkan tarihini karıştırırsa Düyunu Umumiye denen şeyin de sadece bize mahsus olmadığını görür.

Feroz Ahmed "Bizi bizden iyi tanıyanlar" adlı bir röportaj dizisinde Hürriyet'e bir açıklama yapmıştı. Kolonize edilmiş kendi halkıyla Türkiye halkının davranış kalıpları arasındaki farka dikkati çekerek. Aşağılanma karşıdaki halk veya devletin adam yerine konmamasından geçer, Bunun miladı Berlin Kongresi sayılabilirse de, asıl rezalet Batılı ülkelerin Balkan Harbinin ardından verdikleri statüko sözünden caymaları ile Osmanlı seçkinlerinin bilincine yerleşmiştir.

Ayşe Hanım'a 1774 sonrasının diplomatik tarihini tadat edecek halimiz yok. Yalnız okul kitaplarına kadar girmiş olan 1848 yılındaki Londra elçimizin arabasının, kendilerini atların yerine koşan İngilizler tarafından çekilmesi olayını hatırlatalım. Küçük Kaynarca'dan çok sonraları bile Osmanlı İmparatorluğu parasını vererek İsveç'i Rusya üstüne salabiliyordu.
Kırım harbinde müttefiklerinin kimler olduğunu, 1856 Paris Konferansında dahil edildiği "Concert of Europe"un ne olduğunu yazarak da kimsenin zamanını boşa harcatmayalım.

5 Mayıs 1854'de Türkiye'nin müttefiki olan Fransa 3 yıl boyunca Pire ve Atina'yı işgal etmiş, Rus taraftarı Yunan hükümetine de yol görülmüştür. Yani aşağılamanın böylesi de var. Biz hala Fransa'nın Lorando ve Tubini'nin borçları için Midilli'yi işgal etmesini ağır hakaret olarak görürüz. Birinci Dünya Savaşı sırasında Selanik'e çıkan Fransız ordusu çok sayıda Yunanlı direnişçiyi öldürmüş, Yunanistan Stalin'in o ünlü deyimiyle "ensesinden tutularak" savaşa sokulmuş ve bunun sonunda da Küçük Asya Rumlarının akıbeti tecelli etmiştir. Bizde buna benzer bir olay da yoktur.

Ayşe Hanım'ın arzusuna uyarak askeri konulara onun istediği tarihten girelim. Bulgar İsyanı dediği şey 39 günde Abdülkerim Nadir Paşa tarafından bastırılmıştır. Batak olayının faili Pomak Ahmet Ağa'yı da hatırlatalım da, sonra kafamıza kakılmasın. 29 Ekim 1876'da "Taşkent Fatihi" General Çernayef'in komuta ettiği ve çok sayıda panslavist Rus gönüllüsünün ktıldığı Sırp ordusu Aleksinaç'ta Osman Paşa tarafından darmadağın edildi.

Bu arada kurulan I.Meclisi Mebusan 3 kıtadan gelen temsilcileriyle parlamentarizm tarihinde eşsiz bir kilometre taşıdır. Ayşe Hanım'ın tarif ettiği ezik bir milletin fertlerinin böyle denemelere girmesi ise eşyanın tabiatına aykırıdır.

93 Harbinde Osmanlı ordusu yenilmiştir. Fakat Mareşal Montgomery'nin askeri tarihinde belirttiği gibi de Türklerin daha ölmediğini Avrupalılara göstermişdir. Süleyman Paşa'nın Hersek'ten getirdiği kuvvetleri Şıpka geçidi önüne yığarken gösterdiği becerikliliği bugünkü
Türk ordusunda yapacak general sayısı azdır. Ayazlar, Karahasan, Kaçılova ve Ablova meydan muharebelerini peş peşe iki hafta içinde kazanmal şerefi de Mehmet Ali Paşa'nındır. Plevne önlerinden Romanya prensi I.Karol'a da "Türkler bizi mahvediyorlar! Hristiyanlık davasını kaybetmek üzeredir!" telgrafını ben çekmedim. Ferik Deli Fuad Paşa'nın Elena zaferini de ben uydurmadım. Doğu Cephesinde Ahmet Muhtar Paşa'nın kazandığı muharebeler sırasıyla Halyaz, Loris Melikof'u bozduğu Zivin, Gedikler, Yahniler.
Ayşe Hanım isterse 93 Harbini Marx ve Engels'in mektuplarından da okuyabilir.

Ruslar Büyük Friedrich'i yenerek Berlin'e, Napoleon'u yenerek de Paris'e girmişledi. İstanbul önlerine gelmeleri dünya tarihinde bir yenilik sayılamazdı. Ayastefanos'da eğer birisi aşağılandıysa, bu da Rusya'dır, zira elde ettiklerinin çoğunu Berlin'de kaybetme durumunda kaldı. Osmanlının haşmetli devrinde bile cami bile yapmayarak müslüman kolonize edilmeyen Romanya'nın kuruluşu, uzun vadede Romenlerin kronik Rus ve Bulgar düşmanlığı yüzünden Türkiye'ye yaramıştır. Sırbistan özerklik istediğinde kendisine zaten çok anlayış gösterilmiş bir ülkeydi. Uygulamada elden çıkalı yıllar olmuştu. Rusya'ya terk edilen sadece Kars ve Batum değil, Ardahan ve Doğubeyazıt idi. Bunlar Rusya'ya ilhak edilmemiş, ödenecek savaş tazminatına karşı rehin tutulmuştur. Bolşevikler Rus Çarlığının bütün alacak ve vereceklerinin üstüne sünger çektiğinden de Batum haricinde kalan bu topraklar 1921 Moskova Andlaşmasıyla iade edilmişlerdir. Batum'a karşılık olarak da bugünkü Iğdır toprakları Türkiye'ye bırakılmıştır. Elviyei Selasenin Rus işgalinden kurtulmasıyla İngiltere'nin de Kıbrıs'ı iade etmesi gerekiyordu. "Perfide Albion" adını boşuna almadıklarından, sözlerini tutmak gereğini de görmemişlerdir. 1882'de Mısır İngilizlerin eline düştüyse, daha önce de zaten Osmanlı'nın kuru egemenliği altındaydı.
Ayşe Hanımı okuyan da sanacak ki, kendisi Girit'e özerklik verilmesine karşıdır. Girit'in halkı neredeyse tamamiyle Rumdu. Bir kısmının müslüman olması bu gerçeği değiştirmez. Girit'te Avrupalıların yürüttüğü politika ise Türk tarafının onurunu filan kırmamış, yalnızca gözlerini açmıştır. Alman Büyükelçisi Marshall von Bieberstein'ın Berlin'e tellediği "Bir gün bu ülkede oluk gibi kan dökülürse, kimse kimseye ahlak dersi vermeye kalkmasın ve Girit'i hatırlasın!" mealindeki sözleri de kahinlere layıktır.

Türkiye'nin son savaşı Trablusgarp'ta 1911'de başlar ve 9 Eylül 1922'de de izmir'de sona erer. Ayşe Hanım Norbert Elias'ı gerçekten okumuş, anlamış ve sindirmiş olsaydı, o savaşı sürdüren nesil için kullandığı "yüzsüz" tabirini bir kaç kere tartardı. Kendisine tavsiyem Elias'ın 30 yıl savaşlarının Alman zihniyetini nasıl biçimlendirdiği üstüne tezlerine bir göz atıvermesi. Ben kendi ağzından işittimdi, insan ne kadar kocadığını böyle anlarda anlıyor.

Ayşe Hanım yine Grey'in yalancısı olmaya devam etsin, Dr.Nazım ile Ahmet Rıza'nın İngiltere'ye karşı samimi olarak aynı telden çalması mümkün değildir. İsterse Şükrü Hanioğlu'nun eserlerine bir göz atıversin. Ahmet Rıza Fransız elçisi Constans'a "Siz sokaklarda bağıranlara bakmayın, Girit bizim için sorun değil!" diyen zat. Kendisinin Batılı devlet adamları katında büyük forsu olduğu gibi hüsnü kuruntuları da vardı. Japonya işine gelince, Osmanlı ne iç ne de dış konumu bakımından Japonya ile mukayese edilebilirdi.
Gevezelik olsun diye söylenmiş bir sözden derin anlamlar çıkartmak "aşırıokuma" olmuyor demek ki!

"Yalnızlık edebiyatı"nı biz Doğan Avcıoğlu ve Yön çevresinden yıllar boyu dinledik. Kıbrıs oylamasında BM'de çuvalladığımız için. Türkiye lehine oyu sadece ABD, İngiltere, İran, Pakistan ve Enver Hoca'nın Arnavutluk'u vermişti. Bu yalnızlık edebiyatı çok şükür sadece bize mahsus değil, Bizden daha yalnız olanlar, kendilerine "Dostu olmayan halk" veya "Aldatılan halk" türünden mazohist ad ve san takanlar da vardır. Birinci Dünya Savaşı öncesi gerçekten de Türkiye'ye dönük bir saldırı yoktur. Sadece Anadolu'nun yarısı Ermenilere, aslında tabii ki Ruslara peşkeş çekilmiş, İstanbul'un da Batılılar tarafından gözden çıkarılması gün meselesidir. Niyetlerde hiç olmazsa Edirne'nin hinterlandını kurtarmak vardır, neticede Batı Trakya'da altın tepsi üstünde Bulgarlar'a sunulmuş, onlardan da Yunanlılar kapmıştır. Buradan binlerce Bulgar Neuilly andlaşması sonunda kovulmuşlardır. Sevres yürürlüğe girseydi, Ege bölgesinde de aynı işlem yapılacaktı.
Almanların istemedikleri bir andlaşmayı biz onlara empoze edebilmişsek, bu yalnızlık hikayesini de biraz derleyip toplamak gerekecek. Rus Ordularının durumunun berbat olduğuna gelince, savaş iki yıl sonra çıkmış olsa Rusların yenilmesinin imkansız olduğunu Alman Genel Kurmayı biliyordu. Ludendorff dahiyane bir manevrayla peşpeşe iki Rus ordusunu Mazurya bataklıklarına gömmese, savaşın talihi de başka olurdu. O tarihe kadar

[deryatulga]

Doğu Prusya halkı Rus istilasından kaçmakla meşguldü. Çarikof'un 1911'de yaptığı teklifin ardından köprülerin altından çok sular geçmiştir. Osmanlı sadece donanma ile Rusya'nın hakkından gelebilecek olsa 93 harbini kaybetmezdi. Ayrıca Rusya'yı korkutacak kadar güçlü bir devletin başta İngiltere olmak üzere Batılılar tarafından neden aşağılandığını anlamak da biraz güç.

Biz Birinci Dünya Savaşı hakkındaki kitaptan bahsederken bunu Türk tarihine teşmil ettik. Böyle bir kitap da yazılmamıştır. Orgeneral Hilmi Özkök tarihçi olmadığı gibi, Genel Kurmay Harp dairesi kadar evlere şenlik bir kuruluş da herhalde yoktur. Sıvaslı Murat'ı Hamparsum Boyacıyan sanacak kadar bazı konuların elifbesinden bihaber tarihçiler
manzumesi! Müderrisoğlu'nun tavsiye ettiğimiz kitabı "Sarıkamış" değil, "Kurtuluş Savaşı Mali Kaynakları" Burada ilk Osmanlı borçlarından başlayarak geniş bilgiler var. Müderrisoğlu meslekten maliyeci olduğundan da üzerinde konuştuğu konunun hakkını vermiş. Benim imlediğim de Sarıkamış Şehitleri değil, Almanlardan gelen paralar, Hani bizi Mısır'a çevirebilmek için dökülmüş olanlar! Ayşe Hanım Dadıryan Usta'yı biraz dikkatli okusaydı, İttihatçılar ve Ermenilerin, daha doğrusu Taşnakların arasının her zaman o kadar
kötü olmadığını görürdü. Seçimlere bile ortak listeyle girdikleri de mi tabular kategorisine giriyor? Necip Fazıl'ın "Büyük Mazlumlar" kitabında Ermenilere bir miktar ağıt yaktıktan sonra "Bir zalime yardımcı olana Allah o zalimi musallat eder!" hadisini eklemesi de ondan. Benim Ermenilerden nefret ettiğime gelince, ilke olarak nefretin acizlerin öfkesi olduğuna inanırım, Hor ve hakir görme, şu meşhur aşağılama varken kimden neden nefret edeyim?
Ermenilerin güçlüden yana tavır koyma refleksi, tarihin kendilerini hep iki dev arasına sıkıştırması sonucu oluşmuş bir şey. Genel tarih kitaplarına girecek kadar da kabul gören bir tez. Bunun ahlaki bir yönü de yok. Bu iş kayınpederi Pontus Kralı Mitridat adına Efes soykırımını yaptıktan sonra Roma ordularıyla karşısına dikilen Lukullus'un emrine girip kayınpederini kovalayan II.Tigranes ile başlar ve sürüp gider. Bu o kadar normal karşılanan bir şeydir ki, III.Murad devrinde ele geçirilecek her Kızılbaş'ın öldürülmesini emreden bir fetvada Safevilerle işbirliği yapan Ermeniler'e, bu işe zorlandıkları bahanesi ile, aman verilmesi gerektiği söylenir. Ayşe Hanım belki inanmayacak ama Ermenilerin kendileri de genellikle bu özelliklerini bilir ve kendilerine dert etmezler. Hiç tarihi olmayan halklar hakkında benim bir araştırmam yok ama, Marx'ın ve özellikle yaşlı Engels'in dediklerini tekrarlasam adım İttihatçıdan faşiste filan çıkar herhalde. Türklerin Ruslara ittifak teklif etmesi tek başına neden salaklık olsun? İddia edilen Türk ordusunun Rusların emrine verilmesi meselesiydi. Yoksa Türkler ve Ruslar aynı ittifak içinde Napoleon'a karşı omuz omuza döğüşmüşler, Kavalalı belasından da onların sayesinde kurtulmuşlardır. II Abdülhamid ile III.Aleksandr arasındaki samimi yakınlığı da biliyoruz. Çelişki Turan İmparatorluğu kurmak isteyen birinin Ruslara hizmet sunması. Ayrıca İttihatçıların savaş öncesi çalmadıkları kapı kalmadığını bilmeyen pek yoktur. Ahmet Muhtar Paşa'nın anılarının nerede olduğunu bilmediğim gibi, İttihatçıların gizli emelleri bağlamında ne işe yarayabileceğini de anlamış değilim. Ancak benim MA tezim Türk-Rus ilişkileri üstüneydi ve 1929 tarihinden de epeyce sonraları yazılmıştı. Aslında tvsiye edeceğim kitap yöntem açısından biraz demode olmakla birlikte zengin malzeme sunan Akdes Nimet Kurat'ın "Türkiye ve Rusya" adlı hacimli eseri.

Amerika savaşa girmeseydi Almanya'nın yenilmesi mümkün değildi. Hele hele Brest Litowsk ertesi Ukrayna'nın zenginliklerine de el attığından, durumunu sarsmak mümkün değildi. Amerika seçim propagandalarında ülkelerini kesinlikle Avrupa'da çıkacak bir savaşa bulaştırmamayı vaad eden başkanlarla doludur. Ama hiç biri bu işi Wilson kadar içten bir barış havarisi gibi pazarlayamamıştır. Rusya'da devrim olması savaşın değil ama Türkiye'nin kaderini değiştirmiştir. Yoksa Brussilof taarruzunun da kırılmasından sonra
Rus ordusunun stratejik bir davranışa girmesi mümkün değildi. Ayşe Hanım fazla araştırmasın, tarih bu konuda, hiç değilse askeri perspektiften kesin kararını vermiştir.

Bu topraklarda doğup büyüyenler arasında kimlerin nelere kaadir olduğunu Ayşe Hanım en az benim kadar bilir. İstanbul'un fethini bile tartışma konusu eden adamların, İstiklal Harbini
küçümsemek ve kötülemek için çene yoranların da ülkesidir Türkiye. Çanakkale de bu furyadan payını alanlardan. İsteyen istediğini düşünüp söylesin, yalnız benim de düşünce ve söz özgürlüğüme karışmasın. Ayrıca bu topraklarda doğup büyümenin tek başına bir özelliği mi var? Aynı tarihlerde Rus donanması Trabzon'u bombardıman ederken sokaklara dökülüp de sevinç gösterisi yapanlar da bu topraklarda doğup büyümüş insanlardı. Kaynak Lepsius. İnternet'te var, isteyen arayıp bulsun,

Almanya'nın harcadığı paralar denince sorduğum şu "Mısırlama" işiydi. Savaş için verilen para 5 milyon lira ise, Almanların bizi kelepire kapattığı anlaşılıyor. Gerçek odur ki savaş sebebiyle Almanlardan alınan paralarla Türkiye'nin dış borcu ikiye katlanmıştır. Fransızcı Cavit'in yakınmalarını sağlıklı bir kuşku süzgecinden geçirmek gerekir. Ayşe Hanım sevabına Ermeni tehcirinin yarattığı yıkımın nasıl onarıldığına ait somut bilgiler sunabilir mi? Demek ki İttihatçılar Almanlardan aldıkları parayı kasaları tamtkır olmasına rağmen neredeyse 6 ay ellerinde tutmuşlar. İşte bu da aslında Ermeni soykırımının çok daha önceden planlandığını kanıtlıyor. Bir de kendilerine savaşa girme süsü filan vermişler.

Ayşe Hanım Irak cephesindeki askeri harekattan bahsederken zahmetse ayların yanına yılları da yazıversin, O zaman ortaya biraz değişik bir tablo çıkacağını görecektir. Gazze zaferleri Filistin cephesine ait olduğuna göre burayı ricat edilenler arasından çıkartacakmıyız?

Ayşe Hanım Enver Paşa'nın Kafkasya harekatına aynen Alman Genel Kurmayının gözüyle yaklaşıyor. Onlar da Bağdad üzerine bir taarruz peşindeydiler. Hesabı bozulan ikinci grup ta Ermenilerdir. Enver Paşa müdahale etmeseydi, durum gerçekten de farklı olurdu. Mondros mütarekesinin o günün şartlarında neden "yüz kızartıcı" olduğunu açıklamak zor olmasa gerekir. Benzerleri daha iyi koşullarda yapıldı da, Mondros'ta Türkiye birilerinin sapık emellerine mi alet edildi? Talat Paşa'nın son derece realist ve pragmatik bir yapıya sahip olup, alageyik hikayelerine pek düşkün olmadığını bilenler bilir.

Nuri Paşa'nın İslam Ordusu, özel kurulmuş birliklerden oluşuyordu. Müttefikimiz Almanya'nın bilmemesi mümkün değil, zira başta yarbay Paraquin olmak üzere Alman subayları refakatteydiler. Ayşe Hanım Baku'da olan bitenleri Hasan İzzettin Dinamo'nun kaleminden de okuyabilir. Ermenileri sevimli gösterebilmek için paralel tarih yazmak biraz acaip oluyor. Enver Paşa'nın eniştesi Kazım Orbay'ın kendisine "Enver hakkında dediklerimize bakmayın, hepimiz yalan söylüyoruz!" dediğini Dankwart Rustow'dan duymuştum. İsmet İnönü vefa gösterip de anılarında hakkını vermeseydi, hali daha da kötü olurdu. Ayşe Hanım'ın Hicaz, Asir ve de Yemen de bulundurmak istediği birliklere de gıptayla bakıyorum doğrusu! Her yan asker kaynıyordu ama, işte oralara kimseler gönderilemedi. Bilinen odur ki Mustafa Kemal veya Kazım Karabeki misali subaylar daha o zamanlar Misakı Milli sınırlarına benzer sınırlar düşünmekteydiler. Ordu Gazze'de süründürüleceğine Halep'in güneyine toplansaydı, aslında hiç de fena olmazdı. Barış konferansı teklifleri savaşın başından beri vardır. Lloyd George'un inadı olmasa 1917'de sağlıklı bir barış yapılması işten bile değildi. Almanlar da Bulgarların kopması halinde Türkiye'nin sonunun geleceğini bilecek kadar feraset sahibiydiler.

Enver Paşa gibi delicesine cesur bir adama "kaçtı" denerek acaba ne elde ediliyor. Anadolu direnişini yapanlar Ermeni soykırımcıları ile özdeş olurken iyi de, Enver Paşa'nın adamları oldukları zaman mı kötü oluyorlar? Biz lojistik bir örgütlemeden bahsettik. Hüsamettin Ertürk'ün anıları bu konuda yeterince ip ucu veriyorlar. Ayrıca Ayşe Hanım'ın müsaadesiyle Bahriye II.Şubesini yönetmiş ve İstanbuldan Anadoluya yapılan silah kaçakçılığının merkezinde bulunmuş bir insanın torunu olarak, bizim de bildiğimiz bazı şeyler olsun. Ayşe Hanım da boş bir vaktinde Mustafa Kemal'in Talat ve Enver Paşalarla yaptığı yazışmanın içeriğine bir göz atsın. Enverin Alman askerlerine kötü davrandığı iddiası, Bronsart von Schellendorf'un onun dostu olmaktan gurur duymasıyla çelişmiyor mu? Kaldı ki Alman kaynaklarında böyle bir ima bile yok. Ayşe Hanım çok iddialı olduğu İstiklal Harbi kayıplarını tadat ederken sadece Türk tarafının askeri kaybı olduğunu sandığı sayıları vermiş. Bunun Rum'u, Ermeni'si filan yok mu? Onlarınki candan sayılmıyormu? Zaten bu Mondros tezini ortaya atan zat da başta onları düşünerek yazmış.
Biz de dedik ki, Mondros'ta belirtilen sınırları zaten Ermeni ve Rumlar da kabul edemezlerdi, İngilizlere karşı slogan atmanın bir anlamı yoktur! Hepsi bu kadar.

"Tabuta çivi çakma" tabii ki analoji değil, sadece metafor. Mecaz yani. Bunu nereden bildiğimi de belgelemem gerekir mi acaba?

[deryatulga]

"Toprak vatanım, nev'i-beşer milletim...insan insan olur ancak, bunu iz'anla, inandım."
Bu ırkçılığım hakkında bir dipnot. "Hayır, hayal ile yoktur benim alış verişim... İnan ki her ne demişsem görüp de söylemişim. Şudur cihanda benim en beğendiğim meslek: Sözüm odun gibi olsun; hakikat olsun tek!" Bu da uslubum hakkında bir mülahaza.

Taner Akçam tehdit maksadıyla da olsa "susma hakkını" kullanmaktan feragat etmiş. Kendisinin Türk dilini anlama yeteneğini Talat Paşa'ya yönelttiği "Bakın sadece Hristiyanları öldürmeyin diyor, Ermenileri öldürmeyin demiyor!" eleştirisi sayesinde tanıyoruz. O bakımdan benim söylediklerimi gerçekten yanlış anlamış olması ihtimalini göz ardı ediyor değilim.

Ancak ne kadar yanlış anlamış olursa olsun, burada kullandığı eleştiri yöntemi son derece sakıncalı. Aslında bana cevap vermeğe gerçekten niyeti olsaydı, benim "Mondros ne ifade eder?" adlı yazımı irdelemesi gerekirdi. Bunu yapmadığı gibi "yüz kızartıcı bir anlaşma" olduğu gerekçesiyle Mondros'un genelinde benimle tartışan Ayşe Hür'e verdiğim hem de ikinci cevaptan alınma aktarmalardan uçsuz bucaksız fikirler üretiyor. Zahmet edip de hiç değilse birinci cevaptan nakil yapsaydı, şu paragrafa dayanabilirdi:

"Turan İmparatorluğunu kurabilmek için Osmanlı'nın hem Rusya'yı, hem de İngiltere'yi yenecek kadar güçlü olması gerekirdi. Bu kadar güçlü bir Osmanlıya da Ermeniler ayak bağı olmak şöyle dursun, tarihlerinden gelen güçlüden yana tavır koyma refleksi ışığında bir de yardımcı olurlardı. Ermenilerin büyük hayallerine rağmen tarihe, o da sadece başlarına gelen felaket dolayısıyla sadece önemsiz bir dipnotu olarak geçebilmeleri ve bunun yarattığı gerçek travma, anlaşılan sadece onlara münhasır kalmıyor."

Altına her zaman imzamı koyabileceğim, ırkçılıkla bağlantısını ırkçılığın nevi şahsına münhasır bir tarifine dayanan kişilerin keşfedebileceği bir söylem. Ermeniler bilinen tarihleri boyunca iki dev arasına sıkışmış ve bunlardan daha güçlü olduğunu sandıklarının
yardımına koşmuşlardır. Aksini iddia eden, abesle iştigal eder.

Taner Akçam Ermenilerin İran kültür alanına aidiyetlerini kanıtlamak istercesine yaptıkları övünmelerden bihaber mi? Bazıları var ki Şahname'de bile bulunmaz. Yalnız Şahname'nin
kahramanları yiğidi öldürüp de hakkını verebilen takımındandırlar. "Biz olmasaydık Müttefikler I.Dünya savaşını kazanamazdı!" lafına alıştık da "Biz olmasaydık Müttefikler II,Dünya savaşını da kazanamazdı!" övünmesine biraz ikircikli yaklaşıyoruz. Neden mi?
"Türkler bizi soykırımına uğratmasaydı bugün dünyanın belli başlı devletlerinden biri olurduk!" dendiği için. Soykırımına uğradıktan sonra İki Dünya savaşının birden kaderini tayin etmek her halka vergi olabilen bir şey değil.

Tarih ilmi bu iddialara sayısal bağlamda nasıl yaklaşıyor? Soykırım veya katliamla uğraşanlar dışında Ermeni tarihi ile ilgili kaç milletlerarası eser var? Bunca meziyetleri olan bir halk bütün kaynakların soykırımı dağdağasına kurban edilmesiyle, neredeyse sanal bir görünüm alıyor. Taner Akçam kendisine her türlü imkan tanınan bir zat. Gitsin bir kütüphaneye, Ermeniler hakkındaki eserlerin açıklamalı dökümünü alsın. Bakalım rakamların dili neyi anlatıyor?

Kimlerle tartışılır meselesine gelince, tabuları yıkmaya soyunan bir akademisyenden
böyle sınırlamalar duymak biraz tuhaf kaçıyor. Ancak "madem ki benimle aynı fikirde değilsin, o halde seninle tartışmam!" diyen Türk aydınları da gördüğümden, şaşırmış da değilim. Aslında benim bu sayfalarda Akçam'ın şahsına filan değil, sadece yazıp çizdiklerine yönelik gayet sert eleştirilerim oldu. Bunların hepsine karşı susma hakkını kullandı da, şimdi bu kadar basit bir imlemeden neden rahatsız oldu. "Sis Manastırı Hazinesi" hakkındaki denemem sayın moderatörümüzce engellenmeseydi, vereceği cevabı duymayı çok isterdim aslında!

Taner Akçam'ın analitik yaklaşımının da "ilan etmek"den geçtiğini kendi kaleminden okuyoruz. O ilan ettiği için birileri ırkçıdır, o ilan ettiği için tarihsel olaylar yaşanmış veya yaşanmamıştır. Kendisini bu kadar imtiyazlı addeden bir düşünce tarzının Batılı olmadığını eklemek gerekmez. Nuriye Akman'la yaptığı söyleşide "Ben tam anlamıyla bir Sonderfall'ım" diyecek kadar kendisine tanınan ayrıcalıklardan emin bir kişinin, elbette bir bildiği olmalı. Maamafih benimle uğraşmak istiyorsa, bu sitedeki hayranları ile iş bölümü yaparak buyursun. Eski enerjim ve zihinsel berraklığım kalmadı ama, böyle restlerin ardındaki eli hep merak etmişimdir.

“Biz burada dünya çapında şöhret olmuş uzmanların tezlerini tartışmaya açıyoruz. Üstelik bu tez sanıldığı kadar yeni de değil.”
Bu lafım kendisine anlaşılan pek dokunmuş. Akçam değil dünya çapında şöhret olmak, "unique" olduğu yüzlerce kaynakta tekrarlanan bir şahıs. Kahraman olduğunu iddia edenler de var. Burada tarafımdan bir ironi kuşkusu bile olamaz. Eğer kendisini "uzman" olarak tanımlamama gocunduysa, ben burada onu ünlendiği kimliği ile betimledim. Bir krala "bu ne biçim kralmış!" diyebilirim de, "bu kral filan olamaz!" diyemem. Kendisi "Ben uzman filan değilim, bu Derya Tulga benimle dalga geçiyor!" kanısındaysa, yasal yollar açık. Tezinin yeni olmadığını ise zaten kendisi burada tekrarlamış.

Bu cümlenin uğraşma sporuyla ilgisini pek anlayamadım? Uslup açısından da aynen öyle! En iyisi Taner Akçam bize bir alternatif cümle formüle etsin, biz de ona ayak uyduralım. Tez dediği şeyin, bundan çok önceleri Sabah gazetesinde benim yazdığımdan bile daha kısa olarak aktarılmasına bir itirazı olmamıştı sayın yazarın, "Biz akademisyenler" diye söze başlamayı itiyat edinen bir zatın Raffi Hermonn'a da burun kıvırması normal karşılanmalı. İsteyenler Hermonn'un yazısını okuyabilirler, not alınarak hazırlanmış olduğu derhal belli oluyor. Venedik toplantısında konuşulanlar bu siteye defalarca fwd edildiğinde de Akçam'ın bir açıklama gönderdiğini veya itirazda bulunduğunu hatırlamıyoruz. Kaldı ki ben bir yanlış anlama olmaması için sayın Hermonn'la da yazışmayı ihmal etmedim. Beni aslında ilgilendiren Yves Ternon'un ettiği sözlerdi, ama bu bir şeyi değiştirmez. "Sevr ve Lozan'ın bir başka tarihi"ni okumam gerekmez, önümüzde Akçam'ın göndermiş olduğunu her halde inkar etmeyeceği bir mail var. Aynen kendi sözlerini aktaralım:

"Tez ozetle derki, “eger Batili muttefikler, Osmanli devletinin egemenlik haklarini tanimayi kabul etselerdi (ki bu da asagi yukari 1918’de savas sonrasi elde kalan topraklarin korunmasi ile sinirli idi), Turkler de (gerek Istanbul gerek Ankara hukumetleri) bu egemenlik hakkinin bir bedeli olarak Ermenilerin tehcir ve oldurmelerinden suclu olanlarin cezalandirilmasini kabul edeceklerdi ve biz de bugun bir baska tarih anlatiyor olacaktik. Yani ne 1915’de toplu cinayetlerin islenmis oldugu tartisma konusuydu, ne de bunu yapanlarin cezalandirilmasi gerektigi. Donemin Turk aktorleri, bu suclularin cezalandirilmasini, egemenlik hakkinin korunmasinin bir bedeli olarak goruyorlardi"
Gerçek tarih yazarlarının şart kipine neden bu kadar allerji duyduklarına hak vermemek elde değil. Lafı uzatacağımıza, "Mondros Mütarekesi sonunda Ermenilere karşı işlenen suçların failleri cezalandırılsaydı, bugün bu tartışmalar olmazdı!" da denebilir. Adama da "İyi ki söyledin!" derler.
Türkiye'den bugünkü yüzölçümünün yarısı kadar bir toprak kopartmak için saldıran bir Ermenistan varken, hangi aklı evvel kalkıp da savaşta bindiği dalı keser? Venizelos'un ise daha Mondros imzalanmadan 3 gün önce Suriye'den bile toprak isteyecek kadar aç gözlü davrandığını kaynağı ile gösterdik. Almanya müttefiklerle ateş kestiğinde topraklarına daha tek düşman askeri ayak basmamıştı. Tam tersine Kafkasya'da dahil olmak üzere Alman ordusu her tarafa yayılmıştı. Versailles andlaşmasında başına gelenler bellidir. Mondros mütarekesi sınırlarını Türk tarafı Misakı Milli ile kutsallaştırmıştır. Müttefiklerin ise başta İngiltere olmak üzere Osmanlı İmparatorluğuna acımaya hiç niyetleri yoktu. Ayrıca Türkiye'ye neden ortaklarından daha iyi muamele edilmesi gerektiğinin de siyasal bir açıklaması yoktur. Sırf Ermeniler'e yapılanlar cezasız kalmasın diye politika üretebileceğine Ermenilerin kendileri inansaydı, 1918 yılında bir ara İttihatçılarla can ciğer kuzu sarması olmazlardı.
Mesele bu kadar basit. Ayrıca ben bu Mondros konusunu suya, sabuna dokunmamak, etliye sütlüye karışmamak için seçmiştim. Daha ciddi sorunları sansürden geçirmek mümkün olmadığından. Ayrıca Allah hakkı üçtür. Taner Akçam'dan önce ajanlık, ardından da ırkçılık iltifatlarını dinledik. Üçüncü sıfatımı da taksın da, belki ben de o zaman aynı telden çalmaya başlarım.

[deryatulga]

From Empire to Republic: Turkish Nationalism and the Armenian Genocide

[/URL] Author Akcam, Taner
Publisher Zed Books
ISBN 1842775278
Binding PB
List Price £18.95


[URL="javascript:document.buyBook184 2775278.submit()"] (http://www.word-power.co.uk/catalogue/1842775278/extract)
'Taner Akçam is one of the new generation of scholars from Turkey developing a new understanding of Turkish history, and who are trying to explore the transition from the Ottoman Empire to the Republic. In Turkey, this subject has been made taboo politically and in official historical writing, and efforts at seeking historical truth and justice are full of personal risks. We hope that his example of courage and intellectual honesty will contribute to a better understanding between peoples in the region.' - Yair Auron, The Open University of Israel
'This book is original, discriminating, and confronts profound issues. It should be accessible to a wide audience, not scholars alone. From Empire to Republic is a book that could have a large impact on how both Turkish history and the Armenian Genocide are understood' - Roger W. Smith, Professor Emeritus, Department of Government, College of William and Mary
'Taner Akçam's approach to the analysis of the lingering Turkish-Armenian conflict is as novel as it is phenomenal. He proposes a new kind of scholarly dialogue that is based on non-partisan, authentic official documents and upon scholars, both Turkish and Armenian, whose commitment to unadulterated truth is optimal' - Vahakn N. Dadrian, Director of Genocide Research, Zoryan Institute
'Dr. Akçam has been working tirelessly, and against tremendous odds,to overcome prejudices and biases in order to initiate dialoguebetween the Turks and the Armenians. He has diligently delved into primary sources to understand, illuminate and analyze some of the darker aspects of human behavior in general and the Armenian tragedy in particular. His critical focus on this particular silence in Turkish history is bound to bolster the democratic forces in that society. Dr. Akçam's scholarship is meticulous, his perspectives illuminating, and his moral fortitude inspiring. In all, what is most remarkable is not only his perseverance, but also his genuine sense of optimism' - Fatma Müge Göçek, Sociology Department, University of Michigan-Ann Arbor Taner Akçam is one of the first Turkish academics to acknowledge and discuss openly the Armenian Genocide perpetrated by the Ottoman-Turkish government in 1915. This book discusses western political policies towards the region generally, and represents the first serious scholarly attempt to understand the Genocide from a perpetrator rather than victim perspective, and to contextualize those events within Turkey's political history. By refusing to acknowledge the fact of genocide, successive Turkish governments not only perpetuate massive historical injustice, but also pose a fundamental obstacle to Turkey's democratization today.
Contents
Preface Introduction
1. What Are Turkey's Fundamental Problems? A Model for Understanding Turkey Today 2. A Theoretical Approach to Understanding Turkish National Identity
3. Some Aspects of Turkish National Identity and the Armenian Genocide
4. The Homogenizing and Ethnic Cleansing of Anatolia
5. The Decision for Genocide in Light of Ottoman-Turkish Documents
6. The Treaties of Sèvres and Lausanne: An Alternative Perspective
7. The Causes and Effects of Making Turkish History "Taboo"
8. The Genocide and Turkey 9. Some Theoretical Thoughts on the Obstacles to Armenian-Turkish Reconciliation
Taner Akçam is Visiting Professor at the University of Minnesota, Twin Cities.

[Der Schakal]

„ […] Benim ama bunca gürültü arasında gördüğüm, aydın ve entelektüellerimizin önemli bir kısmının kendilerini fazlasıyla genel havaya kaptırmış olduklarıdır. Fransa’ya ağız dolusu, o da sadece bu yasayla ilgili, laf söylemenin ötesine pek gidilmiyor gibi. Belki Türkiye hala sıcak, Minneapolis’de ise geçenlerde kar yağdı. Aradaki fark bundandır […] "
Taner Akçam – Agos-Gazetesi Ekim 2006






Taner Akçam'ı okumak keçiboynuzu çiğnemekten beterdir. Bir ton oduna bir damla bal düşerse şükreder insan. Bu sefer kafaya kendisini aşmayı koymuş ki atalarımızın munkabız fuzuli şagil dedikleri türden bizim Foruma gelip yerleşmiş.

Akçam der ki, olaya ilkesel olarak yanaşalım. Gayssot yasasını çıkartmış Fransa kendi açısından bu sefer de tutarlıdır. İyi de Akçam sık sık Fransızca kaynaklara baş vursa da bu dilden tek kelime anlamaz. Diğer yabancı dillerde de Almanca dahil epey dangıl dungul olduğundan Fransa'da kopan kavgadan haberi bile yok. Olmadığı için de Gayssot yasasının da aydınların ve tarihçilerin hedefinde olduğunu bilmiyor. Kartezyen düşünce analitik geometrinin söz haline dönüşmüş halidir. Akçam gibi bir genel kültür fukarasının bunun altından kalkabileceğini düşünmek bile abesle iştigal olur.

Gayssot yasasının bir an için Fransa'nın aydın kamuoyunda tartışmasız olduğunu kabul edelim. İlk olarak Akçam'ın Türkiye'nin tek yürek ve tek vücut halinde direnmesine fena halde bozulduğu anlaşılıyor. Adam yıllar boyu iğne ile kuyu kazarak bir kamuoyu oluşturdu, şimdi şu başına gelene bak? Bunun sebeplerini irdelemeye kalksa, Akçam Akçam olmazdı zaten. Hemen ardından ise Türk tarafının enerjisini boşa harcamasıyla, çakaralmaz tehditleriyle alay etmeden geçemiyor. Acaba neden? Elinde daha etkili bir metod mu var, her tarafı tatmin edecek bir türden? Elbette ki var. Akçam da yıllardır bunu Türkiye de dahil her kapıda pazarlayıp duruyor. Gerçi kendisi bir önceki evrede Fransız Taşnaklarını nankörlükle suçlamıştı ama şaşılacak şey değil . Mühim olan Akçam'ın topu ayağından çıkarmaması ve tribünlere oynaması, ama bu işi de beceremediğinin ,dar alanda yaptığı bıktırıp usandırıcı tekrarlardan belli olması. Bu arada da Türkleri birleştiren şeyin ilkesel konumunu belki de bilerek ıskalıyor. Bunun en önemli ipucu ise şu soru:
"Tarihte yaşanmış kitlesel imhaların inkar edilmesine karşı ceza yasaları ile mücadele edilmesi doğru mudur?"
Üstad böylece karşı tarafın ilkesel davranışını, yine ilkesel bir soruyla silip süpürdüğünü sanıyor. ama burada onun seyrettiği ABD TV.Krimileri
ve oradaki ceza hukuku sistemi yok. Fransız düşünce sistemi ve zihniyetine bu kadar yabancı olan Akçam, kıta Avrupası ve Anglo-Sakson sistemleri arasındaki farkı ne bilsin, acaba Sistem analizi diye bir şey duymuş mudur hayatta?

O eğer savurup sallamasa da Akçam olmaz: "Ayrıca, Fransa’ya “senin Cezayir’inden ne haber” gibi bir tavır almanın da çok ikna edici tarafı yok, çünkü bu yasayı geçirmeye çalışanların içinde büyük bir kesim, aynı şekilde Cezayir yasası için de uğraşıyorlar." Adam Patrick Devedjian'ın General Massu'nün bile pişmanlık gösterdiği bir konuda Cezayirde işkence yapanlara arka çıktığını duymamış bile. Bu işkence görenlerden biri Akçam'ın hava atmak için bahsettiği, ama anlaşılan adını unuttuğu Henri Alleg. Kendisi komünist bir gazeteci, politikacı değil. Devedjian "İsyancılara çantacılık yapanlara mı acıyacağız?" türünden bir bilgelik savurmuştu az bir zaman önce.

Akçam efendi palavra ile yalan arasındaki ince sınırı zorlayarak şunu buyuruyor:
"Üstelik bu yasa bir tek Fransa’da yok, birçok Avrupa ülkesi benzeri yasayı kabul etti. Avusturya, Belçika, İsviçre, Çek Cumhuriyeti, Almanya, Polonya, Romanya, Slovakya, Litvanya benzeri yasaya sahip olan ülkeler arasında."

Böyle bir durum yok. Jack Lang gibi bir hukukçunun üzerine basarak söylediği gibi de bu kanun Fransız Anayasasına aykırı! Akçam bütün bunları bilmiyor mu? Pek emin değilim, doktorasını bile eline başkasının tutuşturduğu notlara dayanarak yazan bir adamın marjinalliğini suratına zaten söylemiştim. Ermeni Soykırımının yaşandığına inanan tarihçilerin bile kıyameti koparttığı ortamda Akçam demokratikleşmekten bahsediyor, yasaklamacı bir militan demokrasi bu herhalde! Le Monde gibi en ciddi gazeteler bile bu tür yasaların bilim ve düşünce özgürlüğünün köküne kibrit suyu ekmek olduğunu savunurken, Akçam bunu biz garibanların az gelişmişliği ile açıklıyor. Arkadan da hemen cici çocuk havasına bürünmeyi unutmuyor:

"Özel bir kanun çıkarmamak ve ama konuyu “ırkçı nefret” çerçevesinde mevcut olan kanunlar içinde ele almak doğrudur. Burada da tarihteki yaşanmış olay hakkında kanaat belirtmekle, bir etnik-din gurubuna karşı nefret duyguları yaymak ve bunu eyleme dökmek arasında ayırım yapılması gerekir."

Sanarsın ki Türkiye'de bu konuya eğilenler nefret kusmaktan başka bir şey yapmıyorlar veya herkesi Ermeni avına davet ediyorlar. Akçam bu ahlak derslerini kalkıp da koltuğuna sığındığı Dadrian ırkçısına verebilir mi? Kin ve nefret damlayan acaba kimlerin kalemidir? Yaveliğin de bir haddi olmalı! Reklamcılık alanında da iyi eğitilmiş olmalı ki. buradan doğrudan doğruya Dazlak terörüne, oradan da Türk ve Müslümanların başına gelebilecek tehlikelere atlıyor: İlkesel olalım Fransa'da bu yasanın çıkmasına karşı gelirsek, kendi düşen ağlamaz! Bütün dünyanın kabul ettiği bir şeyi inkara devam edersek, bir de aptallığımız ortaya dökülür. Kurgulama bu kadar basit, birilerini de etkiliyordur kuşkusuz!

Fransa Türkiye'yi ikrah ettirmek isterse, böyle yasalarla filan uğraşmadan da yapar.
Bir taşla bir kaç kuş vurmak hesabında olunca, o ihtimal de akla gelebilir. Buna rağmen Fransa'nın Türkiye'yi dışlamakta bu derece ileri gitmesinin akıllıca bir tarafı yok, Fransız sermayesinin hamisi OYAK olmasaydı acaba kendisine bu rolü isteyerek seçer miydi? Akçam'ın canını asıl yakanın pazarlayarak paraya çevirmek istediği Dialog planlarının yatması olduğu anlaşılıyor, yüzüp yüzüp de kuyruğuna gelmişken Fransa'nın pişmiş aşa su katması asabını fena bozmuş! Buna rağmen bir Kemal Kerinçsizin yasanın kendisinden değil de boşluğundan yararlandığını göz ardı ediyor Akçam. Tam tersine Fransa'nın o boşluğu evinde asla bırkmayacağını da hiç düşünmüyor. veya bizlerin hepten salak olduğumuzu sanıyor.

Akçam'ın 1999 Türk-Ermeni buluşması dediği şey tek taraflı Türkiye'ye yüklenen bir gösteriydi. Henri Alleg'i orada dinlemiş olmakla da övünüyor. O toplantıda Taner Akçam'ın aksine hem tarihçi, hem de anadili gibi Fransızca konuşan bir Derya Tulga'ya yer var mıydı? Ötesini boş ver o zaman! Fransız üniversiteleri ortaçağda bugün bile sarıldığımız tartışma kültürünün merkezleri, Taner Akçam gibi bilim adamlarına hayran olunan ülkelerde ise bu kültürün gelişmemesinden şikayet etmemek lazım. Alenen toprağına, varına ve yoğuna göz dikilmiş bir halkın, üstelik de sürekli hakarete uğramayı sineye çekmesini bekliyor olmalı Akçam! Fransa'da çıkacak yasa Türkiye'deki yasakçılığa denk düşecekse zaten bir zararı yok. Ayrıca Faruk Şen örneğinde olduğu gibi yargı ve basın olarak nasıl keyfi hareket edildiği de ortada.

Aslında bu kadar lafa da hiç gerek yoktu, Akçam'ın morali fena halde bozulmuş ve mezarlıkta ıslık çalıp duruyor. Anlaşılan düne kadar kendisine aşırı yüz veren çevreler, şimdilerde soğuk davranmaya başlamışlar. Vah ki ne vah!





Derya Tulga 17.10.2006

[bkalnoky]

Ich sehe dies jetzt erst, wenn schon gebracht dann bitte thread schliessen. T.A.'s Reaktion auf das Stone-Interview vom Mai. Sehr lang und auf englisch, daher hier nur die Quelle. Für die Feinschmecker!

http://www.yevrobatsi.org/st/item.php?r=1&id=1591

[deryatulga]

As the Turkish Spring Ends on the Road to Europe
Publié le : 03-06-2006

by Taner Akcam

The reporter Boris Kalnoky of Die Welt, interviewing Norman Stone in the May 9th edition of that newspaper, asked, “How is it that some historians like Taner Akçam feel obligated to make these extreme negative predictions warning that Turkey has started down the path towards fascism?” Stone responded that while he had great respect for me, he felt that I was unduly influenced by the horrible experiences of the 80s, that my beliefs were a product of the negative impressions left in my memory of those years, and that “it is an exaggeration in light of the present circumstances to state that the country is headed towards fascism”.

I have never stated anywhere that the country is becoming fascist. The word “fascism” itself is misleading. At a conference in Bonn, organized by Körber Stiftung- Hamburg, I had remarked that “Turkey has not come to terms with its own ‘fascism’ from the early period. The dynamic forces that brought about the fascist movement in Europe after WWI are active in Turkey today, and since the country has not truly and honestly confronted them, they constitute a serious threat.” My primary concern was to give an answer to the question of why we have a rising phenomenon of deep and threatening nationalism. The rising tide of extremist nationalism now threatens to swamp democratic forces in Turkey.

Let’s look at the history: Germany and Turkey entered WWI together in alliance and the two countries shared strong common traits in the behavior of their respective politicial elites and the prevailing political culture of their societies. The war ended in defeat for both countries and as a result Germany fell into a path of rising fascism. The simple question is: Why, therefore, did Turkey not experience the same phenomenon?

I would like to begin by taking a broader perspective. There was a deep wave of nationalism in Europe which brought fascism into power in Spain, Portugal and Italy, around the same time as Germany. Despite the differences in the way these countries experienced fascism, I believe that it is possible to evaluate them in a common way, understanding the phenomenon as each country’s search for answers to a mindset that took hold during a specific stage in its development.

When we examine Italy, Spain and Germany and their fascist movements, specifically, the following characteristics were common to all.

a) A belief that the unity of the country had not been achieved and that achieving unity was under threat.
b) A belief that the country’s honor had been despoiled and treated disrespectfully.
c) Conceiving the problems of the country altogether as an issue of existence versus annihilation.
d) Belief that there was a campaign from outside to slander one’s country.
e) Belief that this campaign of slander originated with foreign powers who organized and ran the campaign through internal connections.
f) Belief that one’s country is a true victim of history.


As a result the nation facing what it perceives to be a huge threat, is invited by fascist leaders to engage in a war for struggle of its very existence.


Fascism met with initial success in Europe, only later to be defeated. These societies today are confronting that history frankly and openly. Serious challenges to the mindset of those fascist regimes forced various changes in the political ruling elites with different degrees and caused a change in the way of thinking in these societies. Facing history became a source of renewed self-definition. In other words, changes within the ruling elite and coming to terms with the past and maintaining a continuous discourse over the past has become an important gain for the establishment of democracy.

I now return to the question of Turkey. If political energy and mindsets which arise in a society are not dissipated on their own, how is it that Turkey did not experience fascism following World War I, despite the fabric of Turkish society having shared many of the characteristics listed above? There are dozens of reasons, but one of the most noteworthy is the following: Turks applied a temporary balm to their “injured national honor.” For the Turks, the establishment of the Republic was a collective project which rose out of the ashes of the defeated Empire and was a moral monument to victory that was respected by even their former enemies. .

As a result, this victory acted like a temporary balm that healed the wounds inflicted by death and defeat in Turkey because it negated the need for the nation to come to terms with its history. It might help to add another factor, equally important. The party Union and Progress that thrust the Ottoman Empire into WWI was the same party that was instrumental in forming the Republic of Turkey. By not succumbing to fascism and thereby avoiding a confrontation with the forces of extreme nationalism, Turkey did not experience a profound or deep transformation during the Republican period. I want to emphasize this point, i.e., that Turkey did not experience the breakdowns that occurred in European regimes and thereby maintained continuity in political elites throughout that period. My argument is thus: when these two reasons combine with continuity in the power of the ruling elite, the need to confront this deep wave of feeling or mindset, which gave rise to fascism in Europe, did not occur in Turkey.

This mindset which I call “Unionist mindset” is still quite alive and strong in Turkey today. It is spreading over the surface of Turkish society as a strong swelling of nationalist feeling and it should not come as a surprise to anyone if we experience a hardening of the regime in conformance with this ground–swelling of nationalism. This change may not appear as fascism per se, however we are going to be facing a political alternative which puts itself in the role of savior of the nation that they perceive to be in danger. This political alternative could also mean society’s falling apart along ethnic and religious identities.

The most important cause for my pessimism lies in the fact that as I mentioned above, the Unionist group which was in power in 1915 managed to maintain its stronghold of power throughout the Republican period, without experiencing any transformation in thinking vis-à-vis the military-civilian bureaucracy or Turkish Social Democracy. It has been observed in Turkish history that only those whom we can call “conservatives” in western terms were successful among different opposition movements against the military-civilian bureaucratic elite. After their electoral successes the conservative groups shared power with the military-civilian bureaucratic elite. These successes gave the opportunity to form a government, but never provided the change in political structure to allow them to rule the entire state. Generally, in a short time, the conservative cadres would surrender to the overpowering influence of the main military-civilian bureaucracy.

Well then, why this new groundswell of nationalist feeling? Weren’t we experiencing a “Turkish spring” on the way to the European Union?

[deryatulga]

There has been a wide consensus in Turkey that the AKP—if we are candid we should call them an Islamist party—has created a genuine rift in the tradition of continuity of the Turkish political ruling elite. For the first time in history, a group has come to power that had an open opposition-policy to the military-civilian bureaucracy and this same group has been the cause for the success which Turkey has met in applying for EU membership. The new Islamist circles have realized that the key to staying in power lies with the European Union and in furtherance of this has laid the groundwork for the Turkish “spring.”

I am afraid that the “spring” which we have seen blooming in the events of the past few years in Turkey will soon be coming to an end. I am not the only one who believes this; it is a belief that has taken hold in Turkish intellectual circles. There are dozens of reasons why this spring will be ending. I will state only one of them here: it is the European Union itself that will bring it about, though not from negative reasons, rather positive ones. The reason is that the “actual rulers” of Turkey, the military-civilian bureaucracy, or more generally speaking, those of the ultra-nationalist mindset, never conceived of the possibility that the campaign by the AKP party to join the EU would ever bear fruit. More than anything, they trusted the “anti-Turkish” lobby in Europe to prevent this from happening.

When the road to EU membership started to post real gains, contrary to what they expected, the military-civilian bureaucratic elite, the descendants of the Committee for Union and Progress, the ones who really control what goes on in Turkey, began to see European Union membership for what it really is, which is a direct threat to their power. It would force them to confront and account for their prevailing mindset. EU membership is an invitation to account not only for the current administration but for all that has transpired in the past and their responsibility in that past. The military-civilian bureaucracy along with Turkish Social Democracy which is known as CHP [Republican People Party] does not want to permit the door to open onto a questioning of their existence. It will not permit it, and that is the gist of the current situation.

At this juncture there are two issues of primary importance. Alongside many other issues, Europe has demanded a “western standard” on two very basic issues: The Kurdish problem and an honest facing Turkey’s history. These two points possess the kind of dynamic which will require fundamental changes in the ruling elite of Turkey, and it is for this reason that there is strong resistance to an examination of them. In fact, the Turkish ruling elite, using mainstream media, has been running a propaganda campaign for months with the sole purpose of presenting these two issues as ones involving “an existence question for the Turks” which bears the danger of “bringing about the annihilation of Turks.” The Kurdish and Armenians issues have been presented as those which have exhausted the limits of tolerance of the Turkish nation. What has not been picked up by the West—and what Norman Stone has not yet understood—is that the Turkish population has been subjected to a psychosis of confronting a “national threat” and a “national battle to fight for its right to exist” for months.

The AKP, which has been the torchbearer of the “Turkish Spring” until now, has, for reasons that I cannot explain here, bowed to the pressure exerted by the Unionist tradition and the military-civilian bureaucracy. The reformist party which carried Turkey to the EU, has appeared to have lost its reformist “fuel,” something that is not apparent yet in Europe. This group has unfortunately decided to follow in the footsteps of the tradition that preceded it, toeing the same line as the military-civilian bureaucracy on the subject of the Kurdish question and opposing an unfettered examination of Turkey’s history.

In other words, I am not talking about an extremist-radical movement which emerged on the fringe of the society and comes in and takes over. I am discussing a phenomenon referred to as “extremism of the center –extremismus der mitte,” borrowing a term from Germany, when describing the way fascism took hold in Germany. One of the ways that fascism’s ascension to power in Germany is explained is as a phenomenon that began not as an extremist fringe movement, but rather as the radicalization or extremism of the center. The center in Turkey, by trying to radicalize the population through explicit nationalistic policies, appears to be encouraging the same process. Today, what we are experiencing is not the radicalization of society but of the central governmental power, which is ready to provoke people to take to the streets in furtherance of its strategy, if necessary.

It would be helpful here to give a few examples from the past few months.

Several bombings which took place in a Kurdish town (Şemdinli), the organization of which was traced to generals in Ankara, were like signal lights that the “spring” season had ended. The bomb attacks, which were apparently organized to provoke Turkish-Kurdish confrontation, turned into a major scandal when officers assigned to execute the attacks were apprehended by civilians in a manner which left no doubt as to their culpability in the attacks. One end of the attacks could be traced back to a general who was in line to be appointed the Turkish General Chief of Staff in August 2006. The mere mentioning of the general’s name, Yusuf Büyükanıt, in the indictment against the arrested officers was enough for “all hell to break loose.” The generals made a public show of strength and the prosecutor was dismissed. In Turkish history, two prosecutors have been dismissed while on duty. The first was a prosecutor who wanted to indict General Kenan Evren for his leading role in the military coup of 1980; the second was the prosecutor of Şemdinli for having permitted the name of the general from Ankara to be mentioned in the indictment on the bombings.

The entire mainstream media found the appearance of a general’s name in an indictment to be inappropriate and supported the generals’ position.

Gündüz Aktan wrote in Radikal, a daily newspaper known to be liberal, that the “Patience of Turks has reached an end” and explicitly stated that the forcible deportation of Kurds to Northern Iraq would solve the problem of how to deal with them. As an answer to the question of how to deal with the Kurds, many editorial writers from mainstream newspapers had no problem in writing “take a lesson from history,” repeating what they claim were the words of Hrant Dink, editor of AGOS, an Armenian-Turkish newspaper in Istanbul, who supposedly stated this at a meeting for Kurds, “Don’t make the mistakes we made. It won’t end well.” It is a bitter irony that the very thing that Turks have denied over and over again, at which they rage at any mention, “the events of 1915,” is used as secret code when discussing Kurds: “you know what we’re talking about” with a wink and a nod.

In new legislation being drafted to combat terrorism that is being heavily pushed by the generals, the act of “promoting the ends of terror organizations” (defense of the right to speak Kurdish would qualify, for example,would constitute a punishable crime.

During the prosecution of Orhan Pamuk, after stating that it was wrong for people to physically attack the vehicle in which Pamuk arrived at court, the main columnist of the biggest selling daily newspapers added that he nevertheless sympathized with the feelings of these people. According to him, the anger directed at Pamuk was justified because a major injustice, given support by Europe, had been enacted against the nation, and nothing could be more natural than that nation defending its good name. Many editorialists in mainstream media viewed the pressure from the West on the Armenian issue as an act of disrespect denying a nation’s right to exist.

The mobilization which has started on both the national and international levels against the claims of Armenian genocide should be understood within this framework. In an aggressive language and radicalization that has heretofore not been seen, Turks both in Turkey and in Diaspora are being mobilized: a mobilization against what is perceived to be an “attack against our country and our honour.”

If it had not been specifically forbidden due to EU relations, the demonstration in honor of Talaat Pasha which was planned in Berlin would have drawn tens of thousands. There were representatives from just about every political party in the organizing committee. For the past 1-2 years, the Turkish public has been encouraged to radical extremes over the 1915 axis. The Kurdish question and 1915—the Armenian Genocide— have become two decisive symbols for the Turkish fight over its existence versus annihilation. With the words, "as the terror of the Kurdish worker's party drains our patience, so too do the the statements of the genocide at the Armenians" brought up by Gündüz Aktan in "Radikal". These two "nation’s existence-threatening" moments, which emerged and develop as two different issue and which I try to connect in this article were brought together by Aktan too, An unbelievable synthesis: it is as if the newspaper "Radikal," which is from the mainstream media, represents the radicalization of the center. The Kurdish and the Armenian problems are two indications why "the used up patience of the Turks" goes to end,.. These slogans which have been circulating in Turkey, “Turks are the real victims of history,” “don’t try our patience,” and “stop abusing our honor,” are not just the product of retired diplomats and journalists, they have found their way into the justification for acts of lynching individuals who were distributing leaflets in some cities such as in Trabzon and Adapazarı.

I could present dozens of examples here, but what needs to be said in short is this: along with other reasons, the membership application process for the EU has thrust Turkey into the most serious questioning of its mindset since the founding of the Republic. The military-civilian bureaucracy is prepared to oppose any kind of challenge or pressure to change its Unionist mentality or its control and power over the country.

The Islamist party in government has recognized this threat from the generals and appears to have accepted it. Their wholesale surrender may have to do with pragmatism arising from their desire to choose the next President of Turkey from their own party in 2007. If this swelling of nationalistic pride grows into an organized movement, what this portends for the Kurdish issue is no less than the division or possibly breakdown of the country. What is also true is that there are strong political forces within Kurdish circles that are waiting opportunistically for just such an eventuality to occur.

In conclusion, this political stance, which I call the “Unionist mindset” in Turkey, which was prominent in 1915 and which is essentially the same mindset that brought about fascism in Europe, and which has maintained a chokehold on Turkey all these years, has reared up its head in anger.

[Asli]

Wieder mal ein langweiliger Artikel, der versucht Mechanismen oder Strukturanalysen europäischer, fachistischer Geschichte auf die Türkei zu projizieren...wie immer zielt man da auf die Armee ab...nur hat mir noch immer keiner erklärt inwiefern die Türkische Armee sich von anderen Nato-Ländern unterscheidet. Die türkische Armee geniesst (zu REcht) ein gewisses Presitige (wenn man auch bedenkt, dass man bei der Rekruitierung auch aufs Volk zurückgeht und Leistungsprinzipien mit akademischer Bildung verbindet, etc.) und ist daher in der Öffentlichkeit sichtbar, wie in Amerika zum Beispiel...allerdings nicht in Deutschland, die Gründe sind bekannt. Aber davon sollte man nicht ableiten, dass die deutschen Streitkräfte nichts zu sagen haben...eher im Gegenteil, wenn man bedenkt worauf der Reichtums Deutschlands größtenteils beruht...die Türkei macht die Regeln nicht, sondern ist gezwungen mitzuspielen...daher sollten vielleicht einige Reporter an das Kern des Problems gehen und nicht Länder verurteilen, die auf Selbstverteidigung aus sind und sich zu recht von realistischen Gefahren schützen wollen und auch müssen...und gerade die Türkei hat seit mehr als 300 Jahren bewiesen, dass sie keine Gefahr für Europa ist (wenn man bedenkt, dass die Russen halb Europa besetzt und entscheidend für die Zukunft geprägt haben) und hat sich mit Republiksgründung, zum Frieden im Land und in der Welt bekannt...

Zurück zum Artikel:


Die größte Diskonituität haben nach dem ersten Weltkrieg Länder wie Deutschland und Italien erlebt, aber was ist denn mit Grossbritannien oder Frankreich.

Der Artikel folgert einfach, weil Türkei mit Italien und Deutschland nach dem ersten Weltkrieg nicht mitgezogen ist in den Wahnsinn und die Barbarei, ist der Kern des Geistes noch am Leben...

Diese Analogie ist schlichtweg nicht haltbar und nicht beweisweisbar...

Zweitens unterschätzt der Autor, dass die Gefahren nicht nur eine "empfunde" ist seitens des Volkes, sondern dass sie empirisch belegbar ist....wie zum Beispiel in europäischen Wahlkampfen die auf rassistische Ressentiments abzielen...wie die Instrumentalisierungs Zyperns....oder Lobbys die Parlemente dazu bringen Gesetze gegen Meinungsfreiheit durchzubringen und somit auch etwas tun, was der Mehrheit des Volkes widerstrebt...

Drittens, gibt es semantische Unterschiede: Begriffe wie "Ehre" haben andere Konnotation im Deutschen Raum, gehen zurück auf die Romantik....denken sie mal drüber nach, ob es vielleicht nicht mit "Würde" gleichzusetzen ist....

- denn ein Orhan Pamuk hat as a matter of fact nur die Kurdischen Opfer erwähnt, nicht das was das Türkische Volk jeden Tag im Fernsehen sieht...die verlorenen Söhne egal welcher Herkunft (denn es werden auch die kurdischen Opfer erwähnt....sie sind doch auch nur verlorene Menschen irgendwo, die einen falschen Weg eingeschlagen haben....sie wissen besser, dass es im Parlament sehr viele Abgeordnete kurdischer Herkunft gibt, die auf legitimen Wege ihre INteressen durchsetzen.)
- ob es ein Genozid ist, ist zu REcht bezweifelbar....allerdings was die Aufregung sein soll versteh ich nicht, wenn ich auf TRT Sendungen gesehen und gehört habe, wie sie die Opfer beider SEiten zeigen und den Begriff "Massaker" wie Orhan Pamuk verwenden....der kleine, aber feine Unterschied ist, dass man beide Seite erwähnt...

Der Autor übernimmt eine westliche, konservative Wahrnehmung, was die Armenier- und Kurdenfrage angeht....setzt es als selbstverständlich voraus, wobei das sehr fragwürding ist..

daher würde ich dem ganzen ein "ausreichend" geben...nicht gut begründet, überzeugt mich nicht

Hinzu kommt, dass die türkische Elite sich nicht nur aus CUP zusammengesetzt hat nach dem ersten Weltkrieg....keine Fakten, keine Belege, nur Behauptungen....Geschichte ist an manchen Stellen sehr viel komplexer, wenn man hinzu die "philosophische Betrachtung" einbringt anstatt nachzubeten, was ein paar hirnlose Meinungsführer vorgegeben haben....

so, das kam spontan aus dem Bauch...muss jetzt schlafen gehen....muss morgen arbeiten...das wird schwer!

[Greyson]

ein guter artikel,dem ist nichts anzukreiden-bis auf einuge dinge mit denen ich nicht ganz einverstanden bin:

If this swelling of nationalistic pride grows into an organized movement, what this portends for the Kurdish issue is no less than the division or possibly breakdown of the country. What is also true is that there are strong political forces within Kurdish circles that are waiting opportunistically for just such an eventuality to occur.überschätzt er nicht doch ein bisschen den kurdischen "nationalismus" oder dessen wahre existenz?aber mehr dazu in der zweiten quote...auch verschwiegt er in seinem artikel warum eigentlich diese "wut" steigt-terrorangriffe und tote werden überhaupt nicht erwähnt,zweifelhafte entscheidungen und forderungen seitens der EU nur leicht angedeutet.einen anstieg von "nationalistic pride" oder "national stolz" sollte er nicht mit ungerecht behandelt und den damit verbundenem "defensiv-gebären"verwechseln.nichts destotrotz,sollte man diese "warnung" ernst nehmen.



In conclusion, this political stance, which I call the “Unionist mindset” in Turkey, which was prominent in 1915 and which is essentially the same mindset that brought about fascism in Europe, and which has maintained a chokehold on Turkey all these years, has reared up its head in anger.wie kommt denn der gute mann nun zu so einer aussage?wie kann er die heutige zeit von medialer beschallung und internet mit einer zeit von 1915 in den gleichen topf werfen?unverständlich.
die menschen heutzutage sind ohne frage anfälliger gegenüber "stimmungmache" und ganz bestimmt nicht nur die eliten die er da aufführt, auch der normale mensch der seine zeitung liesst,TV sieht oder internet hat.waren das die menschen vor hundert jahren auch-beeinflussbar?denke nicht,sie konnten nicht lesen und grösstenteils schreiben,einfache menschen und bauern-wahrscheinlich interessierte es sie überhaupt nicht was in der welt los war.
ich würde auch sagen,dass sie mit dem begriff "nationalismus" nichts anfangen konnten,da sie in erster linie sich zu dieser zeit per religion definierten und ein "nationalbewussein" zweitrangig war.der kurde,wie auch der türke an erster stelle muslim,dann nach langem nichts erst-osmanischer bürger.ob dies dann auch eine sehr wichtige rolle in ihrem leben hatte,sei auch mal dahin gestellt.ich kann mir aber sehrgut vorstellen,dass hass gegenüber den greueltaten der armenier an ihnen zu den massakern geführt hat.da hat er sich eine "backdoor" offen gehalten..
zurück zu dem kurdischen "nationalismus"-ist es in der türkei nicht noch immer so,dass die ländlichen bewohner des ostens eigentlich völlig autark von solchen beeinflussungen sind?nur weil diyarbakir oder andere zumeist von kurden bewohnte städte sich einem separatismus hingeben-heisst dies noch lange nicht,dass dies den "taha" aus "karanlik-köy" irgendetwas bedeuten würde.er erwähnt auch nicht wieviel seiner meinung nach konkret diesen "oppurtunistischen kurdischen kreisen" sympathien entgegen bringen.alle 30 mio in der türkei??3 mio?1 mio?wieviele?was ist mit den kurden-die von den separatisten als "weisse kurden" beschimpft werden?wohin würde er sie denn einordnen?
naja,wie auch immer...wird wohl in den sternen geschrieben stehen-eines aber definitiv nicht.wenn es zu diesem bruch der nation kommen sollte,wird das gemeine volk garantiert nicht die schuld daran haben,weil es sich zu irgendetwas bekennt oder nicht bekennt.das ist für den normalen türkischen/kurdischen mehmet zu hoch-im wahrsten sinne des wortes.

[deryatulga]

Geçiyoruz, geçmiyoruz


Sabah gazetesi dün "Orhan Pamuk'a dosttan kazık" başlığı altında ilginç bir haber verdi. Ermeni soykırımını savunan tezleriyle tanınan Taner Akçam, ABD'de yayınlanan kitabının arka kapağında, Nobel ödüllü Orhan Pamuk'un vaktiyle kendine yazdığı mektuptan bir alıntı koymuş; bu alıntı şöyle imiş: "Bu kitap, hayatını, olayları tarihsel kayda geçirmeye adamış cesur bir Türk akademisyen tarafından yazılmış ve Osmanlı Ermenilerine yönelik organize yok edişin kusursuz bir muhasebesidir." Taner Akçam, Sabah'ın haberini doğrulayarak muhabire kitabı için niçin "Bir utanç eylemi" adını tercih ettiğini şöyle izah etmiş: "Atatürk bunları 24 Nisan 1920 tarihinde Meclis'in kapalı oturumunda söylemiştir. Bir gerçeği dile getirmiştir. Benim de inandığım bir söz olduğu için de isminin Atatürk'ün sözlerinin olmasını istedim."
İşte bunu geçmiyoruz!
Eğer Taner Akçam, M. Kemal Paşa'nın 24 Nisan 1920 günü (24 Nisan 1336 Cumartesi, 4. celse, saat 16.05) yaptığı konuşma metnini bizim ve diğer Türk okuryazarlarının henüz bilmediği bir kaynaktan almadı ise, ya yalan söylemekte veya söylenen sözleri çarpıtmaktadır. 1. Meclis'in kapalı oturumda yapılan konuşmalar, TBMM desteği ile İş Bankası tarafından 1985'te yayınlanmıştır. Bu satırları yazmadan önce 4 cilt tutan bu zabıtlarda adı geçen konuşmayı bulup satır satır taradım. O celsede Ankara mebusu Mustafa Kemal Paşa'nın konuyla ilgili söyledikleri aynen şöyledir:
"Biz İngilizleri, Amerikalıları, aleyhimizde tahrik etmemek için ve her nasılsa harb-i umumide yapılmış olan vak'anın tekerrür ve tevalisine dair hiçbir zan ve şüphe vermemek için..." (A.g.e., s. 4) M. Kemal Paşa bu uzun ibarede "bir utanç eylemi"nden bahsetmiyor, "her nasılsa harb-i umumide yapılmış olan vak'a" diyor. Arada çok mühim bir fark var; bu farka en hafif tabirle çarpıtma, daha ağır bir deyişle iftira derler. Taner Akçam, gizli Meclis zabıtlarını TBMM neşriyatından daha sağlıklı bir kaynaktan okudu ise biz de bilmek isteriz; yoksa müfteri durumunda kalacaktır ve hakiki "Shameful fact" budur!

[ayyıldız66]

benim anlamadigim niye teröristler irkcilik yapinca iyide biz milliyetci olunca kötü oluyor. besikteki bebekleri, kadinlari ve sivil en önde gelen yazarlari katleden, cünkü bütün pislikleri ortaya cikariyorlar ya: ya bunlardami fasistlik yapmislar allah rizasi icin

[deryatulga]

Taner Akçam'ın kitabının Amerika'daki yankıları
oray.egin@aksam.com.tr (oray.egin@aksam.com.tr)


Taner Akçam'ın Türk Basını'nda epey tartışılan 'A Shameful Act' isimli kitabı Amerika'nın da gündeminde. New York entelijansiyasının bir numaralı yayın organı New Yorker'ın dün piyasaya çıkan sayısında Elizabeth Kolbert bu kitaptan yola çıkarak Türkiye'nin 'Ermeni Soykırımı' tarihçesi üzerine ilginç bir yazı kaleme almış. Kolbert, pozisyonunu da açıkça belirliyor: Akçam için 'Ermeni Soykırımı'na soykırım gibi yaklaşan ilk tarihçilerden biri' diyor mesela.

Konu hep sıcak, kitap da hazır gündemimizdeyken, Amerikan basınında çıkan en kapsamlı eleştirilerden birini özetlemek istiyorum bugün. Mevcut tartışmaya katkısı olacağını düşünüyorum.

New Yorker'daki yazı önce Amerika'nın 'soykırım' kelimesini tanımasını öneren yasa teklifinin sürecini anlatıyor. Türkiye'yle Amerika'nın karşılıklı restleşmeleri sonucu, Bill Clinton'ın da telkiniyle HR 596 kod adlı 'soykırım' yasasının oylamadan birkaç saat önce nasıl geri çekildiğini...

'Akçam'ın kitabı da bu ortamda değerlendirilmeli' diyor Kolbert, 'Kitap çok kuru yazılmış, çok tuhaf tercüme edilmiş ama yine de etkileyici.'

Okura, Taner Akçam tanıtılıyor. 70'lerde tutuklanıp, hapishaneden kaçması, halen Minnesota'da sürgünde yaşamasından bahsedip kitaptaki bilgilerden faydalanarak Türkiye'nin Ermeni meselesindeki sicili özetleniyor. Uzun bir Osmanlı tarihi niteliğindeki bölümde II.Abdülhamid'in kitap ve gazetelerde 'Ermeni' kelimesini yasaklaması, Ermeni hocaların hapse yollanması, Ermeni okulları kapatması, Ermeni çiftçilerle uğraşmaları için bir Kürt alayı kurduğunu bilgileri de var.

Akçam'ın kitabında, 'soykırım'ı tetikleyen sebeplerden biri olarak da Osmanlı'nın art arda Avrupa'da aldığı yenilgiler gösterilmiş: 'Osmanlı'yı küçük düşüren toprak kayıpları hoşgörünün yok olmasına yol açtı.'

Kolbert, uzun yazısının epey bir bölümünü oluşturan tarihçe bölümünün sonunda Türkler'in Ermeniler'le ilişkilerini 'Arbeit Macht Frei' tipi olaylar olarak değerlendiriyor. Nazi Kampları'ndaki yazıya gönderme yaparak. Soykırımı inkar etmenin tarihle karşı çıkmak olduğunu da vurguluyor: 'Ermeni Soykırımı bugün etnik temizlik olarak adlandırılırdı, son derece de etkiliydi. Doğu Anadolu'nun demografisini değiştirdi... Soykırımı milliyetçiler yapmamış olsa bile, milliyetçiler yapanların hiçbir zaman cezalandırılmamasını sağladı.'

Akçam'ın kitabının 1920 ve 1923 arasında ne olup bittiğini, 1915'te Türkler'in neden konuyu tartışmadığını anlamak açısından anahtar olduğunu da ekliyor. Öte yandan, kitabın tartışmaya açık olduğunun da altını çiziyor.

'Türkiye uzun zamandır Avrupa Birliği'ne katılmaya çalışıyor. Soykırım geçmişine sahip olmak Birlik'e katılmaya engel değilse de, onu inkar etmek olabilir. Kimi Avrupa ülkeleri Ermenilere karşı işlenen suçlar kabul edilmediği sürece Türkiye'nin üyeliğini kabul etmeyeceklerini açıkladı. Türkler kendi ülkelerinin ekonomik geleceğini sırf kökenleri hakkındaki kirli bir geçmişi gizleyerek, ya da gizlediklerini sanarak tehlikeye atmaya razılar mı?'

ÇOK ORTAK YÖN VAR

Elizabeth Kolbert'in kapanış yorumları ise şöyle: 'Avrupalılar gelmeden önce, Amerika kıtasında 40 milyon civarı yerlinin yaşadığı tahmin ediliyor. 1650 yılı gibi bu rakam 10 milyondan azdı Sayıdaki azalma bir yandan hızla yayılan hastalıklar gibi gündelik kayıplar, diğer yandansa sistemli katliamın sonucuydu. Her kasım ayında Amerikalı çocuklara Şükran Günü'nde seyyahların (Pilgrims) Wampanoag'ı nasıl kucaklayıp eğlendirdikleri öğretiliyor. Oysa 1621'de Wampanoag ölmek üzere olan bir milletti. Belki Kongre'nin HR 596 sayılı Ermeni Soykırımı kanununu çıkarmaması korkakçaydı ama bu yasa çıksaydı da sonuç problemli olurdu. Ermeniler'in yanında yer alabiliriz, ama tarihe baktığımızda herhalde Türkler'le daha çok ortak yönümüz var.'07.11.2006




.

[deryatulga]

Türk ve Ermeni

http://www.radikal.com.tr/veriler/ekler/radikal2/2006/11/12/mus.gifMustafa Kemal Atatürk.
Gazetelerde kamuoyunu etkileyecek konumlara sahip köşe yazarlarının, hakaretlerde bulunmadan önce bu insanların yazdıklarına bakmalarında, sadece kamuoyuna yanlış bilgi vermemeleri açısından değil, mahcup duruma düşmemeleri açısından da fayda var
14/11/2006
TANER AKÇAM
"Ermenilere yönelik yeni bir Türk şiddeti olmayacağının garantisini veririz."
Mustafa Kemal

Ingilizce son çıkan kitabıma başlık olarak koyulan, Mustafa Kemal Atatürk'ün 1915'de yaşananları "fazahat" (utanç verici iş) olarak tanımlayan sözünün gerçek olup olmadığı ciddi bir polemik vesilesi oldu. İddia önce Sabah gazetesinde dillendirildi (Sabah 29 ve 30 Ekim 2006). Bunu Zaman Gazetesinden A. Turan Alkan'ın, Atatürk'e ait böyle bir sözün mevcut olmadığı iddiası takip etti (Zaman, 30 Ekim 2006). Ertuğrul Özkök bu iddiayı sadece köşesine taşımakla kalmadı, ayrıca şahsıma yönelik son derece ağır hakaretlerde bulundu (Hürriyet 31 Ekim 2006). Her iki yazar da, Atatürk'ün gerçekten bu sözleri sarf ettiğini öğrendiklerinde, hatalarını düzeltip kısmi bir özeleştiri yaptılar (Turan Alkan, Zaman, 1 Kasım 2006; Ertuğrul Özkök, Hürriyet, 1 Kasım 2006). Eleştiri bu sefer de, benim Atatürk'e ait bu sözleri bağlantısından kopartarak kullandığım ve çarpıtarak anlamını bozduğum biçimini aldı (Atatürk Araştırma Merkezi Başkanı Mehmet Saray'ın açıklaması, Zaman, 4 Kasım 2006).
Öncelikle belirtmek isterim ki, mesele, basında iddia edildiği gibi, Atatürk'ün 1915'e ilişkin ne söyleyip söylemediğiyle sınırlı değil. Onun 1915'i kınadığı sözlerini (ki yukarda aktardığım bir başka örneğinde daha gördüğümüz gibi oldukça fazla sayıda var), 1915'te Ermenilere katliam yapılmadığına dair sözleriyle karşı karşıya getirmek de değil. Yaptığım bir "alıntılar savaşı"na davet hiç değil, çünkü karşı karşıya olduğumuz sorunu, bu yaklaşımla halledebilmemiz mümkün değil. Ben, bugünkü tarih algılamamıza, tarihi kavrayışımıza ve yorumlamamıza ilişkin son derece ciddi bazı iddialarda bulunuyorum. Eğer deyim yerindeyse, yaptığım işin "revizyonist tarihçilik" olarak adlandırılmasını öneriyorum.
Şahsıma yönelik hakaretleri bir kenara koymak koşuluyla, gazetelerin alıntının doğruluğu, çarpıtılıp çarpıtılmadığı konusunda gösterdikleri hassasiyeti anladığımı ve saygıyla karşıladığımı özel olarak bildirmek istiyorum. Bu titizliğin sürdürülmesinde ciddi yarar olduğuna inanıyorum, fakat iki küçük hatırlatmayla.
Birincisi bilinmesi gerekir ki, tarihin algılanma ve yorumlanması konusunda, egemen düşünce tarzlarını sorgulayan ve "yeniden gözden geçirme" veya "düzeltme" (revizyonizm) önerenler bunu esas olarak iki tarzda yaparlar. Birincisi, yeni buldukları birtakım belge ve bilgileri gün ışığına çıkartır, bu belgeler üzerinden eski tarz yorumların geçersiz olduğunu iddia ederler ya da ikincisi, insanları, herkes açısından ulaşılması mümkün olan belgeleri bir başka gözle okumaya davet ederler. Hangi tarzda yapılırsa yapılsın, önemli olan şudur ki, "revizyonist tarihçiler" iddialarında haklı olabilmek için bir konuda hata yapmamak zorunda olduklarını bilirler: Kullandıkları kaynaklar. Ne kadar radikal olup olmadığından bağımsız, önerilen "yenilenme" veya düzeltmenin ciddiye alınmasının yolu ancak ve ancak kullanılan kaynakların sağlamlığından geçer. "Hata yapmak kula mahsustur" denir. Şüphesiz ki ben ve benim konumumda olan sosyal bilimciler de hata yapabiliriz. Ama özellikle Türkiye'de, tartışılan konunun aşırı "hassas" karakteri nedeniyle "sıfır tolerans" ile çalıştığımızı, başkalarına gösterilen hoşgörünün bize gösterilmeyeceğini, en küçük bir hatamızın yakalanması durumunda "ipe çekileceğimizi" biliriz. Tekrar etmek gerekirse, iddialarımızın ciddiye alınması kaynak kullanımımızdaki titizlikten geçer.
İkincisi, kaynakların kullanımında, bana ve benim gibi düşünenlere yönelik gösterilen bu aşırı titizlik ve olumlu "tahammülsüzlüğün" daha da geniş bir alana yayılmasını öneriyorum. Türk Tarih Kurumu adına yayınlanan kitapların aynı titizlikle mercek altına alınması ve gözden geçirilmesinin şart olduğunun bilinmesini istiyorum. Bu kurumun başındaki partizan tarihçiler, yayınladıkları eserlerde Osmanlı, Alman, İngiliz ve Amerikan belgelerini kasıtlı olarak çarpıtmakta, içeriklerini değiştirmekte ve açıkça belge tahrifatçılığı yapmakta hiçbir mahzur görmüyorlar. Türk tarihçiliği açısından da büyük bir skandala denk düşen bu girişimler karşısında, basınımızın sessiz kalmasını çok anlayamadığımı itiraf etmek zorundayım.
Revizyona tabi tutulmak istenen

Eğer köşe yazarları, yazılarını yazmadan önce yayınladığım kitaplardan bir tanesinin bile kapağını kaldırmak zahmetine katlanmış olsalardı, hem alıntıların yapıldığı kaynakları görecek ve mahcup olmayacaklar hem de tarihe bakışımızın hangi temellerde nasıl değiştirilmesi gerektiği konusundaki görüşlerimi öğrenmiş olacaklardı. Sonuçta tüm iddialar son derece ayrıntılı biçimde 'İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu' adlı kitabımda dile getirilmişti.
Mustafa Kemal'e ait alıntının arkasında bilinmesi gereken "revizyonist tarih tezi" şudur: 1918-1923 arasında dönemin aktörleri iki ayrı ve ama birbirleriyle ilintilendirilen iki temel sorunla uğraşıyorlardı. Taraflar bu sorulara verdikleri cevaplara göre oluşuyor ve birbirleri ile ilişkilerini esas olarak buna göre belirliyorlardı. Birinci soru, Osmanlı Devleti'nin toprak ve egemenlik hakkıyla ilgiliydi. İkinci soru, Osmanlı İttihat ve Terakki Parti'sinin savaş döneminde kendi vatandaşlarına karşı işlediği cinayetler konusunda ne yapılacağı idi. Bugün ikinci soru unutturuldu, tarih anlatımından silindi. Ben bunu yeniden yazıyor ve mevcut tarih yazımı ve algılamasının bu temelde değiştirilmesi gerektiğini öneriyorum.
Osmanlı'nın egemenlik hakları

Birinci soru etrafındaki tartışma şuydu: Osmanlı devletinin egemenlik hakları aynen korunmalı mı? Bu devlete ait topraklar üzerinde yeni devletlerin kurulmasına müsaade edilmeli mi? Eğer yeni devletler kurulacaksa bunların sınırları nasıl belirlenecek? Birbirinden çok farklı önerilerin bulunduğu bu soruya verilen cevaplar iki ana grupta toplanabilir. Bir tarafta en azından 1918 Mondros Ateşkes Anlaşmasıyla belirlenmiş sınırlar içinde bile olsa Osmanlı egemenliğinin sürmesi gerektiğini savunanlar vardı. Diğer tarafta ise sınır konularında aralarında anlaşmazlık olsa bile, işgal edilmemiş bölgeler de dahil Osmanlı toprakları üzerinde değişik devletlerin kurulması gerektiğini savunanlar bulunuyordu. Lozan ve Sevr anlaşmalarının bu iki anlayışa denk düştüğü biliniyor.
İkinci soru etrafındaki tartışma şu idi: Savaş sırasında işlenen cinayetler ve bu suçu işleyenlere ne yapılacak? Cezalandırma nasıl olmalı? İşlenen cinayetlerin cezasız kalmaması gerektiği konusunda herkes hemfikir olmakla birlikte, bu cezanın neleri ve kimleri kapsaması gerektiği konusunda farklı görüşler vardı. Bir taraf, cezalandırmanın sadece suçlu görülen kişilerin yargılanması ve de bunların sayılarının İttihat ve Terakki yöneticileriyle sınırlı olması gerektiğini savunuyordu. Diğer taraf, cezalandırmanın hem suçlu sayısının oldukça geniş tutularak kişilerin yargılanması hem de Osmanlı egemenliğine son verilerek, parçalanma cezası biçiminde olması gerektiğini savunuyordu.
Mustafa Kemal'in bu konudaki tutumu özetle şudur: Lozan'da kısmi olarak gerçekleşen Misak-ı Milli'nin kabul edilmesi koşuluyla, savaş sırasında cinayet işleyenlerin yargılanmaları iyi olur ve gereklidir. Yani Mustafa Kemal, a) savaş sırasında cinayetler işlendiğini biliyor, bunu açıkça kabul ediyor ve kınıyordu, b) bu suçu işleyenlerin yargılanması gerektiğini, Ekim 1919'da Amasya Protokolü'nde dile getirildiği gibi, "adlen ve siyaseten elzem" addediyordu. Fakat onun şartı Misak-ı Milli sınırlarının kabul edilmesiydi. Bu şart yerine getirilmeyince, Sevr anlaşma koşullarının belli olmasıyla birlikte tavrını değiştirdi. Yani 1915 konusundaki tavrı, bugünkü "inkar" politikasıyla taban tabana zıttır. Bugün Mustafa Kemal'in l. Dünya Savaşı yıllarında işlenen cinayetler karşısında takındığı tutum tamamıyla unutturuldu ve yok sayılıyor. İşte revize edilmesi, yenilenmesi gereken budur.
Eğer 1918-1923'e damgasını vuran iki farklı soruyu "toprak ve sınır sorunu" ile "insan hakları" sorunu olarak tanımlayabilirsek, bu tarih bugün esas olarak "toprak ve sınır" tarihi olarak okutuluyor ve öyle de algılanıyor. İkinci boyut "insan hakları" boyutu tamamıyla unutuldu ve yok sayılıyor. Ben bu tarihin "toprak ve sınır tarihi" olarak algılanmasının eksik ve yanlış olduğunu, tarihin bu boyutuyla ilgili sorunun çözülmüş telakki edilmesi ve bu anlamda "kapatılması" gerektiğini ve ama "insan hakları"yla ilgili boyutunun çözülmemiş olduğunu ve açılması gerektiğini düşünüyor ve savunuyorum. Özellikle AB'ye üye olmak isteyen bir Türkiye açısından tarihle bu tarzda bir yüzleşme kaçınılmaz bir gerekliliktir.
Dolayısıyla, günlük gazetelerde ilan edilen "soykırımı ispat etmek", "Türkiye'yi suçlamak" gibi iddiaların gerçekdışı olduğunun altını özellikle çizmek isterim. 1915'te yaşananların soykırım olarak adlandırılabileceğini söylemekle, "soykırımı ispat etmek çabası" arasında ciddi bir fark var. İsteyen istediği kavramı kullanmakta özgür ama görülmesi gereken şudur: 1915'te Osmanlı Ermeni vatandaşlarına karşı işlenen cinayetler ve katillere ne yapılması gerektiği sorusu, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş yıllarında uğraşılan sorunların başında geliyordu. Ve Mustafa Kemal'in bu soruya verdiği cevap, bugünkü devletin resmi politikasıyla taban tabana zıttır. Onun, savaşın o zor koşullarında takındığı tutumu benimsemek, bugün için yeterli olmasa bile, çözüme doğru bir başlangıç için son derece olumlu zemin teşkil edecektir.
"Türklük" üzerine

1915 konusunda eleştirel düşünceler geliştirmek isteyen insanlara karşı yapılan en önemli suçlama ve hakaretin, bizlerin "Türklüğe hakaret" ettiğimiz, "Türkiye'ye küfür ettiğimiz", "Türk milletini soykırımcı olarak suçladığımız" vb. gibi iddialar olduğu bilinir. Bu suçlamalar her ne kadar ucuz, asılsız ve gerçek dışı iseler de işaret ettiği soruna yakından bakmakta fayda var. Tarafların birbirlerini kolektif kavramlarla tanımlamaları ve birbirleri hakkında kesin kanaatlere sahip olmalarının yarattığı sorunlardan söz ediyorum.
Görülen o ki, iki toplum arasında gerek tarih ve gerek bugünkü ilişkiler sadece ve sadece "Türk" ve "Ermeni" kavramlarıyla ele alınıyor ve açıklanıyor. Ayrıca bu kavramlar da son derece negatif içerikle tanımlanıyor. Bugün bir Türk için "Türk" demek "Ermeni olmayan ne varsa" odur. Bir Ermeni için ise "Ermeni" demek "Türk olmayan" bir şeydir. Her iki taraf da ötekini, kendisinin zıddı ve negatif olarak tanımladığı için, bir tarafın ileri sürdüğü diğer tarafça kolaylıkla "hakaret", "küfür etmek" olarak telakki edilebiliyor. Bu nedenle, "1915'te Türkler Ermenileri soykırıma uğrattı" cümlesi de, "1915'te Ermeniler Türklere ihanet etti ve katletti" cümlesi gibi taraflarda ciddi tepkilere yol açıyor. Çünkü, bugünkü Türk ve Ermeni kendisini doğrudan bu cümlelerde ifade edilen Türk ve Ermeni'yle özdeşleştiriyor ve sonuçta kendisine hakaret edildiği sonucuna ulaşıyor.
Bu son derece kurgusal olan "Türk" ve "Ermeni" tanımlarının tarihi anlamamıza yardımcı olamayacağını bilmek gerekir. Örneğin Ermenilerin imha edilme eyleminin baş mimarı Bahaettin Şakir, Türktür ve ama onu 1916'da yakalayabilseydi, idam edeceğini söyleyen III. Ordu Komutanı Vehip Paşa da Türk. Yozgat Boğazlayan'da Ermenileri katletmekten suçlu bulunup idam edilen Kaymakam Kemal, Türktü. Ama onun cinayetlerini, "dine karşı ağır suç" sayan ve "Allah'ın gazabından korkarım" diyerek karşı çıkan, daha sonra da Kemal'in idamına yol açacak en ağır ifadelerden birisini veren Müftü Abdullahzade Mehmed de Türktür. Bu soyut kavramlar sadece geçmişi değil, bugün de birbirimizi anlamamızın, tanımamızın önündeki en ciddi engellerdendir.
Bu konuyla uğraşmaya başladığım andan bugüne kadar, AGOS'ta yazdığım yüzlerce makale de dahil, tüm kitaplarımda bu konuya değindim. Son kitabın hem Türkçe hem de İngilizcesinde sadece "Türk" ve "Ermeni" kavramlarını kullanarak tarih yazmanın ne kadar tehlikeli olduğunun altını çizdim. Konu hakkında yazılan eserler içinde benim yazdıklarımın, tarafları, kolektif kategoriler dışında, sosyal aktörler olarak (parti, sınıf, grup ne ise ona göre) tanımlama çabası nedeniyle özel bir yere sahip olduğuna inanıyorum.
Karşı tarafı monolotik, tekçi kavramlarla tanımlamak yanlıştır. Örneğin, Türk'e ve Türklüğe hakaretle hiçbir sorun çözülemeyeceği gibi Ermeni insanına hakaret ederek de bir yere varılamaz... Bugünkü Türk'ü düşman gören, bugünkü Ermeni'yi düşman gören bir bakış sorun üretmeye devam eder. Birbirleriyle ciddi sorunları olan topluluklar arasında, sorun çözme yolunda atılması gereken ilk ve en zor adım, asırların birikimiyle oluşmuş bu önyargıların kırılmasıdır. Tarihte yaşanmış bir olayın ne olduğuyla bugün onunla nasıl ilişki kurulacağı iki ayrı olgudur. Tarihte yaşanmış olandan bugün için kin ve nefret çıkartabileceğiniz gibi, bu kinin ve nefretin doğmasına neden olan şeyleri ortaklaşa kınayarak karşılıklı saygı temelinde güçlü bir gelecek kurmak da mümkündür. Gazetelerde kamuoyunu etkileyecek konumlara sahip köşe yazarlarının, hakaretlerde bulunmadan önce bu insanların yazdıklarına bakmaklarında, sadece kamuoyuna yanlış bilgi vermemeleri açısından değil, mahcup duruma düşmemeleri açısından da fayda vardır.

[deryatulga]

"Eğer köşe yazarları, yazılarını yazmadan önce yayınladığım kitaplardan bir tanesinin bile kapağını kaldırmak zahmetine katlanmış olsalardı, hem alıntıların yapıldığı kaynakları görecek ve mahcup olmayacaklar hem de tarihe bakışımızın hangi temellerde nasıl değiştirilmesi gerektiği konusundaki görüşlerimi öğrenmiş olacaklardı. Sonuçta tüm iddialar son derece ayrıntılı biçimde 'İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu' adlı kitabımda dile getirilmişti."

Akcam'in tam isabet kaydettigi cümle burada konuslanmis. Forumdaki arkadaslar benim piyasada gezdirilen kitap yazarlarina da ayni elestiriyi yönelttigimi hatirlayacaklardir, kiptaplarinin kapagini bile acmadan Akcam ve benzerlerine saldiri yöneltmek ve böylece akillari sira bir seyler yapmis havalarina girip de poz atmak. Neticede bu türr kofluklar Boomerang etkisi gösterip de suratimizda patliyor. Benim anlamadigim Akcam'in yillarca önce hem de Türkce olarak ettigi laflara aradan yillar gectikten sonra verilen tepki.

Simdi Akcam'in ustasi Dadrian'dan ögrendigi anlam carpitma faslina gelelim, 1915 yilinda yasanan bazi olaylara "fazahat" dan da öte laflar eden cok kisi var, bunlarin arasinda tehcirin bas sorumlusu Talat Pasa, Cemal Pasa ve Ermenilerin adini canavara cikarttigi Diyarbakir Valisi Dr.Resit de var. O sirada yasanan bazi olaylarin insani insanligindan utandiracak kategoriye girmesi ise, tehcirin kendisinin "fazahat" oldugunu göstermez, zaten Atatürk'ün de bu konuda söyledigi laflar kendi icinde tutarli olmakla kalmaz, tarihin gercegine de uygundur. Bizim köse yazarlari kimbilir hangi odaklarin ellerine tutusturdugu yanlis bilgilere dayanarak rezil olma yolunu secmeseydi Akcam'a tam bindirmenin firsati da ortaya cikmisti. Olmadi, cünkü birileri oldurmak istemiyorlar.

Su anda Türk tarafindan Taner Akcam'i kullandigi kaynaklari tek tek elestirerek zorlayacak benden baska kimse yok. Tepelere cöreklenmis birilerinin benim susturulmamda israr etmeleri, Akcam'a laf yetistirmeleri mümkün olmayan ücüncü sinif adamlari her acidan destekleyerek bozguna canak tutmalari, yeni bir davranis tarzi degil. Bunu yapanlarin Büyükelciyi bile kandirmaya cüret ettikleri ortada, zira Irtemcelik'in seckinciligi yaninda benimkisi halk dalkavuklugundan ibaret kalir. Neticede bu anormallikte israr edildikce Akcam'a da hep yeni sovlar yapma imkani dogacaktir.

Akcam "Tekrar etmek gerekirse, iddialarımızın ciddiye alınması kaynak kullanımımızdaki titizlikten geçer." demis hakli olarak. Piyasada devlet destegi ile boy gösteren kitaplarin bibliyografyasina ve dipnotlarina bir göz atildiginda felaketin derecesi de daha iyi anlasiliyor. Bunlari düzeltmek söyle dursun, cogaltarak yayma ve her türlü elestiriyi tepeden inme baski uygulayarak bogmak da isin cabasi. Ermenilere hak ettikleri cevabin verilmesini istemeyenlerin devletin icine yuvalanmis oldugunu görmek son derece aci. Ve dedigimiz gibi de bu is neredeyse 30 yildir sürüp geliyor.

Akcam gibileri " kaynakların kullanımında, bana ve benim gibi düşünenlere yönelik gösterilen bu aşırı titizlik ve olumlu "tahammülsüzlüğün" daha da geniş bir alana yayılmasını öneriyorum" derken onun icindir ki beni veya benim gibi calisanlari sarsamazlar. Ama bizde bazilarinin amaci inandiricilik olsa kitaplarinin önsözüne devlete binlerce nüsha sattiklarini yazmaz, digerleri de Internet Forumlarinda hem de Neo-Nazilere bundan beter marifetleri ile övünmezdi. Bir yandan devletten para almakla övünüp, beri yandan da TTK türünden yayinlara en ufak bir elestiri getirmezsen, sonunda böyle Taner Akcam gibilerinin maskarasi olursun.

Akcam daha önceleri kendisiyle epey dalga gecmeme sebep olan Mondros Mütarekesi etrafina ördügü kuramina yeniden sarilmis, neden sarilmasin ki, kendisini susturacak bir calisma bugüne kadar yapilabildi mi?

Mustafa Kemal hic bir zaman "Misaki Milli kosullarini kabul ederseniz, ben de Ittihatcilari yargilarim!" dememistir, ima da etmemistir, bunu ypacak gücü de yoktu. Ancak bir hukuk devletinde hangi tarihsel kosullar altinda islenmis olurlarsa olsunlar, cinayet bsta olmak üzere agir suclarin hesabi sorulur. Akcam Lausanne sonrasi cikartilan genel affin müttefiklerin baskisiyla alinmis bir karar oldugunu her nedense hep hasir alti eder. Neden etmesin ki, bunu bilen bizde kac kisi var ki?

Akcam'in sisirdigi Amasya protokolu karari daha önce Ittihatcilarin almis olduklari önlemlerden farkli degildi. Suc unsuru olan sey ise bizzat tehcir degil, tehcir sirasinda islenmis olanlardi. Akcam hem tehcir=soykirimi özdesligini yutturacak, hem müttefiklerin baskisi ile genel af cikartilmasini es gececek, ondan sonra da Sevr andlasmasi olmasaydi daha 1920 yilinda kendi tezlerinin dogrulanacagini savunacak! Akcam'a o zaman da hatirlattigimiz bir seyi burada tekrar edelim: Ermeniler bu Misaki Milli isine ne diyeceklerdi? Kücücük bir Ermenistana tikilip kalmayi iclerine sindirebileceklermiydi? O olmadigi icindir ki savas yeniden patlamis ve Ermeni isteklerinin üstüne bir cizik atilmistir. Misak-i Milli ilan edildiginde Yunanlilar Ege bölgesinde yayilmis durumdaydi, onlar ne yapacakti? Tarihci olmayanlarin tarihi spekülasyonlara girismesi gercekten de komik kaciyor.

Akcam'in bizim devletten yillardir destek gören bu parlak fikirleri bir ara öyle boyutlara ulasmisti ki, gemi aziya alan bazilari Ermeni iddialarini reddedenlerin Atatürke ihanet ettigini bile söyler olmustu. Sloganlarla sürdürülen bilimsel tartismalarda böyesi ufak tefek hiyleleri hos görmek lazim. Hatta Ermeniler sabredip de Atatürk'e dil uzatmaktan vaz gecselerdi, bu is tanima ve özürle yillar önce coktan bitmisti. Yine kendimizi tekrarlayip da söyleyelim, Ittihatcilar Ermeni kani dökmüsse, Ermenistanin kurulmasi ve bagimsizligi icin cok angaje olmuslardir. Mustafa Kemal ise genc ve atesli Ermenistani tarihe gömen kisilik, Akcam bunu unutmussa Ermeniler asla unutmazlar. Sinir sorunu ise Akcam lutfettigi ve kabul ettigi icin cözülmedi, Türkiye'nin o siniri cizecek ve savunacak gücü oldugu icin hal yoluna kondu. Kendisinin INsan Haklari diye geveledigi sorunun bir de Türk ve Müslüman boyutu oldugunu inkar ettikce de asla bir yere varamaz. Üstelik kendisi Türklerin tarihlerinde defalarca soykirimina ugratildiklarini kendisi yazdigi halde.

Akcam'in ünlü "öteki" genellemelerini bi tarafa birakarak ettigi bir lafa dikkat cekelim: "Örneğin Ermenilerin imha edilme eyleminin baş mimarı Bahaettin Şakir, Türktür ve ama onu 1916'da yakalayabilseydi, idam edeceğini söyleyen III. Ordu Komutanı Vehip Paşa da Türk. Yozgat Boğazlayan'da Ermenileri katletmekten suçlu bulunup idam edilen Kaymakam Kemal, Türktü. Ama onun cinayetlerini, "dine karşı ağır suç" sayan ve "Allah'ın gazabından korkarım" diyerek karşı çıkan, daha sonra da Kemal'in idamına yol açacak en ağır ifadelerden birisini veren Müftü Abdullahzade Mehmed de Türktür" Destrüktif olmak istesek, "Yok canim Vehip Pasa Türk degil Arnavut'tu" derdik. Tabii o isin sakasi. Akcam'a sormali, Vehip Pasa Ittihat ve Terakki'nin aslarindan olan Bahaattin Sakir'i neye dayanarak asabilecekti? Ittihatcilara dogrudan kafa tutabilme cesaretini nereden alabiliyordu? Koskoca ordu komutaninin merkezden alinmis ve uygulanmasina karar verilmis bir yaptirimi bilmemesi mümkün mü? Hal böyle iken Vehip Pasa hala neden Ermenilerin en nefret ettigi insanlardan biridir?

Müftü Abdullahzade Mehmed konusunda ise Akcam düpedüz yalan söylemektedir, zira Kemal Bey isledigi cinayetler yüzünden degil, Nemrut Mustafa'nin deyimiyle coluk cocugu önlemsiz ve savunmasiz yollara cikarttigi icin idama mahkum olmustur. Bogazlayan Müftüsünün verdigi ifade de aynen böyledir. Kendisinin konuyu arastiranlar arasinda özel bir yeri oldugu kesin, Nuriye Akman'a 10 yil önce "Ich bin ein Sonderfall" diyen de kendisiydi zaten.

Monolitik algilamalardan kacmak, önyargilara yer vermemek hepsi iyi de, kaynak uydurarak mantiksal sicramalar yapmayi bunlar tek basina önlemiyor. TV tartismasinda Akcam'a kanli bicakli oldugum düsmanima bile saygi gösterecegimi, insan olarak da onun ölümüne üzülecegimi ama yas tutmayacagimi söyledigimde birlikte ezberleri bozulan Cem Özdemir'le birlikte nasil bakistiklari gözümün önünden gitmiyor. Kismet olur da kendisi hakkindaki calismami tamamlayabilirsem, bozulacak ezber ne sadece onun ne de Ermeni cephesinin olacaktir.

[deryatulga]

Düzelti-yorum http://medya.zaman.com.tr/zamantryeni/pics/yazarlar-detay/aturanalkan.jpg A. TURAN ALKAN
01/11/2006


Pazartesi günü yayınlanan "Geçiyoruz, geçmiyoruz" başlıklı yazıyı şöyle tamamlamıştım: "Taner Akçam, gizli meclis zabıtlarını TBMM neşriyatından daha sağlıklı bir kaynaktan okudu ise biz de bilmek isteriz; yoksa müfteri durumunda kalacaktır ve hakiki 'shameful fact' budur!"

Aynı gün Sabah gazetesi Taner Akçam'ın ABD'de yayınlanan kitabı hakkında bir haber daha yaptı; bu haberin bizi ilgilendiren kısmında İÜ Öğretim Görevlisi Mehmet Perinçek, Akçam'ı "Atatürk'ün sözlerini aradan bir cümle çekerek çarpıtmakla" suçluyor ve Mustafa Kemal Paşa'ya izafe edilen "bir utanç eylemi" ibâresinin, Kaynak Yayınları arasında basılan Atatürk'ün Bütün Eserleri serisinin 8'inci cildinde yer aldığını söylüyor.
Bir şey anlamadığınızdan eminim; öyleyse konuyu başından ele alıyoruz.
Mustafa Kemal Paşa, Ankara'da TBMM'nin açıldığı günün ertesinde, yani 24 Nisan 1920 günü Meclis'te üç defa söz alarak uzun konuşmalar yapıyor. İlk (ve açık) celsede yaptığı konuşma Mütareke'den Meclis'in açılmasına kadar geçen zaman zarfında cereyan eden siyasi olaylar hakkındadır; Paşa bu konuşmasında Padişah tarafından görevlendirilmesinden itibaren Samsun, Havza, Sivas, Erzurum, yeniden Sivas ve Ankara güzergâhındaki siyasi ve askeri faaliyetlerini izah ederek Milli Mücadele'yi nasıl meşru bir zemine oturtmaya gayret ettiğinin hesabını veriyor. Kuşluk vakti sularında verilen arayı müteakiben ikinci celseye geçiliyor, M. Kemal Paşa aynı konuya devam ettikten sonra öğle yemeği fasılası veriliyor. Meclis, saat üçte yeniden toplanararak üçüncü celseye geçiyor. Bu celse de açık surette icra ediliyor. Taner Akçam'ın M. Kemal Paşa'dan alıntı yaptığı meşhur pasaj, işte bu açık celsede söylenmiştir; aynen şöyle:
"İkinci teklif ki (İtilaf devletleri tarafından Osmanlı Hükümeti'ne yapılan tekliften söz edilmektedir) memleket dahilinde katliam yapılmaması. Ermenilere karşı bu gayri varit idi. Memleketimiz hepimizce malumdur. Hangi kıtasında Ermenilere karşı katliam yapılmıştır veya yapılmaktadır? Harb-i Umumi'nin başlangıç safhalarından bahsetmek istemem ve zaten İtilaf devletlerinin de bahsettikleri, bittabii maziye ait fazahat değildir. Bugün memleketimizde bu gibi faciaların icra edildiğini iddia ederek bundan vazgeçmenizi talep ediyorlardı..." (Atatürk'ün bütün eserleri, Kaynak Yayınları, Cilt 8. s. 64)
M. Kemal Paşa'nın bu konuşmasından sonra Meclis'te "Hükümet teşkilatı hakkında teklif" maddesi tartışılıyor ve dikkat, daha sonra Meclis gizli celseye geçiyor. M. Kemal Paşa yine kürsüdedir ve "dahili ahval hakkında" açıklamalarda bulunuyor. O gün Meclis'in son faaliyeti, M. Kemal Paşa'nın meclis başkanlığına seçilmesi ve akabinde yaptığı teşekkür konuşmasıdır.
Taner Akçam, gazete haberinde M. Kemal Paşa'nın gizli celsede "fazahat" kelimesini sarfettiğini ileri sürmüştü. Bu bilgiyi doğru kabul ederek ben de gizli celse zabıtlarını taradım ve o anlama en çok yaklaşması muhtemel ibareyi sizler için iktibas ettim. Halbuki içinde "fazahat" geçen cümle, gizli celseden bir önceki açık celsede söylenmiştir. Akçam'ın verdiği hatalı referans, beni ve dolayısıyla sizleri de kısmen yanıltmış oldu.
Gelelim meselenin can damarına. M. Kemal Paşa, Akçam'ın ileri sürdüğü gibi, o dönem Osmanlı Hükümeti'nin "utanç verici eylem" yaptığını söylemekte midir? Gizli ve açık bütün celse zabıtlarını okudum. M. Kemal, gün boyunca yaptığı muhtelif konuşmalarda Ermeni meselesine defalarca değiniyor ve mezalim iddialarını reddediyor; ne var ki, 70 küsur sayfalık konuşma metni içinden cımbızla çekilen yukardaki alıntıyı gözönüne alıp, onu sadece kendi bağlamı içinde değerlendirirsek, "mâziye ait fazahat" tâbiriyle M. Kemal Paşa'nın zımnî bir kabulde bulunduğunu söylemek mümkün olabilir fakat bu zımni kabul, genel çerçeve ile bağdaşmıyor. Pazartesi günkü yazıyı okuyanlar arasında yanılttıklarım varsa, onlardan özür dilerim. Yanıltıldım ve kısmen yanıldım; ancak bugün size daha doğru bilgi verdiğim için müsterihim.

[deryatulga]

New Book on Armenian Genocide by Akcam Issued in CanadadefaultStatus = 'Haberler \> Kültür Sanat \> New Book on Armenian Genocide by Akcam Issued in Canada - 1/1. sayfa';

(1/1)

Kaynak: panarmenian
Yer: usa
Tarih: 25.11.2006


/PanARMENIAN.Net/ The Zorian Institute of Armenian Research in Toronto has published a book by Taner Akcam titled Flagrant Deed: Armenian Genocide and Issue of Turkish Responsibility, reports Armenian Mirror Spectator. The title chosen by the author represents words of founder of current Turkish state Kemal Ataturk that he pronounced on April 24, 1920 at the Parliament open session. The international press has already appreciated the book. The Economist noted in its October 21-27 issue, “The book highlights two facts. Firstly, many foreign witnesses of deportations arrived at a conclusion that it was not deportation, but slaughter. Secondly, why conditions are not formed in Turkey for free discussion of the issue by now.”

The New York Times columnist Belinda Cooper wrote, “Akcam is a rare scholar, who challenged native Turkey, which holds no organized slaughter of Armenians took place. Akcam is the first Turkish specialist to publicly use word genocide.” In his turn Turkish writer Orhan Pamuk underscored that Flagrant Deed is the final reports on the organized extermination of Ottoman Armenians, written by the courageous Turkish scholar.

Akcam devoted his book «to the memory of decorous Muslim Turk Haji Halil, who saved and hid for over 6 months members of an Armenian family threatening his own life.» Akcam noted he was shocked by «this peculiar example of triumph of good and humanity over evil.»

The Zorian Institute helped to translate the book into English. The book is expected to be issued in Hebrew, Armenian and other languages. «The more books are published, the better Turks will know and doubt the lie, presented by the state,» said Zorian Institute Board of Directors Chair, professor Roger Smith, reports the Azg.

[deryatulga]

İdeolojik veya revizyonist tarihçilik!

Yazarın kitabının başlığının hangi saiklerle seçildiği izaha muhtaç. Akademisyenin fikrinin arkasında açık olarak durması asgari gerekliliktir
28/11/2006
MUSA GÜRBÜZ (mgurbuz@avsam.org)
Taner Akçam'ın Ermenilerle ilgili ABD'de yayınladığı kitabı'A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility' ilginç tartışmalara neden oldu. Mustafa Kemal'e atfen söylenen "A Shameful Act/Utanılacak iş" ifadesinin doğru olmadığıyla ilgili kesin ifadelerle bir yazı ve ondan esinlenen birkaç yazı çıktı (A. Turan Alkan, Zaman, 30 Ekim ve 1 Kasım 2006). Taner Akçam cevaben kaleme aldığı yazıda bazı "yeni" fikirler ileri sürdü (Radikal 12.11.2006).
Birincisi; bir yazıdaki fikir veya düşünceler eleştirilirken 'olabilir mi' sorusu merkezli yaklaşılarak ciddi bir incelemeye tabi tutulmalıdır. Bu evreden sonra insaf ölçüsünde eleştiride bulunulmalıdır. Bu son olayda ciddi bir inceleme yapılmadan bir eleştiride bulunuldu. Ancak Akçam'ın kitabına başlık olarak koyduğu "utanılacak iş" sözlerinin Mustafa Kemal'e ait olmadığını söylemek, eksik bilgi vb. kavramlarla açıklanabilecek bir konudur. Bu nedenle Alkan ertesi gün yazısını düzeltti. Burada eleştirilecek konu ayrıca bir uzmandan yardım talep etmemesi hususu olabilir. Bu bilginin tenkide tabi tutulmadan başkaları tarafından doğru kabul edilmesi ve bunun üzerine eleştiride bulunulması da ayrıca bir akademik eksikliktir. Ancak söz konusu şahıslar akademisyen değil. Bu nedenle hata paylarına gösterilecek müsamaha ile akademik eleştiri farklı olmak durumundadır.
İkincisi; bu sözlerin Mustafa Kemal tarafından söylenmiş olması Akçam'ın tezini destekler mahiyette değildir. Bilakis ayıklanarak seçilmiş bu cümle yazarın görüşlerini izahta yetersiz kalıyor. Bunun için başka argümanlara ihtiyaç var. Ancak üzerinde durmamız gereken asıl mesele bir akademisyenin kendi paradigmalarını, önyargılarını veya değil, desteklemek için çok önemli bir zatın ifadelerini onun söylemediği bir anlamla başka bir konteks içinde kullanarak haklı olma isteğidir. Dahası böyle bir söz söylenmedi cümlesinden hareketle "gördünüz mü, nasıl haklı çıktım?" noktasına gelmek akademik olmakla bağdaşır değildir. Üniversitelerin tarih bölümlerinin birinci sınıflarında okutulan metodoloji dersinde etik anlamda altı çizilen husus tarihi yapana (ifade sahibine) sadık kalmanın gerekliliğidir. Yazarın asgari uyması gereken kuraldır bu. Aslında bu da yetmez, birçok yöntemle tezin o dönemin çağdaş kaynaklarıyla da doğrulanması gerekir. Yazar bu alıntıyı yaparken tarih metodolojisi yerine inandığı fikre "fikri sabitine" destek arar görünümü veriyor. Bu durum yazdıklarını tartışmalı hale getiryor.
Herkesin inanmak zorunda olmadığı, hatta genelde karşı çıkılan fikirler, konstrüksiyonu iyi yapıldığı ve bilimsel metotlar kullanıldığı zaman anlam kazanır. Aksi takdirde propaganda veya demagoji olurlar. Kısaca bilgi ve sorudan yoksun metinler haline gelir. İyi niyet göstergesi olarak kaynak kullanımındaki titizliğine beklenilen saygıya gelince, kaynak kullanımındaki titizlik kaynağa saygıdan geçer. Buna riayet edilmiş midir? Bu soruya olumlu cevap vermek mümkün değil. Hangi titizlilik söz konusudur! Türkiye'de aynı tercih veya yöntemlerin, tam tersi fikirleri savunmak için de kullanıldığını söylemek mümkündür.
Objektif olmak

Araştırmacıların sosyal, politik vb. tercihleri vardır ve hatta olmalıdır. Önemli olan bu tercihlerin yönlendirdiği bir alanda olsa bile objektif olabilmeleridir. Ancak bu durum farklı düşünen kalemlerin belgeleri zorlayarak hatta tahrifat yaparak ideolojilerini söyletmelerini haklı kılmaz. Akademik platformda kabul edilebilir bir durum değildir. İdeolojiler/inançlar gerçeği açıklayamaz, ancak açıklamaya yardımcı olabilirler. Devlet, kişi veya kurumların doğrularını genele kabul ettirmeye çalışmaları fikri istibdadı getirir. Bulunduğunuz yerde farklı bir görüşü seslendiremiyorsanız fikri esaretin merkezinde konumlanıyorsunuz demektir.
İttihat ve Terakki Partisi'nin faaliyetlerinin hiç yargılanmadığı kanaati doğru değildir. Yazının tarihi muhtevasını başka bir yazıda değerlendirmek istediğim için detaylara girmeyeceğim, ancak önce kendileri ve daha sonra da işgal güçleri tarafından yargılandıklarını söylemeliyim. Yeterli olup olmadığı tenkide açıktır fakat bu görmezlikten gelinemez.
Mustafa Kemal, Ermenilere yapılanlar konusundaki fikrini Sevres dayatmasıyla değiştirdi iddiası yeterli ve de güçlü belgelere, bulgulara ihtiyaç gösteriyor. Yazarın bazı değerlendirmeleri "bu kadar da olmaz ki" cümlesiyle okunur halde. Burada sanki yazar konuyla hemhal olmuş, "ene'l-hak" noktasına gelmiş. Şayet o noktadaysa, artık objektif yazma niteliğini yitirmiş demektir. Doğru olan her şey muhayyilesini destekleyen mehazlardır. Bulunmadığı takdirde belge ve bulguya zorla söyletmek kaçınılmaz oluyor. Bu ideolojik tarihçiliğin bizzat kendisidir.
İddialar ve belgeler

Taner Akçam bulunduğu yeri ve algılama biçimini kategorize etmek ihtiyacını duyuyor. Bu nedenle yaptığı işi "revizyonist" tarihçilik olarak kabul ediyor ve de böyle değerlendirilmesini istiyor. Revizyonist tarihçilik yöntemi olarak iki seçenek sunuyor. Birincisi, yeniden gözden geçirmeyi gerektirecek yeni belge ve bulgularla, ikincisi mevcut belgeleri farklı okuma yöntemleriyle, varolanı altüst etmek veya bu kurguya hizmet edecek yeni bakış açıları üretmek. Yazarın, revizyonist tarihçilikte ya başat belgeleri bulur konuşturur ya da bulunmuş belgelere farklı bakarsınız mealindeki cümlesi gerçekte nerede durduğunu gösteriyor. Özellikle, kendisini mevcut belgelere farklı bakanlar kategorisinde değerlendirmesi ve de bunu revizyonizm olarak nitelemesini tarih disiplini açısından kabul etmek çok zordur. Büyük iddialar, "önemli" belgelerle izah edilmek durumundadır. Belgeyi farklı okumak görüneni görmemek olarak algılanamaz. Ancak başka birçok boyutu daha görülebilir. Yazar, görüneni -belgenin yapılış/yazılış amacını- görmemek, gördüğünü de tek gerçek olarak kabul etmek eğilimindedir.
Yazar, soykırımı ispatlamak çabasında ve Türkiye'yi suçlama amacında olan biri olarak tanınıyor, rahatsızdır. Bu düşüncesinde haklıdır. Burada iki neden öne sürülebilir: Gerçekte öyledir veya yanlış algılanıyor. İkinci durumun şayet kasıt yoksa izalesi mümkündür. "İnsan hakları" merkezli çalışmaların bir tek gruba hasredilmemesi, daha akademik olan mukayeseli tarih disiplinine yönelinilmesi gereği vardır. Bu daha bilimsel, daha objektif ve dolayısıyla daha ikna edici olacaktır. Niyet sorgulanamaz, ancak esas da alınamaz. Böylece Akçam'ın haklı olarak şikayet ettiği monolotik ve genelleyici yaklaşımlardan da uzaklaşılmış olacaktır. Donanımsız tarih okumalarının, naif açıklama ve otomatik olarak mitos ve efsaneleri beraber getireceği, günümüz insanının en zayıf yönlerinden birisinin, uzmanına sormak yerine teori üretmek kolaycılığı olduğu dikkate alınırsa, yanlış anlaşılmalardan kısmen de olsa kurtulmak mümkündür.
Yazarın kitabının başlığının hangi saiklerle, -akademik, politik, ticari, sansasyonel, ideolojik vb- seçildiği izaha muhtaçtır. Akademisyenin her fikrinin arkasında açık olarak durması fazilet değil, asgari gerekliliktir. MUSA GÜRBÜZ: Avrasya Stratejik Araştırmalar Mer., Türkiye Araş.

[deryatulga]

Armenian-Turkish Dialogue and Taner Akçam


samedi 25 novembre 2006, Stéphane/armenews (http://www.armenews.com/auteur.php3?id_auteur=8)











The current problems, if not enmity, prejudice and hatred, between the Turkish and Armenian communities can almost entirely be traced back to the Genocide of 1915. This has been, and still is, the major stumbling block in Armenian-Turkish relations.
Frequently, the Armenians look at the year 1915 as the epitome and culmination of the misfortunes, misgovernment and tragedies they suffered under Ottoman Turkish rule. The Turkish state continues flatly to deny the events of 1915, often mitigating or denigrating the Armenian tragedy in various forms and to varying degrees.
They also claim that the vile acts of destruction committed against the Armenians are below the inherent dignity and honor of the Turkish people and the ideals of Turkish nationalism that gave rise to the modern Turkish state.
Any and all references to 1915 have not only polarized both the Armenians and the Turks but have also politicized their respective stands vis-à-vis one another.
They continue to suffer emotionally, as their viewpoints remain mutually unrecognized or unacceptable. They spend millions of dollars to silence one another’s voice and become all the more embittered, as they fail to come to terms with the unspeakable pain, loss and memories associated with 1915 and its attendant consequences.
The social actors engaged in this confrontation are the nation-states of Turkey and Armenia, the communities in both countries, including the Armenian minorities in Turkey, the Armenian diaspora, especially in France and the United States, and the nascent Turkish communities in Germany and the United States.
All of these actors ( ?) have their separate interests, interpretations, and expectations from the discussion of the Armenian tragedy, and they all attempt to impose their respective views upon others.
As a whole, the Armenians are in agreement that what happened in 1915 was indeed genocide. They have different interpretations, however, as to why 1915 happened, where 1915 should be located in collective memory, and how this location should affect the present.
The views of the Turkish state, the Turkish diaspora, and the people of Turkey also differ widely on the assessment of 1915. The Turkish state has developed a master story that aims to deny and erase the genocide from Turkish collective memory. This master story has so far been viable because of the inherent disregard of the Turkish state for its own historical past. Since the Turkish nationalist project had to construct the Turkish nation-state in contradistinction to the Ottoman Empire, it construed and identified the birth of the Turkish state as the beginning of the history of the nation, rendering what had transpired earlier irrelevant.
While the Turkish diaspora seems to adhere to this official state line, the people of Turkey often do indeed have their own alternative narratives. These narratives circulate informally among groups and individuals, but are never brought into the public arena, for fear of retribution from the state.
Such contestation and discrepancies between and within the Armenian and Turkish communities, and the persistent lack of meaningful dialogue produce sadly significant consequences. Their failure to cultivate direct ties not only allows third parties to enter the public space and exploit Armenian-Turkish differences and disagreements to their advantage, it also forecloses opportunities to discuss, acknowledge and address problems and silences in their own histories.
The Armenian and Turkish communities can overcome such negative consequences by recognizing their shared past, the violence, shock and trauma they both have experienced, and the man-made tragedy inflicted on the Armenians.
One could certainly assert that the Armenians have experienced a double trauma : one resulting from the massacres of 1915, and the other from Turkey’s refusal to recognize the genocide. One of the first steps towards reconciliation through dialogue is the recognition of the trauma of the past affecting both the Armenians and the Turks.
Prior to 1915, the Armenians and Turks shared more than six centuries of common history. This common history can only be studied if 1915 is recognized as one, albeit major, historical instance to be analyzed within the context of the common history Turks and Armenians shared before and after 1915. Inability to do so would essentialize 1915. The second step in reconciliation through dialogue is the recognition of the common history of the Armenian and Turkish communities.
In its account of what happened or did not happen to the Armenians, the master story of the Turkish nation-state chooses to emphasize the pain and suffering inflicted on the Turks themselves, as if this would in some way alleviate Armenian pain and lessen the Armenian tragedy.
The Turkish master story also claims that the denial of the Armenian tragedy and the exclusion of this group from its imagined community would decrease the pain and suffering of the Turks. The third step in reconciliation through dialogue is the recognition of the inherent biases present in the master story of the Turkish state.
Once these steps are taken jointly by the Armenian and Turkish sides, on equal terms and with mutual recognition and respect, the current insufferable atmosphere can be turned into a joint search for reconciliation through dialogue. Such a perspective is essential if Armenian and Turkish scholars are to explore history in a meaningful way and in all its shades, gray and otherwise.
There is an acute need and, indeed, much room for understanding, collaboration and joint exploration of all aspects, facets and details of Armenian-Turkish relations throughout history. For there is much prejudice to be shed, stereotypes to be destroyed, and many obscure areas to be explored in a constructive fashion. It is this spirit that has led us, two University of Michigan faculty, working in the field of Ottoman and Armenian history and culture, to work together with a view to promoting a scholarly dialogue and adopting a wider embrace of Armenian-Turkish studies.
In our approach and determination to work together, we have derived much inspiration from the person and work of Dr. Taner Akçam.
It is with a deep sense of privilege and honor that we introduce Dr. Taner Akçam’s collection of essays. For many years now, Dr. Akçam has been working tirelessly, and against tremendous odds, to overcome prejudices and biases and to promote understanding and better relations between Turks and Armenians. The focus of his scholarship has been the Armenian Genocide, its history and impact on Armenian-Turkish relations since 1915.
He has diligently delved into primary archival sources to understand and illuminate, and to analyze and interpret, some of the darker aspects of the Armenian tragedy and human behavior. In all his work, Dr. Akçam’s scholarship has been meticulous, his perspectives illuminating, and his moral fortitude inspiring.
What has also been remarkable about this gentleman is not only his perseverance, but also his genuine sense of optimism. His essays offer us a glimpse into the soul and work of a compassionate human being and a dispassionate scholar, endowed with a deep sense of social awareness and responsibility.
Dr. Akçam’s work has been so far published in Turkish and German and has therefore been inaccessible to the English-speaking public. The present volume brings together some of his essays in English translation.
We are certain that this volume will be of significant importance to those interested in the modern phase of Armenian-Turkish relations. We are also certain that its appearance will be gratifying to Dr. Akçam himself. A wider audience will read his work. This will translate into a greater impact and, hopefully, will stimulate more dispassionate research.
And there is no greater fulfillment for a Turk who began his arduous journey all alone, than to be joined by an increasing number of companions in quest of the truth and fruitful understanding between Turks and Armenians.
KEVORK BARDAKJIAN
University of Michigan
FATMA MÜGE GÖÇEK
University of Michigan

[Der Schakal]

Ich mache mir derzeit große Sorgen um das neue Buch von Taner Akcam. Ein befreundeter deutscher Prof. ist heute von einer Historiker- Konferenz aus Washington zurückgekehrt. Er erzählte, dass Akcams neues Buch schon einigen Leuten bekannt sei (es ist noch nicht veröffentlicht) und ziemlich gut angekommen sei. Einige sehr kritische Historiker hätten es sogar als "Meilenstein" bezeichnet.

Solange Derya Hoca sich keine Sorgen macht bin ich frohen Mutes ... :)

[deryatulga]

Solange Derya Hoca sich keine Sorgen macht bin ich frohen Mutes ... :)

Über die türkische Version des Buches habe ich ca 150 Seiten hangeschriebene kritische Notizen. Sie dürften schon genügen aber deren gibt es noch mehr!:doner:

[Der Schakal]

Über die türkische Version des Buches habe ich ca 150 Seiten hangeschriebene kritische Notizen. Sie dürften schon genügen aber deren gibt es noch mehr!:doner:

:brüll: Da kann ich ja gleich meine Magisterarbeit drüber schreiben :brüll: Brauche ja nur 80 - 120 Seiten :brüll:

Und HZ darüber unterrichten zu gegebener Zeit.

[deryatulga]

A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility
by Taner Akcam
Metropolitan Books
November 2006, 484 pages, $30.00
by Carlin Romano [The Philadelphia Inquirer]
Amazon
Amazon UK Email Print Comments (3)
Turkish historian mines and synthesizes the Ottoman Empire's internal documents and memoirs for moral clarity
Pope Benedict XVI’s just-ended magical military tour of Turkey—with helicopters overhead and riot police bristling on every flank lest he be plugged on his first visit to a Muslim land—revealed a profound truth: Those who forget the past sometimes simply want to forget it.
The pope didn’t utter a peep about arriving in a country whose predecessor state, the Ottoman Empire, committed the largest genocide in history against Christians. Of course, it may be that the always-diplomatic Vatican Curia took possession of Benedict’s mind and body, having exorcised the former Cardinal Ratzinger’s well-known views about Turkey and Islam.
It may also be that the murder of more than 1 million non-Catholic Christians in the Armenian genocide is a non-homefield matter in the Vatican’s current damage-control foreign policy toward Turkey and Islam.
But the upshot—a spectacle of supposed reconciliation between the papacy and Islam last week that operated without moral memory or judgment—proved embarrassing to anyone who thinks there is no God but truth. Thankfully, we have Taner Akcam’s magnificently researched study, “A Shameful Act,” as rebuke and counterlesson.
Why, as the world press endlessly repeated this last week, is Turkey “99 percent Muslim”? One reason is that Ottoman Sultan Abdul Hamid II, who regarded Armenians as a “degenerate community,” ordered the massacre of 200,000 Turkish Armenian Christians in 1894-96.
Another is that a nucleus of future nationalist leaders of the Turkish Republic—known as the “Young Turk” government—embarked in the dying days of the Ottoman Empire (1915-16) on horrific acts of genocide and “ethnic cleansing” to rid Turkey of Christians.
To put it bluntly: In those dying days, Ottoman leaders killed most of Turkey’s Christians, just as Nazi Germany would kill most of its Jews.
Hundreds of thousands of Turkey’s Greek Christians had already been expelled or killed in 1914. But in 1915, as World War I raged and provided a smokescreen, the Young Turk leaders implemented a “final solution,” murdering an estimated one million to 1.3 million Turkish Armenian Christians—two-thirds of the remaining Armenian population of Turkey—through starvation, death marches and execution.
That the Armenian genocide remains little-known in the United States amounts to amnesia about our own history. As powerfully recounted in Peter Balakian’s “The Burning Tigris” (2003), the campaign by prominent Americans from 1892 to 1920 to prevent genocide in Armenia formed the first international human-rights movement in our history, the template for today’s struggle over Darfur.
Feminist leader Julia Ward Howe railed against the sultan’s massacres. Clara Barton led an 1896 American Red Cross mission to save Armenians. Congress passed a resolution condemning the sultan. Americans donated more than $100 million to Armenian relief aid.
In light of how things ended, the force of American outrage astonishes. Theodore Roosevelt called the Armenian massacres “the greatest crime” of World War I. The American ambassador to Istanbul labeled Turkey “a place of horror.”
Despite that, by the early 1920s, the United States abandoned its intent to establish an Armenian homeland and convict Turkish leaders. The military success of Mustafa Kemal (later Ataturk) in establishing the Turkish Republic in 1922 against the wishes of the Great Powers, along with the U.S. decision to let oil politics trump human rights, pushed the Armenian holocaust off center stage.
Ever since, the Turkish Republic has rejected charges of genocide. It describes the Armenian deaths as collateral damage, World War I-style. That’s despite postwar Ottoman courts-martial in which officials confessed to a genocidal policy. Turkey still mandates criminal penalties for those who accuse the state of slaughter.
One wishes that all involved in this last week’s stagecraft between the Vatican and Turkey had been forced to read Akcam’s “A Shameful Act” and to comment on it. Turkish Nobel laureate Orhan Pamuk calls Akcam’s work “the definitive account of the organized destruction of the Ottoman Armenians” by “a brave Turkish scholar.”
Some fine earlier books in English have delivered the grim tale. But no scholar has mined and synthesized the Ottoman Empire’s internal documents and memoirs with Akcam’s assiduous skill. Like Raul Hilberg’s “The Destruction of the European Jews,” “A Shameful Act” is destined to become a touchstone for other studies.
Akcam, 56, a Turkish sociologist and historian, obtained political asylum in Germany after receiving a 10-year prison sentence at home for working on a student journal. He now teaches at the University of Minnesota. Hardly anti-Turkish, he dedicates his book to Haji Halil, a righteous Turk who, at the risk of being hanged, protected eight members of an Armenian family in his home during the genocide.
As you might expect from an author of such courage, Akcam pulls no punches. Ottoman Turkish leaders “did deliberately attempt to destroy the Armenian population.” Turkey continues to deny the genocide because many of the leaders involved in it “later became central figures in the Turkish government” and “admitted openly that the republic could only have been established by eliminating the Armenians and removing their demand for self-determination in Anatolia.”
The most striking achievement of “A Shameful Act” is its depth of detail. Akcam documents every twist of the story—from the political and racist origins of Turkish nationalism to the insistence of Muslims that they had to rule over inferior “infidel” Christians—with multiple sources and shocking quotations.
How, though, to explain the disappearance of such crucial history during the pope’s visit? This honesty gap left his visit a moral mess, a pageant of hypocrisies. Turkish newspapers, for instance, kept asking whether the pope would offer yet another, fuller “apology” for remarks on Islam during a recent lecture that had provoked Muslim outrage.
Moral clarity, on the contrary, would suggest that it is Turkey that still owes the pope, Armenians, Christians, and the rest of the world an apology for acts far more heinous than provocative citation. Turkish nationalism, as Akcam shows, took its racist spine partly from Germany and partly from Islamic jihadism. Turkey could do worse than look to 21st-century Germany for instruction on decency, honesty and redemption.
At the same time, the pope won himself no credit by honoring the Vatican tradition of Pius XII—resisted by both John XXIII and John Paul II—of failing to speak truth to power when in the latter’s presence. One couldn’t help thinking of Hitler’s famous question to his generals eight days before invading Poland in 1939. “Who today,” he asked, “speaks of the annihilation of the Armenians?”
Not Pope Benedict XVI. Be grateful instead for Taner Akcam. He doesn’t wear pretty white vestments, but he speaks the holy truth.

[mika]

Was soll man von einem Kommentar aus dem Land, das den "clash of civilisations" propagiert, auch anderes erwarten. Es ist nicht erst seit gestern bekannt, daß die dortige Presse gewöhnlich unisono in das selbe propagandistische Horn bläst.

Hinzu kommt, daß es auch nicht gerade der Hort des Katholizismus ist.

Alles in allem keine Überraschung.

Ich frage mich wirklich, ob die Relevanz des Beitrags groß genug ist, um hier über das Forum zusätzliche Verbreitung zu finden. Es wird noch dutzende solcher Rezensionen geben. Eine wie die andere so gebetsmühlenartig immer dasselbe Sortiment von Phrasen dreschend. Ändern wird sich dadurch nichts.

Hoffe, es schmeckt den Historikern!

[Der Schakal]

Ich habe seine "Doktorarbeit" als Kopie vorliegen und einen Ehrendoktor hat er mit Sicherheit nicht bekommen. Diese miserable Arbeit wäre weder an der TU-Darmstadt noch an der J.W. Goethe Universität in Frankfurt angenommen worden.

Sein Dr. Vater war Dadrian.

[deryatulga]

Sein Dr. Vater war Dadrian.

Dadrian ist der Berichterstatter, der Doktorvater hat Nullahnung vom Thema

[deryatulga]

This is an announcement concerning a lecture by Taner Akçam on Armenian Genocide, which will take place on 18 December 2006 at 8 p.m. in the University of Amsterdam.


Lecture on Armenian Genocide

A lecture on Armenian Genocide organized by CREA-Studium Generale in cooperation with Humanist Broadcasting and Centre for Holocaust and Genocide Studies. Language English.

What: The Armenian Genocide: the facts in the Turkish archives
A lecture on Armenian Genocide

Date: Monday 18 December 2006 at 8 p.m.

Place: University of Amsterdam - UvA
Oudemanhuispoort 4-6, Room D009 - Amsterdam

Admission: Free

Info: +31205251420 - Reservation is not possible

Speaker: Taner Akçam (Visiting Professor or History, University or Minnesota,
USA). Akçam, former leftist student leader from Ankara, belongs to new
generation of Turkish historians who are convinced that Turkey must
straighten out with her black past. Taner Akçam researches in particular
Turkish archives

The Dutch translation of the recent book by Taner Akçam:
"A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of
Turkish Responsibility" will be published in May 2007 by publishing
house Nieuw Amsterdam

Co-referent: Erik-Jan Zürcher (professor of Turkish languages and cultures,
University of Leiden)

Film: Prior to the lecture the documentary "A wall of silence, a taboo about
the destiny of the Armenians" (Humanist Broadcasting, 1997, 54
minutes) will be shown. Taner Akçam is one of the main persons of
this documentary

Place: CREA Theatre - Turfdraagsterpad 17, 1012 XT Amsterdam

Date: Monday 18 December 2006 at 6:45 p.m.

Admission: Free

AKCAM WAR NIEMALS IN IRGENDEINEM ARCHIV!

[Der Schakal]

Ich finde es ziemlich traurig das Erik-Jan Zürcher Co-Referent ist.

[Laudazio]

http://www.nytimes.com/2006/12/17/books/review/Bass.t.html?em&ex=1166418000&en=5819ac7e8d1ee7b8&ei=5087%0A

By GARY J. BASS

Published: December 17, 2006

In July 1915, the American ambassador to the Ottoman Empire sent Washington a harrowing report about the Turks’ “systematic attempt to uproot peaceful Armenian populations.” He described “terrible tortures, wholesale expulsions and deportations from one end of the Empire to the other accompanied by frequent instances of rape, pillage and murder, turning into massacre.” A month later, the ambassador, Henry Morgenthau — the grandfather of the Manhattan district attorney, Robert M. Morgenthau — warned of an “attempt to exterminate a race.”

A SHAMEFUL ACT

The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility.

By Taner Akcam. Translated by Paul Bessemer.

The Young Turk nationalist campaign against the empire’s Armenian subjects was far too enormous to be ignored at the time. But decades of government-backed denial have created what amounts to a taboo in Turkey today. Instead of admitting genocide, Turkish officials contend the Armenians were a dangerous fifth column that colluded with Russia in World War I; many Armenians may have died, they say, but there was no organized slaughter. Turkish writers who challenge this line, like the novelists Orhan Pamuk and Elif Shafak, have risked prosecution for insulting Turkish identity. And on the diplomatic front, when Turkey should be polishing its credentials for eventual European Union membership, it is mired in historical fights; this May, for instance, it pulled out of a NATO military exercise to protest the Canadian prime minister’s acknowledgment of the genocide.

“A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility,” by Taner Akcam, is a Turkish blast against this national denial. A historian and former leftist activist now teaching at the Center for Holocaust and Genocide Studies at the University of Minnesota, Akcam is often described as the first Turkish scholar to call the massacres genocide, and his impressive achievement here is to shine fresh light on exactly why and how the Ottoman Empire deported and slaughtered the Armenians. He directly challenges the doubters back home, basing his powerful book on Turkish sources in the old Ottoman script — including the failed Ottoman war crimes tribunals held after World War I. Although he bolsters his case with material from the American, British and German archives, he writes that the remaining Ottoman records are enough to show that the ruling party’s central committee “did deliberately attempt to destroy the Armenian population.”

Akcam closely links the 1915 genocide with World War I. The Unionists, as the nationalist leaders were known, dreaded the partition of their empire by the European great powers. Not only did they suspect the Armenians of dangerous disloyalty, Akcam writes, but massacres of Muslims in Christian regions of the faltering empire before World War I had fostered a desire for vengeance.

While never excusing the atrocities, Akcam does argue that the Turkish leaders chose genocide in a mood of stark desperation. Staggered by a series of early military defeats, and by the Allied onslaught at Gallipoli, they fully expected their empire — driven out of so much of its vast territories over the past two centuries — to collapse. The Turkish heartland of Anatolia was threatened — as was Constantinople.

The fiercest Ottoman enemy was Russia, which had nearly seized Constantinople in a bloody 1877-78 war and had a storied history of trying to foment uprisings against Ottoman rule. The Turkish nationalist line puts great weight on the internal menace of pro-Russian Armenians. But Akcam argues that there was little real danger from the Armenian uprisings, which were limited and directed mostly against the deportations. (British officials considered the Armenians militarily useless and thus refused to encourage the uprisings.) Akcam allows that the evacuation of Armenians may have been justified by military necessity in areas where the Armenian revolutionaries were strong — but not throughout the empire.

The killings were a colossal undertaking. Paramilitaries and Interior Ministry gendarmes slaughtered Armenians en masse, while the Interior Ministry under Talat Pasha, who coordinated the campaign, arranged for the deportation of untold thousands more to the blazing Syrian deserts. Many of the deportees were massacred along the way, and those who survived were left without food, shelter or medicine, in what Akcam calls “deliberate extermination.” Akcam cites Ottoman Interior Ministry papers that chillingly call for keeping Armenians to less than 5 or 10 percent of the population. A postwar Turkish investigation found that some 800,000 Armenians perished.

After the war, Britain pressured the defeated Ottoman government into setting up its own war crimes tribunals. Mustafa Kemal Ataturk himself, the founder of the present Turkish republic, once said that the Unionist leaders “should have been brought to account for the lives of millions of our Christian subjects ruthlessly driven en masse from their homes and massacred.” Today, those who deny the genocide have to dismiss these trial records as mere victor’s justice. Akcam uses the records as important evidence, though he frowns on Britain’s imperialist ambitions and cultural biases.

This dense, measured and footnote-heavy book poses a stern challenge to modern Turkish polemicists, and if there is any response to be made, it can be done only with additional primary research in the archival records. In 1919, a British general hoped the Ottoman war crimes trials would “dispel the fog of illusions prevailing throughout the country.” Eighty-seven years later, the murk still lingers.

Gary J. Bass, the author of “Stay the Hand of Vengeance: The Politics of War Crimes Tribunals,” is writing a book on humanitarian intervention.

[deryatulga]

Wir haben hier bereits einen thread über Akcams letztes Buch. Warum gelangt diese Rezension in den internen Bereich?

[Laudazio]

Wir haben hier bereits einen thread über Akcams letztes Buch. Warum gelangt diese Rezension in den internen Bereich?Das mache ich, wenn ich dem keine grosse Aufmerksam schenken lassen möchte, gleichzeitig dürfte es für interne Leute interessant sein.

Kleine Frage nebenbei, das Buch ist ja eine Weile lang verfügbar. Hast Du es schon gelesen? Soweit ich das mitbekommen habe, soll es sich dabei nur um eine Übersetzung handeln (also nicht sein eigenes Werk) und ein Paar Korrekturen sollen inhaltlich durchgeführt worden sein. Dass Akcam plötzlich osmanische Dokumente ausgewertet haben will, machte mich ohnehin stutzig. Aber auf Atatürks angebliche Aussage konnte er dennoch nicht verzichten.

[deryatulga]

Das mache ich, wenn ich dem keine grosse Aufmerksam schenken lassen möchte, gleichzeitig dürfte es für interne Leute interessant sein.

Kleine Frage nebenbei, das Buch ist ja eine Weile lang verfügbar. Hast Du es schon gelesen? Soweit ich das mitbekommen habe, soll es sich dabei nur um eine Übersetzung handeln (also nicht sein eigenes Werk) und ein Paar Korrekturen sollen inhaltlich durchgeführt worden sein. Dass Akcam plötzlich osmanische Dokumente ausgewertet haben will, machte mich ohnehin stutzig. Aber auf Atatürks angebliche Aussage konnte er dennoch nicht verzichten.

Nun Taner Akcam hat seine eigene Realität, ihn totzuschweigen wäre ein Riesenfehler. Natürlich handelt es sich dabei um die Übersetzung seines uralten türkischen Buches, dessen Kritik von mir gleich nach seiner Publikation erstellt wurde, aber komischer Weise auf eisige Ablehnung türkischerseits zustiess. Jetzt soll ein gewisser Herr, der weder Historiker, noch Akademiker ist darauf antworten! Hinter den Kulissen wird parallel dazu erbärmlich verhandelt. Irgendwann sollte man den Mut aufbringen, unseren Menschen mit der Wahrheit zu konfrontieren!

[webmaster]

Nun Taner Akcam hat seine eigene Realität, ihn totzuschweigen wäre ein Riesenfehler. Natürlich handelt es sich dabei um die Übersetzung seines uralten türkischen Buches, dessen Kritik von mir gleich nach seiner Publikation erstellt wurde, aber komischer Weise auf eisige Ablehnung türkischerseits zustiess. Jetzt soll ein gewisser Herr, der weder Historiker, noch Akademiker ist darauf antworten! Hinter den Kulissen wird parallel dazu erbärmlich verhandelt. Irgendwann sollte man den Mut aufbringen, unseren Menschen mit der Wahrheit zu konfrontieren!

Können wir deine Kritik von damals nicht wieder verwenden? Hast Du es hier schon veröffentlicht?

[deryatulga]

Können wir deine Kritik von damals nicht wieder verwenden? Hast Du es hier schon veröffentlicht?

Aber nein, du kennst die Geschichte mittlerweile so gut wie ich! Wenn ich mir halb so viel akademische Freiheiten erlauben würde wir die anderen, könnte ich binnen 2 Jahren mindestens 6 Bücher veröffentlichen.

[Der Schakal]

Können wir deine Kritik von damals nicht wieder verwenden? Hast Du es hier schon veröffentlicht?

Deine Kritik von damals würde mich auch interessieren. INshallah wird dein Buch spätestens "Buchmesse Türkei 2008" erscheinen.

[deryatulga]

Nicht die amtliche türkische Version
Internationale Presseschau vom 19. Dezember 2006
© Die Berliner Literaturkritik, 19.12.06

BERLIN (BLK) – In der Internationalen Presseschau vom 19. Dezember wird der Band „A Shameful Act“ von Akcam Taner vorgestellt. Entgegen den offiziellen Verlautbarungen der Türkei klassifiziert der türkische Historiker die Vertreibung und Ermordung von Armeniern als Genozid.

[deryatulga]

To: "Prof. Dr.
Sent: Friday, June 10, 2005 11:11 PM
Subject: Taner Akçam



Sayın ++++, siz bu Ermeni Sorununa bayağı merak sardınız, bu arada tehlikeli laflar da ediyorsunuz. Gelmesi garanti olan belden aşağı darbelere biraz hazırlıklı olun diye başka yerlerde bulamayacağınız bir takım bilgileri hizmetinize sunuyorum. Serde Galatasaraylılık var, kardeşlerimizi de, gölgemizi de kimseye çiğnetmeyiz malum!

Halil Berktay'a "değerli bilim adamımız" sıfatını takmanızı klasik bir ironi örneği olarak alıyorum. Zira kendisi Ermeni Sorunu hakkında birilerinin eline tutuşturup da ezberlettiği eşantiyonlar dışında gerçekten bir şey bilmiyor. Bir Batı ülkesinde bu konuda bir tarih seminerine girse sertifika yüzü göremez. Ama kendisi gazeteci bir arkadaşın deyimiyle "gerçek resmi tezin akademik uzantısıdır!" Öyle olmasaydı şu son Ku-Klux-Klan benzetmesini kendisine yalatırlardı. En ufak araştırması olmayan bir konuda AB parlamenterleri kendisini hangi referanslarına dayanarak muhatap alıyorlar? Ve Berktay hükümet adına Ermeni soykırımının tanınacağı sözünü verip de bunun için biraz zamana ihtiyaç olduğunu söylerken, sırtını hangi cihete dayıyor? Bu söz verme işini TV'de bizzat Michel Rocard'ın ağzından duymasam inanmazdım. Yani siz gerçekten birilerine dert anlatmak istiyorsanız doğrudan Avrupalıları muhatap alın.

Taner Akçam'a gelince, sadece Osmanlı Arşivleri konusunda değil, her bağlamda bir şarlatan olduğu doğru. Ama bu şarlatanı yaratan Türkiye'dir. İsterseniz dışişlerindeki arkadaşlarınızın ağzını arayın biraz. Akçam Almanca bilmeden doktora yazmış, İngilizce bilmeden ABD'de profesörlük kapmış bir zat. Kendisi gazete makalesi boyutunda çalışmaları bile toparlamaktan aciz olup, bu işleri başkalarına yaptırıyor. Sadece arşivlerden veya basılmış birincil belgelerden değil, ikincil kaynaklardan da habersiz. Sağdan soldan tırtıkladığı dipnotları ile kendisine yabancı arşivlerde çalışmış süsü veriyor ama, bunu da yüzüne gözüne bulaştırıyor. Akçam'ı bilimsel anlamda sıfırlamak, demonte ve deşifre etmek kolaydır. Ama buna izin verilmez. Sefa Kaplan sizin bahsettiğiniz yazı dizisi için benim de görüşlerimi aldı, ama yayınlamaya cesaret edemedi. Akçam'ın son tahlilde "embedded" biri olduğunun ortaya çıkması büyük fırtına koparır bu açık.

Bundan 20 yıl kadar öncesinde Almanya'da Ermeni Sorunu işini bilimsel tartışabilecek tek Türk olarak ben vardım. Sizin Taner Akçam o sıralar başka işlerle meşguldü, Halil Berktay ise konuya henüz merak sarmamıştı. Ben kimsenin kapısını çalmadığımdan Dışişleri beni buldu. O zaman onlara "Türk tezi" diye dünyaya kakalamağa çalıştıkları şeylerle bir yerlere gidilemeyeceğini, analitik düşüncenin hakim olmadığı bir belgeler yığınının propagandif değerinin marjinal olduğunu anlatmaya çalıştık. Herkes aptal değil, anlayan anladı, ancak o sırada
şimdi mangalda kül bırakmayan Gündüz Aktan ve Şükrü Elekdağ gibileri köylü kurnazlığı yoluyla Batı'ya siftinebileceklerini zannettiler. O zaman yazmış olduğum ve bugün kehanet belgesi gibi ortada duran bir raporda profesyonel Türk dostlarına artık kimsenin inanmadığını, onun için de hiç değilse zahiren Türkiye'yi eleştirir gibi görünen bazı kalemlere "Kırmızı Çizgiler"in çektirilmesini önerdim. Artık bunun etkisi ile mi oldu bilemem, Taner Akçam'ın şişirilerek ortaya atılması bu tarihten sonradır. Kendisinin Türk devlet mercileri hesabına ortaya atıldığından yediğim ekmek gibi eminim. Benim kullandığım kriterlere göre bu çok şey demektir. Halil Berktay ise ona tarihçi meşruiyeti kazandırmak için ortaya sürülmüş bir zat. Konunun o kadar cahili ki, Ermeni Tehciri hakkında zararsız bir kaç resim dışında tek görsel belge bile olmadığını bilmiyor. Bir takım konu dışı resimlere bakarak göz yaşı döküyor. Tehcir sırasında fotoğraf çekme yasağından en çok şikayet edenlerin Ermeniler olduğunu unutarak!

Taner Akçam'ın hayranlarından olan bir hanım kendisinin Tarih Vakfı güdümündeki yahoo "tarihegitimi" grubunda boy gösterdiğini söyleyince Eylül 2004 sonlarında oraya dahil oldum. Akçam önce benim MİT ajanı olduğumu ileri sürdü, yazılarımın yayınlanmamasını istedi, ardından da "susma hakkını" kullanmaya başladı. Birileri bana tarih kültürümün kısıtlı, ceza hukuku bilgimin marjinal olduğunu söylerse, vereceğim tepki susmak olmazdı herhalde. O sıralardaki grup moderatörü Mutlu Öztürk GS'lı olduğundan bana tahammül etti, ama bir vesileyle bu görevi eşine bıraktı. O da son derece sadık bir Akçam talibi olduğundan beni bir bahaneyle gruptan ihraç etti. Halil Berktay'ın da aynı grupta boy gösterdiğini eklemem gerekmez sanırım. Sansürü sevmeyenler böyle adamlar!

Türk burjuvazisi başta Sabancı Holding olmak üzere Ermeni sorununun Batılılara şirin gözükecek bir şekilde halledilmesini istiyor. Sabancı ise hem Kayseri'de hem de Çukurova'da tapulu Ermeni mallarının üstünde oturduğu için alışılmış köylü kurnazlığıyla meseleyi hal edeceği ümidinde. Önce Taner Akçam/Halil Berktay ikilisi ile oyunu açtı şimdi de potu yükseltiyor. İnternet devrinde enformasyon politikasının nasıl harmonize edildiğini saptamak çok kolay! Bugünkü "Radikal"de Türk Dışişlerinin Yusuf Halaçoğlu'nu nsıl suçladığını görmüşsünüzdür. Kendisinin tarihçi niteliklerine kefil olduğumdan değil, yıllardır süregelen devlet içi güçlerin soykırımı çekişmesini alenen belgelediğinden kaydediyorum. Boğaziçi konferansına katılacaklar arasında öyle ödlekler var ki, bunlara bir takım garantiler verilmeden kısa künye bile okumaya cesaret edemezler.



"Taner Akçam ile düzenlenen "şeyin" bilimsel toplantı değil, ancak başka bir şey olabileceğini" ben de biliyorum da, meselenin bu kadar basit olmadığını size izaha uğraşıyorum. Ve bu konu hepimizin kafasını daha çok ağrıtacağa benziyor.

Selamlar ve bol sabırlar

Derya Tulga

[Der Schakal]

To: "Prof. Dr.
Sent: Friday, June 10, 2005 11:11 PM
Subject: Taner Akçam



Sayın ++++, siz bu Ermeni Sorununa bayağı merak sardınız, bu arada tehlikeli laflar da ediyorsunuz. Gelmesi garanti olan belden aşağı darbelere biraz hazırlıklı olun diye başka yerlerde bulamayacağınız bir takım bilgileri hizmetinize sunuyorum. Serde Galatasaraylılık var, kardeşlerimizi de, gölgemizi de kimseye çiğnetmeyiz malum!

Halil Berktay'a "değerli bilim adamımız" sıfatını takmanızı klasik bir ironi örneği olarak alıyorum. Zira kendisi Ermeni Sorunu hakkında birilerinin eline tutuşturup da ezberlettiği eşantiyonlar dışında gerçekten bir şey bilmiyor. Bir Batı ülkesinde bu konuda bir tarih seminerine girse sertifika yüzü göremez. Ama kendisi gazeteci bir arkadaşın deyimiyle "gerçek resmi tezin akademik uzantısıdır!" Öyle olmasaydı şu son Ku-Klux-Klan benzetmesini kendisine yalatırlardı. En ufak araştırması olmayan bir konuda AB parlamenterleri kendisini hangi referanslarına dayanarak muhatap alıyorlar? Ve Berktay hükümet adına Ermeni soykırımının tanınacağı sözünü verip de bunun için biraz zamana ihtiyaç olduğunu söylerken, sırtını hangi cihete dayıyor? Bu söz verme işini TV'de bizzat Michel Rocard'ın ağzından duymasam inanmazdım. Yani siz gerçekten birilerine dert anlatmak istiyorsanız doğrudan Avrupalıları muhatap alın.

Taner Akçam'a gelince, sadece Osmanlı Arşivleri konusunda değil, her bağlamda bir şarlatan olduğu doğru. Ama bu şarlatanı yaratan Türkiye'dir. İsterseniz dışişlerindeki arkadaşlarınızın ağzını arayın biraz. Akçam Almanca bilmeden doktora yazmış, İngilizce bilmeden ABD'de profesörlük kapmış bir zat. Kendisi gazete makalesi boyutunda çalışmaları bile toparlamaktan aciz olup, bu işleri başkalarına yaptırıyor. Sadece arşivlerden veya basılmış birincil belgelerden değil, ikincil kaynaklardan da habersiz. Sağdan soldan tırtıkladığı dipnotları ile kendisine yabancı arşivlerde çalışmış süsü veriyor ama, bunu da yüzüne gözüne bulaştırıyor. Akçam'ı bilimsel anlamda sıfırlamak, demonte ve deşifre etmek kolaydır. Ama buna izin verilmez. Sefa Kaplan sizin bahsettiğiniz yazı dizisi için benim de görüşlerimi aldı, ama yayınlamaya cesaret edemedi. Akçam'ın son tahlilde "embedded" biri olduğunun ortaya çıkması büyük fırtına koparır bu açık.

Bundan 20 yıl kadar öncesinde Almanya'da Ermeni Sorunu işini bilimsel tartışabilecek tek Türk olarak ben vardım. Sizin Taner Akçam o sıralar başka işlerle meşguldü, Halil Berktay ise konuya henüz merak sarmamıştı. Ben kimsenin kapısını çalmadığımdan Dışişleri beni buldu. O zaman onlara "Türk tezi" diye dünyaya kakalamağa çalıştıkları şeylerle bir yerlere gidilemeyeceğini, analitik düşüncenin hakim olmadığı bir belgeler yığınının propagandif değerinin marjinal olduğunu anlatmaya çalıştık. Herkes aptal değil, anlayan anladı, ancak o sırada
şimdi mangalda kül bırakmayan Gündüz Aktan ve Şükrü Elekdağ gibileri köylü kurnazlığı yoluyla Batı'ya siftinebileceklerini zannettiler. O zaman yazmış olduğum ve bugün kehanet belgesi gibi ortada duran bir raporda profesyonel Türk dostlarına artık kimsenin inanmadığını, onun için de hiç değilse zahiren Türkiye'yi eleştirir gibi görünen bazı kalemlere "Kırmızı Çizgiler"in çektirilmesini önerdim. Artık bunun etkisi ile mi oldu bilemem, Taner Akçam'ın şişirilerek ortaya atılması bu tarihten sonradır. Kendisinin Türk devlet mercileri hesabına ortaya atıldığından yediğim ekmek gibi eminim. Benim kullandığım kriterlere göre bu çok şey demektir. Halil Berktay ise ona tarihçi meşruiyeti kazandırmak için ortaya sürülmüş bir zat. Konunun o kadar cahili ki, Ermeni Tehciri hakkında zararsız bir kaç resim dışında tek görsel belge bile olmadığını bilmiyor. Bir takım konu dışı resimlere bakarak göz yaşı döküyor. Tehcir sırasında fotoğraf çekme yasağından en çok şikayet edenlerin Ermeniler olduğunu unutarak!

Taner Akçam'ın hayranlarından olan bir hanım kendisinin Tarih Vakfı güdümündeki yahoo "tarihegitimi" grubunda boy gösterdiğini söyleyince Eylül 2004 sonlarında oraya dahil oldum. Akçam önce benim MİT ajanı olduğumu ileri sürdü, yazılarımın yayınlanmamasını istedi, ardından da "susma hakkını" kullanmaya başladı. Birileri bana tarih kültürümün kısıtlı, ceza hukuku bilgimin marjinal olduğunu söylerse, vereceğim tepki susmak olmazdı herhalde. O sıralardaki grup moderatörü Mutlu Öztürk GS'lı olduğundan bana tahammül etti, ama bir vesileyle bu görevi eşine bıraktı. O da son derece sadık bir Akçam talibi olduğundan beni bir bahaneyle gruptan ihraç etti. Halil Berktay'ın da aynı grupta boy gösterdiğini eklemem gerekmez sanırım. Sansürü sevmeyenler böyle adamlar!

Türk burjuvazisi başta Sabancı Holding olmak üzere Ermeni sorununun Batılılara şirin gözükecek bir şekilde halledilmesini istiyor. Sabancı ise hem Kayseri'de hem de Çukurova'da tapulu Ermeni mallarının üstünde oturduğu için alışılmış köylü kurnazlığıyla meseleyi hal edeceği ümidinde. Önce Taner Akçam/Halil Berktay ikilisi ile oyunu açtı şimdi de potu yükseltiyor. İnternet devrinde enformasyon politikasının nasıl harmonize edildiğini saptamak çok kolay! Bugünkü "Radikal"de Türk Dışişlerinin Yusuf Halaçoğlu'nu nsıl suçladığını görmüşsünüzdür. Kendisinin tarihçi niteliklerine kefil olduğumdan değil, yıllardır süregelen devlet içi güçlerin soykırımı çekişmesini alenen belgelediğinden kaydediyorum. Boğaziçi konferansına katılacaklar arasında öyle ödlekler var ki, bunlara bir takım garantiler verilmeden kısa künye bile okumaya cesaret edemezler.



"Taner Akçam ile düzenlenen "şeyin" bilimsel toplantı değil, ancak başka bir şey olabileceğini" ben de biliyorum da, meselenin bu kadar basit olmadığını size izaha uğraşıyorum. Ve bu konu hepimizin kafasını daha çok ağrıtacağa benziyor.

Selamlar ve bol sabırlar

Derya Tulga


Was soll man dazu sagen. Er kam, sah und siegte. :lach: Habe ich sehr genüsslich gelesen ... sie machen mich süchtig. :lach:

[deryatulga]

TROUW, 22-12-06
TURKISH HISTORIAN TANER AKCAM ON THE ARMENIAN
GENOCIDE:
“I MYSELF ALSO HAD NO IDEA”
By Eildert Mulder

The Turkish historian Taner AKCAM acknowledges the
genocide on the Armenians. On Tuesday he spoke in
Amsterdam before an audience with many Armenians and
Turks. He obtained his evidence from the Turkish
archives and even quotes ATATURK as a witness.
“We need to learn to talk to one another” calls out
the historian Taner AKCAM in an imploring fashion to
the protesting Turkish audience.
At the invitation of the Humanist broadcasting company
he discloses his views of the Armenian genocide in the
Oude Manhuispoort in Amsterdam.
According to Akcam this has truly been a case of
genocide and the fact that he as a Turkish scientist
says so openly is rather special.
He knows which role the Armenian genocide has played
in the electoral ballot battle.
A mixed audience has turned up to hear his lecture,
amongst the people there are Armenians, but also
Turks.
During the asking of questions the emotions get
heated. “I understand those people only too well”, he
says one day later. “In the past I too had no idea of
what happened with the Armenians. So when one is
confronted with the facts that usually hits home
hard.”
How can you convince such people? Akcam: “That is not
my task. I have no political mission.”
Nevertheless, a couple of Turkish students said
afterwards: “You have put us in a state of confusion.”
The fact that of all people the Turkish Father of the
Fatherland, ATATURK, referred to the deportation of
the Armenians in 1915 as “a shameful deed” had come as
quite a blow.
Akcam used that statement of Ataturk for the title of
a book on the genocide, which he published in the
spring: A Shameful Act. The Dutch version is to be
published next year. Why does a Turkish scientist
choose the side of the Armenians? Akcam: “It was pure
coincidence.”
And how can it be that Akcam, born in the province of
Kars, which formed the heart of the Armenian tragedy,
knew nothing of the genocide? Akcam: “Truly, I had no
idea.”
His mother is not pleased with his new scientific
passion. “After all that misery couldn’t you have
chosen a different topic?” she asks regularly.
Said ‘misery’ started in 1975, when he was convicted
to a prison sentence of 750 years on account of an
article in a left-wing magazine. He was studying
political economics. The Judge rounded off the
sentence to ten years. After one year he managed to
escape.
In Germany he was given asylum. In Hamburg he
performed research into the torturing at the end of
the Ottoman Empire and the early days of the Turkish
Republic. He accidentally bumped up against the
genocide. Slowly but surely he became a historian.
Now he is Professor at the University of Minnesota in
the US.
His standpoint is hard, genocide was committed. Yet,
he is not a Turkish clone of his Armenian colleagues.
He is using different sources. Besides that he also
places the genocide in a new perspective. At the
archives of the Ottoman Empire of the Sultans, in
Istanbul, Akcam is a welcome guest. The director
there, who himself does not believe in the genocide,
nevertheless treats him with every respect. The staff
fulfills his every wish. They drink tea and conduct
lengthy discussions.
Many Armenian historians distrust the Ottoman
archives. Yet in them Akcam encounters documents that
do confirm the Armenian reading. In that case one does
happen to have iron proof in one’s possession.
But it most certainly is not easy. The documents are
written in Osmanli, the chancellery-language of the
Ottoman Empire. This is Turkish, but it is also larded
with Arabic and Persian and it is written in Arabic
script. In 1928 Ataturk introduced the Latin alphabet,
with as result that the Turks can no longer red their
historic documents.
There are documents that have been converted into
Latin script later on, but that has not been the case
with the coded telegrams, which happen to be so
important to Akcam.
Thanks to all those, often nearly illegible Arab
scribbles of the officials Akcam discovered that the
genocide was part of a bigger plan for an ethnic
redivision of Turkey.
The reason for it was not a hatred of Christians or
some Turkish hyper-nationalism, but rather the
national security. The idea dates back to just before
the First World War, which broke out in August of
1914.
On the Balkan the fighting started earlier. In 1912
and 1913 two wars were raging there, in which also the
Ottoman Empire took part.
The Turks lost most of the European possessions.
They came out of those disastrous Balkan-wars, or so
it becomes clear from documents, with the conclusion
that their empire could only survive if it became more
homogenous.
The large Christian minorities, the Armenians and the
ethnic Greeks, needed to disappear, this because they
were oriented towards Europe.
The heartland, Anatolia, was to get a decidedly
Turkish, Islamic character. Non-Turkish Muslims, like
the Kurds, needed to assimilate.
Akcam has no indications that already by 1913 people
were thinking of a mass murder. There was also the
possibility of an exchange of population groups with
neighbouring countries. This is what happened some
twenty years later with the Anatolian Greeks. They
moved to Greece, which in her turn largely deported
her own Turkish minority to Turkey.
The fact that the ethnic Greeks did not undergo the
same fate as the Armenians also had to do with the
fact that Greece threatened to take revenge on her own
Turkish minority.
It has been argued that a mass deportation at that
time, with its primitive circumstance, must surely
have had disastrous consequences. And also that
matters got out of hand in 1915 and that it had not
been the intention that there would be so many dead.
But this is in sharp contrast, however, with the fact
that at the start of 1915 the Turks did conduct
deportations of both Greeks and Armenians that did
take place reasonably well. They had a military
background and they were not intended to murder. The
deported people remained inside Anatolia.
All of a sudden things change, when on 23 April 1915
(according to the documents, according to the
Armenians on 24 April) an order is issued to deport
the Armenians en masse to Syria, which at the time
still formed part of the Ottoman Empire.
Akcam: “That time the goal did happen to be
extermination.” A leading role was played by the
‘Special Organization’, which had been set up for
sabotage-actions in hostile neighbouring countries.
They were now let loose on the Armenians and it was
made up of Kurds, released criminals and immigrants,
who had fled the Balkans and who were hungering for
revenge against the Christians.
The ‘Special Organization’ turned over Armenians and
also Assyrian Christians to the Kurdish tribes that
were loyal to the Government.
As it happens, Akcam has also seen documents in which
the Government forbade the deportation of Assyrians.
Akcam: “But in practice people often did not
distinguish between the two much.” He supplies one
gruesome detail. At the start of the nineties of the
last century the Turkish army set about burning
thousands of Kurdish villages down to the ground.
Then too there were Kurdish tribes that were loyal to
the Government and that formed special corpses of
‘village guards’, against the guerrilla organization
of the PKK.
They helped to drive out the other Kurds and they
helped with the torching of their villages.
Many ‘village guards’ belong to the same tribes that
murdered the Armenians in 1915.
There also existed revulsion against the deportations
within the Ottoman bureaucracy, thus, twenty Governors
of provinces and districts refused to carry out the
orders. Five of them were murdered.
The murdering mostly took place en route, in the
landscape of the East Turkish Alps. But in Diyarbakir
the slaughter already started in the city itself.
Reports of trials, after the First World War came to
an end, form a rich source for Akcam. In them he
discovered that the Governor of Ankara had seen an
order to murder the Armenians.
Akcam does not regard the Turkish defense as terribly
convincing. The country was involved in a battle for
her survival, or so it is said, and the Armenians were
collaborating with the Russian enemy.
Akcam: “Tens of thousands of Armenians volunteers have
fought on the Russian side. Most of them originated
from America and Europe, there were around 3000
Ottoman Armenians amongst them.
But there were also Armenians in the Ottoman army who
fought helped to fight against the Russians. The
Armenians even saved the life of Enver PASHA (one of
the members of the triumvirate that governed the
Ottoman Empire).
Enver sent an official thank to the Armenian
Patriarch.
There have been Armenian uprisings, but there have
also been Kurdish rebellions.
And there were Armenian revenge-actions in 1918.
According to the Turkish General Staff 5000 Turks were
killed in those in three provinces. But after the
Second World War also millions of deported Germans
died and does that happen to mean that there has been
no holocaust?
Akcam is pleading for a reconciliation-initiative of
the European Union: “They will have to be baby-steps.
One could, for instance, start giving villages back
their old, Armenian names. Start up the discussion.
Turkey has a choice between two extremes, Germany that
recognizes everything and Japan that denies
everything. Turkey would do best to determine its
attitude somewhere in the middle. Most Turks do

[deryatulga]

Amsterdam da 18 Aralik ta yapilan Taner Akcam konferansi ile ilgili
raporunYORUM YAPMAK İSTEDIGİM BOLUMLERİNE AİT GORUSLERİMİ BUYUK
HARFLERLE EKLEDİM. ....İLGİLENECEK ARKADASLARA ARZEDERİM

PULAT TACAR

:

Taner Akcam sunusunu agirlikli olarak, iskence goren, katledilen, zorla
yerlerinden edilen, zorla muslumanlarla evlendirilen ya da cocuklari ellerinden
alinan zavalli Ermenilere ve onlara yapilan planli soykirimin ‘yakilip
yokedilmis arsiv belgelerine ragmen’ rahatca anlasilacagini iddia ettigi
Istanbul Hukumetine dayandirdi .

AKCAM, DADRİAN VE ERMENİ SOYKİRİİMİ SAVİNİ PAYLASANLAR, BU KONUDA
ALMANYA, AVUSTURYA VE ABD ARSİVLERİNDE BULUNAN BELGELERDEN CİMBİZLA
AYİKLADİKLARİ RAPOR VE BELGELERE DAYANİRLAR. BASKA TURLU DAVRANMALARİNİ
BEKLEMEMELİYİZ. AMACİ TANIMA TOPRAK VE TAZMİNAT (ttt) OLAN BİR
PROJENİN YURUTUCULERİDİR. SORUN BUNLARDA DEGİL. SORUN TTT ye ALET OLAN VE
BİLİM DUNYASİNDA SAYGİN AD VE UNVANA SAHİP OLANLARİN TUTUMUNDADİR.
BUNLARDAN PEK COGUNUN POZİSYONUNU DEGİSTİREBİLECEGİMİZİ SANMİYORUM.
NİSBETEN DAHA TARAFSİZ YA DA ORTADA OLANLARİN GORUSLERİNİ
SORGULAMALARİNİ SAGLAYACAK BİR YAKLASİM İCİNDE OLMAMİZ GEREKİR.



Zaten Turklerin tarihten bu yana insanlari sagdan sola surmeye aliskin olan bir
toplum oldugunu, ayni seyi cesitli donemlerdeki cesitli politik cikarlar
sebebiyle kurtlere, suryanilere, gayri muslimlere v.s. yaptigini
anlatti..Bizleri tartismayi bilmeyen, hicbir gercegi efer etmeye yanasmayanlar
olarak tanimladi.



BU TANİMLAMALARİ SADECE AKCAM YAPMİYOR. OSMANLİ DEVLETİNİN
GECMİSİNDEN OLDUGU GİBİ CUMHURİYETİN YAKİN TARİHİNDEN CİMBİZLA
TOPLANAN BAZI ORNEKLER YUKARİDAKİ DEGERLENDİRMENİN DAYANAGİ OLARAK
KULLANİLİYOR. BASKA ULKELERDE DE BENZER TARİHSEL OLAYLARA RASTLANMAKTA
BULUNMASİ, KARA CALMAYİ POLİTİK BİR ARAC OLARAK KULLANANİ ENGELLEMEZ. BEN
“TENCERE SENİN DE DİBİN KARA”

TEPKİSİNİN BİZİM DİSA DONUK AMACLARİMİZ BAKİMİNDAN BİR YARAR
SAGLAYACAGİ KANİSİNDA DEGİLİM.



21:15’te bitirdigi konusmasindan sonra bu kalabalik salona soru sormasi icin
45 Dk. Kalmisti.



Ilk sozu Amsterdam Universitesi’nde eferendu oldugunu ogrendigimiz bir bey
aldi. Anladigim kadariyla, Akcam’in tum bu yasananlarin 1948 Soykirim
anlasmasina uygun olup olmadigina hic deginemediginden bahsetti ve bunu nasil
olupta Soykirim olarak ifade edebildigini aciklamasini isteyerek cok yerinde bir
soru sordu.



BU SORUYA TATMİN EDİCİ YANİT VEREMEZ ANCAK SOYKİRMİ ALANİNDA İSİM
YAPMİS UZMANLAR (OERNEGİN SHABAS GİBİLERİ) SOZLESMENİN
SİRFSOYKİRİMİNİ TARİF EDEN MADDESİNDEN HAREKET EDEREK VE KENDİLERİNİ
SAVCİ VE YARGİC YERİNE KOYARAK “SOYKİRİMİ GERCEGİ “SONUCUNA
VARİYORLAR.BUNU YAPARKEN SUCLADİKLARİ ZANLİLARİ DİNLEMİYORLAR. KARSİ
GORUSLERİ OKUMUYORLAR VE YOK SAYİYORLAR. KARSİMİZDAKİ SORUN BU NOKTADA
DUGUMLENİYOR. . COZULMEK İCİN YOGUNLASİLMASİ GEREKEN NOKTA BURADADİR.

Once ‘bikac soru daha gelsin birlikte cevaplayayim’ diyerek kacmaya calisan
Akcam, bir arkadasimizin da mudahalesiyle sorulara tek tek cevap vermek zorunda
kaldi. Gecmise yonelik suc kavrami durumu soz konusu olsa da, sonuc olarak
yasanan durumun dupeduz soykirim oldugunu iddia etti.



BU DURUMDA, SORUYU İCİMIZDEN BASKA BİRİNİN EK BİR SORU VEYA
STATEMENT İLE TAMAMLAMASİ GEREKİRDİ. İLERİ SURULMESİ GEREKEN ARGUMAN
SOYKİRİMİNİN HUKUKİ BİR KAVRAM OLDUGU, SOYKİRİMİ KARARİNİN
YETKİLİ MAHKEME TARAFİNDAN VERİLEBİLECEGİ. TANER AKCAMN YETKİLİ YARGİC
OLMADİGİ İDİ. AYRİCA OSMANLI MAHKEMELERİNİN TEHCİR SİRASİNDA ADAM
OLDURME, YAGMA, GOREVİ ,İHMAL VEYA KOTUYE KULLANMA NEDENLERİ İLE YAKLASİK
650 KİSİYİ MAHKUM ETTİGİ BUNLARDAN 60 NIN İDAM EDİLDİGİ, OSMANLI
DEVLETİNİN BU KONUDA KENDİ USTUNE DUSEN YARGİLAMA GOREVİNİ YAPTİGİ,
SİMDİ YARGİLAMA YAPMADAN TURKİYE CUMHURİYETİNİN SUC NİTELİGİNİ
DEGİSTİRMESİNİN VE OLANLARİN SOYKİRİMİ OLDUGUNU KABUL VE İLAN
ETMESİNİ İSTENDİGİ BİR HUKUK DEEVLETİNİN BUNU YAPAMAYACAGİ ; NİHAYET
AKCAM İN İ GERCEKLERİN SADECE BİR YANİNİ YANSİTTİGİ. TARİHİ TEK
TARAFLİ OKUDUGU BELİRTİLMELİYDİ

BU ARGUMANLARİ KULLANDİGİMZDA HEMEN HEMEN İSTİSNASİZ OLARAK

KARSİ TARAF UZERİNDE CARESİZLİK VE CİKMAZ SOKAK ETKİSİ YAPİYOR..

BASKA BİR DEYİMLE OLAYLARİN İNKAR EDİLMEDİGİ SADECE BU OLAYLARA
SOYKİRİMİ DENİLEMEYECEGİ VURGULANMALİDİR. ORNEK OLARAK TA İNGİLİZ
HUKUMETİNİN BU GORUSUNUN DE AYNEN BOYLE OLGUGUI VURGULANABİLİR.





Bir Turk Fizik Profesorumuz, Kacaznuni’nin kitabindan uzun bir alinti yapmak
istedi, once soru sor diye engellenmeye calisildiysa da bizlerin de
mudahalesiyle paragrafi tamamlayabildi ve Akcam’a acaba Kacaznuni’nin raporu
uzerinde calisip calismadigini keskin bir dille sordu! Bu arada bir takim
yuklenmeler ve heyecanlanmalar oldu bizim tarafta..



KACAZNUNİ REFERANSİ BİR KONFERANS VEREN KONUSMACİ TARAFİNDAN
KULLANİLANİLABİLİR. ANCAK BU GİBİ SORU YANİT BOLUMLERİNDE UZUN
MUDAHELE, DOKUMAN OKUMAK SURETİYLE MUDAHELE SONUC ALİCİ DEGİLDİR.

Bundan sonra eferen alma sansina sahip oldum. Oncelikle bu organizasyonu
gerceklestirenlerin Turk tarafindan bir yetkili isim cagirmayarak ne kadar buyuk
bir hata islediklerini

COK DOGRUDUR BU TEK TARAFLİ YAKLASİM SUREKLİ OLARAK VURGULANMALİDİR

e Hollanda’nin ifade ozgurlugu anlayisi ve tarafsizligina inanan bizlerde, bu
durumun ne buyuk bir hayalkirikligina yol actigini ifade ettim.

BU GER5EKCELER DE MUHAKKAK KULLANİLAMLİDİR.

Salonda bulunan arkadaslarimiz da bu ifademe destek verdiler.



Ardindan ‘Turk Devletinin tarihciler komisyonu tekifine Ermenistan’in neden
karsi ciktigi’ ile ilgili soruyu ve hemen ardindan da herhangi bir savasin
sadece bir tarafin kayiplari sayildiginda soykirim olarak nitelenebilecegi,
Akcam’in Turk ve Muslumanlarin kayiplarindan neden asla bahsetmedigi sorusunu
yonelttim.



BU SORULAR DA YERİNDEDİR BUNA EK OLARAK AKCAM VE ONU DESTEKLEYENLERİN
TUTUMLARİNİN DOGMATİK OLDUGU. KENDİLERİNİN SADECE MONOLOG
İSTEDİKLERİ VE KARSİ TARAFİN NE DUSUNDUGUNU OGRENMEKTEN KORKTUKLARİ
EKLENEBİLİR..



Toplantinin basinda biraz konusmus olan Zurcher, sonradan nedense bizim soruya
(Turkiye’nin tarafsiz komisyon kurma teklifine Ermenistan neden karsi cikiyor,
yoksa savunmaya calistiklari tezlerine yeteri kadar guvenmiyorlar mi? ), araya
baska sorular girmesine ragmen cevap verme ihtiyaci duydu (Akcam Ermenistan’la
Turkiye’nin dogru durust bir eferendum iliskisi bile bulunmadigindan bu
konunun efer edilmedigini ileri surmustu) . Zurcher ise yanitinda Turkiye’nin
bu teklifinin aslinda yeterince masum olmadigini, kurulacak komisyonun
Turkiye’nin sececegi kosullarda bir komisyon olabileceginden ve boyle bir
teklif karsisinda Soykirim iddialarindan vazgecilerek (eger yanlis anlamadiysam
) konunun ele alinmasi kosulu one surdugunden soz etti.

TURKİYE BOYLE BİR KOSUL İLERİ SURMEDİ

ZURCHER VE ONUN GİBİLERİNİN BU YANİTLARİ ONLARİN ZAYİF TARAFİNİ
GOSTERMİYOR MU? SU HALDE UZERLERİNE GİDİLECEK ONCELİKLİ NOKTA BU
DEGİL Mİ*

Benden sonra Istanbul’lu bir Ermeni genc kiz soz aldi, sozde soykirimin ne
zaman sona erdirildigini sordu.

Bir Azeri Bey , maalesef fazlaca heyecanli ve hakaretvari bir uslupla Rusca
bilmeyen bir adamin nasil olupta arsivlerde arastirma yapabildigini sordu....

BU GİBİ TOPLANTİLARDA HEYECAN GOSTERMEK YARAR SAGLAMAZ

Bir baska genc Ermeni, Turklerin her zamanki usluplarini surdurerek konusmayi
bilmediklerini (biraz tepki verdik ya, butun aksam siz konustunuz, bizi de
dinlemek zorundasiniz diye) ileri surdu.



Genc bir Universiteli arkadasimiz da bir soru sordu ancak ben hem belki bir
miktar sinir ve heyecandan hem de arkadasimizin sesi yeterince duyulmadigindan
soruyu anlayamadim!...





Son olarak bir Ermeni Bey Ataturk ile ilgili olarak ‘ekselanslari’
biciminde ovguyle soze baslayip Akcam’in kitabinin da basligi olan
‘Shamefull Act’ ifadesini kullandigi iddia edilen bu saygin sahsin gercekten
Turk olup olmadigini (!) sordu !

BUNLAR BEL ALTİNA ATİLAN TEKMELERDİR. BU TEKMELERLE BİRLİKTE YASAMAGA
ALİSMAK LAZİM. SORUN BUNLARA NASİL YANİT VERİLECEGİDİR. AYNİ TONDA
Mİ? YOKSA NEZAKETSİZLİKLERE AYNİ TONDA YANİT VERMENİN, BİZİM
ARADİGİMİZ BARİS ORTAMİNA KATKİDA BULUNMAYACAGİ, KİSKİRTMALARA CEVAP
VERİLMEYECEGİ BU NEDENLE MUHATAPLARİMİZİ DA UYGAR DAVRANMALARİNİ
BEKLEDİGMİZ BELİRTİLEBİLİR.

Sonuc olarak bizler, sormayi umdugumuz sorulardan yalniz iki- uc tanesini
sorabildik.



O HALDE ZAMANI İYİ KULLANMAK İCİN İSİN HİKAYE VE TARİH TARAFGİNA
DEGİL YUKARİDA DEGİNDİİGİM VE KARSİ TARAFİN ZAYİF OLDUGU NOKTALARA
TEKSİF ETMEK LAZİM.



. Ayrica Akcam, sorulara genellikle kacak ve yetersiz cevaplar efer..Herhangi
ciddi bir belge koymadi ortaya. Yine de uzulerek soylemem gerekir ki bizlere bir
eferend atmayi basardi.



SAHA VE TOP VE HAKEM AKCAMİN GOL ATMASİ İCİN DUZENLENMİSTİR. BENCE
YAPILMASİ GEREKEN BENZER TOPLANTİLARİN TARAFİMZDAN DUZENLENMESİDİR. BU
TOPLANTİLARDA SORUNUN HUKUKİ, ETİK VE SİYASAL YANLARİNİN ELE
ALİNACAGİ VURGULANMALKİDİR.



Bu duzende hedeflerimize ulasamayacagimiz acik. Reaksiyon halindeyiz surekli.
Artik bizlerin oturup ciddi organizasyonlar yapabilmesi sart!



Yoksa uslup yoksunu milliyetci Turkler safsatasi ustumuze yapisacak !

BU TESHİSE AYNEN KATİLİYORUM



Turkiye’den gelen TTK Profesorumuz ise soz almamayi tercih etti...Oysa her
iddiaya verilecek bir yanitinin oldugunu anladik sonradan..BU BİR YABANCİ DİL
SORUNUMUYDU ACABA? BİZİM İNSANİNİMİZ TOPLULUK ONUNDE KONUSMA KONUSUNDA
BENCE BİRAZ CEKİNDEN. BEN BUNU 41 YİL$İK MESLEK HAYATİMDA BELKİ YUZLERCE
KERE GORDUM. BUGUNDEN YARİNA DEGİSMİYOR. TEMELİNDE YABANCİ DİL
KOMPLEKSLERİ VAR.



Yapilmasi gereken cok is var, hemen baslamamiz ve kendi organizasyonlarimizi
hazirlamamiz gerekiyor artik



Herseye ragmen sunu soyleyebilirim: Bunca deneyimsizligimize ragmen orada, o
kosullar altinda yapabilecegimizin en iyisini yaptik. Konunun tek sesli mutlak
dogru olmadigini insanlara duyurmayi basardik..

[deryatulga]

Haluk Savas tarafindan degerlendirme

Degerli Arkadaslar,
Pulat Tacar agabeyimizin yazdigi kelimelerin her biri efer efer parlayan elmas
degerinde. Yani Pulat Abi bu isin ‘Siyasi’ ayagini oldukca acik ve net bir
sekilde anlatiyor. Gercekten kendisine minnetarim. Dis Isleri’miz ile ilgili
yazdigi bilgileri dikkatli okuyunca ortaya cikan durumda acik ve secik.. Dis
Isleri bizim Dis Islerimiz, baskalarinin degil, ama onlar kendi kurduklari bir
betonlasma icinde hareketsiz kaliyorlar ise ben burada daha blug cagina
erismemis cocuklarimin rizkini harciyip Ermeni davasini kazanamam. Onlari bu
betonlasmis kaliplara biz sokmadigimiza gore girdikleri gibi ciksinlar, cunku bu
vatan ciddi bir tehlike ile karsi karsiya. En son bu tehlike yasandiginda
Osmanli Devleti Damat Ferit Pasa ile birlikte faciaya suruklenmisti. Bizim Dis
Islerimiz kaliplasmis diye ayni facialari genemi yasayalim demek isteniyor?
HAYIR HAYIR HAYIR... DIS ISLERI EGER TURKIYE’NIN KARSILASTIGI CIDDI BIR DAVADA
ELI KOLU BAGLI BETON KALIPTA KALACAK ISE, ATATURK’UN YAPTIGI GIBI BU duruma
cozuk getirilmelidir.

Lakin, Dis Isler’I yapmasi gerekeni yapamiyor ise (sebebi ne ise) yapilmasi
gereken cok basit bir islem var:

1) Bu listede dahil olmak uzere benim tanidigim diger butun listelerdeki
gonullululerin bu davaya, gecesini gunduzunu katarken, cocuklarinin rizkini bu
davaya harcarken, maasini alip oturanlar arasinda ciddi bir manevi ucurum
oldugunu kabullenelim. Ermeni davasinda maasini alip otumadiklarini ispat
ederlerse ellerinden, alinlarindan opmeye hazirim, cunku bu vatana asik olanlar
beton kaliplar icinde bir takim mazaretler ile vakit gecirmezler. Rahmetli
Ataturk bu manevi bosluga razi olmadigi icin yaptigini yapmistir. Durum
dinimizede aykiridir. Bizler Ingiltere’de Ermeni’ler ile bogusurken
yanimizda Dis Islerinden, Elcilikten hicbir kimseyi goremedik, neredelerdi
acaba? Kapris yaparken oldukca usta durumdalar, fakat en son Lord’lar
Kamarasindaki toplantida bile Elcilikten bir tek kisi kalkip soru bile
sormadi!!?? Bu davanin sadece gonullulerin sirtindan kazanalacaginimi
saniyorlar acaba?

2) Ermeni davasinda en buyuk silahimiz, kuracagimiz stratejiyi cok iyi
anlamamizdir. Benim dusunceme gore bu strateji uc boyutludur, A) Siyasi girisim,
B) Tarihi arastirma, C) Beynelmilel pazarlama ve halkla iliskiler. Benim
iddia ettigim konu ise, siyasi ve tarihi konuda pek bilgim olmadigidir fakat
pazarlama konsunda Ermeni’lere buyuk darbeler verecek girisimlerin
teorilerini bildigimdir. Tatbikata gecememem ise maddi darbogazliktir.
Cocuklarimin bogazindan tek bir lokma gecirmeden elimdekini avucumdaki hepsini
harcasam bile bu yeterli degildir! Benim Ermeni’lere darbe vurmam icin bana
maddi kaynak lazim, ekip kurmam lazim, ekibime maddi destek vermem lazim, bunu
avazim ciktigi kadarda bagiriyorum. 24 saat bu dava uzerinde calismaya gucum
vardir fakat cocuklarimi ac birakacak manevi gucum yoktur. Eger bir proje
hazilanacak ise (kaldiki simdiye kadar hazirladik verdik, bize cevap bile
vermediler!!!) Dis Islerin’de calisan arkadaslar bize destek olsunlar; simdiye
kadar verdigimiz proje onerilerine tek cevap bile vermediklerine gore bizi proje
ile oyalayip kuyrugunu kovalayan kopek halinemi sokmak istiyorlar acaba?

3) Londra’da Muge Gocek, Amsterdam’da Taner Akcam, Osmanli zamaninda
Babiali Baskini, Zeytun ayaklanmalari, Sevr ve buna benzer bircok gelisme bize
gereken sinyali veriyor. Tarih tekerrur ettirilmek isteniyor, bizim betonlasmis
Dis Isleri ile oturup ayni gunah duvarina goz yasi dokmemiz mumkun degildir,
yoksa istiklal Savasi verecek gucumuz bile kalmayacak. Bunda iddialiyim,
mazeretler yerine carpisacak kaynak istiyorum.

ISTEDIGIMIZ COK ACIK, SECIK VE NET OLARAK ORTADA:

BIZLERE VATANIMIZIN SIYASETCILERININ DESTEK VERMESINI TALEP ETMEMIZ COK DOGAL
HAKKIMIZDIR. ONLARIN BU DESTEGI VERMEMELERI DOGAL HAKLARI DEGILDIR. YURT DISINDA
BIZ STO’LARIN YAPACAGINI ONLAR YAPAMAZ, ONLARIN YAPACAGINI STO’LAR YAPAMAZ,
FAKAT BIZDEN MADDI VE MANEVI DESTEKLERINI ESIRGEMELERI ENINDE SONUNDA DAMAT
FERIT PASA’LAR ILE BIZ GONULLULERI KARSI KARSIYA BIRAKACAKTIR.

Haluk
Londra

[deryatulga]

Londra’da gerceklesen Muge Gocek Semineri ile Amsterdam’da gerceklesen Taner
Akcam Konferansi arasinda ilginc ve ders alinacak paraleller var:

1) Her ikiside ‘vur-kac – hit and run’ hesabi konuya girip cikmak
istediler, sorulara degilde boyle bir seminerin yapilabilmis olmasina onem
verdiler, bundan dolayi bu seminerlere Turk’lerin gelmesi islerine gelmiyor.
Bundan boyle butun seminerlerine gitmeliyiz! Kullandiklari taktik ise pek fazla
medyaya yansitmadan ozel bireylere davetiye gondererek davalarini anlatmaya
calisiyorlar. Yani hedefleri ‘VIPs not the Public’’ bizim stratejimiz
ise degisik, medyaya yaygin calisiyoruz yani “Public and the VIPs” (tabiki
dogru bir taktik cunku ne kadar kamu oyuna acilirlarsa o kadar kostekliyorlar
– http://petitions.pm.gov.uk/UnfairExhibition/ (http://petitions.pm.gov.uk/UnfairExhibition/) )

2) Devamli reaksiyon yerine eferendu olmaya mecburuz (yani tepki yerine bir
basamak ileride olalim, bu luks degil zaruriyet). Bizlerde devamli seminerler
hazirlayalim, davet edebilecegimiz kadar yabanci bireyleri davet edelim.
Buradaki taktigimiz ‘ winning hearts and minds of public’ olmali. Bu isler
masrafli isler oldugu icin biryerlerden maddi kaynak bulmamiz lazim; kimse bir
avuc gonullunun herseyi kendi ceplerinden yapabilecegine inanmasin, ruya
gorurler!

3) VE EN ONEMLISI ...

Ermeni’lere karsi verilecek mucadelenin uc boyutu var ... Siyasi Boyut ,
Tarihi Boyut ve Halkla Iliskiler (davayi pazarlama) Boyutu.

Siyasi Boyut – Bu sadece Ankara’nin yapabilecegi bir is, yurt disindaki Turk
Sivil Toplum Orgutleri hicbir sey yapamayiz, bilmedigimiz islere giremeyiz,
hicbirimiz bosa kurek sallamayalim,

Tarihi Boyut - “ “ TTK’in “ “
“ “ “ “ “ “ “ pek
fazla bir seyler yapamayiz, uzmanligimiz yok; lakin dunyaca buyuk kutuphalerde
ve arsivlerde zamani olanlarimiz arastirma yapsinlar, oralari altin madeni gibi
!!

Halkla Iliskiler - BUNU SADECE YURT DISINDAKI SAGLAM* TURK SIVIL TOPLUM
ORGUTLERI (STO) YAPABILIR, ANKARA BU ISE HIC KARISMASIN, NE YETERLI LISAN VE
YABANCI KULTUR TECRUBELERI NEDE GUNLUK YASAM ULKE TECRUBELERI VAR.
INGILTERE’YI INGILTERE’DE YASAYANLAR DAHA IYI BILIRLER, BURAYA 4 SENELIK
RESMI GOREV ILE GELEN BUROKRATLAR COGU ZAMAN INGILIZCE’YI BILE DUZGUN
BILEMEDIKLERINDEN INGILIZLER KARSISINDA ETKILI OLAMIYORLAR, FAKAT ARASTIRMA ICIN
VE STO’LARA DESTEK KONUSUNDA OLDUKCA ETKILI OLABILIRLER. BAZI ELCILIKLER
DONUK BIR VAZIYETTE, ERMENI DAVASINDA YIRTICI FAALIYETLERI YOK (EN AZINDAN
INGILTERE’DE!). BU ISI KALITELI TURK MALI PAZARLAR GIBI PAZARLAMAMIZ LAZIM,
BUNUN ICIN ANKARA’DAN TEK ISTEDIGIMIZ BIZE OZEL SEKTORDEN MADDI KAYNAK BULMAK
ICIN YARDIMCI OLSUNLAR. BUNUN ICIN ONERI ONCEDEN YAPILMISTI.

KISACASI BU DAVA SIYASETCI-TARIHCI-PAZARLAMACI UCGENI ICINDE MADDI VE MANEVI
DESTEK VARSA KAZANILIR.

Bunlar olmadikca bence Ermeni davasi kaybedilmistir, kaybettirenler ileride
hesap vermek icin hazilikli olsunlar (bazilarimiz Turkiye’de siyasete girmek
icin simdiden cabaladigimizi onceden belirtmisti). Cumhuriyet’in ilk kurulus
yillarinda yasananlar, engellemeler, celme takislar ile simdi yasadiklarimiz
arasinda fark goren varsa bildirsin. Turkiye’ye ve bu vatanin insanlarina
kalpten bagli olanlar aksini iddia ederlerse ve ispat ederlerse ellerini operim.
Benim simdi yapabilecegim namazimi kilip yuce rabbime dua etmek, keskin sirke kupune zarar asiri Ataturk’culere, asiri Din’cilere ve ‘crocodile tears’
Ermeni’lere bu meydani bos birakmamak.
Haluk

[deryatulga]

Londra Paralelleri – Taner Akcam Konferansi Ozeti (Jeometri Dersi!!!)

Aziz Dostlar 24.12.2006


Londra'dan Haluk Beyin Iki Gun Once Yolladigi Ve Akcam Ile Gocek’in
Ingilterede Ve Hollandadaki Konferanslarina Iliskin Teshisleri , Bu Konuda
Aramizda Yaptigimiz Gorus Degis Tokusunun Bizi Bazi Sonuclara Ve Eylem Planina
Goturmesi Bakimindan Onemlidir .

Katkida Bulunmak Icin Su Hususlari Eklemek Istiyorum

Turk Devleti Yurt Icinde Ve Yurt Disinda Sivil Toplum Orgutlerine Proje
Bazinda Kisitli Olcude De Olsa Destek Verir . Destegin Kisitli Olmasinin
Nedeni Bu Alana Ayrilmis Fonlarin Azligi Ve Projenin Kuvveden Fiile
(Dusunceden Uygulamaya) Gecmesi Arasinda Gecen Zamanin Fazlaligidir. Burokrasi
Ve Karar Verme Mekanizmasi Cesitli Nedenlerle Yavas Islemektedir.Ayrica Peki
Cok Proje Destek Alamamaktadir. Ben, Turkiyede Bu Alanda Calisma Yapan En
Onemli Kurum Olan Asam Semsiyesi Altindaki Ermeni Arastirmalari Enstitusunun
Bile Bir Zamanlar Butce Sikintisi Cektigini Hatirliyorum . Simdi
Parasal Durumlari Nedir Tam Bilmiyorum. Ama Karsimizdaki Dev Mekanizmanin Bu
Alanda Harcadiginin Yuzde Birine (Belk Daha Azina ) Bile Ulasamazlar.

Ulkenin Dis Temsilciliklerine Bu Alanda Harcanmak Uzere Toplu Odenek
Verilmemistir. Sunulacak Projeyi Destekleme Karari Merkezde Alinir. Bu Da
Karari Verecek Olanin Yaklasimlarina Ve Cogu Kez Siyasal Olabilecek
Onceliklerine Baglidir. Genelde Bu Is Icin Tanitma Fonu Kullanilir Ve Bu
Fondan Destek Almak Isteyen Cok Kisi Ve Kurum Vardir. Bunun Disinda Disisleri
Bakanliginin Cok Kisitli Bir Odenegi Vardir.

Ilgilendigimiz Alanda, Genellikle Toplantilara Katilacak Kisilere Ucak
Parasi Ve Yevmiye Saglanir.. Daha Az Olsa Da Yayinlarin Basim Giderleri
Kismen Karsilanir Ya Da Yayimlanmis Kitaptan Satin Alma Yapilir. Ayrica Yurt
Icinde Ve Disinda Duzenlenecek Calistay Yuvarlak Masa Veya Sempozyum
Giderlerine De Katki Saglanabilir. Ancak Belirttigim Gibi Bu Faaliyetler Icin
Onceden Proje Hazirlamak, Ankaraya Iletmek Ve “Takip Ederek” Onay Almak
Lazimdir. Kimi Dernek Yoneticileri Bu Destegi Saglamak Icin Yurt Disindan
Ankaraya Gelirler.

Ozel Sektorun Bu Alandaki Faaliyetlerini Finanse Etmesi De Proje Bazinda
Olabilir. “Somiut Oneri Getirin, Bakalim” Yanitini Verir Ozel Sektor.
Devlet Ozel Sektore Finansmanin Ayrintilari Ve Uygulama Konusunda Telkinde
Bulunmaz. (Yani Su Dernege Su Gruba Finansman Verin Demez) Bunlar Farkli
Mekanizmalardir. Bu Nedenle, Finansmani Bulma Gayreti De Gene Sivil Toplum
Orgutune Duser.(Baska Ulkelerde Durum Farkli Dgildir) Sto Bir Kitap Yazdirir
Ve Basilmasini Ornegin Odalar Birliginden Isteyebilir. Veya Bir Sanayi
Grubundan Isteyebilir. Thy’dan Ve Ozel Ucak Sirketlerinden Bilet
Saglanabilir. Turk Otelciden Bedelsiz Oda, Restorandan Yemek Saglanabilir.
Bu Imkanlar Vardir Ve Uygulaniyor.

Ote Yandan Devletin Elinde Hangi Sto’nun Etkili Calisma Yaptigi, Hangisinin
Gostermelik Oldugunu Saptayacak Objektif Bir Olcu Yoktur. Duyuma Bagli Ve
Kisiye Gore Degisen Bilgi Vardir Elbet. Ama Kamu Duyuma Bagli Is Yapmaga
Baslarsa, Bundan Yararlanmayan “ Siyasal Ayrimcilik Yapiliyor” Cigligini
Basar. ...Yurt Disindaki Turk Dernekleri Sto’lari Arasindaki
Karalamalari, Itisip Kakismalari Cok Yasadim Ben. Ciltler Dolusu
Yazabilirim. Bunun Sonucunda Devlet Te Kendisini Belirli Bir Mesafede
Tutma Zorunda Hissetmistir. .

Haluk Beyin Dis Ulkelerdeki Resmi Gorevlilere Yonelttigi Elestiriler Konusunda
Ayrinti Bilmeden Konusamam. Ancak Daha Once De Arzettim. : Devletin Resmi
Gorevlisi Devletin Resmi Gorusunu Sunar. Hareket Alani Sinirlidir. Muzakere
Yapacak Olsa Bile Muzakere Talimatlari Onun Hareket Alanlarini Daraltir. Bu
Itibarla Memurlarin Ikna Edici Olma Nitelikleri De Gorece Sinirlidir.
Dinleyenler “His Master’s Voice” Derler . Yabanci Dil Eksikligi
Ifadesini Abartili Buluyorum.Katilmiyorum. Bazilarinn Kisiel Cekingenliginden
Soz Etseydi Olabilir Derdim. Topluluk Onunde Konusma Konusunda Pek Cok Insan
Gucluk Cekiyor Ve “Yirtik” Olamiyor. Aslinda Bu Da Bir Temrin Meselesidir.
Cok Taninmis Bir Siyaset Adaminin, Bahcesinde Dolasarak Yuksek Sesle Konusma
Temrini Yaptigini Gozlerimle Gordum.

Gene De Bu Alandaki Elestirilerde Genelleme Yapmak Bence Dogru Degildir.
Kisa Ve Uzun Vadede Toplumumuza Bir Yarar Sagladigini Gormedim. Belki
Aglama Duvari Olarak Aglayani Rahatlatir Ama Duvar Gozyasindan Etkilenmez.

Ayrica Bu Ulkede Hic Kimse P
armagini Oynatmaz Iken, Ermeni Savlari Konusundaki
Tum Faaliyetlerin Disisleri Bakanligi Cercevesinde Ve O Karalanan Memurlar
Tarafindan, O Bakanligin Cok Dar Ve Fedakar Kadrosu Ile Yapildigini Hatirlatmak
Isterim. “Ermeni Dosyasi “Baslikli Bu Konudaki Ilk Ciddi Kitabi
Hariciye Mustesari Buyukelci Kamuran Gurun Yazdi . Bugun Bile En Onemli
Referanstir. Ayni Konuda Onlarca Kitapcik Prof Ataov’e Disisleri Bakanligi
Tarafindan Finanse Edilerek Yazdirildi Bastirildi. Dagitildi Bunlardan Bir
Bolumu Aramizda Kimilerince Ancak Simdi Dile Getirilyor. Onyillarca Sonra..
Ben Dahil Pek Cok Meslekdasim Oldurulme (Acik) Tehdidi Altinda Yilmadan Ve
Korkmadan Calistik. Ermeni Terorune En Cok Sehit Veren Kurum Disisleri
Bakanligidir. Su Sirada Hayatta Bulunan Bizlerin Bu Alanda Anlatacagi Pek Cok
Sey Var. Uzatmayayim. Gunumuze Donelm.

Ben Gunumuzde Sivil Toplum Orgutlerinin Ve Universiteler Gibi Kurumlarin
Katkisinin Ikna Bakimindan Daha Etkili Olacagini Dusunenlerdenim.Zira Bunlar
Soylem Konusunda Daha Esnek Olabilirler.

Ama , Devletin Soylemininin De Gelismelere Daha Hizli Uyum Saglamasi,
Dinamik Ve Daha Az Kati Olmasi Ve Boylece Edilgenlikten Kurtulunmasi
Geregine Inaniyorum.

Londradan Haluk Bey Arkadasimizin Ifade Ettigi Gibi Hollanda Ve Ingilteredeki
Iki Faaliyetten Alinacak Cok Ders Vardir. Bu Etkinlikler Karsi Tarafin Zayif
Oldugu Ve Propaganda Acisindan Daha Guclu Oldugu Yanlari Bize Gostermistir.

Eylem Onceligi Verilecek Alanlara Sorunun Hukuksal Boyutunu Eklemek Gerekir.
Zira Israrla Soyluyorum : Bizim En Guclu Oldugumuz Alan Sorunun Hukuki
Vechesidir. Hukumetimz De (Nihayet) Bu Konuda Gorus Olusturmaktadir Ve
Eylem E Gecmek Uzeredir .... Benim De Katildigim Bazi Toplantilarda Sorun Cok
Ayrintili Bicimde Ele Alinmistir. Daha Ayrintili Aciklamayi Ilgili
Makamlarimiz Yapsin,.

Ancak Devletin Bu Hazirlanma Donemi , Sto’larin Yurt Icinde Ve Disinda Bu
Alanda Yapacaklari Etkinlikleri Geciktirmesin ..(Devlet Bogazin Altina Tunel
Acacak Aygit Gibidir. Yavas Yavas Ilerler. Deler Ve Tunelin Cidarlarni Betonla
Kapatir) . Ozellikle Yurt Disinda, Tanitici Aydinlatici Bilimsel
Toplantilarla Sorunun Hukuksal Boyutunun Altini Cizmeliyiz. . Bu Amacla
Fransa , Hollanda, Ingiltere, Belcika Dahil Avrupada Ve Abd’de Ve Ornegin
Arjantinde Calistaylar Acik Oturumlar Duzenlemeliyiz.

Onemli Olan Bu Toplantilarin Universitede Veya Medya Kuruluslari
(Dernekleri) Cercevesinde Ya Da Baro Gibi Hukuk Ortamlarinda (Ornegin Hukuk
Derneklerinde) Yapilmasidir Ozellikle Fransa’da Ve Abd’de Bu Alanda
Acele Etmeliyiz. Kendi Vatandaslarimiza Yonelik Toplantilar Yararsiz
Dememekteyim. Ama Asil Amacimiz Bu Degildir. Muhatabimiz , Hedef Kitlemniz
Yabanci Medya Ve Dusunurlerdir. Yurt Disindaki Vatandaslar Acisindan Onemli
Olan Bu Toplantilari Duzenlemek Ve Katilimi Saglamaktir. Nasil Karsi Taraf
Akcam Ve Gocek Icin Duzenleyebiliyorsa, Biz De Ayni Duzeyde Ve Ortamda Bunu
Yapmaliyiz. Reddetmek Isterlese Ayrimcilik Yhapmamalarini Istemeliyiz. Bu
Baglamda Onemli Olan Duzenledighimoiz Toplantinin Yapici Ve Barisi ,
Diyalogu Saglama Amacinin Bulundugunun Altinin Cizilmesidir. Konusmaciinin
Yapacag Konusmanin Ana Hatlari Veya Ozeti De Onceden Organizatorlere
Verilebili.R.

Soykirimi Savinin Hukuksal Degil Siyasal Veya Etik Bir Soylem Oldugu
Kabul Ettirildigi Takdirde, Bu Sav Hukuksal Gercek Olmaktan Cikar. Hukuksal
Sonuclarindan Da Arindirilmis Olur. Kartondan Yapili Bina Yikilir. Siyasal
Soylem Gorecedir. Tartismaya Aciktir. Siyasal Soylemin Icine Hem 20 Yuzyil
Baslarinin Olaylari Hem De Azerbaycan Topraklarinin Isgali Gibi Ogeler De
Girer.

Aslinda Ben Ermenistan Cumhurbaskaninin Sorunun Tarihciler Grubu
Tarafindan Degil Siyasiler Tarafindan Ele Alinmasi Onerisinin Bile
Reddedilmemesi Gerektigini Dusunenlerdenim

Biz Her Alanda Tartismaya Hazir Olmaliyiz. Zira Tarih Anlatimi Da
Subjektiftir. Tarihci Tam Anlamiylke Tarafsiz Degildir Ki...Ayrica Siyasal
Tartismadan Neden Kacalim...?

Ornegin, Bugun Televizyonlarimiza Yansiyan Bir Haber Vardi. Ermenistan
Cumhurbaskaninin Sozculugunu Yapan Savunma Bakani Soykirimi Taninmasi Kosulu
Olmasizin Iliski Kurulmasina Hazir Olduklarini Belirtmis. Bakin Da Hele ! Bu
Yeni Bir Oneri Degil. Adamlar Uzun Yillardir On Kosul Olmadan Siyasal Ve
Diplomatik Iliski Kuralim Diyorlar Zaten. Yaptiklari Tam Anlamiyle Bir (Pr)
Eylemidir. Uzlasmaktan Kacan Tarafin Kendileri Oldugu Yaftasini Uzerlerinden
Atmak Istiyorlar.

Bu Pr Eylemine Ayni Nitelikte Bir Eylemle Acilen Yanit Verilmesinde Yarar
Vardir. Buna Ek Olarak “Soykirimi Savi Hukuki Bir Konudur. Buyurun
Soykirimi Sozlesmesi Cercevesinde Ongorulen Yargiya “ Dememiz Gerekir. En
Azindan Siyasal Beyan Olarak Bunu Yapmaliyiz .

Sivil Toplum Orgutleri De Bunu Soylesin Ve Duyursun.Lar.. Karsi Taraf Hukuk
Alaninda Zayif Oldugunu Bildigi Icin Kacacaktir. Bugune Kadar Kacmistir. Zira
, Istedigi Siyasal Destegi Kendisine Destek Veren Ulkeler Parlamento Ve
Senatolarindan Almaktadir. Siyasal Baski Yoluyla Istedigini Kabul Ettirmek
Istemektedir. “Soykirimni Birey Isler . Soykirimi Olup Olmadigine Yetkili
Mahkemeden Baskasi Karar Veremez” Dediginizde, Buna “600 Kusur Osmanli
Gorevlisi Osmanli Ceza Yasasina Karsi Eylemlerinden Mahkum Edilmislerdi “
Gercegini De Eklediginizde Karsi Tarafi Destekleyenler Bir Duruyor ,
Arkadaslar.


Bu Konunun Dile Getirilmesinde Bazi Arkadaslar Ile Gorus Farkimin Bulundugunun
Bilincindeyim

Ama Biliyorsunuz Talat Pasa Bile Anilarinda Soyle Der : “ Gerek Resmi
Sorusturma Dosyalarindan Ve Gerek Secim Dairelerinden Geri Gelen Mebuslarin
Verdigi Bilgilerden Anlasiliyor Ki, Vicdansiz, Ahlaksz Ve Adi Bazi Kimseler,
Durumdan Kisisel Olarak Yararlanmak Istemisler Ve Bu Gibiler Br Cok Cinayetn
Islenmesinde Etkin Olmuslardir...... Mebuslari Verdigi Bilgler Feci Idi Bir Cok
Geceler Uyku Uyuyamadim..... Gerek Goc Ettirmeler, Gerek Isyan Yuzunden
Ermeniler Cok Kayip Vermislerdir. Bunu Itiraf Etmek Gerekir. Ancak Dogu
Illerimizdeki Muslumanlarin Da Ermeni Yurttaslarimiz Yuzunden Ayni Kayiplara
Ugradigi Bir Olgudur”


Bu Itibarla Ben Osmanli Mahkemelerinin Hatali Bazi Kararlar Vermis
Bulunduklarini Yadsimamakla Birlikte , Ermeni Tehciri Sirasinda Osmanli
Ermenilerinin Cok Agir Kayiplar Verdiklerini Ve Bu Kayiplarin Sorumlularinin
Bulundugunu Yadsimamaktayim. Bu Sorumlular Konusunda Osmanli Mahkemelerinin
Verdikleri Kararlar Hukuken Yok Sayamayiz; Bunlari . Hali Altina Supurmek Te
Mumkun Degildir. Yayimlandilar.

Ermeni Tarafinin Istedigi Batili Guclerin Turkiye’ye Baski Yapilarak
Istediklerini Kabul Ettirmesidir.

Fransizlar Ve Yunanlilar Soz Vermisler : “Turkiye Avrupa Birligine Girmek
Icin Soykirimini Kabul Edecek,. Ettirecegiz” Demisler Bunlara. Bana
Erivani Ziyaretimde Ickili Br Sohbet Sonunda Bir Yetkili Aynen Boyle
Soyledi.

19 Yuzyil Sonunda, 20 Yuzyil Basinda Osmanli Tarihindeki Babiali Baskini,
Sultana Suikasti , Zeytun Ayaklanmasi, Adana Olaylarini V.B. Hatirlayalim. Her
Seferinde Dis Baski Ile Osmanli Hukumeti Adeta Boyun Egmisti. Ornegin Bu
Konuda Af Getirilmisti. Olaylarin Ustune Sunger Cekilmisti . Simdi Bunun
Tekrarini Oynatmak Istiygorlar. Ermeni Hariiye Vekili De Bunu Acikladi.. Lozanda
Bile Turkiyede Bir Ermeni Yurdu Kurulmasi Icin Muttefikler Ellerinden Gelen
Herseyi Yapmislardi (Bu Konujda Riza Nur’un Anilarini Okuyalim)


Arkadaslar, Bugun De Ayni Senaryo Uygulaniyor.

Bununla Birlikte, Gunumuzde Baris Kulturu Arayisinda Bulunan Taraf Olma
Soylemi Bize Pr Alaninda Avantaj Saglar. Karsi Tarafin Beklentisi Bizim
Diyalog Ve Acilim Onerisini Reddetmemizdir. “Ne De Olsa Turkler Herseyi
Ancak Kaba Kuvvet Ile Kabul Ettirirler” Onyargisi Yok Mu Hakkmizda ?

Biz Bunun Aksini Yapmaliyiz. Ve Ermeni Cumhubaskanina Ornegin Sivil Toplum
Kuruluslari Arasinda Diyalog Onerisi Ile Yanit Vermeliyiz.

Ben Karsi Tarafin Kimliginin Ayrilmaz Bir Parcasi Haline Gelen Soykirimi
Nitelemesinden Vazgececegini Sanmiyorum. Onlar Kendi Dillerinde Buna “Buyuk
Felaket” Derler. Demege Devam Etsinler. Zaten Bunu Degistirmemiz Mumkun
Degildir. Ayrica Onlar Icin De, Bizim Icin De Buyuk Felaket Olmustur. Bizim
Bu Konuda Onceligimiz Simdilik “Digerleridir”. “Digerleri” Hedef
Kit lesine Mensup Bireylerin Ve Gruplarin Ermenilerin Sundugu “Gercekleri”
Sorgulamalarini Saglamaliyiz. Bunu Yaparken Uzlasmaz Degil, Her Turlu
Diyaloga Acik Oldugumuzu Surekli Vurgulamaliyiz. Saldirgan Degil
Uzlasmak Isteyen Taraf Oldugu Imgesini Olusturmaliyiz.

Dikkat Buyurulsun, Basbakanin Yaptigi Tarihciler Kurulu Onerisi Dunyanin Her
Tarafindan Onay Aldi. Hollanda Da Ise Zurcher’in Ne Dedigini Okuyalim :
Adam Sasirmis. “Bunun Arkasinda Bir Sey Vardir” Demek Istiyor.
“Bilgisizin Ya Da Fanatik Destekcinin “ Cehaleti Derler Buna.

Istanbul’da Bazi Yurttaslarimiz Tarafindan Bilgi Universitesinde Yapilan
Konferansa Karsi Gorusu Olanlar Davet Edilmediler. Yani Sansur Uyguladilar..
Kendileri Gibi Dusunmeyenlerin Duzenledikleri Toplantilara Da Katilmayi Reddeder
Bunlar. Bir Yerlerden Talimat Aliyorlar Sanki...Iste En Zayif Noktalari Budur
Ermeni Tarafi Ve Onlari Destekleyenler Simdi Ortak Incelemeden , Gerceklerin
Masaya Yatirilmasndan Nasil Kacabileceklerinin Hesabini Yapiyorlar. Fransa
Soykirimi Savini Reddedene Ceza Vermeyi Yasa Haline Getirdi.

Aslinda Ben,Ister Yabanci Olsun, Ister Yurttasim Olsun, Herkesin
Dusuncesini Istedigi Gibi Aciklamasini Istemekteyim. Farkli Dusuneni De Oyle
Dusundugu Icin Kinamiyorum.Istedigini Dusunsun ,Soylesin Yazsin.Ben De Kendi
Dusundugumu Soyleyeyim. Benim Kabul Edemedigim Husus, Dogmanin Dokunulmaz
Olarak Ilani Ve Bu Konuda Diyalogun Kabul Edilmemesi Ve Iletisimden
Kacinilmasidir. Bu Bati Standardlarina Gore De Kabul Edilemez.O Halde Israrla
Vurgulamamiz Gereken Nokta Budur.

Biz Surekli Olarak Karsi Tarafi Diyaloga Ve Masaya Cekme Gayretini
Yurutmeliyiz. Bunu Alenen Yapmaliyiz. Ilan Etmeliyiz. Yorulmadan, Bikmadan.

Dedigim Gibi En Zayif Olduklari Nokta Dusunceyi Ifade Ozgurlugudur. Ustune
Gidelim.


Hepinizi Muhabbetle Selamlarim


Pulat Tacar

[deryatulga]

Bir kahve köşesinden 2007 (5) Tarih korkusu!

Düşündürücü bir yazı girişi... "Hepimizde aşağılık bir taraf var" diyor Huzursuzluğun Kitabı'nda Fernando Pessoa, "Hepimiz içimizde bir suç saklarız - işlemiş olduğumuz ya da ruhumuzun işlememizi isteyip durduğu bir suç..."
Bir şehir, bir kahve.
Kimseciklerin olmadığı kahve köşesinde, kendi iç dünyamda inzivaya çekilmiş 2007'yi düşünüyorum.
Tarihten korkulur mu?
Biz korkuyoruz.
Bizde tarih korkusu bayağı derin. Öyle yetiştiriliyoruz ki, okulda öğretilenden biraz farklı yazılmış bir tarih sayfasıyla karşılaştığımızda tedirgin oluyoruz, korkuyoruz, alınganlaşıp olmadık tepkiler gösteriyoruz.
Olacak şey mi?
Resmi tarih böyle diyor diye, ille de yinelemek zorunda mıyız? Ezberi bozmaya kalkışan olursa, başına yıldırımlar yağdırmaya kalkışıyoruz. Ne vatan hainliğini bırakıyoruz, ne Türk düşmanlığını...
Sanki bir anda tarihin tozlu sayfaları arasından öcüler, hortlaklar fırlayacak ve bizi ham yapacaklar. Öylesine yer etmiş tarih korkusu bizde.
Öyle olmasa seksen yıllık cumhuriyet tarihimizde, daha geçen yıl bir üniversite çatısı altında ilk kez bir Ermeni konferansını, bir Kürt konferansını toplamak o kadar kavga gürültü sonunda gerçekleşebilir miydi?..
Bizde tarih korkusu öyle ki, işimize geldiği zaman Atatürk'ü bile sansürleyebiliyoruz. 1923'te Atatürk, İzmit'te bir basın toplantısı düzenliyor. "Kürtlere yerel özerklik, otonomi ya da ona benzer bir şeyler verilecek" diyor.
Türk Tarih Kurumu, 1960'larda Atatürk'ün söylev ve demeçleri toplanırken, Atatürk'ün o tarihte gazetelerde de yayımlanmış olan basın toplantısının bu bölümünü çıkarıyor. (x)
Yine Atatürk'ün 1915'le, Ermeni kırımı ile ilgili sözleri Meclis tutanaklarından sansürlenebiliyor. Atatürk, Meclis'in açılış konuşmasında, "1915'te utanç verici bir şey olmuştur. Ve İtilaf Devletleri de bugünden değil, geçmişe ait utanç verici, alçakça işlerden bahsetmekteler" diyor. (x)
Bu da sansürleniyor.
Peki, resmi tarihten Abdülhamit öğrenilebilir mi? Yalnızca kızıl sultan mı, istibdat idaresi mi Abdülhamit?
Bu yanı var elbette.
Ama sadece bundan ibaret değil Abdülhamit. Eğitimde penceresi Batı'ya açılan reformlar da, okullar da var Abdülhamit zamanında. İslam toplumlarının ancak dogmatizmden kurtularak modernleşebileceğini ve ilerleyebileceğini söyleyen de o. "Avrupa'nın bugünkü hali, Hıristiyanlık dogmadan kurtulduktan sonra mümkün oldu" diyen de Abdülhamit. (xx)
Resmi tarih bunları öğretmiyor.
Tarihe farklı bakabilirsiniz.
Ama yanlış olan, tarihten düşmanlık çıkarmaktır. Bu konuda, "Ermeni soykırımı vardır!" dediği için başına yıldırımlar yağdırılan tarihçi dostum Taner Akçam'ın şu sözlerinin altını çiziyorum, 2007'yi düşünürken:
"Türke ve Türklüğe hakaretle hiçbir sorun çözülemeyeceği gibi, Ermeni insanına hakaret ederek de bir yere varılamaz... Bugünkü Türkü düşman gören, bugünkü Ermeniyi düşman gören bir bakış açısı sorun üretmeye devam eder.
Birbirleriyle ciddi sorunları olan topluluklar arasında, sorun çözme yolunda atılması gereken ilk ve en zor adım, asırların birikimiyle oluşmuş bu önyargıların kırılmasıdır. Tarihte yaşanmış bir olayın ne olduğuyla, bugün onunla nasıl ilişki kurulacağı iki ayrı olgudur.
Tarihte yaşanmış olandan bugün için kin ve nefret çıkarabileceğiniz gibi, bu kinin ve nefretin doğmasına neden olan şeyleri ortaklaşa kınayarak karşılıklı saygı temelinde güçlü bir gelecek kurmak da mümkündür." (xxx)
Kısacası:
Tarihten korkmayalım!
Tarih yüzünden birbirimize düşmanlaşmayalım. Bırakalım, tarihi isteyen istediği gibi okusun, isteyen istediği gibi yazsın. Ama biz tarihten kin, nefret ve husumet çıkarmak yerine, neyin ne olduğunu sakin kafayla öğrenmeye çalışalım.
Mete Tuncay'ın Liberte Yayınları arasında çıkan Eleştirel Tarih Yazıları isimli kitabını okurken aklıma geldi böyle bir yazı yazmak.
Tarih korkusu yerine adına ne derseniz deyin, ister tarihle yüzleşmek, ister tarihle barışmak, ister tarihle hesaplaşmak deyin, ama sonunda tarihimizin bazı sayfalarını yeniden yazmak zorundayız, eğer olgunlaşmak ve daha huzurlu yaşamak istiyorsak...
Bir kahve köşesinden 2007 dizinin altıncı yazısı yarın, başlığı umut olabilir.
������������
x Neşe Düzel röportajı, Radikal, 13 Kasım 06, Sabancı Üniversitesi öğretim üyesi Doç. Cemil Koçak'la konuşma...
xx Prof. Kemal Karpat'la konuşma, Neşe Düzel, Radikal, 4 Aralık 06, s. 6.
xxx Türk ve Ermeni, Taner Akçam, Radikal İki, 12 Kasım 06, s. 4.

h.cemal@milliyet.com.tr

[Der Schakal]

Taner Akcam 5 Teile:

http://www.youtube.com/results?search_query=taner+akc am&search=Search

[Der Schakal]

Taner Akçam'la "soykırım" üzerine


Taner Akçam'la yaptığımız söyleşide sorularımızı şöyle yanıtladı:
- Konferanslar verirken, akademik tarihçi kimliğiniz dışında, herhangi bir vakıf, parti veya derneğin sözcülüğünü üstleniyor musunuz?
- Ben aktif siyaseti 1986 yılında bıraktım. 80'li yıllarda, PKK ile çok maceralı bir dönemim oldu. Solun içinde demokratik bir yapının oluşması için çalışıyor, sorunların şiddet temelinde çözülmesine ve siyasette şiddete karşı çıkıyordum. PKK'nin hedefi oldum. Siyasal hareketim içerisinde, çok sevdiğim birkaç arkadaşım PKK tarafından öldürüldü. Ve ben doğrudan siyasetle ilişkimi bıraktım. Şüphesiz, siyasi konularda da bir şeyler yazdım ve hâlâ da yazıyorum, ama doğrudan siyasetle ilgim yok. 1988'den beri akademik olarak çalışmalarımı sürdürüyorum.
- Seminerlere genellikle sizi Ermeni kökenli kurumlar çağırıyorlar, öyle mi?
- Amerika'da öyle.
- Avrupa'da?
- Öyle değil.

- Türk tarihçilerinden ya da derneklerinden bu tür talepler geliyor mu?
- Almanya'da Türk derneklerinden geliyordu. Bunun dışında üniversitelerden seminer talepleri sürekli geliyor.

- Toplantılarınızda Türkiye'ye de bir mesaj vermeye çalışıyor musunuz?
- Hayır, hayır. Herhangi bir mesajım yok. Yani öyle çok amaçlanmış bir hedefe yönelik yaptığım bir şey yok. Son dönemde toplantı serilerinin yapılmasının nedeni, yeni çıkan kitabım içindi. İngilizce ilk kitabım yayınlandı. Kitabımın basılmasında Zoryan Enstitüsü'nün önemli katkıları oldu. Onların yardımı olmasaydı, ben bu kitabı yayımlayamazdım. Sonra da kitabın tanıtımı için toplantılar düzenlendi, adet böyle. Yayınevi kitabını tanıtmak için yazarını gezdirerek, kitabını tanıtıyor. Ben de kitabı tanıtma toplantıları yaptım, hepsi bu kadar.

- Kanada'daki Toplantılarınızın, 21 Nisan'da Kanada Parlamentosu'nda tanınan "Ermeni soykırımı Yasa"sından 1 ay sonrasına denk gelmesi tesadüf mü?
- Şüphesiz ki, tesadüf. Haberim bile yok. Yani o tür politik olaylardan dolaylı olarak haber alıyorum. İşin o yönüyle ilgilenmiyorum. Ayrıca şöyle bir şeye de dikkat ediyorum; Ermeni örgütlerinin muhtemel kendi programları ve politik takvimleri var. Bu tür toplantılara davet edildiğim zaman, konuya, içeriğe ve gündeme bakarım. Ancak kesinlikle ve kesinlikle, bazı Ermeni örgütlerinin politik takvimlerinin içinde veya bir kenarında değilim. Olmak da istemem. Davet aldığım zamanlar, öncelikle bu konuyu hatırlatırım kendilerine.

- Siz tarih bilimiyle ilkin ilgilendiğinizde, doğrudan Ermeni tarihini mi araştırdınız, yoksa karşınıza Ermeni konusu çıktığı için mi ayrıntıya döktünüz ?
- Öncelikle benim ilk çalışmam 1988 yılında, Osmanlılarda ve Türkiye'de işkence tarihi idi. Bu çalışmanın bir ürünü olarak, 'Siyasi Kültürümüzde Zulüm ve İşkence' diye kitabım çıktı. Bu çalışma kapsamında 19. yüzyılda Osmanlı toplumunda işkence ve şiddet konusunu araştırırken Abdülhamit dönemi üzerinde durdum. O dönemi okurken 1894-1896 yıllarındaki katliamlarla karşılaştım. Bu 2 yıl içerisinde, 12-13 vilayette, Abdülhamit'in organize etmesiyle 100 binin üzerinde Ermeni öldürülmüş. Ondan sonra da ilgim arttı tabi ki. Zaten her Türk'ün, entelektüelin bu konuda merakı var… Herkes bu konuya "karışık ve karanlık konular" olarak bakıyor. "Galiba bir şeyler olmuş", "Bir şeyler olmuş ama her iki tarafın da suçu var galiba", "Ermeniler de az yapmamış" falan gibi, ortalama kanaat sahiplerinden birisi de bendim. Konuya ilgimin artması, başkaca tesadüf şeylerle de birleşince 1991'den beri çalışıyorum.

- Etnik kökeninizi tanımlar mısınız? Etnik kökeninizin çalışmalarınızda yanlı davranmasına ne derece izin veriyorsunuz?
- Bu da çok ilginç, yeni moda oldu zaten. Eskiden yoktu böyle şeyler. Son 10-15 yıldır, Sovyetlerin çökmesinden sonra etnik köken modası oldu. (Gülerek) Herkes etnik kökenine bakıyor. Vallahi ben çok safkan bir Türküm. Ahıska Türkleri derler bize Kars'ta. Ve, bizim sülalemizden birilerinin Ermeni çeteleri tarafından öldürülmüş olabileceği ihtimali de oldukça kuvvetli. Ama bu tür şeyler benim için hiç önemli değil. Ben sonuçta bir akademisyenim ve bilim adamı olarak konuyu araştırıyorum.
- "Anadolu'da Ermeni soykırımı olmuştur" diyen ilk Türk tarihçisi siz misiniz?
- Bildiğim kadarıyla benim. Ama dikkatli olmak lazım; birisi çıkar "falan yerde, feşmekan kişi, daha önce akademik bir çalışma yapmıştır" diyebilir. Ama şu kesin ki, bu konuda ilk Türkçe kitabı yayınlayan benim. Bu konuda, ilk Türkçe konuşan da benim.
- Tarihle siyaset birbirine bağlı konular, pek ayrılmıyor, Türkiye'nin "soykırım"ı kabul etmesi durumunda, ne gibi kazançları ve kayıpları olur sizce?
- Herhangi bir kaybı olabileceğini zannetmiyorum. Kazancı olur. Yani uluslararası platformda prestiji artar. Örneğin, Almanya kendi tarihi üzerine konuşuyor diye, kimse Almanya'yı suçlamıyor. Aksine Almanya örnek olarak gösteriliyor. Almanya örneğinin diğer ülkeler tarafından devam ettirilmesi isteniyor. Türkiye'nin "soykırım"ı kabul etmesi, Türkiye'nin demokratikleşmesi açısından çok çok önemli. Çünkü, demokratik bir kimlik; hoşgörüye, kardeşliğe, eşitliğe dayanan bir kültürdür. Bu da ancak tarihteki bu tür haksızlıkların üzerini açıp konuşmayla başarılır. Sen yediğin haltların üstünü örterek, iyi bir insan olmayı beceremezsin. Ancak ve ancak yediğin haltları toplum olarak konuşmayı başarırsan, bir daha aynı haltları yemezsin. Toplumlar, tarihte işlemiş oldukları kötü davranışları konuşmadıkları ve bunu dillendirmedikleri sürece, aynı şeylerin yeniden ortaya çıkma şansları artar… Türkiye'de yeniden bir 'Susurluk Olayı' zor olur. Çünkü, 'Susurluk' üzerine Türkiye çok konuştu. Eğer Ermeni ve Kürt meselesi üzerine vaktiyle Türkiye'de daha rahat konuşulabilseydi; bir Susurluk olmazdı, Kürt meselesi bu boyutlara gelmezdi. Yani toplumların sorunlarını demokratik kanallarla çözebilmesi, tarihte yaşanmış olayların açıkça konuşabilmesiyle doğru orantılıdır. Demokratikleşme sürecinde Türkiye'nin 1. kazancı bu olacaktır. 2. kazancı ise, Türkiye bu konuda çok para kazanır. Anadolu'da bugün hâlâ Ermeni kültürünün izleri var, Ani şehri var örneğin. Kars'ta çok büyük ve muhteşem bir abide. Giderseniz oraya girmek yasak. Jandarmadan özel izin alıyorsunuz, gidip gezdiğiniz zaman, bu antik şehrin içerisinde tek bir Ermeni kelimesi göremiyorsunuz. Yani en basiti, bırak Ermeni "soykırım"ını kabul etmeyi, aradaki ilişkilerin düzelmesi açısından, Ani şehrini restore edip, turizme açtığı zaman yılda milyonlarca dolar gelir elde eder. Ermenistan'la ilişkilerin geliştirilmesinde olumlu adımlar atılır. Uluslararası planda, özellikle Amerika'da son derece güçlü bir Ermeni lobisine sahip olursunuz, bunların büyük kısmı orijin olarak zaten Türkiye'den gelen insanlar. Örnekleri çoğaltmak mümkün, sonuçta kazancınız olur, başka bir kaybınız olmaz.
[Kars'ın 44 kilometre doğusundaki Ani Harabeleri'nin çevresindeki yasak bölge, Bakanlar Kurulu kararı ve Genelkurmay Başkanlığı'nın onayı ile kaldırıldı. Harabeleri görmek isteyen yerli ve yabancı turistler artık izin almadan ve kimlik bildirimi yapmadan tarihi eserleri gezebilecek. Şimdiye kadar yasak olan fotoğraf ve kamera çekimi de yapılabilecek. 5 kilometrelik bir alanı kapsayan Ani kentinde on kilise, bir saray, iki cami, bir köprü ve bir de kervansaray bulunuyor. Kuruluşu milattan önce 130'lu yıllara dayanan Ani kenti, uzun yıllar Ermenilere başkentlik yapmış. Kaynak: 31 Nisan 2004 tarihli http://www.ntvmsnbc.com - Ertan Gün]

[Der Schakal]

- Peki Ermeni Toplumu açısından ele alalım; bilinçli veya bilinçsiz "Ermeni soykırımı olmuştur" diyen Ermeniler ne kazanıyorlar ?
- Herhangi bir şey kazanmak için söylemiyorlar ki… Çok basit bir sorunları var. Sonuçta bunlar, çoğunlukla amcasız, dayısız, teyzesiz büyümüşler. Annelerinin ve hayatta kalmış akrabalarının, gizli köşelerde belli tarihlerde ağladıklarını görerek büyümüşler. Dolayısıyla onların hikâyelerini dinlerseniz, meseleyi daha rahat anlarsınız. Elbette, bir takım politik örgütler, bu meseleyi politika aracı olarak kullanıyor olabilirler; ama sonuçta hiç bir topluluk "vay bana tarihte böyle bir şey yapılmış, ben bunu nasıl kullanırım" diye oturup kalkıp hesap yapmaz. Şu andaki en büyük problem, esas olarak kendilerine yapılmış olan bu tarihi haksızlığın kabul edilmiyor olmasıdır. Cinsel taciz ve ırza geçme konusunda yapılan çalışmalardan biliyoruz, bu tür saldırılara maruz kalan kadınlar da benzeri sorunlarla karşılaşırlar. Bu tür saldırıya uğrayan kadınlar açısından en büyük sorun, kendilerine yapılan kötülüğün, başkaları tarafından kabul edilmiyor olmasıdır. Kadının suçlanması çok yaygındır: "Senin de kabahatin yok mu" diye. Toplum psikolojisi de bunun gibi… Dolayısıyla, en önemli adım; aynen bir saldırıya uğramış kadının iyileştirilmesinde olduğu gibi, ilk önce bu topluluğun böylesi bir haksızlığa uğradığını kabul etmemiz gerekir. Bu bağlamda, şu andaki Türk Ermeni ilişkileri açısından en önemli problem, Ermeni topluluklarının başına gelenlerin Türkler tarafından bilinmiyor olmasıdır. Bizim, onların bu hikâyelerini "bilir" hale gelmemiz ve kendilerini dinlemeye hazır olduğumuzu göstermemiz gerekiyor. Daha sonra, Ermeni intikam eylemleri vb. gibi diğer sorunları, daha rahatlıkla konuşabiliriz.
- Tarihçileri okurken, "soykırım" için bazen 1915-1917, bazen de 1915-1923 tarihleri kullanıldığını görüyorum. Hangisinin doğru olduğunu öğrenebilir miyim?
- Öğrenemezsin. Çünkü bu konuda herkes sana değişik cevap verir.
- Size soruyorum.
- Ben 1915-1917'yi kullanıyorum. 1918-1922 yılları arası Kafkaslarda yaşananların "soykırım"ın devamı olarak tanımlanması, bana pek doğru gelmiyor. Genel olarak popüler düzeyde ve Ermeni örgütlerin propagandalarında daima 1915-1923 diye yazılır. İşin propaganda yönü beni pek ilgilendirmiyor. O yönü çok önemli değil. Önemli olan, bu konuda ciddi bir tartışma yapıldığı zaman soru şu olur: "1918-1922 döneminde Kafkaslarda yaşananlar, 1915-1917'nin devamı sayılabilir mi, sayılamaz mı?" Sovyet kayıtlarına göre, Kafkaslarda 2-3 yıl içinde öldürülen Ermeni sayısı 200 binin üzerindedir. O da inanılmaz derecedeki bir katliamdır. Fakat aynı dönemde, oralarda Müslüman katliamları da vardır. Kişi olarak ben, onların sadece intikam eylemleri olarak açıklanması taraftarı değilim. Şu anda bu konu üzerinde bir şeyler okuyup, yazıyorum. Gerçi bu konu üzerinde çok ciddi bir çalışma yok. Bu konuda en büyük problemimiz; hâlâ bu konu üzerinde çalışan insanlarımızın "tencere dibin kara, seninki benden kara" gibi bakıyor olmalarıdır. Yani hiç kimse, belli bir mesafede durarak sakin ve rahat konuşma taraftarı değil. Onun için de, çok ciddi verilerimiz ve çok ciddi rakamlarımız yok elimizde. 1915-1923 tarihleri arasında olanları düzenlilik ve süreklilik olarak görüp, onun "soykırım"ın 2. veya 3. aşaması olarak açıklayan tarihçiler var. Bunu, 1918 sonrası bölgede görev yapan Türk subaylarının bile, 1915 temizliğini yapanlarla aynı olmasına da dayandırıyorlar. Gerçekten ortada böyle bir süreklilik var, ama bana göre 1918-1922 arası daha çok karşılıklı etnik temizlemeye uyuyor. Yani özellikle 1919 sonrası, Ermeni birliklerinin, yenilen Osmanlı ordularının yerini almaya başlaması ile birlikte, her iki taraf da, kendisi için devlet sınırı diye seçtiği alanın içerisindeki Ermeni ve Müslüman'ı karşılıklı olarak yok etmek ve sürmek istedi. Tabi ki Türkler çok kuvvetli olduklarından, çok daha fazla Ermeni'yi yok etti.
- Bir de "soykırım"ın sayıları üzerinde çok tartışma var: 1,5 milyon deniyor, 800 bin deniyor, 1 milyon 100 bin deniyor.
- Bu da çok önemli değil. Çok anlamsız bir tartışmadır. Akademisyenlerin çok güldüğü konuların başında, rakamlar üzerine tartışma yapanlar gelir. Yani 1 milyon değil de, 800 bin olsa, "soykırım" olmamış mı olacak?! 600 bin olsa yok mu sayılacak?! 600 bin insan bu!... Havuçtan, salatadan, hıyardan bahsetmiyorsunuz. Ali Sami Yen stadyumu 20 bin kişi alıyor, bu stadı 30 defa doldur, boşalt. Doldur, boşalt ve her seferinde öldür bu adamları, öyle düşün. Yani sonuçta; kabak, kavun, patlıcan, salata kesmiyorsun, insanlar üzerine konuşuyorsun. 1948'de Birleşmiş Milletler, "soykırım"ın tanımını yaparken "şu kadar olacak" diye bir sayı vermez ki! Yugoslavya'da bile 7 bin Boşnak Müslüman öldürüldü diye, bir Sırp generali "soykırım" suçundan ceza aldı. Dolayısıyla rakamlar çok önemli değil. Hangi rakam var? Vallahi bir tane resmi rakam var ortada. O da Osmanlı resmi rakamıdır; 1919'da Osmanlı Dahiliye Nezareti'nin (İçişleri Bakanlığı) resmi açıklamasıdır. O dönem bir komisyon kurmuşlar ve komisyon 3 ay araştırma sonucunda karar vermiş: "Bizim 1. Cihan Harbi'nde öldürülen Ermeni sayısı 800 bindir" demiş. Bu Mustafa Kemal'in kullandığı sayı, bu Damat Ferit'in kullandığı sayı. Yine 1927 yılında Genel Kurmay Başkanlığı'nın çıkarmış olduğu '1. Cihan Harbi'nde Kayıplar' adlı bir kitabı var, bu kitapta da 800 bin sayısı verilmiş. Ayrıca Türk Tarihçisi Yusuf Hikmet Bayur, kendi eserinde "bu sayılar doğrudur" diye yazar ve bir de dip not düşer, "elimizdeki bilgilere göre" diye.
- Birleşmiş Milletlerin yaptığı "soykırım" tanımında, 1948'den sonraki olaylara mı "soykırım" deniyor, yoksa önceki olaylar da bu konunun kapsamına giriyor mu?
- Bu konunun 2 boyutu var. Tanım olarak kullanabilirsiniz. Nitekim, TARC (Türk Ermeni Barış Komisyonu) geçen aylarda uluslararası bir hukuk enstitüsüne başvurmuştu. Aslında başvuruyu Ermeni tarafı istemiyor, karşı çıkıyordu. Türk tarafının dayatması ile başvuru yapıldı. Gündüz Aktan, "soykırım"ın hukuki bir tanım olduğu ve 1948 öncesine uygulanmayacağı argümanını kullanıyordu. Ona göre 1915 yılında olanlara, hukuken "soykırım" denmezdi. Çünkü "1948'de yapılmış bir kanunun, o tarihten önceki olaylara uygulanması hukuk kuralı olarak mümkün değildir. Sonuçta, Uluslararası Hukuk Enstitüsü'ne başvurdular. Aldıkları cevap çok net oldu: "Elbette ki, "soykırım" tanımını 1948 öncesi olaylar için kullanabilirsiniz. 1915'de yaşananlar da "soykırım" tanımına uygundur, kullanılabilir". Buradaki mantık çok basit: Kanser hastalığının adı bugün kondu diye, bundan 5-10 yıl önce kanserden ölmüş adama "kanser hastasıydı" diyemeyecek miyiz? Diyeceğiz tabi ki… Hastalığın adı sonradan kondu diye, daha öncekine aynı ad verilmeyecek diye bir şey yok.
- Uluslararası hukuk ilkelerine göre 'yasadan önceki suçlar geleceği bağlamaz' gibi bir savunma söz konusu olamaz mı?
- Doğrudur. Bu önemli ve ciddi bir argümandır. Pozitif hukukun genel kuralı der ki: "Yasa geçmişe dönük kullanılmaz." Dolayısıyla, 1948'deki "soykırım" tanımının ve bunun getirdiği diğer yasal düzenlemelerin, 1915'e ilişkin olarak hukuken uygulanamayacağı, ciddi bir argüman olarak ileri sürülebilir. Fakat, bu da hukuken tartışmalı bir konu olarak ortada durur. Bu konuda karşı argümanlar da kuvvetlidir. Örneğin, Nuremberg Yargılamalarında, Naziler mahkeme edildiği zamanki hukuki zemin, Yahudilerin öldürülmelerinden sonra inşa edilmişti. Yani, geriye dönük kullanıldı hukuk kuralı. Tartışmaya açık bir konu bu. Bana sorarsan "hukuken, Türkiye ne kadar mesuldür veya değildir" sorusundan çok daha önemli olan, konunun moral ve politik boyutudur. Bence konunun en kolay çözülebilecek yanı hukuki tarafıdır.
- Tartışma zeminlerinde; "soykırım", 'iç savaş', 'tehcir', 'isyan bastırma' sözcükleri birbiriyle çok yer değiştiriyor. Bu konuyu nasıl değerlendiriyorsunuz?
- Bu kavramlar birbirinden çok farklı. 'İç savaş' tezi yeni uyduruldu ve hemen bırakıldı. İç savaş, bildiğim kadarıyla, Justin McCarthy'nin uydurduğu bir şeydi. İşe bilimsel bir kılıf bulmak, bilimsel bir hava vermek için yapıldı. Türk tarafı da, "bu işte bir hikmet var" deyip hemen bu tezin üstüne atladı ve bir çok kişi " iç savaş oldu " demeye başladı. Fakat şimdi 'iç savaş' tezinden resmi olarak Türk tarafı da vazgeçti. Kişisel olarak kullananlar varsa bile, bu, resmi Türk tezi değil. Türk Tarih Kurumu'nun başkanı Yusuf Halaçoğlu, son yazdığı kitaplarda, hiç bir biçimde iç savaş olmadığını bildirir. Haklı da. Ortada iç savaş yok ki, "iç savaş" desin. İç savaş 2 karşıt tarafın, karşılıklı cenk etmesi demektir, değil mi?
- Evet savaşın tanımı öyle.
- E, şimdi kardeşim, 1 milyon Ermeni'yi, Anadolu'nun her bir tarafından alıp sürüyorsun Suriye'ye. Ve ortada bir iç savaş var diyelim. E, be Allahın kulu, bu savaşan Ermeniler nerede yahu?! Bir tanesi de çıksın, sizin sürdüğünüz Ermeni konvoylarına saldırsın… Eğer iç savaş varsa, iç savaşın öteki tarafı olan Ermeniler: "Ulan, bu Türkler bizim çocukları sürüyorlar" diye, konvoylara saldırıp, en azından 1-2 yerde, Ermeni sürgünleri kurtarması veya çatışma olması gerekmez mi? Bu konuda koca Osmanlı arşivinde, "efendim, şu bölgeden geçerken konvoya, savaştığımız Ermeniler saldırdı" diyen bir tek belge, tek bir kelime yok. Dönemin aktörlerinden hiç birisi, olayları aktarırken, "biz Ermenilerle iç savaş yaşıyorduk, zorluklarla sürdük adamları savaş bölgesinden" gibi tek bir kelime, bir tek şey söylemiyorlar. Türk Tarih Kurumu Başkanı Yusuf Halaçoğlu da, haklı olarak "konvoyların gittikleri hattın üzerinde herhangi bir vak'a-i hayriye yok. Son yüzyılın en sorunsuz, en başarılı göç olayı gerçekleşmiştir" diye yazıyor. Hakikaten de öyle. Çünkü öldürmeler, bu konvoyların geçtiği özel yerlerde yerleştirilmiş Teşkilat-ı Mahsusa birliklerince yapılmış. Dolayısıyla 'iç savaş' diye bir şey yok.
- Ermenilerin göçe zorlandıkları sırada, açlıktan ve susuzluktan öldüklerini ve buna "soykırım" denilemeyeceği, görüşünü ileri süren tarihçiler de var.
- Çok önemli ve teknik bir konuya değindiniz. Uluslararası "soykırım" tanımı "soykırım"ın olabilmesi için, kasıt faktörü olmalıdır" der. Yani, "insanların başka bir yere sürülmesi halinde birileri ölüyorsa, ama bu işin içinde öldürme kastı yoksa, buna 'soykırım' denilemez" diyor tanım.
- Peki kasıtı nasıl anlayabileceğiz?
- "Benim kastım Ermenileri öldürmektir, aslında sürmek değildir" diye bir belge bulmak lazım.
- Var mı öyle bir belge?
- E, hangi geri zekâlı böyle bir belge bırakır?! Hiç kimse bırakmaz… Hitler bile "benim kastım Yahudileri toptan imha etmektir" diye bir belge bırakmamış. Dolayısıyla, uluslararası hukuk; "eğer kasıtı ispat eden bir belge yoksa bile, eylem söz konusu grubun imhasına yol açabilecek sonuçlar doğuruyorsa, kasıt unsuru tamamlanmıştır ve bu bir 'soykırım' sayılır" der. Bizim örneğimizde öldürme amaçlı sürgünler, 1915'in mayıs başında başlıyor ve varsayalım ki, Türk tarafının hiç bir öldürme kastı yok. Mayıs ayı geçiyor, haziran, temmuz geçiyor. Kasım, aralık, aylar geçiyor… Yahu, insanlar ölüyor! Durmadan telgraflar geliyor İstanbul'a… Sonuçta İstanbul Hükümeti, kasti olarak Ermenileri sistemli olarak öldürmeyi amaçlamıyor olsa bile, insanların düzenli olarak öldürüldüğünden, imha edildiğinden sürekli haberdar oluyor. Buna rağmen durdurmuyor ve devam ediyor, 1917'ye kadar iki yıl boyunca ses çıkartmıyor. Yani olay "benim hiç istemediğim bir şey oldu" gibi değil. En önemlisi, tek bir yerden değil, tüm Anadolu'dan sürüyorlar Ermenileri. Eskiden sadece, "savaş bölgesindeki Ermeniler sürüldü" diye uyduruyorlardı. Osmanlı belgelerinde çıktı ki: "Edirne'den Ardahan'a, Muğla'dan Trabzon'a, Bolu'dan Kastamonu'ya kadar, ne kadar Ermeni yaşıyorsa, hepsini bulundukları yerden sürün".
Ayrıca, zaten İstanbul'da 1919-1922 arasında yapılan ittihat ve terakki yargılanmalarında, sürgünden kastedilen şeyin imha olduğuna dair çok sayıda bilgi ve belge ortaya çıktı. Bunlar ya bölgelere yollanan telgraflardı ya da şahit ifadeleriydi. Bu şahitler de, ordu komutanı generaller, bakanlar ve valilerdi. Yani Osmanlı bürokrasisinin elemanları. Bu konuda daha fazla bilgi isterseniz, benim 'İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu' adlı kitabıma bakabilirsiniz.
HAZİRAN 2004


http://www.bizimanadolu.com/haber/haber357.htm

[deryatulga]

Bu Kanada'da ettigi laflar degil mi? Beyefendi ile bunlarin polemigini bile yapmistik!

[Der Schakal]

Bu Kanada'da ettigi laflar degil mi? Beyefendi ile bunlarin polemigini bile yapmistik!


Muahahaaa... hocam ... sein Vortrag ist auch ziemlich schlecht ... das lustigste ist glaube ich unter dem Video Nr.2. Da steht... "gibt dem mal englisch unterricht" mauahahaha

[Der Schakal]

Hocam sie hatten im Forum diskussionen zwischen sich und ihm gepostet, ich finde die nicht mehr ... könnten sie die vielleicht hier posten ...

[deryatulga]

Hocam sie hatten im Forum diskussionen zwischen sich und ihm gepostet, ich finde die nicht mehr ... könnten sie die vielleicht hier posten ...

http://www.politikcity.de/forum/showthread.php?p=121004&highlight=Sherlock#post121004

Baskalari da olmali

[Der Schakal]

Orhan Pamuk praises Taner Akcam's "A Shameful Act." Nobel Laureate calls it "the definitive account of the organized destruction of the Ottoman Armenians"

The Zoryan Institute announces the release of a new book by Prof. Taner Akçam, A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility.
Akçam draws the title of this book from a statement by Kemal Ataturk, father of the modern Turkish Republic, who, in a closed session of the Turkish Parliament on April 24, 1920, described what the Ottoman State had done to its Armenian citizens as “a shameful act.”
Nobel Literature Prize winner Orhan Pamuk, who was indicted in Turkey for saying “30,000 Kurds and one million Armenians were killed in these lands…” stated, “A Shameful Act is the definitive account of the organized destruction of the Ottoman Armenians, written by a brave Turkish scholar who has devoted his life to chronicling the events. No future discussion of the history will be able to ignore this brilliant book.”
The October 21-27 2006 issue of the Economist observed, “This timely and well researched book by Taner Akçam… highlights at least two things. First, how many foreign observers of the deportations, including Germans and Austrians who were allied to the Turks did conclude that the intention was to kill, not just deport. And secondly, the book helps to explain why the conditions in which these events might be freely discussed in Turkey have never quite fallen into place.”
“One of a handful of scholars who are challenging their homeland’s insistent declarations that the organized slaughter of Armenians did not occur,” said Belinda Cooper of the New York Times, “Akçam is the first Turkish specialist to use the word ‘genocide’ publicly in this context. His work…is breaking new ground.”
Taner Akçam dedicated A Shameful Act “to the memory of Haji Halil, a devout Muslim Turk, who saved the members of an Armenian family from deportation and death by keeping them safely hidden for over half a year, risking his own life.” In the preface, he explained that he first heard the story of Haji Halil “from Greg Sarkissian, President of the Zoryan Institute, when he delivered a paper at a conference in Armenia in 1995. Eight members of his mother’s family were kept safely hidden…” by Haji Halil. He continued that he was “deeply moved by the story, by the humanity that triumphed over evil and by the fact that an Armenian could find in his heart to praise a Turk, in a public forum, for that humanity.” Akçam concluded his dedication by stating that Haji Halil’s “courageous act continues to point the way toward a different relationship between Turks and Armenians.”
“The Zoryan Institute was involved in the English translation and revision of the book for publication, and there are plans for the book to appear in several other languages in the near future, including Hebrew and Armenian,” commented George Shirinian, Director of the Zoryan Institute.
Prof. Roger W. Smith, Chairman of the Academic Board of Directors of the Zoryan Institute, added that, “the more such original and comprehensive works are published, the more Turkish society will be empowered with knowledge to question false narratives imposed by the deep state. Restoring accurate historical memory benefits not only Turkish, but also Armenian society, as it can act as a catalyst for dialogue.”
As Turkey negotiates to enter the European Union, Akçam’s work is particularly important and relevant. Beyond its timeliness, A Shameful Act has been described by Prof. Erik Zürcher as “the state of the art in this field” and is sure to take its place as a classic and necessary work on the subject.
Taner Akçam, a sociologist and historian, was born in Ardahan province, Turkey, in 1953. He was granted political asylum in Germany after receiving a ten-year prison sentence in Turkey for his involvement in producing a student journal, which resulted in his adoption in 1976 by Amnesty International as a prisoner of conscience. He is the author of eleven scholarly works of history and sociology, as well as numerous articles in Turkish, German, and English. He currently teaches at the Center for Holocaust and Genocide Studies at the University of Minnesota and with the International Institute for Genocide and Human Right Studies, Toronto.
Taner Akçam, A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility. New York: Metropolitan Books, 2006, 483p. ISBN-13:978-0-8050-793-6.
Hardcover $30.00US, $40.00Can


http://zoryaninstitute.org/Announcements/ShameFul_Act.htm

[Der Schakal]

Response to Article in Radikal Newspaper about the Zoryan Institute


samedi 30 décembre 2006, Stéphane/armenews (http://dev.armenews.com/auteur.php3?id_auteur=8)




Response to Article in Radikal Newspaper about the Zoryan Institute
George Shirinian, Director, Zoryan Institute
December 29, 2006
The Turkish version of the article shown below appeared in the December 26, 2006 issue of Radikal newspaper in Turkey . We are pleased to see the public discourse about the Armenian Genocide issue continue in Turkey . There are a number of clarifications that need to be made, however.
The article incorrectly states that Zoryan sponsored and financed the publication of the book. In fact, Metropolitan Books of New York, a division of Henry Holt Publishers, financed the English edition. This is a substantially revised version of Akçam’s book, which was originally published in Ankara in 1999 under the title Insan Haklari ve Ermeni Sorunu . This book was itself a substantially revised and expanded version of his doctoral thesis (1995). The author, in his “Acknowledgments,” thanks the Zoryan Institute simply for assisting with the English translation and revision. The article does correctly report, however, that the Institute is interested in translating A Shameful Act into other languages.
The article incorrectly states that The New York Times “promoted the book with a praiseworthy book review by Belinda Cooper.” In fact, the review in the December 17, 2006 issue of the New York Times Book Review was by distinguished author Gary Bass.
The article also incorrectly states that “the book only reflects the Armenian position and defends the Armenian Genocide, mainly based on the memoirs of some eyewitnesses.” This is a major error. Actually, according to the author on page 5 of the Preface, “...what remains in the Ottoman archives and in court records is sufficient to show that the CUP Central Committee, and the Special Organization it set up to carry out its plan, did deliberately attempt to destroy the Armenian population.” Moreover, the author adds on page 6, “The evidence in the Ottoman Archives is augmented by the documents found in Germany and Austria , which gives ample confirmation that we are looking at a centrally planned operation of annihilation. These records are particularly significant because Germany and Austria were military and political allies of the Ottoman Empire .” The author also argues on page 8, “The CUP, also known as Unionists or Young Turks, took this decision ultimately because they saw it as the only means to guarantee the territorial integrity of the empire and the elimination of the related and long-standing Armenian question once and for all.” It is disappointing that a respected newspaper like Radikal publishes an article without even bothering to check the first few pages of the book to verify what the person interviewed had said, and if it had any basis in fact.
It is instructive that the Zoryan Institute, a “propaganda centre” as claimed in the article, commenced its first colloquium in 1982 by asking a simple question, “Was what happened in 1915 genocide.” If Zoryan and its scholars, some of whom are Armenian and descendants of survivors of the Genocide, with all their trauma and pain can approach this issue with such detachment, then one wonders why the Turkish military-bureaucratic elite, the media and the Government can not also approach this issue with a simple question similar to that raised by the author on page 4 of his Preface : “Is there evidence of intent and central planning on the part of the Ottoman authorities for a total or partial destruction of the Armenian people ?”
There are strong voices that want to reclaim history as a legacy that needs to be recognized and are pressing the government to abolish all obstacles to this process. We at the Zoryan Institute do indeed see a “big opportunity” at this particular juncture, to help provide information for this debate within Turkey .
As Greg Sarkissian, President of the Zoryan Institute said in his speech at the Diaspora Conference in Armenia in September 2006, “history is a stumbling block for peace and stability in the region. True peace can be achieved only if the nations in the region can talk to each other openly about their past. Therefore, we see education through the Common Body of Knowledge”-such as provided by A Shameful Act , if read with an open mind-“as one of the best ways to alleviate the tension between Turks and Armenians, because it provides a basis of shared knowledge that can counter generations of hostility and lead to mutual understanding and dialogue.”
We wish that books like A Shameful Act will be a “big opportunity,” not only for the Zoryan Institute, but also for the Turkish and Armenian people, because, as Greg Sarkissian said, “restoring accurate historical memory will benefit not only Turkish, but also Armenian society. Both will be emancipated from the straightjacket of the past. Such a Common Body of Knowledge will lead to an understanding of each other, act as a catalyst for dialogue, and serve as a precursor to the normalization of relations between our two societies.”
It is worth noting that in the book’s dedication, Taner Akçam states, “I would like to dedicate this book to the memory of Haji Halil, a devout Muslim Turk, who saved the members of an Armenian family from deportation and death by keeping them safely hidden for over half a year, risking his own life. His courageous act continues to point the way toward a different relationship between Turks and Armenians.”
Big Opportunity for Zoryan Institute
Radikal, December 26, 2006
The Zoryan Institute, known as the most powerful propaganda centre of the Armenians, is getting prepared to translate into Armenian and Hebrew the book written by Taner Akçam, which accuses Turks of committing the Armenian genocide. Orhan Pamuk, who was awarded the Nobel Prize after stating that “One million Armenians and 30,000 Kurds were killed in this country,” provides praise and support for this book.
The Zoryan Institute, which is active in North America and is known as the most powerful propaganda centre of the Diaspora Armenians, is getting prepared to translate into Armenian and Hebrew the book written by Taner Akçam, which accuses the Turks of committing the Armenian genocide. Orhan Pamuk, who was awarded the Nobel Prize after stating that “One million Armenians and 30,000 Kurds were killed in this country,” provides praise and support for the book. George Shirinian, director of the Zoryan Institute which also sponsored and financed the publication of the book, stated that “The book will be translated into Hebrew and Armenian very soon.”
Pamuk Praises the Book
The book, which reflects Taner Akçam’s viewpoint on the Armenian Genocide, has its subject as ’The Secret That Cannot Be Hidden : The Armenian Genocide and the Problem of Turkish Responsibility’. In the introduction, Orhan Pamuk states that “The book ’The Secret That Cannot Be Hidden,’ is an indisputable proof of the wiping out of the Ottoman Armenians, written by a very worthy Turkish scientist who has dedicated his life to the research of these events.”
Hebrew and Armenian
According to the website of the Zoryan Institute, it is planned to have a very effective promotion of Taner Akçam’s book which holds Turkey responsible for the alleged Armenian Genocide. Researcher-author Cezmi Yurtsever informs that in addition to the support of the Zoryan Institute, the newspaper New York Times also promoted the book with a praiseworthy book review by Belinda Cooper. Yurtsever further states that George Shirinian, on behalf of Zoryan Institute, revealed that the book will be translated into Hebrew and Armenian in short order.
Direct Connection
Researcher-author Cezmi Yurtsever states that “There is a direct connection between Orhan Pamuk’s pro-Armenian opinions and the awarding of Nobel Literature Prize.” Previously, Orhan Pamuk had been severely criticized in Turkey for making the statement “One million Armenians and 30000 Kurds were killed in this country.” Similarly, his praise for Taner Akçam’s book can also be viewed as a personal or political objective, since the book only reflects the Armenian position and defends the Armenian Genocide, mainly based on the memoirs of some eyewitnesses.
As the Nobel prize-winner Orhan Pamuk keeps making statements such as “Author of Turkey and the Turkish Language,” researcher-author Yurtsever poses the following question to Pamuk : “Would you carry out the duty and responsibility to reveal to the public the reasons why you support a book reflecting the personal opinions of Taner Akçam accusing Turkey of committing genocide of the Armenians, a viewpoint defended by the Armenian Diaspora ?”



http://dev.armenews.com/article.php3?id_article=28039w ww

[Der Schakal]

Taner Akcam,
18 Dezember 2006 Amsterdam

http://www.youtube.com/watch?v=oBNI4PcEp2I

Und eine andere Rede (45min.)

http://video.google.de/videoplay?docid=38369007319902 58739&q=Taner+Akcam

[deryatulga]

Krieg um die türkische Vergangenheit

Historiker: Genozid an den Armeniern ist "eines von fünf Tabus, auf denen die türkische Republik errichtet wurde"

Journalisten und Schriftsteller werden regelmäßig vor den Kadi gezerrt. Wissenschaftliche Veranstaltungen zum Thema abgewürgt. "Wir müssen diesen Verrat und die Verbreitung der Propaganda gegen die Türkei durch Menschen, die diesem Land angehören, beenden", sagte etwa Justizminister Cemil Cicek im Jahr 2005 über eine Historiker-Konferenz, zu der auch Kritiker der offiziellen türkischen Haltung zum Genozid an den Armeniern eingeladen waren. Der "Dolchstoß in den Rücken der türkischen Nation" (© Cicek) wurde einen Tag später abgesagt. Sind da nur unverbesserliche Realitätsverweigerer am Werk, die einer politischen Tradition folgen? Man könnte denken, die Türkei habe schon immer offensiv den Völkermord an den Armeniern geleugnet und alle, die dagegen sprechen, bekämpft. Der türkische Historiker Taner Akcam bricht mit dieser Annahme, spricht von einer Radikalisierungspolitik der türkischen Regierung und einer aggressiven Kampagne. Der Völkermord an den Armeniern sei zuvor kein Thema gewesen, niemand habe darüber geredet. Seine These: Der Genozid sei eines von fünf Tabus, auf denen die türkische Republik errichtet wurde. Im Kern ginge es bei allen Tabus darum, den heterogenen Charakter der türkischen Gesellschaft zu leugnen.
Dazu zählt Akcam die Existenz von Klassenunterschieden, die Existenz der Kurden, die Existenz einer islamischen Kultur, den Völkermord an den Armeniern und die wahre Rolle der Streitkräfte in der Türkei, die eben diese Tabus schützen sollen. Gegen die Erschütterung einiger dieser Staatsdogmen seien Vorkehrungen getroffen worden. Im Falle des Genozids an den Armeniern aber erst zu einem Zeitpunkt, wo das Tabu gelockert wurde. Erst nachdem das US-Repräsentantenhaus im Jahr 2000 den Völkermord als historische Tatsache anerkannt habe, verhärtete sich, so die These, die Politik der türkischen Regierung.
Genozid-Behauptung
2002 schuf der nationale Sicherheitsrat dann ein "Koordinationskomitee zum Kampf gegen die grundlosen Genozid-Behauptungen". Schulkinder sollten über die "armenischen Lügen" aufgeklärt werden. Die Armenier wurden in den Schulbüchern als "schändlich" bezeichnet und dehumanisiert. Allerdings reagierte der Lehrkräfteverband und kritisierte den Lehrplan als rassistisch und chauvinistisch.
Denn bis zu diesem Zeitpunkt waren in den Lehrbüchern die historischen Begebenheiten nicht einmal erwähnt worden. Gleichzeitig startete das Erziehungsministerium aber einen Aufsatzwettbewerb zum Thema "Armenischer Aufstand und rebellische Aktivitäten während des Ersten Weltkriegs".
2004 ging die Regierung, da schon unter Premier Recep Tayyip Erdogan, ein weiteres Mal in die Offensive. Angesichts internationaler Kritik und zunehmendem Druck seitens der EU kämpfte man mit Büchern wie "Armenier: Ausweisung und Migration" um die Definitionshoheit. Laut Akcam scheute die offizielle Geschichtsschreibung keine Mittel: Da wurde falsch übersetzt, ausgelassen, Daten verändert und selektiv zitiert. 2005 forderte Erdogan eine Entschuldigung von Großbritannien wegen eines Weißbuchs, das im ersten Weltkrieg veröffentlicht worden war
Tatsachen prüfen
Als der Premier nun die Ermordung des armenischen Journalisten Hrant Dink verurteilte, blieb da ein schaler Nachgeschmack. Dink war mehrmals verklagt und verurteilt worden, weil er sich kein Blatt vor den Mund nahm und kein Regierungspolitiker hatte protestiert. Erdogan hatte hingegen für Forschungskommissionen plädiert, ganz so, als wäre die Ermordung von hunderttausenden Armeniern durch das osmanische Reich keine historische Tatsache, sondern noch zu klären.
Im politischen Krieg um die Vergangenheit geht es letztlich um Demokratisierung, meint Akcam. Einige Teilsiege gibt es, wie die Mobilisierung der Zivilgesellschaft, den Protest der Lehrer und ein Einlenken bei den Schulbüchern. Aber auch in der Vergangenheit gab es durchaus Progressives. So wurden bei den Istanbuler Prozessen (1919 bis 1921) die Hauptverantwortlichen für den Genozid verurteilt, etwa der Großwesir Talaat Pascha - er floh nach Deutschland. Die Prozesse waren der erste Versuch, Verbrechen eines Staates zu ahnden und Menschenrechtsprinzipien mittels internationaler Strafgerichtsbarkeit zum Durchbruch zu verhelfen. (Adelheid Wölfl/DER STANDARD, Printausgabe, 14.2.2007)

[Der Schakal]

... zu der auch Kritiker der offiziellen türkischen Haltung zum Genozid an den Armeniern eingeladen waren.

Schlecht gelogen. Wissenschaftler die die Genozidthese infrage stellen durften nicht daran teilnehmen. Und sowas nennen die dann auch noch Historikerkonferenz.




Man könnte denken, die Türkei habe schon immer offensiv den Völkermord an den Armeniern geleugnet und alle, die dagegen sprechen, bekämpft. Der türkische Historiker Taner Akcam bricht mit dieser Annahme, spricht von einer Radikalisierungspolitik der türkischen Regierung und einer aggressiven Kampagne. Der Völkermord an den Armeniern sei zuvor kein Thema gewesen, niemand habe darüber geredet.

Taner Akcam Vogel hoch eins behauptet doch immer was anderes?`oder täusche ich mich da?

[Yigit Efe]

Dieser Mann und solche Dullis ziehen die Berufsbezeichnung Historiker in den Dreck. Wenn mir Taner A. über den Weg läuft, werde ich seine Ohren lang ziehen, vor die türkische Botschaft zerren oder in die THY zerren und ihn in die Türkei schicken, damit er seine Strafe weiter absitzen kann. Er soll es wie ein Mann hinnehmen. Wird er gefoltert und überlebt, ist es doch das beste was ihm passieren könnte. Dann schreibt er ein Buch darüber, heult im Fernsehen rum, kritisiert laut die Türkei weiter und vielleicht kriegt er ja auch einen Nobelpreis *Gott bewahre uns davor*!:brüll:

Leute, verschwendet eure Zeit nicht mit so einem möchtegern Historiker! Ich kann diesen Kerl echt nicht leiden. Allen sein Auftreten ist nervig!:gewalt:


Schade, dass ich nicht mit Misst labern Geld verdienen kann, wie andere!:Bauchtanz:

[deryatulga]

University visiting professor is victim of campaign of intimidation

Star Tribune
25.2.2007
What's new: Taner Akçam, an expert on the Armenian genocide and a visiting professor at the University of Minnesota's Center for Holocaust and Genocide Studies, was detained in Montreal by Canadian customs officials Friday. He was held for more than four hours while officials investigated a charge of terrorism leveled against him by unknown persons.
What happened: Akçam had been invited to speak at a human-rights symposium at McGill University Law School. A Canadian customs officer showed him copies of reviews of his new book on the Armenian tragedy, "A Shameful Act," from Wikipedia.com and Amazon.com that said Akçam was a member of a terrorist organization.

The outcome: While being questioned, Akçam was contacted on his cell phone by his host, McGill professor Payam Akhavan, when he failed to pass customs. Akhavan called the office of Jason Kenney, secretary of state for multiculturalism, and Stockwell Day, the minister of public safety. Akçam's release followed almost immediately.

Not the first time: Akçam, who is a Turk, believes this was part of "a campaign against me by the Turkish authorities" for speaking out on the Armenian genocide. "When I was at New York University recently as part of my book tour, the autograph session was broken up by Turkish nationalists. They distributed a flier labeling me a terrorist and claiming that I was responsible for the deaths of Americans in Turkey."

The same thing happened in December at the Benjamin N. Cardozo Law School in New York, but with a twist. When e-mails suggested the same group was going to break up a conference on genocide and law, the sponsors called the Turkish Consulate in Manhattan to complain. The next day, Akçam said, a consular official called Cardozo to say there would be no demonstration. There wasn't.

The fallout: Akçam said that because of the campaign of intimidation against him he is fearful for his life when he travels outside the United States. "I have been forced to cancel five international appearances at academic conferences," he said. "Under the guise of freedom of speech, certain groups are causing me great physical and material harm. It is very difficult to do my work."


MICHAEL J. BONAFIELD

[Mirage]

A Shameful Campaign

by Taner Akçam

For many who challenge their government’s official version of events, slander, emailed threats, and other forms of harassment are all too familiar. As a former Amnesty International prisoner of conscience in Turkey, I should not have been surprised. But my recent detention at the Montreal airport—apparently on the basis of anonymous insertions in my Wikipedia biography—signals a disturbing new phase in a Turkish campaign of intimidation that has intensified since the November 2006 publication of my book, A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility.
At the invitation of the McGill University Faculty of Law and Concordia University, I flew from Minneapolis to Montreal on Friday, February 16, to lecture on A Shameful Act. As the Northwest Airlines jet touched down at Trudeau International Airport about 11:00 a.m., I assumed I had plenty of time to get to campus for the 5:00 p.m. event. Nearly four hours later, I was still at the airport, detained without any explanation.
“Where are you going? Where are you staying? How many days are you staying here?” asked the courteous officer from Citizenship and Immigration Canada. “Do you have a return ticket? Do you have enough money with you?”
As the border control authorities were surely aware, I travel frequently to Canada: three or four trips a year since 2000, most recently with my daughter in October 2006, just before the publication of A Shameful Act. Not once in all that time had I been singled out for interrogation.
“I’m not sure myself why you need to be detained,” the officer finally admitted. “After making some phone calls, I’ll let you know.”
While he was gone, my cell phone rang. The friend who had arranged to pick me up at the airport had gotten worried when I failed to emerge from Customs. I explained the situation as well as I could, asking him to inform my hosts, the Centre for Human Rights and Legal Pluralism at McGill and the Montreal Institute for Genocide and Human Rights Studies at Concordia, that I might be late for the lecture. The Zoryan Institute and the Armenian Students’ Associations of Montreal, co-presenters of the event, would also need to be updated.
The immigration officer returned with a strange request: could I help him figure out why I was being detained? You’re the one detaining me, I was tempted to say. If you don’t know the reason, how do you expect me to know? You tell me. However, I knew better than to challenge him, giving the impression that I had something to hide.
“Let me guess,” I answered. “Do you know who Hrant Dink was? Did you hear about the Armenian journalist who was killed in Istanbul?” He hadn’t.
“I’m a historian,” I explained. “I work on the subject of the Armenian Genocide of 1915. There’s a very heavy campaign being waged by extreme nationalist and fascist forces in Turkey against those individuals who are critical of the events that occurred in 1915. Hrant Dink was killed because of it. The lives of people like me are in danger because of it. Orhan Pamuk, Turkey’s Nobel Laureate, couldn’t tolerate the attacks against him and had to leave the country. Many intellectuals in Turkey are now living under police protection.” The officer took notes.
“In connection with these attacks there has been a serious campaign against me in the US,” I went on. “I know that the groups running this campaign are given directives and are controlled by the Turkish diplomats. They spread propaganda stating that I am a member of a terrorist organization. Some rumors to that effect must have reached you.” The officer continued to write.
“For your information, in 1976, while I was a master’s degree student and teaching assistant at Middle East Technical University, I was arrested for articles I had written in a journal and sentenced to 8 years and 9 months in prison. I later escaped to Germany, where I became a citizen. The Turkish criminal statute that was the basis for my prosecution, together with similar laws, was repealed in 1991. I travel to Turkey freely now and went there most recently for Hrant Dink’s funeral.”
The officer finished his notes. “I’m sorry, but I have to make some more phone calls,” he said, and left.
My cell phone rang again. It was McGill legal scholar Payam Akhavan, an authority on human rights and genocide, who was to have introduced my lecture. Apologizing for my situation, Prof. Akhavan let me know that he’d contacted the offices of Canadian Minister of Public Safety Stockwell Day and Secretary of State for Multiculturalism and Canadian Identity Jason Kenney. Bishop Bagrat Galstanian, Primate of the Diocese of the Armenian Church of Canada, also called to confirm that he too had been in touch with Secretary Kenney’s office. I was going to be released.
About 3:30 p.m. the officer returned with a special one-week visa. Upon my insistence that I had a right to know exactly why I had been detained, he showed me a sheet of paper with my photograph on top and a short block of text, in English, below.
I recognized the page at once. The photo was a still from the 2005 documentary Armenian Genocide: 90 Years Later, a co-production of the University of Minnesota Center for Holocaust and Genocide Studies and Twin Cities Public Television. A series of outtakes from the film, originally posted on the CHGS Web site, could be found on the popular Internet video site, YouTube, and elsewhere in cyberspace. The still photo and the text beneath it comprised my biography in the English-language edition of Wikipedia, the online encyclopedia which anyone in the world can modify at any time. For the last year—most recently on Christmas Eve, 2006—my Wikipedia biography had been persistently vandalized by anonymous “contributors” intent on labeling me as a terrorist. The same allegations had been repeatedly scrawled, like gangland graffiti, as “customer reviews” of A Shameful Act and my other books at Amazon.com.
It was unlikely, to say the least, that a Canadian immigration officer found out that I was coming to Montreal, took the sole initiative to research my identity on the Internet, discovered the archived Christmas Eve version of my Wikipedia biography, printed it out seven weeks later on February 16, and showed it to me as a result.
The fact was that my upcoming lecture had been publicized well in advance in the Canadian print and broadcast media. An announcement had even been inserted in Wikipedia five days before my arrival. Moreover, two Turkish-American Web sites hostile to my work—the 500-page Tall Armenian Tale and the 19,000-member Turkish Forum listserv —had been hinting for months that my “terrorist” activities ought to be of interest to American immigration authorities. It seemed far more likely that one or more individuals had seized the opportunity to denounce me to the Canadians. Although I was forced to cancel two radio interviews, I made it to the McGill campus in time to lecture on A Shameful Act.
On Sunday, February 18, before boarding my return flight to Minneapolis, I was detained for another hour. It was obvious that the American customs and border authorities knew what had happened at the adjacent offices on the Canadian side. “Mr. Akçam,” I was gently advised, “if you don’t retain an attorney and correct this issue, every entry and exit from the country is going to be problematic. We recommend that you do not travel in the meantime and that you try to get this information removed from your customs dossier.”
The well meaning American customs official could hardly have known the extent of the problem. Wikipedia and Amazon are but two examples. Allegations against me, posted mainly by the Assembly of American Turkish Associations (ATAA), Turkish Forum, and Tall Armenian Tale, have been copy-pasted and recycled throughout innumerable Web sites and e-groups ever since I arrived in America. By now, for example, my name in close proximity to the English word “terrorist” turns up in well over ten thousand Web pages.
The first salvo in this campaign came in response to the English translation of my essay, “The Genocide of the Armenians and the Silence of the Turks.” In a sensational March 19, 2001, commentary from the ATAA Turkish Times (“From Terrorism to Armenian Propagandist: The Taner Akçam Story”), I was introduced to Turkish-Americans as a mastermind of terrorist violence, including the assassinations of American and NATO military personnel. Posted at the ATAA Web site in April 2001 and circulated via Turkish Forum in December 2001 and June 2003—my protests notwithstanding—“The Taner Akçam Story” ended up by March 2004 at Tall Armenian Tale next to a photo of a PKK member, which was captioned as “a younger Taner Akçam, from PKK.org.” Three years later, the photo has been updated, but Artun’s commentary remains, a frequently cited resource for copy-pasters.
As further evidence of my “terrorist” past, Tall Armenian Tale posted a detailed chronology related to incidents of arrest, on dates that even I can’t remember, for leafletting and postering in my student movement days. Whoever provided this information failed to note, however, that people were frequently arrested for such activities even after official permission had been obtained. An entire 9-page section of Tall Armenian Tale is now dedicated to vilifying me and my work, and well over 200 pages of that site mention my name.
Next came an announcement from Turkish Forum: “For the attention of friends in Minnesota….Taner Akçam has started working in America…It is expected that the conferences about so called Genocide will increase in and around Minnesota. Please follow the Armenian (Taner Akçam’s) activities very closely.” My contact information at home and at work was conveniently provided “in case people would like to send their ‘greetings’ to this traitor.” Soon enough, harassing emails were sent anonymously to my employer, the University of Minnesota, and to me personally. A profile of the Center for Holocaust and Genocide Studies and its director, my colleague Stephen Feinstein, was added to Tall Armenian Tale.
With the publication of A Shameful Act, the circle began to close in.
On Nov. 1, 2006, the City University of New York Center for the Humanities organized a gathering at the CUNY Graduate Center to introduce my book. Before I rose to speak, unauthorized leaflets bearing an assault rifle, skull, and the communist hammer and sickle were distributed in the hall. In rhetoric obviously inspired by Mustafa Artun’s commentary, I was labeled as a “former terrorist leader” and a fanatic enemy of America who had organized “attacks against the United States” and was “responsible for the death of American citizens.”
As soon as I finished my lecture, a pack of some 15 to 20 individuals, who had strategically positioned themselves in small groups throughout the hall, tried to break up the meeting. Brandishing pictures of corpses (probably Muslims killed by revenge-seeking Armenians in 1919), they loudly demanded to know why I had not lectured on the deaths of “a million Muslims.”
Shouting and swearing in Turkish and English, they completely disrupted the discussion in the lecture hall and the book-signing session nearby. I was verbally assaulted as a “terrorist-communist” and lashed with the vilest Turkish profanities. Two individuals dogged my footsteps from the podium to the elevator doors, howling, “We are the soldiers of Alparslan Türke?!” (A Turkish politician who was arrested in 1944 for spreading Nazi propaganda, Türke? later founded the Nationalist Movement Party.) The security guards surrounding me had to intervene when I was physically attacked.
A month later, on December 4, I was scheduled to speak at another New York event, a symposium at Yeshiva University’s Cardozo School of Law on “Denying Genocide: Law, Identity and Historical Memory in the Face of Mass Atrocity.” As if to illustrate this very theme, a 4,400-word letter signed by Turkish Forum’s Ibrahim Kurtulus “on behalf of Dr. Ata Erim the Chairman of the Board of Trustees of the Federation of Turkish American Association, FTAA and Dr. Kaya Buyukataman the President of Turkish Forum” was sent to the law school dean and faculty three weeks in advance, urging the cancellation of the symposium and labeling me as “a propagandistic tool of the Armenians.”
Two days later, on November 19, Turkish Forum published an 800-word letter to the dean from Turkish-American activist Ergun Kirlikovali, with the title, “Turkish Forum’s Letter to the University”. Kirlikovali characterized me in this official Turkish Forum’s letter as “a convicted terrorist in Turkey… one of the leaders of an armed and clandestine group advocating a Marxist-Leninist takeover of Turkish Republic caught red-handed in a bombing plot in late 1970s… part of a group which bombed the limousine of the American ambassador Comer in Ankara in 1969… He is in America probably illegally.”
Gusan Yedic of Turkish Forum posted further “terrorist” allegations about me on November 24, with this sarcastic admonition: “The friends who are going to attend the concert of Taner Akcam and his orchestra at Yeshiva University are earnestly requested to behave in a gentlemanly manner. Attendees are obliged to follow black-tie party rules.” On November 30, Turkish Forum mobilized an email campaign against the “Taner Akcam conference.” Members were also urged to attend the symposium and a “pre-meeting for Turks,” coordinated by Ibrahim Kurtulus.
I forwarded this information to the event organizers with a request that appropriate precautions be taken. I let them know that if they were going to allow intruders from Turkish Forum to leaflet my presentation and disrupt the symposium, I wasn’t going to participate. Yeshiva was concerned. An organizer who had attended the CUNY gathering on Nov. 1 assured me that security would be increased.
As a pre-emptive step, the event committee informed the Turkish Consulate that the law school symposium was intended to be general in scope, comparative and scholarly in approach, and not focused on either Taner Akçam or Turkey. They made it clear that any disruption similar to the CUNY incident would not put Turkey in a favorable light. A Turkish consular official disavowed any government involvement in the disruption at CUNY, which he attributed to “the actions of civilians” in grassroots organizations. There was nothing the Consulate could do about them, he said. The organizers stressed that they intended to take extra security precautions and that the Consulate ought to think hard about what would happen if the symposium was invaded and its participants attacked.
Just one day before the symposium there was another phone conversation between the Turkish consular official and the organizers. He assured them that no disruption would take place and only two or three Turkish representatives would attend.
The government kept its word. The symposium was peaceful and no leaflets were distributed. The Turkish consular official attended with ATAA President-elect Gunay Evinch, both of whom were scrupulously polite. It was as though three intense weeks of mobilization had never happened.
For many Turkish intellectuals, freedom of speech has become a struggle in North America as well as in our native country. What is happening to me now could happen to any scholar who dissents from the official state version of history.
Since my return from Montreal, the Canadian immigration authorities have refused to say exactly why I was detained. As a result, I am unable to face my accusers or examine whatever “evidence” may be filed against me. Although I have formally requested access both to my Canadian and American dossiers—a process that could take months— I have had to cancel all international appearances. Meanwhile, my Wikipedia biography and Amazon book pages remain open to malicious insertions at any time.
Nevertheless, my American book tour continues under tightened security. Although it is stressful and very sad to have to lecture under police protection, I have no intention of cancelling any of my domestic appearances. After all, the United States is not the Republic of Turkey. The Turkish authorities whether directly or through their grassroots agents have no right to harass scholars exercising their academic freedom of speech at American universities. Throughout my life I have learned in unforgettable ways the worth of such freedom, and I intend to use it at every opportunity
http://www.collectifvan.org/article.php?r=0&id=8631
(der englischer Text steht am Ende)

[Tam]

A Shameful Campaign

by Taner Akçam

Das ist ja eine ganz üble Rufmordkampagne;(

[Mirage]

Das ist ja eine ganz üble Rufmordkampagne;(
Von wem denn, Deiner Meinung nach?

[deryatulga]

Das ist ja eine ganz üble Rufmordkampagne;(

Der Knabe gehörte zum Top Ten der blutigsten linksradikalen Organisation der Türkei. Als Gnade des Schicksals liess die unsichtbare Hand eine sehr belastende Ermittlungsakte über ihn verschwinden. Moral der Geschichte: Er ist nicht besser als seinen gemordeten Ruf!

[colak]

Das ist ja eine ganz üble Rufmordkampagne;(

also, irgendwie werde ich den verdacht nicht los, dieser typ "su herif" hat sich mit gust abgesprochen. gust ist ja auch berühmt geworden, auf die "manipulationen" hinzuweisen. ständig werden auf wiki, biografien verändert, manchmal sehr böswillig sogar. das "su herif" dies medial ausschlachtet, zeugt von seinem verstand. was bleibt ihm auch anderes übrig, alles nebenschauplätze zu bedienen. ist doch einfacher als mit fakten umzugehen.

[Yakamoz]

Hmmm...im Moment läuft sowas wie eine Heroisierungskampagne von Akcam...somebody pressed the button.

[Tam]

Der Knabe gehörte zum Top Ten der blutigsten linksradikalen Organisation der Türkei. Als Gnade des Schicksals liess die unsichtbare Hand eine sehr belastende Ermittlungsakte über ihn verschwinden. Moral der Geschichte: Er ist nicht besser als seinen gemordeten Ruf!

Danke für die Erklärung, Deryatulga:)

Die Vorgeschichte kannte ich nicht.

Mörderische Radikale sind nicht mein Fall.

[nemrut]

Der Knabe gehörte zum Top Ten der blutigsten linksradikalen Organisation der Türkei. Als Gnade des Schicksals liess die unsichtbare Hand eine sehr belastende Ermittlungsakte über ihn verschwinden. Moral der Geschichte: Er ist nicht besser als seinen gemordeten Ruf!




Herr Derya Tulga,
können sie Näheres darüber und über diesen Kerl berichten. Meines Erachtens sind solche Informationen viel zu wichtig, als dass man sie einfach so nebenbei erwähnt. Ich finde es schon wichtig zu wissen welchen Hintergrund dieser Akcam hat, um seine Objektivität zu beurteilen.
Falls er tatsächlich einer terroristischen Organisation angehört (hat), sollte man es immer und immer wieder erzählen bis das der letze Bürger mitbekommen hat.

Die Armenier bedienen sich eines Terroristen, um ihren Thesen Glaubwürdigkeit zu verleihen. Einfach lachhaft.

[Yigit Efe]

Wenn Taner Akcam Retter des türkischen Vaterlandes ist, dann nenne ich mich nie wieder Türke!

[Mirage]

Danke für die Erklärung, Deryatulga:)

Die Vorgeschichte kannte ich nicht.

Mörderische Radikale sind nicht mein Fall.
Tja, manchmal sollte man eben mit einem vorschnellen Urteil vorsichtig sein!

[deryatulga]

Herr Derya Tulga,
können sie Näheres darüber und über diesen Kerl berichten. Meines Erachtens sind solche Informationen viel zu wichtig, als dass man sie einfach so nebenbei erwähnt. Ich finde es schon wichtig zu wissen welchen Hintergrund dieser Akcam hat, um seine Objektivität zu beurteilen.
Falls er tatsächlich einer terroristischen Organisation angehört (hat), sollte man es immer und immer wieder erzählen bis das der letze Bürger mitbekommen hat.

Die Armenier bedienen sich eines Terroristen, um ihren Thesen Glaubwürdigkeit zu verleihen. Einfach lachhaft.

Über Akcam und dessen terroristische Vergangenheit gibt es bei uns im Forum viel zu lesen. Interessanter sind die Kommentare seiner früheren Genossen im Internet. Akcam war der Architekt der gemeinsamen Front türkischer Linksradikalen mi der PKK. Zu diesem Zweck traf er sich mehrmals mit Abdullah Öcalan in Damaskus. Menschen, die in den Reihen von DevYol viel geringere Straftaten begangen haben, schmachten heue noch in Gefängnissen vom Typus F. Dem Akcam fehlt nur noch der rote Teppich unter den Füssen, wenn er die Türkei besucht.

Mit der Objektivität ihm ist es eine Sache, mit seiner Kompetenz eine total andere. Auf der offiziellen türkische Seite besteht aber keine Interesse, ihn so blosszustellen, wie er ist. Meinen letzten Anlauf dazu, brachte man zum Scheitern, u.a. unter dem aktiven Einsatz des Herrn Özgönül. Auch darüber habe ich hier ausführlich informiert.

Vergesst nie, dass diese Geschichte aus 90% grauen Zonen besteht, die manchmal ärgerlich bis ekelhaft vorkommen.

[colak]

Über Akcam und dessen terroristische Vergangenheit gibt es bei uns im Forum viel zu lesen. Interessanter sind die Kommentare seiner früheren Genossen im Internet. Akcam war der Architekt der gemeinsamen Front türkischer Linksradikalen mi der PKK. Zu diesem Zweck traf er sich mehrmals mit Abdullah Öcalan in Damaskus. Menschen, die in den Reihen von DevYol viel geringere Straftaten begangen haben, schmachten heue noch in Gefängnissen vom Typus F. Dem Akcam fehlt nur noch der rote Teppich unter den Füssen, wenn er die Türkei besucht.

Mit der Objektivität ihm ist es eine Sache, mit seiner Kompetenz eine total andere. Auf der offiziellen türkische Seite besteht aber keine Interesse, ihn so blosszustellen, wie er ist. Meinen letzten Anlauf dazu, brachte man zum Scheitern, u.a. unter dem aktiven Einsatz des Herrn Özgönül. Auch darüber habe ich hier ausführlich informiert.

Vergesst nie, dass diese Geschichte aus 90% grauen Zonen besteht, die manchmal ärgerlich bis ekelhaft vorkommen.

Ich frage mich im Moment, welche Geisteshaltung, dieser Ex-Terrorist aufrechterhalten kann.

"Su herif" beklagt die Haltung der Türken und verlangt eine Entschuldigung für einen nicht begangenen Völkermord. Seine Geschichte weist dunkle Kapitel, hat er sich jemals dafür beim türkischen Volk entschuldigt. Zumindest distanziert er sich ja heute von der Pkk, nur aberwitzig, welche Gründe er dafür vorgibt, nämlich, das die Pkk viele seiner Freunde auf dem Gewissen hätte.

Die Linken glauben wirklich noch immer, das moralische Recht auf Gewalt zu besitzen, nebenbei gründen sie eine Menschenrechtsorganisation, die nicht mal im Stande ist, sich von Terrororganisation zu distanzieren.
Warum auch, es wird ja das Etablishment bekämpft. Dafür ist jedes mittel Recht. Was zählen schon ermordete Kinder, die auch auf Taner Akcam Konto gehen. Zynisch würde der doch glatt behaupten, das die Freiheit (was auch immer das für "su herif" bedeutet) ihre Opfer verlangt.

[deryatulga]

Gürbüz Çapan'ın oğlu kaza yaptı
22 Mart 2007 Perşembe 13:40

Şişli'de aşırı hız nedeniyle bariyere çarparak alev alan otomobilde bulunan bir kişi öldü, bir kişi yaralandı. Kaza O - 1 Otoyolu Mecidiyeköy mevkiindeki kaza saat 02.30 sıralarında meydana geldi. 34 KK 017 plakalı Ferrari marka otomobille aşırı hızla seyrettiği öne sürülen Ali Erdem Çapan, direksiyon kontrolünü kaybetti. Bariyerlere çarpan otomobil takla atmaya başladı.

Bu sırada Çapan’ın yanında bulunan kız arkadaşı Avukat Ayşe Yamiç emniyet kemeri takmadığı için camdan fırlayarak karşı şeride düştü ve ağır yaralandı. Ağır yaralanan Ali Erdem Çapan ise alev alan otomobilden çevredekiler tarafından son anda çıkarıldı.

http://www.internethaber.com/images/news/32092.jpgAlev topuna dönen lüks otomobilden zaman zaman patlamalar meydana geldi. Bir süre sonra olay yerine gelen polis ekipleri yolu trafiğe kesti. Öldüğü sanılan Ayşe Yamiç kaza yerinde bekletilirken, alevlerden son anta kurtarılan Ali Erdem Çapan yoldan geçen bir vatandaş tarafından otomobille Metropolitan Hastanesi'ne kaldırıldı. Yaklaşık 15 dakika sonra olay yerine itfaiye ve sağlık ekipleri geldi. Sağlık ekipleri, öldüğü zannedilerek kimsenin müdahale etmediği genç kadının yaşadığını belirledi.

Hemen müdahale yapılan ve hastaneye kaldırılan Ayşe Yamiç kurtarılamadı. Yaklaşık 500 bin YTL değerinde olduğu ifade edilen otomobil itfaiye ekiplerinin müdahalesiyle söndürüldü. Hurda yığınına dönen otomobilden Çapan’a ait bir tabanca çıktı.

[theinsider]

Gürbüz Çapan'ın oğlu kaza yaptı
22 Mart 2007 Perşembe 13:40


....der war gemein ;)

haydan gelen huya gider.......trotzdem mein beileid den angehörigen der verstorbenen

[deryatulga]

Hmmm...im Moment läuft sowas wie eine Heroisierungskampagne von Akcam...somebody pressed the button.

http://news.independent.co.uk/world/fisk/article2469270.ece


Robert Fisk: Caught in the deadly web of the internet

Any political filth or personal libel can be hurled at the innocent

Published: 21 April 2007


Could it possibly be that the security men who guard the frontiers of North America are supporting Holocaust denial? Alas, it's true. Here's the story.
Taner Akcam is the distinguished Turkish scholar at the University of Minnesota who, with immense courage, proved the facts of the Armenian genocide - the deliberate mass murder of up to a million and a half Armenians by the Ottoman Turkish authorities in 1915 - from Turkish documents and archives. His book A Shameful Act was published to great critical acclaim in Britain and the United States.
He is now, needless to say, being threatened with legal action in Turkey under the infamous Law 301 - which makes a crime of insulting "Turkishness" - but it's probably par for the course for a man who was granted political asylum in Germany after receiving an eight-year prison sentence in his own country for articles he had written in a student journal; Amnesty International had already named him a prisoner of conscience.
But Mr Akcam has now become a different kind of prisoner: an inmate of the internet hate machine, the circle of hell in which any political filth or personal libel can be hurled at the innocent without any recourse to the law, to libel lawyers or to common decency. The Armenian-Turkish journalist Hrant Dink was misquoted on the internet for allegedly claiming that Turkish blood was "poisonous"; this total lie - Dink never said such a thing - prompted a young man to murder him in an Istanbul street.
But Taner Akcam's experience is potentially far more serious for all of us. As he wrote in a letter to me this month, "Additional to the criminal investigation (law 301) in Turkey, there is a hate campaign going on here in the USA, as a result of which I cannot travel internationally any more... My recent detention at the Montreal airport - apparently on the basis of anonymous insertions in my Wikipedia biography - signals a disturbing new phase in a Turkish campaign of intimidation that has intensified since the November 2006 publication of my book."
Akcam was travelling to lecture in Montreal and took the Northwest Airlines flight from Minneapolis on 16 February this year. The Canadian immigration officer, Akcam says, was "courteous" - but promptly detained him at Montreal's Trudeau airport. Even odder, the Canadian immigration officer asked him why he needed to be detained. Akcam tells me he gave the man a brief history of the genocide and of the campaign of hatred against him in the US by Turkish groups "controlled by ... Turkish diplomats" who "spread propaganda stating that I am a member of a terrorist organisation".
All this went on for four hours while the immigration officer took notes and made phone calls to his bosses. Akcam was given a one-week visa and the Canadian officer showed him - at Akcam's insistence - a piece of paper which was the obvious reason for his temporary detention.
"I recognised the page at once," Akcam says. "The photo was a still from a 2005 documentary on the Armenian genocide... The still photo and the text beneath it comprised my biography in the English language edition of Wikipedia, the online encyclopedia which anyone in the world can modify at any time. For the last year ... my Wikipedia biography has been persistently vandalised by anonymous 'contributors' intent on labelling me as a terrorist. The same allegations has been repeatedly scrawled, like gangland graffiti, as 'customer reviews' of my books at Amazon."
Akcam was released, but his reflections on this very disturbing incident are worth recording. "It was unlikely, to say the least, that a Canadian immigration officer found out that I was coming to Montreal, took the sole initiative to research my identity on the internet, discovered the archived version of my Wikipedia biography, printed it out on 16 February, and showed it to me - voilà! - as a result."
But this was not the end. Prior to his Canadian visit, two Turkish-American websites had been hinting that Akcam's "terrorist activities" should be of interest to American immigration authorities. And sure enough, Akcam was detained yet again - for another hour - by US Homeland Security officers at Montreal airport before boarding his flight at Montreal for Minnesota two days later.
On this occasion, he says that the American officer - US Homeland Security operates at the Canadian airport - gave him a warning: "Mr Akcam, if you don't retain an attorney and correct this issue, every entry and exit from the country is going to be problematic. We recommend that you do not travel in the meantime and that you try to get this information removed from your customs dossier."
So let's get this clear. US and Canadian officials now appear to be detaining the innocent on the grounds of hate postings on the internet. And it is the innocent - guilty until proved otherwise, I suppose - who must now pay lawyers to protect them from Homeland Security and the internet. But as Akcam says, there is nothing he can do.
"Allegations against me, posted by the Assembly of Turkish American Associations, Turkish Forum and 'Tall Armenia Tale' (a Holocaust denial website) have been copy-pasted and recycled through innumerable websites and e-groups ever since I arrived in America. By now, my name in close proximity to the English word 'terrorist' turns up in well over 10,000 web pages."
I'm not surprised. There is no end to the internet's circle of hate. What does shock me, however, is that the men and women chosen to guard their nations against Osama bin Laden and al-Qa'ida are reading this dirt and are prepared to detain an honourable scholar such as Taner Akcam on the basis of it.
I don't think the immigration lads are to blame. I once remember listening to a Canadian official at Toronto airport carefully explaining to a Palestinian visitor that he was not required to tell any police officer about his religion or personal beliefs, that he should feel safe in Canada.
No, it's their bosses in Ottawa and Washington I wonder about. Put very simply, how much smut are the US and Canadian immigration authorities taking off the internet? And how much of it is now going to be flung at us when we queue at airports to go about our lawful business?

[mika]

Taner Akcam is the distinguished Turkish scholar ... who ... proved the facts of the Armenian genocide - the deliberate mass murder of up to a million and a half Armenians by the Ottoman Turkish authorities in 1915 ...

... a man who was granted political asylum in Germany after receiving an eight-year prison sentence in his own country for articles he had written in a student journal; Amnesty International ... So so, Studentenheftchen also - wie war das nochmal mit dev-sol? :rolleyes:

Das schwerverdauliche Geschreibsel dieses schlichten Gemüts wird Akcams Renomee auch nicht verbessern können.

Der Independent ist sowieso ein Witzblatt, wie die heutige Prawda, nur ohne deren skurrilen Humor.

[deryatulga]

So so, Studentenheftchen also - wie war das nochmal mit dev-sol? :rolleyes:

Das schwerverdauliche Geschreibsel dieses schlichten Gemüts wird Akcams Renomee auch nicht verbessern können.

Fisk ist sonst ein bestens informierter Reporter, weiss Gott, wer ihm was zugespielt hat! Für mich ist so ein faux-pas natürlich ein gefundenes Fressen!

[Yakamoz]

Soykırımı destekleyen Türk yazara ABD'de ödül


NEW YORK(ANKA)

Türk Yazar Taner Akçam'ın "Utanç Verici Bir İş: Ermeni Soykırımı ve Türklerin Sorumluluğu Sorunu" adlı kitabı Minnesota Kitap Ödülü'nü aldı.


ABD'de yayın yapan Startribune adlı gazetenin haberine göre, ödül jürisi Akçam'ın tikabını, "öncü bir çalışma" ve "1 milyona yakın Ermenin ölümü ile ilgili Türkler'in sorumluluğu üstüne vicdani bir hasaplaşma" ifadeleriyle tanımladı. Jüri ayrıca, Akçam ve kitabın yayıncısını "soykırımın inkar edilmesine karşı meydan okudukları" için övdü. Akçam da açıklamasında, "Ödülü, öldürülen yakın arkadaşım Hrant Dink'e adıyorum" dedi.

Minnesota Üniversitesi Tarih Bölümü öğretim üyesi olan Akçam, derslerinde Ermeni soykırımı iddialarını işliyor.


www.hurriyet.com.tr

[deryatulga]

Soykırımı destekleyen Türk yazara ABD'de ödül


NEW YORK(ANKA)

Türk Yazar Taner Akçam'ın "Utanç Verici Bir İş: Ermeni Soykırımı ve Türklerin Sorumluluğu Sorunu" adlı kitabı Minnesota Kitap Ödülü'nü aldı.




Gecen yil biraraya gelerek bu kitabin daha piyasaya cikmadan rezil edilmesini
engelleyen süper kafalar, büyük ajanlar ve dahi tarihciler utansin!!

[deryatulga]

“Ermenileri Çıldırtan Gizemli Amerikalı” Holdwater

Taner Akcam'in Agos Gazetesindeki Son 2 Haftalik Yazisi

27 Temmuz 2005 tarihinde Yeni Şafak Gazetesi “Ermenileri Çıldırtan Gizemli Amerikalı” başlığı altında bir ropörtaj yayınladı. Gazete takma adı Holdwater olan ve “ilginç ve sıradışı” bir kişi olarak tanımladığı kişi hakkında şunları söylüyordu: “bu gizemli Amerikalı, uzun yıllardan bu yana ABD merkezli ve de çok etkili bir internet sitesinin finansörlüğünü yapıyor. ‘Tall Armenian Tale: Other Side of the Falsified Genocide’ (Büyük Ermeni Yalanı: Sahte Soykırımın Öteki Yüzü) adlı sitenin ana hedefi... Ermeni diasporasının soykırım iddialarına esaslı yanıtlar vermek.”


Yeni Şafak’ın aktardığına göre, Holdwater, aslen 1940’larda Amerika’ya göç eden bir Türk ailenin oğlu, 1950’lerde New York’da doğmuş; anne-babası onu tek kelime Türkçe öğretmeden büyütmüş. Yöneticiliğini yaptığı http://www.tallarmeniantale.com internet sitesinde Türk tezlerini savunuyor.


Holdwater takma isim kullanma nedenini, ölüm tehditleri alması ve yayınlarının hergün defalarca sabote edilmesi ile açıklıyor. “Gerçek adımı söylersem... ne aile huzurumdan, ne... iş hayatımdan, ne de internetteki sitemden eser bile kalmayacaktır”, diyor. Holdwater “huzuru bozulur”, diye kendi adını açıklamaktan korkuyor ama sitesinde Halil Berktay, Müge Göçek, gibi aydınların resimlerini yayınlamaktan, kin ve nefret dolu yazılar yazarak hedef göstermekten çekinmiyor. Saldırıya uğramaktan korkan birisinin, başkalarına yönelik fütursuz saldırı kampanyaları düzenlemesini anlamak gerçekten çok zor.


Holdwater’in önemli hedeflerinden birisi de benim. Amerikan Türk Dernekleri Birliği (ATAA) ve Turkish Forum adlı kuruluşlarla birlikte aleyhime yürütülen kampanyanın başını çekiyor. Sitesinde, benim terörist olduğumu, Türkiye’deki Amerikalıların öldürülmesinden sorumlu ve hatta Amerikalı sivillere yönelik cinayetleri planladığımı ve organize ettiğimi iddia eden yazılara yer veriyor. 1974-75 yıllarına ait, “terörist eylemlerimin” listesini yayınlıyor, hem de kesin tarih ve yer vererek. Aslında yayınladığı liste, dönemin öğrenci olayları sırasında, dönemin basınında bile yer almamış, sıradan, ufak çaplı gözaltına alınmalar.


Tarihlerini benim bile unuttuğum, bu önemsiz göz altına alınmalarım hakkındaki polis bilgilerini Holdwater’e kimin vermiş olabileceğini tahmin etmek için fazla zeki olmak gerekmiyor. Ama asıl sorun şu: Holdwater’e “Taner Akçam’ın terörist eylemleri” diye bu bilgileri verenler aslında Holdwater’ın Türkiye hakkındaki bilgisizliğini kötüye kullanıyorlar. Zavallı Holdwater benim bu gözaltına alınmalarımı “terörist eylemler” zannediyor ve bunların tamamının, polisten izni alınmış bildiri dağıtmak ve afiş yapıştırmak suçlarıyla ilgili olduğunu bilmiyor bile. Holdwater, Türkiye’de 1970’li yıllarda, bildiri dağıtmak için, şimdiki adıyla, Emniyet Genel Müdürlüğü Dernekler Özel Denetleme Şube Müdürlüğü’nden izin almak gerektiğini duymamıştır herhalde. Hatta, bu daireden özel izin alsanız bile, bildiri dağıtma sırasında keyfi olarak tutuklanıp, 3-5 gün Emniyet’de göz altında kalabileceğinizi bile bilmiyordur. Nitekim bu tutuklanmalarımdan birisi Kıbrıs çıkartması ile ilgiliydi. Öğrenci derneği olarak, Kıbrıs’a asker çıkartılmasını protesto eden izinli bir bildiri dağıtmıştık. Bildiri dağıtımı sırasında göz altına alınmış ve elimizdeki izin belgelerini göstermemize rağmen 2-3 gün Emniyette tutuklu kalmıştık.


Holdwater’ın terörist eylem olarak yayınladığı diğer eylemler ise, Üniversite’de öğrenci temsilciliği kurulmasını istememizle ilgiliydi. Üniversitemizde öğrenci temsilciliği yoktu ve biz yönetim ile sorunlarımızı konuşacak bir temsilcilik istiyorduk. Tüm bunları Amerikan kültürü ile büyümüş, ABD’de eğitim görmüş birisinin anlaması biraz zordur. Ayrıca kendisine tutuklama bilgilerimi aktaranlar, resmimi yollamayı da unutmuşlardı. Bu nedenle Holdwater uzun bir süre kadar PKK üyesi bir kişinin resmini, sitesinde benim resmim olarak kullandı.


ABD’de benim aleyhime “terörist” olduğum kampanyasını yürütenler işte Holdwater isimli bu “gizemli Amerikalıyı” kullanıyorlar. Hesapları çok basit. Özellikle 11 Eylül’den sonra Amerika’da oluşan “terörist” imajından yararlanmak. 1974 yıllarında bildiri dağıtmaktan tutuklanan birisi ile 11 Eylül 2001 yılında İkiz Kulelere saldıranları aynı “terörist” kavramıyla açıklayabilecek bir zihniyet dünyasından ümit bekliyorlar. Aslında bu tavırlarıyla Amerikalılarla da alay ediyorlar. Sonuçta, ortada doğrudan Türkiye’ye yönelik “terörist eylemleri” söz konusu olan bir “terörist” var; mantıki olan da Türk kanunları ile bu teröristin yakasına yapışmak ve hesap sormak. Veya en azından Amerikalılara bu “terörist” hakkında geçmişte yaptıkları ve hakkındaki soruşturma ve yargılanmalar konusunda bilgi vermek.


Ama bunun yerine Amerikalılara, “her ne kadar biz bu adama sicili temiz vatandaş muamelesi yapıyorsak da, acaba sizden rica etsek siz buna terörist muamelesi yapamaz mısınız?”, gibi birşeyler söylüyorlar. Çünkü sonuçta, 1991’de Türk Ceza Kanunu’nda yapılan değişikliklerle hakkında verilmiş hapis cezası da silinen ve ayrıca eline “sicili temizdir” diye belge verilen bir vatandaş var.


Türkiye hakkındaki bilgisizlikleri nedeniyle Holdwater’in tüm bunları anlaması mümkün değil. Anlamakta zorlandığım, bu “gizemli” kişinin niçin bu denli kin ve nefret duygusu ile dolu olduğu ve çok korktuğunu söylemesine rağmen niye başkalarına yönelik saldırı kampanyaları organize ettiğidir. Röportajında kendisini “pazarları ailesiyle birlikte kiliseye giden tipik bir Hıristiyan” olarak tanımlayan Holdwater’in, başkasının sana yapmasını istemediği şeyi, sen de başkasına yapma, diyen Hıristiyan öğretisinden habersiz olduğunu düşünmek bile istemem. Haftaya Holdwater konusuna biraz daha yakından bakmak istiyorum.

***

27 Temmuz 2005 tarihinde Yeni Şafak gazetesine verdiği mülakatta Holdwater, gerçek kimliğinin saklama nedenlerini anlattıktan sonra, “Bu zorlu mücadeleyi, 30 yıldan bu yana çeneme başarıyla hâkim olduğum için sürdürebiliyorum. O yüzden lütfen bu hassas konuda beni fazla zorlamayın”, diyor. Holdwater, ismini saklama konusunda üstün bir maharete sahip olduğunu iddia ediyor.

İsmini saklıyor olması, Holdwater’a özel bir gizem, yaptıklarına da özel bir anlam veriyor mu; insanlarda, “Acaba bu zat gerçekten kim?” merakı uyandırıyor mu bilemem. Bende uyandırmadı. Ne yazdıkları, ne de sitesi ilgimi çekmişti. Ta ki aleyhime yürütülen kampanyada önemli bir rol oynayıncaya kadar.

Kampanyasının önemli argümanlarından birisi, benim “terörist” olduğum konusunda Amerikan yetkililerine şikâyet dilekçesi verilmesi idi. Bunu yaptı mı bilmiyorum. Yürüttüğü kampanya ile Kanada sınırında göz altına alınmam arasında doğrudan bir ilişki var mı, onu da bilmiyorum. Ama göz altına alınma olayı üzerine yazdığım bir yazıda kendisi ve kampanyasından söz ettim. Yazdıklarıma 30 sayfanın üzerinde, yine bir sürü yalan, hakaret, ve saldırı dolu bir cevap yazdı. Adı sanı gizli ya, ona güveniyor. “Nasıl olsa kim olduğum bilinmiyor, bu nedenle ağzıma geleni söylerim” havasında. Holdwater’ın bu havasına bir son vermek ve ona her oyunun kurallarıyla oynanması gerektiğini hatırlatmak gerekiyor. Kendi kimliğini saklayarak başkalarına olmadık hakaretlerde bulunmak hiç bir ölçüye sığmaz, tek kelime ile ayıp.

Holdwater’ın kimliğini saklamak için çok yoğun bir çaba harcadığı iddiası çok ikna edici gözükmüyor. Ya da tarihçileri yeteri kadar ciddiye almıyor. Bizlerin belge meraklısı olduğumuzdan ve belge izi sürmeyi sevdiğimizden haberi yok. Sonuçta kendisini çok akıllı ve ötekinden daha zeki zanneden her sıradan insanın yaptığı bazı dikkatsizlikleri yapmış. Sitesinde, kendisi hakkında bilgi verirken, ya kendi yazdığı ya da kendisine gelen bazı mektupları, kendi adını çıkartarak yayınlamış.

Bu mektuplardan anladığımız, Holdwater, gerçek adıyla 2 Nisan 1980 yılında ABD başkanı Jimmy Carter’a bir mektup yazmış ve bu mektup daha sonra Holocaust’u Anma Konseyi’ne gönderilmiş. (Holocaust Anma Konseyi, Ekim 1980’de Amerikan Kongresi tarafından resmi bir kanunla kurulmuş bir örgüt.)

Holdwater’ın bu mektubuna, Konsey Direktörü Monroe H. Freedman 2 Haziran 1980’de cevap yazmış. Cevaptan Holdwater’ın Ermeni soykırımı konusundaki itirazlarının ciddiye alındığı havasını çıkartmak mümkün. Freedman, “Türk tezleri” konusunda yeterli bilgisi olmadığını söylüyor ve Holdwater’dan, bildiği çalışmalar varsa onları kendisine iletmesini rica ediyor. Bu tabii ki Holdwater için büyük bir onur. Bu nedenle, kendi ismini çıkartarak, mektubu sitesinde yayınlamakta bir mahzur görmüyor. Sitede ayrıca New York Times gazetesine yazdığı başka bir mektubu da yayınlamış. Bu ikinci mektuptan anlıyoruz ki, Holdwater, Monroe H. Freedman’ın 2 Haziran 1980 tarihli mektubuna, 5 Eylül 1980’de bir cevap yazmış.

Holdwater ne kadar haberdardır bilmiyorum, Holocaust Anma Konseyi ve ona bağlı Holocaust Müzesi bir kamu kuruluşudur ve dolayısıyla buraya yazılan veya buradan gönderilen mektuplar kamuya açıktır. Yani, şeffaflık ilkesi gereği, her başvuran bu mektuplara sahip olabilir. Bir kişinin elinde, Holdwater tarafından yayınlanan Freedman’ın 2 Haziran tarihli mektubunun metni ve Holdwater’ın 5 Eylül 1980 tarihinde cevap yazdığı bilgisi olduktan sonra bu belgelere ulaşması son derece kolaydır. Holocaust Müzesi, bu bilgileri, isteyen herkese vermek zorundadır.

Evet, sayın Murad Gümen, veya İngiliz harfleri ile Murad Gumen; gördüğünüz gibi kim olduğunuzu bilmek için dedektif Kerry Drake olmak gerekmiyor [dedektif Drake bir çizgi kahramanı, ve Murad Gümen ne demek istediğimi fazlasıyla anlıyor]. Sadece tarafınızdan yayınlanmış belgelerin izini sürmek kâfi.

Zannediyorum artık tarihçileri hafife almaktan vazgeçersiniz. Anladığınız gibi, şu anda tarafınızdan da yayınlanmış bir belge üzerinde konuşmaktayız. Ben, herhangi bir çarpıtma ve belge tahrifatı tehlikesinin önüne geçmek için, bu belgede tarafınızdan silinmiş olan ismin Murad Gümen olduğunu söylüyorum, o kadar. Bir anlamda, tarafınızdan kamuoyuna sunulmuş bir belgede yaptığınız değişikliği düzeltiyorum. Biliyorsunuz, biz akademisyenler belge üzerinde oynanmasından çok fazla hoşlanmıyoruz.

Kendi isminizi saklayarak başkalarına saldırmak, hakaret etmek hiç ahlaki bir davranış değil sayın Murad Gümen. Kendinizde gördüğünüz bir hakkı, bana ve benim durumumda olan birçok insanda niçin görmediğinizi inanın hâlâ çok merak ediyorum.

[al_sancagim]

http://www.politikcity.de/forum/showpost.php?p=345912&postcount=577

Murad’ı deşifre etti

21 Haziran 2007
Özgür EKŞİ
http://www.hurriyet.com.tr/_newsimages/3589256.jpg

30 yıldan beri "Holdwater" takma adıyla Türkiye’yi savunan Murad Gümen, sözde Ermeni soykırımı iddialarını destekleyen Taner Akçam tarafından deşifre edildi.

Abartılı Ermeni Masalı adlı sitede yazılar yazan Gümen, olayın duyulmasının ardından hedef haline geldi ve aleyhine kampanya başlatıldı. Akçam’ın Gümen’i deşifre yazısı Agos Gazetesi’nde yayınlandı.

ERMENİ Soykırımı iddiaları yanlısı çalışmalarıyla bilinen, ABD’deki Minnesota Üniversitesi tarih profesörü Taner Akçam, 30 yıldan beri "Holdwater" takma adıyla Ermeni iddialarına karşı Türkiye’yi savunan Murad Gümen’in ismini deşifre etti. 1954’te Amerika’ya göç eden, 7 yıl önce de orada ölen ünlü karikatürist Sururi Gümen’in oğlu olan, illüstratör ve film yapımcısı Murad Gümen, www.tallarmeniantale.com (http://www.tallarmeniantale.com) (abartılı Ermeni masalı) adlı sitede yazılar yazıyordu. Olayın duyulmasının ardından, Gümen hedef haline geldi ve aleyhine kampanya başlatıldı.

MEKTUPTAN İZ SÜRDÜ

Akçam’ın ifadesine göre, Gümen’in deşifre olmasına, bir makalesinde kullandığı cümle neden oldu. Gümen’in Amerikan Holokost Müzesi’ne bir mektup yazdığını ifade etmesi üzerine Akçam, müzeye giderek temasta bulunan kişilerin listesine ulaştı. Geçen Şubat, bir insan hakları sempozyumuna katılmak için gittiği Kanada’nın Montreal Kenti’nde "terörist" diye sorgulanan ve 4 saat gözaltına alınan Akçam’ın, bu olaydan Gümen’i sorumlu tuttuğu, ismini de karşılık olarak deşifre ettiği öğrenildi.

AGOS GAZETESİ’NE YAZDI

Akçam, Agos Gazetesi’ndeki yazıda, olayla ilgili şunları yazdı: "Kampanyasının önemli argümanlarından birisi, benim ’terörist’ olduğum konusunda Amerikan yetkililerine şikáyet dilekçesi verilmesi idi. Adı sanı gizli ya, ona güveniyor. ’Nasıl olsa kim olduğum bilinmiyor, bu nedenle ağzıma geleni söylerim’ havasında. Holdwater’ın bu havasına bir son vermek ve ona her oyunun kurallarıyla oynanması gerektiğini hatırlatmak gerekiyor. Kendi kimliğini saklayarak başkalarına olmadık hakaretlerde bulunmak hiçbir ölçüye sığmaz, tek kelime ile ayıp. Kendi isminizi saklayarak başkalarına saldırmak, hakaret etmek hiç ahlaki bir davranış değil sayın Murad Gümen. Kendinizde gördüğünüz bir hakkı, bana ve benim durumumda olan birçok insanda niçin görmediğinizi inanın hálá çok merak ediyorum."

AİLESİ BİLE BİLMİYORDU

Gümen ise Ermeni iddialarına karşı çıktığı için Amerika’daki evi 1977’de bombalanan ve Türkiye’ye kaçmak zorunda kalan Harvard Üniversitesi profesörü dünyaca ünlü tarihçi Stanford Shaw’un başına gelenler sonrası ismini saklamayı tercih ettiğini söylüyor. Kimliğini neden gizli tuttuğunu, kendi internet sitesinde şöyle açıklıyor: "Siteme her gün Ermeniler tarafından en az 20-30 hacker saldırısı yapılıyor. Gerçek adımı söylersem, biliyorum ki ne aile huzurumdan, ne iş hayatımdan, ne de internetteki sitemden eser kalacak. Bu zorlu mücadeleyi 30 yıldan bu yana kimliğimi gizli tutarak sürdürebiliyorum. Buna rağmen sayısız hakaret ve tehdit mesajları alıyorum. Önce broşürler bastırarak propaganda çalışmalarına başladım. Ölene kadar da bu mücadeleyi sürdüreceğim."

Ermeni iddialarını savunuyor

SOSYOLOG ve tarihçi Taner Akçam (54), ODTÜ İdari İlimler Fakültesi mezunu. 1975’te yayına başlayan Devrimci Gençlik Dergisi’nin sorumlu yazı işleri müdürlüğünü yaptı. Dergideki yazılar nedeniyle 1976’da tutuklanarak 9 yıla yakın hapis cezası aldı. Ertesi yıl, cezaevinden firar ederek Almanya’ya siyasi mülteci olarak gitti. 1988’de Hamburg Sosyal Araştırmalar Enstitüsü’nde çalışmaya başladı. Akçam’ın, Türk siyasal tarihinin yanı sıra Ermeni Soykırımı iddiaları konusunda kitap ve makaleleri var. Halen ABD’deki Minnesota Üniversitesi’nde tarih dersleri veren Akçam, sözde soykırım konusunda Ermeni iddialarını savunuyor.

-------------
Ilginç... adam 30 yila askin bir süredir bu mücadeleyi yürütüyor hem de gizlilik içinde....
Ama böyle bir mektup hatasi yüzünden desifre olmasi biraz tuhaf (eger Taner Akçam hakliysa)
Merak ettim bu adami... Kimdir gerçekten? Aceba Türkiye Cumhuriyeti Devleti için mi çalisiyor? Yoksa kendi girisimiyle mi hareket ediyor?
Yoksa bu "Davanin" (ermeni yalanlarina karsi) gizli kahramanlarindan biri mi?!

[deryatulga]

Türk asıllı Amerikalı lobici hedefte Kurduğu internet sitesinde Ermeni diasporasının soykırım iddialarına karşı mücadele veren ve bu yüzden de yıllardır ölüm tehditleri alan “Holdwater” takma adlı Türk asıllı Amerikalı lobicinin gerçek kimliği, ABD'de mülteci olarak yaşayan Türk tarihçi Taner Akçam tarafından Agos gazetesinde deşifre edildi.

http://www.yenisafak.com.tr/resim/site/gtur141dbe1b341c19953by.jpg Taner Akçam, 'Holdwater'i Ermeni diasporasının önüne attı.
HABER MERKEZİ
Türkiye Ermeni cemaatinin haftalık gazetesi Agos, kurduğu internet sitesinde Ermeni diasporasının soykırım iddialarına karşı yıllardır yoğun bir mücadele veren ve bu yüzden de sürekli ölüm tehditleri alan Türk asıllı Amerikalı lobici "Holdwater"ın gerçek kimliğini uluslararası Ermeni toplumuna ifşâ etti. Gazete, internette kurduğu “www.tallarmeniantale.com ” (Uzun Süren Ermeni Masalı) adlı karşı propaganda sitesinde yıllardır "Holdwater" kimliğiyle ve büyük bir gizlilik içinde yazılar yazan M.G.'in gerçek kimliğini, Ermeniler konusunda Türkiye karşıtı saldırgan tezleriyle tanınan ve halen Minnesota üniversitesinde öğretim görevlisi olarak çalışan Türk tarihçi Taner Akçam'ın makalesi üzerinden duyurdu. Akçam'ın, iki bölümden oluşan bu makalesi, anılan gazetede geçen mayıs ayında yayımlanmıştı.
Doğumundan bu yana Amerikan vatandaşı olan ve Türkiye ile yalnızca duygusal boyutta bağları bulunan işadamı Holdwater, Agos'taki kimliğini deşifre edici yazıların yayını üzerine kendisine New York'tan elektronik posta yoluyla ulaşan Yeni Şafak muhabirine, "Evime günlerdir yağmur gibi tehdit ve taciz mesajları geliyor. Durum son derece tatsız. Ben evi ve işyeri belli, saygın bir Amerikalı işadamıyım. Dolayısıyla, bana ve sevdiklerime ulaşmak son derece kolay. Akçam, şahsımı açıkça hedef gösteren yazılarıyla hem benim hem de ailemin hayatını tehlikeye attı. Bu işin hiç şakası yok. Dikkatli olup bir süre ortalıktan kaybolmasaydım günlerim sayılıydı. Bu arada ailemi de gözlerden ırak bir yerlere gönderdim. Çünkü diaspora Ermenilerinde zerre kadar mantık bulamazsınız. Onlar için her Türk ya da Türkiye dostu tartışılmaz biçimde düşmandır. Durumu öğrenir öğrenmez benim de adımı kara listeye aldılar" diye konuştu.
Uzun yıllardır New York'ta yaşayan Holdwater, Taner Akçam'ın Agos'taki makalelerinin yayımlanmasından bu yana evine gidemiyor. Türkiye dostu işadamı, adının deşifre edilmesinden bu yana başka bir eyalette ve korumalar eşliğinde yaşıyor.

Ülkesini hiç görmeden sevdi
Annesi ve babası 1940'lı yılların sonlarında ABD'ye göç etmiş bir Türk ailesinin New York'ta doğan tek oğlu olan “Holdwater” lakaplı M.G., bütünüyle Amerikan toplumsal sistemine uygun şekilde büyütülmüş bir işadamı. Türk kökenli olmasına karşın günümüzde yalnızca üç-beş cümle Türkçe konuşabilen bu ilginç göçmenin Türkiye'ye yönelik güçlü sevgi ve bağlılığı ise bütünüyle duygusal bir tercihten kaynaklanıyor. Amerikalı olmasına karşılık kendisini “kültürel Türk ve kültürel Müslüman” olarak nitelendiren Holdwater, daha ilkokul yıllarından itibaren, etnik kökeni nedeniyle, yaşadığı semtteki Ermeni diaspora temsilcilerinin hoyratlıklarına maruz kaldığından, zamanla iş dünyasına girip ekonomik özgürlüğünü kazandıktan sonra Ermenilerin Türklere yönelik kronik saldırganlık ve nefretine karşı bir şeyler yapması gerektiğine karar vermiş. 1997 yılında, sonradan internet tarihinin en etkili sitelerinden birine dönüşecek olan “www.tallarmeniantale.com ” adlı siteyi kuran ve o tarihten bu yana da ekibiyle birlikte başarıyla yöneten Holdwater, oldukça zengin bir içeriğe sahip bu site üzerinden Ermeni diasporasının yalanlarına bir televizyon kanalının yapabileceğinden çok daha etkili biçimde karşılık vermeyi başarmış durumda. Son derece kaliteli bir İngilizce ve ikna edici tarihsel kanıtlar kullanarak Ermenilerin Türklere yönelik bütün suçlama ve iddialarını tek tek çürüten Holdwater, Türkiye Türklerini gitgide artan Ermeni saldırıları karşısında sessiz ve sinik kalmakla suçluyor; ayrıca Türk devletinin de bu konudaki gevşek tutumundan sıyrılıp uluslararası platformda en sert şekilde karşı atağa geçmesini gerektiğini savunuyor.

* * *

Onu Türkiye'ye Yeni Şafak tanıtmıştı
Özellikle California-ABD merkezli Ermeni diasporasının soykırım yalanlarına karşı internet ortamında yıllardır müthiş bir mücadele veren “Holdwater”, Türkiye'de ilk kez Yeni Şafak tarafından keşfedilip ülkemiz kamuoyuna tanıtılmıştı.
Sinema editörümüz Ali Murat Güven, internetteki bir yazışmada tesadüfen tanıştığı bu gizemli kişiyle, günlerce süren bir ön görüşme ve güven kazanma sürecinden sonra röportaj yapma arzusunu açmış, “Holdwater” da başvuru sahibinin iyi niyetinden tam olarak emin olduktan sonra Güven tarafından kendisine gönderilen soruları cevaplamıştı.
Yeni Şafak'ta 27 Temmuz 2005 Çarşamba günü “Ermenileri Çıldırtan Gizemli Amerikalı” başlığıyla yayımlanan bu geniş kapsamlı söyleşi, Türkiye'nin her köşesinde, yanısıra Türklerin yaşadığı diğer ülkelerde büyük bir ilgiyle karşılandı ve sonraki günlerde internet ortamında düzinelerce farklı site tarafından da kopyalanarak kitlelerle paylaşıldı. Bu arada, Holdwater da röportajının yayınlanmasının ardından kendisine Türkiye'den ve dünyanın dört bir köşesindeki Türklerden gelen sayısız tebrik mesajları üzerine Yeni Şafak yazarı Güven'e bir teşekkür mektubu gönderdi. Holdwater ayrıca, gazetemizin ciddi boyutlarda ses getiren bu haberinin ardından ülkemiz yararına yazı ve girişimleri Dışişleri Bakanlığı tarafından da dikkatle izlenen bir “uluslararası dost”a dönüştü.
Türkiye ve Türk düşmanı tarihçi Taner Akçam da Holdwater'ın kimliğini deşifre ettiği Agos'taki yazısında, bu kişiyi tanıtırken aynı röportajı referans göstermekteydi.

Holdwater'ı Türklere tanıtan ünlü röportaj için Yeni Şafak'ın internet sitesinde aşağıdaki adresi ziyaret edebilirsiniz:
http://www.yenisafak.com.tr/arsiv/2005/temmuz/27/g01.html

Taner Akçam'ın Türkiye dostu Amerikalı işadamı “Holdwater”u Ermeni diasporasına açık hedef gösterdiği iki bölümlük yazısı için tıklayınız:
http://garine.blogcu.com/3060510/

Yazarımız Ali Murat Güven'in Birinci Dünya Savaşı'ndaki Ermeni vahşetiyle ilgili bir başka önemli tarih araştırması için tıklayınız:
http://www.yenisafak.com.tr/arsiv/2005/agustos/06/g02.html




22.06.2007

[deryatulga]

Yazarlar / Şakir Süter

http://www.aksam.com.tr/yazarfoto/ssuter.gif ‘Yapışan’ sözler!
sakir.suter@aksam.com.tr (sakir.suter@aksam.com.tr)













Hedef göstermek Akçam’a yakıştı!

Dünkü Hürriyet’te Özgür Ekşi imzalı çok önemli ama bir o kadar rahatsız edici haber vardı.

Sözde Ermeni soykırımı iddialarını destekleyen sosyolog-tarihçi Prof. Taner Akçam, hangi namus anlayışına sığdırdığını anlayamadığımız bir iş yapmış:

- 30 yıldır “Holdwater” takma adıyla Türkiye’yi savunan Murad Gümen, Taner Akçam tarafından “deşifre” edilmiş.

Haberde “deşifre edildiği” söyleniyor ama siz buna gönül rahatlığıyla şöyle diyebilirsiniz:

“Murad Gümen, sertlik yanlısı ve silaha kolayca başvuran Ermeni unsurlara hedef gösterilmiştir.”

Hürriyet, bu konuda emsal de vermiş Allah için..

1977’de “Ermeni soykırımı yoktur” dediği için Ermeniler tarafından tehdit edilip evi kundaklanan Stanford J.Shaw’ın Türkiye’ye yerleşmek zorunda kaldığını da haber olarak duyurmuş.

Pekiyi, Taner Akçam bunları bilmez mi? Mutlaka çok iyi bilir.

O halde, böyle bir “hedef göstermeyi” nasıl yapabilmiş olabilir?

Ermeniler’e “ne karşılığında yarandığını” tahmin etmek güç değil de...

İnsafı, iz’anı, insanlığı da mı kalmadı,

Vicdan sahibi biri çıkıp da bunu açıklayabilir mi?












(http://www.aksam.com.tr/yazarprn.asp?a=81476,10,11) 22.06.2007

[deryatulga]

Ruhat Mengi rmengi@gazetevatan.com (rmengi@gazetevatan.com)22.06. 2007http://www4.gazetevatan.com/images/kategorititle1.gif Vay anasını sayın seyirciler!



http://www.gazetevatan.com/pics/yazarlar/4.jpgYurt içinde seçim öncesi �Bu arada kimi karalasam üstüne yapışır, ne atsam kârdır� anlayışıyla sorumsuz açıklamalar izlerken yurt dışından gelen �müthiş (!) Türk� örneği ile sarsıldık.

Ben yıllardır yakından izleyenlerden olduğum için geçirdiğim sarsıntı nispeten daha hafifti ama ne yalan söyleyeyim yine de bu kadarını tahmin etmek zordu.

ABD�de Türkiye aleyhine kıyasıya çalışan Ermeni diasporasının merkez üssü sayılabilecek bir üniversitede; Minnesota�da onlarla pek yakın bir çalışma yürüten, diasporanın hazırladığı konferanslarda onlarla birlikte �Türkiye�nin Ermeni soykırımı�nı (!) anlatan konuşmalar yapan, kitaplar yazan Taner Akçam takdire şayan (!) yepyeni bir olaya imza atmış.

Uzun yıllardır �Holdwater� takma adıyla ve muhteşem bir İngilizce�yle �Tallarmeniantale� isimli sitede Türkiye aleyhtarı çalışmaları günışığına çıkaran ve kimliğini de kimsenin bilmediği kişinin Murad Gümen isimli bir Türk olduğunu açıklamış.

Buna neden olarak �Gümen�in kendisinin terörist olduğu konusunda Amerikan yetkililerine dilekçe vermesini� göstermiş ama bunun ne derece doğru olduğu bilinmiyor. Murad Gümen ise çok haklı olarak ismini gizlemesine ABD�li ünlü tarihçi Stanford Shaw�a Ermeniler tarafından yapılanların neden olduğunu açıklamış.

Biliyorsunuz Stanford Shaw evi kundaklanıp ailesi tehdit edildiği için kendi ülkesini terk ederek Türkiye�ye yerleşmiş, işine Bilkent Üniversitesi�nde devam etmiş ve soykırım yalanı konusunda Türkiye�nin kendi tarihçilerinin yapmadığı şekilde tarihî gerçekleri anlatmayı son nefesine kadar sürdürmüştü.

Amerika�da olup da �Türkler soykırım yapmamıştır� dediği için tehditle, saldırıyla susturulmaya çalışılan tek tarihçi de o değildi. Aynı olayları yaşadığını Prof. Justin Mc. Carthy�den de dinleyebilirsiniz.

Yıllar önce ABD�de toplanarak �Türkiye�nin soykırım yapmadığını� açıklayan 50�ye yakın dünya tarihçisinin hepsi zaman içinde benzer olaylarla susturulmuş, bu açıklamanın tekrarlanmaması sağlanmıştı.

�Holdwater� ise Ermeni diasporasının �kimliğini bilmedikleri için� yazılarını durduramadığı en güçlü Türk tezi savunucusuydu. Türkiye�den ABD�ye giderek orada aleyhte faaliyet gösteren �öğretim görevlileri�nin ve diasporanın yaptığı her faaliyeti adım adım izliyor ve kusursuz şekilde sitesinde anlatıyordu.

Taner Akçam�ın ismini deşifre etmesinden sonra o da Stanford Shaw ve diğerleri gibi hedef haline gelmiş oldu. Doğrusu Taner Akçam bu son faaliyetiyle de �Türklerin kendi kalesine� esaslı bir gol atılmasını sağladı. Tebrik etmek lâzım.

Sanıyorum Ermeni lobisiyle birlikte faaliyet gösteren, onların sitelerinde, �yahoo group�larında Türkiye aleyhine yazışmalar yapan bazı Türk akademisyenler duruma en az o lobi kadar sevinmişlerdir.

Internet sitelerinde ismini gizleyerek haksız saldırılar yapılmasına ben de karşıyım ama �Holdwater� sitesinde bir hedef gösterme yoktu. Sadece kimlerin, nerelerde hangi faaliyetleri gösterdikleri yalanlanamayacak şekilde anlatılıyordu.

Taner Akçam ve diğer anlatılanlar şimdi ismi biliyorlar işte. Hemen yargıya müracaat etsinler, bakalım bir suç unsuru bulabilecekler mi?

[deryatulga]

23 Haziran 2007 http://www.hurriyet.com.tr/images/siyah_ok.jpg Emin ÇÖLAŞAN

ecolasan@hurriyet.com.tr

http://www.hurriyet.com.tr/_yazarlar/images/5b.jpg Aferin sana Atilla Koç! Türkiye böyle tanıtılır!


OLUR ya, unutmuşsunuzdur! "Kim bu Atilla Koç" diye sorabilirsiniz. Bizim Kültür ve Turizm Bakanı’dır. Hani şu her yerde, resmi toplantılarda bile horul horul uyuyan, uyurken horlayan, pot kırdıkça kıran, kara m izah konusu ünlü bakanımızdır!

Başında olduğu bakanlığın internet sitesinde, her çalışmasıyla Türkiye’ye ihanet eden, "Türkler Ermenilere soykırım yapmıştır" diye kitaplar yazan, konferanslar düzenleyen Taner Akçam isimli şahıs, ünlü Türk yazarları arasında tanıtılıyor. Taner Akçam yıllar önce Türkiye’den kaçtı. Yurtdışında, şimdi ABD’de yaşıyor ve Ermeni lobileri tarafından besleniyor. Kitaplarında ve konuşmalarında ülkemize kin kusuyor.

Son olarak ABD’de Ermeni konusunda Türk tezlerini savunan Murad Gümen’in internet sitesini kırdı ve bir süre öncesine kadar gizli tutulan kimliğini açıkladı. Gümen şimdi Ermenilerin boy hedefi.http://www.hurriyet.com.tr/_newsimages/3600132.jpg

Ömrünü Türkiye aleyhine yazılar yazarak, konferanslar vererek yurtdışında geçiren Taner Akçam isimli şahıs, bizim Kültür ve Turizm Bakanlığı internet sitesinde bütün dünyaya, hem de İngilizce olarak özetle şöyle tanıtılıyor:

"Tarih araştırmacısı. 1953 Ardahan doğumlu. ODTÜ İdari İlimler Fakültesi mezunu. Komünist ve Kürtçü propaganda yapmak suçundan 1976 yılında tutuklandı. 1977’de Ankara’da cezaevinden kaçtı ve aynı yıl Avrupa’ya gitti. 1978-1995 arasındaki siyasi sürgün yıllarında Hamburg Sosyal Bilimler Enstitüsünde tarihçi olarak çalıştı. Yazı ve konuşmalarında Ermeni sorununu tartıştı. (Dikkat ediniz, ’tartıştı’ diyor! İhanetin adı ’tartışmak’ olmuş!)

Bazı kitapları: Ulusal Kimlik ve Ermeni Sorunu. İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu. Ermeni Tabusu Aralanırken."

Yurtdışına kaçan, Türkiye aleyhine çalışan, ülkesine ihanet eden, "Ermeni soykırımı vardır" tezini bütün dünyada savunup Ermeni lobilerine hizmet veren bu şahsı dünyaya tanıtma görevini bizim Kültür ve Turizm Bakanlığı üstlenmiş! Hem de en masum ifadelerle!

"Tanıtım" dediğin işte böyle olur!

Atilla Koç bunları görmüyor mu? Beyefendi nerede?

Büyük olasılıkla uykuda! Horul horul, mışıl mışıl!

[deryatulga]

Hedef göstermek, gösterilmek İsmet Berkan (ismet.berkan@radikal.com.tr)
23/06/2007 (26 kişi okudu)
Taner Akçam, Radikal okurlarının da yakından tanıdığı bir isim. Özellikle Ermeni meselesiyle ilgili yaptığı çalışmalar, yazdığı kitaplarla tanınıyor, zaman zaman Radikal'de veya Radikal İki'de imzasını da görüyorsunuz.
Bundan aylar kadar önce, tam tarihiyle 3 Mart 2007'de Akçam'ın bir yazısı Radikal İki'de yayımlandı. Aslında bir hayli kişisel bir konuydu bu ama yine de 'genel' özellikleri olduğu, temsil edici niteliği ve tipik bir davranışı sergilediği için yazıyı yayımladık.
Akçam, yazısında bir süre önce, uzun zamandır çalışmalarını sürdürdüğü Amerika'dan bir konferans için Kanada'ya gitmek ister ama geçmişte onlarca kez sorunsuz geçtiği sınırda durdurulur, uzun bir sorguya tabi tutulur. Hakkında bir ihbar vardır, terörist olduğu öne sürülmektedir.
Akçam bu ihbarın izini sürer. O sırada zaten Akçam aleyhinde ciddi bir internet kampanyası başlamış, bu 'terörist' lafı 11 Eylül'den beri ciddi bir paranoya yaşayan Amerika'da yaygınlaşmaya başlamıştır. Bu ihbar ve karalamaların kaynağında bazı kişi ve kuruluşlar vardır, Akçam bunları sergiler. Hatta bu kampanyaları yürütenler, Akçam'ın ev ve iş telefonları
ile adresini de ifşa ederler. Akçam çok sayıda tehdit almaya başlar. Yazı, bütün bu tespitlerin hikâyesiydi esas olarak.
Akçam daha sonra kendisi aleyhinde kampanya yürütenlerden biri olan ve 'Holdwater' takma adını kullanan kişiyi de saptar, onun da gerçek ismini açıklar.
Yaptığı çalışmalar, yazdığı kitaplardan ötürü artık günde birkaç tane ölüm tehdidi alan bir yalnız insanın kendini koruma çabası sayabilirsiniz bütün bunları. Akçam, günün birinde başına bir iş gelirse, o işi kimlerin yapabileceğini şimdiden ilan ediyor aslında.
Ve biliyorsunuz cennet vatanımızda böyle tehditleri hep ciddiye almak gerekir. Çünkü en son Hrant Dink'te olduğu gibi, insan hayatına çok kolay kıyılabiliyor bu ülkede. Taner Akçam'ın bir şansı Amerika'da yaşıyor olması belki ama orada insan daha yalnız, daha korumasız.
İşte bu Taner Akçam son iki gündür Hürriyet gazetesinin birinci sayfasını
hem de bir hayli büyük sayılabilecek haberlerle süslüyor. Neden?
Akçam, sağa sola tehdit yağdıran ve bunu yaparken kendi adını bile kullanmayıp İngilizce bir takma ismin ardına sığınan birinin gerçek kimliğini açıklamış ve o kişi de şimdi tehdit ediliyormuş.
Elbette kimse tehdit edilmesin, elbette kimse fikirlerini savunmak için ortaya canını koymak zorunda kalmasın.
O bakımdan 'Holdwater'ın da elbette hakları var, elbette eğer gerçekten tehdit ediliyorsa, onun da korunması lazım.
Lazım ama o kişinin bizzat kendisinin bel altından vuruşlar yapan, bir akademisyenin hayatıyla ve geçimiyle oynamaya çalışan, tehditleri yönlendiren birisi olduğunu da hatırlamak gerekmez mi?
Hürriyet gazetesi, 'Holdwater' takma adını kullanan kişinin neler yaptığıyla, 'Türk lobisi' adı altında Türkiye'ye ne çeşit zararlar verdiğini araştırıp haber yapmak gereği duymaz mı acaba?
Sonra, 'holdwater'ın gerçek adını açıklamak onu hedef göstermek oluyor da, zaten 'müseccel' bir isim olan Taner Akçam'ın iki gün boyunca Hürriyet gazetesinin birinci sayfasında bu şekilde arzı endam etmesi ne oluyor?

[deryatulga]

Taner Akçam’ın son marifeti olan Holdwater’ın deşifre edilmesi olayı beklendiği gibi kanalize edilerek bambaşka hedeflere yöneltildi, sebükmagzan gazetecilerin de aracılığı ile Ermeni Sorununda sapı samandan ayırmasına izin verilmeyen kamuoyumuza yutturuldu.
Bu bizim yıllardır Taner Akçam’ın kişiliği etrafında oluşturulmasına alıştığımız ucuz manevralardan biri, sonunda da yine alışıldığı gibi maksadını aşacağı kesin.

Önce Akçam’ın peşpeşe Agos’ta çıkan, oradan çeşitli dillerde Ermeni propagandasına yayılan laflarına bizim basın nedense gecikerek ilitifat
etti? Oysa ki Agos sadece gazete redaksiyonlarında muntazam okunan bir gazete değil. Ama bu gecikmeli intikal Akçam’da da fazlasıyla mevcut. Eğer kendisi Holdwater’ı dediği yoldan deşifre etmişse bunu daha Şubat 2004 tarihinde yapabilirdi? Neden yapmadı? Diyebilir ki
daha önce kendisinin terörist geçmişi kafasına kakılmadan buna tenezzül etmemişti. İyi de o zaman ABD Diasporasının Ermenileri neden bu işi yapmamışlardı, hem de Holocaust Müzesi ile içiçe oldukları halde? Haydi buyurun buradan keyfinize göre komplo teorisi üretin! Kesin olan
şey Holdwater’ın açık kimliğinin Şubat 2004 tarihinden bu yana herkesin emrine amade olduğu. Kendisi şimdi bu sayfayı ortadan kaldırarak
pek da akla yatkın olmayan bir propaganda çalışmasına daha imza atmış. Biz buraya bir ara not koyarak şunu ekleyelim ki Holdwater’ın kimliği ve işlevi zaten uzun zamandır birlikte çalıştığı çevrelerce sistematik olarak sızdırılmaktaydı. Buradan bir şey çıkmayınca sabırları tükenerek Akçam’ı borazan niyetine kullandılar galiba. İşlevi biten, esprisi tükenen bir propaganda elemanını lambanın son verdiği ışık gibi parlatmakdı belki hesaplar, o kadarını bilemem!

Holdwater kendisini deşifre eden lafları daha Şubat 2004de sitesinde yayınlamış ama Akçam bu şahsın varlığını ilk olarak 27 Temmuz 2005
Tarihinde Yeni Şafak’tan öğrenmiş, işit de inanma! Benim aklıma ilk gelen soru, Akçam böylesine netameli bir muhbirliği neden emrindeki bunca başka kanaldan yapmazda, hem de iki hafta peşpeşe Agos sayfalarından yapar? Aslında amacı kimlerin başını belaya sokmaktır?

Akçam’ın kasıtlı olarak karıştırdığı ve buna İsmet Berkan gibi sadık dostlarının katıldığı bir şey var: Halil Berktay ve Fatma Müge Göçek gibi “aydınların” ettiği laflar da, güzel simaları da ortada, gizlisi kapaklısı yok! Hatta Holdwater bunlar hakkında bilinenlerin onda birini bile yazmıyor. Berktay’ın sadece Sabancı Holding’in gözdesi olmadığı, çok yerde devleti resmen temsil ederek bağlayıcı sözler verdiğini ara ki bulasın. Göçek’in aslında büyük dostumuz Bernard Lewis’in gözbebeği olduğu, onun da çeşitli eylemlerle yıllardır devletimizle sıkı bağları olduğunu neden açıklamaz Holdwater. “Light Genocide” planının baş aktörleridir bunlar, aynen bay Akçam gibi! Ve Holdwater de onun hakkında yuvarlak laflar etmekten ileri gitmiş değil, istese de ettirmezlerdi zaten!

Bay Akçam bize teröristin tarifini verse de, biz de kendisine hangi ülkelerin yasasına göre böyle bir geçmişi olup olmadığını söylesek. Örneğin Almanya’daki Staatsschutz prensiplerine göre başının dertten kurtulmayacağı kesindir. Akçam herhalde “elime silah almadım” bahanesinin ardına sığınmak peşinde, birincisi o bahaneye Abdullah Öcalan ve Dursun Karataş da sığınabilir. İkincisi ise Türkiye’de bazı çevrelerin Almanya’da siyasi kariyer yapan bir takım zevatın suç delillerini kararttığı hakkında güçlü duyumlar vardır. Kardeşi Cahit Akçam’ın bile önce idam yiyip de sonradan az şekerli müebbetle çıktığı Dev-Yol davasından Akçam gibi bir “ağır abinin” nasıl yırttığı aslında soruşturmaya değer bir konudur. Biz bu konuyu hazırladığımız bir kitapta irdelemek istediğimiz içindir ki, kimler tarafından beslendikleri çok iyi bilinen bir köpek sürüsünün devamlı saldırısına uğruyoruz. Bay Akçam Türkiye cihetinden kendisini koruyup da kollayanların nicelik ve niteliğinden haberdar olsaydı, bayağı gurur duyardı. Kendisinin gerçek resmi tezin, yani light genocide’ın akademik uzantısı olduğunu Gürsel Göncü benden önce söylemişti, hakkını yemeyelim!

Akçam bu adam öldürme eylemlerini neden bu kadar abartıyor ki? Kızıltepe’de 2 Kanadalı ve 1 İngiliz NATO teknisyenini kaçırarak öldüren
Ertuğrul Kürkçü bugün Amerikalıların gözbebeği, her fırsatta da ödüllendiriliyor. Amerika gerekirse Üsame bin Ladin’i bile bağrına basar, yeter ki hesap tutsun! Şimdi Akçam’a soralım, Dev-Yol terörist bir cinayet şebekesi değil miydi, bu ülkenin askerine, polisine, siviline kıymamışmıydı? Kurtarılmış bölgelerde vatandaşa kan kusturmamışmıydı? Aktif savunma denen ne menem bir şeydi? Ve bay Akçam’ın bütün bu olan bitenle Şef Ideolog olarak bir ilişkisi yok muydu?

Kendisinin dosyasının daha kariyerinin ilk gününden itibaren NATO istihbarat dairelerinin elinde olduğundan kuşku yok. Hal böyleyken Almanya’da krallar gibi ağırlandığını unutup da, bilimsel anlamda bir hiçken Amerika gibi yerde profesör ilan edilen birini Kanada’da Holdwater’in ettiği laflar üzerine göz altına almazlar, orada verilen mesajın bambaşka bir şey olduğu kesin. Mesela “asıl bizim adamımız olduğunu unutma, başkaları ile işbirliği ederken haddini bil!” demecesine. Bay Akçam’ın Ankara’da yıllar önce başladığı uzlaştırma ticaretini
eskiye nazaran çok daha sevecen bir ortamda yürüttüğü malum Elif’i görse mertek sanacağı arşivlerde yaptığı şovlara verilen destek de bunun kanıtı.

Terörün akıl hocalığını ve şef düzeyinde propagandasını yapmış birinin bizzat terörist sayılması için ille de elini kana bulaması gerekmez. Bugünlerde çok masum havalara giren Murat Belge’nin ne dereceye kadar terörist olduğu tartışma konusudur, malum o lafı Akçam’a göre çok daha ustaca dolandırmasını bilir. Ama “zavallı Holdwater”ın eline bilgiyi veren kişiler neden bu kadar hatalı davranmışlar, Akçam bunu hiç kendi kendine sormuyor mu? Kendisinin “siyasal” geçmişinin elenikasını bilenler bunu acaba neden Holdwater’dan esirgemişler? Her neyse biz de bu fırsatdan yararlanarak Akçam’ın 1974 Kıbrıs çıkartmamız sırasında şimdi kanlı bıçaklı olduğu Perinçek’le aynı fikirde olduğunu öğrendik. Bu kadar ilerici ve bilge bir yüreğin daha o zamandan Ermeni Sorununa heveslenmemesi doğrusu üzülecek bir durum!

Amerikan Kültürü ile büyümüş bir kimse gerçekten de Akçam gibilerinin biyografisini anlamaz. Mütevelli heyetini önüne alarak “Burada artık ders yapılmayacak, biz burada devrimci yatiştireceğiz!” diye kostaklandıktan sonra 9 Mart 1971 tarihinde ulusalcı subay abilerinin enselenmesiyle hayatı kararan Ertuğrul Kürkçü’nün mirasına böyle küstahça konmaya kalkan bastıbacaklara kendi ülkesinde nasıl muamele tutulduğunu bilir çünkü. Bay Akçam o sıralar kendi hareketi ile –Dev-Yol’a sakın örgüt demeyin, karizmaları çizilir- şimdi ulusalcı takılan ve çoğunlukla Cumhuriyet Gazetesine yuvalanmış idollerinin de ilişkisini bir anlatsa ya, hep beraber yürümüşlerdi o yollardan! Holdwater’ın Akçam’ın resmine bile ulaşamamış olması onun ne kadar önemsiz olduğunu mu gösterir, yoksa Internet’ten bile yararlanmasını bilmeyen biri mi olduğunu, orasını Allah bilir. Ama kullandığı kaynaklar bu kadar verimsiz bir kişinin Ermeni propagandasını gerileteceğini düşünmek bile saçma. O yüzden de Ermeniler onun kabak gibi açık kimliğini deşifre etmemişler, kendi hesaplarına daha iyisini mi bulacaklardı. Şimdi seçim sonrası bizim dışişleri paradigma değiştirirken, Holdwater da fuzuli bir hale geldi, tasfiyesini Akçam’a ihale ederek bir taşla iki kuş vurmak da istemiş olabilirler!

Bay Akçam kendisine terörist denerek İkiz Kuleler felaketine çağrışım yaptırılmak istediği iddiasında! Vallahi bu reklamcı numaralarının ustası odur, böyle ucuz çağrışımlar peşinde olduğundan Haluk Şahin’i bile çileden çıkartmıştı. Ancak geçmişinde bırak Akçam gibi kaşarlı bir komünist olmak, Enternasyonal’i ıslıkla çalanlara bile ABD vizesi verilmez, bundan müstesna tutulmak için Amerikalılara son derece yüksek düzeyde hizmet vermiş olmak gerekir. Şimdi kimse kalkıp da Akçam’ın Ermeni Sorunundaki başarılarını saymasın, onların nasıl hava cıva türünden olduğunu en iyi ben bilirim. O vakit buradaki ortak payda bambaşka bir şeydir ve herkese, bu arada bana da istihbarat ajanı dokundurması yapan Akçam’ın iğneyi kendine çuvaldızı da başkasına batırması yararlı olur.

Akçam’ın kendisine Türk tarfından sağlanan temiz siciline sığınarak işi kapatmak istemesi de ömür mü, ömür. Kendisi de bilir ki o cihet istediğinde kendisine hiç doğmamış muamelesi bile yapılabilir. Şimdi burada Türkiye’de herkesin tanıdığı, ama sicilleri tertemiz olan bir kaç kişi saydığımda Akçam bu formel hukuk tapıcılığından vaz geçer mi dersiniz?

“Holdwater’ın kimliğini saklamak için çok yoğun bir çaba harcadığı iddiası çok ikna edici gözükmüyor.” Ha şunu bileydin, biz de deminden beri onu söylüyoruz. Peki sen hal böyleyken neden bu şova soyunuyorsun? “Ya da tarihçileri yeteri kadar ciddiye almıyor.” Mümkündür, ama tarihçileri ciddiye almayan aslında Holdwater’ın ardında ipleri çeken ve şu sıralar ta Amerika’da Almanya’ya müdahale küstahlığında bulunan zattır. Kendisinin parolası “ Bilimsel söz gerekmez, herkesin ağzına sakız olmak gerekir!” türünden bir şey. Onun için de ortaya çıkan bütün rezalete rağmen Cem Özgönül’ün saçmalarıyla ABD kamuoyunu büyüleyeceğini sanır. Ha sırası gelmişken bay Akçam yazdıklarını bile okumadan kendisine ısmarlama bindiren Özgönül ve Söylemezoğlu’na neden cevap yetiştirmez? Elinde kimlere kara çalacağı konusunda verilmiş liste filan mı var? “Bizlerin belge meraklısı olduğumuzdan ve belge izi sürmeyi sevdiğimizden haberi yok.” Pardon anlamadım, bizler kim? Bay Akçam siz benim suratınıza da söylediğim gibi tarih bilgisi kıt, ceza hukuku bilgisi de marjinal bir arkadaşssınız. Haddinizin bildirilmesine engel olanlar ise Ermeni, Rum filan değil, bizimkilerdir. Tarihçi falan olmadığınız gibi, gerçek anlamda belge aramaya kalksanız, yolunuzu kaybedip arşiv duvarlarına toslarsınız. “Sonuçta kendisini çok akıllı ve ötekinden daha zeki zanneden her sıradan insanın yaptığı bazı dikkatsizlikleri yapmış.” Valla aynen öyle, her genç kızın başına gelir böyle olaylar da, biz sıradan olmayan dahilerin kitabında buna benzer daha neler bulduk. Ama sayın Akçam sabote edilmese çoktan bitecek olan bir kitabın yazılaması “Ankara hoşlanmıyor!” diye engellendi. Size Ankara’nın bunca kıyak yapmasının ardındaki gerçeği bize çıtlatabilirmisiniz? Şu sıralar bana bulaşmakta olan ve konsolosluklara çok yakın bir bankacı taslağı da benim bu izi sürmemden son derece şikayetçi. Fedaileriniz çok yani gurur duyabilirsinz. Ama benim merak ettiğim Internet üstünden genç insanları yasalara, polise ve mahkeme kararlarına, hatta casusluğa teşvik eden bir kişinin, laf size gelince herkesi uyutma peşinde olması. Bu ne tesadüf yani! Bay Akçam’ın name yaktığı şeffaflık ilkesi bizde olsa, o muhteşem kariyeri hepimizin gözlerini kamaştırırdı ama, bu nedense bir türlü olmuyor.

“Zannediyorum artık tarihçileri hafife almaktan vazgeçersiniz.” Siz de bay Akçam, siz de! Holdwater’ın arkasındaki tipler de, lise mezunu olduğu bile şüpheli adamları tarihçi diye başımıza saran dışişleri mensuplarımız da! Hepiniz yapın o işi, zira bir gün bu keser ve sap dönecek, sizler ne kadar çamura yatarsanız, suratınıza sıçrayan zifos o kadar fazla olacak. “Biliyorsunuz, biz akademisyenler belge üzerinde oynanmasından çok fazla hoşlanmıyoruz.” Bay Akçam siz ne zaman akademisyen oldunuz? ODTÜde okuduğunuz yıllarda ders filan görmüş değilsiniz, sosyolojinin S’sini okumadan doktorasını yaptınız, o doktora sizden başka 100 kişi tarafından yazılsa 99unun kafasına atılırdı, dipnotlarınızın baş özelliği karşılıksız olmaları, yaptığınız aktarmalar ise açık eksiltme yasasına tabiler anlaşılan. Buna rağmen çevrenizde yaratılan bir dokunulmazlık halkası var, acaba neden? Ne dısişleri, ne TTK ne de bilmemnereler zatınızın biletinin kesilmesine taraftar. Tam tersine TTKdaki mevcudiyetini sizinle dostluğuna borçlu olan Hikmet Özdemir gibileriyle bir Karagöz ve Hacivat oyunu bile tertiplemek peşindeydiniz ama bu galiba Hrant Dink’in direncinde kırıldı. Şimdi sizin ekolden olsak adamı onun için mi öldürdüklerini sormak vardı!

Bakın benim adım gizli değil, şahsen de tanışıyoruz zaten. Son bir merakımı daha giderin, birlikte tartışma yaptığımız Ali Söylemezoğlu’nun
bana söz düşüp de sizi sıkıştırmayayım diye nasıl çırpındığını fark ettiniz mi? Arkadaşla halbuki o tartışmadan önce açık ve seçik bir anlaşma yapmıştık, doğru dürüst bir şey bilmediği için tartışmanın ağırlık yönünü bana bırakacaktı. Şimdi de bazı konsolosluk farelerinin saldırılarını gördüğümde aklıma hep bunlar geliyor. Bir sıçrarsın çekirge, iki sıçrarsın çekirge, üçüncüsünde benim adımın Holdwater olmadığını öğrenirsin. Yetti gayri!

[deryatulga]

Hedef göstermek, gösterilmek İsmet Berkan (ismet.berkan@radikal.com.tr)
23/06/2007 (26 kişi okudu)
Taner Akçam, Radikal okurlarının da yakından tanıdığı bir isim. Özellikle Ermeni meselesiyle ilgili yaptığı çalışmalar, yazdığı kitaplarla tanınıyor, zaman zaman Radikal'de veya Radikal İki'de imzasını da görüyorsunuz.


ABD'de saga sola tehdit yagdiran birinin cezasiz kalmasi münkün degil. Hele bu isleri yapan o Forumun sahibi ve tek redaktörüyse. Ismet Berkan böylesine ciddi bir konuda neden iskembeden atar, akil almiyor. Cogumuz Vahakn Dadrian üstadin da calistigi üniversiteden cinsel taciz sebebiyle atildigini Holdwater'dan ögrendik, acaba Akcam'in ona da bir itirazi var miydi?

Simdi Berkan'a soralim, Holdwater Türkiye'ye somut olarak ne kötülük etmis? Akcam'in terörist gecmisi daha Holdwater ortalarda yokken Internet sayfalarini dolduruyordu, ayni Halil Berktay'inki gibi. Akcam'in bu Kanada sinirinda durdurulma hikayesinin de bir senaryo oldugu hakkinda güclü süpheler var. Bay Akcam neredeyse her Allah'in günü bu sinirdan gecerek Zoryan Enstitüsündeki dostlarina kavusmaktadir. ABD'nin teröre en allerjik oldugu bir sirada Kanadalilar'in onlarla fikir alisverisi yapmadan basit bir ihbar sebebiyle Akcam'in yakasina yapismis olmalari akil alacak sey degil.

Radikal'in Akcam'i ne sekilde tepesinde tasidigi da bir olgu. Berkan ise Akcam'in ev ve is telefonlarini her yerde acikca yayinladigini galiba bilmiyor.
Mesela tarihegitimi grubundaki her yazisinin altinda bunlar vardi. Ismet Berkan gercekten gazetecilik etmek pesindeyse biz ona Akcam hakkinda da
inun gercekten ardinda duranlar hakkinda da cok ilginc bilgi ve belgeler sunmaya haziriz. Macasi sikiyorsa tabii!

Holdwater Amerikan mahkemeleri önünde Berkan'i dava ederse cok canini yakar, Akcam'in hincini ondan alir, hem de rahatca!

[deryatulga]

25.06.2007





http://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gif http://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gif http://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gif
http://www.yenisafak.com.tr/resim/bos.gif Taha Kıvanç


Kitaplar, özellikle sizin için…
İnternet dünyası anonimliğe müsaade ediyor; istediğiniz kimliğe bürünüp başkalarıyla yazışabiliyorsunuz. Bu özelliğini çapkınlık için de kullanan var internetin, başkalarını tâciz hatta tehdit için kullanan da... Nezaket kurallarına dikkat etmeyen tiplerin beni ikinci kez rahatsız etmesine izin vermeme kuralımı hassasiyetle uyguluyorum; bir dahaki gönderisini, mesaj adresimin bağlı olduğu sistem, kaynağında yok ediyor...


Böyle bir mantık(sızlık) ile kendim hiç yüz yüze gelmemiştim. Adamın biri ABD'de yaşayan tarihçi Taner Akçam'ın güvenlik mülâhazasıyla sıkça değiştirdiği evinin adresini, çalıştığı eğitim kurumundaki koordinatlarını defalarca internette afişe etmiş, hayatını karartmış; o da peşine düşüp tâcizcinin gerçek kimliğini tespit etmiş ve takma adın arkasındaki kişiyi ortaya çıkarmış... Hürriyet'te tuhaf bir manşet: 'Hedef gösterdi.' İyi de, aynı adam onu yıllarca hedef gösterip dururken neden ses çıkarmadın?


Türkiye'de sıkça uyguladığı çifte standardı ABD'ye de taşımış oldu Ertuğrul Özkök...

[Der Schakal]

Posted by Özcan SOYSAL on June 25, 1997 at 02:30:07 Turkiye Time


Turk Ulusal Kimligi ve Ermeni sorunu
Taner Akçam
Iletisim Yayinlari
Istanbul Kasim 1992
Ucuncu baski: Mart 1994
ISBN: 975-470-289-6
Sayfa 118-19-20-21-22

Yazili Belge Kullanmama Gelenegi ve Katliam

Osmanli-Turk yoneticilerinin devlet yonetme felsefelerinin ilginc bir ornegi de yazili belgelerle kurmus olduklari iliski bicimidir. Hatta onlarin , merkezi planlanmis katliam eylemini, asiri pragmatizm olarak tanimladigimiz felsefeleri sayesinde, bu derece bulaniklikta birakmayi basardiklarini soyleyebiliriz. Burada, Osmanli-Turk yoneticilerinin yonetim zihniyetlerini anlaymayan bazi Batili ve Ermeni arastirmacilarin ilginc bir tuzaga dustuklerinden bile soz edebiliriz. Yazili belgelerle , yasanan olaylar arasind dogrudan iliski kurmak isteyen Batili arastirmacilar , Ermenilerin toptan yok edilme planini ve bu plana iliskin emirleri aramakta, bunlarin olmadigi durumda ise imha edildikleri fikrinden hareket etmektedirler. Hatta belge bulmak baskisi altinda kalarak, sahte olduklari iddia edilen bazi belgeleri yayimlayanlar dahi olmustur (1). Ama hata, yazili belgelerle, kanunlar dunyasi ile toplumsal yasam arasinda birebir iliski kurmak gibi bir mantiktan hareket edilmesinden kaynaklanmaktadir. Toplu bir kitlesel katliam olmussa bunun yazili emirlerinin de verilmis olmasi gerektigi dusunulmektedir. Oysa Osmanli-Islam dunyasinda yazili belgelerle kurulmus son derece fonksiyonel bir iliski sozkonusudur. Yazili belgeler sadece yasanan gercekleri belgelemek icin degil, gercekleri manipule etme araclari olarak da kullanilmislardir. "Isi kitabina uydurmak", Islamin "hilleyi seriye" (bile bile seriyata aykiri davranmak) geleneginin bir devami olarak, Osmanli-Turk yoneticilerinde onemli bir yonetim felsefesi haline gelmistir. Bir sosyal bilimcimiz bunu, "burokratik dunya gorusu " olarak tanimlamakta ve bu davranisin gizli ve kimsenin gozune carpmayan bir temeli oldugundan soz etmektedir. "O da kagit uzerinde duzenlilik saglamak ugruna toplumsal gercekleri hasiralti etmektir" (2).Bu tur bir yonetim zihniyetinin dogal bir urunu de belge birakmak olayina zaten kuskuyla bakmak ve birtakim "karisik" olaylari mumkun oldugu kadar "belgesiz" halletmek aliskanligidir. Nitekim Ermeni katliamlarina iliskin kararlar, esas olarak sifahen (sozlu olarak )verilmistir. Tehcir kararinin uygulanmaya konulmasindan cok sonra, olaya 'resmi' nitelik vermek icin kaleme alinan su ifadeleri okuyoruz: "Ermenilerin Dogu Anadolu vilayetlerinden, Zeytun'dan ve buna benzer yerlerden Diyarbakir Vilayeti guneyine, Firat Nehri vadisine, Urfa Suleymaniye yakinlarina gonderilmeleri sifahen kararlastirilmisti..."(3). Bu belgeden de anlasildigi gibi, bir halkin bir bolgeden toptan goc ettirilmesi gibi son derece onemli bir karar, resmi yaziya dokulmeden cok once, sozlu olarak alinmis ve uygulamaya da konulmustur. Nitekim 1919 sorusturmalarindasaniklar, Teskilat-i Mahsusa'da bircok durumda emirlerin ve kararlarin sifahi verildigini soyluyorlardi (4). Sinirli sayida var olmalarina ragmen, konuya iliskin bilinen resmi belgelerden de , Osmanli-Turk yoneticilerinin yazili belgelerle kurduklari iliskinin mantigini okuyabilmek mumkundur. Yukarda da belirttigimiz gibi kararlar once sozlu alinmis, sonra olaya "resmi" bir karekter verilmistir. Fakat resmen tehcir karari almalarina ragmen,yoneticiler, kendi elcilerine yolladiklari genelgelerde, bu tur iddialarin tumuyle iftira oldugunu belirtmeden geri durmazlar. Itilaf devletleri, 6 Haziran'da Osmanli devletine bir nota verirler ve ermenilerin yok edilmekte oldugunu ve "Turkiye'nin insanlik ve medeniyete karsi isledigi bu cinayetlerden dolayi gerek Osmanli hukumeti uyelerini ve gerek bu katliamlara katilmis ve ktilacak olanlari sahsen sorumlu tutacaklarini" bildirirler (5). Bu bildiriye cevapveren Babiali, kendi elciliklerine yolladigi bir genelgede sunlari soyler: " Erzurum, Tercan, Egin, Sasun, Bitlis, Mus ve Kilikya Emenilerine karsi Osmanli hukumetince hicbir tedbir alinmamistir. Cunku baysalligi ( guvenligi) bozacak bir davranista bulunmamislardir.. Uclu Antlasmanin ileri surdukleri birer yalandan ibarettir" (6). Goruldugu gibi Hukumet konuya iliskin almis oldugu resmi karara ragmen kendi elcilerine bile acikca yalan soylemekten cekinmemektedir (7).

[Der Schakal]

Bu nedenle, Turk arsivlerinin sakli tutuldugu ve katliam emirlerinin,eger yok edilmemisse, hala oralarda bulunabilecegini iddia edenler, bu belgeler acildiginda , degil katliam emrineiliskin belgelere, aksine, Ermenilere kotu muamele yapmis olanlar hakkinda yapilan sorusturmalara iliskin belgelere rastlarlarsa hic sasirmamalidir. Kamuran Gurun,Dahiliye nezareti belgelerine dayanarak konuya iliskin su bilgilerivermektedir: Ermeni tehciri sirasinda ortaya cikan suistimal ve yolsuzluklari incelemesi icin Harbiye Nezaretinde ozel bir sorusturma kurulu olusturulmus ve bu kurul 1918 basina kadar vazife gorerek o tarihte gorevi sona ermistir. Suclu bulunanlar orfiidare mahkemelerine sevk edilmislerdir. Bu sekilde mahkemeye verilen...toplam 1397 kisidir. bunlarin buyuk kismi, idam da dahil olmak uzere cesitli cezalara carptirilmislardir (8).Ayni mantigi gunumuzde iskence pratiginde de gozlemekteyiz. Resmi yazismalardan kalkarak Turkiye'de iskence oldugunu isbat etmeye calismak oldukca zordur. Hatta aksi daha kolay isbat edilebilir. devlet iskenceye kesin karsidir ve iskence yapan memurlarin ustune cok sert gitmekte ve ihmali gorunen memurlari cezalandirmaktan cekinmemektedir. Gercekten de oyledir. Icisleri veya adalet Bakanlari tarafindan yayimlanan,iskencenin kanunen yasak oldugu veya iskence yapanlarin kanunen cezalandirilacaklari uzerine onlarca kararname bulunabilir. Yuzlerce polise karsi iskence yaptiklari icin dava acilmis, iclerinden onlarcasina cesitli hapis cezalari verilmistir. Bu resmi belgelerden kalkarak Turkiye'de iskencenin yasak oldugu ve yapilan iskencelerin munferit bazi olaylar olup, yapanlar hakkinda derhal kogusturma yapildigi isbat edilebilir. Zatendevlet yetkililerinin resmi aciklamalari da bu yondedir. 1 Kasim 1918 tarihinde ittihat ve Terakki kongresinde yaptigi konusmada da Talat Pasa Ermeni katliamini boyle izah etmektedir. Devlet karsiydi ve istemiyordu, ama bazi memurlarin engellenemeyen suistimalleri sozkonusu olmustur (9).Yukarda soylediklerimizin yanlisanlasilmamasi icin burada ekleme yapmak gerekmektedir. Iddia ettigim sey, konuya iliskin hicbir yazili belgenin olmamis oldugu veya hicbir belgenin yakilmadigi degildir. Nitekim 1919 yilinda Istanbul Divan-i harp sorusturmalarind saniklar, Ittihat ve Terakki Merkez Komitesine ait evraklarin Dr. Nazim tarafindan alindigini soylerler (10). Bu belgeler muhtemelen imha edilmislerdir. Nitekim,sevket Sureyya aydemir de Talat Pasa'nin yurtdisina kacmadan once, bir dostunun Arnavutkoy kiyisindaki yalisinda bir bavul evragiyaktigini nakleder (11).Benim burada dikkat cekmek istedigim, belgelerle belli tur iliski kurmanin onemli hatalara yol acabilecegidir. Cunku yazili belgelerle farkli iliski kurmayi gelenek haline getirmis bir zihniyet sozkonusudur. Gercek hayati, yasanana yakin belgelemek fikri bu tur bir zihniyet dunyasinda yer almamaktadir. Belgeler, yansitilmasi istenen seye gore de duzenlenmektedir (12). Bu nedenle, Ermeni kirimi konusunda, kirim emrinin verildigi yazili belgeler aramak fikri, olayi anlamada eksik bir bakis acisina denk dusmektir. asil onemli olan bu zihniyet dunyasinin nasil isledigini aciga cikarabilmektir. Bu ise belgeleri ele almada ve degerlendirmede degisik bir yaklasimi gerekli kilmaktadir.
1.Konuya iliskin A. Andonyan,(Documents Officiels concernant les Massacres Armeniens, Pais 1920) taafindan bazi belgeler yayinlanmistir.Fakat bu belgelerin sahte olduklari yolunda onemli itirazlar vardir.Konu uzerine tartisma icin bakiniz; Vahakn N. Dadrian, The Naim-Andonian Documents; In International Journal of Middle East Studies, Vol.18, No:3, August 1986. Belgenin gercekleri yansittigini soylemesine ragmen teknik bazi yanlis (eksiklerin) oldugunu Dadrian da kabul etmektedir. 2.(2) Serif Mardin, Turkiye ve Siyaset, Makaleler 1, S.176, Istanbul 1990 (3) Kamuran Gurun, Ermeni Dosyasi, sayfa 277, 3.(4) Tarik Zafer Tunaya, Turkiyede Siyasal Partiler, cilt 3 sayfa 279,



(5) Doc. Dr. Azmi Suslu, Ermeniler ve 1915 tehcir Olayi, sayfa 132,

(6) Yusuf Hikmet Bayur, Turk inkilabi tarihi, Kisim III sayfa 42,

(7) Konuya iliskin Y.H.Bayur'un yaptigi izah denemesi gercekten cok ilginc. Ortadaki acik celiskinin ustunun ortulemiyecegini farkeden Bayur, Surulen ermeniler sehir merkezlerinde degil kirsal bolgelerde oturuyorlardi. Onun icin bu belgede ismi gecen sehirlerin, oralarin kirsal bolgeleri degil, sadece sehir merkezleri kasdediliyordu,demektedir (a.g.e., sayfa 42, dipnot 49),

(8) Kamuran Gurun, a.g.e., sayfa 288,

(9) Kamuran Gurun, a.g.e., sayfa 289,

(10) Mithat sukru ve Ziya Gokalp'in ifadelerinden. Tarihi Muhakeme, 8 Mart Sene 335 tarihinde iradei sanaiyei Hazreti Padisahiye iktiran eden kararname ile mutesekkil Divani Harp Orfi Muhakemeti, Birinci Cilt,Kutuphaneyi 1919, Istanbul.

(11) Sevket Sureyya Aydemir, Enver Pasa, Cilt III sayfa 468,

(12) Benzeri bir mantigin Turk solunda da egemen oldugunu soyleyebiliriz.Ornegin, Turkiye Komunist partisi'nin tarihi son derece karanliktir ve bilinmeyen bircok yon, isbati zorkarsilikli yapilmis birtakim itham ve iddialarla doludur. Bu konuda 80'li yillarda TKP Merkez komitesi uyesi bazi arkadaslara, bu tarihi aydinlatmak icin merkez komite belgelerini aciklamalari onerildiginde gulmusler, ve bu deftere yazilanlarla tartisilan ve karara alinan seyle arasinda hicbir iliski bulunmadigini soylemislerder. Defterler tarihe ne tur bir bilgi sunulmak isteniyorsa ona gore duzenlenmisti.

Posted by Cengizhan Hazaroglu on June 25, 1997 at 10:09:32 Turkiye Time


In Reply to: Taner Akcam`dan Bir Alinti (2) posted by Özcan SOYSAL on June 25, 1997 at 02:30:07:

Gecmiste yasanan birtakim olaylari eger gun isigina kavusturmak istiyorsak; tarih kitaplarini ve eski belgeleri karistirmakta fayda var. Buna ragmen, bagzi dugumleri gunumuze dønup, gøzlem yapmak suretiyle de cøzebiliriz.

Bir Avrupa baskentinde( hangisi oldugu ønemli degil) gece yarisinda yagmur yagmaktaydi. Bir kadin bana el kaldirdi ve arabama aldim. Bir sure konustuk. Bana kim ve hangi soydan oldugumu sordu. Ben de Turk oldugumu søyledim. Alimli kadinin ilk søyledigi søz, Turkce olarak; > oldu. Bense, dedemin, doguda Rus ve Ermenilere karsi 93 harbinde sehit dustugunu ama buna ragmen bir ermeni insana rasladigimda ne hinclandigimi ne de dusman gøzu ile baktigimi søyledim. Bagzi guruplar ve milletler, maalesef cografi durumlari nedeni ile "kart" olarak kullanildiklari icin, baslarina køtu olaylar gelebiliyor. Ermeniler, Anadolu ile Bati Turkistan`in iliskisini kesmek icin kullanilan Rus kartidir. Ruslar zaman zaman bu "kart" lara sahip cikmis, zaman zaman da kendi derdine dusup bunlari kaderine terketmistir.

Kendi dusen aglamaz. Ermeniler kart olmaya devam ettikleri surece belki gelecekte de aci cekebilecekler. Iste, Azerbaycan`a saldirtilmalari buna guzel bir ørnek. Azerilere saldirdiniz, guzel. Azeriler de tahmin etmediginiz bir kaynaktan korkunc silahlar bulup sizin uzerinize saldirip, sizi yenilgiye ugratsa. Verdiginiz kayiplari gene tarih sayfalarina soykirim olarak gecirmeye calisacaksiniz. Cunku hem cok buyuk bir milleti kendinize hedef sectiniz, hem de mayaniz bozuk......

Posted by Ceyhun Sunsay on June 25, 1997 at 03:59:17 Turkiye Time

In Reply to: Taner Akcam`dan Bir Alinti (2) posted by Özcan SOYSAL on June 25, 1997 at 02:30:07:

Bu yaziya itiraz etmem imkansiz.Gercekleri soyluyor.Belgelere dayanarak tarih yapmanin bence boyle bir dezavantaji,tarafliligi var.Tamamen hak veriyorum.Ermeni soykirimini devlet emretmemistir cunku belgesi yoktur demek bence de gercekci degil.Gelgelelim,devlet boyle bir emir vermis demek de cok zor.Uluslararasi camiada eger Turkiye genocide ile suclanacaksa,bunu saglam delillerle kanitlamak gerek.Sagduyum,savas sirasinda Talat Pasa'nin boyle bir emri vermis olabilecegini soyluyor.Rusvetin belgesi olmayacagi gibi bunun da belgesi olmayabilir.Bununla birlikte,Ermeni katliamlarini Hitler'in Yahudi katliamlari ile karsilastirdigim zaman isin,bir milletin soyunu kurutmak amacinda olmadigini goruyorum.Bircok Ermeni oksuz yetimi bizzat Kizilay tarafindan savas sirasinda ve sonrasinda bakilmistir.Daha bunun gibi baska noktalar var ki,yapilanin bir irki yoketmeye yonelik olmadigini gostermekte.

http://freenet-homepage.de/soysal/tan3.htm

[deryatulga]

Akcam'in acemilik devresinin ürünü. Orada ettigi laflari bir daha tekrar edemez!

[deryatulga]

'Akçam ailesi hedef gösteriliyor' 26/06/2007 (7 kişi okudu)
RADİKAL - ANKARA - Tarihçi Taner Akçam'ı, ABD'de 30 yıldır Ermeni iddialarına karşı 'Holdwater' takma adıyla yazılar yazan Murad Gümen'i deşifre etmekle suçlayan haber, Akçam ailesinin tepkisine neden oldu. Akçam'ın kardeşi Cahit Akçam, "Ailemiz hedef haline getiriliyor" dedi.
İlüstratör ve film yapımcısı Murad Gümen'in www.tallarmeniantale.com (abartılı Ermeni masalı) adlı sitede 'Holdwater' takma adıyla Türkiye'nin Ermeni tezini savunan yazılar yazan kişi olduğunun Akçam tarafından açıklanması Hürriyet gazetesince haberleştirilmişti. Haberde, Akçam'ın Gümen'i deşifre ettiği belirtilmişti.
Haberler, Akçam'ın Türkiye'deki yakınlarında tedirginlik yarattı. Akçam ailesinden yayıncı Cahit Akçam, bu haberlerin yalnız kardeşini değil, bir bütün olarak aileyi hedef haline getirdiğini savundu. Türkiye'de yakın tarihte benzer yayınlarla oluşturulan iklim sonucu gazeteci Hrant Dink'in katledildiğine dikkati çeken Akçam, son yayınların benzer iklimin oluşmasına katkı sağlayacağından endişeli olduklarını belirtti.

[taycunist]

Derya hoca:
Taner Akcam, Türkiye Cumhuriyetine duydugu kini, birtürlü üzerinden atamamisa benziyor. Nedir bu Adamin asil derdi ve amaci??

Birde kendisi bildim kadariyla Ardahan dogumlu ve yine bildim kadariyla: Ardahan, Türkiye Azerilerin yasadigi bir ilce, belde yada herneyse. Bu Akcam denen Vatanhaini etnik köken itibariyla Azeri midir??

[deryatulga]

Derya hoca:
Taner Akcam, Türkiye Cumhuriyetine duydugu kini, birtürlü üzerinden atamamisa benziyor. Nedir bu Adamin asil derdi ve amaci??

Birde kendisi bildim kadariyla Ardahan dogumlu ve yine bildim kadariyla: Ardahan, Türkiye Azerilerin yasadigi bir ilce, belde yada herneyse. Bu Akcam denen Vatanhaini etnik köken itibariyla Azeri midir??

Ahiska Türkü olur kendileri! Yahu Taycu bir daha yazdiklarimi okumazsan bundan sonra hep copy paste! Adamin sorunu kökeniyle falan ilgili degil, bu sefer yaptigi da sadece sov!

[al_sancagim]

'Akçam ailesi hedef gösteriliyor' 26/06/2007 (7 kişi okudu)
RADİKAL - ANKARA - Tarihçi Taner Akçam'ı, ABD'de 30 yıldır Ermeni iddialarına karşı 'Holdwater' takma adıyla yazılar yazan Murad Gümen'i deşifre etmekle suçlayan haber, Akçam ailesinin tepkisine neden oldu. Akçam'ın kardeşi Cahit Akçam, "Ailemiz hedef haline getiriliyor" dedi.
İlüstratör ve film yapımcısı Murad Gümen'in www.tallarmeniantale.com (http://www.tallarmeniantale.com) (abartılı Ermeni masalı) adlı sitede 'Holdwater' takma adıyla Türkiye'nin Ermeni tezini savunan yazılar yazan kişi olduğunun Akçam tarafından açıklanması Hürriyet gazetesince haberleştirilmişti. Haberde, Akçam'ın Gümen'i deşifre ettiği belirtilmişti.
Haberler, Akçam'ın Türkiye'deki yakınlarında tedirginlik yarattı. Akçam ailesinden yayıncı Cahit Akçam, bu haberlerin yalnız kardeşini değil, bir bütün olarak aileyi hedef haline getirdiğini savundu. Türkiye'de yakın tarihte benzer yayınlarla oluşturulan iklim sonucu gazeteci Hrant Dink'in katledildiğine dikkati çeken Akçam, son yayınların benzer iklimin oluşmasına katkı sağlayacağından endişeli olduklarını belirtti.


Kim kimi hedef gösteriyormus?.... Su Radikal da iyice sasirdilar.

[Yakamoz]

Herkes herkesi hedef gösteriyor...bu laf moda oldu!

[deryatulga]

25/06/2007 Bir kampanyanın düşündürdükleri
(javascript:resizeFont(-2)) http://www.birgun.net/themes/default/images/pix.gif Hürrriyet gazetesi 21 ve 23 Haziran 2007 tarihleri arasında şahsımı karalamaya yönelik bir dizi haber yaptı. İlk bakışta bir olayın perde arkasını anlatıyor havasını veren bu haber dizisi aslında bir "Taner Akçam'ı linç kampanyası" niteliği arzediyor. Konu benim 18 ve 25 Mayıs 2007 tarihlerinde AGOS gazetesinde yayınladığım iki yazı ile ilgili. Bu yazılarımda, uzun bir süreden beri özellikle ABD'de aleyhime yürütülmekte olan kampanyada, "Holdwater" takma isminin ardına saklanarak, sahibi olduğu http://www.tallarme- (http://www.tallarme-/)niantale.com (http://niantale.com/) sitesi üzerinden önemli bir rol oynayan bir muhbirin esas kimliğinin Murad Gümen olduğunu açıklamıştım.
Radikal Gazetesinin, Radikal 2 ekinde 4 Mart 2007 tarihli yazımda ayrıntılı olarak anlattığım gibi özellikle Kasım 2006 yılında "A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility" adlı kitabımın yayınlanmasından sonra, şahsıma karşı belli bir merkezden organize edildiği belli olan, sistematik bir kampanya başlatılmıştır. Kampanya esas olarak, benim bir terörist olduğum, Türkiye'de Amerikalıları öldürdüğüm veya öldürülmelerini organize ettiğim, 1976 yılında terörist faaliyetlerim nedeniyle Türkiye'de hapse atıldığım vb. biçimindedir.
Bu karalama kampanyasının bir parçası olarak, ev ve işyeri adresim, telefon numaralarım İnternet ortamında dağıtıldı, "haine selam gönderme" çağrıları yapıldı. "You Tube" internet sayfasına terörist eylemlerimi açıklayan videolar kondu. Ölüm tehditleri içeren emailler aldım. Kitabın tanıtımı nedeniyle değişik üniversitelerde düzenlenen tanıtım toplantılarım engellenmeye çalışıldı. 1 Kasım 2006'da New York Üniversitesi'de fiziki olarak saldırya uğradım. Ve nihayet 16 Şubat 2007'de Kanada'ya girerken, "terörist olduğum şüphesi" ile 4 saat göz altında tutuldum.
Şahsın sitesinde hakkımda yer verdiği bilgiler, son derece sistemli ve organize bir tarzda internet ortamında ulaşabilen her yere konuyordu. Bunlardan birisi de internet Ansiklopedisi Wikipedia idi. Kana-da'da göz altına alınmam sırasında, görevliler, Wikipedia'daki bu şahsın sitesindeki bilgilere dayanılarak yazılanları aleyhimde delil ve göz altına alınma nedenim olarak sundular.
Sonuç olarak, ben AGOS'taki yazılarımda tüm bu kampanyayı Holdwater adının arkasına gizlenerek sürdüren bir muhbirin gerçek kimliğini açıkladım o kadar. Hürriyet aleyhime yürütülen sistemli kampanyayı organize eden bu muhbirin gerçek kimliğini açıklamamı bir suç, bir ahlaksızlık olarak okurlarına sunuyor. Bu şahsın hayatını tehlikeye attığım iddia ediliyor. Bildiğim kadarıyla, aleyhime yürütülen ahlaksız kampanyanın sahibi Murad Gümen'e yönelik herhangi bir kampanya yok. Ve yine bilinmesinde fayda var ki, eğer Murad Gümen'in şahsına yönelik, kendisinin bana yönelik organize ettiği kampanya türünden bir kampanya olursa, onu herkesten önce ben savunurum.
Hürriyet gazetesinin Murad Gümen'i savunarak, aleyhime başlattığı kampanya iki nedenden dolayı son derece düşündürücüdür. Birincisi, bu kampanya Hrant Dink aleyhine başlatılan linç kampanyası
ile ciddi benzerlikler göstermektedir. Hrant Dink'in Sabiha Gökçen'in bir Ermeni olduğunu açıkladığı makalesi de AGOS'da yayınlandıktan bir müddet sonra Hürriyet Gazetesinden manşete taşınmış ve onun aleyhine "vatan haini" olduğu "Türklüğe ihanet ettiği" yolunda kampanyalar sürdürülerek, öldürülmesi ile sonuçlanan olaylar dizisi tetiklenmiştir. Benim bundan tam bir ay önce AGOS'da yazdığım bir yazıyı başlığına taşıyan gazete, Emin Çölaşan gibi köşe yazarlarının da katılmasıyla, aleyhimde "vatan haini" ve "Türkiye'ye ihanet etmekte" olduğum üzerine sürdürülen bir kampanyayı başlatmış görünüyor.
Hürriyet'in kampanyasının düşündürücü olmasının ikinci nedeni benim 11 Haziran 2007'de, yani bu kampanyadan tam 10 gün önce, Holdwater'in kimliğin açıkladığım için bir tehdit mektubu almış olmamdır. Gerçek kimliğini saklayan ve beni ölümle tehdit eden şahıs aynen şunları yazıyordu: "Bugün bizler yasal sınırlar içerisinde senin ve dostların olacak mahlukat-lar ile mücadele etmeye başlıyoruz. Ancak bundan sonuç alamazsak başka alternatif yollara başvuracağız. Dünyadan senin gibi lağım mikrobunun silinmesi, dünya barışı ve gerçekler için daha iyi olacaktır...Yarın senin için çok daha zor olacak. Dua etki bir an önce şeytan seni götürsün, yoksa bu dünyada cehennemi yaşamaya başlayacaksın.... Holdwater'i keşfettin sanıyorsun... Ancak çok yanılıyorsun. Çünkü dünyada milyonlarca Holdwater var şu anda... Bir-gün sen ve senin vahşi ermeni kankaların bu Holdwater denizinde boğulacaksınız... Gerçekler acıtır..., hemde çok acıtır. Bir-
gün bu acıyı öyle bir hissedeceksin ki bu satırları okurken nasıl olduğunu hatırlayacaksın." Hürriyet Gazetesinin aleyhimde başlattığı kampanyanın karakteri ile bu tehdit emailinde dile getirilenler arasındaki benzerlik ürkütücüdür.
Tehdit'in sahibi mektubunu, "Ben kim miyim? Öğreneceksin Taner, öğreneceksin", sözleriyle bitiriyor. Belki de Hürriyet'in başlattığı kampanya ile bu kişinin kim olduğunu öğrenemeyeceğim ama nelere kadir olabildiğini öğrenmiş bulunuyorum.
Hürriyet gazetesi, Murad Gümen'e ve onun kişilik haklarına sahip çıkarak bana, büyük bir ahlak dersi vermek istiyor. Gazete, eğer insanların hayatlarına yönelik açık tehdit kampanyaları konusunda cidden duyarlı olmak istiyorsa, öncelikle temel bir ahlaki kuralın savunuculuğunu yapmalıdır.
Durum endişe vericidir ve ürkütücüdür. Tarih konusunda farklı düşündüğü için bir akademisyen, "Vatan Haini", "İhanet içinde", "Türk ve Türkiye Düşmanı" sıfatları ile tanımlanarak linç edilmek istenmektedir. Hürriyet gazetesi, yaptığı yayın politikasıyla yeni bir cinayetin kamuoyunu hazırlamak görevine soyunmuş gibi görünüyor.
Tüm basını ve kamuoyunu aleyhime yürütülen bu linç kampanyası karşısında sessiz kalmamaya davet ediyorum. Eğer bu kampanya bu tarzda sürdürülmeye devam ederse, sadece benim, ailemin ve yakınlarımın hayatı değil, Türkiye'nin özgürlüğünü arayan geleceği de tehlikeye girecektir. Tarih üzerine konuşmanın suç olmadığı, farklı düşünen insanların linç edilmelerine çağrı yapmanın büyük bir ahlaksızlık olduğu öğrenilmedikçe, demokratik ve çağdaş bir yarın inşa edilemez.
TANER AKÇAM

[verda]

25 Haziran 2007

Taner Akçam’ın suçu ne?


Önce Hürriyet Gazetesi manşetiyle başladı. Daha sonra diğer gazetelere de sıçradı: Efendim, Taner Akçam aslan yürekli çılgın Türk Murad Gümen’i deşifre ederek onu Ermeni diasporasının önüne yem olarak atmış. En kısa özetiyle Taner Akçam’la ilgili en son iddia bu. Bu dezenformasyonla ilgili gerçekleri sıralayalım, öncelikle…

Murad Gümen adlı zatı muhteremin yıllardır internette “holdwater” namıyla Ermeni soykırımı iddialarıyla savaşmak bahanesiyle bu konuda farklı şeyler söyleyen Türk aydınlarına küfredip duruyordu. Eğer Ermeni soykırımı iddialarıyla ilgili resmi devlet tezlerine muhalif bir şeyler söylüyorsanız vay halinize… “Holdwater” hemen devreye girer ve sizi ele güne rezil ederdi.
İş öyle bir yere geldi ki geçen Şubat ayında Taner Akçam bir sempozyuma katılmak için gittiği Kanada’nın Montreal kentinde “terörist” diye sorgulanıp 4 saat sorgulandı. Akçam aylardır AGOS’taki köşesinde “holdwater”ı uyarıyordu. Sonunda kendisine karşı yapılan hakaretamiz yayına dayanamayan Taner Akçam, “kahramanımız”ın gerçek adını gazetedeki köşesinde açıkladı.

Şimdi şunu sormak doğal değil mi: Sen internet sitende önüne gelene hakaret edeceksin. Bu yetmeyecek, “bu adam eskiden teröristti sakın ülkeye sokmayın” diye ihbarda bulunacaksın, sonra da “beni deşifre etti” diye ortalığı ayağa kaldıracaksın.

Sorularımızı çoğaltalım: Sen gizli devlet görevlisi misin ki “beni deşifre etti” diye insanları suçluyorsun. Eğer amacın tarihsel iddialara cevap vermekse niye ilgi alanını bununla sınırlı tutmadın? Bu soruları uzatmak mümkün…

Ancak bir nokta var ki geçmeyelim: Taner Akçam bugüne kadar yazdığı her şeyin arkasında durdu. Takma adların arkasına sığınıp kimseyi hedef göstermedi. Tıplı Hrant Dink gibi namuslu, onurlu bir duruş sergiledi. Hrant’ı arkadan kalleşçe vurdular. Taner Akçam’ı ise takma isimlerin arkasına sığınarak vurmaya çalıştılar. Tüm bunları da vatanseverlik maskesi arkasına sığınarak yaptılar, yapmaya da devam ediyorlar.
Mehmet Ferda
http://www.iyibilgi.com/artikel.php?artikel_id=22050

[deryatulga]

25/06/2007 Bir kampanyanın düşündürdükleri
(http://javascript%3Cb%3E%3C/b%3E:resizeFont%28-2%29) http://www.birgun.net/themes/default/images/pix.gif Hürrriyet gazetesi 21 ve 23 Haziran 2007 tarihleri arasında şahsımı karalamaya yönelik bir dizi haber yaptı. İlk bakışta bir olayın perde arkasını anlatıyor havasını veren bu haber dizisi aslında bir "Taner Akçam'ı linç kampanyası" niteliği arzediyor.

Abdülhak Hamid tarafından bir gün sofrada fena halde sinirlendirilen Atatürk "Beyefendi, Beyefendi!" diye kükremiş. Bundan ürken Şair-i Azam da "Aman Gazi Hazretleri öyle demeyin!" tepkisini verince Atatürk "Ya ne diyeyim?" diye
sormuş. "Sadece 'Adam' deseniz de yeter Efendim!" "İşte ben de onu diyemediğim için size Beyefendi!" diyorum ya demiş Mustafa Kemal bütün alaycılığıyla. Bu anekdot şimdi benim nereden aklıma geldi, bilmiyorum, yarası olan gocunsun!

Taner Akçam ise hedef gösterildiği için acı acı şikayet etmekte berdevam.
"Damdan düşen halden bilir!" deriz Türkçemizde ya, ben de o misal anlıyorum
Akçam'ı: "Dink’e onu mercek altında tuttuklarını hatırlatıyorlar. Bakın mesela Almanya’da yaşayan Teşkilatı Mahsusa torunu Derya Tulga bir email grubunda ona nasıl, gözümüz üzerinde mesajı verdi:
"Hrant Dink'in oynamak istediği rolü kavramak herkesin harcı değil. Taşnak erkanının derdest edildiği 24 Nisan'ı anma günü olarak gönlünce yaşayamamasının acısını "Birgün" sayfalarında açıkça yazdı. Aslında yurt dışında hiçbir zaman yurt içinde söylediklerinin dışında bir şey de söylemiş değil."
24 Nisanı anmayı Taşnaklara dertlenip yanmak olarak tanımlayıp Dink’e, öyleyse neden bu partinin Türkiye şubesini kurmadığını sordu alaycı, tehditkar. Derya Tulga deyip geçmeyin, kamuoyu görüşü oluşturmada kendisinden yararlanılan, televizyonlara davet edilen bir "Ermeni meselesi uzmanı" o, yayınlanmış tek bir makalesi olmadan hem de. Bir Ermeni gazetesi çıkarmanın bedeli bu, gözaltında yaşamak, yurtseverliğini, Türkseverliğini kanıtlamak." Bu lafları Ermeni lobilerine yakın hareket eden Yelda Özcan söylemiş, koskoca Almanya'da da bula bula beni bulmuş. Ben o lafları Hrant Dink'in yurt dışında Türkiye'yi kötülediği iddiaları üstüne söylemiştim, söylerken de aklımda Hikmet Özdemir'in TVde kendi bilimsel aczini örtmek için attığı laflar vardı. Yoksa ben
Hrant'tan da, Akçam'dan da Yelda Hanımdan da bir şeyler kanıtlamalarını beklememiştim, beklemem, röntgencilik gibi de bir huyum yoktur. Eh şimdi bu takım beni hedef gösterdi bahanesiyle ağlamam mı gerekiyor? Belki öyledir ama, içimden gelmiyor, ne yapayım!

Neyse sadede gelelim, daha öncekilere oranla şimdiki "linç kampanyası" adet yerini bulsun nevinden bir şey. Akçam'ın buna karşı yeterince şerbetli olması lazım ama, yazılan senaryo ona başka bir rol biçmiş anlaşılan.

Kendisine burada sorulacak ilk soru şu: Holdwater'ı deşifre ederken bunun nasıl bir tepki oluşturacağını bilmiyormuydu? O zaman bu işi neden birilerine ihale ederek kendisi gölgede kalmak istemedi? Zehir hafiyeliğin şehevi lezzeti desek, Akçam'ın tiplemesine uygun bir davranış olmuyor bu,ikircikli karakteri dillere destan biri bu davranışa girmez. Geride kalan tek ihtimal kendisini birilerinin gaza getirdiğidir, kendisini Türkiye'de himaye edebilecek birilerinin!

Taner Akçam'a yapılan sözlü sataşmaların, tehditlerin, şunun bunun yazdığı son kitapla bir ilgisi yok, neticede bu yıllar öncesi Türkçesi çıkmış bir çalışmanın kısaltılmış tercümesi. Kendisinin bir terör örgütünün tepelerinde hüküm sürmüş olduğu gerçeği de sadece sağcı veya ulusalcı sayfalarda yok,
dönekliğini bağışlamayan solcu ve Kürtçü sayfalarda da yıllardır var. Kendisinin iş adresinin saklanacak bir tarafı yok, telefon ve diğer bağlantılarının kaynağı ise bizzat kendisi. Buna bakarak kendisini yakın tarihe
kadar kimselerin rahatsız etmemiş olmasına hükmetmek gerekir.

Çok ilginç bir durum, Akçam'a yapılan tek "fiziki saldırı" ABD'de cereyan etmiş,
yıllardır Türkiye ve başka ülkelerde cirit atmasına rağmen, başka bir yerde başı derde girmemiş. Türkiye'de bu kadar rahat hareket eden Akçam'ın Wikipedia'da Holdwater'dan beslenen bir enformasyon yüzünden 4 saat sorgulandığına inanmak mümkün mü? Neticede Internet meraklısı Kanadalı memurların bakacakları başka sayfalar da vardı. Türkiye'de ve ABD'de rahat rahat gezinen, hakkında diffüzyon filan olmayan birini hangi Allah'ın kulu Wikipedia okuyarak gözaltına alır, benim hafsalam almıyor.

Daha az anlaşılan şey ise Akçam'ın sadece Hürriyet'i ve Çölaşan'ı birileri ısmarlamış gibi günah keçisi yapması, zira başta Yeni Şafak olmak üzere diğer
gazeteler ve köşe yazarları da konuyu Hürriyet'le birlikte ele aldılar. Ayrıca
Akçam'ın kendisinin hali pür melalini böyle anlattıktan sonra, Holdwater olduğu kişi aynı duruma düşerse savunacağını söylemesi çok ilginç, ya kendisine yöneltilen tehditler çok çakaralmaz, ya da Akçam kendisini gerçekten de dev aynasında görüyor.

"Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür!" Hörriyet'in Sabiha Gökçen olayı ile ilgili yaptığı yayınla, bugün yaptığı Holdwater yayını arasında dağ taş kadar fark vardır. Birincisinde Hürriyet, bazı çevrelerin durup durup da topluma dayatmaya çalıştığı paradigma değişikliğinin temelini atmak amacıyla harekete geçmiş ve geçirilmişti. Gökçen'in Ermeniliği ile ilgili haber herhangi bir kınama filan da içermiyordu o yüzden. Ama evdeki pazar çarşıya uymadı ve Hrant Dink günah keçisi yapıldı. Akçam zahmet buyurup da Hürriyet'in attığı o manşeti okusun da, ondan sonra bu tür boş savlarla eskiv yapsın.

Hal böyle olunca sorular da birbirini kovalıyor, Akçam Agos'da Holdwater'ı deşifre ederken "Midas'ın kulakları eşşek kulakları" diye bağıran berberin rolünü mü seçmişti kendisine? Bu tür fısıltıların yankılana yankılana hangi boyutları alacağını bilmiyor muydu? Hürriyet sonuç olarak Akçam'ın vermek istediği mesaja bir megafon sunmuş, ne var ki bunda? Ermeni propaganda sayfaları "cesur Türk tarihçisi" Akçam'ın marifetini öve öve bitiremezken bundan bir tehlike hasıl olmuyor da, Hürriyet yazınca mı oluyor? Tuhaf! Zaten tehdit ve hakaretlerin Hürriyet'in haberinden önce başladığını Akçam kendisi de söylüyor. O tehdit mektubunda dikkatinden kaçan bir şeyi hatırlatayım sevabıma: Bu arkadaşlar Akçam'la mücadeleye daha yeni başlayacaklar, eski nesil silahları bırakmış demek ki! Akçam kadar ünlü değilim ama benzeri edebi değeri olan mektupları ben de alıyorum, üstelik de kendilerinin ordu adına çalıştıklarını ilan eden tiplerden, "Hamama giren terler!" diyerek geçiyoruz. Dediğim gibi bunca basın organı arasından Hürriyet'i cımbızla ayıklayarak suçlamanın, hele hel son derece ilkel bir tehdit mektubuyla geriye dönük olarak ilintilendirmenin bir somut çıkarı mutlaka vardır. Spekülasyona değmez, onu da yakında nasıl olsa öğreniriz! Havlayan köpekler genellikle ısırmıyor, tehdid etmekle kaadir olmak arasında da çoğunlukla uçurumlar vardır.

Akçam'ın kendisinin deşifre edildiği gibi imalarda bulunması düzedüz riyakarlık.
Türkiye'de, hem de hangi çevrelerde dikkatle okunduğunu çok iyi bildiği Agos
gazetesinde, kocaman laflar ederek parlak zekasıyla övündükten sonra, şimdi
kalkıp da neden şikayet ediyor? Reklama filan mı ihtiyacı var, yoksa birilerinin
değirmenine su mu taşıyor?

Akcam Dogan Medya'nın Milliyet'inde solun geçmişi ile hesaplaşırken genç nesilden biri onun şimdi yerin dibine geçirdiği söz ve davranış kalıplarını Akçam gibi ağır abilerden öğrendiğini yazmıştı. Her önüne gelene yerli ve yersiz "Vatan Haini", "İhanet içinde", "Türk ve Türkiye Düşmanı" sıfatları takma huyu bizde 27 Mayıs 1960 sonrası devrimciliğinin bir mirasıdır. Üstelik o sıfatların takıldığı insanların Ermenilere hulus çakma gibi bir görünümü de yoktu.

"Tarih konusunda farklı düşündüğü için bir akademisyen... linç edilmek istenmektedir. Hürriyet gazetesi, yaptığı yayın politikasıyla yeni bir cinayetin kamuoyunu hazırlamak görevine soyunmuş gibi görünüyor." gibi ağır suçlamaların planlı bir şantaj girişimi olduğunu söylemek zor değil, çünkü Hürriyet ne gölgede kalmış bir Akçam marifetini, hem de tek başına, piyasaya
dökmüş, ne de cümle alemin bildiği kimliğini ifşa etmiştir. Acaba Akcam yepyeni bir kitap yazdım derken neredeyse bire bir tercüme ettiği kitabı yüzünden Erik Weitz gibi patronlarından fırça yediğinden bu ucuz ve amerikanvari reklam kampanyasına girişmiş olmasın? Zira sayın akademisyen tarihçinin yazıp çizdiklerinin iler tutar bir tarafı olmadığı bütün engellemelere rağmen bir şekilde dışarıya vuruyor. Durumun tam olarak ortaya çıkması halinde ise Amerikan akademik sistemi onu içinde barındırmaz. Al sana bir soru daha: Akçam Türkiye'de hayatının ne denli tehlikede olduğunu bile bile neden kalkıp da ünlü holding üniversitelerinden birine kapağı atmak peşindedir? Kendisini linç etmek isteyen falan yok da, eğer böyle bir felaket vuku bulacak olursa "Türkiye'nin özgürlüğünü arayan geleceği de tehlikeye girecektir" lafını söyleyebilmek için anadan doğma megaloman olmak gerekir. "Bizim kayık batarsa Osmanlı kamuoyunun batacağından korkarım!" diyen edibimiz bile Akçam'dan alçakgönüllüdür burada. Hiç korkmasın, Türkiye'de özgürlük savaşı ne onunla başladı, ne de onunla bitecektir!

[sedat]

Tamer Akcamin ceraretine hayran olmamak mümkün degil. (Kendisini tanimam. hicbir kitabini okumadim. Yazdiklarinida, bu forum sayesinde okumak firsati buldum.) Dogruyu gören ve hayatini tehlikeye atmak bahasinada olsa, söylemekten cekinmeyen bir insan olarak, tarihe gececek.:):)

selamlar

[deryatulga]

Tamer Akcamin ceraretine hayran olmamak mümkün degil. (Kendisini tanimam. hicbir kitabini okumadim. Yazdiklarinida, bu forum sayesinde okumak firsati buldum.) Dogruyu gören ve hayatini tehlikeye atmak bahasinada olsa, söylemekten cekinmeyen bir insan olarak, tarihe gececek.:):)

selamlar

Kendisi de zaten onun reklamini yapiyor, Hrant'in yüreginin ellide biri onda olsaydi biyografisi cok degisik yazilirdi!

[taycunist]

Tamer Akcamin ceraretine hayran olmamak mümkün degil. (Kendisini tanimam. hicbir kitabini okumadim. Yazdiklarinida, bu forum sayesinde okumak firsati buldum.) Dogruyu gören ve hayatini tehlikeye atmak bahasinada olsa, söylemekten cekinmeyen bir insan olarak, tarihe gececek.:):)

selamlar


Akcam ve yandaslari gecse gecse, yalakalik yaparak Tarihi saptirmanin; en güzel örnegini teskil eder.:rockon:

[deryatulga]

[FONT=Tahoma][SIZE=5]Davasever Muhbirler Hürriyet'ten Yepyeni Hedefler
Perihan Mağden
28/06/2007 (95 kişi okudu)
[FONT=Arial][SIZE=2]Hürriyet ('Büyük Gazete') yaptı yine Hürriyet'liğini!
21 Haziran manşetleri: "Murad'ı deşifre etti." 22 Haziran: "Hemen hedef oldu."
Bir adet vatandaşımız (muhtemelen Amerikan vatandaşı 1 Türk 'asıllı') ki, ismi: Murad Gumen. Yani Türk alfabesinden 'ü' harfi 'u'laştırılmış; Murat 't'yle yazılıyor buralarda, Büyük Türk Milliyetçisi Kenize Murad gibi, bu şahsın ilk ismine de afili/Osmanlı 1 cila atılmış. 'De' harfi tercihiyle.
Bu şahıs ömründe daha Türkiye'yi görmemiş. Ama davacı mı davacı! Meselesi ne? 'Ermeni Yalanlarına' karşı muhtelif siteler, internetten sızmalar, muhbirlikler, karalamalar, hedef göstermeler, provokasyonlarla mücadele vermek.
Ve fakat ismini/cismini/işini/gücünü aşırı 1 hassasiyetle gizliyor. Neden?
Kendi ağzından dinleyelim: "Gerçek adımı söylersem, biliyorum ki ne aile huzurumdan, ne iş hayatımdan, ne de internetteki sitemden eser kalacak."
Şahsi huzuru konusunda (ve iş ilişkileri) bu denli hassas olan, Türkiye'yi bir kez bile görmemiş, muhtemelen hiç Türkçe konuşamayan ya da berbat 1 aksanla konuşan bu kişi, bir takma adın ardına sığınarak, yıllardır ortalığı bayağı bir terörize etmeye muvaffak oluyor. Nedir internetteki Bu Sanal Terörist'in ismi peki? Holdwater! Evet, Holdwater! Kâse? Kap? Kova? Sututan? Sukaçırmayan?
Türkçesi zayıf (ya da sıfır) olduğundan yukarıdaki Türkçe adları önermeden edemedim kendisine. Muhakkak bu tuhaf mı saçma 'Holdwater'ın arkasına sığınmasında 'takma' ad olarak, bir sürü psikanalitik/psikolojik/psişik neden vardır. Kendisinin dahi farkında olmadığı.
(En çok da kendisinin farkında olmadığı.)
Hakiki bir ismi/cismi/işi olan Taner Akçam'ın diyelim, yayımlanan kitabı üstüne bir konuşma yapmaya gittiği Montreal'de 'terörist' olduğu gerekçesiyle sorgulanıp 4 saat gözaltında tutulmasını temin ediyor/ettirebiliyor 'Holdwater'.
Yani hakiki isimleriyle varolmayı tercih eden biliminsanlarının huzurlarının kaçması/gözaltına alınmaları/tehditler almaları/hedef tahtası haline getirilmeleri konusunda, hiç mi hiç 'hassas' değil. Yalnızca kendine hassas. Ve aşırı korkak. Müthiş 'tedbirli'.
Yurdunu bir kez dahi görmemiş 'Holdwater' Murad Gumen, "77'de evi bombalanan ve Türkiye'ye kaçmak zorunda kalan Prof. Stanford Shaw'un başına gelenlerden beri," çok çok çok korkuyor.
Herhalde ennn çok 'haklı davasını savunmak' için her türlü herzeyi yemekte hiçbir beis görmediği 'yurduna' kaçmak zorunda kalmaktan korkuyor Murad Gumen. Düşünsenize, 30 yıl önce cereyan etmiş, aslını feslini merak ettiğim Bu Stanford Shaw Hikâyesi'ni kendine 'örnek' ediniyor.
Ediniyor ki; diyelim Minnesota Üniversitesi'nde tarih okutan Taner Akçam, yani ismi/cismi/işyeri/ve her şeyi ortada olan birine muhtelif kötülükler yapabilsin, ihbarlar yaratıklandırıp iftira ve karalama kampanyaları yürütebilsin. Ama kendisinin 'huzuruna', 'işine gücüne' zarar gelmesin.
Milliyetçi Empati Büyük Gazetesi de 1 ay önce Akçam'ın Agos'ta çıkan yazısından yola çıkarak bu Türk Davası İhbarcısı'nı manşetten savunabilsin. Daha mühimi: aynen Hrant Dink'e Agos'ta çıkan Sabiha Gökçen yazılarının akabinde yaptıkları üzre, Milliyetçi (Bizim) Çocuklar nezdinde (ve pek tabii ki onların Esrarengiz Ağbileri) yeni bir HEDEF yaratıklandırabilsin. Aferin Hürriyet'e! Ve onun cin olmadan mütemadiyen insan çarpan Genel Ağbisine!
Türkiye'yi ('davası' için sinsice bunca uğraştığı 'yurdunu' yani) 1 kez bile görmemiş olan çizgi filmci Murad Gumen'in (muhtemelen psikolojik) bu 'meseleye' saplanması ise şöyle oluyor:
"KOLEJDE bir gün Ermeni gençler duvara propaganda afişi asmıştı. Türk bayrağının yıldızını Nazilerin gamalı haçına benzetmişlerdi ve o haçtan Ermeni kanı damlıyordu. Evde anneme 'Türkler suçsuz Ermenileri katletmiş, doğru mu?' diye sordum. Annem 'Sakın bunu tartışma, seni okuldan BİLE atarlar' dedi. Annemin gözlerine sinen O KORKUYU hep hatırladım."
Yukarıdaki 'hikâye' dikkatinizi çekerim; çocuk 4-5 yaşlarındayken değil, 'kolejdeyken' geçiyor. Yani annesine koşarak Ermeni Soykırımı İddiaları'nın aslını feslini 'sorgulayan' ve annesinin gözlerindeki O KORKUYU bir daha unutamayan Murad Gumen, reşit yaşta iken.
Çocuk (kolejdeki) Ermeniler'in 'boş' iddialarına kanıp bu zırva (bebeksi) soruyu sorduğuna göre, anne neden bu denli korkuyor? İşte evladın 'oyuna getirilmiş'/kafalanmış/bırak dağınık kalsın; zira, anne bunu tartışmaktan (zaten) çocuğu men ediyor. BU dehşetengiz korku (muhtemelen Los Angeles'ta yaşanan) niye? Annenin sorunu nedir?
Bir de 'Okuldan BİLE atarlar'a dikkatinizi çekerim. Daha ilersi Walt Disney Stüdyoları'nda Mickey Mouse filan çizmekte olan (Murad Gumen'in) babasının Amerika'dan BİLE atılmasıdır, herhalde. O KORKU, bu korku.
Anlaşılan, Ermeni Tezi'ne bunca sahip çıkan (bu ailenin mantığı ile gidersek) bunu sorgulama 'cüretini' gösterecek 1 kolej öğrencisini okuldan BİLE atacak Faşist Amerika'da kalmak (hatta yapışmak) için BU ailedeki BU ısrar niye? Neden BU denli Türkiye'den korkuyorlar?
İnandığı Milli Davası uğruna zamanının hatırı sayılır kısmını internet başında onu/bunu 'tuzağa düşürmek' için harcayan 'Holdwater' (Kâse) neden 1 kez bile yurdunu görmüyor? Görmek istemiyor? Prof. Shaw gibi, oraya kaçmak zorunda kalmaktan KORKUYOR?
Dönme Psikolojisi? Amerika'da birden Ennn Ermeni Düşmanı kesilme hali? Kimlik Krizi? Dava Fiksasyonu? Üstelik de gizli-kapaklı kalarak? Muhtemelen Ermenilerle(+Yahudilerle) 'İ$$' yaparak. O bağlantıları ('huzurunu') kaybetmekten korkup, el âlemin huzuruna 5 kuruşluk kıymet vermeyerek. Başkalarının kariyerine+hayatına kast ederek.
Ve tabii Hürriyet'in (aynen Hrant Dink'te olduğu gibi)
bir ay kadar sonra Agos'taki Taner Akçam yazıs& adımın “mevcut hükümeti[/B]n uzaklaştırılması” olduğunu söyledi.

http://www.hurriyet.com.tr/_newsimages/3626807.gif


NTV'de canlı yayında soruları yanıtlayan Deniz Baykal, “Siz seçimlerden sonra iktidarda olursanız, Türk Silahlı Kuvvetleri'ne Kuzey Irak'a operasyon için gerekli direktifi derhal verecek misiniz?” sorusu üzerine terörün kendi gerçek boyutları içinde değerlendirilmesi gerektiğini söyledi.

“Şu anda güncel gelişmeler bizi Kuzey Irak'a yönelik bir askeri operasyon konusunda bir karar alma noktasına çekiyor” diyen Baykal, şöyle konuştu:

“Bir süre sonra konjonktür değişir başka şey olur, bir süre önce başka bir şeydi. Olayları böyle güncel gelişmelerin önümüze getirdiği konuların ötesinde değerlendirmekte yarar var. O açıdan baktığımızda bazı önemli noktalar var, o da bu iktidarın terörle mücadele konusunda gereken anlayış içine girmemiş olduğu gerçeğidir. Bu tespiti yaparken üzüntü duyuyorum, ama bu gerçektir. Şu anda karşılaştığımız mesele değil bu. Olayın başından beri bu iktidarın teröre yaklaşımında yanlışlık var.”

AK Parti iktidarının göreve gelişinin hemen ardından “eve dönüş” yasasını çıkardığını belirten Baykal, bu yasayı gerekli kılan şartların hiçbirinin olmadığını ileri sürdü. Bu durumu tespit ettikleri ve ifade de ettiklerini belirten Baykal, “Maalesef o eve dönüş yasası, dağa dönüş yasası oldu. Cezaevlerinde tutuklu olan PKK teröristleri tahliye oldu, Hizbullah teröristleri tahliye oldular ve tümü eski işlerine döndüler. Bir kişi bile dağdan inip teslim olmadı” diye konuştu.

Hükümetin Dubai'de “1 milyar dolar karşılığında hiçbir şartta Kuzey Irak'a müdahale etmeyeceğine ilişkin bir uluslararası anlaşma” imzaladığını ileri süren Baykal, bu durumun iktidarın terör meselesini kavramadığını, nasıl yaklaşılması gerektiğini bilmediğini ortaya koyduğunu savundu.

Baykal, imzalanması yasal olmayan bu anlaşmaya tepki gösterdiklerini, bunun sonucunda iktidarın anlaşmayı TBMM'ye getirmeye cesaret edemediğini söyledi.

“Terörle mücadele için ilk iş bu hükümet uzaklaştırılmalıdır. Bu anlayışla bu zihniyetle, mücadele olmaz” diyen Baykal, hükümetin bu konudaki yanlış anlayışının Başbakan Erdoğan'ın söylemlerine de yansıdığını ileri sürdü.
Baykal, Türkiye'nin öncelikli konusunun kendi güvenliği olması gerektiğini vurguladı.

Mücadelenin onayla, rızayla olmayacağını belirten Baykal, meşru savunma hakkının kullanılmasını ve bunun diğer ülkelere de anlatılması gerektiğini kaydetti. Baykal, meşru savunma hakkında hiç kimsenin itiraz edemeyeceğini vurguladı.

Baykal, Türkiye'deki terörle Irak'taki terörün bir bütün olduğunu belirterek, “Terörle ilgili çalışan herkesin ittifak içinde olduğunu bir nokta vardır. Terör, size ulaştığı noktada değil, çıkış noktasında etkisiz kılınır” diye konuştu.
Türkiye'nin kendi içindeki terörle etkili bir mücadele yürüttüğünü, evlatlarını şehit verdiğini belirten Baykal, “Ama terörün kökü Irak'ta, karargah Irak'ta. O Irak'taki karargahı kurutmadan sadece şehitlerin verildiği mücadele ile bu iş olmaz. Sivrisinekle mücadele yetmez, bu bataklığı kurutacaksın. Irak'ta bir terör bataklığı var” dedi.

rest:http://www.hurriyet.com.tr/gundem/679252.asp?gid=180

[deryatulga]

Yazar: Adnan Bostancıoğlu
Tarih: 28/06/2007 Yeni hedef: Taner Akçam
Bu haberi öğrendiğimde nedense aklıma Trabzon'da rahibin öldürülmesi geldi. Toplum olarak o rahibin öldürülmesine karşı duyarsızlığımız beni kahretmişti.(...) Olayı 'meczup bir gencin tek başına yediği halt' seviyesine indirip bıraktık. Bu insanların eline silahı veren iklimi kimlerin yarattığını hiç düşünmedik." (20 Ocak 2007)
"Toplum olarak büyük bir felaket kapımızda. Anadolu'nun şehirlerinde, varoşlarında bu nefreti üreten bir iklim büyüyor. Bugünden itibaren bu nefreti nasıl söndü-rebiliriz ona bakmalıyız. (...) Çok ciddi bir 'varoş psikopatlığı' hepimizi tehdit ediyor. (...) Bunu önlemek için neşteri derinden vurmalıyız. Başkasını suçlamadan önce, kendimize vurarak. Evet, dürüstsek ve çözüm istiyorsak işe buradan başlamalıyız." (23 Ocak 2007)
••
Yukardaki satırların hangi vesileyle yazıldığını anlamışsınızdır. Bundan altı ay önce Hrant Dink'in İstanbul'un orta yerinde katledilmesinin ardından... Yazarı, Hürriyet, gazetesinin Genel Yayın Yönetmeni Ertuğrul Özkök.
O günlerde, katillerin eline silahı veren iklimi kimlerin yarattığını sorgulayan, toplumsal hayatımızda giderek büyüyen nefreti nasıl söndüreceğimizi düşünen, başkalarını suçlamadan önce dönüp kendimize bakmamız gerektiğini söyleyen Ertuğrul Özkök'ün gazetesi yeni bir kampanya başlattı: Taner Akçam'ı linç kampanyası.
Belki takip etmişsinizdir; Tarihçi Taner Akçam, geçtiğimiz günlerde tallarmaniantail.com (http://tallarmaniantail.com/)sitesinde 'Holdwater' takma adıyla kendisine karşı komplo düzenleyen şahsın Murat Gümen olduğunu açıklamıştı. Hürriyet haberi, ABD'de Ermeni tezlerine savaş açan bir Türkün kimliğinin deşifre edilmesi olarak sundu, 'Holdwater'ın marifetlerini es geçerek...
Güya Taner Akçam, Ermeni tezlerine karşı mücadele eden bu şahsın gerçek kimliğini ortaya çıkararak onu Ermeni lobisinin hedefi haline getiriyordu.
Olayın gerçek yönünü bir de Akçam'dan dinleyelim:
"...Kasım 2006 yılında'A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility' adlı kitabımın yayınlanmasından sonra, şahsıma karşı belli bir merkezden organize edildiği belli olan, sistematik bir kampanya başlatılmıştır. Kampanya esas olarak, benim bir terörist olduğum, Türkiye'de Amerikalıları öldürdüğüm veya öldürülmelerini organize ettiğim, 1976 yılında terörist faaliyetlerim nedeniyle Türkiye'de hapse atıldığım vb biçimindedir. Bu karalama kampanyasının bir parçası olarak, ev ve işyeri adresim, telefon numaralarım internet ortamında dağıtıldı, 'haine selam gönderme' çağrıları yapıldı. YouTube internet sayfasına 'terörist eylemlerimi açıklayan' videolar kondu. Ölüm tehditleri içeren emailler aldım. Kitabın tanıtımı nedeniyle değişik üniversitelerde düzenlenen tanıtım toplantılarım engellenmeye çalışıldı. 1 Kasım 2006'da New York Üniversitesi'nde fiziki olarak saldırıya uğradım. Ve nihayet 16 Şubat 2007'de Kana-da'ya girerken, 'terörist olduğum şüphesi' ile 4 saat gözaltında tutuldum."
•••
Murat Gümen'in iftira kampanyası Hürriyet'i ilgilendirmiyor. Tıpkı, benzer durumlarda artık hepimizin malumu şahsiyetlere sahip çıkan resmi tavır gibi. Efendim, vaktiyle devletimizin ali menfaatleri için kurşun atmış... şimdi haraç alıyorsa, adam vuruyorsa, eroin kaçırıyorsa, ne var bunda tavrı... Akçam'ın uluslararası alanda dikkate alınan bilimsel çalışmalarını aynı zeminde çürütmekten aciz yarı cahillerin 'bu adam terörist' ihbarlarıyla belden aşağı vurma bayağılıkları görmezden geliniyor.
Anlayacağınız, Hrant Dink'in ardından şimdi de hedef tahtasında Taner Akçam var.
İşte Akçam'a gelen mail'lerden biri: "Bugün bizler yasal sınırlar içerisinde senin ve dostların olacak mahlukatlar ile mücadele etmeye başlıyoruz. Ancak bundan sonuç alamazsak başka alternatif yollara başvuracağız. Dünyadan senin gibi lağım mikrobunun silinmesi, dünya barışı ve gerçekler için daha iyi olacaktır...Yarın senin için çok daha zor olacak. (...) Gerçekler acıtır, hem de çok acıtır. Birgün bu acıyı öyle bir hissedeceksin ki bu satırları okurken nasıl olduğunu hatırlayacaksın..."
Görüldüğü gibi, her defasında aynı oyun. Manüpilatif haberlerle aleni bir kışkırtma yap, nasıl olsa durumdan vazife çıkaracak birileri bulunur. İster derin şahsiyetler, ister Ertuğrul Özkök'ün "varoş psikopatı" dediği bir katil müsveddesi.
Her şey o kadar birbirinin tekrarı ki, Allah korusun, yarın Taner Akçam'ın başına bir şey gelse, aynı timsah gözyaşlarını aynı köşelerde göreceğimizden kuşkunuz olmasın.

[taycunist]

Derya Hoca, Akcama karsi suikast ihtimali varmidir?

[deryatulga]

Derya Hoca, Akcama karsi suikast ihtimali varmidir?

Birilerinin isine ve hesabina geliyorsa herkese karsi suikast ihtimali vardir. Yalniz Akcam'in bu son olayda son derece agressif bir reklamcilik pesinde oldugu benim düsüncem. Dünyaya davul zurna ile ilan ettigi, Türkiye'de de bir Ermeni gazetesinde hem de pes pese iki hafta anlattigi bir mesele baska gazetelerde son derece agir bir ifadeyle dile getirildigi halde, oklarini sadece Hürriyet'e döndürerek düpedüz santajci bir dil kullandigi gözden kacmiyor. Ortaya atacagim tez ise artik Akcam'in bilimsel acidan ne kadar kof oldugunu saklayamayacak durumda kalan cevrelerin kendisini bir yük olarak görmesi ve Akcam'in da kurtulusu kapagi Türkiye'deki bir Holding üniversitesine atmakta aramasi oluyor. Bunun icin de isminin etrafinda yeni bastan bir reklam dalgasi yaratmasi gerekmekteydi. Yalniz bu manevrasi icin yanlis zaman secti ve secimler öncesi is gargaraya geldi.

[deryatulga]

Yazar: Melih Pekdemir
Tarih: 01/07/2007 Bizim Taner Akçam
Hayatta hiç beceremeyeceğim bir şey Taner Akçam hakkında resmi ve asık suratlı bir yazı yazmak. Sonunda bu da başıma geldi işte... Taner'i bir üçüncü bir şahıs olarak işaret edip hakkında bir şeyler söylemek çok zor, yani öylesine içselleştirmişim bu adamı. Belki de ömrümüz boyunca başımıza gelen işlerde hep birbirimizi azdırdığımızdan ve sorunlarımızın da hep benzer nedenlerden kaynaklandığındandır...
Şimdi Taner'i göz göre göre hedef haline getirdiler. Üç beş gündür okuyup duruyoruz: Gazete manşetlerinde katline ferman yazıyorlar. "Ferman büyük medyanın, fikir özgürlüğü bizimdir" deyip bir kenara çekilemiyoruz. Üstelik bugün bir de Hrant Dink'in mahkemesi var. Garibimin, "sireli yeğpayris"imin zaten hep "mahkemesi" olurdu. Ama bu kez katillerinin mahkemesi... Avukatı Fethiye Çetin, "gizlilik" kararı alınan hazırlık soruşturması sırasında birçok delilin yok edildiğini açıkladı ve "Hazırlıksoruşturması, sadece Pelitli beldesine takılıp kaldığı için bu organize yapıyı ortaya çıkarmakta eksik kalınmıştır" dedi.
Delilleri ne kadar yok ederlerse etsinler, iz bırakıyorlar işte... Evet, Hürriyet gazetesinin Taner Akçam hakkındaki manşetinden söz ediyorum. Hrant Dink cinayetini görmüştük, katillerini biliyorduk. Şimdi delilleri yok etseler bile, bir yandan da elimize yeni deliller veriyorlar. Azmettiricilerin bugünlerde de işleri başından aşkın, yine işbaşındalar.
Olup biten hakkında Taner'le irtibata geçtim, şöyle diyor: "İnternet ortamında benimle uğraşan bu adamınki [Holdwater] gibi onlarca ve yüzlerce site var. Hiç ilgilenmedim de herifin sayfasıyla... Sonuçta sıradan cahil bir cazgır, neresini ciddiye alayım? Ama işi şahsıma yönelik zarar verici bir kampanyaya çevirdiklerinde, 'Çık ortaya, kimsen yapacağını açıkça yap, bak ben buradayım!' demek zorunda kaldım. Kampanya yapıldığından beri ciddi olarak çalışamıyorum. Zaten amaçları da bu... Psikolojik gerilim, endişe yanı sıra akademik kariyerim, işim, her şeyim ama her şeyim tehdit altında..."
Amerikan yetkililer Taner'den bu problemi halletmediği sürece Amerika dışı seyahatlerini iptal etmesini istemişler. Taner de İngiltere, Hollanda, Almanya ve İtalya'da hem kitabıyla ilgili hem de bilimsel amaçlı 5 ayrı konferansı iptal etmek zorunda kalmış. ABD'de bile katılması gereken toplantılara sıkı güvenli önlemleriyle gidiyormuş. Birçok yerde polis Taner'i havaalanında karşılayarak tüm toplantı boyunca koruma altında tutuyormuş.
Bir de Hürriyet gazetesi yaptığı habere tüy dikmiş, Taner Akçam hakkında "ortadan kayboldu" diye yazmıştı. Oysa bu iddianın aksine, haberle ilgili olarak gazete tarafından hiç aranmamış. Taner, bunun üzerine Ertuğrul Özkök'e (elbette yayınlanmayan) şu mesajı geçmiş:
"Yazarınız, 23 Haziran'da gazetede benim için, 'ortadan kayboldu' demiş. Ben, bir gazeteci arayınca hazır kuvvet bulunması gereken emir kulu muyum? Sorun yazarınıza, University of Minnesota'yı aramış mı? History Depart-ment'ı aramış mı? Center for Holocaust and Genocide Studies'! aramış mı? Buraları aramış da mı beni bulamamış? Bana buralara not mu bırakmış? Bu ne saygısızlık, bu ne terbiyesizlik Ertuğrul Bey? Benim email adresim yok mu Üniversite sitesinde? Bu soruşturmaların hiçbirisini yapmadan, internetten kolayca bulunacak telefon numaralarını çevirmeden ve email-le haber bildirmeden, birisi için nasıl 'ortadan kayboldu' dersiniz? Sanki ben bir suç işlemişim ve kaçıyorum. Ayıp değil mi bütün bunlar?"
Taner işin etik yanıyla ilgileniyor hâlâ... Am-maa... Yahu sizde de aynısı oluyor mu bilmiyorum, ne zaman Ertuğrul Özkök'ün fotoğrafına baksam, tuhaf bir çağrışım, aklıma hemen Kurtlar Vadisi - Pusu dizisinde Zafer Algöz'ün canlandırdığı "genel yayın yönetmeni Yalçın Yıldız" karakteri geliyor. Niye ki?

Iyi de Taner Akcam Holdwater'a "Iste buradayim!" demek istemisse ve telefon numaralari falan da herkesin ulasabilecegi yerdeyse o zaman neden korkuyor? "Elma dersen cik, armut dersem cikma!" türünden bir oyun mu bu acaba? Reklam dedik ya!
Aynen öyle!

[Historikerzunft]

Holdwater is back... Hier seine Antwort an Taner Akcam. http://www.tallarmeniantale.com/pics/armenia-survival/Armenian-Genocide/debate/Akcam-Debate-intense-3.jpg


http://www.tallarmeniantale.com:80/holdwater-message.htm

[deryatulga]

Taner’i de öldürecekler mi?

Amerika’da, kışların sert geçtiği bir üniversite şehrinde tanıştım ben Taner Akçam’la. Adını çok duymuştum.
Efsaneleşmiş eski bir illegal sol örgütün liderlerindendi.
Ve, kendisininkiler de dahil hayatta hiçbir “sıfatı, ünvanı, makamı” önemsemiyordu, gerçek bir solcu gibi insanları “üretimleriyle” tanımlıyordu.
Yaptığın iş kadar adamdın.
Neşeliydi, şakacıydı, en zor durumlarda bile kolay kolay yakınmazdı.
Üniversitede o tarih dersi veriyordu, ben edebiyat.
Uzun kış gecelerinde bazen buluşurduk, bana yaşadıklarını anlatırdı kendine özgü eğlenceli üslubuyla.
İllegal bir sol örgütü “demokratikleştirmeye” uğraşmış, kendi örgütünü kendine düşman etmişti.
PKK’nın antidemokratik tutumunu eleştirmiş, bu örgütün “ölüm listesine” alınmış, bir saldırıda onun yerine bir arkadaşı vurularak öldürülmüştü.
Onu anlatırken kederlenirdi.
Eşine az rastlanır titizlikte bir adamdı.
Kaçak olarak Beka Vadisi’ndeki kampa gidip gelirken valizinde sürekli “detarjanlar” taşıyıp kampı temizletmesini anlatırken yaşadığı zorlukları değil “hayatın eğlenceli çelişkilerini” öne çıkarırdı.
Silah yerine deterjan taşıyan bir liderdi o.
O sıralarda, İttihatçıların Ermenilere uyguladığı tehciri araştırıyor ve bunun bir “soykırım” olduğunu vurguluyordu.
Bunu, bir Türkün daha o zamanlar bu kadar net ve açık söylemesi zor işti.
Ama o söylediğine inanıyor, inandığını söylüyordu.
Söylediklerinin başını derde sokacağını biliyordu elbet, dert aramıyordu ama dertten kaçmak için susmak, inandıklarını söylememek de ona göre değildi.
İttihatçıların yaptıklarını tek tek sıralıyordu.
Dürüstlüğü ve cesaretiyle saygı uyandırıyordu.
Sonra ben döndüm.
O, Amerika’daki başka bir üniversiteye gitti.
Yeni kitaplar yazdı, yeni düşmanlar kazandı.
Geçenlerde Taner’den bir mail aldım.
Özellikle bir satırı irkilticiydi:
“Önce Hrant, sonra galiba sıraya beni koydular…”
Hrant’ın ölmeden önce “beni öldürecekler” dediği son yazısını hatırladım.
Neredeyse bütün devlet erkanının bildiği, defalarca istihbarat raporlarına geçmiş bir cinayet planının nasıl uygulandığını biz cinayetten sonra öğrenmiştik.
Hrant’a kimse yardım edememişti.
Kimse “bir cinayet geliyor” diye bağıracak zamanı ve fırsatı bulamamıştı.
Bizim “farkında olmamamız” Hrant’ın hayatına mal olmuştu.
Şimdi Taner, “galiba sıraya beni koydular” diyordu.
Hrant’ın öldürülmesi, bizim devletin İttihatçıların günahına sahip çıkmak için yeni cinayetlere bile göz yumabileceğini gösterdi bize.
Onun için Taner’in yazdıkları daha da ürkütücü bir şekilde çınladı içimde.
Belli ki cinayetten önce Hrant’ı uyaran “bir ses, bir sezgi” şimdi Taner’i de uyarıyor.
Ve o, patlayacak bir silahın namlusunun kendisine doğru çevrildiğini hissediyor.
“Ermeniler soykırıma uğradı” dediği için öldürecekler mi Taner’i?
Kendi tarihimizle ilgili inandıklarını söyleme hakkı yok mu bu toplumun insanlarının?
Herkes devlet gibi konuşmak zorunda mı?
Devletin düşüncelerini, tarih yorumlarını paylaşmamanın cezası ölüm mü?
Hangi tarih tartışmasının cezası ölüm olabilir?
“Ermeniler soykırıma uğradı” diyen herkesi öldürecek misiniz?
Bu cinayeti işlerseniz, dökülecek kan “soykırımın olmadığını” mı kanıtlayacak?
Ermenileri öldüren İttihatçıların ruhu dolaşıyor bu ülkede, öldürmeye devam ediyorlar, Ermeni, Türk, Alevi, Sünni, Protestan, Kürt ayrımı yapmadan öldürüyorlar….
Daha ne kadar devam edecek bu?
Daha ne kadar zaman insanlar öldürülecek?
Bu devlet ve bu toplum Hrant’ı koruyamadı.
Bari Taner’i koruyalım.
O, dürüst ve cesur bir adam.
Bu ülkede söylenilmesi en zor sözü söyledi… İnandığı için söyledi.
Başını derde sokacağını bile bile inandığını söyleyen bir insana, inancı ne olursa olsun, saygı duyulması gerektiğine inanırım ben.
Kapısında ölüm dolaşıyor şimdi onun.
Bu ülkede bunca gazete, bunca gazeteci, bunca aydın var, Taner’i korumak için kimsenin sesi çıkmayacak mı?
Hiç unutmayın.
Taner’i bizim sessizliğimiz öldürür.
Yarın herhangi bir şey olursa, hepimiz suçortağı oluruz.
Bir insanı koruyun…
“Ben de insanım” diyebilmek için yapın bunu.
Yapmazsanız… Sessizliğinizi bir ölüm gibi taşırsınız ömrünüz boyunca.





9 Temmuz 2007, Pazartesi

[deryatulga]

Cumhuriyet, İslam diniyle barışmalı

Sayı: 649 - 14.05.2007 | Cemal A. Kalyoncu - c.kalyoncu@aksiyon.com.tr

Bütün sülalesinin ülkücü olduğunu söyleyen, İlhan Selçuk hariç hayatında kimseye biat etmeyen Dağıstan kökenli Gürbüz Çapan, Alevi, Kürt, PKK’lı olduğu iddiaları ile Cumhuriyet’e ortaklığını Aksiyon’a anlattı.

Oğlunuzun başına gelen kazadan sonra sizin bu durumunuza sevinenler olduğunu düşünüyor musunuz? Böyle bir hisse kapıldınız mı hiç?

Bilmiyorum. Yani ben kimsenin bu durumuna sevinmem; ama yine de milletin ne yaptığını bilemiyorum. Bende öyle bir duygu yok yani.

-Aydın Güven Gürkan’ın Teşvikiye Camii’ndeki cenazesinde, siyasi manada ‘Günahımızın kefaretini ödüyoruz’ diye bir söz sarf etmiştiniz. Bu hadiseden sonra böyle bir şey aklınıza geldi mi?

Günahım olsa idi çocuğum yoktu şimdi. Yani bu, Allah’ın oğlumu bana yeniden bahşetmesidir. Verilmiş sadakalarımın, yaptığım iyiliklerin karşılığıdır. Ali iyiliğimin kefareti olarak geri geldi. Benim sevabımdır Ali. Ha beni siz günahkâr görebilirsiniz.”

ÇAPAN-ŞEYH ŞAMİL BAĞLANTISI

Bir mahkemedeki savunmasında söylediği gibi, 7 ceddi isyankâr, asi bir aileye mensup olan Esenyurt eski Belediye Başkanı Gürbüz Çapan, 22 Mart’ta oğlunun geçirdiği ve bir kişinin hayatını kaybettiği elim trafik kazasından sonra yine kamuoyunun gündemine girdi. Esenyurt’ta üç dönem belediye başkanlığı yapmış olan Çapan, Dağıstan’dan göç etmiş bir aileye mensuptur: “İlk hareketimiz 1860’ta başlamış. Biz Dağıstan’ın Terek köyündeniz. Yani benim bulduğum yer orası. Şeyh Şamil ayaklanmasında büyük dedelerim Şeyh Şamil’e katılmışlar. Hatta yine büyük dedelerimden Aslan Bey, Hacı Murat’a karşı mücadele vermiş kişilerden biridir. Daha sonra Şeyh Şamil teslim olunca da bunlar ata binip önce Gürcistan Borçalı’ya kaçmış, 1897-99 gibi de Kars’a doğru geçmeye başlamışlar. Kars’ta farklı kasabalarda yerleşmişler. Benim büyük amcam Kara İbrahim de Teşkilat-ı Mahsusa’nın elemanlarından birisidir. Bu Yakup Cemil ile ilgili kitaplarda adı geçen Kara İbrahim, babamdan 25 yaş büyük, aynı anadan doğmuş büyük amcamdır.”

KARDEŞİM GÜNAY CUMHURİYET OKUMAZ

Ailesi Kars’ın Çıldır ilçesinin Kakaç köyüne gelip yerleşen Çapan, şeceresinin, dedesi Resul, onun babası Osman, onun babası Aslan ve onun da babası Emir Aslan yoluyla Şeyh Şamil zamanına kadar ulaştığını anlatmaktadır: “Yani hep bir isyan kuşağı var. Şeyh Şamil’in yanından çıkmış gelmişler. Hiç böyle tahsil, terbiye bilmem ne falan filan yok; ama işte kendilerine paşa, kolağası, miralay demişler ve en sonunda Ekim devriminden sonra Çıldır Şûra Hükümeti’ni kurmuşlar bunlar. Hem ana hem de baba tarafından dedelerim var içlerinde. Sonra Cenubi Garbi Kafkas Cumhuriyeti’ni kurmuşlar. Şimdi hep ben takılarak söylerim ‘aklı az olanın cesareti fazla olur’ diye. Ecdadımız bu ülkeye hürriyeti getirdi ama eşitliği getiremedi. Maalesef Türk halkı aklı ile gitmediği, gözü ile değil kulağı ile beslendiği için böyle oluyor. Bizler mesela hiç Marks, Engels, Lenin okumadan Marksist, Leninist olduk.”

Çapan ailesi, Gürbüz Çapan’ın baba tarafından dedesi Resul Bey’in üç evliliğinden 16 çocuk sahibi olması, diğer dedesi Bekir Bey’in de başından yedi evlilik geçmesi vesilesiyle çok kalabalıktır. Gürbüz Bey’in neredeyse Kars’taki her kasabada bir amcası veya yakını vardır. Çapanlar politik görüşleri bakımından da şaşırtıcı bir sülaledir. “Amcamın oğlu ülkücüdür, benim bütün sülalem ülkücüdür. Öz amcamın oğlu Atilla Kaya, Ülkü Ocakları Başkanı idi, şimdi MHP Genel Başkan Yardımcısı. Mesela küçük kardeşim, Almanya’da Cemalettin Kaplan’ın adamı, arkadaşı idi. Bir tek ben solcuyum içlerinde. Bir de kardeşim Zeki biraz solcu oldu. Kardeşim Günay’la sadece karındaşım. Hiçbir siyasi ortak yanımız yok. Cumhuriyet Gazetesi’ne de ben bulaştırdım onu. ‘Git’ dedim ‘şu gazeteyi yürüt.’ Yoksa ne Cumhuriyet okur, sever falan, öyle değil yani.”

İLK OYUNCAĞIM TABANCA OLDU

Gürbüz Çapan’ın babası Mahmut Bey ise çiftçilikle meşgul olmuş birisidir: “Yani babam dilencilik yaparak beni okuttu! Hakkımda anlatıyorlar. Çok fukaraydı da, sonra tombaladan para çıktı falan. Sen de oraya geleceksin de… İşte ‘doktordu da, geçinemiyordu. Onun için bir çocuk yaptı.’ Yok böyle bir şey. 8 kardeşten sonra fazla çocuk yapmak korkuttu beni. Öyle bir tepki idi belki. Sonra pişman oldum aslında.”

Çapan, ailesinin, iddiaların aksine köyün iyi durumdaki ailelerinden biri olduğunu söylemektedir: “Benim hassas olduğum konulardır bunlar. Babam kimseye muhtaç bir adam değildi.” Gürbüz Çapan’ın bu konulardaki hassasiyeti, özellikle Esenyurt Belediye Başkanı olduktan sonra mal varlığının arttığı iddiasında bulunanlara karşı gelişmiştir herhalde.

6’sı erkek 8 çocuklu bir ailenin en büyüğü olarak 19 Mayıs 1954 tarihinde dünyaya gelen Gürbüz Çapan, ailesinin olduğu kadar doğduğu köyün de umududur aslında. Başarılı öğrencilik hayatından dolayı herkes onun ileride ‘bir şey’ olacağı beklentisine girer ki, bu durum da, ‘efendi’ diye adlandırdıkları Gürbüz’ün çocukluğunu yaşamasına engel olduğu gibi, onu büyük bir stresin altına sokar: “Yani önce bizim köyün kuşuydum, sonra Çıldır’ın kuşu oldum. Ben hiç oyun falan oynayamadım. ‘Efendi oynamaz, efendi şöyle olur diye köylüler bize bir rol biçtiler ve ben o role uygun davranmaya çalıştım. Bu çok ağır bir sorumluluk gerektiriyordu. Ve benim ilk oyuncağım tabanca oldu, 1974’te, üniversiteye gittiğim zaman.”

CENGİZ ÇANDAR BENDEN ÖNCE İNKİŞAF ETTİ

Köyünde okul olmadığı için ilkokulu birkaç köy dolaşarak bitiren Çapan, 27 Mayıs 1960 darbesi olduğunda daha 6 yaşındadır; fakat öğretmenleri ‘Olur mu böyle, kardeş kardeşi vurur mu?’ diye marş söylettikleri için o dönemi gayet iyi hatırlamaktadır. Son sınıf öğrencisi iken köyünde ilkokulun açılması ile bir ay boyunca İstiklal Marşı okuyarak ilk diplomasını alır. Ortaokulu Kars’ta okur. Ticaret lisesinden mezun olduktan sonra fark derslerini vererek Kars Alparslan Lisesi’ni de bitirir. Lisede Kars’ta ilk defa duvar gazetesi çıkaran, okulda Dostoyevski Kulübü kuran, özel günlerde şiir ve kompozisyonları ile hediyeler alan ve okullarını birincilikle bitiren Çapan, Deniz Gezmiş’lerin asıldığı gün lise son sınıf talebesi olarak bildiri dağıtmaktan karakolluk olur. Ancak başarılı bir öğrenci olması sebebiyle ‘iki tokatla’ serbest bırakılır.

Ailesinde hemen herkes milliyetçi siyasi görüşte iken Gürbüz Çapan henüz lise öğrenciliği zamanında kendisini sol rüzgâra kaptırmıştır. Bu uğurda amcalarından ‘Niye komünist oldun?’ dayakları yediyse de o inatla yolunda yürümeye devam eder: “Ben inancıma yürüdüm.” Onun solculuğa meylinin temelinde ‘eşitlik, adalet yok’ düşüncesi vardır: “Derse hiç öğretmen gelmemiş. Bu şartlarda Kars Lisesi’ni bitiriyorsunuz. Geliyorsunuz Galatasaray Lisesi veya Robert Kolejli ile aynı anda, aynı sürede yarışıyorsunuz. Bizim çoğumuz okuma bilmiyordu bir kere. Sınav sorularını okumaya yetişemiyorduk. Bu adil bir şey mi gözüküyor sizin için? Yani herkes lise okuyor, birileri daha eşit lisede okuyor! İlk sorduğum sorular bunlardı mesela. Sonra nereye baksam bu ülkede eşitlik, adalet olmadığını gördüm. Ben adalet aradım, eşitlik aradım. Ve aramaya devam ediyorum.”

Bugün Gazi Üniversitesi olan Ankara’daki İktisadi Ticari İlimler Akademisi’nde (AİTİA) okumak üzere Kars’tan ayrıldığında yıl 1974’tür ve tam 20 yaşındadır. O sıralarda çıkan afla Mamak Cezaevi’nden salıverilen Doğu Perinçek ve grubundaki Oktay isimli bir arkadaşını karşılamaya bile gider o. Fakat Perinçek ve grubu sonradan PDA’cı olurken Çapan’ın da içinde bulunduğu sol fraksiyon Dev-Yol’a devam eder: “Cengiz Çandar’lar bizden öncedir. Cengiz hep benden önce inkişaf etti, her anlamda. Dedim işte, bunu yaz. Son zamanlarda bir şey oldu bana, dökülüyoruz! Bu travma beni mahvetti.”

YILMAZ GÜNEY’E ÇOK GÜLERDİM

Üniversite gençliğinin de etkisiyle Ankara’da solculuğunu pekiştiren Çapan, artık sol adına her yerde vardır. 3 Mart 1976’da bildiri dağıtırken, sonradan sivil polis olduğunu öğrendiği kişilerle kavgaya girişince içeri alınır: “11 kişi, hiç birbirimizi tanımıyorduk. Bizi örgütçü yaptılar ve birbirimizi içeride tanıdık. İçlerinde en iri ben olduğum için ‘Gürbüz Çapan ve 10 arkadaşı yakalandı’ diye haber yaptılar.”

Çapan, hapis hayatı ile de ilk kez o zaman tanışır: “İki gün dövdükten sonra götürdüler bir 12 Mart günü tutukladılar beni. Bir tek ilk tutuklandığım günü hatırlıyorum, gerisini hatırlamıyorum zaten.” Ulucanlar’da Çapan’ın tanıdık arkadaşları da vardır o sıralarda: “Bizimle beraber Yılmaz Güney, Taner Akçam, Melih Pekdemir vardı. Güney, karısına çok sık mektup yazardı. Bir de bir roman çalışması içindeydi. Sonra çok sık jimnastik hareketleri yaptığını hatırlıyorum. Ben de çok gülerdim ‘Ulan ne yapıyor bu?’ diye.”

TÜRKİYE’NİN HER YERİNDE VARDIM

Hapishane hayatı onlar için de bir nevi eğitim yeri olur. Çapan, ilk defa orada ciddi kitap okumaya başlar: “Fırlamışız raydan, böyle cin gibiyiz. Hiçbir halt bildiğimiz yok. İçeride ilk defa ciddi kitap okumaya başladık. Fakat hiçbir şey de anlamadım esasında. Çıktık, dolaştık Marksist, Leninistler olarak. Biz ‘İşte oportünizmin gözünü çıkaracağız, şunu ezeceğiz, bunu ezeceğiz, oligarşinin belini kıracağız diye sloganlar ezberliyoruz ama işin esası kayboluyor. Oligarşiyi çok sonra öğrendim (gülüyor). Samimi söylüyorum. Ben hekim olduktan sonra Kapital’i okumaya başladım.”

İlkinden sonra, daha pek çok kez hapishaneye girip çıkar Çapan. Ama hapse bir kez olsun düşmek anlaşılan içinde bulunduğu kitle için de ‘rahatlatıcı’ sebeptir: “Öyle girer çıkardık o zamanlar, bir ay, iki ay. Bizim için bir anlamı yoktu o işin. Ama hapishane hayatı bizim için en özgür olduğumuz günlerdi. Dışarıda hayat zindan gibiydi. Hem hapse düşmeyene biz eşek derdik. Adam dediğin hapse düşmeli. Düşmeyen adam olur mu ya! Mesela bana 5 yıl hapis diyorlardı, Taner’e (Akçam) 725 yıl. Derginin (Devrimci Gençlik-sorumlu yazı işleri) müdürlüğünü yapmıştı. ‘Ulan, ben onun iki katı bir herifim. Daha yakışıklıyım. Olur mu? (Gülüyor)”

AİTİA’da Onur Kumbaracıbaşı’nın talebesi olan Çapan, hapiste iken tekrar sınava girer. İlk tercihi siyasal okumaktır; öyle bir takıntısı vardır. İkinci veya dördüncü sırada tıp fakültesini yazar. Diğer okullar ticaret lisesi mezunu almadığı için Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne girer. Diyarbakır’da okuduğu halde Türkiye’yi karış karış gezen, bütün eylem noktalarında bulunan Çapan, Ankara’da kalıp Siyasal’da okusaydı nasıl hareketli bir hayat sürerdi kim bilir? “Her yere ulaşmaya çalıştım. Malatya’da, Elazığ’da, her yerde idim. Elazığ’da Alevi mahallesi Fevzi Çakmak’ta onlara saldırıyorlardı, 28 gün orada nöbet tuttum. Çorum’da öyle. Diyarbakır’da Kürtler, Ermenilere saldırıyorlardı, Ermeni kilisesinin kapısında bekledim. Maraş’a geç yetiştik; ama vardık. Müthiş bir dramdı o. Biz uyduruk bir milletiz. Bu olaylarda çatıştırdılar, Alevi-Sünni çatışması yaptırdılar. Şimdi bunların karşısında durmak benim için doğru bir şeydir; doğru yapmışım. Bugün yine olsa yine yaparım. Yani çoğunluksunuz, güçlüsünüz diye başka birini imha etme hakkınız yoktur. Ben bütün yurttaşlarımı eşit gördüm hep. Hiçbir Müslüman’ı dövdürmedim. Benim okuduğum okulda hiç kimse Müslüman MTTB’lileri (Milli Türk Talebe Birliği) dövmemiştir. Çok fazla sorumluluk yüklenmiştik. Yani bu ülkeyi düze biz çıkaracaktık. Böyle inanıyorduk. İman ediyorduk. İmanımızda sorun yoktu bizim. Nasıl mümin hiç soru sormaz, soru sormak şirk koşmaya giriyor; bizim de öyle idi. Hiç soru sormadan bir dinin cemaati idik. Hepimiz ölmeye adaydık. Ölüme nişanlı, yaşamaya sözlü idik.”

KONUŞABİLSEYDİK KİMSE KİMSEYİ İNCİTMEZDİ

-O zaman sağda ve solda 20’li yaşlardaki gençleri savuran bir rüzgâr esiyordu. Bugünden geriye dönüp baktığınızda kullanılmış olduğunuzu düşünüyor musunuz?

“Ben size ibret alınması gereken bir şey anlatacağım. Biz bütün sol fraksiyonlar 1976-80 yılları arasında 4,5 yıl süren Profilo direnişini nirengi noktası kabul ederiz. O direnişte bir sürü insan öldü. Biz ki sermayenin uşağı değiliz deriz, biz ki emekten yanayız, yani tekelci sermayeye karşıyız falan yani onlarla beslenen grubuz. Sonra baktım hiç Koç’un fabrikalarında grev yapmamışız, Sabancı’ya hiç uğramamışız.

-Sebebi neydi sizce?

Nereden bileyim?

-Peki kanaatiniz nedir?

Kanaatimi boş ver, şimdi sorular soruyorum. Yeteri kadar bir şey bu. Ya da mesela Mannesmann Boru Fabrikası, devletin, Sümerbank’ın boru fabrikasında 4,5 yıl grev sürüyor. Fabrikayı kapatıyorlar, altından Asım Kocabıyık çıkıyor, Borusan. Yani solcular da güvercinleşirler. Şimdi bugün ‘günaydın’ diyebilirsiniz. Sonra fark ettim ben. İşte durunca fark ettik. Biz koşu hâlinde idik. Garip şeyler yaptık. Yani o zamanki mesela faşistler de öyle idiler. Onlar daha garibandılar.”

TERCÜME İDEOLOJİLERDEN KURTULAMADIK

Türkiye’deki bütün ideolojilerin tercüme olduğu vurgusunu yapan Gürbüz Çapan, sorunların temelinde de merhametsiz bir toplum olmanın ve birbirimizle konuşmayı becerememenin yattığını düşünüyor: “Diyalog kuramıyoruz ya! Konuşabilseydik, hiç kimse hiç kimsenin burnunu kanatmazdı. Çünkü hepimiz aynı şeyle beslenmişiz. Yahu ben de yoksulluğa karşıydım, ben de adalet istiyordum, ben de hürriyet istiyordum. MHP’li de, Müslüman da, herkes bunları istiyor, ama kimse birbiri ile konuşamıyor. Geldik şimdi, ideolojiler bitti. Bizim bütün ideoloji tercüme idi. Faşizm de tercümedir, komünizm de. Yani Türk solu kendini doğuramadı. Aybar’ı boğduk biz. Boran’ı teslimiyetçilikle suçladık. Çünkü biz gözümüzle değil kulağımızla besleniyoruz. Yani dayanışma ruhumuz yok. Birbirimiz hakkında bir sürü önyargımız var. Belki kırılacak bu.”

Çapan, çarpıcı açıklamalarına devam ediyor: “Türkiye kendisini tercüme ideolojilerden kurtaramadı daha. Esas sorun bu. Birbirimizle konuşamıyoruz. Belediye başkanı iken seçim arifesinde kürsü kurdum, her parti gelsin konuşsun diye. Mukadder’e (Başeğmez) karşı çıktı Kürtler. O da dedi ki ‘Ya buraya onbaşı gelse hepiniz ayağa kalkarsınız. Biz burada siviliz diye şey yapıyorsunuz.’ Sosyalleşemiyoruz bir türlü. Yani ötekine el uzatamıyorsun. Soruyorsun necisin? ‘Ülkücüyüm’ diyor. Ne demek ülkücü? Herkesin ülküsü var, ülküsüz insan mı olur? Faşistim diyemedi Türk faşistleri kendilerine. Türkiye’nin komünistleri kendine komünist diyemedi. ‘Devrimciyim, sosyalistim’ filan böyle yandan oynuyor. Yani ne isen o olacaksın. Her şeyi deforme ettiğimiz gibi onu da deforme ediyoruz. Yani bunlar hep tercüme… inanmıyorlar.”

-Bir tek gerçek var: Müslümanlık.

Onların durumu daha da ağır.

-Ya maruz kaldıkları muamele?

Nerede öyle bir şey? Kim namaz kılarken size bıçak atmış ya!

-Başı örtülü diye okul okuyamıyor mesela kız çocukları.

Biz kız çocuklarının okumasını istiyoruz. Türbanlı, türbansız okusunlar. Devlet dairesinde görev verme. O başka bir şey. Ama yani keşke okusalar.

ALLAH SENİN BELANI VERMESİN!

-Bir yandan ‘haydi okula’ kampanyaları yapıyorsunuz…

Bak Gürbüz Çapan ıslah oldu, onlar kim ki. Yani ben şimdi Misak-ı Milli, Türkiye’nin bekası filan uğruna proje çıkarmaya çalışıyorum aman ne yapabiliriz diye. Kars’ta hayvan ve bitki türünü değiştirmeye çalışıyorum. İşte mısır ektirdim, Kağızman’a ceviz, badem, kayısı gönderiyorum. Karınlarını doyursunlar da namerde muhtaç olmasınlar diye uğraşıyoruz. Ben oradan bu noktaya geldim.

Üniversiteyi Kredi Yurtlar ve Sabancı’nın verdiği karşılıksız bursla okuyan Çapan, kendini savunma amaçlı silah kullandığını da ifade etmektedir halihazırda: “İyi silah kullanırım. Fakat 1979’da silahı bıraktım, bir daha da elime silah almadım.”

-Birini öldürdüğünüz oldu mu?

Öldürmedim kimseyi de.

-Zaman aşımına uğramıştır, söyleyebilirsiniz!

Yok da ancak beni herkes silahlı zannediyor.

-Öyle bir imajınız…

Cellat gibi.

-Alevilik de olur, Kürtlük de olur, PKK da olur…

Senin Allah belanı vermesin (gülüyor).

-Bu soruları ben uydurmuyorum. Hakkınızda söylenenler bunlar.

Ben bunları ne yapayım!

-Ailenizde Kürtlük var mı?

Dağıstanlıyım ben. Dağıstan’da Kürt yok.

-Alevilik?...

Yezid’im, Yezid. Yezidi değilim, hayır. Hani Aleviler Yezid diyorlar ya. Yahu Sünni’yim ya (gülüyor).

TÜRK OĞLU TÜRK’ÜM; KÜRTLÜĞÜM OSMANLI’DAN!

-Bizimle alay ediyorsunuz.

Yok alay etmiyorum. Öyle diyorlar da. Niye bunları yapıyorsun şimdi diyorsun kafandan. Ama Türk’üm yahu, Sünni Türk.

-Bu soruları sormamın sebebi…

Çünkü kimisi bizi Alevi zannediyor, kimisi Kürt zannediyor. Hiçbiriyim. Türkoğlu Türk’üm.

-PKK ile anılmanız nasıl oldu?

Teşekkür ederim devlet-i âlîmize. Eskiden Osmanlı’da siyaseten kat’l diye bir şey vardı. Siyaset yapacağın zaman sokaktaki en şey neyse, yaftayı oradan geçirirlerdi. Eskiden komünist olmak suçtu bu ülkede, şimdi Kürt olmak suçtur. Yani Kürt olunca PKK’lı da oluyorsunuz otomatikman. Zincirleme gidiyor. Komünistlikten çıkınca bana Kürtlük kaldı. Yani Kürtlüğüm Osman-i âlîdendir; bizden değil. Babam Kürt değil, dedem Kürt değil, yani yanımızda Kürtler falan da yok. Dağ başında bir köydeyiz. Ama dövecekler ya, Kürt yaptılar, çete yaptılar, mafya yaptılar. Benim Kürt’le problemim yok ki. Ben Kürt düşmanı değilim sadece. Aşlarını, ekmeklerini yedim. Evlerinde beni sakladılar. Allah onlardan razı olsun.

APO İLE SAMİMİYDİM; AMA…

-Ne zaman sakladılar?

Her zaman. Öğrenci iken giderdik evlerinde, neleri varsa ikram ederlerdi. Ben Diyarbakır, Bingöl, Bitlis, Van’da, Şam’da, o bölgenin hepsinde büyüdüm. Ben hep hürmet gördüm, hiç kötü bir şey görmedim. Tartışırdık en fazla işte. Apocularla tartışırdık. Apo ile samimi idim. Apo’nun köyünde Dev-Genç derneği kurdurdum. Biz Apo’yla böyle bir adamız yani. Fakat yani bizi Apo’cu yaptı herifler.

-Tanışıklığınız var mı onunla?

Var tabii. ADYÖD (Ankara Yüksek Öğrenim Kültür Derneği) vardı. Onun üst yönetiminde o da vardı, ben de vardım. O zaman Apo değil, Abdullah Öcalan’dı.

Maraş Olayları’ndan sonra arkadaşlarıyla arasında ‘arıza’ çıktığı için onlardan ayrılan Çapan, devlete karşı örgütlenmeden de vazgeçer o tarihlerde: “52 tane sol fraksiyon vardı, hepsiyle de tartışmalı, çatışmalı halde idim. Yani bana göre diğer 51’i yanlıştı. Bir tek doğru Dev-Yol’du. İşte o zaman iman tahtam eksildi; bıraktım (gülüyor). Kendim vazgeçtim, karakolda falan sopa yiyip bırakanlardan değilim yani.”

Çapan, hareketi bırakır bırakmaz düzenli bir hayat kurmaya karar verir; liseden arkadaşı Ayfer Hanım’la evlenir: “Hareketten ayrıldım, hayatım bitti herhalde, onun için evlendim diyorum da hanım kızıyor ‘Beni mi buldun?’ diye.”

ŞİMDİ KÖYDE ÇOBANDIM

Aslında Çapan, henüz ortaokul öğrencisi iken köyünde bir yakınının kızıyla evlendirilmek istenir. Fakat bu karara direnmeyi başarır ve bunu da hayatının dönüm noktası sayar: “Çünkü onunla evlenseydim şimdi köyde çobandım muhtemelen.”

Ayfer Hanım’ın büyükdedesi de Çapan’ın meslektaşı, Kars’ın ilk belediye başkanlığını yapmış Hüseyin Ali Han Tanındı’dır. Çapan’ın anlattığına göre, onlar da Azerbaycan’da hanlık yapmalarına rağmen kaçıp gelmiştir Kars ve civarına. Çapan çifti 1999’da ayrılmasına rağmen halen aynı evi paylaşmaktadır…

Neyse, Çapan, örgütlenmeyi bırakmasına rağmen, yaklaşık 8-9 ay sonra gerçekleşecek 12 Eylül darbesinde askerler “vefa” örneği göstererek ilk arananlar arasında onun ismine de yer verir: “Yine benden başladılar. Perde gerisi şefi budur ve örgütü niye bıraktın diye dayak yedim.” O sırada Diyarbakır’da bulunan Çapan, baskından birkaç saat önce de işareti almıştır: “Üst katımda bir tane hacı annem vardı. O sabah 5’te namaza kalkıyor. Radyoyu açıyor. Diyor ki oğlu Abdo’ya, ‘Gürbüz’ü çağır, darbe oldu. Ben oradan çıktım, (sonra) kapıyı kırıp içeri girdiler.”

-Yine Müslüman’ın namazı kurtarmış sizi!

Evet yani. Yahu benim şimdi Müslümanlıkla çok fazla problemim yok.

-Namaz kıldığınız oldu mu?

Hayır, ben namaz kılmadım. Yahu biz Müslüman solcuyuz. Biz Müslüman’ız kardeş. Yani bizim dinimiz var, benim ırkım var. Marks nasıl Alman, Lenin nasıl Rus ise ben de Türk’üm! Şimdi dinden soyunmak, yani ne yapayım. Bize de bu düşmüş! Ama dini yerine koymak, dinle barışmak gerekiyor. Yani bu cumhuriyet bir dini ile barışması gerekiyor bir de Kürdü ile. Bunu söyleyince beni de Kürt yaptılar. Barışamıyoruz; ne Türk tarihiyle barışabiliyoruz ne de İslam tarihiyle... İyi padişahları say, sana göre başka çıkıyor; bana göre başka. Ama padişahlar bizim, bir dönemin mührü. Böyle bakamıyoruz bir türlü.

[deryatulga]

HALKI TANIYINCA İMANA GELDİM!

Darbeden sonra kaçan Gürbüz Çapan’ı bir daha bulmaları epey zaman alır. Öğrenci olmasına rağmen ancak bir yıl sonra kıstırıp yakalayabilirler onu. Ve 1981’de 90 gün içeride tutulduktan sonra 2 ay da hapishanede yatmak zorunda kalır! 1983’te tıp eğitimini tamamlayıp, kurada Giresun/Dereli’yi çeker. Çapan’ın, uğruna mücadele verdiği halk hakkındaki düşünceleri de burada değişmeye başlar: “İlk imana gelmem halkımla tanışmamla başladı. Anladım neymiş halkımız. Bizim kafamızdaki halkla gerçeği başka bir şeydi.

-Ne fark ettiniz halkta?

Şimdi hiçbir haksızlığa karşı çıkmayan, tevekkül etmiş, teslim olmuş, kurnaz... Yani kurnazlıkla akıl ayrı şeylerdir. Birbirini kandırmak, yalan söylemek, riyakârlık. Hani anlatılır Türk merttir, yiğittir, aslandır falan. Yok böyle bir şey. Türk korkak, pısırık bir şeydir.

Askerliğini Trabzon’da yaptıktan sonra bu sefer Bulancak’ta görev alır. Burada ANAP’lılarla epey ‘cebelleştikten’ sonra da onlar sayesinde oradan ayrılmak durumunda kalır: “Sürekli rapor istiyorlardı, ben de vermiyordum. Karadeniz insanı çok politikaya bulaşmış. En ufak şeyde mebusa ulaşıyordu.”

-Dolayısıyla sizin siyaset yolunuzu ANAP açmış oldu!

Sürgüne gönderdiler beni. Osmanlı aydınları hani pazarlık yapıyorlarmış ya ‘Buraya gönderirseniz giderim’ şeklinde. Bizimkisi de öyle oldu. Ben sosyolojik yapısı bana daha uygundur diye Kartal’ı istedim.

HAKEMLİĞE NİYET, BAŞKANLIĞA KISMET

Çapan, Çatalca’ya gönderilir önce. Hemen ardından Büyükçekmece’ye gelir: “Habire vaka geliyor. Kafa travması, kız kaçırma, işte karakola düşüyorlar falan, gelip rapor istiyor hemşerilerim. Raporluk oluyorlar. Baktım ki bunlar Esenyurt diye bir yerden geliyor.”

1989 seçimleri yaklaştığı sırada, Esenyurt için aday olan 3-4 kişi aralarında anlaşamayınca, kendilerini uzlaştırması için Çapan’dan yardımcı olmasını isterler. Fakat yine de anlaşamayınca bu sefer Gürbüz Çapan üzerinde uzlaşmaya varılır. Ve böylece Çapan 1989, 94 ve 99 seçimlerinde olmak üzere Esenyurt’tan üç kez belediye başkanı seçilir: “Ben hep milletvekili olmayı düşünüyordum. Hanım evi terk etti seçimlerden önce. ‘Sen’ dedi ‘öyle bir adam mı olacaksın?’ Seçimde zor getirdik onu ki millete gösterecekler karısı da var bunun diye.” Belediye başkanı olduktan sonra Gürbüz Çapan’ın ismi hep şayialarla anılır.

-1988’de İstanbul’a geldiğinizde ne kadar mal varlığınız vardı?

Bir evim, bir arabam vardı. Bir de 109 bin mark kadar param vardı.

-Şu andaki mal varlığınız ne kadardır?

Şu anda 57 trilyon İş Bankası’nda, 47 trilyon bilmem nerede, E-5’in sağı-solu benim!

-Şaka da değil!

Valla sayı bilmiyorum.

KARSLILAR BENDEN BIKTI

-Ama mal varlığınız herkesin dilinde.

Şimdi buradaki hikâye şuna benziyor. İki kör köfte yiyormuş. Biri ötekine ‘Neden ikişer-üçer yiyorsun köfteleri’ diye sormuş. Öbürü de ‘Nereden biliyorsun?’ demiş. O da ‘Çünkü ben öyle yapıyorum’ demiş. Belediye başkanı iken TV’lerde de söyledim. Benim hakkımda biri çıksın desin ki “Benden şunu aldı. Soframa elini uzattı, zeytinimi aldı.” Kabul edeceğim. Kursağımızdan hiç haram bir şey geçmiş değildir. Çalıştık çabaladık, hâlâ çalışıyorum. Çok fazla malım mülküm de yok.

-Neyiniz var? Bir dairem var. İşte kooperatif evi var. Daha tapuyu çıkartamadık. Bir şirketim var, inşaat yapıyoruz. Yoksul değilim; ama o denilen paralar bende yok.

-Yandaşlarınıza kolaylıklar, imkanlar sağladığınız…

Biz yapmışızdır, yandaşlarımıza kolaylıklar sağlamayacak mıyız yani?

-Ne kadar?

Ne kadar isterlerse o kadar (gülüyor). Elden ne gelirse yapmışız.

-Bizim suçumuz Karslı olmamak o zaman!

Son seçimde Karadenizlilerden oy aldım, iyi mi? Karslılar bana vermediler. Benden bıktılar.

-Topuğunuzdan vuruldunuz mesela…

Yine bir Karslı vurdu.

-Sebep?

Nam olacağım diye.

-Birisi vurdurttu diye ifade vermişti ama.

Yahu şimdi biz öyle şey yaptık; ama oturmuşlar bunlar, yeni kabadayı olacaklar. İşte kimi şey yapsam namım yürür diye düşünmüşler… Aldım onu sonra sorguladım kendim.

İSTANBUL’A 60 MİLYON TURİST GETİRECEKTİM

2001’de Jandarma tarafından şirketleri incelenen, kardeşleri ile birlikte gözaltına alınan Çapan, Beyaz Şahin Operasyonu çerçevesinde bir süre Kartal Cezaevi’nde de yatar. DYP Genel Başkanı iken Tansu Çiller’in bakanlık teklif ettiği Çapan’ın aklında ise hep İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vardır. Bunun için projeleri bile hazırdır: “Mesela Suriçi’ni, Galata’yı, Pera’yı toptan değiştirmek istiyorum. Eminönü’nü otel, moda merkezi, Fatih’i üniversite bölgesi, Balat’ı da dinler merkezi şeklinde düzenleyip buraya yılda 10 milyondan başlayıp 60 milyona kadar turist getirmek... Bizans’ın, Osmanlı’nın yapılarını açığa çıkarıp İstanbul’u açık müze yapmak, kafamda bunlar var. Deliyim. Zaloğlu Rüstem hikâyesi.

-Solculara yer ayırmamışınız ama projede!

Bir restorasyon işi, yani ölümü göze alma işidir bu.

Kafasında bunlar vardır fakat, partisi ile de problemlidir: “Nereden aday olacağım? Parti mi kaldı elimizde? Benim herkesle problemim var. Beni kimse anlamadı. CHP’den iki sefer üst üste attılar beni. Onur Hoca (Kumbaracıbaşı) diyor ki, birinde attılar, diğerinde de tozunu attılar.

BAYKAL’A BİAT VE CUMHURİYET ORTAKLIĞI

-Baykal’la aranızdaki mesele neydi?

Beni biata zorladı. Biat ettikten sonra niye ona edeyim ki? Ben arkadaş olmak istiyordum. Yoldaşlık hukuku içinde beraber yürüyebiliriz. Bende biat kültürü yok. Onlar da arkadaş istemiyorlar.

Gürbüz Çapan’ın bir de Cumhuriyet Gazetesi’ne ortaklığı söz konusudur. Uzanlar’ın faiz kıskacına aldığı sırada can havliyle finansal çıkış arayan Cumhuriyet, o dönemde çok ortaklı bir yapıya kavuşsa da, gazetede İlhan Selçuk dışında kimsenin sözünün geçmediği bilinmektedir.

-Cumhuriyet Gazetesi’ne ne kadar hissedarsınız?

Yüzde 10.

-Önce hisseler kardeşiniz Günay Çapan’da idi. Hisseleri ondan devraldınız. Cumhuriyet nasıl girdi gündeminize?

Cumhuriyet batıyordu. Uzanlar hacze koymuşlardı. Hacizden ben aldım matbaasını filan. Cumhuriyet kapanmasın istedim.

-Çıkmak isterseniz çıkamıyor musunuz ortaklıktan?

Çıkamazsınız.

-Niye? İlhan Selçuk bırakmaz…

Çıkmam, çıkmam.

-Yayın politikasından memnun musunuz?

Memnun değilim.

-Yönetim kurulu toplantılarına katılıyor musunuz?

Katılmıyorum. Şimdi gazete derken aklıma İlhan Selçuk geliyor. Benim ona bir laf söyleyecek hâlim de yok. Yani terbiyemiz vardır. Bu gazeteyi o yapıyor. Ben oraya yüzde 10 ortak olunca şunu da yap diyecek hâlim yok. Ben gazete yaşasın istedim. Hâlâ istiyorum.

-Aylık belli bir ödenek ayırıyor musunuz Cumhuriyet’e?

Yok hayır.

-Turgay Ciner de ortak orada.

Herkes var, kim yok ki?

İLHAN SELÇUK NE DERSE O

-Onların hisse dağılımı nasıl? Herkes 10 mu, yoksa?

Hepsine yüzde 10. İlhan Abi karar verir o işe. O ne derse biz onun şeyiyiz.

-Hani kimseye biat etme yoktu sizde?

Yaşlandık herhalde.

-Sabah’a el koydu TMSF, Ciner’i temsilen de Kenan Tekdağ var orada?

Sıkar ula, hodri meydan. Orada ben varım, oranın sahibi benim.

-Onu sormadım. Bağlantısı olmadığını biliyorum.

Sana değil bu. Yani bilen bildiğini yapsın. Hodri meydan. Yani bize bilen bildiğini esirgemesin. Her türlü muameleden geçmiş bir adamım.

-Belki satın alacağım!

Konuşalım. Olur memnun olurum.

-Çok pişmansınız galiba?

Pişman değilim. Cumhuriyet’ten pişman mı olunurmuş. En büyük cumhuriyet bizim Cumhuriyet’tir. Canımın istediğini çağırır ortak ederiz. Cumhuriyet’e sadece gönüldaşları ortak olabilir. Oraya Karamehmet de ortaktır, Aydın Doğan da, Turgay Ciner de ortaktır, ben de, Koç da ortağız.

İKTİDAR EZBER BOZAMADI

-Koç da ortak mı?

Herkes ortaktır Cumhuriyet Gazetesi’ne.

-Koç nasıl ortaktır mesela?

Bayağı ortak.

-Reklam desteği mi veriyor yoksa?

Yahu reklâm desteği veriyor bilmem ne veriyor falan. Bu ülke, beğen, beğenme, bizim cumhuriyet, hürriyeti getirdi, eşitliği getirmedi. Onun için bunları tartışıyoruz. Eşitlik olabilseydi, o demokrasi balonunu şişirebilseydik bunları konuşmayacaktık. Şimdi seninkiler diyor ki biz yaparız bunu. Yapamadılar.

-Benimkiler kim?

Müslüman tayfa. İslam uleması. Aldı partisi oyu, başbakan oldu filan. Düz duramıyor. Aslında durabilmeliydiler. Türkiye’nin ezberini bozmalıydılar. Aynı güç bende olsa ben Türkiye’nin ezberini bozarım.

-Ne yaparsınız mesela?

Bu ülkeye demokrasi getiririz kardeşim. Ben hiç kimseyi devlet eliyle zengin etmem.

Bu söyleşiyi yaptığımız zaman, kendisinin cumhurbaşkanı adayının Tayyip Erdoğan olduğunu söyleyen Çapan, Erdoğan’ın cumhurbaşkanı olması gerektiğini de savunuyordu: “Olmazsa, bu saatten sonra gelirse ona merhaba dersem adam değilim. Her bir cumhuriyet yurttaşı her şey olabilir. Biz kimsenin kulu falan değiliz. Yani Hafız Ali’nin oğlu çoban Sülü nasıl olduysa, Tayyip de olmalıdır, olabilmelidir. Bu tartışma da ayıp bir şeydir. Doğru tartışma şudur? Sandığa razı mıyız? Sandığı niye koydunuz baba? Koyduysan sonuca uyacaksın. Ha sen saymıyorsun. Ben sayıyorum. Saydım. Yani halka saygınız varsa sandıktan çıkana razı olmak zorundasınız.

-Bu memlekette 28 Şubatlar bile oldu, biliyorsunuz.

Ona ilk karşı çıkan benim. Darbe yaptırmayacağız, yaparlarsa karşılarında duracağım. Beni karşılarında yaz. Kombassan, Petlas’ı alınca tekelci sermaye cayırdamaya başladı. O zaman milliyetlerini okuyun, yolunuzu bulursunuz yani. Ben çıktım bunu BTV’de anlattım. Sonra beni çektiler ‘Ne demek istiyorsun?’ diye.

CUMHURİYET VE CHP İLE İLGİLİ TARİHÎ BEYAN

-Çeken kim?

Ya boş ver. Ne demek istediğim açık. Bu ülke üç-beş aileye mahkûm mudur?! Bir katma değer üretseler başımı da kırsalar. Dışarıda bir markamız olsa. Şu Beko’nun dışında bir şey mi var? Onu da Allah’tan Yahudiler başa geçti de marka yaptılar. Yani biz bütün değerlerimizi toplayıp toplayıp 5 aileye hortumla basmak zorunda mıyız? Beni solcu yapan şeyler bunlar, beni hâlâ ayakta tutan bu inattır.

Cumhuriyet Gazetesi ve CHP hakkında tarihe geçecek bir görüş beyan eden; fakat söz verdiğimiz üzere buraya alamadığımız görüşlerin sahibi Çapan, Radyo Manşet’te de Aslan Hikmet Çetinkaya ile ortaktır. Çapan, belediye başkanlığından sonra bir haber dergisi ve bir de TV projesine girişip, yarım bırakmıştır: “Yapmak istiyordum, beceremedim. Kadroyu kuramadım. Kurdum acayip bir şey çıktı ortaya. Haddimizi bileceğiz. Bu işi ben yapamıyorum, işi yapanlara bırakmak lazım.”

Yakın zamanda TMSF’nin, borçları nedeniyle şirketlerine el koyduğu Çapan, bunun kefaletten kaynaklanan 7 milyon dolarlık bir borç durumu olduğunu ve bir takvime bağlandığını anlatmaktadır.

BABAMI ANLAMIYORDUM

Hayatı boyunca yaptığı hiçbir şeyden pişmanlık duymayan Gürbüz Çapan, bir babanın çocuğuna karşı yaşayacağı en zor anlardan birini de aldığı kaza haberiyle yaşamıştır: “Hapse düştüm, çıktım, vuruldum, düştüm, kalktım ama hiç böyle bir sıkıntım olmamıştı hayatta. Babam kazanın ikinci günü geldi, sarıldı bana, başladı ağlamaya. ‘Evlat acısını tattın mı?’ dedi.”

-Babanız da sizden razı değilmiş demek ki.

Babam ‘10 yıl radyo taşıdım yanımda, tarlaya götürdüm, kötü haber gelecek diye’ dedi. Hiç bilemedim ki babamın öyle bir şey yaşadığını; ırgalamıyor ki ana-baba seni. Onun oğlu o, ama o benim babam değildi. Bende baba duygusu yoktu. Anlamıyordum adamı ki.




AKSİYON - HAFTALIK HABER DERGİSİ - www.aksiyon.com.tr

[deryatulga]

Hrant Dink'ten Sonra Sıranın Kendisine Geldiğini Düşünen Tarihçi Taner Akçam Kaygılı "Hayatımdan endişe ediyorum!"

defaultStatus = 'Haberler \> Güncel \> Hrant Dink\'ten Sonra Sıranın Kendisine Geldiğini Düşünen Tarihçi Taner Akçam Kaygılı"Hayatımdan endişe ediyorum!" - 1/1. sayfa';Kaynak: Yeni Aktuel
Yer: Türkiye
Tarih: 19.7.2007

Hrant Dink gibi öldürülmekten çekindiğini ve hakkında linç kampanyası başlatıldığını söyleyen Akçam'a göre Türkiye'de yaşananlar faşizmin ayak sesleri… Akçam "Gümen'in internet sayfasında terörist eylemlerim olarak yansıtılan liste, 1974-1975 yıllarına ilişkin gözaltına alınmalarımdır ve bunların kaydı Emniyet'ten başka hiçbir yerde yok! Bu bilgileri bu zata kim servis ediyor" dedi.

"Düşüncelerinizin tamamına karşıyım. Ama onları söyleme hakkınızı hayatımın sonuna kadar savunacağım."
Ünlü Fransız düşünür Voltaire'in günümüzden iki buçuk yüzyıl önce söylediği ve Aydınlanma Devrimi'ne öncülük eden bu sözü ne yazık ki yine gündemde! Çünkü Türkiye'de farklı sesler, farklı görüşler yine kolayca vatan haini ilan ediliyor, daha da vahimi hedef gösteriliyor; tıpkı Hrant Dink cinayeti ve Malatya Katliamı'nda olduğu gibi! Ermeni sorunu konusunda devletin tezlerinden farklı düşüncelere sahip olan tarihçi Taner Akçam'ın Agos Gazetesi'nde yazdığı iki yazıdan sonra başına gelenlerse bu kanlı olaylardan ders alınmadığını gösteriyor. Akçam, ABD'de kendisini terörist olarak tanıtmaya çalıştığını iddia ettiği ve Ermeni lobisine karşı Türk tezlerini savunmasıyla tanınan "Holdwater" takma adlı kişinin gerçek adını açıklamasından kısa bir süre sonra Türkiye'den gönderilen bir tehdit mektubu aldı. Ardından da Akçam hakkında bir karalama kampanyası başladı. Yazar Ahmet Altan'ın gazetem.net sitesinde yayımlanan 9 Temmuz tarihli yazısındaysa Taner Akçam'ın gönderdiği e-mail yer alıyordu: "Hrant Dink'in kaderini paylaşmaktan korkuyorum!" Hrant Dink'in son yazılarından birinde dile getirdiği güvercin tedirginliğini yaşayan Akçam, Yeni Aktüel'in tehditlerle ilgili sorularını yanıtladı.
- Holdwater'ın gerçek kimliğini neden açıkladınız?
Holdwater, ABD'de adını saklayarak aleyhime açık yalan ve iftiraya dayanarak kampanya faaliyetleri yürüten, kelimenin gerçek anlamı ile bir muhbir. Bu muhbirin internet sitesindeki asılsız bilgilere dayanarak Kanada polisi tarafından terörist olduğum suçlamasıyla dört saat gözaltına alındım. Kanada polisi bu zatın sitesindeki bilgilerle tahrif edilmiş Wikipedia sayfasını bana kanıt olarak verdi. Ben 1 Kasım 2006'da New York'taki bir kitap tanıtımı toplantımda fiziksel saldırıya uğradım. Polis korudu beni. Benim bütün toplantılarıma bu tür saldırılar organize ediliyor.
- Bu saldırıları Murad Gümen mi organize ediyor?
Bu kişi, bu çevrelerin içerisinde önemli bir rol oynuyor ve bunun sitesindeki bilgiler de kullanılıyor. Örneğin New York'ta aleyhime dağıtılan bildirideki ifadeler bunun sitesinden alınma. Bu ifadeler de şunlar: ABD'nin eski Ankara büyükelçisi Commer'in ODTÜ'de yakılan arabasını ben yakmışım. Ben Türkiye'de ABD'lileri öldüren bir örgütün yöneticisiymişim. Ve ben bir teröristmişim. Ben bu zatla hiç uğraşmadım. Sorun da etmedim ama Kanada sınırında dört saat tutuklandıktan sonra kim olduğunu, kendisi hakkında yazdığı bilgilerden yola çıkarak tespit ettim ve şunu söyledim: Bak ben burada adımla ortadayım. Sen hem korktuğunu söyleyip adını saklıyorsun hem de bana saldırı organize etmekten, muhbirlikten geri kalmıyorsun. Bu tek kelimeyle ayıptır, terbiyesizliktir. Çık ortaya, söyleyecek neyin varsa, benim gibi açık adın ve adresinle söyle.
- Tehdit mektubu bu yazınızın ardından mı geldi?
Bu yazımdan aşağı yukarı iki buçuk hafta sonra 11 Haziran 2007'de bir tehdit mektubu aldım. Bu tehdit mektubu buradaki ABD polisinin araştırmasına göre Türkiye kaynaklı ve mektupta şunlar yazılı: "Bugün bizler yasal sınırlar içerisinde sen ve dostların olacak mahlûkatlar ile mücadele etmeye başlıyoruz. Ancak bundan sonuç alamazsak başka alternatif yollara başvuracağız. Dünyadan senin gibi lağım mikrobunun silinmesi dünya barışı ve gerçekleri için daha iyi olacaktır. Yarın senin için çok daha zor olacak. Dua et ki, bir an önce şeytan seni götürsün, yoksa bu dünyada cehennemi yaşamaya başlayacaksınHoldwater'ı keşfettin sanıyorsun. Ancak çok yanılıyorsun. Çünkü dünyada milyonlarca Holdwater var şu anda. Bir gün sen ve senin vahşi Ermeni kankaların bu Holdwater denizinde boğulacaksınız. Gerçekler acıtır, hem de çok acıtır" diye devam ediyor.
- Basının tavrını nasıl değerlendiriyorsunuz?
Agos'taki yazımdan tam bir ay sonra, 21 Haziran'da Türkiye'nin en büyük gazetelerinden biri sanki Türkiye'nin en önemli meselesi buymuş gibi aleyhime linç kampanyası başlattı. Aynı gazete, gazeteciliğin ve basın ahlâk kurallarının en temel kurallarını açıktan çiğneyerek çok ciddi bir suç işledi. Ne üniversitemi, ne bölümümü ne de çalıştığım enstitüyü arayarak haber bıraktılar. Hiçbir biçimde aramadan ve sormadan ertesi günü "Taner Akçam ortadan kayboldu" diye yine başlık attılar. Ve daha sonra yeniden benim Murad Gümen'e ilişkin başka yazılar yazdığıma ilişkin deli saçması şeyleri yazmaya devam ettiler. Düzeltme yolladım, onu da basmadılar. Kendilerine benimle bu konuda görüşmeleri gerektiğini de yazdım. Bunu da yapmadılar. Ortada son derece ciddi, ciddiye alınması gereken bir linç girişimi var. Bir cinayetin zihniyet dünyası örgütleniyor. Avukatlarım Basın Konseyi'ne başvurdu. Konsey ne karar verecek, bilemiyorum. Bütün bunların yapılmayıp böyle bir kampanyanın yürütülmesi beni çok ürküttü. Çünkü aynen Hrant'a da böyle yapmışlardı.

[Yakamoz]

Bu adam kendi kendini hedef gösteriyor ha!

Ey fesatcilar...ülkemi karistirmak istiyorsaniz beni vurun diye bas bas bagiriyor.

[deryatulga]

Bu adam kendi kendini hedef gösteriyor ha!

Ey fesatcilar...ülkemi karistirmak istiyorsaniz beni vurun diye bas bas bagiriyor.

Kendisine cok pahaliya mal olabilecek cok ucuz bir reklam yapiyor!:druck:

[Svetlana]

Deutschland hat seine Schuld am Völkermord an den Juden voll eingestanden und sich damit den Respekt der Welt verdient.

[Der Schakal]

Deutschland hat seine Schuld am Völkermord an den Juden voll eingestanden und sich damit den Respekt der Welt verdient.

Wenn man etwas begangen hat sollte man dies auch gestehen.
Worin besteht das Problem?

[deryatulga]

Deutschland hat seine Schuld am Völkermord an den Juden voll eingestanden und sich damit den Respekt der Welt verdient.

Die Gefängnisse sind voll mit den Verbrechern, die irgendwann ein umfasendes Geständnis ablegen. Sie kriegen dafür aber keinen Respekt, höchstens eine geringere Strafe, wenn sie Glück haben. Auf die Tour, kann man keine historische Verantwortlichkeiten verteilen.

[Mirage]

Deutschland hat seine Schuld am Völkermord an den Juden voll eingestanden und sich damit den Respekt der Welt verdient.
Bevor man einen Schritt in den Schulhof der Oberstufe wagt, sollte man sich wenigstens informieren und sich mit den Themen richtig auseinandersetzen!

[deryatulga]

'Akçam, Hrant Dink olmasın' kampanyası

http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif
DIŞ HABERLER
http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif

http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif
Ermeniler, tarihçi Taner Akçam'ın Türk medyasınca hedef gösterildiğini iddia ederek "Sonu Hrant Dink gibi olmasın" diyerek Avrupa'dan Ankara'ya baskı yapmasını istedi..
http://img.sabah.com.tr/i2/sp.gif
Ermeni dernekleri, ABD'de tarih profesörü olan ve Ermeni soykırımı iddialarını destekleyen Taner Akçam'ı korumak için Avrupa'ya çağrı yaptı. Collectifvan ve Yevrobatsi isimli Ermeni siteleri, Türk medyası tarafından Akçam'ın hedef gösterildiğini iddia ederek, "Akçam'ın 2'nci Hrant Dink olmasını engellemek için Avrupa'dan Türkiye'ye bu konuda baskı yapmalarını" istedi. Fransız Ermeni Dernekleri Koordinasyon Komitesi de Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy'ye bir mektup yazdı. Avrupa'da da yayımlanan Türk gazete ve dergilerinin Akçam'la ilgili bir tür linç kampanyası yürüttüğünü kaydeden Komite, "Hrant Dink'in öldürülmesine de benzer bir kampanya yol açmıştı" diyerek, bunu engellemek için Türk yetkililere baskı yapılmasını talep etti.

Haberler "karalıyor"
Ankara'daki Fransız büyükelçisinin bu amaçla devreye girmesini isteyen Komite, Sarkozy'ye aynı zamanda konuyu AB'ye taşıması çağrısında bulundu. Akçam'ın "bağımsız" araştırmalar yapan önde gelen araştırmacılardan birisi olduğunu belirten Ermeni dernekleri, tarihçiyi korumak için özel bir komite de kurdu. Dink suikastinden önce basında başlatılan karalama kampanyasının "aynısının" bu kez de Akçam için söz konusu olduğu öne sürüldü. Akçam'ın ABD'de yaşamasının öldürülmesine engel olmadığı belirtilirken, ABD'de yayımlanan ve sözde Ermeni soykırımını anlattığı yazılarını derlediği "A Shameful Act" (Bir Utanç Eylemi) isimli kitabı üzerine basında çıkan haberlerin de "karalama" kampanyasının parçası olarak kullanıldığı iddia edildi.

[verda]

Taner Akçam öldürülebilir iddiası !

[...]

ERDOĞAN'IN BÜYÜK HASSASİYETİ

Başbakan Erdoğan, "Soykırım sözcüğünü kitaplardan çıkaralım. Nesiller, kin ve nefretle yetişmesin" dediği, Ermeni soykırım iddialarıyla ilgili önemli bir söylem değişikliğine gitti. Daha önce "Ben, 'sözde' lafını bile kullanmıyorum" diyerek bu konudaki hassasiyetini ortaya koyan Erdoğan, bir genelge yayımlayarak, kamu kurumlarının resmi yazışmalarında ve söylemlerinde, "Sözde Ermeni soykırımı" ifadesini kullanmamasını istedi. Erdoğan, eylülde ABD Kongresi'nin gündemine gelmesi beklenen soykırım iddialarına ilişkin genelgesinde, kamu kurumlarının, "1915 yılı olayları", "1915 yılı olayları ile ilgili Ermeni iddiaları veya varsayımları" ifadelerini kullanmalarını istedi.
28.07.2007 - 18:20
http://www.jurnalturk.com/detay.gur?@=371143&c_id=150

[deryatulga]

Kaynak: Bianet
Yer: Türkiye
Tarih: 28.7.2007

BİA Haber Merkezi
27/07/2007
--------------------------------------------------------------------------------
BİA (İstanbul) - Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi, Şükrü Elekdağ'ın "Agos" gazetesi ve tarihçi Taner Akçam hakkında açtığı davayı kısmen kabul ederek tazminat ödenmesine karar verdi.

Akçam'ın kaleme aldığı ve haftalık gazetenin 6, 20, 27 Ocak ve 3, 10, 17 Şubat 2006 tarihli nüshalarında yayımlanan "Gündüz Aktan ve Soykırımda Saik Meselesi" başlıklı makalede, kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu ve hakaret edildiği iddiasıyla Elekdağ, 20 bin YTL'lik tazminat davası açmıştı.

Avukatlar tazminat kararını temyiz edecek

Mahkeme, 10 bin YTL tazminatın dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalı Akçam ile gazeteden tahsiline karar verdi.

Gazete avukatları, kararın hukuka, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarına aykırı olduğunu savunarak kararı temyiz edeceklerini açıkladılar.

Mahkumiyete neden olan yazı, önce Birikim Dergisi'nin Kasım 2005 sayısında ardından da Agos gazetesinde dizi olarak yayımlanmıştı. (EÖ)

[ayyıldız66]

Kaynak: Bianet
Yer: Türkiye
Tarih: 28.7.2007

BİA Haber Merkezi
27/07/2007
--------------------------------------------------------------------------------
BİA (İstanbul) - Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi, Şükrü Elekdağ'ın "Agos" gazetesi ve tarihçi Taner Akçam hakkında açtığı davayı kısmen kabul ederek tazminat ödenmesine karar verdi.


Peki Sükrü Elekdag ne gibi sözler sarfetti de böyle bir ceza aldi?

[deryatulga]

Peki Sükrü Elekdag ne gibi sözler sarfetti de böyle bir ceza aldi?

Elekdag ceza degil, Akcam'dan tazminat aliyor! Cümle düsüklügü seni yaniltmis!

[ayyıldız66]

Elekdag ceza degil, Akcam'dan tazminat aliyor! Cümle düsüklügü seni yaniltmis!
Haaa, yanlis okumussum. Peki tam olarak bu tazminat davasini neden acmis?

[deryatulga]

Haaa, yanlis okumussum. Peki tam olarak bu tazminat davasini neden acmis?

Beleidigte Leberwurst oldugundan!

[deryatulga]

Wir haben hier bereits einen thread über Akcams letztes Buch. Warum gelangt diese Rezension in den internen Bereich?

İdeolojik veya revizyonist tarihçilik!
İdeolojik veya revizyonist tarihçilik!

Yazarın kitabının başlığının hangi saiklerle seçildiği izaha muhtaç. Akademisyenin fikrinin arkasında açık olarak durması asgari gerekliliktir

MUSA GÜRBÜZ



Taner Akçam'ın Ermenilerle ilgili ABD'de yayınladığı kitabı'A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility' ilginç tartışmalara neden oldu. Mustafa Kemal'e atfen söylenen "A Shameful Act/Utanılacak iş" ifadesinin doğru olmadığıyla ilgili kesin ifadelerle bir yazı ve ondan esinlenen birkaç yazı çıktı (A. Turan Alkan, Zaman, 30 Ekim ve 1 Kasım 2006). Taner Akçam cevaben kaleme aldığı yazıda bazı "yeni" fikirler ileri sürdü (Radikal 12.11.2006).

Birincisi; bir yazıdaki fikir veya düşünceler eleştirilirken 'olabilir mi' sorusu merkezli yaklaşılarak ciddi bir incelemeye tabi tutulmalıdır. Bu evreden sonra insaf ölçüsünde eleştiride bulunulmalıdır. Bu son olayda ciddi bir inceleme yapılmadan bir eleştiride bulunuldu. Ancak Akçam'ın kitabına başlık olarak koyduğu "utanılacak iş" sözlerinin Mustafa Kemal'e ait olmadığını söylemek, eksik bilgi vb. kavramlarla açıklanabilecek bir konudur. Bu nedenle Alkan ertesi gün yazısını düzeltti. Burada eleştirilecek konu ayrıca bir uzmandan yardım talep etmemesi hususu olabilir. Bu bilginin tenkide tabi tutulmadan başkaları tarafından doğru kabul edilmesi ve bunun üzerine eleştiride bulunulması da ayrıca bir akademik eksikliktir. Ancak söz konusu şahıslar akademisyen değil. Bu nedenle hata paylarına gösterilecek müsamaha ile akademik eleştiri farklı olmak durumundadır.

İkincisi; bu sözlerin Mustafa Kemal tarafından söylenmiş olması Akçam'ın tezini destekler mahiyette değildir. Bilakis ayıklanarak seçilmiş bu cümle yazarın görüşlerini izahta yetersiz kalıyor. Bunun için başka argümanlara ihtiyaç var. Ancak üzerinde durmamız gereken asıl mesele bir akademisyenin kendi paradigmalarını, önyargılarını veya değil, desteklemek için çok önemli bir zatın ifadelerini onun söylemediği bir anlamla başka bir konteks içinde kullanarak haklı olma isteğidir. Dahası böyle bir söz söylenmedi cümlesinden hareketle "gördünüz mü, nasıl haklı çıktım?" noktasına gelmek akademik olmakla bağdaşır değildir. Üniversitelerin tarih bölümlerinin birinci sınıflarında okutulan metodoloji dersinde etik anlamda altı çizilen husus tarihi yapana (ifade sahibine) sadık kalmanın gerekliliğidir. Yazarın asgari uyması gereken kuraldır bu. Aslında bu da yetmez, birçok yöntemle tezin o dönemin çağdaş kaynaklarıyla da doğrulanması gerekir. Yazar bu alıntıyı yaparken tarih metodolojisi yerine inandığı fikre "fikri sabitine" destek arar görünümü veriyor. Bu durum yazdıklarını tartışmalı hale getiryor.

Herkesin inanmak zorunda olmadığı, hatta genelde karşı çıkılan fikirler, konstrüksiyonu iyi yapıldığı ve bilimsel metotlar kullanıldığı zaman anlam kazanır. Aksi takdirde propaganda veya demagoji olurlar. Kısaca bilgi ve sorudan yoksun metinler haline gelir. İyi niyet göstergesi olarak kaynak kullanımındaki titizliğine beklenilen saygıya gelince, kaynak kullanımındaki titizlik kaynağa saygıdan geçer. Buna riayet edilmiş midir? Bu soruya olumlu cevap vermek mümkün değil. Hangi titizlilik söz konusudur! Türkiye'de aynı tercih veya yöntemlerin, tam tersi fikirleri savunmak için de kullanıldığını söylemek mümkündür.

Objektif olmak

Araştırmacıların sosyal, politik vb. tercihleri vardır ve hatta olmalıdır. Önemli olan bu tercihlerin yönlendirdiği bir alanda olsa bile objektif olabilmeleridir. Ancak bu durum farklı düşünen kalemlerin belgeleri zorlayarak hatta tahrifat yaparak ideolojilerini söyletmelerini haklı kılmaz. Akademik platformda kabul edilebilir bir durum değildir. İdeolojiler/inançlar gerçeği açıklayamaz, ancak açıklamaya yardımcı olabilirler. Devlet, kişi veya kurumların doğrularını genele kabul ettirmeye çalışmaları fikri istibdadı getirir. Bulunduğunuz yerde farklı bir görüşü seslendiremiyorsanız fikri esaretin merkezinde konumlanıyorsunuz demektir.

İttihat ve Terakki Partisi'nin faaliyetlerinin hiç yargılanmadığı kanaati doğru değildir. Yazının tarihi muhtevasını başka bir yazıda değerlendirmek istediğim için detaylara girmeyeceğim, ancak önce kendileri ve daha sonra da işgal güçleri tarafından yargılandıklarını söylemeliyim. Yeterli olup olmadığı tenkide açıktır fakat bu görmezlikten gelinemez.

Mustafa Kemal, Ermenilere yapılanlar konusundaki fikrini Sevres dayatmasıyla değiştirdi iddiası yeterli ve de güçlü belgelere, bulgulara ihtiyaç gösteriyor. Yazarın bazı değerlendirmeleri "bu kadar da olmaz ki" cümlesiyle okunur halde. Burada sanki yazar konuyla hemhal olmuş, "ene'l-hak" noktasına gelmiş. Şayet o noktadaysa, artık objektif yazma niteliğini yitirmiş demektir. Doğru olan her şey muhayyilesini destekleyen mehazlardır. Bulunmadığı takdirde belge ve bulguya zorla söyletmek kaçınılmaz oluyor. Bu ideolojik tarihçiliğin bizzat kendisidir.

İddialar ve belgeler

Taner Akçam bulunduğu yeri ve algılama biçimini kategorize etmek ihtiyacını duyuyor. Bu nedenle yaptığı işi "revizyonist" tarihçilik olarak kabul ediyor ve de böyle değerlendirilmesini istiyor. Revizyonist tarihçilik yöntemi olarak iki seçenek sunuyor. Birincisi, yeniden gözden geçirmeyi gerektirecek yeni belge ve bulgularla, ikincisi mevcut belgeleri farklı okuma yöntemleriyle, varolanı altüst etmek veya bu kurguya hizmet edecek yeni bakış açıları üretmek. Yazarın, revizyonist tarihçilikte ya başat belgeleri bulur konuşturur ya da bulunmuş belgelere farklı bakarsınız mealindeki cümlesi gerçekte nerede durduğunu gösteriyor. Özellikle, kendisini mevcut belgelere farklı bakanlar kategorisinde değerlendirmesi ve de bunu revizyonizm olarak nitelemesini tarih disiplini açısından kabul etmek çok zordur. Büyük iddialar, "önemli" belgelerle izah edilmek durumundadır. Belgeyi farklı okumak görüneni görmemek olarak algılanamaz. Ancak başka birçok boyutu daha görülebilir. Yazar, görüneni -belgenin yapılış/yazılış amacını- görmemek, gördüğünü de tek gerçek olarak kabul etmek eğilimindedir.

Yazar, soykırımı ispatlamak çabasında ve Türkiye'yi suçlama amacında olan biri olarak tanınıyor, rahatsızdır. Bu düşüncesinde haklıdır. Burada iki neden öne sürülebilir: Gerçekte öyledir veya yanlış algılanıyor. İkinci durumun şayet kasıt yoksa izalesi mümkündür. "İnsan hakları" merkezli çalışmaların bir tek gruba hasredilmemesi, daha akademik olan mukayeseli tarih disiplinine yönelinilmesi gereği vardır. Bu daha bilimsel, daha objektif ve dolayısıyla daha ikna edici olacaktır. Niyet sorgulanamaz, ancak esas da alınamaz. Böylece Akçam'ın haklı olarak şikayet ettiği monolotik ve genelleyici yaklaşımlardan da uzaklaşılmış olacaktır. Donanımsız tarih okumalarının, naif açıklama ve otomatik olarak mitos ve efsaneleri beraber getireceği, günümüz insanının en zayıf yönlerinden birisinin, uzmanına sormak yerine teori üretmek kolaycılığı olduğu dikkate alınırsa, yanlış anlaşılmalardan kısmen de olsa kurtulmak mümkündür.

Yazarın kitabının başlığının hangi saiklerle, -akademik, politik, ticari, sansasyonel, ideolojik vb- seçildiği izaha muhtaçtır. Akademisyenin her fikrinin arkasında açık olarak durması fazilet değil, asgari gerekliliktir.

MUSA GÜRBÜZ: Avrasya Stratejik Araştırmalar Mer., Türkiye Araş.

[deryatulga]

Akçam: Bu kadar Ürktüğümü HatırlamıyorumdefaultStatus = 'Haberler \> Güncel \> Akçam: Bu kadar Ürktüğümü Hatırlamıyorum - 1/1. sayfa';Kaynak: Bianet
Yer: Türkiye
Tarih: 7.8.2007

BİA Haber Merkezi
07/08/2007 Erol ÖNDEROĞLU
--------------------------------------------------------------------------------
BİA (Minnesota) - Yürüttüğü akademik çalışmalarda 1915 yılında yaşananları "soykırım" olarak nitelendiren Minnesota Üniversitesi Tarih Bölümü öğretim üyesi Prof. Dr. Taner Akçam, can güvenliğinden endişe ettiğini açıkladı.

Kendisine e-posta yoluyla gelen tehditlerin kaynağını araştıran Akçam, Holdwater takma isimli kişinin kimliğini ortaya çıkarmıştı. Bu haberi Hürriyet gazetesi Akçam'ın "Ermeni tezlerine karşı mücadele eden bir kişiyi hedef gösterdi" diyerek verdi. Gazete, Akçamla ilgili art arda haberler yayınladı.

bianet'in İnternet üzerinden görüştüğü Akçam, bu yayınları yaprken kendisine söz hakkı vermeyen ve "Ortadan kayboldu" diye başlık atan gazete muhabirlerinin geçtiğimiz günlerde yaşadığı kentte bir köprü çöktüğünde rahatlıkla kendisiyle bağlantıya geçtiğini belirtti.

"Tehditler devam ediyor"

Kendisini ürkütenin "aldığı e-posta tehditleriyle Hürriyet gazetesinin kampanyası arasındaki ilinti" ve "gazetede haberin 'ortadan kayboldu' başlığıyla verilmesi olduğunu" ifade eden Akçam, "Ben çok badireler atlattım, ama bu kadar ürktüğümü hatırlamıyorum" dedi.

"Akçam, bu başlığı atarlarken tek bir yeri aramadılar. Yani beni bulmak diye bir sorunları yoktu o zaman. Bu çok ürkütücü bir durum benim için" diye konuştu.

Akçam, "19 Ocak'ta öldürülen gazeteci Hrant Dink'e karşı cinayet öncesinde girişilen linç anlayışıyla hakkında yürütülenler arasında esrarengiz bir benzerlik" bulunduğunu söyledi.

İkinci neden olarak Akçam, 11 Haziran'da kendisine kimliği belirsiz bir kişinin gönderdiği e-mail mesajında, "Bugün sizinle ve dost diye bildiğin yaratıklarla mücadele başladık. Ancak sonuç alamazsak da başka alternatif yollara başvuracağız. Dünya barışı ve gerçeklik için senin gibi lağım mikroplarının bu dünyadan yok edilmesi daha iyi olur...yarın, sizin için çok daha zor geçecek...Dua et ki, şeytan sizi bir an önce oraya alsın yoksa cehennemi dünya üzerinde yaşayacaksınız..." sözlerine yer verildiğini aktarıyor.

"Kim miyim? Bunu öğreneceksin, Taner"

Mesaj şu şekilde devam ediyor: "...Holdwater'ın kim olduğunu bildiğinizi sanıyorsunuz. Bundan sonra dünya milyonlarca Holdwater ile dolu olacak. Bir gün siz ve Ermeni kan kardeşleriniz Holdwater denizinde boğulacaksınız..."

Mektubun "Kim miyim? Bunu öğreneceksin, Taner, bunu öğreneceksin" şeklinde bittiğini anımsatan Akçam, tehdit mesajında nitelik açısından gazete yayınındaki dil açısından korkunç benzerlikler bulunduğunu, yayının mesajı almasından on gün sonra başladığını söyledi.

Akçam, gazetenin yayınlarında gazeteciliğin en temel ilkelerinin göz ardı edildiğini savundu.

Akçam, 16 Temmuz'da yaptığı açıklamada da, "Bir kez daha hükümetin resmi tarihini sorgulamaya cesaret eden aydın ve aktivistler uyarılıyor. Bu utanç verici kampanya sadece beni, ailemi, meslektaşlarımı tehlikeye atmakla kalmıyor. İfade özgürlüğünü de hafife alıyor" demişti. (EÖ)

[Chutluck]

Ne yani Hürriyet'te haberi yazan editörü mü hedef gösteriyor simdi? Oguz bilmem ne idi adi, kesin freelance calisanlardan.

[deryatulga]

Ne yani Hürriyet'te haberi yazan editörü mü hedef gösteriyor simdi? Oguz bilmem ne idi adi, kesin freelance calisanlardan.

Gösterdi ya, daha ne kadar gösterecek? Son zamanlarda devlete calistigi iddiasi ayyuka ciktigindan, aklinca hedef sasirtiyor iste. Ankara'da her yerde bas üstünde tasindigini söylemek isine gelmez ama!

[talatpasa]

The Economist, 21 Temmuz tarihli baskısında diyor ki:

"Turkish sensitivities are perhaps best explained by their imperial past. Between 1878 and 1918 the Ottoman empire lost 85% of its territory and 75% of its population. “The fear of obliteration was a constant presence throughout the empire's long demise,” notes an Ottoman historian, Taner Akcam."

http://www.economist.com/world/displaystory.cfm?story_id=9507 270

Yani Taner Akçam Osmanlı tarihçisiymiş. Osmanlıca bilmeden... Ba ba ba ba ba...

[deryatulga]

http://comite-soutien.taner-akcam.over-blog.org/article-11573672.html

[deryatulga]

From The Times
August 18, 2007


History that dares to speak its name

Giles Whittell talks to a writer whose view of the past has put his life at risk

http://entertainment.timesonline.co.u k/multimedia/archive/00199/taner-385_199316a.jpg

IT’S 9.30AM IN MINNEAPOLIS. The bridge over the Mississippi that used to take Taner Akçam to work won’t be rebuilt for a year, but that’s not what’s vexing him. His problem is the Turkish Secret Service.
Professor Akçam is a Turk and an historian. In 1999, 84 years after the event, he completed a harrowing doorstop of a book on the Armenian genocide – densely factual and unsparing of the Turkish culprits – now published in English. As a result, he is being hounded from Istanbul to his Midwestern academic exile by ultranationalists from his home-land . . . and by spooks.
That’s his theory, anyway. How else to explain what happened in Montreal in February when he was detained by airport police who said that they had grounds to suspect he was a terrorist. Those grounds turned out to be hostile postings on amazon. com and his own Wikipedia page, doctored by people who had also, apparently, not only alerted precisely the airport personnel who would be handling Akçam’s flight, but also had information on the historian’s past, including a 1974 arrest for protesting at Turkey’s invasion of northern Cyprus, that had never had been in the media.
So who gave the tip-off? Akçam laughs wearily. He doesn’t know. “But my arrival was known of by the Turkish consul. He was even invited to my lecture.”
There might be something comical about this Wiki-assisted harassment – except that two weeks earlier, Akçam’s friend and fellow intellectual, the Turkish-Armenian newspaper editor Hrant Dink, was murdered in broad daylight on an Istanbul street. His crime, like Akçam, was to have used the “G-word” to refer to the state-sponsored murder of between 300,000 and 1.3 million Anatolian Armenians in 1915 with the term reserved by the 1948 UN convention on genocide.
Akçam foretold his friend’s death to his face a few days earlier. They were in Istanbul, chatting about a presidential campaign that was fuelling tensions between nationalists and liberals. “I told Hrant there would be political assassinations,” Akçam remembers. “And I told him, ‘Hrant, if I made a list of the people who will be assassinated I would put you No 1. Please leave Turkey, at least until the end of the election.’ He didn’t want to. He was, I think, expecting his death.”
For his own part, even in Minneapolis, even after 30 years of opposition to Turkey’s denial of responsibility for the genocide, Akçam says he has never been as scared as he is now.
Next week he travels to the Edinburgh Book Festival to talk about the the fight for freedom of expression. The prospect of travel is hardly soothing, “but I have to do it because it is what they want us not to do. They want us to shut up and sit down.”
He is not talking about Turkey’s elected government, but the unelected military and bureaucratic hierarchies he blames for a “culture of hatred and animosity” towards an honest reckoning with the past.
He says that he feels that hatred whenever he returns to Istanbul, which is about once a year. Once spotted by the nationalist press, the vilification starts swiftly. He is branded a traitor, a foreign agent and a liar, even though he is the only Turkish historian to have based his analysis of 1915 on official Ottoman documents.
“On the second or third day you get the feeling that you should not be showing yourself much in public.”
Small wonder that of his fellow historians inside Turkey, almost none are actively researching topics related to the Armenian question.
This is Turkey, a nation three years ago accepted as a candidate for EU accession and which could be a member by 2015. Shouldn’t it show that it can uphold the most basic democratic freedoms and then reapply?
Absolutely not, says Akçam. For the EU to go cold on Turkish membership now would be to set the country on “the path to authoritarianism”. Membership offers the only hope of cutting down the unelected hierarchies and ending official denials.
Seven years ago, Professor Akçam sued his critics for libel for calling him a German spy. In January, he lost on appeal. “So the ultimate decision from the judiciary is that it is the right of everybody to accuse me of being on the payroll of the German government because I am using the genocide term. This is outrageous. You cannot criminalise talking about history. It is unbelievable.” And, for a man whose only crime was to brave his country’s archives, very frightening.
A SHAMEFUL ACT: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility by Taner Akçam
Constable and Robinson, £9.99; 600pp
Buy the book here (http://tol.tbpcontrol.co.uk/TBP.Direct/PurchaseProduct/OrderProduct/CustomerSelectProduct/FullProductDetail.aspx?d=tol&s=C&r=10000414&productId=12492763) at the offer price of £8.99 (free p&p)
Taner Akçam is at the at Edinburgh International Book Festival on Monday August 27 at 11am. Call 0845 3735888 www.edbookfest.co.uk (http://www.edbookfest.co.uk/)

[al_sancagim]

Semaine du 6 au 12 septembre 2007
le nouvel Observateur

Après l'élection d'Abdullah Gül
Turquie : qui veut faire taire Taner Akçam ?
Pour cet universitaire turc, une société plus démocratique ne pourra voir le jour dans son pays que lorsque toute la vérité aura été acceptée sur le génocide des Arméniens



Malgré la mauvaise humeur de l'armée qui digère mal l'élection de l'ancien islamiste Abdullah Gül à la tête de l'Etat le nouveau gouvernement turc, conservateur et pro-européen, est entré en fonction il y a une semaine, salué par les milieux d'affaires. Pourra-t-il rassurer ceux qui s inquiètent d'une islamisation du pouvoir et de la société ? Réussira-t-il à neutraliser les groupuscules ultranationalistes fanatiques de la «turcité» ? C'est une autre histoire.
L'inquiétante mésaventure vécue par Taner Akçam, historien et sociologue turc installé aux Etats-Unis, montre qu'il y a beaucoup à faire. Professeur au Center for Holocaust and Génocide Studies de l'Université du Minnesota, Akçam est l'auteur de travaux sérieux et reconnus sur le génocide arménien. Il a l'habitude des réactions indignées que chacun de ses ouvrages suscite dans les milieux nationalistes turcs. Mais depuis la parution de son dernier livre, fin 2006 (1), ses conférences et ses tournées de signatures sont devenues l'occasion, pour des «patriotes» en colère, de hurler des injures menaçantes. Invité à l'Université de New York, il doit à l'intervention de la police d'échapper à une bastonnade menée par des excités se proclamant «les fils d'Alpaslan Turkes» (le fondateur de l'organisation fasciste plus connue sous le nom de Loups gris). Ses interventions sur les campus américains doivent se dérouler désormais sous protection policière.
Le sommet de ces inquiétantes gesticulations est atteint en février 2007, lors d'un voyage à Montréal à l'invitation de l'Université McGill : Akçam est retenu quatre heures à l'aéroport, accusé de faire partie d'une organisation terroriste d'extrême gauche impliquée dans l'assassinat de membres du personnel de l'Otan dans les années 1980. La preuve invoquée par la police canadienne : une notice consacrée à Akçam dans Wikipédia, l'« encyclopédie libre» du web, où des mains malveillantes ont transformé ses activités militantes d'étudiant - distribution de tracts, collage d'affiches - en atteintes à la sécurité nationale. Ce jour-là, il a fallu l'intervention du doyen de l'université pour libérer Akçam. Mais on lui a amicalement conseillé de ne pas quitter le sol américain. «Si je vais en Turquie Je risque de subir le sort de mon ami Hrant Dink, soupire-t-ilLes rues turques sont pleines d'énergumènes chargés de nous intimider - ou de nous descendre. Ils font partie de gangs de tueurs dirigés par des militaires à la retraite et des policiers extrémistes, comme l'a révélé enquête sur les assassins de Hrant.» C'est ce que l'on appelle en Turquie «l'Etat profond», où la pègre côtoie les services secrets dans une ferveur nationaliste dénuée de scrupules.OAS_AD('Middle1');
L'oeuvre de cet historien a de quoi indisposer ces extrémistes. Car Akçam étudie le génocide de 1915 non du point de vue des victimes - largement documenté - mais à travers les assassins, s'interrogeant sur les mécanismes psychologiques profonds qui poussent l'Empire ottoman finissant à endosser l'habit nauséabond du bourreau. Ces éléments sont- ils encore présents dans la psyché collective ? Aujourd'hui, près d'un siècle plus tard, qu'est- ce qui motive encore le négationnisme officiel et, plus fondamentalement, l'incapacité de la société turque à assumer son passé ? Aux yeux d'Akçam, ces questions sont brûlantes non seulement pour les descendants des rescapés arméniens mais aussi et, peut-être surtout, pour les petits-enfants des massacreurs. «Tant qu'elles n'auront pas reçu de réponse, affirme-t-il, une société plus juste et plus démocratique ne pourra voir le jour en Turquie.»
Si le dernier livre d'Akçam déclenche une hostilité plus vive encore - allant jusqu'à l'appel au lynchage sur les sites internet de nationalistes turco-américains ainsi que dans la presse turque grand public -, c'est parce qu'il démontre, par une analyse rigoureuse des archives ottomanes, que les événements de 1915 sont un projet soigneusement mis en oeuvre par les Jeunes-Turcs au pouvoir à l'époque. Pis : il prouve que le père de la République moderne, Mustafa Kemal lui-même, avait eu connaissance de ce crime et l'avait qualifié d'«acte honteux» - terme qui donne son titre au livre. Appeler à la rescousse de la thèse du génocide le père de la nation constitue pour certains un véritable crime de lèse-majesté.OAS_AD('Middle3');
Du nouveau gouvernement, Akçam espère qu'il abolira l'article 301 de la Constitution qui punit les «atteintes à la turcité» et légitime les appels au meurtre contre les «coupables». Loin de l'inquiéter, l'élection d'Abdullah Gül lui paraît de ce point de vue prometteuse : «Le gouvernement islamiste a arrêté une centaine de tueurs, il s'apprête à débarrasser la Turquie de sa Constitution militaire. L'AKP d'Erdogan et de Gui est en fait notre seul espoir de démocratisation.» A condition que les islamistes, aujourd'hui adversaires des militaires, ne scellent pas un jour une alliance avec «l'Etat profond» toujours omniprésent...

(1)«A Shameful Act. The Armenian Génocide and the Question of Turkish Responsibility», Metropolitan Book 2006. Traduction française à paraître fin 2007.


Ursula Gauthier
Le Nouvel Observateur
------
Taner Akçam ferait un bon conseiller en publicté et en stratégie de marketing....:lach: Il sait parfaitement se vendre!

Congratulations...

[deryatulga]

Among the scholars attracting the most attention for work on the genocide is Taner Akçam, a historian from Turkey who has been a professor at the University of Minnesota since 2001, when officials in Turkey stepped up criticism of his work. Akçam has faced death threats and has had legal charges brought against him in Turkey (since dropped) for his work, which directly focuses on the question of the culpability of Young Turk leaders in planning and executing the genocide. (Akçam’s Web site (http://www.chgs.umn.edu/histories/turkishArmenian/) has details about his research and the Turkish campaigns against him.) Opposition to his work from Turkey has been particularly intense since the publication last year of A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility. (http://www.amazon.com/Shameful-Act-Armenian-Genocide-Responsibility/dp/0805079327)
In an interview, Akçam said that his next book — planned for 2008 — may be “a turning point” in research on the genocide. He is finishing a book on what took place in 1915 based only on documents he has reviewed in Ottoman archives — no testimony from survivors, no documents from third parties. The documents, only some of which he has written about already, are so conclusive on the questions Turkey pretends are in dispute, he said, that the genocide should be impossible to deny.
To those like Lewy who have written books saying that there is no evidence, “I laugh at them,” Akçam said, because the documents he has already released rebut them, and the new book will do so even more. “There is no scholarly debate on this topic,” he said.
The difficulty, he said, is doing the scholarship. In the archives in Turkey, he said, the staff are extremely professional and helpful, even knowing his views and his work. But he said that he has received numerous death threats and does not feel safe in Turkey for more than a few days, and even then must keep a low profile. As to legal risks, he said that laws on the books that make it illegal to question the Turkish state on certain matters, are inconsistently enforced, so while he has faced legal harassment, he generally felt that everything would work out in the end. But Akçam is well known, has dual German-Turkish citizenship, and a job at an American university, and he said those are advantages others do not have.
He plans to publish his next book first in Turkey, in Turkish, and then to translate it for an American audience.

http://hnn.us/articles/43861.html

http://www.chgs.umn.edu/histories/turkishArmenian/

[deryatulga]

Experts respond to Turkey's Prime Minister on the Armenian genocide
question
by Mrinalini Reddy
Nov 06, 2007



http://news.medill.northwestern.edu/washington/news.aspx?id=68245 (http://news.medill.northwestern.edu/washington/news.aspx?id=68245)


Experts respond to Turkey's Prime Minister on the Armenian genocide
question
by Mrinalini Reddy
Nov 06, 2007

WASHINGTON -- Turkey's Prime Minister Tayyip Erdogan was in Washington
Monday to meet with President Bush to discuss mounting tensions
between the Turks and Kurdish rebel factions in Northern Iraq.

Also on the agenda was the Armenian genocide resolution which passed
in the House Foreign Affairs Committee last month. The Medill News
Service spoke with two experts who have challenged Turkey's position
on the Armenian question and asked them to respond to Erdogan's comments.

Turkish scholar Taner Akçam, author of "A Shameful Act : The Armenian
Genocide and the Question of Turkish Responsibility," is one of the
first Turkish academics to acknowledge and discuss openly the killings
of Armenians by the Ottoman Turkish government in 1915.

Edward Alexander is a retired U.S. Foreign Service officer and author,
born in New York to Armenian parents who fled Turkey.

Erdogan: "Our documents indicate that there is no genocide that has
taken place. Those who claim it must prove it. Having simple
lobbying activities and trying to achieve a result in this way is
unacceptable to Turkey. "

Alexander: "The evidence is overwhelming and to many Armenians, it is
utterly preposterous for anyone, especially the Turkish government, to
deny what is historical truth. For my research, one of my sources was
the German press. My other source was the cables that were sent to
Ambassador Henry Morgenthau, the US ambassador in Turkey at the time
of the genocide. These are documents that cannot be refuted. In
addition, I did research eye-witness reports in Merseburg, Germany."

Akçam: "Our Prime Minister is wrong because we can prove the genocidal
intent without any problems. One set of documentation are the trials
in Istanbul between 1919 and 1921. These are the indictments,
verdicts, hand-written testimonies and eye-witness accounts which were
recorded during that time. There is a lot of evidence here showing the
killing of the Armenians. The originals of these documents are not
known. We assume that they have been destroyed after Turkish
nationalists took over Istanbul. [Turkish officials] only trust the
documents in prime ministerial archive today in Istanbul. I can show
very easily, based on prime ministerial archives, the genocidal intent
of Ottoman Turkey. I will publish a book in the Turkish language in
2008 where I am presenting more than 500 documents from prime
ministerial archives in Istanbul."

Erdogan: "What took place was called deportation because that was a
very difficult time....Given the context of the time and the events
that took place, there was provocation by some other countries and the
Armenians became part of the rebellion in those years."

Alexander: "One of the newer arguments that they are raising now is
that it was the Armenians who attacked the Turks. This is ridiculous.
How the Armenians would have done this, having been disarmed, calls
for a great stretch of the imagination."

Akçam: "The argument says there were Armenian uprisings. It is simply
a lie. The deportations were taking place before any Armenian
uprising. There was only one incident in April 1915 and the
deportation decree occurred at the end of March. They were individual
Armenian deserters and even Armenians were against them. Not only
were Armenians deported from eastern Anatolia, they were deported from
the entire Anatolia, despite being totally integrated into the Turkish
life."

Erdogan: "I wrote a letter to President Kocharian [Republic of
Armenia] in 2005. We have suggested the establishment of a joint
historical commission and we said that we would make available all
documents in our archives…. We aim to reach a common understanding of
this painful period in our history, but I still, to date, have not
received a response to my letter in 2005."

Alexander: "The position of the Armenian government has always been
that they want to have diplomatic relations with Turkey, with no
pre-existing conditions. However, the Turkish government did not
accept this and laid down its own conditions: 1) the Armenian Diaspora
should stop talking about the genocide 2) Armenia and the Azerbijani
government should declare peace."

Akçam: "It is a good suggestion. If there is a problem you cannot
solve, you have to find ways to talk to each other. First, you need
diplomatic relations. How can you establish a commission without even
talking? Turkey has pre-conditions for diplomatic relations, which
Armenia does not want."

Erdogan: "It is my sincere wish that the US Congress does not keep
this resolution and does away with the discussion of this resolution
altogether."

Alexander: "This doesn't surprise me. There is a very strong feeling
in the Congress that this may not be the best time to bring up the
resolution because of the Iraq/Kurdish situation. The main thing is
that it should not be shelved. You have scholars at the International
Association of Genocide Scholars come up with the same conclusion. It
is simply a move on the part of Turkey to delay the resolution in the
hope that eventually those who are true survivors will have died and
their offspring, like myself, will be so elderly. I am 87. Turks are
hoping that time will weaken the arguments and memory."

Akçam: "The US resolution does and does not matter. It doesn't
matter because it will be a psychological victory, but won't really
solve anything. It does matter because Turkey must understand that
threatening with its political strategic power will not solve its list
of problems. For instance, Turkey cannot become a member of the
European Union if talking about history is a crime."

Erdogan: "This is a problem of the Armenian Diaspora. They are
looking for a way to create some sort of benefit for itself and this
is what they have found. If this works, then they look to achieve
some gains from it. If not, the world will have lost a lot of time."

Alexander: "I don't know what the gains would be. We are asking only
for justice."

Akçam: "It is a stupid distinction to think that there is a difference
between Armenians and Armenians in the Diaspora. They are all asking
that the perpetrator must face their history."

[deryatulga]

AKÇAM: SOYKIRIM İÇİN YENİ OSMANLI BELGELERİ BULDUM
28 Aralık 2007, Kaynak : Sabah

Ermeni soykırım iddialarını savunan Taner Akçam, ikinci kitabında yer alacak görüşleri Osmanlı belgeleri ile ispat edeceğini söyledi..

Sözde Ermeni soykırımı savunan görüşleriyle tanınan tarihçi Taner Akçam, eleştirilere ve tartışmalara neden olan son kitabı Bir Utanç Eylemi'nin (Ashameful Act) ardından yeni bir kitap yazdığını açıkladı. ABD'nin Minnesota Üniveristesi'nde öğretim görevlisi olan Akçam, Minnesota Law and Poltics dergisinden Peter Schilling'in sorularını yanıtladı. Yeni kitabının Osmanlı belgelerine dayandığını söyleyen Akçam'ın, Demographic Policy (Nüfus Politikası) ismini verdiği bu kitabıyla ilgili açıklamaları şöyle: "İlk kitabımın ana teması, soykırımın bağımsız bir olay olmadığı, bunun azınlıklara yönelik genel bir nüfus politikasının parçası olduğu yönündeydi. O zaman amaç Müslüman olmayanları Anadolu'dan atmaktı. Pek çok gayrimüslim Yunanistan ve İran'a sürüldü. 1914'te Anadolu'nun yüzde 25-30'u Hıristiyandı. Savaş sonrasında bu oran yüzde 3-4'e düştü. Ermeni soykırımı da işte bu politikanın bir parçasıydı. İlk kitapla başladığımı bu kitapla tamamlayacağım."

AK PARTİ ARŞİVLERİ AÇIYOR
AK Parti zamanında arşivlerden daha iyi yararlanabildiğini de söyleyen Akçam, daha önce bu tür konuları araştırmak isteyenlerin soruşturmaya uğradığını ancak uluslararası baskılar sonucu arşivlerin açıldığını ve çalışmaya elverişli hale geldiğini belirtti. Akçam ikinci kitabındaki iddiaları da arşivlerdeki Osmanlı belgelerine dayandırdığını anlattı. İstanbul'daki yayın evinin halen bir makale beklediğini belirten Akçam, diğer projelerini de şöyle anlattı: "Bazı araştırma projeleri üzerinde çalışıyorum. Bu konuda önde gelen bir akademisyen olan arkadaşım Vahakn Dadrian'la çalışmamızı yeni tamamladım. İstanbul davaları, kararlar ve tutanaklarla ilgili 2 ciltlik bir kitap yazıyoruz. Bu da soykırım için çok önemli birinci el bir kaynak olacak."

KÜRTLERE HAKLARI VERİN
Türkiye'nin azınlık hakları konusunda parçalanma korkusu yaşadığına da dikkat çeken Akçam, şöyle devam etti: "Bugün Ermeni soykırımından bahsetmek bir güvenlik tehdidi olarak algılanıyor. ABD'nin 1920'de Sevr'de olduğu gibi Anadolu'yu Yunan, Kürt ve Ermeniler arasında paylaştırmak istediklerini düşünüyorlar. Ancak ABD'nin böyle bir amacı yok. Fakat, eğer Türkiye Kürtlerin haklarını tanımamaya devam ederse, azınlıkların haklarını vermezse o zaman parçalanma kendi kendisini doğrulayan bir kehanet gibi gerçekleşebilir."

[deryatulga]

Is It Still Genocide if Your Allies Did It?
Kaynak: lawandpolitics.com
Yer: USA
Tarih: 27.12.2007

How did you get involved in researching the Armenian Genocide?

I began in 1988 at the Hamburg Social Research Institute, working on the history of torture and violence in Turkish political culture. At first, I was studying and researching later Ottoman history. However, if one looks at this time period, one comes inevitably upon the massacres of 1894-1896 and the deportation and killing of the Armenians in 1915.

In 1991, the Institute launched a project to investigate whether or not the [lessons of the] Nuremburg Trials could be universalized. At the time there were no serious discussions about this subject. We wanted to know whether one could establish a court that would punish officials for the crimes they committed in the name of their government or nation. Within that project, I suggested looking into the Istanbul trials of 1919 and 1922 -- these were the trials that attempted to establish responsibility for the Armenian Genocide. They were sort of precursors to Nuremburg. So these two components came together, and I that's how I really started working on the Genocide.

And you're from Turkey? Are you a Muslim?

I grew up in a very secular family. My father was an atheist, but I grew up, of course, within Islamic culture. I am sure I carry on much of this Islamic culture in the way I live, but in terms of my personal convictions, I am very secular.

Please understand that I am a very ordinary Turkish intellectual. I come from the '68 Generation -- here it was the Hippie Generation, but we too were against the Vietnam War, American foreign policy, and so on. As progressive people of that time in Turkey, we believed that we, Turks created our nation-state in a fight against the great imperialist powers. We assigned a very negative role to the Christian minorities in Turkey, to the Armenians. To us, they were collaborators. This is how we perceived ourselves and the world, and how we saw Turkey's past. Since we saw all Christians in Turkey as allied with the imperialist state, we had a very negative image of them. As progressives, we always thought it was better not to touch on the topic of the Armenian Genocide, because to do so would be to enter a very dark, suspicious terrain, which could not be understood easily. It was not easy for me to decide to work on the Genocide. At first I thought: I'm working on a very suspicious terrain, better not to go in, actually.

You were active in protests from an early age, correct?

In my early period, in the early 1970s, I was in high school when the student movement was very active. This was a huge anti-war movement. When I started studying at the University it was already 1971, and 1971 was the military coup d'état in Turkey. We were under the control of military. At the beginning, we students were trying to reform the universities. We wanted students to have a voice. Later, they became radicalized, describing themselves as a socialist and democratic revolutionary movement. In 1974 there was the first free election in Turkey. The students became active, and I was one of these student activists influenced by his older brothers in the '68 movement. We wanted reform at the universities.

Now, this is important to understand because of the ongoing Turkish campaign in the United States to discredit me as a terrorist. The story begins with my arrest in 1974 for leafleting. At that time, the students didn't have representation at the universities. Our major demand was to have the freedom to establish a student organization to allow the university to hear us.

In order to distribute a leaflet in Turkey you had to go to the central police station and get special permission. You had to have this permit in your possession while distributing literature. However, even if you had this permit -- as I did -- you could still get arrested and held in jail for two or three days; which is exactly what happened to me. That was my "terrorist act": distributing leaflets -- with permission, mind you -- which said I opposed the Turkish invasion of Cyprus. I was against war. So the police arrested me and I spent two days in prison.

Now today, in the United States, you can go online and read about Taner Akçam's terrorist activities in 1974. It's very simple in the United States to stigmatize someone as a terrorist. With that label attached to someone's name, you can portray Al Qaeda and Taner Akçam in the same picture.

If you go to Google and type in "Holocaust", you get to the Jewish Holocaust immediately, and it takes some time and quite a few pages before you get to the crackpots whose Web sites attempt to discredit it. But with "Armenian Genocide," you get "Armenian Genocide Lie" on the first page, nine entries down on the day I checked (May 10). The famed British journalist and Middle East expert Robert Fisk argues -- quite effectively -- that we would think it insane to give equal time to a Holocaust denial group, but that is often par for the course on the subject of the Armenian Genocide. In 2006, John Evans, the United States' ambassador to Armenia, was even recalled by the U. S. government for using the term 'genocide' in a speech, and he was replaced by Richard Hoagland, who is on record as stating that what happened in Turkey doesn't qualify as a genocide. Since we know that Turkey opposes mention of the Armenian Genocide, I have to wonder why they are able to exert this level of control?

Turkey uses its political importance in the Middle East to pressure the U.S. and other countries not to acknowledge the Armenian Genocide. Especially the U.S. and Israel have vital interests in keeping good relations with Turkey, so both states have enormous problems to face. Why Turkey doesn't acknowledge the historical wrongdoing is one part of the story. The other part of the history is why the U.S. and Israel let themselves be pressured by Turkey. According to me actually this is a wrong attitude and doesn't help to solve the problem; just the opposite, it lingers the problem and makes it more complicated. I think a strategic partnership that hasn't been based on truth cannot stay healthy in the long term.

Actually, in 2006, John Evans, the United States ambassador to Armenia, was denied a Foreign Service award for "constructive dissent" because he had characterized the Armenian Genocide as such in public presentations throughout the U.S. The State Department forced him to recant, then recalled him from his post.

During confirmation hearings to replace Evans, ambassadorial nominee Richard Hoagland acknowledged the "mass killings and forced exile of as many as 1.5 million Armenians at the end of the Ottoman Empire." At one point highlighting the issue of the perpetrators' intent, Hoagland strenuously avoided characterizing this "human tragedy" as a genocide -- without stating, however, that what happened in Turkey did NOT qualify. The Senate declined his nomination.

Since Evans' departure, Armenia has been without a U.S. ambassador.

Those who argue that there are two sides to the story -- the same people who wouldn't dream of saying such a thing about the Holocaust -- are not doing so because of strong counter-evidence, but only because of political pressure from Turkey. According to the Ottoman documents, there can be no question that the Ottoman government consciously and deliberately destroyed a part of its own population. There is plenty of evidence there.

Acknowledging the Genocide is not a problem of scholarship; it has to do with Turkey's military and political strength in the Middle East. The United States needed Turkey in the Cold War, needed Turkey against the Soviet Union, and needs Turkey today -- not only in the Iraq war, but also in order to preserve the energy routes. Turkey's relationship with Israel is also very important. Turkey is the only country in the Middle East with which Israel has peaceful relations. For these reasons, the Armenian Genocide is highly politicized.

After you were involved in this Nuremberg project, where did you go from there?

In Hamburg, I wrote my doctoral dissertation about the Istanbul Military Tribunals in 1919-1922 and the attitude of the Turkish National Movement towards the Armenian Genocide. The German edition, which appeared in 1996, was around 200 pages long. The Turkish edition was 600 pages. A substantially revised American edition came out in 2006 as A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility.

And when did you start noticing harassment because of your pursuit of this subject?

Very early. 1996, I think.

By way of background, I couldn't go back to Turkey before 1993. With my early 1970s activity in the student movement, and some journal articles I wrote stating that the Kurds existed in Turkey, I was punished under Article 141 of the Turkish Penal Code. This was a law forbidding you to write about the Kurds. You also couldn't mention class struggle in Turkey. I wrote about a worker's strike in Istanbul and the right of workers to establish a trade union, topics which were also forbidden under Article 141. This law, by the way, had been adapted from the penal code of Mussolini's Fascist regime in 1936.

So in 1976 I was arrested and sentenced to prison for eight years, nine months and twenty days. I escaped from prison in 1977 and fled to Germany where I received political asylum and became a German citizen. In 1991, while Turkey was applying for membership in the European Union, Paragraph 141 was rescinded and my conviction was annulled. My issue regarding the escape from prison had already lapsed under the statute of limitations. Suddenly, I could go back to Turkey. I returned in 1993 with my family, intending to establish a documentation and research center on the late Ottoman and modern Turkish history. I worked with a private university in Istanbul in 1996 to establish this institute. But within a year, the Turkish Secret Service distributed a file against me amongst the scholars at the university, and they had to terminate contact with me because it was too risky. My family and I had to leave again for Germany.

There were and are no criminal charges pending against me in Turkey. Despite this, I have been constantly targeted by Turkish media, by the nationalists, and in certain political circles. In 2004, because of the strengthening nationalist movement in Turkey, the penal code was changed to prohibit any statement that challenges the official Turkish position. This is the infamous Article 301 that exists today. Now there are many scholars and writers who espouse the official Turkish position for fear of reprisal.

Recently there was a complaint against me because I supported a friend, Hrant Dink, an Armenian journalist in Istanbul and an editor of a weekly Armenian/Turkish newspaper, who was charged under this law. He was assassinated in January 2007.

Now, Article 301 doesn't include anything specifically about the Genocide. Since the charge of "insulting Turkishness" is purposefully vague, some public prosecutor had decided that Dink's use of the term "genocide" constituted an insult. He was sentenced at the end of 2005 for the crime of insulting Turkishness. In 2006 he was put on trial for using the 'g' word.

So I wrote an opinion piece saying, essentially, "Here I am, I am also using the word 'genocide', please put me on trial." There was a criminal investigation, but the prosecutor dismissed the complaint. Since 1993 I have been able to travel to Turkey without any problem.

Do you feel that if you went back, you would be prosecuted?

No. The basic problem is the rise of nationalism in Turkey. Ever since my friend's assassination, many intellectuals have been living under police protection. I too could get police protection, but my life would be in danger. In fact, Hrant Dink's assassination showed us that the part of the police were complicit in the murder. You don't know whether or not you can trust the police.

Do you want to go back?

I would love to go to Turkey. I don't plan to live there, but I do plan to go back.

What brought you to the University of Minnesota?

I came to the United States because my work in Hamburg was almost at an end. I couldn't work on the Armenian Genocide and find a teaching position. So I came here because I didn't want to change my topic. I started at the University of Michigan as a visiting scholar. Then I came to Minnesota to give a lecture -- in fact, I gave three -- and the University liked them enough to give me a contract. I have a visiting status, but I am very happy here.

So the research that you did for A Shameful Act you pulled from Ottoman documents?

Actually my original dissertation was not based on Ottoman archival materials, but rather on two different categories of evidence. There were documents from the 1919 and 1922 Istanbul trials, the indictments, verdicts and minutes from meetings. These had been published in the daily newspapers of the time as well as in the official gazette of the government. I mostly used these for my PhD. Later, some of this information came from published memoirs.

In following years, I was able to work in the Ottoman Archive in Istanbul and I received very valuable documents from this Archive. This is the government archive, like the National Archives here in the U.S. In A Shameful Act I relied on these documents. The papers from the Interior Ministry were crucial to my study. They were catalogued just recently, in the 1990s, some in early 2000. They have still been working on cataloguing the documents.

What would prompt a group that wants to hide this information to open it to the public?

International pressure. You couldn't get these archives in the 1980s, but now the U.S. and Europe were saying, essentially, "Look, you claim that nothing happened, and yet you deny access to your archives." In the 1990s, the Turkish authorities launched a campaign to say, "Here we are, we are opening our archives."

Now, I would like clarify one point: the archives were always open to the public, but the question was whether or not the material related to this period was catalogued and available to researchers. If it's not catalogued, it becomes nearly impossible to examine. Also, in the past if you asked for material regarding the Armenians, you would be interrogated. They eased the working conditions in the archives so that it became easier to get access. The working conditions are better, the cataloguing has improved, and now that there's a new governing party, it's easier to do research on this topic.

Does this political party welcome news about the Genocide?

This party is more open than previous parties.

So there are these two parties, and one is more open-minded. But then there's a rise of nationalism. Do they both share hope of joining the E.U.?

No. The people who are challenging the Turkish position on Genocide and the governing party are in favor of joining the E.U. and want more democracy, more respect for human rights. But the resurgent nationalists and the Turkish Social Democrat Party are all very clearly against the E.U. and don't want to hear anything regarding the Armenian Genocide. The position of governing party towards the Armenian Genocide is more complicated. At the dawn of their power they had a more moderate position, but over the years the pressure from nationalists has become so strong that they have, on the surface at least, changed their previous position. I can give one example: initially they were inclined to open the border with Armenia, to support an open discussion in Turkish society, etc.

Is this the group that is primarily behind the efforts to discredit you and others who look into the Armenian Genocide?

That group is not the governing party. The group who organizes the campaign against me in Turkey and here in the U.S. is a part of what we call the "Deep State," the military-bureaucratic complex. This non-elected government body is behind the campaign to discredit Genocide scholars. The nationalists and the Social Democrat Party are behind this effort. Here in the U.S. there are some groups organized and controlled mostly by Turkish diplomats. I can give three names: ATAA (Assembly of Turkish American Associations); Turkish Forum (an e-mail group, coordinated between different initiatives in different states in the U.S.) and a Web site, TallArmenianTale.com (one of the most popular Armenian Genocide denial sites).

Definitely there are Turkish diplomats who nourish these sites with information. I mean, who could have given TallArmenianTale.com the exact date of my arrest in 1974? Even I had forgotten that! It was for leafleting! And there is no record of this in any journal or newspaper. This is what that Web site claims is a terrorist act. There must be some police officer in Ankara from whom they got the information. All these groups that I mentioned (ATAA, Turkish Forum, TallArmenianTale.com, some diplomats and police officers from Turkey) are very well connected.

Let's talk about this recent problem you've been having. Recently you tried to go to Montreal for a speaking engagement and were detained. What happened?

The McGill University Faculty of Law and Concordia University had invited me to lecture on my book A Shameful Act. At the airport in Montreal I was detained for almost five hours, without any explanation. Meanwhile, my hosts contacted the Ministry of Public Safety and the Secretary of State for Multiculturalism and Canadian Identity. Because of this intervention, I was issued a special one-week visa.

On my insistence that I had the right to know exactly why I had been detained, I was shown a printout of my Wikipedia biography. For the last year, that page had been persistently vandalized by anonymous "contributors" seeking to label me as a terrorist. Since then I have received apologies from Wikipedia editors, and my biography is now protected from unauthorized changes.

At any rate, on my way back from Montreal, an American immigration officer advised me not to travel internationally until I could get this information removed from my customs dossier. I still don't know the extent of the problem! My lawyer wrote to the immigration office and we couldn't get any answer.

Before going to Montreal I had applied for a Green Card, and when you do that you get an automatic travel permit and working permit, just for submitting the application. My daughter has her permit. I haven't. It hasn't been issued. Today I am still on an H1 visa, which is a special visa for scholars.

But you still can't travel internationally?

I can travel internationally, but I might not be able to return. The U.S. officers could deny reentry. They could tell me to return to my home country and wait for this to clear up. My lawyer and I are still waiting for news about my Green Card. Now we're working on getting an extension of my visa and waiting to hear about the so-called problem.

[Note: since this interview, Dr. Akçam 's status has changed and he is able to travel internationally.]

That must be frustrating.

Of course! Someone writes in Wikipedia that I'm a terrorist, and suddenly I can't travel or have some trouble in my Green Card application process. We have letters from senators, both Norm Coleman and Amy Klobuchar, and we're hoping for acceleration on my case. Acceleration of a case that has been delayed already.

I've already canceled five international appearances, three conferences in Germany and Italy, a book tour in Britain and Holland. I canceled all of them. My book has been translated into Dutch, and I can't go there to talk about it.

As a campaign to silence you, this has been horribly effective.

Not only has it been very successful in keeping me from travel, it's been difficult to work. I have to focus on the legal problem, writing letters to institutions, meeting with senators and my lawyers. I'm occupied, stressed... this is exactly what they wanted. My publishing house in Istanbul is waiting for an article, and I haven't had time to finish it.

Once this is cleared up, what are your plans?

I'm working on some research projects. I just finished work with another leading scholar of the Armenian Genocide, Vahakn Dadrian. We are writing a two-volume book on the indictments and verdicts and minutes of the Istanbul trials. This is a very important first-hand account of the Genocide.

I'm also working on a book I call the Demographic Policy. My central argument in A Shameful Act was that the Armenian Genocide was not an isolated act against Armenians but a part of a demographic policy enacted during World War I. It had two main components. One was against the Muslim non-Turkish population, who were redistributed, relocated and resettled among the Turkish population with the aim of assimilation. The second was against the Christian population, the Greeks, Assyrians and Armenians. The goal was to get the Christians out of Anatolia, what we now know as Turkey-to forcibly move them to Greece or Iran. Or, in the case of the Armenians, to eliminate them altogether.

In 1914, Anatolia was about 25 to 30 percent Christian. After the war it was 3 to 4 percent. The aim was to reduce the Christian population to no more than 5 or 10 percent so that they would have little sway in Turkey. Based on Ottoman documents we can prove this policy existed. The genocidal intent can be shown. What I began in A Shameful Act I will conclude in this book, based only on Ottoman documents.

What would you like to see as the result of your scholarship? Do you feel that knowing about the Genocide actually helps make Turkey a stronger country?

This is an important point. The military-bureaucratic complex, the ruling elite, still believes that facing history is jeopardizing Turkey's security. They believe that there is an intertwining, a link, between facing history and national security. This is the meaning behind the basic argument behind the Turkish denial position. They argue that genocide -- which they call relocation and deportation -- was due to the security concern during the First World War. They argue that the Armenian population was a threat to Turkish security during the war.

Today, talking about the Genocide is considered a threat to national security. That is why they call us traitors. If they openly talk about the Genocide -- or what happened to the Greeks and the Kurds -- they think Turkey will be partitioned, even now. They consider the Genocide claims as a big plan against Turkey; they believe that the United States wants to partition Turkey. Within the rising tide of nationalism, they believe that the U.S. invaded Iraq in order to create a Kurdish state. If you establish this state it would take over a part of Turkey.

They believe that the U.S. wants to revive the 1920 Treaty of Sèvres, which would partition Anatolia among Greeks, Kurds and Armenians.

Any part of talking about history is regarded as part of a master plan to partition Turkey. If Turkey acknowledges the Genocide, the Armenians will want a part of the provinces; if Turkey admits the wrongdoings against the Kurds, they will want a part; if Turkey acknowledges the Greek problem, the massacres, the Greeks will want a part. Facing history is a part of a master plan to break up Turkey: this is the basic argument. My argument is that we have to find a way to disentangle security concerns from facing history. These are two totally separate issues. As long as Turkey doesn't face history, that will be a security concern. Any security concept which disregards human rights, which disregards the other national groups, and considers the Kurds a threat is detrimental in itself. Turkey must change its security concept.

Playing devil's advocate, do you think there's any truth to the concept that the U.S. wants to break up Turkey?

No. The U.S. doesn't have this option. Breaking up Turkey would only bring catastrophe. There is no such interest. But if Turkey continues to deny the existence of the Kurds, continues to deny the right of its ethnic minorities, partition could become a self-fulfilling prophecy.

The Islamic government is actually more open to acknowledging the problem, and is looking for a peaceful solution to the Kurdish situation. But the military is looking for a military solution, and they consider the Kurds as a treat to Turkey's existence.

So actually, you want a strong Turkish state as much as the nationalists do?

I want a democratic, free Turkey, one that is a part of the E.U., and one that is a part of the Western democratic family. There is no way to achieve this unless Turkey faces its history.

Hearing what you've said, and hearing the rhetoric of the Bush Administration and supporters of the Iraq war, it seems odd that the right wing in America has not embraced your scholarship. Bush nominated a man for Ambassador to Armenia who obfuscates the Armenian Genocide, but one would think that someone like yourself, who supports democracy in a Middle East country and who is writing of essentially Muslim atrocities against Christians would be welcomed by the Right. Why is this?

Well, the war in Iraq is another piece of paper altogether. It is a wrong war, a wrong decision. But regardless of whether it was right or wrong, if they are honest with their argument -- spreading democracy in the Middle East -- they have to support the movement in Turkey toward a free society. If they are supporting the military, who are challenging this position, then that is a contradiction. This is what is happening in the U.S. now. If the information in the press is correct, the American new-conservatives are working with Turkish Deep State against Turkey's democratization movement.

So you think that contradiction exists?

Regarding the American arguments outwardly and their practice in the region we can definitely speak of a contraction. But we should never forget that nation-states don't have moral stances; they only have interests. It is naïve to think that the U.S. interest in the Middle East is only to establish democracy. Or U.S. follows certain moral principles in the region. Just the opposite. The last best example is what happened in April 2007. On April 27 of this year there was an "electronic coup d'état" in Turkey. The Turkish military issued a press release online that threatened the ruling party with a coup. The E.U. condemned the military immediately and said they wouldn't allow that to happen. For the first two weeks Americans just watched, to see who would win. They were pragmatic. If the military won, they'd be in good position. But five hundred liberals (I was on of the co-signer) openly challenged the military; we said that the military has no right to intervene in the democratic process. The ruling party took a very powerful stance against the Military. Even Tony Blair, for example, spoke out, it was only the American state department [that] really waited for two weeks to condemn the military. This is one of the basic problems of the U.S. in the region. They have a very bad reputation regarding the democracy and so they again prove that the people in the Middle East have the right not to believe the arguments of the U.S. administration. They stay only on the paper.

[al_sancagim]

TÜRK BİLİM ADAMINDAN ERMENİ YANLISI AÇIKLAMA
18 Ocak 2008
İHA

Minnesota Üniversitesi Misafir Öğretim Üyesi Taner Akçam, Washington'da Düzenlenen Bir Panelde Yaptığı Konuşmada, Ermeni İddialarıyla İlgili Türkiye'yi Suçladı.

1915 olaylarının Türk hükümeti tarafından 'suç' olarak kabul edilmesinin problemi çözeceğini iddia eden Akçam, Türkiye'nin gerçeklerle yüzleşmekten kaçındığını savundu.

Türkiye karşıtı görüşlerini dile getirdiği "A Shameful Act" adlı kitabın yazarı olan Akçam, Türkiye'de Kürt asıllı vatandaşlara da ayrımcılık yapıldığını iddia etti.


1915 olaylarının, silahlanmış Ermeni gruplara karşı yapılmış meşru bir hareket olmadığını savunan Taner Akçam, Balkan savaşından sonra kendisini tehdit altında hisseden Osmanlı yönetiminin Anadolu'yu Türkleştirme politikası güttüğünü, bu politika çerçevesinde de Türk olmayan Müslüman toplumların asimile edildiğini, Hıristiyanlara karşı ise çok daha sert tedbirler uygulandığını söyledi.

Ermenilerin toplu halde göçe zorlanmasını da bu "Türkleştirme politikası"na bağlayan Akçam, Ermeni halkının yaşadığı sorunların temelde Güneydoğu Anadolu'da yaşayan Kürtlerin sorunlarıyla aynı olduğu görüşünü savundu.

Toplantıya dinleyici olarak katılan Türkiye'nin Washington Büyükelçiliği Müsteşarı Süleyman Gökçe, Türk hükümetinin Ermenistan'la ortak bir tarih komisyonu kurulması yönünde yaklaşık 3 yıl önce yaptığı ve henüz karşılık bulmayan teklifi hatırlatınca Akçam, Türkiye'de düşünce özgürlüğü olmadığı ve araştırmacılara baskı uygulandığı tezini savunarak, Ermenistan'ın bu yüzden ortak komisyon fikrine sıcak bakmadığını iddia etti.

Ermeni gazetecilerin Türk hükümetinden bu toplantının düzenlenmemesi için bir baskı gelip gelmediği yönündeki sorusuna cevap veren, paneli yöneten Woodor Wilson yetkilisi, "Hiçbir baskı altında değiliz" dedi. Akçam ise daha önce katıldığı çeşitli panellerde sözlü ve fiziksel saldırıya uğradığını, tehdit mailleri aldığını ve konuşmacı olarak davet edildiği üniversitelere baskı uygulandığını savundu.

[Der Schakal]

He is finishing a book on what took place in 1915 based only on documents he has reviewed in Ottoman archives — no testimony from survivors, no documents from third parties.

Das nennt man dann wissenschaftliche Forschung. Schreibt mal ein Buch zu "Deutschland im 1.Weltkrieg" und das ausschließlich mit Dokumenten aus den deutschen Archiven. Dieser Idiot! Wozu lernt ein Historiker eigentlich franz. wenn deutsch anscheinend ausreicht? Trottel!

[taycunist]

Ermenici, yine Türkleri suçladı

Soykırımı yalanını savunuyor
Kendini bilim adamı olarak tanıtan Akçam Ermeni diasporasının
sözcülüğünü yapıyor.

Soykırım yalanının iflah olmaz savunucusu Taner Akçam, Türk milletine saldırdı. Akçam, “1915 olaylarının Türk hükümeti tarafından ‘suç’ olarak kabul edilmesi problemi çözer” dedi.

Ermenici yine konuştu
ABD’deki Ermeni diasporasının sözcülüğünü yapan sözde bilim adamı Akçam, Türkleri suçladı: Ermeniler ve Kürtler sert tedbirlerle asimile edildi.

Minnesota Üniversitesi Öğretim Üyesi Taner Akçam, Washington’da düzenlenen bir panelde yaptığı konuşmada, Ermeni iddialarıyla ilgili Türkiye’yi suçladı. 1915 olaylarının Türk hükümeti tarafından ’suç’ olarak kabul edilmesini isteyen Akçam, Türkiye’nin gerçeklerle yüzleşmekten kaçındığını savundu. Türkiye karşıtı görüşlerini dile getirdiği “A Shameful Act” adlı kitabın yazarı olan Akçam, Türkiye’de Kürt asıllı vatandaşlara da ayrımcılık yapıldığını iddia etti. 1915 olaylarının, silahlanmış Ermeni gruplara karşı yapılmış meşru bir hareket olmadığını savunan Taner Akçam, kendisini tehdit altında hisseden Osmanlı yönetiminin Anadolu’yu Türkleştirme politikası güttüğünü, bu politika çerçevesinde de Türk olmayan Müslüman toplumların asimile edildiğini, Hıristiyanlara karşı ise çok daha sert tedbirler uygulandığını ileri sürdü.

Göçe zorlandılar
Ermenilerin toplu halde göçe zorlanmasını da bu “Türkleştirme politikası” na bağlayan Akçam, Ermeni halkının yaşadığı sorunların temelde Güneydoğu Anadolu’da yaşayan Kürtlerin sorunlarıyla aynı olduğu görüşünü savundu. Toplantıya dinleyici olarak katılan Türkiye’nin Washington Büyükelçiliği Müsteşarı Süleyman Gökçe, Türk hükümetinin Ermenistan’la ortak bir tarih komisyonu kurulması yönünde yaklaşık 3 yıl önce yaptığı ve henüz karşılık bulmayan teklifi hatırlatınca Akçam, Türkiye’de düşünce özgürlüğü olmadığı ve araştırmacılara baskı uygulandığı tezini savunarak, Ermenistan’ın bu yüzden ortak komisyon fikrine sıcak bakmadığını iddia etti.

Baskı yapılıyormuş
Ermeni gazetecilerin Türk hükümetinden bu toplantının düzenlenmemesi için bir baskı gelip gelmediği yönündeki sorusuna cevap veren, paneli yöneten Woodor Wilson yetkilisi, “Hiçbir baskı altında değiliz” dedi. Akçam ise daha önce katıldığı çeşitli panellerde sözlü ve fiziksel saldırıya uğradığını, tehdit mailleri aldığını ve konuşmacı olarak davet edildiği üniversitelere baskı uygulandığını savundu.

İspiyonculuk bile yapmıştı
Ermeni diasporasının politikalarını destekleyen ve sözde soykırım savunuculuğu yapan Taner Akçam, Ermeni tezlerine karşı çıkan isimleri de ispiyonlamıştı. Akçam, 30 yıldan beri Türkiye’yi savunan “Holdwater” ı Agos gazetesinde yazdığı bir yazı ile Ermeni diasporasına şikayet etmişti. Abartılı Ermeni Masalı adlı sitede yazılar yazan Holdwater, olayın duyulmasının ardından hedef haline gelmiş ve aleyhine kampanya başlatılmıştı. Akçam’ın deşifre eden yazısı Agos Gazetesi’nde yayınlanmıştı.

Kaynak:www.yenicaggazetesi.com .tr

[deryatulga]

'Amaç Ermenileri yok etmekti'

'Ermeni Meselesi Hallolunmuştur' kitabını yayımlayan Taner Akçam, 'Bu belgelerin ışığında 1915'te yaşananların, 1948 soykırım tanımına uymadığı yolundaki bir tezin artık inandırıcı olmadığını rahatlıkla ileri sürülebiliriz' diyor


25/01/2008 (254 defa okundu)


EFNAN ATMACA (Arşivi)

Hrant Dink'in öldürülmesinin üzerinden tam bir yıl geçti. Geçen cumartesi bu birinci yılda yine on binler 'Hrant için, Adalet için' bir araya geldiler. 1915'te yaşananları yeni belgelerle yeniden tartışmaya açan Ermeni Meselesi Hallolunmuştur adlı kitabını aynı günlerde yayımlayan Taner Akçam da kitabını "Vicdan sahibi olmanın asaleti ve erdemini daima temsil edecek kardeşim, Hrant'a... Canım Hrant, her şey konuştuğumuz gibi..." diyerek imzalayarak hem dostunu andı hem de meseleye yeni bir bakış açısı getirdi. Akçam kitabında yeni ulaştığı belgeleri art arda sıralayarak 1915'te Ermenilere yönelik olan politikalara yeni boyutlar getiriyor. 'Osmanlı Belgelerine Göre Savaş Yıllarında Ermenilere Yönelik Politikalar' altbaşlığını verdiği kitabında Talat Paşa imzalı telgrafları tek tek açıklayarak 1915'teki tehcirin o dönemki Türkleştirme politikalarının son merhalesi olduğunu söylüyor. Üstelik birincil kaynaklara dayanarak bunun bizzat Talat Paşa eliyle uzun süre önce hazırlanan bir proje olduğunu ve Teşkilat-ı Mahsusa organizasyonuyla gerçekleştiğini anlatıyor. Kitaptaki en can alıcı belgelerden biri de kitaba adını veren Talat Paşa'nın "Ermeni meselesi hallolunmuştur, Fuzuli mezalimle millet ve hükümetin lekedar edilmesine lüzum yoktur" telgrafı.
1915 olayları büyük bir tartışma. Bu tartışmanın tarafları sürekli elinde önemli belgeler olduğunu söyleyip, yayımlar, Osmanlı arşivlerinin açılıp açılmaması tartışılır... Bir yandan da tarih yazımında 'belge kültü' yaratmamak gerektiğini, bunun bir belge savaşına indirgenmemesi gerektiğini savunanlar var. Sizin kitabınızsa, tamamen belgeler üzerine kurulu... Belgeler bize neyi ne kadar anlatabilir?
Belgeler size, eğer dürüstseniz, olayların nasıl yaşandığına ilişkin bir genel çerçeveyi rahatlıkla sunarlar. Yalnız burada, iki ayrı noktayı birbirinden ayırt etmek gerekir. Birincisi belgeleri bir araya getirirken kurduğunuz model, ana çerçeve sorunudur. İkincisi, belgelerin kendilerinin ne kadar gerçekleri yansıttığıdır. Eğer, milliyetçi ve ırkçı bir tarih anlayışına sahipseniz, yazacağınız tarih de buna uygun olur ve belgeler konusunda son derece seçmeli davranarak, inandığınız davayı ispata çalışırsınız. Öte yandan kullandığınız belgelerin kendisi de, kendi dönemlerinin ideolojik, politik anlayışlarının ürünü olarak üretilmişlerdir. Tarih biliminde bu nedenle, 'hakikat nedir' sorusu ciddi bir tartışma konusudur. Şurası kesindir ki, 'hakikat' denilen şey, bir yerlerde toprağa gömülü, ve bizim tarafımızdan keşfedilmeyi bekleyen bir nesne, bir hazine değildir. Örneğin bundan yüzyıl sonra Şemdinli'de 2005 yılında Umut Kitabevi'nin bombalanması üzerine bir araştırma yaparsanız, bu kitabevinin PKK tarafından bombalandığına ilişkin yeteri kadar devlet belgesi bulabilirsiniz.
Bu iki noktayı bilerek, gene de başvuracağınız yer belgelerdir. Başka yolunuz yoktur. Önemli olan, her bir belgeye ve belgeler topluluğuna ciddi bir eleştirel gözle bakabilmek yeteneğidir. Birincisi, argümanınız savunabilmek için son derece yaygın ve geniş bir belgeler manzumesi sunmak zorundasınızdır; ikincisi, ileri sürdüğünüz argümanla yayınladığınız belgeler arasında sürekli bir 'kontrol ve dengeleme' ilişkisi mümkün olabilmelidir. Tarihçiliği bilim yapan da budur. Olabildiğince zengin ve çok farklı malzeme kullanmak ve dürüst olmak bu bilimin olmazsa olmaz iki önemli ayağını oluşturur.
Bu kitaptaki belgelerin önemi ne?
Bunlar, 1915'de, Ermenilere yönelik sürgün ve öldürmeleri gerçekleştiren bir Hükümet ve Parti'ye ait belgelerdir. Ağırlıklı olarak İçişleri Bakanlığı'na ait, bölgelere şifreli olarak yollanmış telgraflardır. Dönemin posta vb. ulaşım koşullarının zorluğu dikkate alındığında bu belgelerin önemi daha iyi anlaşılır. Hükümet, bölgelerle telgraf yoluyla seri ve hızlı haberleşebilmek için, özel bir büro kurmuştu ve bu büro üzerinden bölgelere kısa ve açık emirler yollamaktaydı. Bu nedenle, belgeler sürgün ve öldürmeleri örgütleyen parti ve hükümet hakkında birincil el bilgi verirler.
Kitapta ortaya koyduğunuz belgeler ışığında, artık yaşananların bir soykırım olduğuna dair hiçbir şüphe kalmadığını söyleyebilir miyiz?
Evet, bu belgelerin ışığında, yaşananların, 1948 soykırım tanımına uymadığı yolundaki bir tezin artık inadırıcı olmadığını ve geçersiz olduğunu rahatlıkla ileri sürülebiliriz. Osmanlı Belgelerini tek güvenilir kaynak kabul eden Türkiye hükümet yetkilileri göreceklerdir ki, bizim devlet belgelerimiz de, İttihat ve Terakki'nin Ermenilerin imhasını amaçlayan bir siyaset izlediklerini göstermektedir.
Ama böyle olmadığını ileri sürenler var olmaya devam edecektir. hâlâ bugün Yahudilerin Naziler tarafından imha edilmediklerini ileri süren birçok kişi vardır. Eklemem gereken şudur: Türkiye'de, özellikle devletin resmi tezlerini savunan ve kendilerini tarihçi olarak ileri sürenler, 'soykırımın belgesi nerede, getirsinler' gibi son derece cahilce laflar ederler. Soykırımın bir tane belgesi olmaz. Yahudilerin imhasına ilişkin de böyle bir veya iki tane belge mevcut değildir. Tarih veya sosyal bilimin yaptığı veya yapması gereken, meydana gelen olaylar zincirini mümkün olduğu kadarıyla ayrıntılı anlatabilecek belgeler yumağını ortaya çıkartmaktır. Yayınladığım belgelerin de gösterdiği gibi, yaşanan olayların nasıl adlandırılması gerektiği, sizin bu belgelere dayanarak çıkartacağınız bir sonuçtur.
Yani soykırım bir tablonun adıdır, bu adı siz verirsiniz, bunun için ise, tabloyu son derece küçük küçük yüzlerce parçayı bir araya getirerek tamamlamanız gerekir.
Ayrıca kitabımda belirttiğim gibi, ben 1915'de neler olduğunu anlamaya ve anlatmaya çalışırken, soykırımı 'ispat etmek' gibi özel bir amaca sahip olmadım. Bu tür bir yaklaşımı eksik ve yanlış bulur veya bir savcının veya yargıcın görevi sayarım. Ama yayımlanan bu belgelerden sonra, 1915'de yaşananların soykırım olarak adlandırılamayacağını ileri sürecek olanların, çok fazla söyleyecek bir şeyleri kalmadığını biliyorum.
Ulaştığınız belgelerin neredeyse tümü sizin deyişinizle 'Anadolu'yu Ermenilerden temizleme' eyleminin hükümet değil bizzat Talat Paşa'nın emriyle parti vasıtasıyla yapıldığını gösteriyor. Bu, Ermeni Sorunu için yeni bir süreç başlatabilir mi?
Kesinlikle yeni bir süreci başlatması gerekir. Fakat, unutmamak gerekir ki bu belgeler, Talat Paşa'nın İçişleri Bakanı sıfatıyla bölgelere yolladığı telgraflardır. Bazı telgraflarda onun doğrudan imzası vardır, bazılarında yoktur. İlgili dairenin müdürü imzalamıştır. Yani bunlar Hükümet belgeleridir, parti belgeleri değildir. Fakat 1915'e ilişkin, Hükümet-Parti ayırımının yapılmasının son derece önemli olduğunu düşünür ve savunurum. Hükümet her ne kadar bir parti tarafından ele geçirilmiş ise de, diktatörlüğü savunan parti, hükümetin bir çok fonksiyonunu işlevsiz hale getirmiştir. Parti yaptığı her eylemi, hükümet kanalıyla hayata geçirmiştir ama gene de bu hükümet organları içinde, partinin yaptıklarına direnen odaklar mevcut olmuştur. Hükümet-Parti ayırımını yaparsanız, o dönemde İttihatçıların cinayetlerine direnen ve karşı çıkan son derece fazla dürüst devlet memurunun da olduğunu görmeye ve anlamaya başlarsınız. Nitekim yayınladığım kimi belgeler, bazı dürüst memurların girişimleri sonucu bazı olayların devletin kayıtlarına geçmiş olması sonucu ortaya çıkmış belgelerdir.
Türkiye'nin Ermeni Soykırımını kabul etmesi menfi ve müspet anlamda ne gibi sonuçlar doğurabilir?
Tarihte yapılmış bir hatayı kabul ettiği için zarara uğramış hiç bir devlet veya hükümet bilmiyor ve tanımıyorum. Tarihi ile yüzleşti onun için başına şu kötülük geldi, diyebileceğiniz bir devlet var mı? Yok! Aksine, tarihin üstünü örten, yapılan zulüm ve haksızlıkları inkâr eden ve kabul etmeyen rejimler ciddi zorluklarla karşılaşmışlar, hatta yıkılmışlardır. Türkiye tarihi bir haksızlığı kabul ederek ancak büyür ve takdir toplar. Tarihindeki haksızlıklarla yüzleşmeyi başaran bir Türkiye, medeni dünya milletleri arasında hak ettiği yeri daha kolaylıkla alır. Yani, tarihteki haksızlığı kabul etmek hiçbir menfi sonuç doğurmaz, tam aksine...
Eklemek isterim ki, tarihle yüzleşmenin ve bir haksızlığı kabul etmenin tek biçimi yoktur. Burada bilim ile politika arasında ciddi bir farka dikkat çekmek isterim. Bir sosyal bilimci olarak 1915'i adlandırmada, belge ve bilgilerin ışığında soykırım dışında bir tanım kullanmanız çok inandırıcı olmayabilir ama bir hükümet tarihle yüzleşmede ve haksızlığı kabul etmede birçok seçeneğe sahiptir. Bunun başında, bu haksızlık hakkında konuşanları, 'hain' ilan edip, öldürmemek, mahkeme kapılarında süründürmemek gelir. Fikir özgürlüğü ve demokrasi bu tarihle yüzleşmenin ilk şartıdır. Daha sonra, yaşananların ahlaki olarak, moral olarak kabul edilemez olduğunu gösteren bir dili geliştirmeniz gelir. Cinayetleri kınayan ve lanetleyen bir dil şarttır. Sonra da bu dile uygun bu haksızlığı giderici, tamir edici bazı adımlar atmanız gerekir. Burada da onlarca ve yüzlerce seçeneğe sahipsinizdir. Politikacılarımız, meselenin bir kelimeye saplanmaktan ibaret olmadığını görmeli ve son derece zengin ve geniş bir yelpazeden soruna yaklaşmalıdırlar.
Diyaspora tarafından olaya bakarsak... Bu son bulunan belgeler ışığında onların yeni adımları ne olabilir?
Türkiye'de son derece yanlış bir kanaat var. Hem hükümet ve politikacılar hem de ilerici ve demokrat bazı entelektüeller malesef bu yanlış bilgi ve anlayışı yayıyorlar. Buna göre, tek bir blok, monolotik bir Diyaspora var ve de Diyaspora ile Ermenistan arasında bu konuda ciddi farklar var. Bu fikirleri yayanlara göre, asıl sorun Diyaspora Ermenileridir; yoksa Ermenistan Ermenileri çok farklı şeyler söylemektedirler. Bu bilgiler doğru değil; ne tek, homojen, monolitik bir Diyaspora var ne de Diyaspora ile Ermenistan arasında bu konuştuğumuz konu hakkında farklı tutumlar söz konusudur. Nasıl Türkiye bin bir parça ise Diyaspora Ermenileri de öyle... Aralarında onlarca farklı tutum ve yaklaşım sözkonusu. Benim Türkçe kitabımın, sadece Ermeni çevrelerde değil, Türkiye'de de sorunun barış, kardeşlik ve doğrudan görüşme yoluyla çözülmesini isteyenlerin sayısını artıracağını, olumlu bir etki yaratacağını düşünüyorum.
Kitabı bitirirken "İhtiyacımız olan şey, ahlaken, vicdanen kabul edilemez bir eylemle karşı karşıya olduğumuz gerçeğini görmek ve buna uygun bir dil geliştirebilmektir" diyorsunuz. Bu yeni dilden kastınız nedir?
Çatışmanın dili ile, dostluğun, karşılıklı saygının, barışmanın dili farklıdır. Bugün Türkiye'de yönetime ve merkez basına egemen dil, Ermeniler düşman, hain, öteki gören, ırkçı, saldırgan bir dildir. Yönetim ve merkez basın, 1915 etrafındaki tartışmayı bir savaş mantığı ile sürdürmektedirler. Bu nedenle de benim gibi eleştirel düşünen tarihçileri hain ilan etmekten, aleyhine kampanyalar düzenlemektedir. Hrant Dink bu dilin, bu zihniyetin ürünü olarak öldürülmüştür.
Öncelikle bu savaş mantığına, bu saldırgan dile bir son verilmelidir. Ermeni çevreler içinde de, soruna aynı bakış açısıyla yaklaşan, aynı saldırgan dili kullananlar vardır. Biz, Ermeni ve Türk'ü düşman görmeyen, ötekini hain saymayan, aşağılamayan; Ermeni ve Türk olmaya saygı duyan insani bir dil kurmak ve geliştirmek zorundayız. Ermeniler ve Türkler, bu saygı, dostluk temelinde geleceklerini ortak kuracaklardır.
Bir başka deyişle söz konusu meselenin demokratik yollarla halledilmesi için atılması gereken adımlar neler?
Her şeyden önce iki ülke arasında, hiç bir ön koşul dayatmadan, diplomatik ilişki başlamalı ve sınırlar açılmalıdır. Hatay'ı kendilerinin resmi devlet sınırları içinde gösteren, Abdullah Öcalan'ı yıllarca besleyen 10 milyonluk bir Suriye ile diplomatik ilişki kurmakta hiçbir mahzûr görmeyen bir Türkiye'nin, üç milyonluk bir Ermenistan ile niye diplomatik ilişki kurmadığını anlatması çok ama çok zordur. Önce koşulsuz diplomatik ilişki, sınırların açılması sonra gerisi gelir. Ayrıca, Türkiye'nin bu meselenin sadece tarihle ilgili olmadığını, bugünkü azınlıklarla nasıl davrandığı ile doğrudan ilgisi olduğunu da görmesi gerekir.
Hrant Dink cinayetini Ermeni Sorunu'nun çözülmesi yolunda nasıl değerlendiriyorsunuz. Özellikle cinayet sonrası toplumun Dink'i sahiplenmesini ve Ermeni Sorunu'nun konuşulabilir hale gelmesini olumlu bir gelişme olarak niteleyebilir misiniz?
Hrant Dink Türkiye'nin Ermenistan'a ve Diyasporaya sunabileceği en güzel hediye idi. Hrant bu iki ülkeyi, iki insani bir araya getirebilecek en önemli insandı. 2005 yılında Erivan'da beraberken, Hrant'a takılırdım. Ben bu Türkiye devletinin yerinde olsam seni Ermenistan'a sembolik, manevi elçi atarım derdim. Türkiye elçisini öldürdü. Türkiye uzatabileceği zeytin dalını kırdı. Üstelik bu zeytin dalını kıranlar doğrudan polis ve jandarma içinde örgütlüdürler. Bu cinayeti bilen, organize eden, yönlendiren tüm görevliler bırakın cezalandırılmayı, bir nevi ödüllendirilmişler ve terfi almışlardır.
Toplumun Hrant Dink'e sahip çıkması çok ama çok önemlidir. Çünkü onda, bu iki milleti bir araya getirecek bir dinamik, bir potansiyel görülmektedir. Amerika'da, kendisilerine 'Diyaspora' diye küfredilen Ermenilerler de, İstanbul'daki insanlar da Hrant için ağlamaktadırlar. Hrant insan yüreği olan herkesi bir araya getirmiştir. Hrant artık bu konunun nasıl çözülmesi gerektiğinin sembolüdür. Onun anıtının dikilmesi gerekir.
AKP'nin AB'ye uyum çerçevesinde yürüttüğü politika bu sorunun çözülmesinde olumlu bir adım olabilir mi?
Ben AKP'nin bu konuda bir fikri, bir düşüncesi olduğuna inanmıyorum. Bir düşünceleri oldukları konusunda en ufak bir izlenim bile vermiyorlar. Bu konuda ya hiç birşey bilmiyorlar ya da geleneksel yalanları devam ettirmeyi yeterli buluyorlar. Oysa AKP, kendi İslami köklerine sahip çıkabilse bu konuda çok ciddi açılımlar yapabilir. AKP'den tek şey isteyebilirim, İslami kökleri konusunu ciddiye alsınlar.


ERMEN&#
304; MESELESİ HALLOLUNMUŞTUR
Taner Akçam, İletişim Yayınları, 2008, 339 sayfa, 19.5 YTL.

[Der Schakal]

'Amaç Ermenileri yok etmekti'

'Ermeni Meselesi Hallolunmuştur' kitabını yayımlayan Taner Akçam, 'Bu belgelerin ışığında 1915'te yaşananların, 1948 soykırım tanımına uymadığı yolundaki bir tezin artık inandırıcı olmadığını rahatlıkla ileri sürülebiliriz' diyor
...

ERMENİ MESELESİ HALLOLUNMUŞTUR
Taner Akçam, İletişim Yayınları, 2008, 339 sayfa, 19.5 YTL.

Mal sehen was dabei herauskommt. Solange DT existiert mache ich mir irgendwie keine Sorgen. Auch mal was angenehmes.

[deryatulga]

[SIZE=2]. "Ermeni kültürünün geri kazandirilmasi, mesela Ani harabelerinin restore edilmesi"ni ise birileri simdiden benimsemis durumda. Yalniz 1915 olaylari ile bir ilgisi olmayan, daha Malazgirt savasi öncesi depremle yerle bir olan Ani'nin hangi simgesel amaca hizmet olarak restore edilecegini, Nese Düzel'in bir sonraki konugu bize anlatabilir.


Ermenilerin koruyucu meleği: Başmüfettiş Hasan Bey
Kaynak: Yeni Şafak
Yer: Türkiye
Tarih: 17.2.2008

Suriye'ye tehcir edilen Ermenilerden sorumlu Başmüfettiş Hasan Bey, bir müfettişten ziyade Ermenilerin teselli kaynağı, babası, koruyucusu ve kurtarıcısı olmuş. Zamanını, parasını ve çabalarını eksik etmeyen, kendi evini bile Ermeni dul ve yetimleri için sakin ve emniyetli bir sığınak haline getiren Hasan Bey, Ermenilerin sıkıntıya düştüğü durumlarda onlardan çok üzülüyormuş.


EMETİ SARUHAN
11915 yılında Suriye'ye tehcir edilen Ermenilerden sorumlu Başmüfettiş Hasan Bey'in mevkisini ve hayatını tehlikeye atarak Ermenilere kol kanat gerdiği, bu nedenle Ermeniler tarafından “Yaralarını iyileştirmek için cennetten gönderilmiş bir melek” olarak görüldüğü ortaya çıktı. Araştırmacı Rıfat N. Bali'nin 1919- 1927 yılları arasında Birleşik Amerika Yüksek Komiseri olarak İstanbul'da görev yapan Amiral Bristol'un şahsi evrak arşivinden bularak Toplumsal Tarih dergisinde yayınladığı belge, Adana Katolik Ermenileri Piskoposu John Kouyoumdjian'ın imzasını taşıyor.

“TESELLİ KAYNAĞIMIZ OLDU”

Başka bir dilden İngilizce'ye çevrildiği düşünülen, daktiloda imzasız kopyası çıkarılarak Amiral Bristol'e gönderilen evrağın neden gönderildiği ise bilinmiyor. Evrakta kendisini Adana Katolik Ermenileri piskoposu John Kouyoumdjian olarak tanıtan kişi, Başmüfettiş Hasan Bey'i “İnsanlığa ait en iyi faziletlerin muzaffer olması için bir insanın ne yapabileceği hususunda en iyi, en asil ve en cesur örnek” sözleriyle tanımlıyor. Halep ve Şam'a tehcir edilen Adanalı Ermenilerin, olumsuz hava şartları, salgın hastalıklar ve uzun süren yolculuk nedeniyle çok sıkıntı çektiklerini ve bir kısmının da öldüğünü anlatan Kouyoumdjian, Suriye'ye tehcir edilen Ermenilerin teselliyi Başmüfettiş Hasan Bey'de bulduklarını söylüyor.


“İYİLİK PINARINI BULDUK”

Müfettiş'in bulunduğu mevkiyi hiçbir zaman kötüye kullanmadığı ve mesuliyetindeki Ermenileri mutlu kılmak için bir insanın yapabileceği her şeyi yaptığı ifade edilen belgede, Hasan Bey'in bir müfettişten, “Ermenilerin teselli kaynağı, babası, koruyucusu ve kurtarıcısı”na dönüştüğü söyleniyor. Ermenileri tehdit eden kötülüklerden korumak için zamanını, parasını ve çabalarını eksik etmeyen, kendi evini bile Ermeni dul ve yetimleri için sakin ve emniyetli bir sığınak haline getiren müfettişin, Ermenilerin sıkıntıya düştüğü durumlarda onlardan çok üzüldüğü de ifade ediliyor. Kendisini görmek isteyen mültecileri mutlaka dinleyip teselli eden Hasan Bey için “Onda, her Ermeni'nin teselli aramaya geldiği iyiliğin ölümsüz pınarını bulmuştuk” deniyor. Başmüfettişin Ermeniler sürgüne giderken tatlı sözler ve erzakla onları desteklediği, İngiliz ordusu Şam'a yürüyene kadar Ermenilere binbir tehlike arasında yol gösterdiği anlatılan belge, Ermenilerin Başmüfettiş Hasan Bey'e minnettarlığını göstermek ve adını sonsuza dek yüceltmek amacıyla hazırlanmış.


17.02.2008

[Der Schakal]

In welchem Zeitraum hatte er die Aufgabe?

[deryatulga]

In welchem Zeitraum hatte er die Aufgabe?

1915-1916 olmali!

[Der Schakal]

The Assembly of Turkish American Associations
Public Outreach Program
Position Paper No. 1
April 2007
Book Review
A Shameful Act: The Armenian Genocide and the
Question of Turkish Responsibility, by Taner
Akçam.

New York: Metropolitan Books/Henry Holt
& Company, 2006. x + 376 pages. Notes to p.464.
Index to p.483. $30.00 (hardback). ISBN 0-8050-
7932-7.

The Assembly of Turkish American Associations is a
non-profit charitable organization dedicated to
public education on issues of importance to U.S.-
Turkish relations and the Turkish American
community

www.ataa.org/reference/pdf/akcam.pdf

[Alevi_Playa]

Akcam’s book about Armenian Genocide presented in Athens

/PanARMENIAN.Net/ Presentation of “A shameful Act: Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility” book by Turkish scholar Taner Akcam took place in Athens on April 16, the RA MFA press office reported.

“I am often asked why Turkey keeps up its policy of denial. I think that it’s conditioned by moral reasons. Each nation has its heroes. It’s hard to accept the shortcomings of these heroes and it’s even harder to realize that they were criminals and liars. Degradation of heroes is pregnant with grave consequences and can deliver a serious blow on national dignity. That is why Turkey should be a developing democracy and its people should learn to face up the history,” Akcam said.

Armenia’s Ambassador to Greece Vahram Kazhoyan, Greece parliament vice speaker Anastasios Nerandzis, MPs, university lecturers and representatives of the Armenian community also attended the ceremony.

On April 15, the book was presented in Thessaloniki.

http://www.panarmenian.net/news/eng/?nid=25789

[deryatulga]

http://www.clarku.edu/academiccatalog/faculty.cfm?id=722&progid=5&c=1

[Der Schakal]

Das ärgert mich alles. Die schreiben ihren Mist und lehren überall ...

... und unsere Bücher können nicht auf den Markt kommen!

Ich hasse Taner Akcam!

[Der Schakal]

Prof. Taner Akcam

http://video.google.de/videoplay?docid=-7313849325994282515&q=taner+akcam&ei=swUqSPisMY722wKfrvHoCQ&hl=de

A Shameful Act

http://fora.tv/2006/12/16/A_Shameful_Act

[ayyıldız66]

Das ärgert mich alles. Die schreiben ihren Mist und lehren überall ...

... und unsere Bücher können nicht auf den Markt kommen!

Ich hasse Taner Akcam!

Ich habe in letzter Zeit etwas Neues bemerkt. Wenn man bereit ist seinen Geist gegen Geld und Materielles zu verkaufen, dann findet man genug Nachfrager, weil es etwas außerordentliches ist dass ein Mensch seinen Geist aufgibt. Wenn nicht, dann hat man es unendlich schwer und muss hart kämpfen.

[Der Schakal]

Ich habe in letzter Zeit etwas Neues bemerkt. Wenn man bereit ist seinen Geist gegen Geld und Materielles zu verkaufen, dann findet man genug Nachfrager, weil es etwas außerordentliches ist dass ein Mensch seinen Geist aufgibt. Wenn nicht, dann hat man es unendlich schwer und muss hart kämpfen.

Ob ein geistloser sein Geist aufgeben kann ist eine andere Frage. Die überlassen wir den Philosophen. *grins*

[deryatulga]

Turkish historian to study genocide
Armenians praise appointment at Clark

By David Abel
Globe Staff / May 29, 2008

It's like appointing a non-Jewish German to teach Holocaust studies, but Clark University has already done that.
more stories like this

The Worcester school recently named a Turkish historian to be chairman of Armenian genocide studies.

Taner Akçam, who was imprisoned in Turkey in the 1970s for his work on the slaughter of Armenians at the end of the Ottoman period in Turkey, was selected over several candidates of Armenian descent to hold the Armenian genocide studies post and to become an associate professor in the history department.

Despite a century of friction between Turks and Armenians, Akçam's appointment has sparked little concern in the state's vocal Armenian community.

"My appointment is a sign of change, with symbolic meaning," said Akçam, who is leaving a post as a visiting professor of history at the University of Minnesota in Minneapolis.

"It is not important, the ethnic origin of the individual in this position; what is important is the approach of the individual to the historic wrongdoing," Akçam said. "The position should not be an issue between Turks and Armenians; this is an issue between those who violated human rights and scholars and human beings who fight against abuses of human rights."

Some local Armenians lamented that Akçam does not support Armenian claims to Turkish land and that there are not enough positions in academia to be filled by more scholars of Armenian descent.

Armenians have long called for more scholarship on the massacre of more than 1 million Armenians during and after World War I in what is modern-day Turkey.

Armenians, as well as nations including France, Argentina, and Canada have recognized the killings as genocide. But the Turkish government rejects the label and has opposed efforts in Congress to pass a genocide resolution.

The issue has led some municipalities in Massachusetts to split from the Anti-Defamation League-sponsored No Place for Hate program, because the group has been hesitant to refine its stance on what many consider genocide.

Local Armenians said they support the appointment of Akçam, who after being released from a Turkish prison received a doctorate in Germany and has since written extensively on the Armenian genocide, including his most recent book, "A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility," published in 2006.

"It's not troubling that he's of Turkish descent; if anything it's encouraging," said Marc Mamigonian, director of programs at the National Association for Armenian Studies and Research in Belmont.

"It's important that non-Armenians be involved in this sort of work," he said. ". . . It's hard to miss the symbolism of it. But my hope is that this is more than just symbolic and that he will continue to make important contributions to the scholarship."

Sharistan Melkonian, chairwoman of the Armenian National Committee of Massachusetts, said Akçam's willingness to go to prison for his views shows the wisdom of his appointment.

"In this case, you put ethnicity aside for people who speak the truth, and that's exactly what he has done," Melkonian said. "This is a scholar who has distinguished himself."

Local Turks, however, questioned Akçam's appointment, as well as the position, which they consider biased.

"Some Armenians may be very happy with his appointment, but how productive will he be in creating an academic platform to resolve these issues?" said Erkut Gomulu, president of the Turkish American Cultural Society of New England in Boston.

"Akçam seems a little bit biased, and I don't know how objective he will be," Gomulu said. "I would like to see more dialogue between Turks and Armenians, but I don't think the academician should be taking sides. He should be trying to find out what happened during that period. This seems more like a political appointment."

Deborah Dwork, director of the Strassler Family Center for Holocaust and Genocide Studies at Clark, said Akçam was chosen from more than a dozen people who interviewed for the position. She said the appointment follows her department's naming of Thomas Kühne, a German Catholic professor of Holocaust studies.

"Ethnic or religious identity is not crucial to any appointment," she said. "We hire the best scholars in the pool."

Akçam will become an associate professor and teach four classes next semester at Clark, which has about 1,900 undergraduates and 650 graduate students.

He expects to face criticism.

"I assume that I will be the target of hate by Turkish nationalists - I'm sure about that," he said.

He said his goal is to find ways to prod both Armenians and Turks "to rectify the historic injustices."

"This is a position to educate students and the community about the human rights abuses in the past," he said.

David Abel can be reached at dabel@globe.com.

[verda]

Türk’e soykırım araştırma görevi!

Türkiye’de büyük tepki gören Taner Akçam, “Soykırım Kürsüsü”nde görevlendirildi..

30 Mayıs 2008 10:32
Ermenilerin soykırım iddialarını destekleyen tezleriyle tanınan ve bu nedenle Türkiye'de büyük tepki gören Taner Akçam, Massachusetts eyaletindeki Clark Üniversitesi'nin "Ermeni Soykırımı Araştırmaları" bölümünün başına getirildi.

Öğretim üyeliği yaptığı Minnesota Üniversitesi'ni bırakan Akçam yaptığı açıklamada, "Bana verilen bu görev sembolik bir anlam taşıyor. Bu konum için kişinin etnik kimliğinin önemi yok önemli olan kişinin tarihi bir yanlışlığa yönelik yaklaşımıdır" dedi.
http://www.haber3.com/haber.php?haber_id=377275

[Nurdan]

Öğretim üyeliği yaptığı Minnesota Üniversitesi'ni bırakan Akçam yaptığı açıklamada, "Bana verilen bu görev sembolik bir anlam taşıyor. [B]Bu konum için kişinin etnik kimliğinin önemi yok önemli olan kişinin tarihi bir yanlışlığa yönelik yaklaşımıdır" dedi.

nasil zeka ama ? :lach:

[Der Schakal]

Türk’e soykırım araştırma görevi!

Türkiye’de büyük tepki gören Taner Akçam, “Soykırım Kürsüsü”nde görevlendirildi..

30 Mayıs 2008 10:32
Ermenilerin soykırım iddialarını destekleyen tezleriyle tanınan ve bu nedenle Türkiye'de büyük tepki gören Taner Akçam, Massachusetts eyaletindeki Clark Üniversitesi'nin "Ermeni Soykırımı Araştırmaları" bölümünün başına getirildi.

Öğretim üyeliği yaptığı Minnesota Üniversitesi'ni bırakan Akçam yaptığı açıklamada, "Bana verilen bu görev sembolik bir anlam taşıyor. Bu konum için kişinin etnik kimliğinin önemi yok önemli olan kişinin tarihi bir yanlışlığa yönelik yaklaşımıdır" dedi.
http://www.haber3.com/haber.php?haber_id=377275

Genau jetzt müsste das Buch von Derya Hoca gegen Akcam erscheinen. Das wäre so schnell publik und alle welt würde es kaufen ...

[deryatulga]

Genau jetzt müsste das Buch von Derya Hoca gegen Akcam erscheinen. Das wäre so schnell publik und alle welt würde es kaufen ...

Dessen war die Gegenseite vor 2 Jahren selbst bewusst. Warum haben sie wohl so einen psychologischen Krieg gegen mich geführt und führen sie ihn immer noch? Bei Akcam muss ich immer an Erasmus und seine Flamen denken,
je oller desto toller! Er selbst wird nie eine echte Gefahr darstellen, auch wenn er 24 Stunden seines Tages dazu widmet, seine Leistung zu verbessern.

[deryatulga]

Türk’e soykırım araştırma görevi!

Türkiye’de büyük tepki gören Taner Akçam, “Soykırım Kürsüsü”nde görevlendirildi..

Alisildigi gibi Politikcity bu haberi de medyadan cok önce vermis!:clap:
Türkiye'de tepki görüyormus!!! Alnimizda enayi yaziyor ya!

[Der Schakal]

Dessen war die Gegenseite vor 2 Jahren selbst bewusst. Warum haben sie wohl so einen psychologischen Krieg gegen mich geführt und führen sie ihn immer noch? Bei Akcam muss ich immer an Erasmus und seine Flamen denken,
je oller desto toller! Er selbst wird nie eine echte Gefahr darstellen, auch wenn er 24 Stunden seines Tages dazu widmet, seine Leistung zu verbessern.

Hocam, ich bin sowieso nicht sauer auf sie. Wir kommen alhamdulillah voran. Und betrachtet man die Mittel die wir haben bin ich soweit zufrieden.

Ich bin sauer auf diese Halunken, die ihre Seele verkauft haben!

Haben sie das neuste Werk von Akcam?

[deryatulga]

Hocam, ich bin sowieso nicht sauer auf sie. Wir kommen alhamdulillah voran. Und betrachtet man die Mittel die wir haben bin ich soweit zufrieden.

Ich bin sauer auf diese Halunken, die ihre Seele verkauft haben!

Haben sie das neuste Werk von Akcam?

Wenn du sein letztes türkisches "Werk" meinst, nein! Dort hat aber meines erachtens nur Sachen hervorgebracht, die ich bereits ausführlich kritisiert habe.

[Der Schakal]

Wenn du sein letztes türkisches "Werk" meinst, nein! Dort hat aber meines erachtens nur Sachen hervorgebracht, die ich bereits ausführlich kritisiert habe.

Lesen sie sich mal den Kommentar zum Buch durch ...

"SÖZDE ermeni soykırımını belgelerle doğru olmadığını gösteriyor eser.ermeni diasporasının safsatalarını en gerçekçi ve bilimsel olarak öğrenmek isteyenler için okunması gereken eserlerin başında geliyor "

http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=129470&sa=39635680

hahahhahahaahaaa ...

Ps

Ich werde versuchen die "Werke" von Taner Akcam absofort als "Klopapier" zu bezeichnen damit auch klar ist was ich meine. *grins*

[Flagellum Dei]

Turkish historian to study genocide
Armenians praise appointment at Clark

By David Abel
Globe Staff / May 29, 2008

It's like appointing a non-Jewish German to teach Holocaust studies, but Clark University has already done that.
more stories like this

The Worcester school recently named a Turkish historian to be chairman of Armenian genocide studies.

Taner Akçam, who was imprisoned in Turkey in the 1970s for his work on the slaughter of Armenians at the end of the Ottoman period in Turkey, was selected over several candidates of Armenian descent to hold the Armenian genocide studies post and to become an associate professor in the history department.

Despite a century of friction between Turks and Armenians, Akçam's appointment has sparked little concern in the state's vocal Armenian community.

"My appointment is a sign of change, with symbolic meaning," said Akçam, who is leaving a post as a visiting professor of history at the University of Minnesota in Minneapolis.

"It is not important, the ethnic origin of the individual in this position; what is important is the approach of the individual to the historic wrongdoing," Akçam said. "The position should not be an issue between Turks and Armenians; this is an issue between those who violated human rights and scholars and human beings who fight against abuses of human rights."

Some local Armenians lamented that Akçam does not support Armenian claims to Turkish land and that there are not enough positions in academia to be filled by more scholars of Armenian descent.

Armenians have long called for more scholarship on the massacre of more than 1 million Armenians during and after World War I in what is modern-day Turkey.

Armenians, as well as nations including France, Argentina, and Canada have recognized the killings as genocide. But the Turkish government rejects the label and has opposed efforts in Congress to pass a genocide resolution.

The issue has led some municipalities in Massachusetts to split from the Anti-Defamation League-sponsored No Place for Hate program, because the group has been hesitant to refine its stance on what many consider genocide.

Local Armenians said they support the appointment of Akçam, who after being released from a Turkish prison received a doctorate in Germany and has since written extensively on the Armenian genocide, including his most recent book, "A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility," published in 2006.

"It's not troubling that he's of Turkish descent; if anything it's encouraging," said Marc Mamigonian, director of programs at the National Association for Armenian Studies and Research in Belmont.

"It's important that non-Armenians be involved in this sort of work," he said. ". . . It's hard to miss the symbolism of it. But my hope is that this is more than just symbolic and that he will continue to make important contributions to the scholarship."

Sharistan Melkonian, chairwoman of the Armenian National Committee of Massachusetts, said Akçam's willingness to go to prison for his views shows the wisdom of his appointment.

"In this case, you put ethnicity aside for people who speak the truth, and that's exactly what he has done," Melkonian said. "This is a scholar who has distinguished himself."

Local Turks, however, questioned Akçam's appointment, as well as the position, which they consider biased.

"Some Armenians may be very happy with his appointment, but how productive will he be in creating an academic platform to resolve these issues?" said Erkut Gomulu, president of the Turkish American Cultural Society of New England in Boston.

"Akçam seems a little bit biased, and I don't know how objective he will be," Gomulu said. "I would like to see more dialogue between Turks and Armenians, but I don't think the academician should be taking sides. He should be trying to find out what happened during that period. This seems more like a political appointment."

Deborah Dwork, director of the Strassler Family Center for Holocaust and Genocide Studies at Clark, said Akçam was chosen from more than a dozen people who interviewed for the position. She said the appointment follows her department's naming of Thomas Kühne, a German Catholic professor of Holocaust studies.

"Ethnic or religious identity is not crucial to any appointment," she said. "We hire the best scholars in the pool."

Akçam will become an associate professor and teach four classes next semester at Clark, which has about 1,900 undergraduates and 650 graduate students.

He expects to face criticism.

"I assume that I will be the target of hate by Turkish nationalists - I'm sure about that," he said.

He said his goal is to find ways to prod both Armenians and Turks "to rectify the historic injustices."

"This is a position to educate students and the community about the human rights abuses in the past," he said.

David Abel can be reached at dabel@globe.com.



ist dieser Abel wirklich so blöd und propagandaverseucht, DAS zu glauben, was er da schreibt , oder ist es seiner Leserschaft, die entweder so blöd ist und/oder die er für so blöd hält ?:kafa:

[Der Schakal]

ist dieser Abel wirklich so blöd und propagandaverseucht, DAS zu glauben, was er da schreibt , oder ist es seiner Leserschaft, die entweder so blöd ist und/oder die er für so blöd hält ?:kafa:

In den USA sind Zeitungen viel stärker ideologisch geprägt und propagandistisch.

[deryatulga]

Türk tarihçiye ABD'de ilginç görev

Üniversitenin `Ermeni soykırımı' çalışmalarının başına getirildi

Çağrı ALKAN, (DHA)
--------------------------------------------------------------------------------


ABD'nin Minnesota eyaletinin Worcester kentinde faaliyet gösteren Clark Üniversitesi'nde sözde Ermeni soykırımına yönelik çalışmalar yapan ve eğitim veren bölümünün başına, Türk tarihçi ve sosyolog Taner Akçam'ı getirildi.

Haberi sayfalarına taşıyan The Boston Globe gazetesi, kararı `Holokost' (İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazilerce yürütülen Yahudi soykırımı) dersi vermeye Yahudi olmayan Alman'ı atamaya' benzetti. Taner Akçam'ın 1970'lerde `Ermeni katliamı' hakkındaki çalışmaları nedeniyle hapis cezasına çarptırıldığını hatırlatan gazete, Akçam'ın birçok Ermeni kökenli aday arasından bu göreve seçildiğini yazdı. Boston Globe, `Türkler ve Ermeniler arasındaki neredeyse yüz yıllık sürtüşmeye rağmen Akçam'ın bu göreve seçilmesinin bölgede yaşayan Ermenilerin çok da dikkatini çekmediğini' ifade etti.

Habere göre Taner Akçam, atanmasıyla ilgili olarak "Benim atanmam sembolik anlamı olan bir değişim işareti. Bu pozisyonda bulunan kişinin etnik kökeni önemli değildir. Önemli olan, kişinin tarihi haksızlıklara yaklaşımıdır. Bu pozisyon `Türkler ve Ermeniler arasında' olarak değil, `insan haklarını ihlal edenlerle bu ihlallere karşı savaşanlar' arasında bahis konusu olmalı" dedi.

Akçam'ın yeni göreviyle birlikte Minnesota Üniversitesi'ndeki konuk profesörlüğü bırakması gerekeceğini yazan Boston Globe, bazı Ermeni kökenlilerin `Akçam'ın Ermeni iddialarını desteklemediğinden yakındığını' ifade etti. Gazeteye göre bölgede yaşayan Ermeniler, sözde soykırım hakkında daha fazla akademik çalışma yapılmasın istiyor.

Clarck Üniversitesi'nin internet sitesinde, `History of the Armenian Genocide/Seminar' adıyla faaliyet gösteren bölümün, `Bilimsel analizler, olayı yaşayanların anlattıkları, gazetecilerin röportajları ve diğer kaynakları değerledirerek Ermeni soykırımının farklı boyutlarını incelediği' belirtiliyor. Eğitimlerde sözde soykırımın sosyal ve politik nedenleri, Ermeniler üzerindeki orta ve uzun vadeli etkileri hakkında da öğrencilerin `detaylı bir anlayış geliştirmesi' hedefleniyor.

[deryatulga]

"Facing History: Denial and Turkish National Security."

January 17 2008


Event Summary

Facing History: Denial and Turkish National History
Dr. Taner Akçam, Visiting Associate Professor, Center for Holocaust and Genocide Studies, University of Minnesota

January 17, 2008
In his introduction, John Sitilides, set the background for the event by pointing out that the numerous Southeast Europe Project presentations on Turkey have generally assessed that the political leadership in Ankara has tended to favor the realist approach to foreign policy. As a consequence, Ankara views the region through the prism of Turkey being a key player that steadfastly seeks durable security and national gains, whereas diplomatic relations have been defective in many aspects.

However, he also pointed to two alternative views presented – Dr. Haldun Gulap, in May 2006, speculated that Turkey’s foreign policy has been shaped by Turkey’s “multiple Islams,” while in March 2007, Dr. Pinar Bilgin saw globalization as having a turbulent impact on Turkish society and national identity. As Turkey, in recent years, has accelerated the consolidation of democratic institutions, there have been upward pressures from the society on foreign policy making. This warrants special attention because of the uniqueness of Turkish society and its political system. CIA and US State Department statistics show that Turkey, a country of 73 million people, is 99.8 percent Muslim (mostly Sunni), with up to 20 percent of Turkish citizens being ethnic Kurds. In spite of this, the surprise lies in the fact that there is strong political support for secularism. The State Department’s assessment is that Kemalism combines secularism, statism, strong nationalism and, to some degree, a western orientation. Not surprisingly, this leads to lively debates in Turkish politics. However, the State Department points out that the current AK Party challenges principles that symbolize Kemalism.

Dr. Taner Akçam, sociologist and historian at the University of Minnesota, has yet another approach positing that Turkey’s perception about social (and ethnic) homogeneity is rather decisive in shaping Turkish foreign policy. Dr. Akçam’s main point of discussion was the connection between Turkey’s struggle to face its history of ethnic tension and the concept of national security. He pointed out that, in September 2005, a few Turkish intellectuals who questioned the Turkish state policy on the Armenia issue gathered for a conference in Istanbul while outside demonstrators protested the conference itself by holding placards touting “not genocide, but defense of the fatherland.” Two convictions are at work here – one referring to the past; the other to the present. Both the events of 1915 and the denial policy today, nine decades later, are framed by the government as Turkish self-defense.

Dr Akçam argued that the demands for Turkey to face its past are vehemently rejected and denounced by many in the political arena as a cowardly move in a master plan to partition the country. Facing history is seen by some as a threat to national security. The Turkish Constitutional Court, by passing Article 301, decided that any discussion about genocide, whether in Turkey or abroad, unfavorably affects Turkish national interests. Claiming that genocide happened, the Court argued, is but a means to the aim of changing Turkey’s geographical frontiers and a campaign to demolish its physical and legal structure. Further pointing out that, Turkey is under a diplomatic siege of genocide resolutions that may lead in the future to questioning the sovereignty right that Turkey has over the lands where these events have occurred.

Dr. Akçam believes that this self-defense mechanism has its roots in the break-up of the Ottoman Empire, a process that gave birth to divergent and mutually-exclusive historical accounts. From late Ottoman times, there has been a tension between the state’s concern for secure borders and society’s needs to come to terms with abuses of human rights.

Dr. Akçam pointed out that until recently, the dominating narrative has been the story of the partitioning of the Empire among the great powers that ended with the empire disintegrating. This narrative scarcely mentioned the minorities living in the empire and has scant references to Greeks, Armenians and others as contributors to Ottoman social, political and cultural life, let alone as victims of massacres and other human rights violations. In Turkish historiography, Christian communities are painted as seditious agents of the imperialist great powers infringing against the Turkish state.

The ethnic and religious communities on the other hand centered themselves within a narrative of persecutions, massacres and annihilation by Ottoman rulers as in the case of the Armenians, Dr. Akçam continued. The controversies about the events in 1915 can thus be understood as the deployment of two apparently contradictory historical narratives against one another.

According to Dr. Akçam, there is evidence to show that the two narratives are not contradictory, but sides of the same coin. Both have to be taken into account in order to grasp the ambiguities of Ottoman Turkish history and the ramifications to national security interests today. National security interests and human rights were at times inseparably intertwined after the end of WWI, especially between 1918 and 1923. In working out a settlement, political decision makers grappled with two issues: the territorial integrity of the Ottoman state and the wartime atrocities committed against the Armenian ethnics by the leading political party at the time, the Party of Union and Progress (PUP).

Dr. Akçam reminded the audience that the permeating questions at the time centered on letting the Ottoman state keep its sovereignty and redrawing borders to allow for new states to arise on its territory. These questions led to two different movements: a nationalist movement under Mustafa Kemal Atatürk, favoring continued Turkish sovereignty; and a movement of the Allied Powers along with the ethnic and religious minorities, which favored the establishment of new states in the territory.

Dr. Akçam pointed out that the treaties of Sèvres (1920) and Lausanne (1923) reflected these divergent points of view. The understanding in modern Turkey is that as legitimate successors of the Ottoman Empire, Turks at the time defended their remaining territory against Armenians, Greeks, Kurds and others, who were trying to carve up Anatolia into nation states with the help of Britain, France and Italy. The Sèvres Treaty is seen as having favored these minorities and is a black mark in Turkish history. It was an unprecedented opportunity for non-Turkish nationalities on the territory of the Ottoman Empire. The Lausanne Treaty, on the other hand, gave Turkey sovereignty and dominance over Anatolia – a validation of the continued Turkish existence, and is seen by the non-Turks as a great historical injustice.

In Dr. Akçam’s view, the Allied powers took the position that the Turks organized the massacres and it was therefore necessary to punish the Turks collectively in order to rescue the other ethnicities from Turkish domination. This punishment was to be accomplished in two phases: first, members of the Ottoman government and other officials would be tried for the crimes and second, the Empire would be rendered to a smaller, weaker state by partitioning it.

Post-war Turkey was governed from two political centers – Istanbul, seen as the seat of the Ottoman government and Ankara, the center of the Turkish Nationalist Movement led by Mustafa Kemal Atatürk. Both cities acknowledged the massacre of the Armenians and agreed with the Allied Powers that they should get their trials. Ankara and Istanbul both opposed, however, the punitive partition of Anatolia. Both agreed that the re-awakening of the PUP would be undesirable and dangerous and signed a protocol in 1919 calling for the election of an Ottoman Parliament.

Kemal Atatürk, before the Parliament in 1920, called the atrocities a shameful act. He believed that the wartime trials were the price, the alternative for national sovereignty. This move would have successfully impressed the foreign elements, he once declared. In exchange for this concession, he expected that Turkey would get a more favorable peace settlement, without any significant loss of territory. Dr. Akçam conjectured that this strategy failed as evident in the 1920 Sèvres Agreement which mandated the partitioning of the Turkish territory. Further, under foreign pressure, the perpetrators were court-martialed in Istanbul and almost all were sentenced to death in absentia. When the nationalists realized that their popularity and support would not prevent the partitioning of Anatolia, their attitude drastically changed.

Dr. Akçam pointed out that the court-martialing in Istanbul is seen as a symbol of two interwoven strands of Turkish history – territory and sovereignty on one side and human rights on the other side. As sovereignty became paramount to Turkey, the human rights issue was consigned to oblivion. This is one major reason why, in modern Turkey, the human rights aspect of history, including the Armenian genocide, has been suppressed and any discussion on the matter is perceived as a threat to national security. He further stated that had national sovereignty for Turkey been secured in exchange for trials in case of crimes against humanity, we would be talking about a different history today.

Reintegrating human rights into Turkish history reveals important new perspectives for a concept of Turkish national security today. Atatürk’s condemnation of the Armenian massacre is diametrically opposed to the current government’s views. Atatürk’s position during the war years could be a positive starting point for a resolution and Turkey must confront this dark chapter of its history if it wants to become a truly democratic state. Dr. Akçam explained that, the Armenian-Turkish conflict should be repositioned within the new paradigm of transitional justice; make it a part of the democratization effort. He further stated that the question of human rights should be disentangled from the question of territory and national security. The latter has been resolved already and should remain closed. The question of human rights is unresolved and must be re-opened for a democratic Turkey.

Dr. Akçam cautioned that intellectuals that attempt to tackle the debate are considered traitors by the government and tried under the infamous Article 301. One such example is Arat Sakizian. Turkey should not criminalize historical inquiries for national security reasons. Further stipulating that, the Armenia problem was a problem of political rights and social reform. It is the same today in the case of the ethnic Kurds. Prime Minister Erdogan rejected the idea of making the Kurdish language a selective language in school curricula, invoking national security as a concern.

Dr. Akçam stressed that Turkey should strive to heal relations with its neighbors. Stating that, “if Turkey refuses to come to terms with its past, further problems could be created and true democratization delayed both in Turkey and in the region.” Human rights and historical wrongdoing have to be addressed in order to have national security. The lack of this inclusion is the main reason for countries to distrust each other and see the other as the enemy.

[Der Schakal]

History and the Nation: The Legacy of Taner Akçam's
Work on Ottoman Armenians
Online Publication Date: 01 June 2007
To cite this Article: Canefe, Nergis (2007) 'History and the Nation: The Legacy of Taner Akçam's Work on Ottoman Armenians', South European Society and Politics,
12:2, 237 - 246

www.arts.yorku.ca/politics/ncanefe/pdf/Canefe%20Akcam%20Article.pdf

[Mirage]

Un acte honteux
Le génocide arménien et la question de la responsabilité turque
Traduit de l'anglais par Odile Demange

Taner Akçam

Seit letzter Woche (6.11.2008) ist die französische Übersetzung auf dem Markt!

http://www.denoel.fr/Denoel/Control.go?action=rech&prod_code=B25963
http://www.collectifvan.org/article.php?r=0&id=23488

[deryatulga]

Un acte honteux
Le génocide arménien et la question de la responsabilité turque
Traduit de l'anglais par Odile Demange

Taner Akçam

Seit letzter Woche (6.11.2008) ist die französische Übersetzung auf dem Markt!

http://www.denoel.fr/Denoel/Control.go?action=rech&prod_code=B25963
http://www.collectifvan.org/article.php?r=0&id=23488

Das Buch ist zunächst vom Türkischen ins Englische übersetzt, dann vom Englischen ins Französische. Leute, die auf einem bestimmten Niveau Übersetzungsarbeit geleistet haben, verstehen schon, was ich damit meine!

[Yakamoz]

Das Buch ist zunächst vom Türkischen ins Englische übersetzt, dann vom Englischen ins Französische. Leute, die auf einem bestimmten Niveau Übersetzungsarbeit geleistet haben, verstehen schon, was ich damit meine!

...und das mit einer Rekordgeschwindigkeit unabhängig von Auflagengrößen....

[deryatulga]

1915’İN GÖLGESİNDE TÜRKİYE-ERMENİSTAN İLİŞKİLERİNE YENİDEN BAKMAK 1-2
Ermenistan, diaspora ve tarihle yüzleşmek
Taraf - Istanbul - 16.11.2008

TANER AKÇAM* / “Soykırımın tanınması” talebini “negatif” ve “kötü” olarak gören bir mantıkla; tarihimiz üzerine açık konuşmayı “kötü” ve “yanlış” gören bir mantık arasında fazla bir fark yoktur; “soykırımın tanınması” talebinin ileri sürenlere gösterilen öfke ile, tarihimizle yüzleşmemiz gerektiğini söyleyenlere duyulan öfke arasındaki sınır son derece incedir. Ayrıca, “soykırımın tanınması” konusunda Ermenistan ile diaspora arasında bir ayrım yapmak da yanlıştır.

1915’İN GÖLGESİNDE TÜRKİYE-ERMENİSTAN İLİŞKİLERİNE YENİDEN BAKMAK (1)

Abdullah Gül’ün Erivan ziyareti ile şüphesiz çok önemli, tarihî bir adım atıldı. Bu cesaretli adım nedeniyle her iki ülke cumhurbaşkanını da canı gönülden kutlamak gerekir. Büyük iş yaptılar ve Türk-Ermeni ilişkilerinde yeni bir dönemin kapısını araladılar. Şimdi bu kapıdan çok insan geçecek gibi gözüküyor.

Daha bundan yedi yıl önce 2001 Şubat ayında bir Televizyon programında Türkiye Ermenilerden özür dilemelidir dediğim için aleyhime büyük bir kıyamet kopartıldığını hatırlıyorum. Abdullah Gül’ün ziyareti sonrası ise Emekli Büyükelçi Volkan Vural verdiği bir röportajda aynı sözleri tekrar ederek “Özür dilenmeli” dedi ama ciddi bir itirazla karşılaşmadı. Sanki talep genel bir kabul gördü. (Taraf, 18 Ekim 2008) Bu örneğin de gösterdiği gibi, aradan geçen süre içinde Türkiye konuya ilişkin epey bir yol almış gibi gözüküyor.

ABDULLAH GÜL’ÜN ŞANSI

Bu yol almanın içinde Ergenekon soruşturma ve tutuklamalarının çok özel bir yeri var. Eğer Ergenekon tutuklamaları olmasaydı, Abdullah Gül’ün Ermenistan ziyareti aleyhine son derece ciddi bir kamuoyu oluşturma kampanyasına şahit olacaktık. Türkiye’de son yıllarda, Ermeniler ve 1915 aleyhine sürdürülen kampanyaların başını Ergenekon çekiyordu. Boğazlayan Kaymakamı Kemal’in idam gününü anma toplantıları düzenleyenler; Berlin’de Talat Paşa yürüyüşleri örgütleyenler; İsviçre’de “hukuk savaşı“ yürütenler Ergenekonculardı. İstanbul’da, 2005 yılında düzenlediğimiz konferansa karşı kamuoyunu mobilize edenler; bizler hakkında sürek avları düzenleyerek mahkeme kapılarında süründürenler; sonuçta cinayet de dâhil olmak üzere Hrant Dink aleyhine kampanyalar yürütenler hep bunlardı.

Ergenekon grubunun tarihte yaşanmış bu acı olayı, 1915’i, kendisini toplum nezdinde meşru kılabilmesi için kullanmaya çalışması son derece önemli ve anlamlıdır. Geçmişte Ermenilere karşı imha siyaseti uygulayanlarla, bugün Ermeniler aleyhine düşmanlığı örgütleyen Ergenekon arasındaki bağlantı, üzerinde tekrar tekrar düşünülmesi gereken bir konudur.

YANLIŞ BİR MANTIK

Ben bu kısa yazıda, Gül’ün ziyaretini desteklemek amacıyla kaleme alınan yazıların önemli bir kısmına egemen olduğunu gördüğüm ve yanlış bulduğum bazı noktalara değinmek istiyorum. Çoğu, Türk-Ermeni ilişkilerin düzeltilmesi doğrultusunda açılan olumlu kapıdan ilk geçecek olan aydınlarımıza ait bu yazılarda dile getirilen yanlış fikirlerin, Türkiye kamuoyunu etkileme ihtimali oldukça kuvvetli ve bu nedenle üzerlerinde özel olarak durulması gerekiyor. Ayrıca, sıradan eleştirinin ötesinde, bir de önümüzdeki dönemde, soruna nasıl yaklaşılması gerektiği konusunda genel bir çerçeve çizmek istiyorum. Ümidim, konuya ilişkin tartışmaların daha doğru bir zemine kaydırılabilmesidir.

Kaleme alınan yazıların çoğuna egemen olan havaya bakılacak olursa, Ermenistan devleti ile Ermeni diasporası arasında özellikle Türkiye’ye ve tarihe yönelik takınılması gereken tavır konusunda ciddi farklar var. Bu yazılanlara göre, Ermenistan devleti ve Ermeni diasporası neredeyse iki ayrı ucu temsil etmektedirler. Diaspora hem tek bir vücut, tek bir örgüt gibi hareket eden monolotik bir blok olarak tanımlanmaktadır; hem de diaspora kelimesi “kötü” ile eşdeğer anlamda kullanılmaktadır. Diaspora’yı bu denli “olumsuz” ve “kötü” yapan nedenlerin başında ise, “soykırımın tanınması konusunda ısrarcı olmak” tutumu gelmektedir. Böylece, aydınlarımızın elinde, “soykırımın tanınması” talebi ve bu talepte “ısrarlı olmak” neredeyse “öcü” haline sokulmuş bulunuyor. Bu mantığa göre, “soykırım tanınmalıdır” denmezse ve/veya bu tanınma konusunda ne kadar az ısrarlı olunursa o kadar iyidir.

Yazılara egemen olan mantığa göre, Ermenistan devleti “soykırımın tanınması” konusunda fazla bir ısrara sahip değildir. Son ziyaretin de gösterdiği gibi, komşumuz Ermenistan aslında “iyidir”; ziyaret boyunca “soykırım kelimesini kullanmaktan kaçınarak” ve “tanınma” talebinde bulunmayarak, “iyi” olduğunu da göstermiştir. Fakat Ermenistan Devleti, ciddi biçimde “kötü” diasporanın etki ve kontrol alanındadır. “İyi komşu” Ermenistan’ın, “kötü” diasporanın kucağına düşmüş olmasının önemli bir nedeni de, Türkiye’nin izlediği “kötü” politikalardır.

ERMENİSTAN İLE DİASPORA FARKLI MI

Bu tarz düşünenler, Türkiye-Ermenistan arasındaki sorunun, diasporanın devreden çıkarılmasında yattığına inanıyorlar. Bu yazarlar grubuna göre, “iyi komşu Ermenistan”ı, bu “kötü” diasporanın elinden kurtarmak gerekmektedir. Bunun için yapılması gereken, Türkiye’nin “kötü” politikalarını terketmesi ve Ermenistan ile “iyi” ilişkiler kurmasıdır. Böylece, Ermenistan, diasporanın etkisinden kurtarılabilecek ve “soykırımda ısrar” gibi kötü bir fikir de etkisini azaltmış olacaktır. Yani aslında meselenin çözümünde anahtar unsur, “soykırım ısrarı” öcüsüdür ve sorunun çözümü için de bu ısrardan vazgeçilmesi gerekmektedir.

Bu bakışa sahip aydınlarımız, 1991 sonrası Türk-Ermeni ilişkilerini şöyle açıklamaktadırlar: Ermenistan’ın ilk cumhurbaşkanı Petrosyan, soykırım konusunda daha yumuşaktı, “ısrarcı” değildi ve Türkiye’ye yönelik daha açık politikaların yürütülmesinden yanaydı. Bu nedenle, “kötü” diasporaya bu konuda tavır almıştı. Petrosyan’ın iktidarı kaybetmesinin nedeni ise Türkiye tarafından desteklenmemiş olmasıydı. Yani sonuçta, Petrosyan’ın iktidar kaybı, “soykırımda ısrarcı olanlarla, ısrarcı olmayanlar” arasındaki çatışma ekseninde olmuştu, ve bizim “kötü” politikalarımız onu iktidarından etmişti.

Zannediyorum bu bakış açısının gözden geçirilmesinde ve düzeltilmesinde fayda var. Çünkü eğer bir sorunu çözmek istiyorsanız, öncelikle bu sorunun tarafları hakkında gerçeğe yakın bir bilgi edinmeniz şarttır. Sadece bir örnek vermek gerekirse, Petrosyan’ın iktidarı kaybetmesinde Türkiye politikaları veya soykırım konusundaki tutumu fazla merkezi bir rol oynamamıştır. Ekonomideki kötüye gidiş (özellikle yolsuzluklar) ve Karabağ konusunda hızlı bir çözüme yönelmek istemesi Petrosyan’ın iktidarı kaybetmesinin ana nedeleri idi.

Belki daha da önemli olan, Petrosyan’dan bu yana, Ermenistan Hükümetleri’nin Türkiye politikalarının esas olarak değişmemiş olduğu gerçeğidir. Bu politikalar esas olarak aynı kalmıştır. Koçaryan ekibi, hem kadro ve hem de siyaset olarak, Petrosyan döneminin Türkiye’ye yönelik siyasi çizgisini devam ettirmiştir. Kadrosal sürekliliğe verilebilecek en iyi örnek Koçaryan döneminin Dışişleri Bakanı Vartan Oskanian’dır. Oskanian, Petrosyan döneminde de 1990’lı yılların ortalarından itibaren, dışişlerinde önemli görevlerde bulunmuş hatta onun son yıllarında dışişleri bakanlığı görevini temsilen üstlenmiştir.

Ermenistan’da 1991’den beri tüm hükümetlerce takip edilen bu siyasetin özü şudur: “Hiç bir ön koşula dayanmadan, koşulsuz diplomatik ilişkinin kurulması.” Unutmamak gerekir ki, Abdullah Gül’ü davet eden Ermenistan Cumhurbaşkanı Serzh Sargsyan, Koçaryan’ın adayıydı ve seçimi Petrosyan’a karşı kazanmıştı. Gülü davet eden kişinin Koçaryan ekibinden olması bu sürekliliği gösterir. Petrosyan ise daveti açıktan desteklememiş, hatta oldukça eleştirel bir tutum takınarak, karşı çıkmış ve “zamansız” bulmuştur. (Bunda şüphesiz kendisinin muhalefette olmasının son derece büyük önemi vardır.)

Özetle söylemek istediğim şudur: Ermenistan’daki politik gelişmeler ve taraflar hakkında daha gerçeğe yakın bilgiler elde edilerek, Türkiye’de oluşmuş bu yanlış bilgi kalıplarının düzeltilmesinde gerçekten fayda vardır. Eğer bir sorunun tarafı iseniz ve bu sorunu çözmek istiyorsanız, sorunun diğer tarafı hakkında, aşağı yukarı kendi hakkınızda sahip olduğunuz bilgiye yakın bir bilgiye sahip olmanız gerekir. Eğer, diğer taraf hakkında, ayrıntılı bir resme sahip olamazsanız sorunu çözemezsiniz.

KÖTÜ DİASPORA VE SOYKIRIM “DAYATMASI”

“Kötü diaspora” ile “iyi komşu Ermenistan” ayırımı, bir başka nedenle daha üzerinde durulmayı hak ediyor. Öncelikle belirtmek isterim ki, galiba, Türkiye’de bu “iyi komşu” Ermenistan ile “öcü ve kötü” diaspora imajının oluşmasında, konuyla uğraşan aydınların –ben de dâhil- ciddi sorumluluğu var. Konuyla yakından ilgilenen ve yazılar yazan aydınlar, bu tür bir tek bloktan ibaret, homojen ve “kötü” diaspora tanımında çok ısrarcı oldular ve kamuoyunda bu imajın oluşmasına katkıda bulundular. (Bu konu Hrant ile çok konuştuğum bir konuydu. En azından onun adına “Galiba Hrant yanlış anlaşıldı” diye düzeltme yapabilirim ama, işe yarar mı bilmem.)

Mesele bence şuradan kaynaklandı: Türkiye’de konuyla ilgilenen aydınlar, inanılmaz, aşırı bir psikolojik baskı altında yaşıyorlar. Bu psikolojik baskının önemli noktalarından birisi de, Türkiye’de neredeyse hakaret anlamında kullanılan “Ermeni” kavramı ve ayrıca bu “kötü” Ermeni’nin, “soykırım konusunda ısrarlı” olması. Ermeni kavramının bu denli negatif ve bu denli kötü bir biçimde kullanılması, ve “soykırım konusunda ısrar”ın neredeyse bir küfür sayılması aydınlarımızı ciddi bir açmaza sokmaktaydı ve hâlâ da sokuyor. Ve aydınlarımız kendisini savunmada hisseden her insanın vereceği doğal tepkiyi verdi ve hâlâ da veriyor.

Bu tepki, Ermeni’yi “negatif”, “öcü” ve “kötü” olarak tanımlayan zihniyetle açıktan hesaplaşmak ve “soykırımın tanınması” isteminin son derece demokratik bir talep olduğunu anlatmak yerine, bu saldırgan mantığın ana hatlarını kabul etmek biçiminde oldu ve oluyor. Aydınlarımızın geliştirdiği savunma stratejisine göre, “kötü” olan Türkiye Ermenileri ve komşumuz Ermenistan değildi. Asıl “kötü” diasporadaki Ermenilerdi. Çünkü, “soykırım konusunda ısrarlı” olanlar asıl onlardı. Yani aydınlarımız, asıl sorunun, Ermeniler için “öcü” ve “kötü” kavramının kullanılmasında olduğunu göstermek yerine, bu sıfat tanımlamasının doğru olduğunu kabul ettiler. Sadece bu sıfatlarla tanımlanan özneyi değiştirerek; “kötü” olan “Ermeni”nin yerine “kötü” olan “diaspora”yı koydular. Sonuç olarak diyebiliriz ki, Türkiye’deki egemen mantık, aydınlarımızda da aynen varlığını sürdürmeye devam etti ve ediyor.

SOYKIRIM SÖYLEMİNE NASIL BAKACAĞIZ

Bana göre, sorun burada başlıyor. Eğer bu egemen düşünme tarzını sorgulamaz ve bu mantıkta her hangi bir değişiklik yapmazsak; sadece “kötü” sıfatını yakıştırdığımız özneyi değiştirirsek, Türk-Ermeni gerilimini çözemeyiz. Görülmesi gereken şudur: “Ermeni”yi kötü ve öcü ilan etmekle “diaspora”yı kötü ve öcü ilan etmek arasında herhangi bir zihniyet farkı yoktur. “Kötü ve öcü” sıfatını, sadece özneyi kaydırarak kullanmaya devam edersek sorun aynı kalır. Hem “öcü” ve “kötü” kavramı değişmediği için, hem de “soykırımın tanınmasını istemek” talebinde yanlış olan birşey olmadığı için.

“Soykırımın tanınması” talebi konusunda değişik fikirlere sahip olabilirsiniz; tarihteki bir haksızlığın “soykırım olarak tanınması”na itirazlarınız olabilir; başka tanınma tarzlarından yana olabilirsiniz ama “soykırımın tanınması” talebinin ileri sürülmesinde “kötü” olan birşey yoktur. Bu son derece demokratik bir taleptir. Görmemiz gerekir ki, “soykırımın tanınması” talebini “negatif” ve “kötü” olarak gören bir mantıkla; tarihimiz üzerine açık olarak konuşmayı “kötü” ve “yanlış” gören bir mantık arasında fazla bir fark yoktur; “soykırımın tanınması” talebinin ileri sürenlere gösterilen öfke ile, tarihimizle yüzleşmemiz gerektiğini söyleyenlere duyulan öfke arasındaki sınır son derece incedir.

Birisinin nerede başlayıp, ötekinin nerede bittiğini bilmek gerçekten çok zordur.

SOYKIRIM ALGILAMALARINDA FARKLILIK YOK

Ayrıca, “soykırımın tanınması” konusunda Ermenistan ile diaspora arasında bir ayrım yapmak da doğru değildir. Aydınlarımızda egemen olan bakışa göre, Ermenistan ile diaspora arasında soykırımının tanınması politikaları konusunda ciddi farklar vardır. Türkiye’de konu ile uğraşan herkesin bilmesinde fayda vardır ki, Ermenistan ile diaspora soykırımın tanınması meselesinde, aynı safta durmaktadırlar.

Taraflar arasında “soykırımda ısrarcı olmak ve olmamak” ekseninde yapılan ayırım doğru değildir, yanlıştır. Altını özel olarak çizmek gerekir ki, şu anda tüm Ermeni toplulukları, 1915’te yaşananların soykırım olduğu ve bunun Türkiye tarafından kabul edilmesi gerektiği konusunda hemfikirdirler. Bu konuda en ufak bir görüş ayrılığı söz konusu değildir.

* Prof. Dr.; Clark Üniversitesi Öğretim Üyesi / takcam@clarku.edu
Soykırımın tanınması ne anlama geliyor
Taraf - Istanbul - 17.11.2008


TANER AKÇAM* / Daha genel ifadeyle, her iki toplum da soruna, demokrasiye geçiş döneminde, yani toplumsal özgürlüklerini geliştirme sürecinde, tarihe ilişkin gerçekleştirilecek adaletin sınırlarının ne olması gerektiği noktasından yaklaşmalıdırlar. Yani demokrasiye geçiş, sadece özgürlük meselesi olarak değil, adalet meselesi olarak da ele alınmalıdır. Cevap verilmesi gereken soru, demokrasiye geçişte, sağlanacak geçmişe ilişkin adaletin sınırlarının ne olacağıdır.


1915’İN GÖLGESİNDE TÜRKİYE-ERMENİSTAN İLİŞKİLERİNE YENİDEN BAKMAK (2)

Eğer “soykırımın tanınması” konusunda bir farktan söz edilecekse, bunun önümüzdeki dönemde ortaya çıkabileceğinden rahatlıkla söz edebiliriz. Fakat bu farklılaşma, hem Ermenistan hem de diaspora içinde farklı fikirlerin ortaya çıkması biçiminde olacaktır. Ana sorular şunlar olacaktır: “Soykırımın tanınması ne demektir? Tanınması istenen nedir? Tarihe ilişkin bir haksızlığın giderilmesi konusunda Türkiye’nin hangi adımları atması yeterli olacaktır?” Bu sorulara verilecek cevaplara göre, hem Ermenistan’ın içinde hem de diasporanın içinde farklı yaklaşımların ortaya çıkması kuvvetle muhtemeldir.

Fakat konunun bir başka ciddi bir boyutu daha vardır. Bu sorular sadece Ermenistan ve diasporayı, yani Ermenileri ilgilendirmez. Bu sorular belki de daha öncelikle, Türkler ve Türkiye’ye aittir. Ortada bir sorun olduğunu kabul eden ve bu sorunun çözülmesini isteyen Türkiye’deki insanlar da, yukarıdaki sorulara verecekleri cevaplara göre yeni taraflar oluşturacakladır. Bu sorular, Türkü ile Kürdü ile Ermenisi ile bu çatışmaya taraf tüm insanları ilgilendirmektedir. Dolayısıyla, bu sorulara verilecek cevapların oluşturacağı gruplaşmalar, “Ermeni” ve “Türk” ekseninde şekillenmeyecektir. Sonuçta, etnik kimliklerimizin ötesinde, “Tarihte yaşanmış insan hakları ihlalleri konusunda ne yapmak gerekir” sorusuyla uğraşıyoruz; bu görülmek zorundadır.

TARİHLE YÜZLEŞME AMA NASIL

Herkes için, hepimiz için ana soru, tarihle yüzleşmenin nasıl yapılacağıdır. Ve önümüzde, iki uç noktasının Japonya ve Almanya örnekleriyle belirlendiği bir yelpaze, bir seçenekler dizini durmaktadır. Japonya örneği, tarihle yüzleşme konusunda, yarımağız “kusura bakmayın” tavrına denk düşer. Bu tür bir yarımağız tarihle yüzleşmenin hiç bir ciddi toplumsal-kültürel ve siyasal anlamı yoktur. Tarihle bu tarz bir yüzleşme, toplum düzeyinde, ciddi bir demokratik hesaplaşma anlamına gelmez. Bu tutumla, toplumda demokratik anlamda pek bir ilerleme sağlanması da mümkün olmaz. Acaba Türk-Ermeni geriliminde, Türkiye eğer Japonya’nın, İkinci Dünya Harbi yıllarında işlediği suçlar nedeniyle özür dilemesi gibi bir tutum takınırsa, bu yeterli sayılmalı mıdır? Tanıma ve yüzleşmekten kastettiğimiz ve beklediğimiz bu mudur?

Almanya seçeneği ise, sarkacın öteki ucunu temsil eder. Bu seçenek, sadece olanı soykırım olarak adlandırmakla yetinmeyip, tarihle yüzleşmenin tazminat dâhil gerekli tüm sonuçlarına katlanmaya hazır olunması anlamına gelir. Eğer Almanya’nın izinden gidilirse, Türkiye, hem 1915’i soykırım olarak tanıyacak, hem de bu soykırımın yol açtığı maddi-manevi yıkımları gidermek konusunda ciddi bir çaba içine girecektir.

Görmemiz gerekiyor ki, önümüzdeki dönemde, bu Japonya-Almanya sarkacında nerede durulması gerektiği konusunda oldukça yoğun tartışmalar yaşayacağız. Ve bu iki uç arasında onlarca, evet onlarca, başka seçenek daha mevcuttur. Bu seçenekler etrafında hem Ermenistan ve diasporada hem de Türkiye’de yeni taraflar ve yeni saflaşmalar ortaya çıkacaktır. Herkesçe cevabı aranması gereken soru şudur; Türkiye, tarihi ile nasıl yüzleşecek ve 1915 olaylarını hangi tarz ve biçimlerde kabul edecektir? Bu ana soruyu başka sorularla takviye edebiliriz: Geçmişle yüzleşmek, sadece geçmişte yaşanmış bir olay hakkında tavır almak mı demektir? Geçmişle yüzleşmenin bugün açısından anlam ve önemi nedir? Bugünkü ilişkiler demokratikleştirilmeden, örneğin Türkiye’deki Ermeni vatandaşların karşılaştıkları sorunlar çözülmeden tarihle yüzleşmek mümkün müdür? Veya Kürtlerin kültürel-demokratik taleplerinin tanınması ile tarihle yüzleşmek arasında ne tür bir ilişki kurulabilir? Bu ve sayıları arttırılabilecek soruların merkezinde duran, tarihle yüzleşme ile bir toplumda demokratik ilişkilerin kurulması arasındaki ilişki meselesidir.

ÖZGÜRLÜK VE ADALET İLİŞKİSİ

Burada bir parantez açarak, soruna sadece Türk-Ermeni gerilimi açısından yaklaştığımı özel olarak belirtmek isterim. Yoksa tarihle yüzleşme ve tarihte yaşanmış haksızlıklar konusunda açık ve rahat bir tartışma yapmak, Ermeni sorununun ötesine de giden boyutlara sahiptir. Tarihte, hangi, ulus, hangi etnik gruba yapılmış olursa olsun, tüm haksızlıkları aynı perspektiften ele almak ve tartışmak gerekir. Bu bağlamda, Osmanlı devletinin çöküş döneminde Balkanlar’da ve Kafkaslar’da Müslümanların yaşadıkları; başta Rumlar ve Süryaniler olmak üzere diğer Hıristiyan grupların yaşadıkları ve özellikle cumhuriyet döneminde Yahudilerin, Kürtlerin, Alevilerin (ve hatta yakın zamanlarda sol düşünce sahiplerinin) uğradıkları haksızlıklar da, hepsini aynı kategoride değerlendirmeye kalkmamak, aralarındaki nitelik farklarını bilerek ve birbirlerinin karşısına dikmemek koşuluyla, üzerine ciddi olarak tartışmayı hak ederler. Önemli olan, farklı haksızlık türlerini birbiriyle karıştırmayan; bir haksızlığı sadece diğer haksızlıklara karşı çıkmak için gündeme sokmayan; haksızlıkları rekabetçi bir tarzda birbirine karşı kullanmayan; ve bir haksızlığın derecesini azaltmak için, onu diğer haksızlıkla dengelemeye kalkmayan bir zihniyete sahip olabilmektir. Tüm bu hususlar şüphesiz ayrı bir yazı konusudur.

Toplumların tarihleri ile yüzleşmesi, o toplumlardaki özgürlük ve adalet sorunlarıyla doğrudan ilgilidir. Konunun özgürlük boyutu genel olarak bilinir ama adalet boyutu genellikle ihmal edilir. Türkiye’de birçok aydınımız, Ermeni sorununun esas olarak bir fikir özgürlüğü meselesi olduğunu savunmaktadır. Bu bakışa göre, ana sorunu teşkil eden konuya ilişkin, başta ceza hukukumuz olmak üzere, mevcut olan yasaklardır. Eğer bu yasaklar ortadan kalkar, Türkiye demokratik olur ve konu hakkında özgürce konuşmaya başlarsa, sorun esas olarak çözülmüş olacaktır. “Soykırımın tanınması” talebine öfke duyulmasının altında yatan nedenlerden biri de meselenin sadece bazı özgürlüklerin sağlanması olarak görülmesi ve adalet boyutunun gözardı edilmesidir.

Oysa, tarihle yüzleşmek sadece tarihte yaşanmış haksızlık üzerinde özgürce konuşabilmek ile sınırlı değildir. Hatta özgürlükle ilişkinin dolaylı bir ilişki olduğu da iddia edilebilir. Çünkü, tarihte işlenmiş bir haksızlığın giderilmesi, esas olarak özgürlüğün değil, adaletin alanına girer. Özgürlük, elbette, haksızlığı giderecek adaletin sınırlarını tesbit edebilmek için yapılması zorunlu özgür tartışma için gereklidir. Fakat görmek gerekir ki, bugün Batı’da birçok demokratik toplumda özgürlükler vardır, tarihî haksızlıklar üzerine özgürce tartışılır ama, bu haksızlıkların giderilmesi anlamında, adalet sorunu çözülmemiş olarak durur. Bütün büyük devletlerin sömürgeleri ile ilişkileri; sömürgecilik dönemlerindeki soykırım ve katliamlar; Amerika’da kölelik vb. hâlâ adalet kapsamında, hâlâ bu toplumların gündemindedir. Dolayısıyla, “Ermeni sorunu,” Türkiye’de üzerinde serbestçe konuşma özgürlüğüne sahip olsak bile varlığını sürdürmeye devam edecektir.

Haksızlıkların giderilmesi amacıyla gündeme getirilecek “adalet” esas olarak iki farkı içeriğe sahiptir. Birincisi, “cezai adalet”tir. “Cezai adalet” esas olarak fail gurubunu hedef alır. Olaylara katılmış ve sorumluluk almış kişilerin cezalandırılması bu adalet anlayışının temelidir. İkincisi, “yapıcı/inşa edici adalet”tir. Bu ise esas olarak kurbanları ve sağ kalanları merkezine alır. Onların yaralarının sarılması bu adalet anlayışının merkezinde durur. Bizlerin yapmamız gereken, tarihimizdeki haksızlıkların giderilmesi için, özgürlük istemenin ötesine geçen, “adaletin sınırlarının” ne olacağı konusunda bir tartışma başlatmaktır. Aradan 100 yıla yakın bir zaman geçtiği için artık “cezai adalet” gündemden çıkmıştır ama “yapıcı-inşa edici adalet”in nasıl sağlanabileceği ciddi bir tartışma konusudur. “Adaletin sınırları” konusundaki bir tartışmanın toplumu demokratikleştirici ve özgürleştirici bir boyutunun da olduğunu elbette eklemek gerekir.

TARİHLE YÜZLEŞMENİN ÜÇ NEDENİ

“Tarihle niçin yüzleşmek gerekir” sorusuna genellikle üç neden gösteririz. Birincisi, tarihle, kitlesel katliamların kurbanlarına insani onurlarını iade etmek için yüzleşiriz. Her kitlesel katliam, imha edilecek topluluğun insan olmaktan çıkartılması ile başlar. Söz konusu gurubun, insanlık onuru ayaklar altına alınır ve onlar, biyolojiden, tıptan alınan tanımlarla, “bakteri”, “parazit”, “mikrop” ve “kanserli hücre” gibi kavramlarla tanımlanırlar. Kurbanlar, sadece sağlıklı bir vücuttan atılacak zararlı maddeler olarak tanımlanmaz; sosyal ve kültürel olarak da aşağılanırlar, insanlık onurları çiğnenir. Yani, kurbanlar, imha edilmeden önce, insan olmaktan çıkartılırlar. Bu nedenle kurbanlara, insanlık onurlarını iade etmek, onlara insan olarak saygı göstermek bizim insanlık görevimizdir. Haksızlıkları giderici tazminat ve benzeri girişimler, kurbanların insanlık onurunu iade edici, tamir edici manevi adımlar olarak anlam kazanır.

İkincisi, tarihle, çatışmaya taraf olan gurupların barış ve özgürlük içinde yanyana yaşamalarını sağlayabilmek amacıyla yüzleşiriz. Eğer çatışmanın tarafları, hâlâ aynı coğrafya üzerinde yaşıyorlar ve yaşamaya da mahkum iseler, birbirlerine saygıyı yeniden inşa etmelidirler. İstikrar ve barış bu saygı temeli üzerinde inşa edilebilir. Çatışan taraflar arasındaki, karşılıklı saygı, barış ve istikrar ortamı ise, ancak taraflar arasında tarih üzerine konuşma ve tartışma ortamının yaratılmasıyla mümkündür. Bölgemiz itibarıyla konuşacak olursak, “tarihle yüzleşmek, bölgesel barış ve istikrarın ön şartıdır” diyebiliriz.

Üçüncüsü, tarihle, ileride benzer türdeki olayların tekrar edilmesine engel olmak amacıyla yüzleşiriz. “Bir daha asla”, Yahudi soykırımından sonra çok sık kullanılan bir slogandı. Ama son on yıllar gösterdi ki, kitlesel katliamlar, Avrupa’nın göbeğinde ve özellikle Afrika’da insanlık tarihinin önemli bir parçası olmaya devam ediyor. Ortadoğu’nun kitlesel katliamlar konusunda, her an patlamaya hazır bir dinamit kutusuna benzediği iddiasına kolayca itiraz edilemez. Eğer, özellikle, kitlesel katliamı organize etmiş devlet-toplum, bu konuda her hangi bir tartışmaya bile yanaşmıyorsa, ortada ciddi bir “tekrar” tehlikesi olduğundan söz edebiliriz. Tarihle yüzleşmek, katliamlar üzerine konuşmak ve tartışmak, bu tür olayların engellenmesi doğrultusunda atılacak adımların başlangıcını teşkil eder.

Elbette yüzleşmek tek başına yeterli değildir. Fakat bir olayı engellemek istiyorsanız, onun niçin yaşandığını, nedenlerinin neler olduğunu ve ortaya çıkış göstergelerinin neler olduğunu bilmeniz gerekir. Eğer bunları bilirseniz, buna göre de tedbirler alırsınız. Bugün, Birleşmiş Milletler bünyesinde, kitlesel katliamların tekrarını önleyecek, kültürel alt yapının nasıl sağlanacağı, ne tür kurumların oluşturulması gerektiği ciddi bir tartışma konusudur. Tarihinde büyük acılar yaşamış bölge insanları olarak bizim de böylesi bir tartışmayı yapmamız kaçınılmazdır.

Sonuç olarak, Türk-Ermeni gerilimine ilişkin kanaatim ve önerim, bu gerilimin yeni bir tarzda kavramlaştırılmasıdır. Yukarıda örneklerini de verdiğim, oldukça yanlış olan ve sorunu tanımlamaktan bile uzak gözüken düşünme tarzlarından vaz geçmek ve soruna çok daha genel bir perspektiften yaklaşmak gerekmektedir.

YENİ BİR PARADİGMA İHTİYACI

En genel hatlarıyla, Türk-Ermeni çatışması bugüne kadar, İmparatorluğun dağılma sürecinde, çeşitli etnik ya da ulusal gruplar arasında ortaya çıkmış sorunlar çerçevesinde ele alındı. Bu sorunların, zaman içerisinde, etnik gruplar arasında toprak ve sınırlar üzerinde yürütülen bir çatışma haline dönüştüğü ve katliamların bu süreç içinde ortaya çıktığı biliniyor. Bugünkü Türk-Ermeni sorununa da bu çerçevede yaklaşılmış ve bu anlamda, geçmişten miras kalmış bir sorun olarak görülmüştür. Benim önerim, her iki toplumun soruna, sadece “geçmişten kalmış bir miras” olarak yaklaşmamaları; konuyu bugünkü demokratikleşme meselelerinin bir parçası olarak ele almalarıdır. Sorun, “dünden kalan” değil, “üzerinde yarının inşa edileceği” bir sorundur.

Bu demektir ki, Türkiye ve Ermenistan, soruna iki komşu devlet olarak, her ikisi de demokrasiye geçiş sürecinde olan iki ülke olarak kendi demokratikleşmelerinin ve bölge ilişkilerinin demokratikleşmesinin bir parçası olarak yaklaşmalıdırlar. Türkiye AB’ye kabul edilmek üzere olan; Ermenistan ise SSCB’den ayrıldıktan sonra bağımsızlığını kazanan, geçiş sürecindeki ülkelerdir. Bu geçiş sürecinin en temel özelliği, her iki toplumun da, hem geçmişlerini hem bugünlerini; kendilerini ve “ötekinin” kimliğini yeniden tanımlamak zorunda olmalarıdır.

Daha genel ifadeyle, her iki toplum da soruna, demokrasiye geçiş döneminde, yani toplumsal özgürlüklerini geliştirme sürecinde, tarihe ilişkin gerçekleştirilecek adaletin sınırlarının ne olması gerektiği noktasından yaklaşmalıdırlar. Yani demokrasiye geçiş, sadece özgürlük meselesi olarak değil, adalet meselesi olarak da ele alınmalıdır. Demokrasiye geçişte, geçmişe ilişkin sağlanacak adaletin sınırları ne olacaktır? Cevap verilmesi gereken soru budur.

Ana hedef, yukarıdaki üç ilke ışığında soruna çözüm getirebilmektir. Birincisi, geçmişin kurbanlarına insanlık onurlarını iade etmek; onları yeniden insan olarak görerek, anıları önünde saygıyla eğilmek; ikincisi, bölgemizde, karşılıklı saygı temelinde barış ve istikrarı temin ederek birarada yaşamanın koşullarını yaratmak; üçüncüsü, tarihte yaşanmış acıların yeniden yaşanması ihtimalini ortadan kaldıracak bir ilişkiler ağı ve buna uygun düşen bir kültürel zemini yaratabilmektir.

Eğer tarihle yüzleşmeye böylesi geniş bir çerçeveden yaklaşabilirsek, hem bölgemizde demokratik ilişkileri tesis edebiliriz hem de tarihimizde yaşanmış olayların tekrar edilmesini engelleyen ciddi bir kültürel atmosfer yaratabilmiş oluruz.

[Mirage]

Taner Akçam: „Die Türkei gleicht dem Texas des 19. Jahrhunderts“

Freitag, den 9. Januar 2009, von Stéphane/armenews

Der berühmte türkische Historiker, Taner Akçam, eine freundliche, bereitwillige sowie besonnene Person und Autor des Buches „Un acte honteux“ (A shamefull act), hat 5 Tage vom 4. bis zum 8. Januar in Frankreich verbracht.

Erste Station war Nizza, wo er an einer Konferenz anlässlich der 8. Nizzaer Buchmesse unter der Schirmherrschaft des armenischen Rates der Region Côte d’Azur teilnahm. Anwesend war ebenfalls Henry Cuny, früherer französischer Botschafter in Armenien (2001-2006) und selbst Autor des Buches „Arménie, l’âme d’un peuple“ (Armenien, die Seele eines Volkes). Anschließend wurde Taner Akçam in Paris durch Alexis Govciyan, Vorsitzender der UGAB/AGBU, empfangen.

Unter der diskreten Aufsicht des Nachrichtendienstes und der Polizei beugte sich Taner Akçam der obligatorischen Signierungssitzung seines Buches in der Buchhandlung des Drugstore Publicis [auf den Champs Elysées]. Zuvor hatte er die Fragen der zahlreich anwesenden Leser geantwortet. Unter ihnen, Mourad Papazian (Vorsitzender der FRA Daschnaktsoutioum) fragte dem Autor nach der Bedeutung der Unterschriftsaktion von türkischen Intellektuellen. „Das ist ein erster Riss in der Mauer“ antwortete der Historiker und fügte hinzu „ich habe nicht unterschrieben, denn der türkische Staat sollte um Verzeihung bitten“.

Zu gleicher Zeit war festzustellen, dass ein paar Hundert Meter weiter bewaffnete Soldaten zusammen mit der Polizei die unmittelbare Nähe des türkischen Fremdenverkehrsamts überwachten.

Anderthalb Stunden nach dieser Pflichtveranstaltung des Verlags Denoël stand Taner Akçam bei einem improvisierten Mittagessen den Journalisten Rede und Antwort. Für „Libération“ war Marc Semo anwesend, Anne Dastakian für „Marianne“, Aurélien Mathé für „20 Minutes“ und der Reporter und Fotograf Burhan Özbilici für die Agentur Associated Press. Später am Nachmittag wurde der Historiker für die RFI-Sendung von Valérie Nivelon „La Marche du Monde“ interviewt. Die Sendung wird voraussichtlich am Sonntag, den 15. Januar um 9 Uhr 33 (89 FM) gesendet.

Am selben Abend fand im Kulturzentrum der UGAB eine Konferenz unter der Leitung des Historikers Raymond Kevorkian und weiterhin unter polizeilichem Schutz statt. Etwa 200 Leute waren anwesend.

Taner Akçam sprach u.a. die heikle Frage der osmanischen Archive an.

So erfahren wir, dass deutsche Dokumente aus den Jahren 1918 bis 1921 im Besitz der russischen Archive sind. Außerdem erfahren wir, dass die osmanischen Archive tatsächlich zur Einsicht geöffnet sind, dass jedoch ganz stur täglich nur 20 Dokumente ausgehändigt werden, und das bei einer Gesamtzahl von ca. 250.000 Dokumenten für den Zeitraum 1913-1918, mal wiederum alle türkischen Ministerien. Zusätzlich muss der Besucher bei jedem Besuch einen 4-seitigen Fragebogen ausfüllen... Er bestätigt außerdem laut seinem türkischen Informanten, einem Historiker, dass eine gewaltige Anzahl an Archiven 1980 beseitigt wurden.

Auf der militärischen Ebene sind die in Ankara aufbewahrten Archive des Generalsstabes als Staatsgeheimnis eingestuft und somit nicht einsehbar. Ein Oberst sagte dem Wissenschaftler:“ Die Beseitigung vieler Dokumente war schon im Gange, ich habe aber einige retten können“.

„Unter solchen Bedingungen ist es natürlich unmöglich, den eigentlichen Vernichtungsbefehl zu finden“ erklärt Taner Akçam. „Wir müssen also die Einzelteile des Puzzle wieder zusammenfügen und die Dokumente entschlüsseln“.

„Heute gleicht die Türkei dem Texas des 19. Jahrhunderts. Solange das Militär in der Türkei Gewicht haben wird.“ Das ist einer der Gründe, warum der türkische Wissenschaftler für einen Beitritt der Türkei in die EU ist. Dies allein kann im Lande einen demokratischen Schub bringen, was zu einer offiziellen Anerkennung des Genozids an den Armenien führen wird.

Der Literaturnobelpreisträger, Orhan Pamuk, der mehrmals wegen seinen mutigen Stellungnahmen über die armenische Frage gerichtlich verfolgt wurde, sagte über das Werk von Akçam: „ Keine Diskussion darüber kann in der Zukunft dieses hervorragende und endgültige Buch ignorieren“.

Reportage von Jean Eckian.
http://www.armenews.com/article.php3?id_article=48076

Auf die Bilder habe ich verzichtet! :D

[Khaan]

Oh Mann, es ist wirklich nicht zu fassen, was für eine Aufmerksam Taner Akcam, "Man On A Mission, bekommt. So langsam erinnert er mich mit seinen Verschwörungstheorien an die Mondlandungsverschwörungs-Theoretiker!

Wisst ihr was, ein super-duper geheimer armenischer Archivar aus Eriwan hat mir auch so einiges erzählt. Das darf ich aber net verraten, da sein Leben sonst in Gefahr gerät, denn der Archivchef ist ein Schulfreund eines Ex-Asala Mitglieds (flüster). Ok, ich sags euch trotzdem. Die Original Talat Pascha Telegramme waren in den Daschnak Archiven. Die stammen aus der Zeit als die Türkei besetzt war und armenische Beamte anschliessend die Originale einfach mitgenommen haben. Einen Vernichtungsbefehl gabs da zwar auch nicht, aber irgendwo wird es schon sein. Irgendwann in naher Zukunft, wenn der Warp Antrieb entdeckt wurde, dann wird man den Vernichtungsbefehl finden.

Und das tolle an Taner Akcam ist, seine Wandlungsfähigkeit. Ich glaube, damit er seinen Rachefeldzug gegen die Türkei durchziehen kann, würde er sogar seine Mutter verkaufen. Viel fehlt ja bei dem nicht mehr. Früher hat er sich für einen Staat Kurdistan eingesetzt, war ein kurdische Nationalist, heute verkauft er sich als Türke, der über die bösen Türken und die böse Türkei aufklären möchte. Wenn die Leute wüssten, dass er ein verkappter kurdischer Ultranationalist war, der Mitglied in Organisationen gewesen ist, die für Terror- und Mordanschläge verantwortlich sind, wer würde dann seine Bücher kaufen? Eben!

Der Verschwörungstheoretiker, der noch nie in russischen Archiven war, weil er kein russisch kann, noch nie in deutschen Archiven war, weil sein Deutsch mangelhaft ist, noch nie in amerikanischen Archiven war, weil auch sein Englisch eher durchschnittlich ist und für wissenschaftliche Arbeiten nicht ausreicht auf hohem Niveau, kann natürlich auch nie in türkisch-osmanischen Archiven gewesen sein, weil er eben kein Osmanisch kann! Was will uns eigentlich dieser verkappte Soziologe, der sich als Historiker ausgibt, noch alles erzählen!
Taner Akcam stellt ja keinerlei eigene Forschungen an. Er ist mittlerweile Mitglied im Dadrian-Club und bekommt den Restmüll, den andere armenischen Historiker nicht in ihren Büchern unterbringen konnten, zugeschoben! Seine Bücher sind sogar teilweise fast exakte Kopien von Dadrian! Wenn er über ein eigenes Hirn verfügen würde, würde er in seinem neuesten Buch Shameful Act (in dem Fall passt der Buchtitel sogar wunderbar zu seinem Verhalten) nicht das Märchen verbreiten, dass man angeblich Armenier an der Schwarzmeerküste hinausgefahren und massenhaft ertränkt hätte.

Es ist doch wirklich sehr erstaunlich, auf welchem Podest dieser Scharlatan und Blender getragen wird. Erinnert mich stark an gewisse gescheiterte Biografien von Medizinern, die zwar niemals eine Qualifikation zum Arzt oder Chirurgen erlangt haben, aber sich trotzdem überall verkaufen und bewerben.

Ein guter Freund von mir ist übrigens Kirchenhistoriker. Fragt mich nicht wieso er diesen "Traumjob" machen wollte. Was glaubt ihr denn wie es da beim Thema Archivarbeit und Aushändigung und Anzahl der zur Verfügung gestellten Archivdokumente aussieht. Da läuft es nicht anders ab. Taner Akcam, und das sagte ich nicht ohne Grund, erinnert an die ganzen Mondlandungsverschwörungs-Theoretiker! Das konnte man ganz besonders deutlich sehen, als er den ominösen "Mondmann" Holdwater enttarnt hatte.
Lustig war auch, als Taner Akcam, der Ex-Mitglied in linksextremistischen Terrorgruppen war, von Kanada in die USA einreisen wollte. Da haben bei der Heimatschutzbehörde die Alarmglocken geläutet und die Grenzbeamten haben Taner Akcam höflich erklärt, dass er aufgrund seiner Vergangenheit nicht einreisen dürfte. Da es in den Medien publik wurde, hat sich Taner Akcam, "The Master Of Conspiracy", für folgende Interviews und unangenehme Fragen natürlich die passende Verschwörungstheorie ausgedacht. Angeblich wäre ihm damals nur ein falscher Wikipedia Eintrag zum Verhängnis geworden. Aber klar doch! Der US-Heimatschutz hat natürlich keine eigenen Datenbanken und sind auf irgendwelche Webforen und Wikis angewiesen! Dümmer gehts wohl nimmer. Aber einigen Idioten, hat er sicherlich die wundersame Wikipedia-Verschwörungstheorie verkaufen können. Nur zu blöd, dass Taner Akcam seine Mitgliedschaft zu linksterroristischen Gruppen gegenüber türkischen Journalisten vor nicht allzu langer Zeit zugegeben hat, so unter anderem dem bekannten Journalisten Can Dündar. Er kann ohnehin nichts verheimlichen, was jeder weiss! Zumindest nicht gegenüber den Türken, die den Schmierlappen nur zu gut kennen.

Ich bin mir auch sicher, wenn man nicht seitens der fremdgesteuerten AKP-Regierung Halaçoğlu hastig abgesetzt hätte, könnten wir in naher Zukunft eventuell sogar etwas über die Vorfahren von Taner Akcam etwas erfahren und was ihn wirklich im innern so antreibt. Aber die Geschichte der sog. "alevitischen Kurden" ist ja leider in der Türkei ein grosses Tabuthema unter den kurdischen Nationalisten!

Mein Grossvater sagte immer, ein Wolf kann sich nicht als Schaf verkleiden und sich unter die Herde mischen. Sein Verhalten macht ihn kenntlich. Mehr gibts dazu nicht zu sagen.

[deryatulga]

Wenn dich die Namen der türkischen Staatsbedienstete, die Taner Akcam aus der Hand fressen, interessieren, sind sie wohl bekannt. Akcam ist ein hochangesehener Sohn der Türkei und ein Favorit des türkischen Auswärtigen Amtes. Natürlich war er in osmanischen Archiven, man arbeitete ihm dort freiwillig zur Hand.Und das nicht erst seit gestern! Wissenschaftlich auf so einem erbärmlichen Niveau sein, um überall gefördert und hochgejubelt zu werden, ergibt einen klassischen türkischen Spur. Bohrt man dort, stinkt es gewaltig. Wie oft soll ich es sagen: Eine Arbeit, die Akcam rechtzeitig fertig gemacht hätte, wurde durch die Handlanger Ankaras ruiniert, und nicht nur das. Also betrügt euch selbst und andere nicht und verflucht nicht die falschen Personen!

Der Rest, dass die Türkei bezüglich dieses Themas wissenschaftlich und politisch nur blamiert hat, bedarf keiner weiteren Diskussion; Schwachsinn a la Halacoglu gehört uneingeschränkt dazu!

[Khaan]

Das hört sich aber auch sehr stark nach Verschwörungstheorien an. Ich weiss zwar auch, dass es Leute gibt in der Türkei, die mit Akcam zusammenarbeiten, aber ich kann nur das aufgreifen was ich sehe und lese, als nachprüfbare Information verwerten kann.


Wenn dich die Namen der türkischen Staatsbedienstete, die Taner Akcam aus der Hand fressen, interessieren, sind sie wohl bekannt.
Auch wenn Du es nicht glaubst, der aktuellen Regierung und gewissen "Staatsbediensteten" traue ich alles zu! Denn taub und blind ich schliesslich nicht. Auch so etwas ist im Bereich des möglichen und garnicht mal so utopisch.

Die Frage ist aber, was will man mit so einem Clown wie Taner Akcam?

Du sagst, die Namen sind bekannt. Könntest Du ein Paar Namen nennen?


Akcam ist ein hochangesehener Sohn der Türkei und ein Favorit des türkischen Auswärtigen Amtes.
Also soweit würde ich nicht gehen das allgemein "Sohn der Türkei und ein Favorit des türkischen Auswärtigen Amtes", aber gewisser Kreise ganz sicherlich. Ich hab da so einen Verdacht. Mich machte es schon immer stutzig, wie medial praesent Taner Akcam in der Türkei ist, wenn man bedenkt, man hat es mit einem Linksextremisten zu tun.


Natürlich war er in osmanischen Archiven, man arbeitete ihm dort freiwillig zur Hand.
Das kann man nicht vermeiden, die ganze Welt geht mittlerweile dort ein und aus. Aber er selbst hat wie ich sagte keine Kompetenzen, um Forschungen anzustellen.


Und das nicht erst seit gestern!
Wenn wir unsere Archive öffnen und er über Dritte Zugang zu Informationen bekommt, kann man leider nicht vermeiden.


Wissenschaftlich auf so einem erbärmlichen Niveau sein, um überall gefördert und hochgejubelt zu werden, ergibt einen klassischen türkischen Spur. Bohrt man dort, stinkt es gewaltig. Wie oft soll ich es sagen: Eine Arbeit, die Akcam rechtzeitig fertig gemacht hätte, wurde durch die Handlanger Ankaras ruiniert, und nicht nur das. Also betrügt euch selbst und andere nicht und verflucht nicht die falschen Personen!
Das ist aber so furchtbar unkonkret. Ist es gefaehrlich Namen, Ross und Reiter zu nennen? Ich weiss ja nicht, kenne dieses Verraeter-Netzwerk nicht gut genug bzw. ist stehe vollstaendig auf dem Schlauch.


Der Rest, dass die Türkei bezüglich dieses Themas wissenschaftlich und politisch nur blamiert hat, bedarf keiner weiteren Diskussion; Schwachsinn a la Halacoglu gehört uneingeschränkt dazu!
Halaçoğlu hat sicherlich keine Meisterleistung abgeliefert in seiner Zeit. Aber der Mann hatte mit einem lobenswerten "Bölücülük" Forschungsprojekt angefangen, was ihm leider aufgrund von armenischen Dönme den Job gekostet hat. Die sitzen offenbar an gewissen Schalzentralen, von denen wir noch nicht mal wussten, wie und von wem sie besetzt waren. Ne mutlu Türküm diyene.

[deryatulga]

Das hört sich aber auch sehr stark nach Verschwörungstheorien an. Ich weiss zwar auch, dass es Leute gibt in der Türkei, die mit Akcam zusammenarbeiten, aber ich kann nur das aufgreifen was ich sehe und lese, als nachprüfbare Information verwerten kann.



Halaçoğlu hat sicherlich keine Meisterleistung abgeliefert in seiner Zeit. Aber der Mann hatte mit einem lobenswerten "Bölücülük" Forschungsprojekt angefangen, was ihm leider aufgrund von armenischen Dönme den Job gekostet hat. Die sitzen offenbar an gewissen Schalzentralen, von denen wir noch nicht mal wussten, wie und von wem sie besetzt waren. Ne mutlu Türküm diyene.

Nachprüfbare Informationen habe ich ausschliesslich für die türkische Justiz parat, in solchen Foren vergeude ich meine Quellen nicht. Mit Akcam kann ich übrigens allein fertig werden, das ist keine Frage der Genehmigung sondern sehr profan eine Frage des Geldes. Mir wurde damals auch gezielt die finanzielle Basis der Arbeit vernichtet, einschüchtern kann man mich in diesem Alter nicht!

Kennst du übrigens unter den "Helden der türksichen Geschichtswissenschaft", die sich dank der Armenischen Frage die Taschen füllen, jemanden, der etwas mehr Wert ist als Akcam? Angefangen mit deren Fremdsprachkenntnissen? Also zunächst vor der eigenen Tür kehren! Wenn Akcam ein Clown ist, wo bleibt denn die ultimative Antwort auf sein Machwerk? Du glaubst wohl nicht, dass mit Gemeinplätzen und wohlgedroschenen Platitüden diese Pflicht erfüllt worden wäre!!!

Ich werde keinen einzigen Namen mehr nennen, ausser denen, die ich in diesem Forum bereits genannt habe. Bemühe dich also darum, dich zu informieren. Mit dem Rest der Firma, wird irgendwann abgerechnet.

Taner Akcam hat sich als perfekter Karrierist längst von seiner linksextremistischen Vergangenheit verabschiedet. Aus verantwortlichem Mund
war zu hören, dass ein "grosser Patriot" ist!

Versuche du mal in den türkischen Archiven zu arbeiten, dann erlebst du, dass dir dort die bevorzugte Behandlung eines Akcam niemals zuteil werden wird. Übrigens, ich diskutierte mit ihm über seine Kompetenzen selbst, und zwar in sehr harscher Form, weil ich selbst Zeithistoriker bin. Hast du auch eine ähnliche Ausbildung in der Tasche, um Leute in passenden Schubladen zu verteilen? Wenn Namen wie Özgönül und Söylemezoglu als Historiker oder Sachkenner die Runde machen, ist Akcam verglichen mit ihnen ein Koryphäe!

Halacoglu hat, was seine Behauptungen über "Bölücülük"Geschichte anbelangt, überhaupt nichts in der Hand. Es ist erbärmlich zu hören, dass er ohne irgendwelche Fremdsprachkenntnisse andauernd von geheimnisvollen ausländischen Belegen zitiert, die er aber niemandem zeigen will. Was er treibt, ist die unterste Schublade des propagandistischen Krieges. Er verlor seinen Stuhl übrigens nicht wegen armenischen Dönmes. Er war schliesslich selbst, der die Taschnaken umarmte und dubiöse Typen wie Hilmar Kaiser förderte. Seine Verantwortung, dass die türkische Seite seit 15 Jahren wegen seiner nepotistischen Geschäftsführung nichts zustande bringen konnte, kann und darf er nicht so einfach abschütteln!

[Khaan]

Nachprüfbare Informationen habe ich ausschliesslich für die türkische Justiz parat, in solchen Foren vergeude ich meine Quellen nicht. Mit Akcam kann ich übrigens allein fertig werden, das ist keine Frage der Genehmigung sondern sehr profan eine Frage des Geldes. Mir wurde damals auch gezielt die finanzielle Basis der Arbeit vernichtet, einschüchtern kann man mich in diesem Alter nicht!

Kennst du übrigens unter den "Helden der türksichen Geschichtswissenschaft", die sich dank der Armenischen Frage die Taschen füllen, jemanden, der etwas mehr Wert ist als Akcam? Angefangen mit deren Fremdsprachkenntnissen? Also zunächst vor der eigenen Tür kehren! Wenn Akcam ein Clown ist, wo bleibt denn die ultimative Antwort auf sein Machwerk? Du glaubst wohl nicht, dass mit Gemeinplätzen und wohlgedroschenen Platitüden diese Pflicht erfüllt worden wäre!!!

Ich werde keinen einzigen Namen mehr nennen, ausser denen, die ich in diesem Forum bereits genannt habe. Bemühe dich also darum, dich zu informieren. Mit dem Rest der Firma, wird irgendwann abgerechnet.

Taner Akcam hat sich als perfekter Karrierist längst von seiner linksextremistischen Vergangenheit verabschiedet. Aus verantwortlichem Mund
war zu hören, dass ein "grosser Patriot" ist!

Versuche du mal in den türkischen Archiven zu arbeiten, dann erlebst du, dass dir dort die bevorzugte Behandlung eines Akcam niemals zuteil werden wird. Übrigens, ich diskutierte mit ihm über seine Kompetenzen selbst, und zwar in sehr harscher Form, weil ich selbst Zeithistoriker bin. Hast du auch eine ähnliche Ausbildung in der Tasche, um Leute in passenden Schubladen zu verteilen? Wenn Namen wie Özgönül und Söylemezoglu als Historiker oder Sachkenner die Runde machen, ist Akcam verglichen mit ihnen ein Koryphäe!

Halacoglu hat, was seine Behauptungen über "Bölücülük"Geschichte anbelangt, überhaupt nichts in der Hand. Es ist erbärmlich zu hören, dass er ohne irgendwelche Fremdsprachkenntnisse andauernd von geheimnisvollen ausländischen Belegen zitiert, die er aber niemandem zeigen will. Was er treibt, ist die unterste Schublade des propagandistischen Krieges. Er verlor seinen Stuhl übrigens nicht wegen armenischen Dönmes. Er war schliesslich selbst, der die Taschnaken umarmte und dubiöse Typen wie Hilmar Kaiser förderte. Seine Verantwortung, dass die türkische Seite seit 15 Jahren wegen seiner nepotistischen Geschäftsführung nichts zustande bringen konnte, kann und darf er nicht so einfach abschütteln!
Also ich muss gestehen. Mit den Informationen kann nicht sehr viel anfangen. Das könnte man nur als Insider beurteilen, ich kratze da eher an der Oberflaeche. Das ist auch nicht mein Thema, meine Berufung wird eher die Juristerei.

Apropos, darf man fragen, was Sie beruflich machen? Sie sagten was von "finanzielle Basis der Arbeit", sprich einem Projekt. Ich gehe mal davon aus, ein Forschungsprojekt. Ich will ja nicht Ihren Namen wissen, sondern nur Anhaltspunkt. Ich muss gestehen, hab eher sporadisch hier was gelesen und stehe also entsprechend auf dem Schlauch.

Wurden Sie "gegangen" aus der Türkei? Würde mich übrigens nicht wundern! Das hat in der Türkei eine gewisse Tradition.

[deryatulga]

Also ich muss gestehen. Mit den Informationen kann nicht sehr viel anfangen. Das könnte man nur als Insider beurteilen, ich kratze da eher an der Oberflaeche. Das ist auch nicht mein Thema, meine Berufung wird eher die Juristerei.

Apropos, darf man fragen, was Sie beruflich machen? Sie sagten was von "finanzielle Basis der Arbeit", sprich einem Projekt. Ich gehe mal davon aus, ein Forschungsprojekt. Ich will ja nicht Ihren Namen wissen, sondern nur Anhaltspunkt. Ich muss gestehen, hab eher sporadisch hier was gelesen und stehe also entsprechend auf dem Schlauch.

Wurden Sie "gegangen" aus der Türkei? Würde mich übrigens nicht wundern! Das hat in der Türkei eine gewisse Tradition.

Ich bin Insider und zwar ein sehr routinierter. Mein Name ist Derya Tulga, ich habe eine Aversion gegen nicks. Was auf dem Avatar steht, ist mein gegenwärtiges outfit. Ich wurde auch nicht "gegangen" aus der Türkei, dort habe ich vor kurzer Zeit 8 ganze Wochen verbracht. Türkische Traditionen sind mir auch wohlbekannt, dennoch, wenn die Herrschaften sich über meine Wenigkeit Gedanken machen, würden ihre Massnahmen bestimmt radikaler sein
als blosses Wegloben. An so einem ekelhaften Wespennetz stochert man nicht ewig unbestraft herum. So oder ähnlich klingen die ernstzunehmenden Drohgebärden, was soll's!!!

[deryatulga]

Taner Akçam: ODTÜ yılları12 Aralık 2008 Cuma
ODTÜ yılları üzerine bir şeyler yazmak çok kolay değil. Neresinden başlayacağımı bilemiyorum. Sadece Türkiye'den 20'yi aşkın yıl uzak kalmanın getirdiği hafıza kaybı değil ana sorunum. Bir de "hangi hikaye?". Özel hayatlarımız mı? Sosyal ilişkilerimiz mi? Yoksa, ilk defa burada, kendilerine aşık olduğum ama bunu kendilerine bir türlü söyleyemediğim kız arkadaşlarımı mı anlatayım? Ama gelin, gene siyaset ağır bassın. Beni ODTÜ'de herkes bu yönümle tanıdı. Size yaşadığım dönemin "ODTÜ siyasal tarihi" ile ilgili aklımda kalanları anlatayım. Söz, bir başka sefere, "özel hayatlarımızı da" yazarım.

Taner Akcam ( Econ'76 ), ODTU Yilları, Baraka Dergisi Kasım 2008

Kısa bir ön hikaye

Ankara Kurtuluş Lisesi’nde, Liseli Öğrenci Hareketi’nde oldukça aktiftim. Lise’nin, Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin yanında olması, babam Dursun Akçam’ın Türkiye Öğretmenler Sendikası’nda II. Başkanlık yapması gibi nedenlerle, DEV-GENÇ hareketinin önderlerini yakından tanıyordum. ODTÜ’ye 1970-71 yılında girdim, 17 yaşındaydım. ODTÜ Fikir Kulübü’ne üye oldum. Artık “Doğu Perinçek’çi” değil, DEV-GENÇ’li idim. O sene 12 Mart darbesi oldu. İlişkide olduğum insanların “beni korumaları“ nedeniyle bu dönemi çok rahat geçirdim. Bu sayede, ODTÜ’nün Dev-Genç’li abileri yakalandıktan sonra, 12 Mart döneminde ODTÜ’de çeşitli örgütlerden geride kalan insanları hem tanıyan hem de yeni insanlarla, eskileri bir arada toparlama özelliğine sahip biri durumunda buldum kendimi.

12 Mart Döneminde Neler Yaptık?

ODTÜ’de geçmiş dönemde siyasi olarak aktif olan kimse kalmamıştı. Herhangi bir örgüt veya ilişki söz konusu değildi. Ben, 1968 gençlik hareketi ile ODTÜ’ye yeni gelen kuşak arasındaki bağlantı kayışı gibiydim. Hemen hemen her bölümden arkadaşlarım vardı ve gözüme kestirdiklerimle “gizli“ ilişkiler sürdürüyordum. Yaptığım iş, Mahir Çayan’ın Kesintisiz Devrim adlı yazılarını onlara dağıtmaktı. Kesintisiz Devrim’in 2.sini Mahir Çayan hapisten kaçtıktan sonra yazmıştı ve bana da ulaşmıştı. Bu yazı ancak daktilo edilerek çoğaltılabiliniyordu. Gene sonradan öğrendim. Meğer benimle ilişki sürdüren ”abilerim”, THKP-C’nin ODTÜ örgütlenmesinde, 12 Mart döneminde öldürülen Koray Doğan’a bağlı bir gurubun üyesi imişler. THKP-C dağıldıktan sonra bu çevre kendisini dağıtmamış ve örgütlülüğünü sürdürmeye devam etmiş. Daha sonra önce “X“ gurubu diye bilinen sonra “Acilciler“ olarak örgütlenen gurubun çekirdeği budur. “Acilciler“ denmesinin nedeni de, bu çevrenin “Türkiye Devriminin Acil Sorunları“ diye bir broşür yazmış olmasıydı. Kesintisiz Devrim’in teorik olarak genişletilmesi amacıyla kaleme alınmıştı. Bu broşürü de okuyor ve tartışıyor dağıtıyorduk.

Sıkıyönetim yıllarında en önemli siyasi faaliyetimiz, derslerimize düzenli devam etmekti. Gençlerin 68’li yıllardaki yoğun eylemlilikler nedeniyle, okula devamsızlıkları ciddi bir sorundu. 12 Mart darbesi sonrası, “devrimciliğin“, dersleri asmanın bahanesi olarak kullanılması hâlâ söz konusu olabiliyordu. Buna en çok solcu hocalarımız kızıyordu. “12 Mart öncesini anlayabiliyoruz ama şimdi yapılan tembellikten başka bir şey değildir“, diyorlardı. Haklıydılar. Hatırlıyorum, “en iyi devrimci, derslere düzenli devam eden, derslerinde başarılı olan kişidir“, derdik. Derslere devam etmenin, ders çalışmanın büyük yararı oldu.

Benim kuşağımdan birçok arkadaş, “ezbere devrimciler“ olmadılar. İktisat bölümünde okumanın verdiği avantajla, birçok konuda kendimiz araştırmalar yaptık, okuduk, tartıştık. Özellikle idari İlimler Fakültesi’nde geniş bir gurup arkadaşın “Cepheci“ olmasının nedeni, kendi yaptığımız araştırma ve tartışmaların ürünüdür. Kulakları çınlasın, Celal Hoca , Ünal birkaç yıl önce kalp krizi geçirerek vefat ettiğini öğrendiğim Muammer Bekdik gibi birçok arkadaşla, sabahlara kadar süren eğitim çalışmaları yapardık. Ağırlıklı iktisat tarihi, ekonomi politika, emperyalizm vb. konularıyla uğraşırdık. Bunlar aynı zamanda okulda aldığımız iktisat ve iktisat tarihi dersleri idi.

Diğer bölümlerden arkadaşları da beraber ders çalışma sayesinde tanıdım ve ortak siyasi tavır almamızda bu ders çalışmalar çok önemli bir rol oynadı. Abartısız şunu söyleyebilirim: 1973 sonrası ODTÜ gençlik hareketini örgütleyen bizler, aynı zamanda bölümlerinin en başarılı öğrencileriydik. İyi bir üniversite eğitiminin nasıl olması gerektiği konusunda açık bazı düşüncelere sahiptik. Bu bilgilerimiz, öğrenci gençliği, akademik-demokratik sorunlar etrafında toparlamamızda önemli bir rol oynadı.

Hemen hemen her bölümden arkadaşla var olan bu tür ilişkiler dışında, benim “örgütsel“ ilişkim Hakkı ile devam ediyordu. Örgütsel, kelimesini tırnak içinde yazdım, çünkü, yaptığım, ara sıra Hakkı ile buluşmak idi ve Hakkı’nın bana bir şeyler anlatması idi. Hakkı kısa bir süre hapse düşmüş sonra çıkmıştı. Beni “X“ gurubundan bazı arkadaşlarla tanıştırdı. Onlarla da yaptığım görüşmeler daha çok “teorik“ niteliğe sahipti. İktisat okumamızdan dolayı en çok konuştuğumuz, tartıştığımız konular, III. Bunalım dönemi diye tanımladığımız, dünya kapitalizminin 2. Cihan Harbi sonrası içine girdiği dönemin karakteristikleri ve bunun devrim teorisi açısından gündeme getirdiği değişiklikler ve benzeri konulardı. Bu konuda elde ettiğimiz bilgiler sayesinde 12 Mart’ın çıkış döneminde, bazı öğretim üyeleriyle birlikte Tüm İktisatçılar Birliği’ni kurmuştuk. Yıldırım Koç, teorik yetkinliği sayesinde hem bana öğretmenlik yapıyor, hem de “hocaları“ örgütlüyordu.Tüm İktisatçılar Birliği, ODTÜ ‘X’ çevresinin bir açılımı idi. Burada bir nedenden dolayı ODTÜ öğrencilerinden özür dilemek isterim. Teorik çalışmalarımız için kütüphaneden durmadan kitap araklıyorduk. Yazık, hiç gerek yoktu, hırsızlığın adının “devrimci faaliyet” olarak konması ise, benim için bugün bile bir utanç kaynağıdır.

Hakkı ve Yıldırım Koç ilişkide olduğum abilerimdi. Ankara sokaklarında yaptığımız gizli buluşmaları, saatlerce dolaşmalarımızı, tartışmalarımızı hâlâ güzel bir anım olarak saklıyorum. Bu ilişkiler içinde ben esas olarak ODTÜ öğrenci gençliğinden sorumlu idim. Ayrıca TÖS’ün devamı olarak kurulma aşamasında olan TÖB-DER’e gidiyordum. Babamı tanıdıkları için bana sıcak davranıyorlardı. Yaptığım iş, öğretmenlerin çıkartmayı düşündükleri dergi için İngilizce çeviriler yapmaktı (Bunun adına literatürde, burjuva örgütlerde, Leninist çalışma yapmak, denirdi. Ben ise tanıdığım öğretmen ağabeylerden utanırdım, onlardan bir şeyler sakladığım için. Ayrıca, öğretmen dergisine meslekleri ile ilgili çeviri yapmanın ‘devrimci’ tarafını pek anlamazdım. Tuhafıma giderdi).

12 Mart Sonrası

İllegal ilişkilerden legal örgütlenmeye geçmemizin en önemli nedeni, genel seçimlerle ortamın yumuşamaya başlaması ve TSİP’in kurulmuş olmasıdır. TSİP esas olarak DEV-GENÇ karşıtı bir çizgi izliyor ve gençliği bu temelde örgütlemek istiyordu. Bu dönemde genel af oldu ve hapisten birçok insan çıkmaya başladı. Bu tarihle birlikte ikili bir süreç başladı. Birinci süreç, gençlik hareketinin kendisiydi. Gençliğin “Akademik ve Demokratik“ talepleri etrafında örgütlenme ihtiyacı vardı. İkinci süreç ise, içerden çıkan insanların eski örgütleri yeniden toparlamaları, kendi iç hesaplaşmalarını yaşamaları idi.

ODTÜ özelinde, bu iki süreci birbirine bağlayan halka, Hakkı “Hocam”dı. Hakkı o zaman bana sıkça söylediği şu sözlerdi: “Şu andaki asıl ayrım geçmişte silahlı mücadeleyi savunanlarla ona küfredenler arasındadır. Bu nedenle, biz THKO, THKP-C, TİKKO geleneğine sahip çıkmalı, onların buluştuğu ortak zemini kalkış noktamız yapmalıyız. Silahlı mücadele veren guruplar arasındaki ayrılıklar önemli değildir artık. İçerden çıkan arkadaşların sorunları halletmesini beklemek gerekiyor. Senin yapman gereken tek şey, gençliği kendi sorunları etrafında, bu gelişmelerden bağımsız olarak örgütlemendir. Ben sana diğer gelişmeler belli bir boyuta gelince haber veririm.“

Zannediyorum hem ODTÜ’de örgütlerin yapılarının zaten dağılmış olması, hem de Hakkı “Hocam”ın direktifleri doğrultusunda, geçmiş siyasetlerin iç tartışmalarından uzak kalmamız, ODTÜ’de diğer üniversitelerden daha kuvvetli, otantik bir gençlik hareketinin doğmasını sağladı. ODTÜ öğrenci hareketinin bu boyutuyla da biraz farklı olduğunu söylersem abartmış olmam. Kelimenin gerçek anlamı ile bir öğrenci hareketi idik.

Bir konuda doğabilecek bir yanlış anlamayı önlemek isterim. Dönemin gençlik hareketinde arkadaşlarımda egemen olan DEV-GENÇ sempatisi değildi. Yani geniş kesim, THKP-C, THKO gibi silahlı mücadeleci guruplara sıcak bakmıyordu. Basit bir nedeni vardı bunun. Gençlik korkuyordu. DEV-GENÇ gibi olmak istemiyordu. İkili bir korkuydu bu. Birincisi, gençlik devletten yana gelecek baskılardan korkuyordu. Abilerimizin başına gelenler önümüzdeydi. Kimse aynı akıbete uğramak, öldürülmek istemiyordu. İkincisi, gençlik, kendi sorunları ötesinde, genel siyasi sorunların taşıyıcısı olmak istemiyordu. DEV-GENÇ’e yönelik en büyük eleştirimiz, onun, gençlik hareketi olmaktan çıkıp, siyasi bir hareket haline dönüşmesiydi. Ben de dahil, birçok insan, gençlik, kendi sorunları ötesinde, genel siyasi sorunların taşıyıcısı olsun istemiyorduk.

Şunu söylemek mümkündür. ODTÜ gençliğini örgütlerken, “geçmiş siyasi akımlar ve aralarındaki tartışmalar“, saydığım nedenlerden dolayı bizim için önemli olmadı. Bu sayede, esas olarak ODTÜ öğrencilerinin akademik-demokratik taleplerini merkezine alan bir çalışmayı yürütmemiz mümkün oldu. Sıkıyönetim yıllarında derslerimizde başarılı ve örnek öğrenciler olmamız, ODTÜ’de demokratik bir gençlik hareketi yaratmamızı kolaylaştırdı. Geçmişe ilişkin bir tek tutumumuz vardı: Geçmiş Karalanmasın, “ağabeylerimiz yanlış yapmış olabilirler ama onlara küfredilmesin”. Bu nedenle kamplaşma TSİP ile onun karşısındakiler arasında oldu. Deniz Gezmiş, Mahir Çayan gibi isimler elbette önemliydi, romantik bir bağımız vardır bu insanlarla aramızda ama kimse bizlerin, o yıllarda esas olarak bu sempatiyi örgütlediğimiz gibi yanlış bir kanıya kapılmasın. Bu daha sonraki kolay tarih yazmanın getirdiği bir yanılsamadır. Gençlikteki – ODTÜ’deki ana eğilim, söylediğim gibi, “geçmişin tekrar etmesinden korku“ idi

ODTÜ´de, tek tek her sınıfı, her bölümü gezdim dersem abartmış olmam. En çok kullandığım argüman, “geçmişe benzemeyeceğimiz“, “Biz DEV-GENÇ olmayacağız, onu yeniden kurmak istemiyoruz“, idi. Onlar yanlış yapmış olabilirlerdi ama onlara “küfredilsin“ istemiyorduk. Belki çoğumuza tuhaf gelebilir bunu duymak ama sadece öğrenci gençliğin demok¬ratik taleplerini merkezine alan, demokratik bir gençlik örgütlenmesi istiyorduk. Doğrudan ülke sorunlarıyla ilgilenen sosyalist, devrimci bir parti veya hareket başka yerden çıkacaktı ve gençler de elbette onun bir parçası olabilirdi. Bizim en devrimci görevimiz,”anti-faşist demokratik bir gençlik hareketi” yaratmaktı.

ODTÜ-DER bu sürecin bir ürünü olarak kuruldu. ODTÜ-DER gerçek anlamda demokratik bir örgütlenmeydi ve sınıflara varıncaya kadar örgütlenmiştik. ODTÜ-DER bünyesinde, hemen hemen her bölümde ve her sınıfta ayrı ayrı toplantılar düzenlemeye başladık. Bu toplantılarda, sınıfların, bölümlerin temsilcilerini seçtik, taleplerini ayrı ayrı topladık. Tamamıyla aşağıdan yukarıya doğru örgütlendiğimiz gibi, ODTÜ öğrenci gençliğinin sorunlarına ilişkin geniş bir katalog elde etmiştik. “İyi bir Laboratuar nasıl olmalıdır“, üzerine Fizik bölümü öğrencilerinin yaptığı bir tartışma hâlâ aklımdadır. Ayrıca her bölümde, kendi sorunlarıyla ilgilenen fakülte dernekleri kurduk.

ODTÜ´de korkarak yaptığımız ilk eylemi hatırlıyorum. Hazırlık Binası’ndan Menza´ya kadar yürüdük. Neyi protesto ettik hatırlamıyorum, galiba Kisinger’in ziyaretini protesto idi. Kaç kişiydik unuttum; belki 50 belki 100. Arkadaşların omzuna çıkarak bir konuşma yaptım. Bu konuşma ile “öğrencilik kariyerimin“ biteceğine inanıyorduk. Hakkı ve Hasan Basri bir araba ayarlamışlardı, ona bindim ve kaçtık. Hakkı her zaman ki soğukluğu ile “geçmiş olsun artık hayatın karardı“ dedi. Ne eve, ne okula bir hafta gitmedim. Ama bir şey olmadı.

Jandarma’nın ODTÜ’den çıkmasını, idaredeki faşist kadrolaşmaya son verilmesini istiyorduk. Ayrıca, en önemli talebimiz öğrenciler olarak yönetime katılmaktı. Öğrenci örgütümüz, üniversite yapısının bir parçası olsun ve Üniversite kurumlarında temsilcilerimiz olsun istiyorduk. Her bölümün sorunlarını içeren somut taleplerimiz vardı. Bunu fakülte yöneticileri ile de tartışıyor, konuşuyorduk. Önemli kararlar, öğrencilerin geniş katılımı ve oylama ile alınıyordu. Bana sonra anlattılar. ODTÜ Stadyumu hınca hınç doluydu ve boykot konusunda bir tartışma yapıyorduk. Bu tür toplantıları belli aralarla yapıyor ve kararları bu tartışmalar sonucu yapılan oylamalarda alıyorduk. Eski DEV-GENÇ önderlerinden İrfan Uçar bir gün böyle bir toplantıyı, tartışmayı ve oylamayı izliyor ve yanındaki arkadaşına “işte bizim yapamadığımız buydu“, diyor. Ankara’nın diğer üniversitelerinde bu havanın yakalanamadığını hatırlıyorum. Oralarda “siyasi“ sorunlar, farklı gurupların varlığı nedeniyle daha başat olmuştu.

ODTÜ-DER’in gerçekten demokratik bir yapısı vardı. Daha sonra başka siyasetlerden yana tavır alacak, bizden farklı düşünen arkadaşları yönetime almaktan çekinmedik. Uğur Ayken, Levent Resul, ,Saffet ve Zadik bu isimler arasındadır. Dernek yönetimini, bölümlerden demokratik olarak seçilerek gelen kişilerden oluşturmaya dikkat ettik. İsteseydik bu arkadaşları yönetime almayabilir, baştan dışlayabilirdik. Siyasetin derneği değil, öğrencilerin seçimle gelmiş temsilcilerinin derneğini kurduk. Her ODTÜ öğrencisi, kanunen olmasa bile, ODTÜ-DER’in doğal üyesi sayıldı. Bizler, öğrenci kitlesi içinde çoğunluk olmaya çalıştık ve tüm öğrenci kitlesinin derneksel örgütlenmesi içinde yer aldık. Bunun dışında ayrı bir siyasi yapı kurmadık. Tek bağlayıcı siyasi yapımız derneğimizdi.

Bu sırada benim ilişkide olduğum ağabeylerim, Hakkı ve Yıldırım, benim kendi yapıları içindeki kariyerimi hızla yükseltiyorlardı. Beni, “şimdi artık şu arkadaşla buluşucaksın”, diye bir başka arkadaşla ilişkiye sokuyorlardı. Hakkı Hocam sonradan söyledi, meğer bu terfi anlamına geliyormuş. Hasan Basri Temizalp, Engin Erkiner (Acil Sorunlar Broşürü’nü onun yazdığı söylenir) ile tanışmam bu sıralardadır. Hatta bir seferinde, “devrimci mücadelelerde, halk savaşlarında bu normaldir“, diyerek beni ODTÜ boykotumuzun en hızlı döneminde “Cephe Gerisine“ çektiler. İstanbul’a gittim orada bir hafta yoğun teorik çalışma yaptım. Melih Pekdemir, Mehmet Ali Yılmaz gibi arkadaşlar buna bir anlam verememişlerdi, kendilerini “en sıcak günlerde“ yalnız bırakmam nedeniyle bana çok kızdılar. Ama onlara hiçbir şey söylemedim. Ne de olsa ilişkim ‘gizli’ idi. Sonuçta, yarattığımız gençlik hareketinin dışında, biraz suni biçimde duran bu ilişkileri doğal olarak attım. Öğrenci hareketi var, derneklerimiz var, gençlliğin sorunları etrafında bir dergi çıkarmamız gerektiğini tartışıyoruz. Bu sırada, Hakkı Hocam bana “ ama bizim örgütlü ilişkilerimiz” diyor. Sırıtıyordu bu durum. ‘X’ örgütü diye bilinen ‘Acilci’lere tavır almamla sorun kendiliğinden çözüldü.

Bugünden tarihe yönelik olarak konuşmak zordur ama şunun altını özellikle çizmek isterim. Beni ve ODTÜ’de öne çıkan diğer arkadaşlarımı hapisten çıkan ‘abilerimizden’ Nasuh Mitap ve Oğuzhan Müftüoğlu’nun yanına götüren, onların “gençlik hareketinin kendi dinamizmi dışında başka bir merkez yoktur” tavırları olmuştur. Kendilerini yükselen öğrenci hareketi dalgasına entegre etmeleri onların başarısıydı. Nasuh’u burada çok ama çok özel bir sevgi ile anmak isterim. Yaptığımız her ama her eylemde (ki daha çok bildiri dağıtmak, bazı okullarda öğrencileri MHP’lilerin saldırılarına karşı korumak gibi şeylerdi) yanımızda idi. Bana Nasuh ‘abim’ hep bir koruyucu meleğim gibi gelmiştir.

Sonuç Yerine

ODTÜ’de gençlik hareketinin diğer üniversitelere göre daha otantik, daha “homojen“ olması ve oralarda yaşanan bölünmelerin bizde başlangıçta yaşanmamış olmasının iki ana nedeni vardı. Birincisi, “X“ çevresi dışında önemli bir “örgütlü ilişki“ olmamasıydı. İkincisi, ODTÜ’de esas olarak sadece üniversitenin sorunlarını merkeze alan, sadece onunla sınırlı bir çizgiyi hayata geçirmeyi başarmış olmamızdı. “X“ örgütünün ODTÜ’deki diğer elemanlarının “gençlik işlerine“ karışmamış olması benim işimi çok kolaylaştırmıştı.

İdari İlimler Fakültesi merkez olmak üzere, Melih , Mehmet Ali gibi ismini saymakla bitiremeyeceğim bir arkadaş grubu bir sempati ve çekim merkeziydi. Her işin başında önünde bizler vardık. Celal Hoca, Ayşe Pekdemir, Ayşegül Dinlerer, Muammer Bekdik, Ünal, Murat, Erkan Kayılı, Uğur Ayken, Ahmet Pehlivan, (1984’de Tokat’ta öldürüldü), Yakup Coşar isimleri ilk elde hatırladıklarımdır. Hüseyin Duyar, Bülent Forta, Cengiz Atalay, Uğurhan Berkok, Tuğrul ve Yavru İsmail gibi isimlerini saymakla bitiremeyeceğim “bize göre genç“ bir çevre daha vardı. Bayrağı bizden sonra onlar taşıdı. Aramızda tarifi zor, hatırası hâlâ hafızamda, derin dostluk-kardeşlik bağları kurulmuştu. Aradan geçen 25 yıla, yaşanan onca siyasi altüst oluşa rağmen bu dostluklar büyük ölçüde bozulmadı. Hâlâ da sürüyor.

Bana, aradan geçen 25 yıldan sonra o dönemden geriye ne kaldı diye sorarsanız, “dostluklarımız” derim. Demokratik Öğrenci Hareketi konusunda derseniz, gerek bize egemen olan “Marksizm-Leninizm“, gerek daha sonraki gelişmeler bu demokratik dinamiği dumura uğrattı galiba, derim. Ayrıca burada ‘siyasi’ bir geçmiş değerlendirmesi yapmadığımı sadece “geçmiş zaman olur ki” anlamında, o dönemin bende bıraktığı izlenimler üzerinde, belki biraz romantik bir gezinti yaptığımı özel olarak hatırlatmak isterim. Aklımda hep Münir Özkul’un sözleri: “ PERDE!”

(İstanbul ODTÜ Mezunlar Derneği Yayın Organı BARAKA dergisinden, Kasım 2008)

[deryatulga]

WORCESTER, Mass.—Clark University’s newly appointed Kaloosdian/Mugar Professor of Armenian Genocide Studies and Modern Armenian History, Taner Akcam, will deliver a lecture, titled “Facing History: A Threat to National Security? The Relationship Between Turkish and American National Security Concepts and the Armenian Genocide,” at 7:30 p.m. on Thursday, March 19, in Tilton Hall, 2nd floor of the Higgins University Center, 950 Main Street, Worcester.

Historian Taner Akcam is widely recognized as one of the first Turkish scholars to write extensively and authoritatively on the Turkish genocide of the Armenians in the early 20th century, and notes that, when confronted with Turkish history, especially the Armenian Genocide, many people in Turkey grow prickly. Why are demands from inside and outside the country that Turkey come to terms with its past so vehemently rejected? Why is facing history seen as a threat to national security? Professor Akcam will explore these questions at the lecture and contextualize the Armenian Genocide issue within current debates over human rights and national security, arguing for a solution that integrates pragmatism with values.

Professor Akcam grew up in Turkey, where he was imprisoned for his participation in and fervent support for free press publications. Following a dramatic escape, he later received political asylum in Germany, where he earned a Ph.D. from the University of Hannover and worked with the Hamburg Institute for Social Research. In 2007, the Armenian Bar Association presented the Hrant Dink Freedom Award to Professor Akcam as “a champion of historical truth about the Armenian Genocide and for his courageous defense of liberty and free speech.” Akçam’s life and work have been featured in four critically acclaimed documentary films, and he is the author of 10 scholarly works, as well as numerous articles. His most recent book, “A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility,” (Metropolitan Books), was released in 2006.

The event is free and open to the public. It will be followed by a reception. For more information, call 508-793-8897.

[Der Schakal]

Organization of Istanbul Armenians of Los Angeles

http://www.oia.net/

Taner Akcam

Geht irgendwie um Hrant Dink. Diese Heuchler!

http://video.google.de/videoplay?docid=-7313849325994282515&ei=7OuySauIJ5WG2wLC5Oz9Aw&q=Taner+Akcam&hl=de&emb=1

[Nettelbeck]

Leute wie Akcam, Berktay, Oran usw. nennt man mit dem Ausdruck von Gürsel Göncü "die akademische Verlängerung der offiziellen These". Denn es wird mit den Armeniern hinter den Kulissen nur das verhandelt, was diese Herrschaften formulieren. Alles andere ist Augenwischerei und Volksverblödung.

Schade, daß ich Deine türkisch geschriebenen, wahrscheinlich inhaltsreicheren Beiträge nicht lesen kann!
Ich verstehe einerseits schon, daß man in der Muttersprache sehr viel präziser und besser schreiben kann. Auf deutsch hättest Du aber eine viel größere Resonanz.

[deryatulga]

Akcam: Obama Should Recognize Genocide and Liberate Turks and Armenians
Kaynak: hairenik.com
Yer: USA
Tarih: 25.3.2009

Akcam: Obama Should Recognize Genocide and Liberate Turks and Armenians
By Khatchig Mouradian • on March 24, 2009 • Email This Post

Prof. Taner Akcam
WORCESTER, Mass. (A.W.)—On March 19, prominent Turkish-born genocide scholar Taner Akcam delivered his inaugural lecture at Clark University titled, “Facing History: Denial and the Turkish National Security Concept.” In 2008, Akcam was appointed the Robert Aram and Marianne Kaloosdian and Stephen and Marion Mugar Chair in Armenian Genocide Studies at Clark University.

Speaking to an audience that had packed the Tilton Hall of the Higgins University Center, Akcam sent a powerful message to U.S. President Barack Obama, asking him to liberate Turks and Armenians by properly recognizing the Armenian Genocide.

Talking about the reluctance of Congress and some former U.S. presidents to acknowledge the Armenian Genocide, Akcam said, “[T]here’s an ongoing theatrical drama—perhaps ‘comedy’ would be a better term—that all the parties engage in every year, and that has started to grow old. It’s time to end this dishonorable play-acting.” He explained how every time a U.S. president or Congress has the issue of the genocide on their table, “Rhey end up denying for one day what they believe the other 364 days of the year.”

Akcam continued, “All of the parties involved know very well what the U.S. administration and Congress think about 1915. But Turkey asks them to tell a lie only for one day. I have never understood why the Turkish government extracts so much joy out of making the United States lie for one day. I also find it completely dishonorable. Not only does this lie fail to lead to a resolution, it needlessly locks up the debate.”
Hence, Akcam argued, the importance of official U.S. recognition of the Armenian Genocide—”if the United States declares what it believes to be the truth and stands behind it”—would not only gain it “some self-respect on the subject, but it will liberate Turks, Armenians, and itself in the process.”

Akcam ended his lecture by asking Obama to stand up for truth. “I believe that we will enter a new era where morality and real politik will not be considered mutually exclusive, if President Obama should put an end to this lingering problem and liberate everybody in the process by an official acknowledgment of genocide,” he said.
Obama, both as a Senator and a presidential candidate, was an outspoken advocate for proper U.S. reaffirmation of the Armenian Genocide. He repeatedly called on former president George W. Bush to recognize the genocide and expressed reservations over the firing of U.S. Ambassador to Armenia John Marshall Evans for his remarks recognizing that crime. In January 2008, Obama issued a campaign statement, noting that “America deserves a leader who speaks truthfully about the Armenian Genocide and responds forcefully to all genocides. I intend to be that President.” The complete statement may be read at www.barackobama.com/2008/01/19/barack_obama_on_the_importance .php.

Last week, Representatives Adam Schiff (D-Calif.), George Radanovich (R-Calif.), Frank Pallone (D-N.J.), and Mark Kirk (R-Ill.) were joined by 70 of their House Colleagues in the introduction of Armenian Genocide legislation (H.Res.252) calling on the president to recognize the Armenian Genocide. That resolution is identical to the one introduced in the previous Congress, which was adopted by the House Foreign Affairs Committee by a vote of 27 to 21, and had over 200 co-sponsors.

[Stigma]

Schade, daß ich Deine türkisch geschriebenen, wahrscheinlich inhaltsreicheren Beiträge nicht lesen kann!
Ich verstehe einerseits schon, daß man in der Muttersprache sehr viel präziser und besser schreiben kann. Auf deutsch hättest Du aber eine viel größere Resonanz.

integration kann keine einbahnstrasse sein lern türkisch:lach:

[Janitschar]

integration kann keine einbahnstrasse sein lern türkisch:lach:

Wie geil!!:brüll:
Dazu fällt mir das ein:
http://www.youtube.com/watch?v=tWVJC9FOMxM

hahahahahaa

[Mirage]

Vorsicht, :kotz:-Gefahr!

In ihrer Ausgabe Nr. 2320 (23-29. April 2009) bringt die französische Wochenzeitschrift Le Nouvel Observateur ein Interview mit Taner Akçam anlässlich des 24. April.

Sich der Wahrheit stellen

Der 24. April ist der Jahrestag des Beginns des armenischen Genozids von 1915. Ein türkischer Historiker wagt es über die Verantwortung seines Landes zu sprechen. Von Taner Akçam.

Le Nouvel Observateur. – Der türkische Staat leugnet weiterhin den armenischen Genozid von 1915. Wie wurde Ihr Buch in der Türkei aufgenommen?
Taner Akçam. - Im November 2006 stand es auf den Titelseiten aber die türkische Presse nannte mich freiweg ein Lügner. Sie wollte nicht glauben, dass der Titel „A Shameful Act“ aus einem Zitat von Mustafa Kemal Atatürk, dem Gründer der modernen Türkei, über die Verbrechen an die Armenier stammt. Dann stellten die Chronisten fest, dass ich nicht gelogen habe, und sie entschuldigten sich. Das Buch kann heute frei erworben werden und jeder kann erfahren, dass Mustafa Kemal die Verbrechen schon 1919 verurteilte, dass er Talaat Pascha und Enver Pascha, die Jungtürken des Komitees für Einheit und Fortschritt (KEF), die im Ersten Weltkrieg an der Macht waren, „Kriminelle“ nannte. Später im Jahre 1925 ließ er sogar ca. 15 Mitglieder des KEF erhängen, die ihn ermorden wollten. In den Interviews, die er damals den amerikanischen Medien gab, machte er sie für „die Ermordung unserer armenischen Mitbürger verantwortlich“. Kemal ist allerdings kein Menschenrechtsaktivist. Er ist der Gründer eines Nationalstaates, der nur auf die Staatssicherheit und die nationalen wenn nicht sogar nationalistischen Belangen bedacht ist. Mustafa Kemal hat später die Kurden und die pontischen Griechen niedergemetzelt. Hätte er die Armenier vernichtet, wenn er 1915 anstelle von Talaat an der Macht gewesen wäre? Niemand kann es sagen. Wenn aber die jetzige türkische Regierung seinen Standpunkt von 1915 annehmen würde, wäre es ein riesiger Schritt für die Lösung des Problems.

N.O. – Sie zeigen auch, dass Kemal nicht dagegen war, nach der Niederlage die Verantwortlichen des Genozids vor Gericht zu stellen.
T. Akçam. – Zuerst war er dafür. Beide damaligen türkischen Regierungen – die Regierung von Mustafa Kemal in Ankara und die Istanbuler Regierung, die an den Friedensverhandlungen bei der Pariser Konferenz teilnahm – hofften sich aus der Verurteilung der Genozidverantwortlichen, dass die Siegermächte die Türkei besser behandeln würde. Bei der Durchsicht der Tagespresse aus den Jahren 1919-1922 habe ich entdeckt, dass nicht weniger als 63 solche Gerichtsverhandlungen stattfanden. Als die Sieger jedoch den Vertrag von Sèvres durchsetzten, der eine Zerstückelung der Türkei (durch die Bildung eines kurdischen Staates, eines Großarmenien, eines Großgriechenland sowie französischen und englischen Protektoraten) vorsah, verstand Kemal, dass kein Nutzen aus einer Verurteilung der Schuldigen von 1915 zu erwarten war. Er forderte die Istanbuler Regierung auf, mit der Hinrichtung der „Kinder des Vaterlandes“ aufzuhören und bereitete die militärische Verteidigung des Territoriums, aus dem er den türkischen Nationalstaat gründen wollte.

N.O. – Die kolonialen Bestrebungen der Siegermächte haben also dazu geführt, dass die Verbrechen von 1915 weitgehend unbestraft blieben?
T. Akçam. - Unter den Siegermächten hat England am aufrichtigsten versucht, gemäß der während des Krieges gemachten Versprechung die Kriminellen verurteilt zu sehen. Die beiden anderen Besatzungsmächte Frankreich und Italien waren von Anfang nicht daran interessiert, Gerechtigkeit walten zu lassen. Schon 1919 verhandelte Frankreich ein Wirtschaftsabkommen mit Istanbul. Frankreich lehnte es ab, die in den Regionen unter fremdem Mandat lebenden Genozidmittäter vor militärischen Gerichten zu verfolgen. Frankreich war nur auf die Wahrung seiner Interessen im Libanon und in Syrien bedacht und überließ zum Schluss der Türkei Kilikien mit all den überlebenden armenischen Flüchtlingen, für die sie vom Völkerbund das Mandat bekommen hatte.... Die Hauptthese meines Buches ist aber, dass der Hauptleugnungsgrund türkischerseits in den Verbindungen zwischen osmanischer Zeit und kemalistischer Republik liegt. Zahlreiche Jungtürken, die zur Zeit des KEF an dem Genozid beteiligt waren, waren unter den ersten, die sich Mustafa Kemal angeschlossen und mit ihm den türkischen Nationalstaat gegründet haben.

N.O. – Ist diese Tatsache in der türkischen Gesellschaft nicht bekannt?
T. Akçam. – Nicht genügend. Eine der Uraschen für diese „Gedächtnislücke“ liegt wahrscheinlich daran, dass die Führungselite seit Gründung der Republik sicht nicht bewegt haben. Erst seitdem die muslimische Partei AKP an der Macht ist, sind positive Veränderungen vernehmbar. Eine andere, prinzipielle Ursache ist, dass keine Nation gerne akzeptiert, dass ihre Gründungsväter Mörder und Diebe waren.

N.O. – Sie haben viele osmanischen Archiven ausgewertet. Untermauern sie alle die These eines Genozidvorhabens?
T. Akçam. – Es ist das erste Buch, in dem alle verfügbaren Informationen aus allen Quellen zusammengetragen werden. Sie stimmen miteinander überein. Man sollte mit den Quellenquerellen aufhören. Die türkische Regierung akzeptiert nur osmanische Dokumente, alle anderen Quellen werden bezichtigt, die Türkei „beschmutzen“ zu wollen. Umgekehrt werden auf armenischer Seite die osmanischen Archiven angezweifelt und ausschließlich Berichte von Ausländern, amerikanischen, deutschen und österreichischen Diplomaten und Missionaren werden für verlässlich gehalten. Ich habe zahlreiche osmanische Archiven studiert: die Anklageschriften und die Urteilsverkündungen der Gerichtsverfahren gegen die Genozidmittäter, die Protokolle des osmanischen Parlaments zwischen 1908 und 1920, die Tagespresse der Jahre 1919 bis 1922 sowie die Memoiren, die Täter oder Augenzeugen verfasst haben. Es gibt keinen Widerspruch zwischen den verschiedenen Archiven. Sie stimmen überein und beweisen zu Genüge das Genozidvorhaben der osmanischen Regierung.

N.O. – Was haben Sie neues erfahren?
T. Akçam. – Diese Dokumente zeigen, dass der armenische Genozid nicht eine partikulare Politik gegen eine bestimmte Bevölkerung sondern Bestandteil eines breitangelegten Planes zur Homogenisierung Anatoliens war. Nach dem Verlust der Balkanen startete das KEF ein soziales und demographisches Projekt mit zwei Zielen: gegen die Christen und gegen die nicht-türkischen Muslime. Die Griechen an der Ägäis-Küste wurden die ersten Opfer: 1913-1914 wurden sie zwangsweise auf Schiffe geladen und nach Griechenland abgeschoben. Während des Krieges wurde diese ethnische Säuberung auf Forderung der Deutschen gestoppt, die sich erhofften, Griechenland auf ihre Seite umzustimmen. Das anti-christliche Projekt ging aber weiter, diesmal gegen die Armenier und die Assyrer, die aus all ihren Territorien entwurzelt wurden, um vernichtet zu werden. Das andere Ziel bezüglich der nicht-türkischen Muslime (Albaner, Bosniaken, Kurden, Araber, usw.) bestand darin, sie nicht zu vernichten, sondern sie über das ganze Land zu verstreuen und sie somit zu assimilieren. D.h. damit sie ihre Sprache und ihre Kultur verlieren. Es gab Verordnungen, die Kurden so zu verteilen, dass sie nicht mehr als 5 bis 10% der Bevölkerung einer bestimmten Region ausmachen durften. Der Genozid an den Armeniern ist also nicht ein Nebenprodukt des ersten Weltkrieges sondern ein Aspekt einer demographischen Gesamtpolitik zur Zwangstürkisierung ganz Anatoliens.

N.O. – Ihr Buch ist Haji Halil gewidmet, einem frommen Muslime, der sein Leben riskierte, um eine armenische Familie zu retten. Gab es viele „Gerechte“?
T. Akçam. – Man kennt deren Zahl nicht. Die Leugnung durch die Regierung hat das Studium dieses Punktes verhindert. Man weiß, dass Offiziere, Gouverneure hingerichtet wurden, weil sie sich weigerten, die Befehle auszuführen. Das wichtigste für uns heute ist, dass der Widerstand sich meistens im Namen des Glauben formiert hat. In Kastamonu haben die Dorfbewohner bei dem Gouverneur protestiert und meinten, „es steht nicht im Koran geschrieben. Frauen und Kinder zu töten ist unvereinbar mit unserer Religion“. Es ist aber auch richtig, dass anderswo „Ungläubige“ getötet wurden, weil man sich erhoffte ins Allah-Paradies zu gelangen. Es ist jedoch entscheidend, daran zu erinnern, dass die Religion eine starke Begründung bilden konnte, um mit den Mördern auf Distanz zu gehen. Innerhalb der moderat-muslimischen regierenden Partei wird heute der Genozid als das Werk von Nationalisten und nicht von religiösen Menschen verstanden und es gibt sehr offene Positionen über das Thema. Im Gegenteil wird in dem sog. laizistischen Lager der Betonkemalisten vehement geleugnet. Denn gestern wie heute ist es sehr einfach türkische Nationalisten gegen die Armenier zu mobilisieren.

Taner Akçam
Der türkische Soziologe und Historiker Taner Akçam ist Professor an der Clark-Universität in den USA. Er ist der erste türkische Forscher, der sich mit dem armenischen Genozid befasst. 1953 in Kars geboren engagiert er sich gegen die Behandlung der Kurden. Er wurde zu 9 Jahre Gefängnis verurteilt, konnte aber fliehen und bekam politisches Asyl in Deutschland. Vor kurzem kam sein Buch „Un acte honteux (a Shameful Act). Der armenische Genozid und die Frage der türkischen Verantwortung“ im Verlag Denoël heraus.

Ursula Gauthier
Le Nouvel Observateur
http://hebdo.nouvelobs.com/hebdo/parution/p2320/articles/a400010-affronter_la_vérité_.html

[pubert]

Vorsicht, :kotz:-Gefahr!

Allerdings. Diese Lügen, die Akçam hier verbreitet, sind nur aus dem Wunsch heraus entstanden, die Türkei und damit alle Türken mit Dreck zu bewerfen und zu beschmutzen. Wie ich solche Menschen hasse...

[KÖNIGSTIGER]

Hat jemand das buch gelesen ?

[Yigit Efe]

Schweden erkennt Völkermord nicht an

Bildt: Schweden wird die armenischen Behauptungen über einen Völkermord nicht anerkennen.

Schweden, das am 1. Juli die EU-Ratspräsidentschaft übernehmen wird, hat seine Haltung hinsichtlich der Ereignisse von 1915 dargelegt. Der schwedische Außenminister Carl Bildt sagte, dass Schweden die armenischen Behauptungen über einen Völkermord nicht anerkennen wird. Über historische Ereignisse zu entscheiden sei nicht die Aufgabe von Politikern, sagte Bildt im schwedischen Parlament. Die Anerkennung dieser Behauptungen könne in Zukunft schwere Folgen haben. Außerdem könne die heutige Türkei nicht für die Ereignisse von 1915 verantwortlich gemacht werden.

http://trt.net.tr/international/newsDetail.aspx?HaberKodu=c5ff eb17-1666-4b21-bb18-2534894131f4

[mika]

Schweden erkennt Völkermord nicht an

Bildt: Schweden wird die armenischen Behauptungen über einen Völkermord nicht anerkennen.

... Außerdem könne die heutige Türkei nicht für die Ereignisse von 1915 verantwortlich gemacht werden.

Tendenziell erwarte ich in nächster Zeit keine neuen "Anerkennungen" aus Europa. Der politische Einfluß/Druck, je nach Lesart, aus den USA auf Europa ist nach dem Wechsel des Präsidenten wieder gestiegen. Da macht es sich besonders gut, wenn man ein paar Zugeständnisse machen kann. Und das Thema Armenien ist da ein diplomatisch wertvolles und zugleich ganz besonders billiges Angebot, denn eigentlich juckt uns diese Geschichte überhaupt nicht.

Da kann ein Aktscham enthüllen was er will. Den Handel werden letztlich die USA mit den Russen ausmachen müssen. Und im Zweifel ist Armenien nicht der primär wichtige Partner der Russen. Er kostet sie zur Zeit sowieso nur Geld. Und sowohl die USA als auch die Russen wollen die Türkei als Partner in der Region haben, nicht als Gegner.

[deryatulga]

Und im Zweifel ist Armenien nicht der primär wichtige Partner der Russen. Er kostet sie zur Zeit sowieso nur Geld. Und sowohl die USA als auch die Russen wollen die Türkei als Partner in der Region haben, nicht als Gegner.

Dein Selbstbewusstsein und Selbstwertgefühl wünschte ich mir auch für die herrschende türkische Elite! Akcam wird übrigens nichts enthüllen, was irgendjemand in Ankara sich ausdrücklich wünscht, so läuft nämlich der Hase!:nilu:

[Der Schakal]

'Sırtımıza kağıt astılar'
Taraf/AYÇA ÖRER - Istanbul - 12.07.2009

Share/Save/Bookmark Yazı boyutunu küçült Yazı boyutunu büyült Bu haberi yorumla Arkadaşına gönder Yazdır

27 yıl sonra bozulan Dev-Yol Davası’nın üç sanığı işkenceleri anlattı ve sordu: Şimdi adalet mi geldi. Yedi yıl hapis yatan Atalay Dede: Sırtımıza “yemek, su yok” yazan kağıt yapıştırdılar. YSY diye bir plaka hatırlattı bunu bana. Sekiz yıl yatan Cahit Akçam: Polis “Yeni bir şey keşfettik” diye geldi. Elektrik verilince insan kendi sesini duymuyormuş artık. Beş yıl sekiz ay yatan Nuri Özdemir: Bağırarak okur, biz de onlara işkence yapardık

http://www.taraf.com.tr/haber/37497.htm

[deryatulga]

LECTURE BY PROF. TANER AKCAM

Sunday, April 25, 2010 6:30:00 PM St. Peter Armenian Apostolic Church
The Cultural Committee of the OIA
Invites you to aLECTURE ByTURKISH SOCIOLOGIST AND HISTORIAN
Prof. TANER AKCAM
"THE PRESENT POLITICAL SITUATION OF TURKEY" (The lecture will be presented in Turkish)
Sunday, April 25, 2010, 6:30 P.M. at St. Peter Church's "Yacoobian" Hall

For more info, please call
Dr. Ohannes Kulak Avedikyan at 818-800-1976

Commemoration of April 24 Saturday, April 24, 2010 10:00:00 AM
THE BOARD OF DIRECTORS OF THE ORGANIZATION OF ISTANBUL ARMENIANS
Inform all its members that, the commemoration ceremony of the Armenian Genocide and placement of the wreath to honor our martyrs, will take place in front of the Armenian Memorial Monument
Saturday, April 24, 2010 at 1:30 P.M. in Montebello Also, your presence is requested, in the march for the recognition of the Armenian Genocide, organized by the Young Armenians, in Little Armenia-Hollywood
same day at 10:00 A.M.


www.oia.net

Garbis Sarafian
Los Angeles

[Der Schakal]

1. Review Essay: A Scrutiny of Akcam's Version of History and the Armenian Genocide
Author: Erman Sahin
Published in: journal Journal of Muslim Minority Affairs, Volume 28, Issue 2 August 2008 , pages 303 - 319

Die türkische Version des genannten Artikels

http://www.ataum.gazi.edu.tr/pdf/kitap-elestirisi-utanc-verici-bir-eylem-1250881795.pdf


2. Review Essay: The Armenian Question; (Journal Middle East Policy, Volume XVII, Spring 2010, Number 1)

Erman Şahin
Independent researcher, Ankara, Turkey

Ermeni Meselesi Hallolunmuştur: Osmanlı Belgelerine Göre Savaş Yıllarında Ermenilere Yönelik Politikalar [The Armenian Question Resolved: Policies Toward the Armenians in the War Years according to Ottoman Documents]1 By Taner Akçam. İstanbul: İletişim Yayınları, 2008, 3rd printing. 339 pages.

Fortsetzung:
http://www.mepc.org/journal_vol17/1Sahin.asp